[jakash]

பாகுபலி கதை முடிந்த பின்னர் நடக்கும் கதை போல இது இப்போது மகேந்திரா பாகு பலி அரசன ஆகவும் அவந்திகா ( தமன்னா ) அரசியாகவும் தேவ சேனா ஆலோசகர் ஆக  இருக்கிறார்கள்.

ஒரு நாள் அவந்திகா தன்னுடய சிறிய பெண் படைகளை வைத்து கொண்டு காட்டை ஆய்வு செய்து கொண்டு இருக்க அப்போது அங்கு மலர்கள் படிந்து இருந்த ஒரு இடம் அமைதியாக இருக்க அவளுடன் இருந்த பெண்களை எல்லாம் சொல்லி விட்டு அவள் மட்டும் அமைதியாக உக்கா ந்து இருக்க எங்கோ இருந்தோ ஒருவன் தீடிரென என்று தவ்வினான் 


அவன் மிகவும் கருப்பாக அழுக்கு ஆக இருந்தான் வெறும் ஜட்டி போன்ற ஒரு கில் ஆடை மட்டும் போட்டு இருந்தான்

அதே நேரம் தமன்னா அவந்திகா வெள்ளை பட்டு உடையில் அப்படியே அழகு தங்க சிலையாக அவன் கண்களுக்கு மின்னுகிரால்

அவனை பார்த்த உடன் மகிழ்மதி காட்டில் உனக்கு என்ன வேலை என கேட்க

அவன் ம்ம் தா ஸ்ஸஸ் மு என எதோ சொல்ல

என்னது ஒன்றும் புரிய வில்லை

மகிழ்மதி அரசியே காடு ஒன்றும் உங்களுக்கு மட்டும் சொந்தம் இல்லை இது பொதுவானது நான் வேட்டையாட வந்தேன் ஆனால் இங்கு வந்து உங்களை பார்த்த பின்னர் புரிந்தது நான் வேட்டையாட வேண்டியது மான் முயல் இல்லை உங்களை என அவன் தமன்னா கிட்ட வர

நீ வீரன் ஆக இருந்தால் என்னுடைய வாள்கு பதில் சொல் என அவள் வாளை சுழற்ற

அவன் சிரித்து கொண்டே தன் கையில் இருக்கும் ஒரு பலமான குச்சியை கொண்டு அவளோட வாள் எதிர் கொண்டான் இருவரும் சிறிது நேரம் பலமான சண்டை போட திடிரென இருவரும் கல் தடுக்கி கீழே விழுக தமன்னா மீது அந்த கருப்பு வீரன் விழுந்தான் 

அவள் கண்களை நெருக்குநெராக பார்த்தான் அவள் மார்பை அவன் உடல் மெல்ல நசுக்கி கொண்டு இருக்க தமன்னா அவந்திகா வெள்ளை உடலும் அவன் கருப்பு உடலும் ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டி கொண்டு இருக்க அவளை பார்த்து கொண்டு சொன்னான் 

அரசி உங்கள் வீரம் விட உங்கள் அழகு தான் நன்றாக இருக்கிறது  என அவள் கிட்ட உதடு நோக்கி வர தமன்னா இதயம் பட படவென துடித்தது வேண்டாம் என் அருகே வராதே என அவன் அவள் கைகளை பிடித்து கொண்டு அவள் உதடு நோக்கி அவன் மெல்ல வர அய்யோ என அவந்திகா தமன்னா கண்ணை மூடி கொள்ள சிறிது நேரம் அப்படியே மூடி கொண்டு இருக்க

அந்த கருப்பான வீரன் வேகமாக மரத்துக்கு மரம் ஓடி கொண்டு  தப்பி கொண்டு இருந்தான்.

அவளது மனதில் இப்போது அவனது பேச்சும் அவன் கருப்பு உடலின் வனப்பும் அவள் மனதை எதோ அலை அடிக்க வைத்தது

[jakash]

அவந்திக்காவுக்கு அன்றைய இரவு முழுதும் அந்த கருப்பான அழுக்கு படிந்தவன் நினைவாகவே இருந்தது திரும்ப திரும்ப அவன் தன் வெள்ளை உடல் மீது படர்ந்தது திரும்ப திரும்ப நிபாகம்  வந்து கொண்டே இருந்தது.

அவள் அடுத்து  இரண்டு நாட்கள் அவனை சந்தித்த அந்த காட்டுக்கு வந்து கொண்டே இருந்தாள்

மூன்றாவது நாள்

வழக்கம் போல அவந்திகா தமன்னா காட்டில் அதே இடத்தில் வந்து நிக்க

என்ன அரசியார் அவர்களே  என்னை தா. தேடி கொண்டு இருக்கிறீர்கள் என சொல்லி கொண்டு அந்த கருப்பு வீரன் நிக்க அவனை பார்த்ததும் ஒரு நிமிடம் சின்ன புன்னகை வந்து விட்டு போனது இருந்தாலும் உடனே கோபம் வருவது போல நடித்து கொண்டு

உன்னை ஒன்றும் தேட வில்லை நான் என் நகையை அன்று தொலைத்து விட்டேன் அதை தேடி கொண்டு இருக்கிறேன் என அவந்திகா தமன்னா சொல்ல

ம்ம் ஆமாம் நீங்கள் உங்கள் நகையை தான் தொலைத்து விட்டீர்கள் என அவன் சொல்ல

ஒரு நிமிடம் என்ன இவன் நம் சொல்லும் பொய் ய கிண்டல் அடிக்கிரானா என அவந்திகா நினைக்க

அந்த நகையை கூட சற்று முன் தான் தொலைதிற்கள் என அவன் மீண்டும் சொல்ல

என்ன என அவந்திகா தமன்னா குழம்ப 

உங்கள் அழகான முகத்தில் சற்று முன் என்னை பார்த்தா பொழுது சின்னதாக ஒரு வெட்க புன்னகை வந்தது அதை நீங்கள் வேண்டும் என்றே என்னிடம் காட்ட கூடாது என தொலைத்து  வீட்டர்கள் என அவன் சொல்ல.மீண்டும் சிறிய புன்னகை ஒன்று வர 

இதோ இதோ இந்த புன்னகை தான் சிரியுங்கள் என அவன் கிட்ட வந்து சொல்ல

அப்படி லாம் இல்லை என அவந்திகா தமன்னா சொல்ல இதோ இதோ இந்த புன்னகை தான் என அவன் கிட்ட வந்து சொல்ல தன் சிரிப்பை மெல்ல அடக்கி கொண்டு இருக்கிறாள்.

சரி நீ யார் உன் பெயர் என்ன என அவந்திகா கேட்க

என்ன அரசியாரே என்னை பார்த்த உடன் தெரிய வேண்டாமா நான் ஒரு காலக் கேய வீரன் என் பெயரே கால கேயன் என சொல்ல

என்ன எங்கள் எதிரி கூட்டத்தை சேர்ந்தவனா நீ என அவந்திகா வாளை தேட கால கேயன் கிட்ட வந்து அவள் வெள்ளை இடையை மேலும் கீழும் லைட்டாக தொட்டு தடவி கொண்டே சொன்னான் நீங்கள் என்னை பார்க்க வருவதால் நம்பி வாளை எடுத்து வர வில்லை அரசி என சொல்லி கொண்டு மெல்ல அவள் இடுப்பை அழுத்தி பிடிக்க அவள் கண்களை மூடி மரத்தில் சாய இந்த முறை உங்களை ஏமாற்ற மாட்டேன் என அவள் அழகான உதடு ஓடு தன் அழுக்கு படிந்த பல் விலக்காத் வாயை பொருத்தினான்

முதல் முத்தம் இருவருக்கும் தன்னை மறந்து அவந்திகா அதை வாங்க ஆனால் உடனே அவனை தள்ளி விட்டு சிறிது கண்ணீர் ஓட வேகமாக ஒட

அரசி என்னை மன்னித்து விடுங்கள் நான் அவர்களை போல இல்லை மேலும் நான் உங்களை விரும்புகிறேன் என சொல்ல.அவந்திகா வேகமாக அரண்மனை நோக்கி ஓடினாள்

[jakash]

தமன்னா + அனுஷ்கா

அவந்திகாவின் தனிமை

கருப்பு அழுக்கு ஜட்டி மனிதன்

தமன்னாவின் வெள்ளை அழகு உடை

மகிழ்மதி காடு

கருப்பு மனிதனின் புரியாத பாஷை

மகிழ்மதி அரசி தமன்னா

வேட்டையன்

மான் முயல் இல்லை தமன்னாவை

வாள் சண்டை

வீரம் விட அழகு தான் நன்றாக உள்ளது

தமன்னாவின் இதய துடிப்பு

தப்பி ஓடிய கருப்பு வீரன்

தமன்னாவுக்கு இரவில் கருப்பனின் நினைப்பு

மூன்றாவது நாள்

தமன்னாவின் சின்ன புன்னகை

கோபம் போல நடிப்பு

நகை தொலைந்தது

தமன்னாவின் குழப்பம்

வெட்க புன்னகை

கால கேய வீரன்

எதிரி கூட்டத்தை சேர்ந்தவன்

தமன்னாவின் வெள்ளை இடை

வாள் இல்லா இடுப்பு

பல் விலகாத அழுக்கு வாய்

லிப் லாக்

தமன்னா கண்களில் கண்ணீர்

காலகேயா கேட்ட மன்னிப்பு

ப்ரோ உங்களை பாரடா வார்த்தைகள் எதுவுமே இல்லை ப்ரோ

அத்தகைய ஒரு மிக சிறந்த கதை இது ப்ரோ

உண்மையா சொல்றேன்

பாகுபலி தமன்னாவை சந்திக்கும் முதல் சந்திப்பை விட கருப்பு காலகேயன் தமன்னாவை சந்திக்கும் சந்திப்பு மிக மிக அருமை ப்ரோ

வெள்ளை தோலும் கருப்பு அழுக்கு உருவமும் கலந்தால் எப்படி இருக்கும் என்ற சூப்பர் ஹாட் ஸ்டோரி ப்ரோ இது

நீங்க சொல்ல சொல்ல அப்படியே பாகுபலி பார்ட் 3 திரையரங்கில் அமர்ந்து பார்ப்பது போலவே இருந்தது ப்ரோ

ராஜமவுலியின் பிரமாண்டம் உங்கள் எழுத்திலும் தெரிகிறது ப்ரோ

அந்த தமன்னா கருப்பன் சந்திக்கும் அந்த பெரிய காடு

அடர்ந்த மரங்கள் தரையில் கிடைக்கும் காய்ந்த சருகு இலைகள்

தமன்னாவை கருப்பன் கிஸ் அடிக்கும் காட்சிகள்

ஐயோ ப்ரோ சான்ஸே இல்ல ப்ரோ

எக்ஸலண்ட்

நான் தான் முன்னாடியே சொல்லிட்டேனே

உங்களை பாராட்ட வார்த்தைகள் இல்லை என்று

அதனால் என்ன சொல்வது என்றே எனக்கு தெரியவில்லை ப்ரோ

மிக மிக மிக சிறப்பான கதை ஆரம்பித்து இருப்பீர்கள்

இந்த கதைக்கும் வரலாறு எதிர்ப்பு வந்தால் நிறுத்தி விடுங்கள் ப்ரோ

கதை படிக்க தெரியாதவர்கள் மத்தியில் இவ்ளோ சிரமப்பட்டு நீங்கள் மெனக்கிடுவது வேஸ்ட் தான்

ஆதரவு இருந்தால் மட்டும் உங்கள் உழைப்பை இதில் பயன் படுத்துங்கள்

நன்றி ப்ரோ

ரொம்ப நன்றி நண்பா மேலும் உங்க கிட்ட மன்னிப்பும் கேட்டு கொள்கிறேன் உங்கள் கதையை படித்து கமென்ட் போடமால் இருந்தாலும் நீங்கள் அனைவர் கதையை படித்து கமென்ட் போட்டு support பண்ணூகிரிங்க அதற்கு உங்கள் நல்ல மனதுக்கு மிக்க நன்றிகள்

மேலும் இந்த கதையை பொறுத்த வரையில் நிறைய யோசித்து வைத்து இருக்கிறேன் கமென்ட் வந்தாலும் வரவில்லை என்றாலும் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் update போடுவேன்

[jakash]

அவந்திகாவுக் கு காலங்கெயன் நினைவாக இருந்தது அவன் கொடுத்த முத்தம் அவளை என்னவோ செய்தது இருந்தும் அவனுக்கு என்ன திமிர் எனக்கு முத்தம் கொடுக்க என ஒரு அரசி போல நினைக்க

இல்லை உனக்கு அது பிடித்து இருந்தது அவனையும் பிடித்து இருந்தது

யார் அது யார்

நான் தான் உன் மன சாட்சி அவந்திகா உனக்கு அவனை பிடித்து இருக்கிறது

எனக்கு அவனை பிடிக்க வில்லை இது தவறு

எது தவறு மகேந்திரன் உன்னை நன்றாக கவனித்து இருந்தாள் இது தவறு இல்லை மேலும் அந்த கருவாயான் உன்னை பார்த்து கவிதையாக பொழிகிரான்

என்ன இருந்தாலும் இது தவறு தவறு என மன சாட்சியை அப்போதைக்கு கண்டித்து அனுப்பினால்

அடுத்த நாள் முழுதும் சோகம் மற்றும்  குழப்பம் மட்டுமே இருந்த அவந்திகா மாலை மங்கும் நேரம் காட்டின் ஒரு அழகிய நீர் வீழ்ச்சி கும்  வருகிறாள் வந்து தன்னுடய அரண்மனை உடைகளை எல்லாம் கழட்டி விட்டு மேல் ஒரு ஆடை கீல் ஒரு ஆடை மட்டும் போட்டு குளித்து கொண்டு இருக்க அவள் வெள்ளை உடல் நீரில் அப்படியே மின்னுகிறது



திடிரென பாறைகளின் பின்னால் இருந்து காலக்யே வீரன் வந்தான்

நீ எங்கே இங்கே என அவந்திகா பயந்து கேட்க

ம்ம் நல்லா கெட்பிற்களே காடும் நீர் வீழ்ச்சி யம் நாங்கள் தான் பாரமார்ரிக்கிறோம் எங்களுக்கு தான் சொந்தமான ஒன்று

இருந்தாலும் ஒரு பெண் குளித்து கொண்டு இருக்கும் போது என்ன தைரியம் உனக்கு என அவந்திகா சொல்ல

மற்ற யாராவது குளித்து இருந்தாள் நான் வந்து இருக்க மாட்டேன் என் மனதுக்கு பிடித்து நீங்கள் குளிப்பது பார்க்க என் கண்கல் கொடுத்து வைத்து இருக்க வேண்டும் என சொல்ல அவன் அப்படி சொல்வது அவந்திகா தமன்னாவுக்கு வெட்க புன்னகை வர வைத்தது

அப்போது அவள் லைட்டாக நீரின் பாசதில் விழ போக அவள் இடுப்பை பிடித்து அவள் கண்களை பார்த்தான்


மெல்ல அவள் கிட்டவந்து உங்கள் நெற்றி பளிங்கு கல் போல மின்ன  என அவள் நெற்றியில் படும் நீரை துடைத்து கொண்டு சின்னதாய் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
அவந்திகா உடல்  ஒரு கணம் நடுங்குகிறது அவன் முத்தம் நெற்றியில் நீர் துளியுடன் கலந்து ஒரு மென்மையான உணர்வை விட்டு செல்கிறது

அடுத்து அவந்திகாவின் கன்னங்களை தொட்டு தடவி கொண்டு சொல்கிறான் உங்கள் அழகான சிவந்த கன்னங்கள் இன்னும் அழகாய்ன்சிவக்கிறது என இரு கன்னங்களில் முத்தமிடுகிறான் அவந்திகா தமன்னா மெல்ல மூச்சு வாங்க அப்படியே முக்கு இல் இருந்து உதடு போனவன் இதை நான் அப்புறம் வர்நிக்கிரென் என அப்படியே அவந்திகா கழுத்து வந்தவன் அன்னப்பறவை போல அழகான வளைவான கழுத்து என கழுத்தில் முத்தமிட்டான்.

அப்படியே அவந்திகாவின் இரண்டு மார்பு கை போக அவந்திகா வேண்டாம் என்பது போல கைகள் வைக்க போக அதை எடுத்து விட்டு மெல்ல துணியுடன் அவள் மார்பு காம்புகளை முத்தமிட்டு உங்கள் பார்வை போல காம்புகளும் கூர்மையாக இருக்கின்றன என சொல்ல அவந்திகா வெக்கத்தில் சிரிக்க அவனுக்கு அப்போதே கவ்வி சுவைக்க வேண்டும் போல இருந்தது இருந்தாலும் அப்படியே அவன் முகம் அவந்திகா இடையை நோக்கி பயணித்த து

அரசி கொடி இடையால் என்று சொல்வார்களே புலவர்கள் அது நாட்டிலே உங்கள் ஒருத்திக்கு மட்டும் தான் பொருந்தும் என அவள் இடையை பார்த்து கொண்டு இருந்தவன் மெல்ல முத்தமிட ஸ்ஸ்ஸ் மம் என அவந்திகா முனகினா

என்னை விட்டாள் உங்கள் வெள்ளை இடுப்பில் என் கருத்து  உதடுகளை நாள் முழுதும் கூட பதிப்பென் என விடாமல் முத்தமிட்டு கொண்டே இருந்தான். மேலும் அப்படியே அவந்திகா தொப்புள் வந்தவன் அதை சுற்றி இருந்த நீர் துளிகள் வைத்து ஒரு வட்டமிட்டு விட்டு சொன்னான் இந்த அழகான ஆழ்மான வெள்ளை குழியை என் நாவல்  வர்நிப்பதை விட் அளப்பது தான் சிறந்தது என ஒரு ஆழமான முத்தமிட ஆ அ ஆ என முனக அவள்

அப்படியே நாக்கை உள்ளே விட்டு அவந்திகா தொப்புளை ஆழம் பார்த்து விட்டு அப்படியே அவன் நாக்கு அவள் பெண்மை நோக்கி போவதை உணர்ந்த அவந்திகா அவனை தள்ளி விட்டு ஓட பார்க்க அவளை பின்னால் இருந்து கட்டி அனைத்து அவள் கன்னம் கழுத்து என முத்தமிட்டு சொன்னான் இன்னும் நான் நிறைய உங்களை வர்ணிக்க வேண்டியது இருக்கு அரசியாரே என அவன் சொல்லி கொண்டு அவள் இடுப்பை பிடிக்க போக 

வர்ணித்த வரை போதும் என சொல்லி அவன் கைகளை தட்டி விட்டு வேகமாக ஓடினாள் அவந்திகா

[jakash]

திமிர்

மனசாட்சி

மகேந்திரன் சரியாக கவனிக்கவில்லை

கருவாயனின் கவிதைகள்

சோகம் மற்றும் குழப்பம்

நீர் வீழ்ச்சி

வெள்ளை உடல்

காடு எங்களுக்கு சொந்தம்

தைரியம்

மனதுக்கு பிடித்தவள்

வெட்க புன்னகை

நீரின் பாசம்

பளிங்கு கல்

நெற்றியில் முத்தம்

நீர் துளியுடன் கலந்த முத்தம்

சிவந்த கன்னங்கள்

அன்னப்பறவை கழுத்து

காம்பின் கூர்மை

அரசியின் கொடியிடை

அவந்திகாவின் முனகல்

வெள்ளை இடுப்பில் கருத்த உதடுகள் (வாவ்)

தொப்புளை வட்டமிட்ட நீர் துளிகள்

ஆழமான வெள்ளை குழியை அளப்பது

வர்ணித்தது வரை போதும்

ப்ரோ ப்ரோ ப்ரோ

என்ன ப்ரோ இது ???

இது கதையா கவிதையா காவியமா ஓவியமா

என்னத்த நான் சொல்றது ப்ரோ

சான்ஸே இல்ல ப்ரோ

ராஜ மவுலி உங்களிடம் பிச்சை எடுக்க வேண்டும் ப்ரோ

முரட்டு கருப்பனிடம் இப்படி ஒரு மென்மையும் கவிதை நயமும் இருக்கும் என்று எதிர் பார்க்கவில்லை ப்ரோ

வெள்ளை தம்மன்னாவை கருப்பன் எப்படி எல்லாம் வர்ணிக்கிறான்

எப்படி எல்லாம் அணுகுகிறான்

அவள் வேண்டாம் என்று சொல்லாத அளவுக்கு அவளை வார்த்தைகளால் வசிய படுத்தி மயக்குகிறான்

உதடுகளால் அவள் ஈர உடம்பை இன்னும் ஈர படுத்துகிறான்

இங்கே காமம் கொஞ்சம் கூட வெளிப்படையாக தெரியவில்லை ப்ரோ

ஆனால் காமத்தை மறைத்து முழுமையான காதலே வெளிப்படுகிறது

வந்தான் ஓத்தான் என்பதை காட்டிலும் கருப்பன் இப்படி ஒரு காதல் இளவரசனாக கவிஞனாக ரசிகனாக இருப்பான் என்று கொஞ்சம் கூட எதிர் பார்க்கவில்லை ப்ரோ

இது காம கதை போல இல்லை ப்ரோ

அப்படியே பாகுபலி பார்ட் 3 க்குள் எங்களை அழைத்து சென்று ஒரு காதல் காவியத்தை ஓவியமாய் நீங்கள் வரைந்து காட்டுவது போல இருக்கிறது ப்ரோ

நீங்கள் கவிஞரா ஓவியரா ப்ரோ ?

சரியான படைப்பு ப்ரோ

உங்கள் படைப்பால் எங்களுக்கு புடைப்பு ஏற்படுகிறது

சூப்பர் ப்ரோ

இந்த ஒற்றை வார்த்தை "சூப்பர்" என்ற வார்த்தையில் ஓராயிரம் பாராட்டுக்களை உள்திணித்து உங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன் ப்ரோ

படிப்போரையும் கவிஞனாக ரசிகனாக மாற்றி கொண்டு இருக்கிறது உங்கள் கதை

உங்கள் உன்னதமான சேவைக்கு அடி பணிந்து (கட்டப்பா ஸ்டைலில்) வணங்குகிறோம் ப்ரோ

நன்றி

மிக்க நன்றி நண்பா அதுக்குன்னு ராஜ மவுளி மாதிரி லெஜன்ட் அப்படி சொல்லாதீங்க நான் ஒரு மொக்க ரைட்டர் எதோ இப்போ சாண்டில்யன் கல்கி வாசிக்கிற தாள அவங்க கிட்ட இருந்து காப்பி அடிச்சு இப்படி எழுதுறேன் மத்தபடி நான் ஒரு மொக்க ரைட்டர் தான் இங்க Dubai seenu,wintburst,game , Venky geetu , Genelia rasikan ,aishu ,அப்புறம் நீங்க இப்படி எல்லா ரைட்டர் ஓட பாக்கயிலே நான் ரொம்பவே மொக்க ரைட்டர் நான் நல்லா ரைட்டரா இருந்தா எனக்கும் இவங்களுக்கு கிடைக்கிற மாதிரி comment அண்ட் அங்கீகாரம் கிடைச்சு இருக்கு நான் சாதா ரைட்டர் தான்

[jakash]

அந்தப்புரம் சென்ற அவந்திகா வுக்கும் மனது முழுக்க காலங்கெயன் மீது தான் இருந்தது. இரண்டு நாட்களாகவே அவன் செய்த லீலைகள்  அவன் உடல் கருப்பு என்றாலும் அவன் பேச்சுகள் அவந்திகா தமன்னா விக்கு இதமாக இருந்தது ஏன் என்றால் மகேந்திரா பாகுபலி திருமணத்திற்கு பிறகு அரசை விரிவு படுத்தும் நோக்கில் குறியாக இருந்தான் அவந்திகா வை அவ்வளவாக கண்டுகொள்ள வில்லை

ஆனால் கால கேயன் அன்பான பேச்சு அவளை என்னவோ செய்தது மேலும் அரசி என்றும் கூட பார்க்காமல் துணிந்து அவன் கொடுத்த முத்தம் அவளுக்கு திரும்ப திரும்ப மனதில் வந்து நின்றது.இது எல்லாம் போக நீர் வீழ்ச்சி இல் அவனோட சிறிது நேரம் சேர்ந்து இருந்தது அவன் கருப்பு கைகள் விரல்கள் தன்னுடய வெள்ளை உடல் முழுதும் பயணத்திதது என அவன் நினைவு அவளை வாட்டி கொண்டு இருக்க

அம்மா அம்மா எதோ புறா போன்ற ஒன்று வந்து இருக்கிறது என அவந்திகா வின் 5 வயது மகள் அமிர்தா சொல்ல மெல்ல அந்த புற சன்னல் எட்டி பாக்க சரி மகேந்திரன்  வெளி ஊர் சென்று இருக்கிறார் அவர் அனுப்பி இருப்பார் போல என நினைத்து வேகமாக போயி புறா காலில் இருந்து அந்த ஒளை எடுத்து படித்தாள்

அன்பு குள்ள அரசி என்ன என் நினைவு வாட்டுகிராதா என்ன யார் என்று தெரியாமல் யோசிக்கிறீர்களா நான் தான் காலகெயன் வீரன் சரி நான் இல்லாமல் உறக்கம் வராமல்  தவிக்கிர் களா நானும் தான் சரி துணிந்து காட்டுக்குள் வாருங்கள் இந்த அமாவாசை இரவில் நான் நிலவை பார்க்க வேண்டும் என்ன எப்படி என்கிறீர்களா நீங்கள் தான் அந்த நிலவு வாருங்கள் அமாவாசை போல இருக்கும் நானும் பவுர்ணமி போன்று இருக்கும் நீங்களும் இணைய வேண்டும்  என்னடா இவன்  பார்த்த இரண்டாம் நாள் கேட்கிறான் என நினைக்க வேண்டாம் நமக்குள் ஒரு பந்தம் இருக்கிறது என்பது பார்த்த உடன் நம் இருவருக்கும் புரிந்தது நாம் எல்லாம் பார்த்த உடனே இணைந்து இருக்க வேண்டும் அதனால் காலம் தாழ்த்தாமல் சீக்கிரம் வாருங்கள் அரசி இவ்வாறு அந்த ஓலையில் கேட்டு இருக்க அவந்திகா செல்வோமா வேண்டாமா என தனது மனதுக்குள் ஒரு மிக பெரிய போராட்டம் நடத்தி கொண்டு இருந்தாள் 

பிறகு அதே ஓலை யா திருப்பி எழுதினாள் உனக்கு என்ன திமிர் தைரியம் இருக்கும் இப்படி என்னை அழைத்து இருப்பியா நீ நினைப்பது போல ஒன்றும் நான் இல்லை இனி என் கண்ணில் படாதே இவ்வாறு பதில் ஓலை எழுதினாலும் மனதும் உடலும் அவனை தேடி போ என்று சொன்னது ஆனால் அரசியான நான் இவ்வாறு தவறு செய்ய கூடாது என அவளை அவளே தேற்றி கொண்டாள்

[jakash]

அதன் பின்னர் பல நாட்கள் அவந்திகா காட்டு பக்கம் வரவே இல்லை .பிறகு தன்னுடய மகள் ஒரு நாள்.விளையாடி கொண்டு காட்டு பக்கம் வர ஹே போகாதே என அவளை துரத்தி கொண்டு அவந்திக்காவும் வந்தாள் .அணிகா (அவந்திகா மகேந்திர பாகுபலி மகள்) ஏன் இப்படி காட்டு பக்கம் வந்தாய்

அது அன்னையே ஒரு பட்டாம் பூச்சி அழகாக வந்தது அதை துரத்தி கொண்டு இவ்வளவு தூரம் வந்தேன் என்றாள் அந்த சிறுமி

திடீரென ஒரு உறுமல் சத்தம் கேட்க இருவரும் பயந்தார்கள்
அம்மா அம்மா என அணிகா அழுக திடிரென புலி அவர்கள் முன் வந்து நிக்க இருவரும் அமைதியாக பயந்து உறைந்து நிக்க அவந்திகா அதை எதிர்க்க நினைத்தாலும் அண்ணிகா எதும் ஆகி விடுமோ என நினைக்க

அந்த கணத்தில் கால கேயன் மரத்தில் இருந்து அப்படியே புலிக்கு நேராக ஒரு கத்தியால் குத்துகிரான் இருந்தும் புலி சாகவில்லை அடிபட்ட புலி அவனை பலமாக தாக்கியது .இருந்தும் வீரமாக புலி யாடு மல்லு கட்டுகிறான் புலியின் கிரிய நகங்கள் அவனை கிச்சு கின்றன இருந்தும் அவன் முழுதாக போராடி புலியை கொல்கிறான் 

மூச்சு வாங்கி கொண்டு அவந்திகா பக்கம் வர அவந்திகா சிறிதாய் கண்ணீர் விட்டு கொண்டே நீ மட்டும் இல்லையென்றால் ..... மிக்க நன்றி வீரனே என சொல்லி விட்டு அவள் அப்படியே குழந்தை தூக்கி கொண்டு அரண்மனை சென்றாள்

அன்று இரவு அரண்மனையில் அனைவரும் உறங்கிய பிறகு ஒரு முக்காடு ஒன்று போட்டு கொண்டு யாருக்கும் தெரியாமல் காட்டில் காலகேயன் இருக்கும் குடிசைக்கு வருகிறாள் 
 அவன்  கருப்பு உடலில் அங்கு அங்கு சிவப்பு இரத்தம் தனியாக தெரிந்தது அவந்திகாவுக்க தன்னை மீறி ஒரு அழுகை வந்தது .பிறகு மெல்ல அங்கு இருக்கும் பச்சிலை மருந்து வைத்தாள்


கால கேயன் அவந்திகா கை பட்ட உடன் முழித்து கொண்டான்.அரசியே இது நிஜமா இல்லை கனவா நீங்கள் போயி இந்த யெளை குடிசையில் அப்படியென்றால் கனவாக தான் இருக்கும் என அவன் சொல்ல

அவந்திகா கண்ணீருடன் நீ நீ இல்லையென்றால் நானும் என் குழந்தையும் இந்நேரம் என சொல்லி கொண்டே அவனை கட்டி பிடிக்கிறாள்.காலங்கெயன் கருப்பு உடலும் தமன்னா அவந்திகா வெள்ளை உடலும் ஒட்டி கொண்டது. காலக்கெயன் கருப்பு கைகள் அவள் வெள்ளை முதுகு முழுக்க தடவியது அப்படியே அவ கழுத்தில் முகம் பதித்து மெல்ல அவ உதடுக்கு போக முயற்சி செய்ய அவந்திகா அவனை விட்டு பிரிந்தால் அங்கு சில வினாடி அமைதி நிலவியது

அரசியார் அவர்களே அன்று என்னுடைய கடமையை தான் செய்தேன் ஆனால் உங்களுக்கு ஒரு குழந்தை இருக்கும் என்று நினைக்கவில்லை


ஆமா அதனால் என் மீது உள்ள ஆசைய தூக்கி ஏறி என சொல்லி விட்டு எந்திரிக்க பாக்க அய்யோ அம்மா என சொல்கிறான்

என்ன ஆச்சு 

இங்க கொஞ்சம் வலி இருக்குது நீங்கள் போங்க நான் அந்த மருந்து போட்டு கொள்கிறேன் என்று கால கேயன் சொல்ல அங்கு இருந்த மருந்தை எடுத்து வந்து மெல்ல கால கேயன் மார்பில் இருந்த காயதில். வைக்க வலி பொறுக்க முடியாமல் அவந்திகா இடுப்பை அழுத்தி பிடிக்க அப்போது அவந்திகா கிட்ட. வர உடனே உதடுகளை கவ்வினான் இருவரும் அப்படியே.நன்கு ஆழமாக முத்தமிட கால கேயன் கைகள் அவந்திகா இடுப்பை தடவி கொண்டு மெல்ல பெண்மை நோக்கி போக உடனே பிரிந்தால்

வேண்டாம் நமக்குள்ள உறவு வேண்டாம் இது தவறு என்று சொல்லி விட்டு வேகமாக ஓடினாள்

[jakash]

இரண்டு நாட்கள் கழித்து அவந்திகா மீண்டும் காட்டு பக்கம் வருகிறாள் .அங்கு கால கேயன் ஒரு மரத்தில் சாய்ந்து சோர்வாக இருக்கிறான். 

என்ன ஆயிற்று கால கேயா இப்படி சோர்வாக இருக்கிறாய் என்ற உடன் அவன் திரும்பி பார்க்கிறான்

அவள் அழகிய வெள்ளை பட்டு உடையில் சில நகைகளுடன் தேவதை போல ஒளிர அவள் அழகில் சிறிது மயங்கி விட்டு பேசுகிறான்



அது அரசியார் அவர்களே அந்த புலியின் தாக்குதலுக்கு பிறகு அடிக்கடி இப்படி மயக்கம் வருகிறது நான் நீண்ட நாள் இருக்க மாடெனாம் வைத்தியர் சொன்னார்

சும்மா பொய் சொல்லாதே

அப்படி இல்லை அரசி என சொல்லி கொண்டே மயங்கி விழுகிறான்

அவன் மயங்கி விழுந்த உடனே அவந்திகா பதறி அடித்து கொண்டு டேய் எந்திரி டா டேய் எந்திரி யாராச்சும் வாங்களேன் அய்யோ டேய் எந்திரிடா உண்ண எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் டா நீ சொன்ன மாதிரி அன்னைக்கு  வரணும்னு ரொம்ப ஆசை டா எனக்கும் ஆனா வர முடியல டா இவ்வாறு அவள் சொல்லி அழுது கொண்டு இருக்க

மெல்ல சிறிய புன்னகை யோடூ அவன் எந்திரிக்க அப்போ என்னை பிடிக்குமா அரசியார் அவர்களே என நக்கலாக அவன் கேட்க அவந்திகா போடா என அழுது கொண்டே செல்லமாக அவன் நெஞ்சில் குத்துகிறல். அவன் அதை ரசித்து வாங்க ஒரு வினாடி நிறுத்தி அவளை நேருக்கு நேர் பார்க்க மெல்ல இருவரும் நெருங்க அப்படியே இருவரின் உதடுகள் இணைகின்றன. அவர்கள் உதடு முத்தம் நீண்ட நேரம் நீடிக்கிறது.அவந்திகவின் வெள்ளை முதுகு முழுதும் கால கேயன் கருப்பு கைகள் தடவுகின்றன.


அப்படியே மெல்ல அந்த புல் தரையில் படுக்க வைக்கிறான் அப்படியே அவந்திகா நெற்றி முக்கு என முத்தமிட்டு விட்டு அவள் மேலாடை விளக்க போக அவந்திகா வெட்கப்பட அவன் சிரித்து கொண்டே அவள் இடுப்பை பார்க்கிறான். 

இது வரை அவன் ஆட்களில் கருப்பு இடையை மட்டும் பார்த்தவன் வெள்ளை இடுப்பை பார்க்க அதை மென்மையாக தடவி அவள் வெள்ளை தொப்புளில் தன்னுடய கருத்த உதடுகளை பதிக்க ஹூக் ம்  ஆ என மெல்ல அவந்திகா முனகினா

அப்படியே அவள் உடைகள் ஒவ்வொன்றாக களைய அது மாலைகும் மதியதுக்கும் இடைப்பட்ட நேரம் காட்டில் சிறிது வெளிச்சம் இருக்க அந்த சிறிது வெளிச்சத்திலும் அவந்திகா உடல் பளிங்கு போல மின்ன அதை ரசித்து கொண்டே அவள் வெள்ளை உடலில் ஒவ்வொரு பாகமாக முத்தமிடுகிறான் அவள் மார்பில் வாய் வைத்து சப்பி கொண்டு அவள் வெள்ளை இடுப்ப தடவி கொண்டே இருக்க அந்த சுகத்தில் திளைத்து கொண்டு இருக்க அப்படியே அடுத்த மார்பு அவன் உதடு செல்லும் முன் அவந்திகா உதட்ட சிறிய முத்தமிட்டு அவள் கன்னம் கழுத்து என மீண்டும் முத்தமிட்டு விட்டு அப்படியே அடுத்த மார்பை சப்ப அவந்திகா அவன் கருத்த முதுகை மெல்ல தொடுகிரால் பிறகு அவந்திகா தமன்னா கைகளை தூக்க அவளின் அக்குள்கள் அவளவு வெள்ளையாக சுத்தமாக முடிகள் கொஞ்சம் கூட இல்லாமல் பளிங்கு போல இருக்க  அதை அப்படியே ரசித்தான் அவன் பார்த்த பெண்களின் அக்கூல் எல்லாம் கருப்பாக அழுக்கு கண்றாவி யாக இருக்கும் எனவே மெல்ல அப்படியே அவந்திகா வெள்ளை அக்குள் முத்தமிட்டு சப்பினான் அவன் மீசை முடிகள் அவளுக்கு கூச்சம் உண்டாக்க தன்னை மீறி சிரித்தாள். 

அப்படியே அவந்திகா வெள்ளை அக்குளில் இருந்து வாயை நேராக அவள் மார்பில் வைத்து முத்தமிட ஆ என முனகினாள்.உங்களின் அழகான இந்த சிறிய முலை நன்றாக இருக்கிறது என சொல்லி கொண்டு இரண்டு முளைகளை நன்கு சப்பி கசக்கி விட்டு கைகள் அதில் இருக்க அவன் வாய் அப்படியே அவள் இடுப்புக்கு வந்தன

ஆஹா என்ன அழகான இடுப்பு அரசி உங்களுக்கு இந்த வளைவும் நெளிவும் என்ன அழகு அதிலும் உங்கள் வெள்ளை தொப்புள் இருக்கிறது பாருங்கள் சரி வர்ணனனை இன்னொரு நாள் வைத்து கொள்கிறேன் இப்போது உங்கள் தொப்புள் ஆழத்தை பார்க்கிறேன் என அவந்திகா தொப்புளை முத்தம் இட அவள் ஆ என அவன் தலையை தடவ கால கேயன் அவந்திகா தொப்புளை நன்கு முத்தமிட்டு நாக்கை உள்ளே விட ஆஆ என நெளிந்தாள் அதை அடக்க அவள் தொப்புளை சுவைத்து கொண்டே அவள் முலைகளை கசக்கி எடுத்தான்

மெல்ல அவன் உதடு கீழே சென்றது இப்போது அவந்திகா உடலில் கீழே இருக்கும் ஒரு ஆடை மட்டும் இருக்க அரசியார் அவர்களே இதை நீக்க வேண்டும் என சொல்லி கொண்டு அவள் உள்ளாடைய நிக்க அவந்திகா மொத்த உடலும் அப்படியே  வெள்ளையாக மின்ன மெல்ல அவள் பெண் உறுப்பில் முத்தமிட்டான்

ஆ ஆ ஆ என அவள் முனக

உங்களின் பெண் உறுப்புக் கூட இவ்வளவு வெள்ளையாக அழகாக இருக்கிறது அரசியார் அவர்களே என அதை மெல்ல தடவ அவள் அதில் மம் என நடுங்க மெல்ல அப்படியே அவன் நக்க வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக அவளுக்கு பெண் உறுப்பு நக்கும் சுகம் கிடைத்தது ஏன் என்றால் மகேந்திர பாகுபலி ஒரு போதும் நக்கியது இல்லை வருவான் குத்துவான் அவளவு தான்.

இங்கு காலகேகெயன் ரசித்து அவள் பெண் உறுப்பை சுவைத்து அவள் இடுப்பை முலைய தடவ அவளும் அவன் தலையை நன்கு கோதி விட  கால கேயன் நன்கு அவள் பெண் உறுப்பில் நாக்கை நுழைத்து நக்கினான்  மெல்ல பெண் உறுப்பில் நீர் வர ஆஹா இனி உங்களை எளிமையாக புணரளம் என மெல்ல பெண் உறுப்பில் விரல் விட அது எளிதாக போக அவந்திகா மெல்ல கத்தினாள் விறல் போகவும் 

அவன் எழுந்து தன்னுடய உடைகளை களைந்து அவன் கருப்பு ஆண் உறுப்பை வெளியே எடுக்க ஒரு நிமிடம் அதன் நிளம் பார்த்து பயந்தாள் அவந்திகா


மெல்ல அப்படியே அவள் பெண் உறுப்பில் தேய்க்க ஆஆஆ என மெல்ல முனகினா மெல்ல அப்படியே உள்ளே விட ஆஆஆ என அவந்திகா கத்த அப்படியே மெல்ல மெல்ல உள்ளே நுழைத்து குத்த முதலில் வலி வர அவ ஆஆ ஐயோ அம்மா என காடு முழுக்க கேட்பது போல கத்த ஒன்றுமில்லை அரசி இனி உங்களுக்கு இது சுகமாக மாறும் என அவள் உதடை முத்தமிட்டு கொண்டே புணர்ந்தான் அவளும் நன்கு அவனை முத்தமிட்டாள் பிறகு மெல்ல எழுந்து கொஞ்ச மிதமாக புணர அவன் கால்கள் முதுகை பிடித்து கொள்ள அவன் கருப்பு உடலும் அவந்திகா வெள்ளை உடலும் பின்னி பிணையா அப்படியே கால கேயன் எழுந்து இறுதி கட்ட குத்துக்களை அவந்திகா புண்டையில் இறக்க அவ சுகம் மற்றும் வலியில் மீண்டும் கத்த அவனோ நன்கு குத்த அவனினின் ஒவ்வொரு குத்தும் புண்டை ஆழம் வரை சென்று குத்த அதன் சுகம் ஆஅ ஆய்யோ அம்மா என வாங்கினா அவந்திகா இறுதியில் வேகமாக புணர்ந்து அதாவது ஒத்து அவள் வெள்ளை புண்டையில் தன்னுடைய கருப்பு சுன்னியில் இருந்து வெள்ளை நீரை பாய்ச்சி விட்டு அரசியே என அவள் மார்பில் சாய்ந்தான்

[jakash]

முதல் உறவுக்குப் பிறகு சில நாட்கள் கழித்து.  
மகேந்திர பாகுபலி பக்கத்து நாட்டுக்கு நகர்வலம் சென்றுவிட்டார். அரண்மனை அமைதியாக இருக்கிறது.  

அவந்திகா தன் அந்தப்புரத்தில், இரவு நேர மெல்லிய வெள்ளை உடையில் கட்டிலில் படுத்திருக்கிறாள். கண்கள் மூடியபடி, அன்றைய காட்டு உறவை நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.  

காலகேயனின் கரடுமுரடான கருப்பு உடல்… அவன் நீண்ட, கனமான, கருப்பு ஆண் உறுப்பு தன் உள்ளே நுழைந்தபோது உண்டான அந்த நெருக்கடி… அந்த ஸதக் ஸதக் சத்தம்… அந்த சுகம்…  

நினைக்க நினைக்க அவளது கன்னங்கள் சிவந்து, வெட்கத்தில் ஒரு சிரிப்பு வருகிறது. “என்ன இப்படி நினைக்கிறேன் நான்…” என்று முனகியபடி தன் உதடுகளைக் கவ்விக்கொள்கிறாள்.

அப்போது…  

கதவு மெல்ல திறந்து, காலகேயன் உள்ளே நுழைகிறான். அவனது கருப்பு உடல், அந்தப்புரத்தின் மென்மையான விளக்கு ஒளியில் இன்னும் கருப்பாகத் தெரிகிறது.  

“என்னை நினைத்துத்தான் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள், அரசியே?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்கிறான்.

அவந்திகா அதிர்ச்சியில் எழுந்து உட்கார்கிறாள்.  
“என்ன இது?! கிளம்பிப் போ! இப்படி எல்லாம் அந்தப்புரம் வரக்கூடாது! யாராவது பார்த்தால் என்ன ஆகும்?! போயிடு!” என்று பயத்துடன் கத்துகிறாள்.

ஆனால் வீரன் சிரிக்கிறான். அவன் கண்கள் அவளது இரவு உடையை மெதுவாக சுற்றிச் சுற்றிப் பார்க்கின்றன. மெல்லிய வெள்ளைத் துணி அவளது மார்பு, இடை, தொடைகளை மறைக்க முடியாமல் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது.  

“இப்படி மெல்லிய உடையில்… அரசியே… நீங்கள் இன்னும் அழகாக இருக்கிறீர்கள்,” என்று சொல்லி மெல்ல அவளருகே நெருங்குகிறான்.

அவந்திகா பின்வாங்க முயல்கிறாள்.  
“வேண்டாம்… வேண்டாம் வீரா… இங்கே இல்லை… போ…”  

ஆனால் அவன் ஏற்கனவே அவளது இடையைப் பிடித்துக்கொண்டான். அவன் கருப்பு உதடுகள் அவளது கழுத்தில் விழுகின்றன. முத்தம்… முத்தம்… முத்தம்…  
கழுத்து, தோள், காது மடல்… ஒவ்வொன்றாக.  

அவந்திகா “வேண்டாம்…” என்று முனக முனக, அவனது கழுத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறாள். பின்னர் தாங்க முடியாமல், அவனது கருப்பு உதடுகளைத் தானே தேடி முத்தமிடுகிறாள். ஆழமாக… பசியுடன்…  

“அரசியே…” என்று முனகும் வீரனை அவள் கட்டிலை நோக்கி இழுக்கிறாள்.  



முதன்முறையாக ஒரு மெல்லிய மெத்தையில், ஒரு ராணியுடன் உறவு வைக்கப்போகும் சந்தோஷம் வீரனின் கண்களில் தெரிகிறது. அவன் அவளை மெதுவாகப் படுக்க வைத்து, அவளது மெல்லிய உடையை ஒவ்வொரு அங்குலமாகக் களைகிறான்.  

வெள்ளை உடல் முழுவதும் வெளிப்படுகிறது.  
வீரன் தன் கருப்பு உடலை அவளது வெள்ளை உடலில் படுக்க வைக்கிறான். கருப்பு–வெள்ளை… கருப்பு–வெள்ளை… இரு உடல்களும் ஒன்றோடொன்று தேய்க்கின்றன.


வீரன் முதலில் அவளது வெள்ளை மார்புகளுக்குச் செல்கிறான்.  
அவன் கருப்பு உதடுகள் ஒரு முலையைச் சுற்றிப் பிடித்து, மெதுவாக உறிஞ்சுகின்றன. நாக்கு சுற்றிச் சுற்றிச் சுவைக்க, அவந்திகா “ஆ… ஆ…” என்று முனகுகிறாள்.  
அவன் மற்றொரு முலையையும் அதேபோல் சுவைக்கிறான். இரு முலைகளையும் மாறி மாறி உறிஞ்சி, கடிக்காமல், ஆனால் ஆழமாகச் சுவைக்கிறான். அவந்திகாவின் முலைகள் ஈரமாகி, சிவந்து, அவன் உதடுகளில் பளபளக்கின்றன.

 
பின்னர் வீரன் கீழே இறங்குகிறான்.  
அவளது மெல்லிய, வெள்ளை இடையை இரு கைகளாலும் பிடித்து, நீண்ட நேரம் முத்தமிடுகிறான். இடையின் வளைவுகள் ஒவ்வொன்றாக… இடது பக்கம்… வலது பக்கம்… இடையின் நடுவில்…  
“இந்த இடை… ஒரு மலரின் தண்டு போல மென்மையானது,” என்று முனகியபடி, அவன் உதடுகள் இடையைச் சுற்றிச் சுற்றி முத்தமிடுகின்றன. அவந்திகாவின் உடல் நடுங்கி, அவள் இடையை மேலே உயர்த்துகிறாள்.


வீரன் இன்னும் கீழே செல்கிறான்.  
அவளது வெள்ளை தொப்புளைக் கண்டுபிடித்து, அதில் தன் கருப்பு உதடுகளை வைக்கிறான். மெதுவாக முத்தமிடுகிறான். நாக்கைச் சுழற்றி, தொப்புளுக்குள் மெல்லியதாக நுழைத்துச் சுவைக்கிறான்.  
அவந்திகா “ஆ… வீரா… அங்கே…” என்று உடலை வளைக்கிறாள். அவன் தொப்புளைச் சுற்றிச் சுற்றி முத்தமிட்டு, அதன் மீது சிறிது நேரம் தங்கி, மீண்டும் சுவைக்கிறான்.



இறுதியாக வீரன் அவளது தொடைகளை மெதுவாகப் பிரித்து, அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பைத் தேடிச் செல்கிறான்.  
முதலில் அதன் மேல்பகுதியை மென்மையாக முத்தமிடுகிறான். பிறகு இரு உதடுகளையும் பிரித்து, உள்ளே இருக்கும் இளஞ்சிவப்பு பகுதியைப் பார்த்து, “இவ்வளவு அழகாக…” என்று முனகுகிறான்.  

அவன் கருப்பு உதடுகள் அந்த வெள்ளை புண்டையைச் சுற்றிப் பிடித்து, ஆழமாக முத்தமிடுகின்றன. நாக்கு உள்ளே சென்று சுழல்கிறது. உறிஞ்சுகிறது. சுவைக்கிறது.  
அவந்திகா கட்டிலைப் பிடித்துக்கொண்டு “ஆ… ஆ… அய்யோ… ஆ… வீரா…” என்று உரக்க முனகுகிறாள். அவள் தொடைகள் நடுங்கி, அவன் தலையை இறுக்கிப் பிடிக்கின்றன.  
வீரன் நீண்ட நேரம் அங்கேயே தங்கி, அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பை முழுமையாகச் சுவைத்து, உறிஞ்சி, முத்தமிடுகிறான்.


சிறிது நேரம் கழித்து அவன் மேலே வருகிறான்.  
தன் நீண்ட கருப்பு ஆண் உறுப்பை அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பின் வாயில் வைத்து, மெதுவாக உள்ளே தள்ளுகிறான்.  

“ஆ… ஆ… ஆ…”  

முழுமையாக உள்ளே சென்றதும் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் மூச்சு விடுகிறார்கள்.  
பின்னர் வீரன் அசைக்கத் தொடங்குகிறான். மெதுவாக… பிறகு வேகமாக…  

கருப்பு உடல் வெள்ளை உடலை அழுத்தி, விலக்கி, மீண்டும் அழுத்தி…  
“ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்…”  

அவந்திகாவின் கைகள் அவன் முதுகைக் கீறுகின்றன. அவள் கால்கள் அவன் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்குகின்றன.  
“வீரா… ஆ… ஆ… இன்னும்… இன்னும்…”  

இறுதியில் வீரன் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, அவளுடன் சேர்ந்து உச்சத்தை அடைகிறான்.  
அவந்திகா “ஆ… ஆ… அம்மா…” என்று கத்தியபடி அவன் கருப்பு மார்பில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொள்கிறாள்.

**பின்னர்**  

இருவரும் வியர்வையில் நனைந்தபடி கட்டிலில் படுத்திருக்கிறார்கள்.  
கருப்பு உடலும் வெள்ளை உடலும் இன்னும் பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.  

வீரன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு, “முதன்முறையாக ஒரு கட்டிலில்… அதுவும் ராணியுடன்… இது கனவு போல,” என்று முனகுகிறான்.  

அவந்திகா அவன் மார்பில் காதை வைத்து, “இனி நீ அடிக்கடி வரக்கூடாது… ஆனால்… இன்றைக்கு மட்டும்…” என்று சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் அவனை இறுக்கி அணைக்கிறாள்.

[jakash]

SUPER UPDATE. KEEP ROCKING

super update nanba black and white oru naal la mudiyathu nu thamanna ku theriyala

Thanks for the comments and support friends

[jakash]

சில நாட்கள் கழித்து.  
மதியம் நெருங்கும் நேரம். அரண்மனையின் உள் தோட்டத்தில் அவந்திகாவின் நான்கு வயது மகள் அன்னிகா விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவந்திகா சற்று தூரத்தில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

திடீரென, மரங்களின் நிழலில் இருந்து காலகேயன் மெல்ல வெளிப்படுகிறான். அவன் கையில் காட்டுப் பூக்களின் கொத்து.  

அன்னிகா அவனைப் பார்த்து ஆச்சரியத்துடன் பார்க்கிறாள். வீரன் மெதுவாக அருகில் சென்று, பூக்களை அவள் கையில் கொடுக்கிறான்.  
“இதோ… உனக்காக,” என்று சொல்லி, அவளுடன் சிறிது நேரம் விளையாடுகிறான் – பூக்களை எறிந்து பிடிக்கச் சொல்லி, அவளை சிரிக்க வைக்கிறான்.

பின்னர் அவள் காதில் மட்டும் கேட்கும்படி மெல்லச் சொல்கிறான்,  
“இன்னும் கொஞ்ச நாளில்… உனக்கு ஒரு கருப்புத் தம்பி தரப்போறேன்.”

விவரம் தெரியாத அன்னிகா மகிழ்ச்சியில் குதித்து,  
“அய்யோ! கருப்புத் தம்பி! சந்தோஷம்! சந்தோஷம்!” என்று சத்தமாகக் கத்துகிறாள்.

அப்போது அவந்திகா அருகில் வருகிறாள்.  
அன்னிகா ஓடிவந்து,  
“அம்மா! இந்த மாமா சொல்றாரு… கருப்புத் தம்பி வரப்போறாருன்னு!” என்று உற்சாகமாகச் சொல்கிறாள்.

அவந்திகாவின் முகம் மாறுகிறது. அவள் வீரனைப் பார்த்து,  
“குழந்தைகிட்ட என்ன பேசுற?” என்று கேட்கிறாள்.

வீரன் பதில் சொல்லாமல், திடீரென அவளது வெள்ளை இடையைத் தன் கருப்புக் கைகளால் இறுகப் பிடித்து இழுக்கிறான். அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்து, அவள் காதில் மட்டும்,  
“உண்மைதான் சொல்றேன், அரசி…” என்று முனகுகிறான்.

அவந்திகா பதற்றத்துடன், குழந்தையைப் பார்த்துவிட்டு, மெல்லிய குரலில்,  
“டேய்… குழந்தை இருக்கு…” என்று சொல்கிறாள்.

வீரன் உடனே அவளை விடுவிடுகிறான்.  
சிறிது தூரம் விலகி நின்று, அவளைப் பார்த்தபடி,  
“மேல் மதியம் போல முடிஞ்சா… காட்டுக்கு வாங்க. பகல்ல காடு தான் நல்லா இருக்கும்,” என்று சொல்கிறான்.

அவந்திகா உடனடியாக,  
“முடியாது,” என்று பொய்யாகச் சொல்கிறாள்.

வீரன் சிரித்தபடி,  
“அது நீங்களே வருவீங்க. பகல்ல காடு தான் நல்லா இருக்கும்,” என்று சொல்லிவிட்டு, மரங்களுக்குள் ஓடி மறைந்துவிடுகிறான்.

அவந்திகா நின்றபடி அவன் போன திசையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.  
அன்னிகா இன்னும் பூக்களைப் பிடித்துக்கொண்டு,  
“அம்மா… கருப்புத் தம்பி எப்போ வருவான்?” என்று கேட்க,  
அவந்திகா மெல்லிய குரலில்,  
“ஒன்னும் இல்ல… போ விளையாடு…” என்று சொல்லி, குழந்தையை அனுப்புகிறாள்.

ஆனால் அவளது கண்களில் ஒரு கலக்கம் தெரிகிறது.

[jakash]

*

மதிய வெயில் கொளுத்தும் நேரம்.  
அவந்திகா யாருக்கும் தெரியாமல், மெல்லிய உடையில் காட்டுக்குள் நுழைகிறாள். அவளது இதயம் வேகமாகத் துடிக்கிறது. முந்தைய சந்திப்புகளின் நினைவுகள் அவளை இழுக்கின்றன.

காட்டின் ஆழத்தில் வீரன் அவளை எதிர்பார்த்து நின்றிருக்கிறான். அவனைப் பார்த்ததும் அவந்திகா முதலில்,  
“இங்க பாரு… இப்படி எல்லாம் அடிக்கடி அரண்மனை வராதே. யாராவது பார்த்துவிட்டால்…” என்று கண்டிப்பாகச் சொல்கிறாள்.

வீரன் சிரித்தபடி அவளது கையைப் பிடித்துக்கொள்கிறான்.  
“இன்று நான் அரண்மனைக்கு வரவில்லை… நீங்களே வந்திருக்கிறீர்கள்,” என்று சொல்லி, மெல்ல அவளை குகைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறான்.

குகைக்குள் நுழைந்ததும் அவந்திகா ஆச்சரியப்படுகிறாள்.  
அங்கு அவளுக்காகவே புதிய மெத்தை விரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மெத்தையின் மீது காட்டு மலர்கள் சிதறவிடப்பட்டு, மணம் பரவியிருக்கிறது. மெல்லிய வெளிச்சம் குகைக்குள் விழுந்து, அந்த இடத்தை ஒரு ரகசிய அறைபோல மாற்றியிருக்கிறது.

“வாங்க… அவந்திகா,” என்று வீரன் மென்மையான குரலில் அழைக்கிறான்.

அவன் அவளை மெதுவாக மெத்தையில் படுக்க வைக்கிறான். அவளது வெள்ளை உடலை நிலவொளியைப் போன்ற மென்மையான வெளிச்சத்தில் பார்த்தபடி, அவன் முத்தமிடத் தொடங்குகிறான்.

முதலில் நெற்றியில்…  
பின்னர் கன்னங்களில்…  
கழுத்தில்…  
தோள்களில்…  

அவன் கருப்பு உதடுகள் அவளது வெள்ளைத் தோலில் மெதுவாகப் பயணிக்கின்றன. அவன் கைகள் அவளது உடையை ஒவ்வொன்றாகக் களைகின்றன. வெள்ளை உடல் முழுவதும் வெளிப்பட்டதும், வீரன் தன் கருப்பு உடலை அவளது உடலில் படுக்க வைக்கிறான்.

கருப்பு – வெள்ளை.  
கருப்பு – வெள்ளை.  

இரு உடல்களும் ஒன்றோடொன்று தேய்க்கின்றன. வீரன் அவளது மார்புகளை முத்தமிட்டுச் சுவைக்கிறான். அவளது இடையைத் தடவி, தொப்புளை முத்தமிட்டு, பின்னர் கீழே இறங்கி அவளது பெண் உறுப்பை மென்மையாகவும் ஆழமாகவும் சுவைக்கிறான்.

அவந்திகா “ஆ… ஆ… வீரா…” என்று முனகுகிறாள். அவள் கைகள் அவன் தலையைப் பிடித்துக்கொள்கின்றன.

சிறிது நேரம் கழித்து வீரன் மேலே வருகிறான்.  
தன் கருப்பு ஆண் உறுப்பை அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பில் மெதுவாக நுழைக்கிறான்.  

“ஆ… ஆ… ஆ…”  

முழுமையாக உள்ளே சென்றதும் இருவரும் ஒரே மூச்சில் பெருமூச்சு விடுகிறார்கள். பின்னர் வீரன் அசைக்கத் தொடங்குகிறான். மெதுவாக… பிறகு வேகமாக…  

கருப்பு உடல் வெள்ளை உடலை அழுத்தி, விலக்கி, மீண்டும் அழுத்தி…  
“ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்…”  

அவர்களின் உடல்கள் பின்னிப் பிணைகின்றன. மெத்தை அசைகிறது. மலர்கள் சிதறுகின்றன. அவந்திகாவின் கத்தல்கள் குகைக்குள் எதிரொலிக்கின்றன.  

“வீரா… ஆ… ஆ… இன்னும்…”  

காடு முழுவதும் அவர்களின் உணர்ச்சி ஒலிக்க, இருவரும் உச்சத்தை அடைகிறார்கள். வீரன் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, அவளை இறுக்கி அணைத்துக்கொள்கிறான்.

**பின்னர்**  

இருவரும் மெத்தையில் படுத்திருக்கிறார்கள்.  
கருப்பு உடலும் வெள்ளை உடலும் இன்னும் ஒன்றாகப் பிணைந்திருக்கின்றன. மலர்களின் மணம் அவர்களைச் சூழ்ந்திருக்கிறது.

வீரன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு,  
“இந்தக் குகை இனி உனக்காகவே இருக்கும், அரசி,” என்று முனகுகிறான்.

அவந்திகா அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்து, மெல்லிய குரலில்,  
“இனி அடிக்கடி அரண்மனை வராதே… 

அப்படி என்றால் நீங்கள் அடிக்கடி இங்க வாருங்கள் அரசி என அவன் சொல்ல

[jakash]

unmaiyave karuppu thambi vandha avanthika nilamai oh my god nu agitum

Thanks for the comments bro

[jakash]

பாகுபலி போரில் இருந்து திரும்பிவிட்டான்.  
அன்று இரவு அவந்திகா  எல்லாம் மறந்து மகேந்திரனுக்கு ஆக தயார் ஆகி இருக்க அவனோ வந்த வேகத்தில் அவ புண்டைய மட்டும் ஒத்து விட்டு வேகமாக உறங்கிவிடுகிறான். அவளது உடலும் மனமும் அதில் எந்த சுகத்தையும் காணவில்லை. அவள் மனம் மீண்டும் காலகேயனை நாடுகிறது.

அடுத்த நாள் மதியம்.  
அரண்மனையின் புறத் தோட்டத்தில் அவந்திகாவின் மகள் அன்னிகா விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவந்திகா வேகமாக அங்கு வருகிறாள். நினைத்தபடியே காலகேயன் அங்கே இருக்கிறான்.

அன்னிகா அவளைப் பார்த்து உற்சாகமாக,  
“அம்மா! கருப்புத் தம்பி தரப்போற மாமா வந்துட்டாரு!” என்று சொல்கிறாள்.

வீரன் செல்லமாக அவளைத் தட்டி,  
“போ… இந்தப் பூப்பந்து வச்சு அறைக்குள்ள விளையாடு,” என்று சொல்லி அனுப்பிவிடுகிறான்.

குழந்தை உள்ளே சென்றதும் அவந்திகா கோபத்துடன்,  
“இப்படி எல்லாம் வரதே! யாராவது பார்த்தால் என்ன ஆகும்?!” என்று திட்டுகிறாள்.

வீரன் அமைதியாக,  
“ராணி… உங்களுக்குத் தெரியும். அரசர் வந்துவிட்டார். அதனால்தான் நீங்கள் வரவில்லை. ஆனால் என்னால் உங்களை விட முடியவில்லை,” என்று சொல்கிறான்.

அவந்திகா தலையை அசைத்து,  
“என்னால் வர முடியாது,” என்று உறுதியாகச் சொல்கிறாள்.

வீரன் அவளை ஆழமாகப் பார்த்து,  
“ராணியே… என்னைப் பற்றி உங்களுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை. இத்தனை பேர் இருக்கும்போதே உங்களை ஒத்துக் காட்டுகிறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு, திடீரென அவளைத் தூக்கிக் கொள்கிறான்.

“ஹே! என்ன செய்ற?!” என்று அவந்திகா கேட்க, அவன் அவளை விடவில்லை.  

தோட்டத்தின் ஒரு மூலையில் அவன் ஏற்கனவே ஒரு பெரிய குழியைத் தோண்டி, புற்களால் மறைத்து வைத்திருக்கிறான். அதில் மெல்ல இறங்கி, அவளையும் இறக்கி வைக்கிறான். மேலே புற்களை மூடிவிடுகிறான். வெளியே இருந்து பார்த்தால் அங்கே எதுவும் இல்லை என்பது போலத் தெரிகிறது.

குழியின் உள்ளே இருட்டும் மென்மையான மண்ணும்.  
வீரன் அவளது உடைகளை ஒவ்வொன்றாகக் களைகிறான்.

[jakash]

குழியின் உள்ளே இருட்டும், மென்மையான மண்ணும், புற்களின் வாசமும் கலந்திருக்கிறது. மேலே மூடப்பட்ட புற்கள் வழியாகச் சிறிது வெளிச்சம் மட்டும் துளைத்து வருகிறது.

அவந்திகா உடனே கோபத்துடன்,  
“என்ன இது?! என்னை மேலே கொண்டு போ! இப்படி எல்லாம் செய்யக்கூடாது! யாராவது பார்த்தால் என்ன ஆகும்?! விடு என்னை!” என்று திட்டுகிறாள். அவள் அவன் கைகளைத் தள்ளி, மேலே ஏற முயல்கிறாள்.

வீரன் அவளை அனுமதிக்கவில்லை. அவன் மெதுவாக அவளது இரண்டு கைகளையும் பிடித்து, அவளை மீண்டும் கீழே அமர வைக்கிறான்.  
“ராணி… கொஞ்சம் மட்டும்…” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்லி, அவளது நெற்றியில் முதல் முத்தத்தை வைக்கிறான்.

அவந்திகா இன்னும் எதிர்க்கிறாள்.  
“வேண்டாம்… போ… மேலே கொண்டு போ…”  

ஆனால் வீரன் அவசரப்படவில்லை. அவன் மெதுவாக அவளது கன்னத்தில் முத்தமிடுகிறான். பிறகு மற்றொரு கன்னத்தில். அவன் உதடுகள் அவளது கழுத்தை நோக்கிச் செல்கின்றன. மென்மையான முத்தங்கள்… ஒவ்வொன்றும் மெல்லியதாக… நீண்டதாக…

“விடு… வீரா…” என்று அவந்திகா முனகுகிறாள். ஆனால் அவளது குரல் ஏற்கனவே சற்று தளர்ந்திருக்கிறது.

வீரன் அவளது தோளில் முத்தமிடுகிறான். பின்னர் அவளது உடையின் கழுத்துப்பகுதியை மெதுவாக இழுத்து, அவளது தோளை வெளிப்படுத்தி முத்தமிடுகிறான். அவன் கைகள் அவளது இடையை மென்மையாகத் தடவுகின்றன.  

அவந்திகா இன்னும் “வேண்டாம்…” என்று சொல்கிறாள். ஆனால் அவள் அவனைத் தள்ளுவதில்லை. அவனது முத்தங்கள் தொடர்கின்றன – கழுத்து, தோள், மார்பின் மேல்பகுதி… ஒவ்வொரு முத்தமும் அவளை மெல்ல மெல்ல உருக்குகிறது.

சிறிது நேரத்தில் அவளது எதிர்ப்பு கரைகிறது.  
அவள் கண்களை மூடி, அவனது கழுத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறாள்.  
“வீரா…” என்று மட்டும் முனகுகிறாள். அப்படியே அவன் கருத்த உதடுகளை கவ்வி இருவரும் சிறிது நேரம் அப்படியே முத்தமிட்டு இருக்கிறார்கள்

வீரன் அப்போதுதான் அவளது உடைகளை ஒவ்வொன்றாகக் களைகிறான். துணி விலகும் ஒவ்வொரு முறையும் அவளது வெள்ளை உடல் வெளிப்படுகிறது. அவன் தன் கருப்பு உடலை அவளது உடலில் படுக்க வைக்கிறான். 

அவன் முதலில் அவளது மார்புகளைச் சுவைக்கிறான். ஒரு முலையைத் தன் வாயில் எடுத்து மென்மையாக உறிஞ்சுகிறான். நாக்கு சுற்றிச் சுற்றிச் சுவைக்க, அவந்திகா “ஆ…” என்று முனகுகிறாள். மற்றொரு முலையையும் அதேபோல் சுவைக்கிறான்.

பின்னர் அவன் கீழே இறங்குகிறான்.  
அவளது வெள்ளை இடையை இரு கைகளாலும் பிடித்து, நீண்ட நேரம் முத்தமிடுகிறான். தொப்புளைக் கண்டுபிடித்து, அதில் தன் உதடுகளை வைத்து மெதுவாக முத்தமிடுகிறான். நாக்கைச் சுழற்றித் தொப்புளுக்குள் மெல்ல நுழைத்துச் சுவைக்கிறான்.

இறுதியாக அவன் அவளது தொடைகளை மெதுவாகப் பிரித்து, அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பைத் தேடிச் செல்கிறான்.  
முதலில் அதன் மேல்பகுதியை மென்மையாக முத்தமிடுகிறான். பிறகு இரு உதடுகளையும் பிரித்து, உள்ளே இருக்கும் இளஞ்சிவப்பு பகுதியைப் பார்த்து, தன் கருப்பு உதடுகளை அதில் வைக்கிறான்.  

நாக்கு உள்ளே சென்று சுழல்கிறது. உறிஞ்சுகிறது. சுவைக்கிறது.  
அவந்திகா குழியின் மண்ணைப் பிடித்துக்கொண்டு “ஆ… ஆ… வீரா…” என்று முனகுகிறாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து வீரன் மேலே வருகிறான்.  
தன் நீண்ட கருப்பு ஆண் உறுப்பை அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பின் வாயில் வைத்து, மெதுவாக உள்ளே தள்ளுகிறான்.  

“ஆ… ஆ… ஆ…”  

முழுமையாக உள்ளே சென்றதும் இருவரும் ஒரே மூச்சில் பெருமூச்சு விடுகிறார்கள்.  
பின்னர் வீரன் அசைக்கத் தொடங்குகிறான். மெதுவாக… பிறகு வேகமாக…  

கருப்பு உடல் வெள்ளை உடலை அழுத்தி, விலக்கி, மீண்டும் அழுத்தி…  
“ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்…”  

குழியின் உள்ளே அவர்களின் உடல்கள் பின்னிப் பிணைகின்றன. மண் சிறிது அசைகிறது. மேலே உள்ள புற்கள் மெல்ல அசைகின்றன. வெளியே யாருக்கும் தெரியவில்லை.  

அவந்திகாவின் கைகள் அவன் முதுகைக் கீறுகின்றன. அவள் கால்கள் அவன் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்குகின்றன.  
“வீரா… ஆ… ஆ… இன்னும்…”  

இறுதியில் வீரன் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, அவளுடன் சேர்ந்து உச்சத்தை அடைகிறான்.  
அவந்திகா “ஆ… ஆ… அம்மா…” என்று முனகியபடி அவன் கருப்பு மார்பில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொள்கிறாள்.

சிறிது நேரம் இருவரும் அப்படியே படுத்திருக்கிறார்கள்.  
குழியின் இருளில் கருப்பு உடலும் வெள்ளை உடலும் ஒன்றாகப் பிணைந்திருக்கின்றன. அவர்களின் மூச்சு மட்டும் அந்த ரகசிய இடத்தில் ஒலிக்கிறது.

தொடரும்

[jakash]

உச்சத்திற்குப் பிறகு இருவரும் குழியின் மென்மையான மண்ணில் படுத்திருக்கிறார்கள்.
வீரனின் கருப்பு உடல் அவந்திகாவின் வெள்ளை உடலுடன் இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. அவர்களின் மூச்சு மெல்ல இயல்பு நிலைக்கு வருகிறது.

வீரன் மெதுவாக அவளது வெள்ளை இடையைத் தன் கையால் தடவுகிறான். அவளது கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, மெல்லிய குரலில் சொல்கிறான்,
“மண்ணுக்குள் வைத்து… உங்களுக்கு விதை போட்டுவிட்டேன், ராணி…”

அவனது கருப்பு விரல்கள் அவளது அடிவயிற்றை மென்மையாகத் தடவுகின்றன. அவன் தொடுதல் அவளது தொப்புளுக்குக் கீழே சுற்றி வருகிறது.

அவந்திகா உடனே அவன் கைகளைப் பிடித்து விலக்க முயல்கிறாள்.
“வேண்டாம் வீரா… போதும்… நம் உறவு இத்துடன் முடியட்டும்,” என்று சொல்கிறாள். அவளது குரலில் பயம் கலந்திருக்கிறது.

வீரன் அவளை விடவில்லை. அவன் மெல்ல அவளது இடையை நோக்கிச் சென்று, அங்கே மென்மையாக முத்தமிடுகிறான். அவன் உதடுகள் அவளது வெள்ளைத் தோலில் படர்ந்து,
“ஏன் ராணி… உங்களை நான் கர்ப்பம் ஆக்கக் கூடாதா?” என்று கேட்கிறான்.

அவந்திகா அதிர்ச்சியுடன் எழுந்து உட்கார்கிறாள்.
“என்ன பேசுகிறாய் நீ?! இது எல்லாம் தவறு! போதும் நம் உறவு!” என்று உரத்த குரலில் சொல்லி, தன் உடைகளைத் தேடி அணிந்துகொள்கிறாள். அவளது கைகள் நடுங்குகின்றன.

வீரன் எதிர்க்காமல், மெதுவாக அவளுக்கு உதவுகிறான். அவளது உடையை சரியாக அணிவித்து, அவளை மேலே ஏற உதவுகிறான்.
புற்களை விலக்கி, இருவரும் குழியிலிருந்து வெளியே வருகிறார்கள்.

தோட்டத்தின் வெளிச்சத்தில் அவந்திகா அவனைப் பார்க்காமல்,
“இனி இப்படி வரவேண்டாம்,” என்று சொல்லிவிட்டு, விரைவாக அரண்மனைக்குள் செல்கிறாள்.

வீரன் அவள் போன திசையைப் பார்த்தபடி நின்றிருக்கிறான். அவன் கைகளில் இன்னும் அவளது உடலின் வெப்பம் எஞ்சியிருக்கிறது.

[jakash]

குழியிலிருந்து மேலே வந்ததும், தோட்டத்தின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் இருவரும் நின்றிருக்கிறார்கள். அவந்திகாவின் உடைகள் சற்று அழுக்காக, அவளது முடி சிதறியிருக்கிறது. அவள் போக முயல்கிறாள்.

வீரன் அவளது கையை மெதுவாகப் பிடித்து நிறுத்துகிறான்.
“சரி ராணி… அப்படி என்றால் கடைசியாக உங்களை ஒரு நாள் முழுக்க அனுபவிக்க வேண்டும். அதன் பின்னர் உங்கள் கண்ணிலே படமாட்டேன்,” என்று அமைதியாகச் சொல்கிறான்.

அவந்திகா உடனே தலையை அசைத்து,
“முடியாது… முடியாது வீரா…” என்று சொல்கிறாள். அவளது குரலில் பயமும் ஏக்கமும் கலந்திருக்கிறது.

வீரன் அவளை விடவில்லை. அவன் மெல்ல அவளருகே நெருங்கி, அவளது ஆடையின் கீழ் அவளது புண்டப் பகுதியை மென்மையாகத் தடவுகிறான். அவன் விரல்கள் அங்கே சுற்றி வரும்போது அவந்திகாவின் உடல் சிறிது நடுங்குகிறது.

“இங்கே… உங்கள் விருப்பம் இருந்தால் மட்டுமே என் விந்துவை விடுவேன். இல்லை என்றால் சரியாக எடுத்துவிடுவேன். தயவுசெய்து வாருங்கள், ராணி…” என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கேட்கிறான். அதே நேரம் அவளது உதடுகளில் முத்தமிடுகிறான்.

அவந்திகா அவன் முத்தத்தில் மூழ்கி, தன்னை மீறி,
“…சரி… நாளை வருகிறேன்,” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்கிறாள்.

வீரன் உடனே அவளை இழுத்து, நீண்ட, ஆழமான முத்தம் இடுகிறான். அவன் கருப்பு உதடுகள் அவளது உதடுகளைக் கவ்வி, அவளை இறுக்கி அணைத்துக்கொள்கிறான். அவந்திகாவும் அவனைப் பிடித்துக்கொள்கிறாள்.

முத்தம் முடிந்ததும் வீரன் அவளை விடுவிடுகிறான்.
“நாளை காட்டுக்கு வாருங்கள்… நான் காத்திருக்கிறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு, மரங்களுக்குள் மறைந்துவிடுகிறான்.

அவந்திகா நின்றபடி அவன் போன திசையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளது உதடுகளில் இன்னும் அவன் முத்தத்தின் வெப்பம் இருக்கிறது. அவள் மெல்ல பெருமூச்சு விட்டு, அரண்மனைக்குள் செல்கிறாள்.

[jakash]

காலகேயன் கிட்ட வருவதாகச் சொன்னாலும், அவந்திகா அடுத்த இரண்டு நாட்கள் காட்டுப்பக்கம் போகவே இல்லை. மகேந்திரன் அரண்மனையில் இருந்தான்.

தினமும் இரவு அவன் அவந்திகாவின் புண்டையில் மட்டும் ஒத்துவிட்டு, வேகமாக உறங்கிவிடுவான். அவளது உடலைத் தடவுவதோ, முத்தமிடுவதோ இல்லை. அவளுக்கு உடல் சுகம் சரியாகக் கிடைக்கவில்லை. அவளது மனமும் உடலும் காலகேயனை நாடித் தவிக்கிறது.

மூன்றாம் நாள் மகேந்திரன் வேறு ஒரு நண்பர் நாட்டுக்குச் செல்கிறான்.
அவந்திகா காலை முதலே காத்து, மதியம் யாருக்கும் தெரியாமல் காட்டுக்குள் நுழைகிறாள்.

குகை அருகே அவன் இல்லை. சிறிது நேரம் தேடிவிட்டு, “இன்று வரவில்லை போலிருக்கிறது…” என்று நினைத்துத் திரும்பப் போகும்போது,

திடீரென பின்னால் இருந்து கரடுமுரடான கைகள் அவளை இறுகக் கட்டி அணைக்கின்றன.
வீரனின் கருப்பு உதடுகள் அவளது கழுத்தில் விழுகின்றன.

“இரு நாள் காத்திருந்தேன், ராணி…” என்று முனகியபடி அவளைத் தூக்கிக் கொண்டு குகைக்குள் செல்கிறான்.

குகைக்குள் புதிய மெத்தை இன்னும் இருக்கிறது.
இருவருக்கும் இரண்டு நாள் அடக்கிய வெறி கொப்பளிக்கிறது.

வீரன் அவளை மெத்தையில் படுக்க வைத்து, நீண்ட நேரம் முத்தமிடுகிறான். அவன் கருப்புக் கைகள் அவளது வெள்ளை உடலை முழுவதும் தடவுகின்றன – தோள்கள், முதுகு, இடை, தொடைகள்.

அவன் ஒவ்வொரு துணியாகக் கழற்றுகிறான்.
உடை விலகும் ஒவ்வொரு முறையும் அவளது வெள்ளை உடல் வெளிப்படுகிறது. அவன் அதை ரசித்து, முத்தமிடுகிறான்.

நெற்றி… கன்னங்கள்… கழுத்து… மார்புகள்…
இடை… தொப்புள்…

பின்னர் அவன் கீழே இறங்குகிறான்.
அவளது வெள்ளை நிற, இளஞ்சிவப்பு புண்டையை இரு கைகளாலும் பிரித்து, நீண்ட நேரம் பார்த்து, ரசித்து, நாக்கால் நக்கி எடுக்கிறான்.

அவந்திகா தாங்க முடியாமல்,
“ஆ… ஆ… அய்யோ… வீரா…” என்று காடே அலறும்படி கத்துகிறாள். அவள் தொடைகள் நடுங்கி, அவன் தலையை இறுக்கிப் பிடிக்கின்றன.

சிறிது நேரம் கழித்து வீரன் மேலே வந்து, அவளது முகத்தைப் பார்த்து,
“உள்ளே விடவா, ராணி?” என்று கேட்கிறான்.

அவந்திகா மூச்சு வாங்கியபடி,
“சரி…” என்று சொல்கிறாள்.

வீரன் தன் கருப்பு ஆண் உறுப்பை அவளது வெள்ளை புண்டையில் மெதுவாக நுழைக்கிறான்.
“ஆ… ஆ… ஆ…”

முழுமையாக உள்ளே சென்றதும் இரு உடல்களும் ஒன்றாகப் பின்னிப் பிணைகின்றன.
கருப்பு – வெள்ளை.
கருப்பு – வெள்ளை.

வீரன் அசைக்கத் தொடங்குகிறான். மெதுவாக… பிறகு வேகமாக…
“ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்…”

அவந்திகாவின் கைகள் அவன் முதுகைக் கீறுகின்றன. அவள் கால்கள் அவன் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்குகின்றன.
குகை முழுவதும் அவர்களின் உணர்ச்சி ஒலிக்கிறது.

இறுதியில் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் உச்சத்தை அடைகிறார்கள்.
வீரன் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, அவளை இறுக்கி அணைத்துக்கொள்கிறான்.

சிறிது நேரம் இருவரும் மெத்தையில் படுத்திருக்கிறார்கள்.
கருப்பு உடலும் வெள்ளை உடலும் இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன.

வீரன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு,
“இரு நாள் காத்திருந்ததற்கு இது போதுமானதா?” என்று கேட்க,
அவந்திகா அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்து, மெல்லிய குரலில்,
“…இன்னும் கொஞ்சம்…” என்று முனகுகிறாள்.

[jakash]

இருவரும் உச்சத்திற்குப் பிறகு சோர்வாக மெத்தையில் உறங்கியபடி படுத்திருக்கிறார்கள்.
குகைக்குள் அமைதி. வெளியே காட்டின் காற்று மட்டும் ஒலிக்கிறது.

அப்போது…

மகேந்திரன் நண்பன் நாட்டிலிருந்து திரும்பும் வழியில் வழி தவறி, தன் படை வீரர்களுடன் அந்தப் பக்கம் வருகிறான். இளைப்பாற நினைத்து குகைக்கு வெளியே உட்கார்ந்து, வீரர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

அவனது குரல் உள்ளே கேட்கிறது.

அவந்திகா அதிர்ச்சியில் கண்கள் விரிந்து, உடனே வீரனைத் தள்ளி,
“வேண்டாம்… வேண்டாம் வீரா… வெளியே அரசர்…” என்று மெல்லிய குரலில் பயத்துடன் சொல்கிறாள்.

வீரன் அவளை விடவில்லை. அவன் கண்களில் வெறி.
“வேணும்…” என்று முனகியபடி, அவளது வெள்ளை இடையைத் தடவி, மீண்டும் அவளது புண்டையை நக்கத் தொடங்குகிறான்.

அவந்திகா “ஆ… ஆ…” என்று மெல்ல முனங்குகிறாள். அவள் கைகளால் தன் வாயைப் பொத்திக்கொள்கிறாள்.

வெளியே மகேந்திரன் ஓய்வெடுக்க மரநிழலில் படுத்து உறங்க ஆரம்பிக்கிறான். வீரர்களும் சிறிது தூரத்தில் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள்.

உள்ளே வீரன் அவளை மீண்டும் ஒத்தத் தொடங்குகிறான்.
அவனது கருப்பு சுன்னி அவளது வெள்ளை புண்டையில் வேகமாக அசைகிறது.

“பட்… பட்… பட்…”
“ஸத்… ஸத்… ஸத்…”

சத்தம் தெளிவாகக் கேட்கிறது.

அவந்திகா பயத்தில் வாயை இரு கைகளாலும் இறுகப் பொத்தி, ஒலி வாங்க முயல்கிறாள். ஆனால் வீரன் வெறியுடன் ஓத்துக்கொண்டே இருக்கிறான். அவனது அசைவுகள் இன்னும் வேகமாகின்றன.

இறுதியில் அவந்திகா தன்னை மீறி,
“ஆ… ஆ… ஆ…” என்று உரக்கக் கத்துகிறாள்.

அந்தக் குரல் குகைக்கு வெளியே ஒலிக்கிறது.

மகேந்திரன் உடனே எழுந்து உட்கார்கிறான்.
படை வீரர்களும் எழுந்து, குகையை நோக்கிப் பார்க்கிறார்கள்.

“என்ன சத்தம்…?” என்று மகேந்திரன் கேட்க,
வீரர்கள் வாளை உருவி, குகை வாயிலை நோக்கி நகர்கிறார்கள்.

[jakash]

மகேந்திரன் குகையை நோக்கி ஒரு கணம் கவனித்துவிட்டு, திடீரென சிரித்துவிடுகிறான்.
“டேய் மடையன்களா… வாங்க டா போவோம். பாவம்… உள்ளே ஏதோ இரண்டு காதல் ஜோடிகள் சந்தோஷமாக இருக்கிறாங்க. தொந்தரவு பண்ணாதீங்க. வாங்க போவோம்,” என்று சொல்லி, படை வீரர்களை அழைத்துச் செல்கிறான்.

அவர்கள் நகரும்போதும் உள்ளே இருந்து ஒலிகள் தொடர்கின்றன.

அவந்திகாவின் புண்டையில் வீரனின் கருப்பு சுன்னி வேகமாக உரசும் சத்தம்
“பட்… பட்… தப்… தப்…”
அவந்திகா
“ஆ… ஆ… ஆ… மம்மா…” என்று கத்துவது

தெளிவாகக் கேட்கிறது.

ஒரு வீரன் சிரித்தபடி,
“யாரோ ஒருத்தி செமையா ஒல் வாங்குறா…” என்கிறான்.

மகேந்திரனும் சிரித்து,
“ஆமா டா… அவனும் செமையா ஓக்குறான்,” என்று சொல்லிக்கொண்டே நடந்து செல்கிறான்.

படை வீரர்களுடன் சிரித்தபடி அவர்கள் அந்த இடத்தை விட்டு விலகுகிறார்கள்.

**குகைக்குள்**

உள்ளே வீரன் இறுதிக் கட்டத்தில் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, உச்சத்தை அடைகிறான்.
அவந்திகாவும் ஒலி வாங்கி முடித்து, “சப்பா டா…” என்று நிம்மதியான பெருமூச்சு விடுகிறாள்.

ஒரு வினாடி மட்டும் அமைதி.

உடனே அவளுக்கு நினைவு வருகிறது.
“அய்யோ… அரசன்… அரண்மனைக்குச் செல்கிறான்… என்னை விடு! நான் செல்ல வேண்டும்!” என்று பயத்துடன் கத்துகிறாள்.

அவள் வேகமாக எழுந்து, உடைகளைத் தேடி அணிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறாள். அவளது கைகள் நடுங்குகின்றன.

வீரன் அவளைப் பார்த்தபடி, மெல்லிய குரலில்,
“ராணி… இன்னும் கொஞ்சம்…” என்று சொல்ல,
அவந்திகா அவனைத் தள்ளி,
“இல்லை… இப்போதே போகணும்…” என்று சொல்லி, குகை வாயிலை நோக்கி ஓடுகிறாள்.