[jakash]

அவந்திகா பயத்துடன் குகையை விட்டு வெளியேறி, அரண்மனையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்குகிறாள்.
“போச்சு… அவர் எனக்கு முன்னாடி போய்விட்டால்… என்ன நிலைமை ஆகும்…” என்று மனதில் முனகுகிறாள். அவளது கால்கள் நடுங்குகின்றன.

அப்போது காலகேயன் திடீரென அவளைத் தூக்கிக் கொள்கிறான்.
“ஹே! என்ன பண்ற?! இறக்கிவிடு!” என்று அவந்திகா கத்துகிறாள்.

வீரன் சிரித்தபடி, அவளை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடுகிறான். ஓடும்போதே செல்லமாக அவளது இடுப்பிலும், குண்டியிலும் சின்னஞ்சிறிய முத்தங்களை வைக்கிறான்.

“டேய்… விடு…!” என்று அவந்திகா முனகினாலும், அவன் வேகத்தைக் குறைக்கவில்லை.

குறுக்குப் பாதை வழியாக அவன் மிக வேகமாக ஓடி, அரண்மனையின் பின்புறம் கொண்டுவந்து விடுகிறான்.
அவளை மெதுவாக இறக்கி வைக்கிறான்.

அவந்திகா மூச்சு வாங்கியபடி அவனைப் பார்த்து,
“நன்றி…” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்கிறாள்.

வீரன் அவளருகே சாய்ந்து,
“இல்லை… எனக்கு வேறு விதமாக வேணும்,” என்று சொல்லி, அவளது உதடுகளை நோக்கிச் சாய்ந்தான்.

அவந்திகா ஒரு கணம் தயங்கி, பிறகு அவன் உதட்டில் “பட்” என்று சின்னதாக ஒரு முத்தம் வைத்துவிட்டு,
“போயிடு…” என்று சொல்லி, அந்தப்புரத்துக்குள் விரைந்து செல்கிறாள்.

வீரன் அவள் போன திசையைப் பார்த்தபடி நின்று, மெல்லிய புன்னகையுடன் காட்டுக்குள் மறைந்துவிடுகிறான்.

[jakash]

Ithu actually periya story partha bro inimel than yekapatta character varuvanga ore matter aa than varum

[jakash]

Bro apdiye matha story kum update podunga

Neenga kekkurathu puriyuthu bro antha old stories lam laptop la irukku athula poyi type panni adikka time and enaku thanimai Venum rendum ippo illa bro kandippa Nan try panren bro yentha story nu mattum sollunga athukku aachum try panren

[jakash]

சில நாட்கள் கழித்து.
அவந்திகாவுக்கு நாள் தாமதமாகிவிட்டது. உடல் சற்று மாறுதல். அவள் மெல்ல உணர்கிறாள் – இது கர்ப்பம்.

மகேந்திரனுடன் உறவு கொண்டாலும், அவனுடன் எந்த சுகமும் இல்லாமல், வெறும் உடலை ஒப்புக்கொடுத்த நாட்கள். ஆனால் காலகேயனுடன் இருந்த ஒவ்வொரு தருணமும் உடலும் மனமும் நெருங்கியவை.

“இந்தக் குழந்தை… கண்டிப்பாக அவனுடையது,” என்று அவள் மனதில் உறுதியாக உணர்கிறாள்.

மதிய நேரம்.
யாருக்கும் தெரியாமல் அவந்திகா காட்டுக்குள் செல்கிறாள். அவளது மனம் பயத்திலும், ஏக்கத்திலும் கலங்கியிருக்கிறது.

ஆனால் அவள் தெரியாமல், பின்னால் ஒருவர் தொடர்கிறார்.
தேவசேனா.

சமீபகாலமாக அவந்திகாவின் நடத்தையில் சந்தேகம் கொண்டிருந்த தேவசேனா, அவளை இரகசியமாகப் பின்தொடர்கிறாள். காட்டின் பாதைகளில் மெல்ல நடந்து, அவளது அசைவுகளைக் கவனிக்கிறாள்.

அவந்திகா ஒரு குகைக்குள் நுழைகிறாள்.

உள்ளே காலகேயன் இருக்கிறான் – பயங்கரமாகக் கருப்பான உடல், கரடுமுரடான தோற்றம். அவளைப் பார்த்ததும் உடனே முன்னேறி, அவளை இழுத்து இறுகக் கட்டி அணைக்கிறான்.

“ராணி… வந்துவிட்டாயா…” என்று முனகுகிறான்.

அவந்திகாவும் அவனைத் தள்ளிவிடாமல், ஒரு கணம் அந்த அணைப்பில் இருக்கிறாள்.

குகை வாயிலுக்கு வெளியே மறைந்திருந்த தேவசேனா இதைப் பார்த்துவிடுகிறாள்.

அவளது கண்கள் விரிகின்றன. உடல் உறைந்துபோகிறது.
அதிர்ச்சி.

மகிஷ்மதியின் அரசி… காலகேயனுடன்…

தேவசேனாவின் மூச்சு நின்றுபோனது போல் இருக்கிறது. அவள் கையால் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு, பின்னால் உள்ள மரங்களின் நிழலில் மறைந்து நிற்கிறாள்.