[jakash]

இந்த கதை பொன்னியின் செல்வன் முடிந்த பிறகு நடப்பது அந்த கதை படித்த வர்கள் யாரும் இதை படிக்க வேண்டாம் என முன்பே சொல்லி கொள்கிறேன் இது என்னுடய நீண்ட நாள் ஆசை ஏன் என்றால் கல்லூரியில் படித்த போது கல்கி இப்படி பாண்டியர் களை ஒரு கற்பனை கதை மூலம் நிஜம் போல ஆக்கி அசிங்க படுத்தி விட்டார் என ஒரு மதுரை காரண க நீண்ட காலமாக நான் எழுத நினைத்ததை இப்போது எழுதுகிறேன் சரி கதைக்கு செல்வோம்


குந்தவை தேவியாக ஏற்கனவே இருந்தது போல திரிஷாவை வைத்து கொள்ளுங்கள் 





வானதியாக ருக்மணி வசந்த் வைத்து கொள்ளுங்கள் 



அருள் மொழி வர்மன் இப்போது அரசனாக இருந்து வாணதியை திருமணம் செய்து அவளை அரசி ஆக்கி உள்ளான் .அதே போல குந்தவை இப்போது வந்திய தேவனை திருமணம் செய்து தன் தம்பிக்கு அரசாங்க தில் உதவியாக இருக்கிறாள்

இந்த நிலையில் ஒரு நாள்

ஒரு அருமையான வீனை இசை அரண் மனையை நிரப்ப வானதி மற்றும் குந்தவை இருவரும் இசை நாட்டிய மண்டபத்துக்கு வந்தார்கள் அங்கு ஒரு இளைஞர் வீனை வாசித்து கொண்டு இருக்க அதை அரசர் அருள் மொழி மற்றும் தளபதி வந்திய தேவன் கேட்டு கொண்டு இருந்தார்கள்

வந்திய தேவன் ஒரு கட்டத்தில் அரசே போதும் இவர் வாசித்தது நாட்டிய அழகிகளை ரசிப்போம் என சொல்ல 

அருள் மொழி வர்மன் உம் நிறுத்த சொல்ல உடனே குந்தவை வந்தாள் அது சரி அவர் தான் இசை என்றால் என்னவென்று அறியாதவர் நீயுமா டா தம்பி என தன்னுடய கணவனை கேலி செய்து கொண்டு வந்தார்

அப்படி இல்லை மந்திரி குந்தவை அவர்களே  இசை யொடு நாட்டியம் பார்த்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தான் வர சொன்னேன் என வந்திய தேவன் சொல்ல

உங்களை பற்றி நான் நன்கு அறிவேன் சரி தம்பி யார் இந்த கலைஞர் என குந்தவை கேட்க

இவர் பேர் நந்தகன் இவர் ஒரு நாடோடி இசை கலைஞர் இவர் காட்டு பக்கம் அருமையாக குழல் மற்றும் வீனை வாசித்து கொண்டு இருந்ததாக நம் படை வீரர்கள் சொன்னார்கள் அதன் நான் இவரை இங்கு வர வைத்து வாசிக்க சொன்னேன்

குந்தவை அருள் மொழி அருகே சென்று தம்பி யார் என்ன என்று தெரியாமல் இப்படி அரண்மனை உள்ளே விடலாமா இவன் பாண்டிய பேர் உதவிகளாக இருந்தான் என்றால்

அக்கா உனக்கு எப்போதும் யார் மீது ஆவது சந்தேகம் தான் முதலில் அவனை பார் சிவப்பாக இருக்கிறான் பாண்டியன் என்றைக்கு சிவப்பாக இருக்கிரானுக.மற்றும் அவன் உடலை பார் மிகவும் மெலிந்த தேகத்தொடு பஞ்சத்தில் அடி பட்டவன் போல இருக்கிறான் இவன் கண்டிப்பாக கலைஞன் ஆக தான் இருக்க வேண்டும்

சரி என்னவாக இருந்தாலும் சரி அவனுக்கு சில பொற்காசுகள் கொடுத்து அனுப்பி விடு என குந்தவை சொல்ல

அக்கா பேச்சை தட்டாத அருண் மொழி சரி என அவர்க்கு பொற்காசுகள் கொடுக்க போக அப்போது எங்கு இருந்தோ வந்த ஒருவன் வேகமாக  அரசனை குத்த வர அய்யோ அரசே என நந்தகன் வேகமாக அந்த கத்தி குத்த வாங்க சுதாரித்த அருள் மொழி அவனை அடிக்க போக 

கத்தி குத்து வாங்கிய நந்தக அந்த வேகத்தில் அரசன் பக்கத்தில் இருந்த அரசி வானதி மேலே விழுந்தான் விழுந்தவன் அப்படியே மயக்கமானான் 

அங்கு ஒரு பக்கம் பலமான சண்டை நடந்து கொண்டு இருந்தது இன்னொரு பக்கம் வானதி நந்தகன்  எழுப்பி விட அவளால் முடியவில்லை மீண்டும் மீண்டும் அவன் அவள் மீது விழுந்தான் பிறகு சண்டை எல்லாம் முடிந்த பிறகு நந்தகணை அரண்மனையில் உள்ள வைத்திய சாலையில் சேர்க்க அவன் உயிருக்கு போராடி கொண்டு இருந்தான்

[jakash]

அரண்மனை வைத்தியர் வெளியூர் சென்று இருக்கிறார் என சொல்ல குந்தவை வைத்தியம் தெரிந்தவர் என்பதால் அரண்மனை வைத்திய சாலைக்கே நந்தகணை கொண்டு வர வைத்தார்

மற்றவர்களை அனுப்பி விட்டு குந்தவை அவன் துணிகளை களைந்து கத்தி குத்து இருந்த இடத்தை முதலில் துடைத்தாள்



நந்தகன்  வலியாலும் மருந்துகளால் மயக்க நிலையில் இருக்க குந்தவை அவனது காயத்தை சுத்தப்படுத்தி கொண்டு இருக்கும் போது மயக்கத்தில் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து இருந்த நந்தகன் கை அவனை அறியாமல் மெல்ல தீண்டியது அவனது விரல்கள் அவள் மெல்லிய பட்டு சேலையை தாண்டி அவளது இடையை தொப்புளை  தீண்ட ஸ் என உடனே குந்தவை தள்ளி நின்றாள்

தள்ளி நின்று கொண்டு அவனுக்கு காயம் பட்ட இடத்தில் கட்டு போட அழுத்தி அவள் கட்டை போட தன்னை மீறி அம்மா என அவன் குந்தவை இடுப்பை அழுத்தி பிடிக்க குந்தவை ஒரு நிமிடம் திடிக்கிட்டாலும் கூட அவன் அழுத்தி தன் இடையை தொட்டது என்னவோ போல அவளுக்கு மெல்ல அவன் கையை விலக்க பார்க்க மீண்டும் மெலிதாக அவள் இடுப்பை தீண்டி கொண்டே வந்து சரியாக குந்தவை தொப்பிளில் நிப்பாட்டினான் விரலை மெலிதாக மேலும் கீழும் அவன் விரல் அவள் தொப்புளை  தீண்ட

பல ஆண்டுகள் ஆக அறிவு ஜிவியாக மந்திரியாக சோழ பேரரசின் முதுகெலும்பு ஆக இருந்த குந்தவை அன்று அவன் தீண்டுதல் அவளை மீண்டும் பருவ மங்கை போல உணர வைத்தது அவளது கன்னங்கள் வெட்கத்தால் சிவக்க முகத்தில் சிறு புன்னகை ததும்ப அவன் விரல் மீண்டும் பட் பட் என சரியாக தொப்புளில் மெல்ல அடிக்க அதற்கு ஏற்றார் போல அவள் இதயமும் அடித்தது

என்ன இது குந்தவை என உடனே அவள் மனம் எச்சரிக்க அவன் கையை மெல்ல தன்னுடய இடையில் இருந்து விளக்கி விட்டாள் அவன் முகத்தை ஒரு நிமிடம் ரசித்தாள் 


யார் இவன் இந்த காலத்தில் பாண்டியன் சோழன் இருவரும் கருப்பாக தான் இருக்கிறார்கள் இவன் ஆரியர்கள் போல சிவப்பாக இருக்கிறான் சேர தேச ஆண்களும் சிவப்பாக தான் இருக்கிறார்கள் என முன்பு ஒரு முறை அப்பா சொல்லி கேள்வி பட்டு இருக்கிறேன் ஒரு வேலை சேர தேசம் ஆக இவன் இருக்குமோ இவன் யார் என்பதை முதலில் கண்டு பிடிக்க வேண்டும் என குந்தவை நினைத்தாள்

[jakash]

Very interesting spin off. Hopefully it will be completed

இந்த ஸ்டோரி மொபைல் லா தான் type பண்றேன் அதுனால சீரான இடைவெளி லா update வரும்.

[jakash]

நம் மண்ணுக்கு பெருமை சேர்த்த தமிழ் மன்னனையும் அவருக்கு உற்ற துணையாய் இருந்த அவன் தமக்கையையும் நாமே தரக்குறைவாய் எழுதுவது  நாமே நம் மண்ணை இழிவுபடுத்துவதற்கு சமம். கொஞ்சம் யோசித்து பாருங்கள் நண்பா கல்கி எழுதியது வரலாறு இல்லை என்பது பெரும்பாலோர்க்கு தெரியும். இது எனது தனிப்பட்ட கருத்து உங்கள் தனியுரிமை யில் தலையிட எனக்கு உரிமையில்லை அதனால் சுட்டிக்காட்டுகிறேன். மேலே தொடருவது உங்கள் விருப்பம் நண்பரே

நானும் முதன் முதலில் கல்கி எழுதியது உண்மை பாண்டியர்கள் முழுதும் கெட்டவர்கள் அப்படி தான் நினைத்தேன் ஆனால் கல்கி ஒரு குறிப்பிட்ட ஜாதியின் மீது கெட்ட பெயர் வர கூடாது என்பதற்கு ஆக  இந்த நாவலை எழுதி பாண்டியர்கள் தான் ஆதித்யா கரிகாலன் சாவுக்கு காரணம் என மாற்றி உள்ளார்.அந்த கோபம் எனக்கு எப்போதும் இருக்கிறது அதற்காக நான் வெளியே நல்ல நாவல் எழுதும் அளவு நான் பெரியவன் அல்ல இதில் ஆவது என் மனகுறைய போக்கி கொள்ள நினைத்தேன் ஆனால் நீங்கள் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க நான் என்ன செய்வது  என்று தெரியவில்லை

[jakash]

நண்பர்களே இந்த கதை தொடரலாமா வேண்டாமா என காமெண்ட்ட செய்யுங்க எனக்கு ஒரு 5 காமெண்ட்ட ஆச்சு வந்தா தான் நான் எழுதவே ஆரம்பிப்பேன் இதுக்கு ஆச்சும் காமெண்ட் பண்ணுங்க வேணும் வேணாம்னு

[jakash]

பொன்னியின் செல்வனின் தீவிர வாசகன் நான்.அதனால் இந்த கதையை நான் வாசிக்க போவது இல்ல நண்பா.ஆனா உங்க வருத்தத்தை பதிவு செய்து இருந்தீங்க.அதாவது பாண்டிய வம்சத்தை கல்கி தவறாக காட்டினார்கள் என்று.இப்போ என்னோட ஊரில் இருக்கும் நபர்கள் எல்லோரும் உத்தமர்கள் என்று சொல்வது எவ்வளவு முட்டாள்தனமோ அதே போல தான் பாண்டிய வம்சத்தில் வந்த அனைவரும் உத்தமர்கள் என்று சொல்வது.அந்த நேரத்தில் இருந்த மன்னன் அது போல இருக்கலாம்.அதே போல கிருஷ்ண தேவராயர் காலத்தில் சோழர்கள் வலிமை குன்றி இருந்த போதும் அன்று இருந்த மன்னன் ஆடாத ஆட்டம் எல்லாம் ஆடினான்.கடைசியில் அதுவே அவன் அழிவுக்கு வித்திட்டது.பொன்னியின் செல்வன் காலத்தில் பாண்டியர்கள் தங்கள் மணிமுடியை இலங்கை மன்னனிடம் கொடுத்து வைத்து இருந்தார்கள்.ஒரு தமிழ் மன்னரின் மணிமுடி எப்படி ஒரு அயலானிடம் இருக்கலாம் என்று தொடங்கிய போர் கடைசியில் ராஜேந்திர சோழன் காலத்தில் தான் இலங்கை மன்னனிடம் இருந்து மணிமுடி கைப்பற்றப்பட்டு போர் முடிவுக்கு வந்தது.சிங்களவன் அந்த நேரத்தில் ஒரு தமிழ் மன்னன் மணிமுடியை வைத்து மிகவும் நம்மை சிறுமைபடுத்தி கொண்டு இருந்தான்.இதை எல்லாம் உணர்வது நலம். சோழ தேசத்து மங்கையர்கரசியர் தான் பாண்டிய சபையில் அரசியாக இருந்தார்.அவரோட வாரிசுகள் பின்பு பாண்டிய நாட்டை ஆண்டது.அதற்கு பின்பு தான் ராஜ ராஜ சோழனின் காலமே வருது.அப்போ மங்கையர்கரசியார் வாரிசு சோழ வம்சமா அல்லது பாண்டிய வம்சமா?பாண்டியர்,சோழர் என்பதை புறந்தள்ளி நல்லவன் கெட்டவன் என்ற முறையில் அணுகினால் நலம். பிரிவினை உண்டாகாது.

 நான் சொல்வது அவர் ஆதித்யா கரிகாலனை உண்மையில் கொன்றது கல்கி யின் ஜாதி காரர்கள் ஆனால் அவர் தன்னுடய ஜாதி பெருமையை காப்பாற்ற அந்த பழியை பாண்டியர்கள் மீது போட்டு விட்டார் அந்த கோபம் தான் அவர் மீது .

சரி நான் இந்த கதை எழுத வில்லை இவ்வளவு எதிர்ப்பு உள்ள போது . போதுமா

[jakash]

இந்த கதையை தொடரவா வேண்டாமா

[jakash]

அய்யோ என்னால யாரும் சண்டை போட வேண்டாம் நான் இந்த கதையை எழுதவில்லை விடுங்கள்

[jakash]

பழையாறையின் அரண்மனை மருத்துவசாலையில், மூலிகைகளின் மணம் கமழ்ந்து, அமைதியான சூழல் நிலவியது. நந்தகன், அரசர் அருள்மொழி வர்மனைக் காக்க முயன்று, ஒரு முகமூடி நபரின் கத்தியால் தோளில் காயமடைந்து, மயக்க நிலையில் படுத்திருந்தான். அவனது வீரச் செயல் சோழ அரசவையில் அவனுக்கு மரியாதையைப் பெற்றுத் தந்திருந்தாலும், மந்திரி குந்தவையின் மனதில் அவனைப் பற்றிய சந்தேகம் இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருந்தது. ஆனால், அவனது உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக, குந்தவை தானே மருத்துவசாலைக்கு வந்து, அவனது காயத்திற்கு வைத்தியம் செய்ய முடிவு செய்தாள்.

குந்தவை, மூலிகைக் கலவையுடன் அவனருகில் அமர்ந்து, அவனது தோளில் இரத்தம் கசிந்த கட்டை அவிழ்த்து, காயத்தைச் சுத்தப்படுத்தினாள். அவளது கைகள் மென்மையாகவும், திறமையாகவும் இயங்கின. நந்தகனின் முகத்தில் வலியின் சுவடு இருந்தாலும், அவனது மர்மமான அழகு அப்படியே இருந்தது. அவனது கருத்த மேனி, காயத்தின் வலியிலும் ஒரு வீரத்தன்மையை வெளிப்படுத்தியது.

நந்தகன், மயக்கத்தில் இருந்து மெல்ல மீண்டு, கண்களைத் திறந்து, குந்தவையைப் பார்த்து முணுமுணுத்தான், “மந்திரி தேவி… நீங்களா… என் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறீர்கள்?” 

குந்தவை, அவனது கண்களைப் பார்த்து, “நந்தகன், உன் வீரம் சோழ நாட்டைக் காப்பாற்றியது. இது என் கடமை,” என்று கூறினாள், ஆனால் அவளது குரலில் ஒரு மென்மை தொனித்தது.

நந்தகன், வலியில் தடுமாறி, தன் கையை அசைத்து, தற்செயலாக குந்தவையின் இடுப்பை மெல்லத் தொட்டான். அந்தத் தொடுதல், ஒரு கண நேரமே இருந்தாலும், குந்தவையின் உடலில் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. அவள், பல ஆண்டுகளாக ஒரு மந்திரியாக, சோழப் பேரரசின் முதுகெலும்பாக இருந்தவள், ஆனால் இந்தக் கணத்தில், அவள் ஒரு பெண்ணாக உணர்ந்தாள். அவளது கன்னங்கள் வெட்கத்தால் சிவந்தன, மற்றும் அவள் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அவள் உடனடியாக அவனது கையை விலக்கினாள், ஆனால் அவனைப் பார்க்கும் போது, அவனது மயக்கத்தில் இருந்த கவர்ச்சி அவளை ஈர்த்தது.

“இவன் யார்? இவனது தொடுதல் ஏன் என்னை இப்படி அலைக்கழிக்கிறது?” என்று அவள் மனதில் எண்ணங்கள் ஓடின. ஆனால், அவளது அறிவு, “குந்தவை, இவன் ஒரு சந்தேகத்திற்குரியவன். இது ஒரு தந்திரமாக இருக்கலாம்,” என்று எச்சரித்தது. இருப்பினும், அவனது வீரமும், அவனது தோற்றமும் அவளை மெல்ல ஆர்வத்துடன் பார்க்க வைத்தது.

---

நந்தகனின் காயம் மெல்ல மெல்ல ஆறி வந்தது, ஆனால் அவன் இன்னும் மருத்துவசாலையில் தங்கியிருந்தான். ஒரு இரவு, அரண்மனையின் அமைதியான மூலையில், ஒரு சிறிய மருத்துவ அறையில், குந்தவை மீண்டும் நந்தகனுக்கு மருந்து போட வந்தாள. இது ஒரு ரகசியமான சந்திப்பு—அரசவையின் கண்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. குந்தவை, அவனைப் பற்றிய உண்மையை அறியவும், அவனது நோக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ளவும் முடிவு செய்திருந்தாள், ஆனால் அவளது மனதில் முதல் சந்திப்பின் தொடுதல் இன்னும் நிழலாடியது.

நந்தகன், மெத்தையில் படுத்திருந்தான், ஆனால் இப்போது மயக்கத்தில் இல்லை. அவன் குந்தவையைப் பார்த்து, “மந்திரி தேவி, நீங்கள் இரவு நேரத்தில் இங்கு வருவது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. என் காயத்திற்கு மருந்து போடுவதற்கா, அல்லது வேறு ஏதோவா?” என்று கேட்டான், அவனது குரலில் ஒரு மெல்லிய கிண்டல் இருந்தது.

குந்தவை, அவனது கண்களை உற்று நோக்கி, “நந்தகன், உனது வீரம் என்னை ஈர்த்தாலும், உனது உண்மையான நோக்கம் என்னை சிந்திக்க வைக்கிறது. இன்று, நான் உனக்கு மருந்து போடுவதற்கு மட்டும் வரவில்லை,” என்று கூறினாள்.

அவள், அவனது தோளில் மருந்து தடவத் தொடங்கினாள். நந்தகன், மருந்தின் காரத்தால் வலியில் முனகினான், மற்றும் திடீரென அவன் கைகள் குந்தவையின் கையைப் பற்றின. “தேவி… இந்த வலி… தாங்க முடியவில்லை,” என்று அவன் கத்தினான், அவனது குரல் உணர்ச்சியில் நடுங்கியது.

குந்தவை, அவனது கத்தலை அடக்க, உடனடியாக அவனருகில் சென்று, “நந்தகன், அமைதியாக இரு. அரசவையை எழுப்ப வேண்டாம்,” என்று கூறி, அவனது வாயை மெல்ல அடைக்க முயன்றாள். ஆனால், அந்தக் கணத்தில், அவளது உதடுகள் அவனது உதடுகளைத் தற்செயலாகத் தொட்டன. ஒரு கண நேரம், இருவரும் உறைந்தனர். அந்தத் தொடுதல், ஒரு மின்னல் போல, இருவரையும் உணர்ச்சிகளின் புயலில் ஆழ்த்தியது.