[mandothari]

வீட்டில் ஒரு ரகசியம்


வகை: குடும்ப ரொமான்ஸ் • உணர்ச்சிகரமான காதல் • இரட்டை அர்த்த வசனங்கள்

முக்கியக் கதாபாத்திரங்கள்

• வசந்தி (32) — முரளியின் மனைவி. அழகான, நகைச்சுவை உணர்வு கொண்ட பெண்.
  
• ரவி (18) — முரளியின் தம்பி. கலகலப்பானவன், வசந்தியிடம் எப்போதும் கேலி செய்து பேசுபவன்.
  
• முரளி (38) — துபையில் வேலை பார்க்கும் வசந்தியின் கணவன்.
  

கதையின் மையம்: முரளி துபையில் இருப்பதால் வசந்தியும் ரவியும் ஒரே வீட்டில் இருக்கிறார்கள். இருவருக்குமிடையே ஏற்படும் நெருக்கம், குறும்பான பேச்சுகள், சொல்லப்படாத உணர்வுகள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட திரைக்கதை.

காட்சி 1 — காலை நேரம், சமையலறை
இடம்: வீட்டுச் சமையலறை நேரம்: காலை 8 மணி
வசந்தி காபி தயாரித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ரவி தூக்கக் கலக்கத்துடன் உள்ளே வருகிறான்.
ரவி: அண்ணி, எனக்கு ஒரு ஸ்ட்ராங்கான காபி வேண்டும்.
வசந்தி: காபி ஸ்ட்ராங்கா இருக்கணுமா, இல்ல அதைக் கொடுக்கிறவங்க ஸ்ட்ராங்கா இருக்கணுமா?
ரவி: இரண்டுமே இருந்தா காலையே சூப்பரா இருக்கும்!
வசந்தி சிரித்தபடி காபியைக் கொடுக்கிறாள்.
வசந்தி: உனக்கு வாய்தான் ரொம்ப நீளம்.
ரவி: நீங்க சிரிக்கிற வரைக்கும் அந்த நீளம் குறையாது அண்ணி!
இருவரும் சிரிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கிடையே ஒரு இயல்பான நெருக்கம் உருவாகத் தொடங்குகிறது.

காட்சி 2 — ஹாலில் மழை நேரம்
இடம்: வீட்டின் ஹால் நேரம்: மாலை
வெளியே மழை பெய்கிறது. மின்சாரம் தடைபடுகிறது. வசந்தி மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுகிறாள்.
ரவி: அண்ணி, இந்த இருட்டுல வீடே வேற மாதிரி இருக்கு.
வசந்தி: வெளிச்சம் இல்லாதப்போதுதான் சில விஷயங்கள் தெளிவா தெரியும்.
ரவி: என்ன விஷயம்?
வசந்தி: யார் அமைதியா இருக்காங்க, யார் அதிகமா பேசுறாங்கன்னு!
ரவி சிரிக்கிறான்.
ரவி: அப்படின்னா நான் பேசாம இருந்தா உங்களுக்கு என்னை மிஸ் பண்ணுவீங்களா?
வசந்தி: முதல்ல ஐந்து நிமிஷம் பேசாம இரு. அப்புறம் பார்க்கலாம்!
இருவரும் சிரித்தபடி ஜன்னல் வழியாக மழையை ரசிக்கிறார்கள்.

காட்சி 3 — படுக்கையறை வாசலில்
இடம்: வசந்தியின் அறைக்கு வெளியே நேரம்: இரவு
அறையின் திரைச்சீலை சரியாகத் தொங்கவில்லை. அதைச் சரிசெய்ய ரவியை வசந்தி அழைக்கிறாள்.
வசந்தி: ரவி, இந்தத் திரையைச் சரி பண்ண முடியுமா?
ரவி: திரையைச் சரி பண்ணிடலாம் அண்ணி. ஆனா நீங்க இப்படி உத்தரவு போட்டா எனக்குப் பயமா இருக்கு!
வசந்தி: என்னைப் பார்த்துப் பயப்படுற அளவுக்கு நீ சின்னப் பையன் இல்லையே!
ரவி: வயசு வளர்ந்தாலும், அண்ணி முன்னாடி மட்டும் இன்னும் சின்னப் பையன்தான்!
வசந்தி புன்னகைக்கிறாள். ரவி திரையைச் சரிசெய்துவிட்டு வெளியேறுகிறான். அவள் அவனுடைய நகைச்சுவையை நினைத்துச் சிரிக்கிறாள்.

காட்சி 4 — சோபாவில் ஒரு திரைப்படம்
இடம்: ஹால் நேரம்: இரவு 9 மணி
இருவரும் தொலைக்காட்சியில் காதல் படம் பார்க்கிறார்கள். படத்தில் நாயகன் நாயகியிடம் காதலைச் சொல்கிறான்.
ரவி: அண்ணி, படத்துல காதலைச் சொல்ல இவ்வளவு நேரம் எடுக்கிறானே!
வசந்தி: நிஜ வாழ்க்கையில சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லாமல் இருப்பவங்கதான் அதிகம்.
ரவி: சில விஷயங்களைச் சொன்னா உறவு மாறிடும்னு பயம்.
வசந்தி: சொல்லாம இருந்தாலும் சில உறவுகள் மாறிடும், ரவி.
இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். தொலைக்காட்சியின் ஒளி அவர்களின் முகங்களில் விழுகிறது. சொல்லப்படாத உணர்வுகளுடன் காட்சி முடிகிறது.

காட்சி 5 — சமையலறையில் குறும்பு
இடம்: சமையலறை நேரம்: மறுநாள் மதியம்
வசந்தி தோசை சுடுகிறாள். ரவி அருகில் நின்று சட்னியைச் சுவைக்கிறான்.
வசந்தி: என்னடா, சாப்பாடு தயாராகுறதுக்கு முன்னாடியே எல்லாத்தையும் காலி பண்ணிடுவியா?
ரவி: நல்லா இருக்கிறதைப் பார்த்தா காத்திருக்க முடியலையே அண்ணி!
வசந்தி: தோசையைப் பற்றித்தானே சொல்ற?
ரவி: நான் சொல்றது தோசைதான். நீங்க வேற எதையாவது நினைச்சா அதுக்கு நான் பொறுப்பில்லை!
வசந்தி சிரித்தபடி அவனைத் துரத்துகிறாள். ரவி ஓடுகிறான். இருவருக்கும் இடையே வீட்டை நிறைக்கும் சிரிப்பு.

[mandothari]

காட்சி 6 — மொட்டை மாடியில் நிலவொளி
இடம்: மொட்டை மாடி நேரம்: இரவு 10 மணி
இருவரும் நிலவொளியில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். துபையிலிருந்து முரளி அனுப்பிய செய்தியை வசந்தி படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.
ரவி: அண்ணி, அண்ணன் சீக்கிரம் வந்துடுவாரா?
வசந்தி: இன்னும் இரண்டு மாதம் ஆகும்னு சொல்றார்.
ரவி: இந்த வீடு உங்களுக்கு ரொம்ப அமைதியா இருக்குமே?
வசந்தி: அமைதிக்கும் தனிமைக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு, ரவி.
ரவி: அப்போ நான் பேசிக்கிட்டே இருக்கட்டுமா?
வசந்தி: நீ பேசுறது சில நேரம் தொல்லைதான். ஆனா நீ இல்லாதப்போ அந்தத் தொல்லையைக்கூட மிஸ் பண்ணுவேன் போல!
ரவி அமைதியாகிறான். அவளது வார்த்தைகளில் இருக்கும் பாசத்தை உணர்கிறான்.

காட்சி 7 — மழையில் எதிர்பாராத நெருக்கம்
இடம்: வீட்டின் முன்வாசல் நேரம்: மாலை
மழையில் நனைந்தபடி ரவி வீட்டுக்குள் ஓடி வருகிறான். வழுக்காமல் இருக்க வசந்தி அவனுடைய கையைப் பிடித்து உதவுகிறாள்.
ஒரு கணம் இருவரும் அருகருகே நிற்கிறார்கள்.
ரவி: அண்ணி, கையை விடலாமே!
வசந்தி: நீ விழுந்துடுவியோன்னு பிடிச்சேன்.
ரவி: நான் விழுந்தா தூக்கிவிடுவீங்களா?
வசந்தி: விழாம இருக்கிறதுதான் புத்திசாலித்தனம்.
ரவி: சில நேரம் ஒருத்தர் கையைப் பிடிச்சா பயமே போயிடும்.
வசந்தி அவன் கையை விடுகிறாள். இருவரும் புன்னகைக்கிறார்கள். அந்தச் சிறிய தொடுதல் அவர்களுக்குள் புதிய கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

காட்சி 8 — படுக்கையறையில் நள்ளிரவுத் தொலைபேசி
இடம்: வசந்தியின் படுக்கையறை நேரம்: நள்ளிரவு
முரளியுடன் வீடியோ அழைப்பை முடித்துவிட்டு வசந்தி அறையிலிருந்து வெளியே வருகிறாள். ஹாலில் தூங்காமல் அமர்ந்திருக்கும் ரவியைப் பார்க்கிறாள்.
வசந்தி: இன்னும் தூங்கலையா?
ரவி: தூக்கம் வரலை அண்ணி.
வசந்தி: மனசுல ஏதாவது இருந்தா தூக்கம் வராது.
ரவி: சில கேள்விகளுக்கு விடை தெரிஞ்சாலும் கேட்க முடியாது.
வசந்தி: சில பதில்களைச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வரும்வரை காத்திருக்கணும்.
இருவரும் சில நொடிகள் மௌனமாக இருக்கிறார்கள்.
ரவி: குட் நைட், அண்ணி.
வசந்தி: குட் நைட், ரவி.
அவர்கள் தனித்தனியாக அறைகளுக்குச் செல்கிறார்கள். இருவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி: இந்த நெருக்கத்திற்கு என்ன பெயர்?

காட்சி 9 — சொல்லப்படாத உண்மை
இடம்: ஹால் நேரம்: மறுநாள் மாலை
வசந்தி தனியாக அமர்ந்திருக்கிறாள். ரவி அவளுக்கு அருகில் வந்து அமர்கிறான்.
ரவி: அண்ணி, நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஏதோ மாறியிருக்கிற மாதிரி தோணுது.
வசந்தி: சில உறவுகள்ல பாசம் அதிகமானா, அதைப் புரிஞ்சுக்கவே நேரம் தேவைப்படும்.
ரவி: அப்படின்னா நம்ம உறவு?
வசந்தி: அது என்னவாக இருந்தாலும், நம்ம வாழ்க்கையையும் நம்மை நம்புறவங்களையும் காயப்படுத்தக் கூடாது.
ரவி தலையசைக்கிறான்.
ரவி: உங்களை நான் மதிக்கிறேன், அண்ணி. அந்த மதிப்பை இழக்க விரும்பல.
வசந்தியின் கண்களில் நிம்மதி தெரிகிறது.
வசந்தி: அதுதான் ரவி, உண்மையான நெருக்கம்.

காட்சி 10 — முரளியின் வருகை
இடம்: வீட்டின் வாசல் நேரம்: இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, காலை
முரளி எதிர்பார்த்ததைவிட முன்பாக வீட்டிற்கு வருகிறான். வசந்தியும் ரவியும் அவனை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்கிறார்கள்.
முரளி: நான் இல்லாத இந்த இரண்டு மாதமும் வீட்டை நல்லா பார்த்துக்கிட்டீங்களா?
ரவி: வீட்டை மட்டும் இல்ல அண்ணா, உங்க அண்ணியோட சண்டையையும் சமாளிச்சேன்!
வசந்தி: இவன் சண்டையைச் சமாளிக்கிறதுக்கே தனியா ஒரு சம்பளம் கொடுக்கணும்!
முரளி சிரிக்கிறான். வசந்தியின் முகத்தில் நிம்மதி. ரவியின் முகத்தில் ஒரு முதிர்ச்சி.
முரளி வசந்தியின் கையைப் பிடிக்கிறான். ரவி அவர்களைப் பார்த்துவிட்டு சமையலறை நோக்கிச் செல்கிறான்.
வசந்தி (மனதிற்குள்): சில உணர்வுகள் நம்மை மாற்றும். ஆனால் எல்லா உணர்வுகளுக்கும் பின்னால் போக வேண்டிய அவசியமில்லை.
இறுதிக் காட்சி: மூவரும் ஒன்றாக உணவருந்துகிறார்கள். குடும்ப உறவுகளின் எல்லைகளையும் மனதின் குழப்பங்களையும் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு புதிய தொடக்கம்.
திரை மறைகிறது.

[mandothari]

“ஜட்டி வேட்டை”
முக்கியக் கதாபாத்திரங்கள்

• வசந்தி அம்மா – 40 வயதுகளின் இறுதியில், தைரியமானவர்; கணவன் மீது இன்னும் காதல் கொண்டவர்.
  
• அப்பா – துபாயில் வேலை பார்க்கிறார்; மனைவியிடம் போனிலேயே ரொமான்ஸ் பேசுபவர்.
  
• குணா அண்ணன் – வீட்டின் மூத்த மகன்; தன்னைப் பெரிய துப்பறிவாளராக நினைப்பவர்.
  
• ரவி (ஹீரோ) – இளைய மகன்; புத்திசாலி, நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர்.
  
• சாமிக்கண்ணு தாத்தா – அனுபவசாலி; ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் பழைய கால அனுபவத்தைச் சொல்லி மாட்டிக்கொள்பவர்.
  
• குமார் – ரவியின் நண்பன்; வீட்டுக்கு வந்த நேரத்தில் விசாரணையில் சிக்கிக்கொள்பவர்.
  

காட்சி 1 – காணாமல் போன மர்மம்
இடம்: வீடு – காலை
வசந்தி துணிகளை மடித்துக் கொண்டிருக்கிறார். திடீரென முகம் மாறுகிறது. அலமாரி, துணிக்கூடை, கயிறு என எல்லா இடங்களிலும் தேடுகிறார்.
வசந்தி: ஐயையோ! என் ஜட்டி எங்கே?
குணா: என்னம்மா, காலையிலேயே வீட்டையே அதிர வைக்கிற?
வசந்தி: என் ஜட்டியை காணாம்டா குணா.. பின்ன எனக்கு கோபம் வராதா?
குணா: அம்மா, இவ்வளவு முக்கியமான விஷயத்தை நேற்றே சொல்லியிருக்க வேண்டியதுதானே!
வசந்தி: என்னடா சொல்ற? என் ஜட்டி காணாமல் போயிருக்கு. அதுக்காக வீட்டில் தண்டோரா போட முடியுமா?
ரவி உள்ளே வருகிறான்.
ரவி: என்னம்மா, வீட்டில் ஏதாவது காணாமப் போச்சா?
வசந்தி: ஆமாண்டா. என் ஜட்டி!
ரவி: அடடே! சின்ன விஷயம்னு நினைச்சேன். ஆனா இதைத் தேடுறதுக்கு பெரிய விசாரணை தேவைப்படும்போல!
குணா: இனிமேல் இந்த வீட்டில் யாரும் வெளியே போகக்கூடாது. ஜட்டி கிடைக்கிற வரைக்கும் எல்லாரும் சந்தேகப் பட்டியலில்!
வசந்தி: முதல்ல உன் தலையைத் தேடு. அதுக்குள்ள ஏதாவது அறிவு இருக்கான்னு பார்ப்போம்!

காட்சி 2 – துப்பறியும் குணா
இடம்: துணி துவைக்கும் பகுதி
குணா கையில் ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துடன் விசாரணையைத் தொடங்குகிறான்.
குணா: சம்பவம் நடந்த நேரம்?
வசந்தி: நேத்து மாலை துணி காயப் போட்டேன்.
குணா: கடைசியாக அதை எப்போ பார்த்தீங்க?
வசந்தி: காயப் போடும்போது பார்த்தேன்.
குணா: அதுக்கப்புறம்?
வசந்தி: அதுக்கப்புறம் அதைப் பார்க்க முடியலையே! அதான் உன்னை கூப்பிட்டேன்!
ரவி சிரிக்கிறான்.
குணா: சிரிக்காதடா. இது சாதாரண வழக்கல்ல. ஒரு துணி தன் இடத்தை விட்டு நகர்ந்திருக்கு.
ரவி: அண்ணா, துணிக்கு இடம் மாறியிருக்கலாம். ஆனா உனக்கு மூளை மாறவே மாட்டேங்குதே!
வசந்தி: இரண்டு பேரும் வாயை மூடுங்கடா. என் ஜட்டி கிடைக்கிற வரைக்கும் எனக்கு நிம்மதி இல்லை.
குணா: அம்மா, கவலைப்படாதீங்க. உங்க ஜட்டி இந்த வீட்டில் எந்த மூலையில் மறைந்திருந்தாலும் கண்டுபிடிச்சிடுவேன்.
ரவி: முதல்ல உன் அறையிலிருந்து ஆரம்பிக்கலாம். அங்கேதான் அதிக மர்மங்கள் இருக்கு!

காட்சி 3 – தாத்தாவின் பழைய அனுபவம்
இடம்: வரவேற்பறை
சாமிக்கண்ணு தாத்தா செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
குணா: தாத்தா, நேத்து மாலை நீங்க துணி காயப் போட்ட இடத்துக்குப் போனீங்களா?
தாத்தா: என்னடா, வயசானவனைப் பார்த்தா இப்படி சந்தேகப்படுவீங்களா?
ரவி: தாத்தா, இது குடும்ப மானப் பிரச்சினை!
தாத்தா: எங்க காலத்துல கோமணம் காணாமப் போனாகூட காற்றுதான் காரணம். இப்போ எல்லாத்துக்கும் விசாரணை, விசாரணைன்னு கிளம்பிடுறீங்க!
வசந்தி: மாமா காற்று அடிச்சிருந்தா மற்ற துணிகளும் போயிருக்கணுமே! அதெப்படி என் ஜட்டி மட்டும் மாயமா மறைஞ்சி இருக்கும்?
தாத்தா: அதுதான் மருமகளே சில பொருட்களுக்கு மட்டும் காற்று மேல தனிப் பாசம் இருக்கும்!
ரவி: தாத்தா, நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா காற்றுக்கே அம்மா ஜட்டி மேல காதல் வந்திருக்கும் போல!
தாத்தா: டேய், அனுபவம் பேசும்போது குறுக்கே பேசாதே. ஒரு பொருள் காணாமப் போனதும் அதைத் தேடுறவங்கதான் அதிகமா வியர்க்கிறாங்க!
குணா: தாத்தா, உங்களுக்கு ஏதாவது தெரிஞ்சா நேரடியா சொல்லுங்க.
தாத்தா: எனக்குத் தெரிஞ்சிருந்தா இந்நேரம் இந்த வீட்டில் இவ்வளவு கூட்டம் சேர்ந்திருக்குமா?

காட்சி 4 – துபாய்க்குப் பறக்கும் போன்
இடம்: சமையலறை – மதியம்
வசந்தி மனவருத்தத்துடன் கணவருக்குப் போன் செய்கிறார்.
அப்பா (போனில்): என்ன வசந்தி, சாப்பிட்டியா? குரல் ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கு?
வசந்தி: சாப்பாடெல்லாம் இருக்கட்டும். எனக்கு ஒரு முக்கியமான பொருள் காணாமப் போயிடுச்சு.
அப்பா: என்ன காணோம்? பணமா? நகையா?
வசந்தி: அதையெல்லாம் இல்லைங்க. என் ஜட்டி காணோம்!
சில நொடிகள் அமைதி.
அப்பா: என்னது? உன் ஜட்டிய காணமா ?
வசந்தி: ஆமாம். வீட்டில் இருக்கிற எல்லாரும் தேடுறாங்க. இன்னும் கிடைக்கல.
அப்பா: வசந்தி, நீ பதற்றப்படாதே. முதல்ல எங்கே வச்சேன்னு நிதானமா யோசி.
வசந்தி: நான் வச்ச இடத்திலேயே இருந்திருந்தா உங்களுக்குப் போன் பண்ணியிருப்பேனா?
அப்பா: அது சரிதான். ஆனா நீ இல்லாத நேரத்தில் உன் நினைவு மட்டும் என்னைச் சுத்தி வருது. இப்போ உன் ஜட்டியையும் என்னைத் தேட வைக்குது!
வசந்தி சிரிப்பை அடக்குகிறார்.
வசந்தி: துபாயில இருந்துகிட்டே எனக்குக் காதல் வசனம் பேசுறதுக்கு மட்டும் குறைச்சல் இல்லை!
அப்பா: உன்கிட்ட பேசுறப்போ தூரம் குறையும். ஆனா உன் பக்கத்துல இல்லாத குறைதான் குறைய மாட்டேங்குது!
வசந்தியின் முகத்தில் வெட்கம் கலந்த புன்னகை.

காட்சி 5 – குமாரின் வருகை
இடம்: வீட்டு வாசல்
ரவி தனது நண்பன் குமாரை அழைத்து வருகிறான். வீட்டில் எல்லோரும் சந்தேகத்துடன் பார்க்கிறார்கள்.
குமார்: என்னடா ரவி, வீட்டில் ஏதோ திருவிழா மாதிரி இருக்கு?
ரவி: திருவிழா இல்லைடா. ஜட்டி வேட்டை!
குமார்: என்னடா சொல்ற?
குணா: நேத்து மாலை இந்த வீட்டுப் பக்கம் வந்தியா?
குமார்: ஆமா. ரவியைப் பார்க்க வந்தேன்.
குணா: அப்போ எங்கெங்க போன?
குமார்: வாசல், ஹால், அப்புறம் உங்க தம்பி ரூம். வேற எங்கயும் போகல.
தாத்தா: அப்படியா? அப்போ உன் கண்ணுக்கு எதுவும் படலையா?
குமார்: தாத்தா, நான் பார்க்க வந்தது ரவியை. வீட்டில் இருக்கிற எல்லாப் பொருட்களையும் கணக்கெடுக்க வரல!
ரவி: அண்ணா, என் நண்பனை விசாரிக்கிற வேகத்தைப் பார்த்தா, இவன் ஏதோ பெரிய குற்றவாளி மாதிரி இருக்கு!
குணா: குற்றவாளி யாருன்னு தெரியாது. ஆனா குற்றம் நடந்த இடத்துக்கு வந்தவன் எல்லாரும் பதில் சொல்லணும்!
குமார்: சரி, என்ன காணோம்?
அனைவரும் ஒரே குரலில்: “வசந்தி அம்மாவின் ஜட்டி!”
குமார் அதிர்ச்சியில் பின்னால் நகர்கிறான்.
குமார்: டேய்! உங்க வீட்டுக்கு வந்ததுக்கே எனக்கு இவ்வளவு பெரிய மரியாதையா?

காட்சி 6 – வீடியோ கால் விசாரணை
இடம்: ஹால் – மாலை
அப்பா வீடியோ காலில் இணைகிறார். எல்லோரும் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
அப்பா: சரி, எல்லாரும் அமைதியா இருங்க. இது ஒரு குடும்ப விசாரணை. குணா, நீ முதல்ல துணிக்கயிறைச் சோதிச்சியா?
குணா: சோதிச்சேன் அப்பா. அங்கே இல்லை.
அப்பா: துணிக்கூடை?
ரவி: அதையும் சோதிச்சாச்சு.
அப்பா: அலமாரி பின்னாடி?
தாத்தா: அதையும் பார்த்தாச்சு. இந்த வீட்டில் இப்போ தூசியைவிடத் தேடினவங்க அதிகம்!
அப்பா: வசந்தி, கடைசியா அதை எடுக்கும்போது பக்கத்துல வேற துணி இருந்ததா?
வசந்தி: இருந்தது. என்னோட புடவை, ஜாக்கெட் ப்ரா நைட்டி எல்லாமே இருந்தது.
அப்பா: அப்படின்னா, அது தனியா மறைந்திருக்க வாய்ப்பு குறைவு. வேற துணியோட சேர்ந்திருக்கலாம்.
ரவி: அப்பா, உங்க மூளை துபாயில இருந்தாலும் நம்ம வீட்டிலேயே வேலை செய்யுது!
அப்பா: டேய், நான் அங்கே சம்பாதிக்கிற பணத்தைவிட, இங்கே உங்க அம்மாவோட அன்புதான் எனக்கு முக்கியம்.
வசந்தி: அன்பெல்லாம் சரி. என் ஜட்டியைக் கண்டுபிடிக்கிற வழியைச் சொல்லுங்க!
அப்பா: அதுக்குத்தான் இவ்வளவு நேரம் யோசிக்கிறேன், வசந்தி!

காட்சி 7 – ரவியின் ரொமான்டிக் சந்தேகம்
இடம்: மொட்டை மாடி
ரவி தனியாக யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறான். குமார் அருகில் வருகிறான்.
குமார்: என்னடா, வீட்டில் எல்லாரும் ஜட்டியைத் தேடுறாங்க. நீ மட்டும் ஏதோ காதல் கதையை யோசிச்சுட்டு இருக்கே!
ரவி: குமார், ஒரு விஷயம் புரியலடா. வீட்டில் எல்லாரும் பதற்றப்படுறாங்க. ஆனா அம்மா அப்பாவிடம் பேசும்போது மட்டும் சிரிக்கிறாங்க.
குமார்: அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?
ரவி: அவங்க ரெண்டு பேருக்குள்ள இன்னும் அந்தப் பழைய காதல் இருக்கு. தூரம் இருந்தாலும் குறையாத காதல்.
குமார்: அடப்பாவி! ஜட்டி காணாமப் போன கதைக்குள்ள காதல் கதையையும் கண்டுபிடிச்சிட்டியா?
ரவி: சில நேரம் ஒரு பொருள் காணாமப் போனால்தான், நமக்கு முக்கியமான விஷயம் என்னன்னு தெரிய வரும்.
குமார்: சரி, தத்துவம் போதும். இப்போ உன் அம்மாவின் ஜட்டி எங்கே இருக்குன்னு கண்டுபிடி!
ரவி: கண்டுபிடிச்சிடுவோம். இந்த வீட்டில் யாரோ தவறுதலா வேற துணியோட சேர்த்து வச்சிருக்காங்கன்னு தோணுது.
இருவரும் கீழே இறங்குகிறார்கள்.

காட்சி 8 – வீட்டில் வெடிக்கும் காமெடி
இடம்: ஹால் – இரவு
குணா ஒவ்வொரு அறையிலும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான். தாத்தா நாற்காலியில் அமர்ந்து ஆலோசனை வழங்குகிறார்.
குணா: இந்த வீட்டில் எதுவும் ஒழுங்கா இருக்காது! பொருட்களை எங்கே வைக்கிறீங்கன்னே தெரியாது!
வசந்தி: வீட்டில் ஒழுங்கு இல்லன்னு பேசுறதுக்கு முன்னாடி உன் அறையைப் போய்ப் பாரு!
தாத்தா: குணா, ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா? சில நேரம் தேடுற பொருள் கண்ணுக்கு முன்னாடியே இருக்கும்.
குணா: தாத்தா, கண்ணுக்கு முன்னாடி இருந்தா நான் ஏன் தேடப் போறேன்?
தாத்தா: அதுதான் அனுபவம். கண்ணால் பார்க்கிறது வேறு, கவனித்துப் பார்க்கிறது வேறு!
ரவி: தாத்தா, உங்க அனுபவத்துக்கு ஒரு விருது கொடுக்கணும். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி ஜட்டியைக் கண்டுபிடிக்கணும்!
அப்போது அப்பா மீண்டும் போன் செய்கிறார்.
அப்பா: வசந்தி, சலவைத் துணிகளை யாராவது எடுத்துப் பிரிச்சாங்களா?
வசந்தி: காலையில நான் சில துணிகளை எடுத்தேன். அப்புறம் அவசரத்தில் அப்படியே வச்சிட்டேன்.
அப்பா: சரி. இன்னொரு முறை எல்லாத் துணிகளையும் தனித்தனியா பிரிச்சுப் பாருங்க.
குணா: அப்பா, இந்த வீட்டில் ஒவ்வொரு துணியையும் தனியா விசாரிக்கிற நிலைமை வந்துடுச்சு!
அப்பா: துணி விஷயத்தில் அவசரம் வேண்டாம், குணா. பொறுமையா பிரிச்சுப் பார்த்தா உண்மை வெளியே வரும்!
எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துச் சிரிக்கிறார்கள்.

காட்சி 9 – மர்மம் விலகுகிறது
இடம்: பின்புறத் துணி காய வைக்கும் இடம் – மறுநாள் காலை
வசந்தி துவைத்த துணிகளை மீண்டும் பிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார். திடீரென ஒரு பெரிய படுக்கை விரிப்பை விரிக்கிறார். அதன் மடிப்புக்குள் காணாமல் போன ஜட்டி சிக்கியிருக்கிறது!
வசந்தி: அடடா! இங்கேதான் இருந்திருக்கா!
அனைவரும் ஓடி வருகிறார்கள்.
குணா: என்னம்மா? கிடைச்சிடுச்சா?
வசந்தி: ஆமாம்! படுக்கை விரிப்போட சேர்ந்து மடங்கிப் போயிருக்கு!
ரவி: அப்பாடா! இவ்வளவு பெரிய விசாரணைக்கு முடிவு கிடைச்சிடுச்சு!
குமார்: நான் இந்த வீட்டுக்கு வந்தது ரவியைப் பார்க்க. ஆனா கடைசியில் ஒரு ஜட்டியை கண்டுபிடிக்கிற வரைக்கும் என்னை விடவே இல்லை!
தாத்தா: நான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன். சில பொருட்கள் கண்ணுக்கு முன்னாடியே இருக்கும்!
குணா: தாத்தா, இப்போ அதைச் சொல்லி என்ன பயன்? கண்டுபிடிச்சது அம்மாதானே!
வசந்தி: எல்லாரும் தேடினீங்க. ஆனா என் துணி எனக்குத்தான் கிடைச்சது!
அப்பாவுக்குப் போன் செய்கிறார்.
வசந்தி: கேட்டீங்களா? கிடைச்சிடுச்சு!
அப்பா: அப்பாடி! இப்போதான் எனக்கு நிம்மதி வந்தது.
வசந்தி: என்னங்க, இவ்வளவு பெரிய விஷயமா எடுத்துக்கிட்டீங்க?
அப்பா: உனக்கு வருத்தம் கொடுத்த விஷயம் எனக்கு எப்படிச் சின்ன விஷயமா இருக்கும், வசந்தி?
வசந்தியின் முகத்தில் காதல் புன்னகை.

காட்சி 10 – காதல் இன்னும் தொடர்கிறது
இடம்: வசந்தியின் அறை – இரவு
வீட்டில் எல்லோரும் தங்கள் வேலையைப் பார்க்கிறார்கள். வசந்தி கணவருடன் தனியாக வீடியோ காலில் பேசுகிறார்.
அப்பா: வசந்தி, இப்போதாவது நிம்மதியா இருக்கியா?
வசந்தி: இருக்கேன். ஆனா இந்தச் சின்ன விஷயத்துக்காக உங்களையெல்லாம் இவ்வளவு அலைய விட்டுட்டேனேன்னு நினைச்சா சிரிப்பா இருக்கு.
அப்பா: நீ ஒரு விஷயத்துக்காகக் கவலைப்பட்டா, அதைத் தீர்க்கிறதுதான் என் வேலை.
வசந்தி: துபாயில இருந்துகிட்டே இவ்வளவு அக்கறையா இருக்கீங்க. நேர்ல இருந்தா என்னை இன்னும் அதிகமா கவனிப்பீங்களோ?
அப்பா: அதுல என்ன சந்தேகம்? இத்தனை வருஷம் ஆனாலும் உன்னைப் பார்த்தா எனக்குப் பழைய காதல்தான் நினைவுக்கு வருது.
வசந்தி: அப்படியா? அப்போ சீக்கிரம் ஊருக்கு வாங்க. உங்க காதலை நேர்ல சோதிச்சுப் பார்க்கிறேன்!
அப்பா: டிக்கெட் எடுத்துட்டுத்தான் பேசுறேன். நீ தயாரா இரு!
வசந்தி: நான் எப்பவுமே தயார்தான். நீங்கதான் தாமதம் பண்ணுறீங்க!
அப்பா சிரிக்கிறார்.
அப்போது கதவுக்குப் பின்னால் ரவி, குணா, குமார் மூவரும் ஒட்டுக்கேட்கிறார்கள்.
ரவி: அண்ணா, ஜட்டி கிடைச்சாச்சு. ஆனா அப்பா ஊருக்கு வந்ததும் இன்னொரு ரொமான்ஸ் விசாரணை ஆரம்பிக்கப் போகுது!
குணா: அதுக்கு நான் பொறுப்பில்லை. இந்த முறை நீயே விசாரி!
தாத்தா பின்னாலிருந்து: டேய், அடுத்த முறை எது காணாமப் போனாலும் முதல்ல என்னைக் கேளுங்க. அனுபவம் இருக்குல்ல!
மூவரும் சிரிக்கிறார்கள்.
ஃப்ரீஸ் ஃபிரேம்.
திரையில்: “ஒரு துணி காணாமல் போனது… ஒரு குடும்பத்தின் காதல், பாசம், ஒற்றுமை எல்லாம் வெளியில் வந்தது!”
முடிவு.

[mandothari]

«கதவு மூடிய ரகசியம்»
வகை: காதல் நகைச்சுவை நாடகம்
முக்கியக் கதாபாத்திரங்கள்
நிர்மலா: தன்னம்பிக்கையும் நகைச்சுவை உணர்வும் கொண்ட பெண்.
ரவி: குறும்புத்தனமும் காதல் வசனங்கள் பேசும் திறமையும் கொண்ட கணவன் கதாபாத்திரம்.
குரல் அறிவிப்பாளர்: காட்சிகளுக்கு இடையே நகைச்சுவையான அறிவிப்புகளை வழங்குபவர்.

காட்சி 1 — முதலிரவு அறிமுகம்
மேடை அமைப்பு: சிறிய படுக்கையறை, பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட படுக்கை, மங்கலான விளக்கு.
நிர்மலா: என்னங்க, வாசல்லேயே நின்னுட்டீங்க? உள்ளே வர இவ்வளவு யோசனையா?
ரவி: உள்ளே வர்றதுக்கு பயமில்லை. உள்ளே வந்த பிறகு என்ன பேசுறதுன்னுதான் பயம்!
நிர்மலா: பேசத் தெரியாதவரை யாரு கல்யாணம் பண்ணிக்கச் சொன்னது?
ரவி: பேசத் தெரியாதவன் இல்லைங்க. உங்களைப் பார்த்ததும் வார்த்தைகள் எல்லாம் விடுமுறைக்குப் போயிடுச்சு.
நிர்மலா: அப்படியா? அப்போ இந்த வீட்டுல இனிமேல் மௌன விரதம்தானா?
ரவி: நீங்க சிரிச்சுக்கிட்டே இருந்தா, நான் வாழ்நாள் முழுக்க மௌனமா இருக்கத் தயார்.
நிர்மலா: நல்லா சொல்றீங்க. ஆனா வாழ்க்கை முழுக்கப் பேச்சு மட்டும் போதாது. புரிதலும் வேணும்.
ரவி: அதுக்கு நான் தயார்தான். முதல்ல உங்க மனசைப் புரிஞ்சுக்கிறேன். அப்புறம் உங்க கோபத்துக்கான காரணத்தைப் புரிஞ்சுக்கிறேன்!
நிர்மலா: என்னங்க, கல்யாணமான முதல் நாளே கோபத்தைப் பத்திப் பேசுறீங்க?
ரவி: முன்னெச்சரிக்கைதான் மனைவியே!
(இருவரும் சிரிக்கிறார்கள்.)

காட்சி 2 — காலை காபி
மேடை அமைப்பு: படுக்கையறை மாறி சிறிய சமையலறை போன்ற அமைப்பு.
நிர்மலா: காபி எப்படி இருக்கு?
ரவி: சூடா இருக்கு.
நிர்மலா: சர்க்கரை சரியா போட்டிருக்கேனா?
ரவி: காபியில சர்க்கரை கொஞ்சம் குறைவு. ஆனா உங்க பேச்சில இனிப்பு அதிகம்.
நிர்மலா: தினமும் இப்படிப் பேசினா சர்க்கரை நோய் வந்துடும்!
ரவி: பரவாயில்லை. உங்க அன்பு மருந்தா இருந்தா எல்லாத்தையும் சமாளிச்சிடுவேன்.
நிர்மலா: சரி, காபி குடிச்சாச்சு. இப்போ கோப்பையை நீங்களே கழுவுங்க.
ரவி: காதல் ஆரம்பிக்கும்போது காபி நீங்க கொடுக்கிறீங்க. காதல் முடிஞ்சதும் கோப்பை நான் கழுவணுமா?
நிர்மலா: காதல் முடிஞ்சதுன்னு யார் சொன்னது? வீட்டு வேலைதான் ஆரம்பிச்சிருக்கு!
ரவி: புரிஞ்சிடுச்சு. இந்த வீட்டுல ரொமான்ஸுக்கு முன்னாடி பாத்திரம் தேய்க்கும் பயிற்சி அவசியம்!

காட்சி 3 — கதவு மூடியதும்
மேடை அமைப்பு: மாலை நேரப் படுக்கையறை. ஜன்னல் திரை அசைகிறது.
ரவி: நிர்மலா, கதவைச் சாத்தட்டுமா?
நிர்மலா: எதுக்கு?
ரவி: வெளியில சத்தம் அதிகமா இருக்கு.
நிர்மலா: கதவைச் சாத்தினா வெளியில சத்தம் நின்னுடுமா?
ரவி: வெளியில சத்தம் நிக்காது. ஆனா நம்ம பேச்சை யாரும் கேட்க மாட்டாங்க!
நிர்மலா: அப்படியென்ன ரகசியம் பேசப் போறீங்க?
ரவி: உங்க காதுல மட்டும் சொல்ல வேண்டிய விஷயம்.
நிர்மலா: சொல்லுங்க பார்ப்போம்.
(ரவி அருகில் வந்து மெதுவாக ஏதோ சொல்வதுபோல் நடிக்கிறான்.)
நிர்மலா: இதுக்குத்தானா இவ்வளவு பில்டப்?
ரவி: பெரிய விஷயத்தைச் சின்ன குரல்ல சொன்னா அதுக்கு மதிப்பு அதிகம்!
நிர்மலா: சரி, இப்போ என் ரகசியத்தைக் கேளுங்க.
ரவி: சொல்லுங்க.
நிர்மலா: நீங்க கதவைச் சாத்தினாலும், வீட்டு வேலைப் பட்டியலை நான் மறக்க மாட்டேன்!
ரவி: அய்யய்யோ! காதல் கதவுக்குப் பின்னால்கூட வேலைப் பட்டியல் காத்திருக்கே!

காட்சி 4 — ஊடலும் கூடலும்
நிர்மலா: நேத்து என்னைக் கூப்பிட்டீங்க. நான் பதில் சொன்னதும் போனை வச்சிட்டீங்க. ஏன்?
ரவி: உங்க குரல் கேட்டதும் பேச வேண்டியதெல்லாம் மறந்துடுச்சு.
நிர்மலா: பொய் சொல்றதுக்கும் ஒரு அளவு இருக்கு.
ரவி: உண்மையைத்தான் சொல்றேன்.
நிர்மலா: அப்படின்னா என் கோபம் உங்களுக்குப் புரியலையா?
ரவி: புரியுது. ஆனா உங்க கோபத்தைவிட உங்க சிரிப்பு எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.
நிர்மலா: அதுக்காக நான் கோபப்படவே கூடாதா?
ரவி: கோபப்படுங்க. ஆனால் கடைசியில் என்னோட பேசாம மட்டும் இருக்காதீங்க.
நிர்மலா: அப்படியென்றால் ஒரு நிபந்தனை.
ரவி: சொல்லுங்க.
நிர்மலா: இனிமேல் என்னைச் சமாதானப்படுத்தப் பொய்யான காதல் வசனம் பேசக்கூடாது.
ரவி: சரி. உண்மையான காதலை மட்டும் பேசுறேன்.
நிர்மலா: அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.
(இருவரும் கைகோர்த்து அமர்கிறார்கள்.)

காட்சி 5 — மழையும் மனசும்
மேடை அமைப்பு: மழைச் சத்தம். ஜன்னல் அருகே இருவரும் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
ரவி: வெளியில மழை பெய்யுது. உள்ளேயும் ஏதோ பெய்யுது.
நிர்மலா: என்ன பெய்யுது?
ரவி: உங்களைப் பார்த்ததும் என் மனசுல காதல் மழை.
நிர்மலா: குடை எடுத்துக்கிட்டுப் போங்க. இல்லேன்னா சளி பிடிச்சிடும்!
ரவி: இந்த மழைக்கு மருந்து நீங்கதான்.
நிர்மலா: எல்லா நோய்க்கும் மனைவிதான் மருந்தா?
ரவி: சில நோய்களுக்கு மனைவி மருந்து. சில நோய்களுக்கு மனைவியே காரணம்!
நிர்மலா: என்ன சொன்னீங்க?
ரவி: காதல் நோய்க்குக் காரணமும் நீங்கதான். மருந்தும் நீங்கதான்.
நிர்மலா: தப்பிச்சீங்க! இன்னொரு வார்த்தை தவறாகப் பேசினாலும் மழையிலேயே வெளியே நிறுத்திடுவேன்.
ரவி: அப்படின்னா மழை நிக்கிற வரைக்கும் நல்ல பிள்ளையா இருக்கிறேன்!

காட்சி 6 — விடுமுறை நாள்
நிர்மலா: இன்னைக்கு எங்காவது வெளியே போகலாமா?
ரவி: போகலாம். எங்கே போகணும்?
நிர்மலா: நீங்களே முடிவு பண்ணுங்க.
ரவி: கடற்கரை போகலாமா?
நிர்மலா: கூட்டம் அதிகமா இருக்கும்.
ரவி: பூங்காவுக்குப் போகலாமா?
நிர்மலா: வெயில் அதிகமா இருக்கும்.
ரவி: அப்படின்னா வீட்டிலேயே இருக்கலாமா?
நிர்மலா: அதுதான் நல்ல யோசனை!
ரவி: சரி, வீட்டில என்ன பண்ணலாம்?
நிர்மலா: சேர்ந்து சமைக்கலாம், படம் பார்க்கலாம், பேசலாம்.
ரவி: இவ்வளவுதானா?
நிர்மலா: அன்பா நேரம் செலவிடுறது சின்ன விஷயமா?
ரவி: இல்லை. உங்களோட இருக்கிற ஒவ்வொரு நிமிஷமும் எனக்கு விடுமுறைதான்.
நிர்மலா: இந்த வசனத்துக்காக இன்னைக்கு பாத்திரம் தேய்க்க வேண்டாம்.
ரவி: காதல் வெற்றி! வீட்டு வேலைக்கு இன்று விடுமுறை!

காட்சி 7 — பொறாமையின் பின்னணி
நிர்மலா: இன்னைக்கு யாரோட போன்ல இவ்வளவு நேரம் பேசினீங்க?
ரவி: என் நண்பனோட.
நிர்மலா: நண்பனா? இல்ல நண்பியா?
ரவி: சந்தேகத்துக்கு நீங்க கொடுக்கிற முக்கியத்துவத்தை எனக்குக் கொடுத்திருந்தா, நம்ம வாழ்க்கை இன்னும் இனிமையா இருந்திருக்கும்!
நிர்மலா: பேச்சை மாற்றாதீங்க.
ரவி: சரி, கேளுங்க. நான் யாரோட பேசினாலும், வீட்டுக்கு வந்ததும் உங்ககிட்டதான் என் நாளைப் பகிர்ந்துக்கிறேன்.
நிர்மலா: அதுதான் எனக்குத் தேவை.
ரவி: அப்போ சந்தேகத்தை விட்டுட்டு என் கையைப் பிடிக்கிறீங்களா?
நிர்மலா: கையைப் பிடிக்கிறேன். ஆனா போனை மட்டும் காட்டுங்க!
ரவி: காதலுக்கு நம்பிக்கை தேவை. ஆனா திருமண வாழ்க்கைக்கு போன் சார்ஜரும் தேவை போல!
(இருவரும் சிரிக்கிறார்கள்.)

காட்சி 8 — மெழுகுவர்த்தி இரவு
மேடை அமைப்பு: மங்கலான வெளிச்சம். மேசையில் மெழுகுவர்த்தி, இரண்டு கோப்பைகள்.
ரவி: இன்னைக்கு வீடு ரொம்ப அழகா இருக்கு.
நிர்மலா: விளக்கு அணைஞ்சதாலா?
ரவி: இல்லை. நீங்க என் பக்கத்துல இருக்கிறதால.
நிர்மலா: இந்த வெளிச்சத்துல என் முகம் தெரியுதா?
ரவி: உங்க முகம் தெரியலன்னாலும், உங்க சிரிப்பு தெரியுது.
நிர்மலா: சிரிப்பை வைத்தே காதலிக்க முடியுமா?
ரவி: காதல் ஆரம்பிக்க முகம் உதவும். ஆனால் நீடிக்க மனசுதான் உதவும்.
நிர்மலா: இன்னைக்கு நல்லா பேசுறீங்க.
ரவி: இன்னைக்கு மட்டும் இல்ல. நீங்க கேட்கும்போதெல்லாம் இப்படித்தான் பேசுவேன்.
நிர்மலா: அப்போ இன்றைய இரவுக்கு ஒரு பரிசு.
ரவி: என்ன பரிசு?
நிர்மலா: என் கையால் செய்த இனிப்பு!
ரவி: காதல் கவிதையிலிருந்து இனிப்புக்கு வந்துட்டோமே!
நிர்மலா: காதல் வயிற்றையும் கவனிக்கணும், கணவரே!

காட்சி 9 — எதிர்பாராத விருந்தினர்
மேடை அமைப்பு: படுக்கையறை வாசல். கதவைத் தட்டும் சத்தம்.
ரவி: யாரு இந்த நேரத்துல?
நிர்மலா: முதல்ல கதவைத் திறந்து பாருங்க.
(ரவி கதவைத் திறப்பதுபோல் நடிக்கிறான். வெளியிலிருந்து குரல் அறிவிப்பாளர் பேசுகிறார்.)
குரல் அறிவிப்பாளர்: வீட்டில் காதல் அதிகமா இருக்கிறதாம். ஆனால் இரவு உணவு இன்னும் தயாராகவில்லையாம்!
ரவி: யாரு எங்க வீட்டுச் செய்தியை வெளியே சொன்னது?
நிர்மலா: காதல் ரகசியமா இருக்கலாம். சமையல் ரகசியம் அப்படியில்லை!
ரவி: அப்போ இன்றைய திட்டம் ரத்து!
நிர்மலா: ஏன்?
ரவி: முதல்ல சாப்பாடு. அப்புறம் சினிமா. அதுக்கப்புறம் நம்ம காதல் கதை!
நிர்மலா: வரிசை சரிதான். ஆனால் சமையல் மட்டும் உங்க பொறுப்பு.
ரவி: இதுதான் திருமண வாழ்க்கையில வர்ற உண்மையான திருப்பம்!

காட்சி 10 — காதல் தொடர்கிறது
மேடை அமைப்பு: முதல் காட்சியில் இருந்த படுக்கையறை. இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
நிர்மலா: நம்ம வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்னு நினைச்சீங்க?
ரவி: தினமும் காதல் வசனம், ரோஜாப்பூ, மெழுகுவர்த்தி என்று நினைச்சேன்.
நிர்மலா: இப்போ?
ரவி: சில நாள் சண்டை. சில நாள் சிரிப்பு. சில நாள் சமையல். சில நாள் சமாதானம்.
நிர்மலா: அப்படின்னா காதல் குறைஞ்சிடுச்சா?
ரவி: இல்லை. காதல் வசனத்திலிருந்து வாழ்க்கைக்குள்ள வந்துடுச்சு.
நிர்மலா: எனக்கு ஒரு வாக்குறுதி கொடுங்க.
ரவி: என்ன வாக்குறுதி?
நிர்மலா: நம்ம இருவருக்கும் இடையில எவ்வளவு பிரச்சினை வந்தாலும் பேசுவதை நிறுத்தக்கூடாது.
ரவி: சரி. கோபம் வந்தாலும் பேசுவேன். சந்தோஷம் வந்தாலும் பேசுவேன். வயசானாலும் உங்ககிட்டக் காதல் பேசுவேன்.
நிர்மலா: அப்போ கடைசியாக ஒரு கேள்வி.
ரவி: கேளுங்க, மனைவியே.
நிர்மலா: இந்த வீட்டுல உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்த இடம் எது?
ரவி: நீங்க இருக்கிற இடம்தான்.
நிர்மலா: அப்படின்னா இங்கேயே இருங்க!
(இருவரும் கைகோர்த்துக்கொள்கிறார்கள். விளக்குகள் மெதுவாக மங்குகின்றன.)
குரல் அறிவிப்பாளர்: கணவன் மனைவிக்குள் இருக்கும் காதல் என்பது கதவு மூடிய அறையில் மட்டும் இல்லை; கதவைத் திறந்து சேர்ந்து வாழும் ஒவ்வொரு நாளிலும் இருக்கிறது!
(திரை மூடுகிறது.)

முற்றும் !

[mandothari]

இந்தக் கதையை ஒரே சிறிய வீட்டில் மூன்று பேர் தங்குவதால் உருவாகும் நெருக்கம், குடும்பப் பாசம், குறும்பான இரட்டை அர்த்த வசனங்கள், எதிர்பாராத தருணங்கள் ஆகியவற்றைக் கலந்து ஒரு ரொமான்டிக் காமெடி பாணியில் எழுதலாம். ஆனால் அம்மா–மகன் உறவை பாலியல் ரீதியாகச் சித்தரிக்காமல், குமார் மற்றும் புவனா இடையே இருவரும் வயது வந்தவர்கள் என்ற அடிப்படையில் மென்மையான காதல், தயக்கம், நகைச்சுவை ஆகியவற்றை மையமாக வைக்கிறேன்.
கதை: ஒரே ரூம்… மூன்று மனசு!
காட்சி 1: ஹாஸ்டல் வேண்டாம்… அம்மா சாப்பாடு வேண்டும்!
ரவி கல்லூரியில் படிக்கும் இளைஞன். ஹாஸ்டல் சாப்பாடு பிடிக்காததால் தன் நண்பன் குமாரின் சிறிய வாடகை வீட்டில் தங்குகிறான். மகனுக்குச் சமைத்துப் போடுவதற்காக இளம் விதவையான புவனா அங்கே வருகிறாள்.
ரவி: அம்மா, ஹாஸ்டல் சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டு என்னால உயிர் வாழ முடியல!
புவனா: ஏண்டா, சாப்பாடு சரியில்லையா? இல்லை சாப்பிடுறதுக்குத் துணை சரியில்லையா?
குமார்: ஆன்ட்டி, இவன் சாப்பாட்டைக் காரணம் காட்டி உங்களை இங்கே கூட்டிட்டு வந்திருக்கான்!
ரவி: டேய், வாயை மூடு! அம்மா கையால சாப்பிட்டாதான் எனக்குத் திருப்தி.
புவனா: சரி, இனிமேல் உனக்கு மட்டும் இல்ல, குமாருக்கும் சேர்த்துச் சமைக்கிறேன்.
குமார்: அப்படின்னா ஆன்ட்டி, இனிமேல் என் வயிறும் உங்க பொறுப்பு!
புவனா: வயிறு மட்டும் சரியா இருந்தா போதுமா தம்பி? வீட்டில் இருக்கிற மற்ற வேலைகளையும் பகிர்ந்துக்கணும்!
குமார் சிரிக்கிறான். புவனாவும் சிரித்தபடி சமையலறை என்று சொல்ல முடியாத அந்தச் சிறிய இடத்துக்குள் செல்கிறாள்.
காட்சி 2: ஒரே ரூம்… இடம் மட்டும் போதவில்லை!
அந்த வீட்டில் ஒரே படுக்கையறை. ஒரு சிறிய படுக்கை, ஒரு அலமாரி, ஒரு மேசை. மூவரும் எப்படி இடம் பகிர்வது என்று யோசிக்கிறார்கள்.
குமார்: ஆன்ட்டி, வீடு சின்னதுதான். ஆனா மனசு வச்சா எல்லாருக்கும் இடம் கிடைக்கும்!
புவனா: மனசுல இடம் கொடுக்கிறது சுலபம் தம்பி. படுக்கையில இடம் கொடுக்கிறதுதான் கஷ்டம்!
ரவி: அம்மா, நான் சுவரோரமா படுத்துக்கிறேன்.
குமார்: அப்போ நான் ஓரத்துல படுத்துக்கிறேன். ஆன்ட்டி நடுவுல படுத்துக்கட்டும்.
புவனா: ஏன், நீங்க ரெண்டு பேரும் ஓரத்துல படுத்தா நான் கீழே விழுந்துடுவேனா?
குமார்: நீங்க கீழே விழுந்துடக் கூடாதுன்னுதான் சொல்றேன், ஆன்ட்டி!
புவனா: அப்படியா? சரி, யாராவது புரண்டு படுத்தா மட்டும் மற்றவங்களைத் தள்ளிவிடாதீங்க!
ரவி: அம்மா, இந்த ரூம்ல திரும்பக்கூட இடம் இல்லையே!
புவனா: அதனாலதான் சொல்றேன். கொஞ்சம் பொறுமை வேணும். எல்லாத்துக்கும் அவசரப்பட்டா இடமே பத்தாது!
குமாரும் ரவியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சிரிக்கிறார்கள். புவனா அவர்களுடைய குறும்பைப் புரிந்துகொண்டு தலையை ஆட்டுகிறாள்.
காட்சி 3: சமையலறைச் சிரிப்பும் சொல்லாத காதலும்!
மாலை நேரம். புவனா சமையல் செய்கிறாள். குமார் காய்கறிகளை நறுக்க உதவுகிறான். ரவி கல்லூரி வேலையில் மூழ்கியிருக்கிறான்.
புவனா: குமார், அந்தக் காய்கறியை இப்படியா நறுக்குவாங்க? கொஞ்சம் கவனமா செய்யேன்!
குமார்: நீங்க பக்கத்துல நின்னு சொல்லும்போது கவனம் வேற எங்க போகும், ஆன்ட்டி?
புவனா: அடடா! சமையல் கத்துக்க வந்தியா, வசனம் பேசக் கத்துக்க வந்தியா?
குமார்: சமையலும் கத்துக்கணும். நல்லா சமைக்கிறவங்களைப் பாராட்டவும் தெரியணும்!
புவனா: பாராட்டுறது மட்டும் போதாது. சாப்பிட்ட பிறகு பாத்திரமும் கழுவணும்!
குமார்: நீங்க சமைச்சா பாத்திரம் கழுவுறது எனக்குப் பெரிய சுமையே இல்லை.
புவனா: அப்படியா? அப்போ தினமும் சமைக்கிறவங்களைக் கவனிச்சுக்கிற பழக்கமும் வந்துடும்!
குமார் ஒரு கணம் அமைதியாகிறான்.
குமார்: சிலரைப் பார்த்துக்கிறதுக்கு பழக்கம் தேவையில்லை, ஆன்ட்டி. மனசு இருந்தாலே போதும்.
புவனா அவனைப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாகப் புன்னகைக்கிறாள். அந்தப் புன்னகையில் அவனுக்குப் புரியாத ஒரு மென்மை இருக்கிறது.
அப்போது ரவி உள்ளே வருகிறான்.
ரவி: என்னம்மா, இங்கே ஏதோ முக்கியமான கிளாஸ் நடக்குது போல?
புவனா: ஆமாம். உன் நண்பனுக்குச் சமையல் கிளாஸ்!
குமார்: சில பாடங்கள் புத்தகத்துல கிடைக்காது, மச்சி!
ரவி சிரித்துக்கொண்டே சாப்பிட உட்காருகிறான்.
காட்சி 4: மழை இரவு… நெருக்கத்தில் பிறக்கும் உணர்வுகள்!
வெளியே கனமழை. மின்சாரம் தடைபடுகிறது. மூவரும் ஒரே படுக்கையில் படுக்கத் தயாராகிறார்கள். ரவி நடுவில் தூங்கிவிடுகிறான்; குமார் ஒரு புறமும் புவனா மறுபுறமும் படுத்துக்கொள்கிறார்கள். குளிரால் புவனா போர்வையை இழுக்கிறாள்.
புவனா: இந்தப் போர்வை மூணு பேருக்கும் பத்தாது போல!
குமார்: போர்வை சின்னதுதான், ஆன்ட்டி. ஆனா கொஞ்சம் நெருக்கமா இருந்தா சமாளிக்கலாம்.
புவனா: எல்லாத்தையும் நெருக்கத்தால சமாளிக்க முடியாது, தம்பி!
குமார்: உண்மைதான். சில விஷயங்களுக்கு மனசும் ஒத்துழைக்கணும்.
புவனா அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரிக்கிறாள்.
புவனா: நீ பேசுறதெல்லாம் சாதாரணமா இருக்கிற மாதிரியே இருக்கும். ஆனா யோசிச்சுப் பார்த்தா வேற அர்த்தம் வருது!
குமார்: அது என் தப்பா, ஆன்ட்டி? கேட்கிறவங்க மனசைப் பொறுத்தும் அர்த்தம் மாறுமே!
புவனா: ரொம்பப் பேசாதே. தூங்கு!
குமார்: சரி. ஆனா ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா?
புவனா: என்ன?
குமார்: இந்த வீட்டுல எல்லாருக்கும் இடம் கொடுக்கிறீங்க. உங்க மனசுல உங்களுக்காகவும் கொஞ்சம் இடம் வச்சிருக்கீங்களா?
புவனா பதில் சொல்லவில்லை. மழையின் சத்தம் மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.
சிறிது நேரம் கழித்து அவள் மெதுவாகச் சொல்கிறாள்:
புவனா: சில கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல நேரம் வேணும், குமார்.
குமார்: நான் காத்திருக்கிறேன், ஆன்ட்டி.
அந்த இரவில் அவர்களுக்கிடையே சொல்லப்படாத உணர்வு ஒன்று அமைதியாகத் தங்குகிறது.
காட்சி 5: காலை வெளிச்சம்… புதிய உறவின் தொடக்கம்!
மறுநாள் காலை. ரவி கல்லூரிக்குச் செல்லத் தயாராகிறான். குமார் தேநீர் தயாரிக்கிறான். புவனா ஜன்னலைத் திறந்து காலை வெளிச்சத்தை உள்ளே அனுமதிக்கிறாள்.
ரவி: அம்மா, இங்கே வந்ததிலிருந்து குமாருக்கு நிறைய மாற்றம்!
புவனா: என்ன மாற்றம்?
ரவி: முன்னாடியெல்லாம் காலையில் எழுந்திருக்க மாட்டான். இப்போ எனக்கு முன்னாடியே எழுந்து தேநீர் போடுறான்!
குமார்: வீட்டில் யாராவது நம்மை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும்போது சீக்கிரம் எழுந்திருக்கத் தோணும், மச்சி!
புவனா அவனைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள்.
ரவி: சரி, நான் கிளம்புறேன். அம்மா, நீங்க ரெண்டு பேரும் சண்டை போடாம இருங்க!
புவனா: நாங்க எதுக்கு சண்டை போடப் போறோம்?
ரவி: தெரியாது. ஆனா நீங்க ரெண்டு பேரும் பேசுறதைப் பார்த்தா எனக்கே ஏதோ சந்தேகமா இருக்கு!
ரவி சிரித்தபடி வெளியேறுகிறான்.
கதவு மூடப்பட்டதும் அறையில் அமைதி நிலவுகிறது.
குமார்: புவனா… உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.
புவனா: சொல்லு
குமார்: இந்த வீட்டுக்கு முதலில் வந்தபோது எனக்கு ஒரு ரூம்தான் தேவைப்பட்டது. இப்போ இந்த வீட்டைவிட்டு வெளியே போக மனசு வரலை.
புவனா: வீடு பிடிச்சிருக்கா, குமார்?
குமார்: வீடு மட்டும் இல்லை. இங்கே இருக்கிற அன்பும் பிடிச்சிருக்கு.
புவனா அவனை நேராகப் பார்க்கிறாள்.
புவனா: அன்பு கிடைக்கிறது ஒரு விஷயம். அந்த அன்பை மதித்துக் காப்பாற்றுவது இன்னொரு விஷயம்.
குமார்: அதை எனக்குக் கற்றுக்கொடுப்பீங்களா?
புவனா: அவசரப்படாமல், மரியாதையோடு நடந்துகிட்டா… நாம ஒருவரையொருவர் இன்னும் நல்லா புரிஞ்சுக்கலாம்.
குமார் புன்னகைக்கிறான்.
குமார்: அப்படின்னா நம்ம கதை இப்போதான் ஆரம்பமா?
புவனா: சில கதைகளுக்கு முடிவு சொல்ல அவசரப்படக்கூடாது, குமார். சில உறவுகள் மெதுவாக வளர்ந்தால்தான் அழகாக இருக்கும்.
ஜன்னல் வழியாகக் காலை வெளிச்சம் அறைக்குள் பரவுகிறது. ஒரே சிறிய வீட்டில் தொடங்கிய அவர்களுடைய வாழ்க்கை, இப்போது ஒரு புதிய புரிதலை நோக்கி நகர்கிறது.
முடிவு — ஒரு சிறிய வீட்டில் தொடங்கிய கதை, இரண்டு மனங்களில் மலர்ந்த புதிய உணர்வுடன் தொடர்கிறது.

[mandothari]

இரவு டியூஷன்

சீன் 1 — படுக்கையறையில் ஆரம்பிக்கும் டியூஷன்
இடம்: முரளியின் வீடு — இரவு 8 மணி.

முரளி துபாயில் வேலை செய்கிறான். வீட்டில் வசந்தி, அவளுடைய கொழுந்தன் ரவி. ரவி படிப்பில் கவனம் செலுத்தாததால், வசந்தி அவனைத் தன் அறையில் உட்கார வைத்து பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கிறாள்.

வசந்தி: என்ன ரவி, புத்தகத்தைத் திறந்துட்டியா?

ரவி: புத்தகத்தைத் திறந்துட்டேன் அண்ணி. ஆனா உள்ளே இருக்கிற விஷயம்தான் புரிய மாட்டேங்குது.

வசந்தி: அதுக்குத்தான் நான் இருக்கேனே. புரியாததைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொடுக்கிறதுதான் என் வேலை.

ரவி: நீங்க பக்கத்துல இருந்தா, பாடத்தைவிட உங்களைத்தான் கவனிக்கத் தோணுது.

வசந்தி சிரித்தபடி அவன் நெற்றியில் தட்டுகிறாள்.

வசந்தி: உன் கவனம் முழுக்க என் மேலதான் இருக்கா? அப்படின்னா பரிட்சையிலே என் பெயரை எழுதிடாதே!

ரவி: நீங்க சொல்லிக் கொடுத்ததை மறக்க மாட்டேன் அண்ணி.

வசந்தி: அப்போ முதல்ல இந்தக் கணக்கைப் போடு. பதில் சரியா வந்தா பாராட்டுக் கிடைக்கும்.

ரவி: பாராட்டு மட்டும் தானா?

வசந்தி அவனைப் பார்த்து சிரித்தபடி புத்தகத்தை அவன் முகத்துக்கு முன்னால் வைக்கிறாள்.

அப்போது முரளியிடமிருந்து வீடியோ கால் வருகிறது.

முரளி: என்ன வசந்தி, ரவி படிக்கிறானா?

வசந்தி: உங்க தம்பி இப்போதான் என் பேச்சைக் கவனிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கான்.

முரளி: நல்லா கவனிச்சுக்கோ. இந்தப் பரிட்சையிலே அவன் பாஸ் ஆகணும்!

கால் முடிகிறது. வசந்தி ரவியைப் பார்த்து, “இனிமேல் விளையாட்டு கிடையாது, படிப்பு மட்டும்தான்!” என்கிறாள்.

ரவி மெதுவாகச் சிரிக்கிறான்.

சீன் 2 — நெருக்கம் சொல்லும் பாடம்
இடம்: அதே அறை — இரவு 10 மணி.

ரவி ஒரு கணக்கைத் தவறாகப் போடுகிறான். வசந்தி அவனுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்து விளக்குகிறாள். இருவரும் ஒரே புத்தகத்தைப் பார்க்கும்போது தோள்கள் உரசுகின்றன.

வசந்தி: இவ்வளவு பக்கத்துல உட்கார்ந்தும் கணக்கு புரியலையா?

ரவி: கணக்கு புரியுது அண்ணி. ஆனா என் மனசுதான் வேற கணக்குப் போடுது.

வசந்தி: மனசுக்கு எப்பவும் குறும்புதான். அதைக் கட்டுப்படுத்தத் தெரியணும்.

ரவி: சில விஷயங்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாதே!

வசந்தி ஒரு கணம் அமைதியாகிறாள். ரவி அவளுடைய கையைப் பிடிக்க முயல்கிறான். அவள் அவனைப் பார்த்ததும் அவன் கையைத் திரும்பப் பெறுகிறான்.

வசந்தி: ரவி, நம்ம உறவுக்கு ஒரு மரியாதை இருக்கு. அதை மறந்துடாதே.

ரவி: மறக்க மாட்டேன் அண்ணி.

அவள் அவன் தலையைக் கோதிவிட்டு மீண்டும் புத்தகத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறாள்.

வசந்தி: சரி, இப்போ இந்தப் பாடத்தைச் சொல்லு. தப்பில்லாமல் சொன்னா உனக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் பரிசு.

ரவி: என்ன பரிசு?

வசந்தி: பரிட்சையில் பாஸ் ஆன பிறகுதான் ரகசியம்!

இருவரும் சிரிக்கிறார்கள். ஆனால் வசந்தியின் பார்வையில் சொல்லப்படாத ஓர் உணர்வு தெரிகிறது.

சீன் 3 — துபாயிலிருந்து வரும் போன்
இடம்: படுக்கையறை — மறுநாள் இரவு.

ரவி படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். வசந்தி அவனுக்குத் தேநீர் கொடுக்கிறாள். இருவருக்கும் இடையே முந்தைய நாளைவிட அதிகமான நெருக்கம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

ரவி: அண்ணி, உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.

வசந்தி: கேளு.

ரவி: நான் பாஸ் ஆனதும் என்னை இப்படியே தினமும் உட்கார வச்சுப் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பீங்களா?

வசந்தி: பாஸ் ஆன பிறகும் படிக்கிறவனுக்குத்தான் நான் நேரம் ஒதுக்குவேன்.

ரவி: அப்போ நான் தினமும் உங்க மாணவனா இருக்கத் தயார்.

வசந்தி சிரித்தபடி அவன் கன்னத்தில் செல்லமாகத் தட்டுகிறாள்.

அந்த நேரத்தில் முரளியின் போன் வருகிறது.

முரளி: வசந்தி, ரவி என்ன பண்றான்?

வசந்தி: உங்க தம்பி இப்போ ரொம்ப முன்னேறிட்டான்.

முரளி: அப்படியா? என்ன முன்னேற்றம்?

வசந்தி: முன்னாடி புத்தகத்தைப் பார்த்தாலே தூக்கம் வரும். இப்போ இரவு முழுக்க விழிச்சிருந்து படிக்கிறான்!

முரளி: சூப்பர்! உன்னை மாதிரி டீச்சர் கிடைச்சா யார்தான் பாஸ் ஆகாம இருப்பாங்க?

கால் முடிந்ததும் ரவி சிரிக்கிறான்.

ரவி: அண்ணி, நீங்க பேசுறதைக் கேட்டா எனக்கே வேற அர்த்தம் தோணுது.

வசந்தி: உன் மனசுல என்ன அர்த்தம் தோணுதோ, அதெல்லாம் புத்தகத்துல எழுதாதே. பரிட்சையிலே மார்க் குறைஞ்சிடும்!

சீன் 4 — சொல்லாத உணர்வுகள்
இடம்: மழை பெய்யும் இரவு — மின்சாரம் தடைப்படுகிறது.

அறையில் மங்கலான அவசர விளக்கு மட்டுமே எரிகிறது. வசந்தி மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுகிறாள். ரவி படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகத்தை மூடுகிறான்.

ரவி: அண்ணி, ஒரு உண்மை சொல்லட்டுமா?

வசந்தி: சொல்லு.

ரவி: நீங்க எனக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பிச்சதிலிருந்து, உங்க மேல எனக்கு ஒரு தனி பாசம் வந்திருக்கு.

வசந்தி அவனை அமைதியாகப் பார்க்கிறாள்.

வசந்தி: பாசத்துக்கும் ஆசைக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு ரவி. அந்த வித்தியாசத்தைப் புரிஞ்சுக்கிறதுதான் வாழ்க்கையிலேயே பெரிய பாடம்.

ரவி: நான் உங்களை மதிக்கிறேன் அண்ணி. ஆனா என் மனசுல இருக்கிறதை மறைக்க முடியல.

வசந்தி அவன் தோளில் கையை வைத்து ஆறுதலாகப் பேசுகிறாள்.

வசந்தி: சில உணர்வுகள் நம்ம மனசுக்குள்ளேயே இருந்தா அழகா இருக்கும். எல்லா ஆசைக்கும் பின்னாடி போக வேண்டியதில்லை.

அந்த நிமிடத்தில் இருவருக்கும் இடையே ஒரு நீண்ட அமைதி நிலவுகிறது. ரவி அவளுடைய கையை மெதுவாகப் பற்றுகிறான். அவள் அவனை அன்புடன் பார்த்துவிட்டு கையை விடுவிக்கிறாள்.

வசந்தி: சரி, நாளைக்கு உனக்குப் பரிட்சை. இன்றைக்கு கடைசிப் பாடம்.

ரவி: என்ன பாடம்?

வசந்தி: வாழ்க்கையிலே எதை விரும்பணும், எதைத் தள்ளி வைக்கணும்னு தெரிஞ்சுக்கிற பாடம்!

மழையின் சத்தத்தோடு காட்சி மெதுவாக மறைகிறது.

சீன் 5 — பரிட்சை முடிவு, உறவின் புதிய அத்தியாயம்
இடம்: வீடு — பரிட்சை முடிவுகள் வெளியாகும் நாள்.

ரவி மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டுக்குள் ஓடி வருகிறான்.

ரவி: அண்ணி! நான் பாஸ் ஆயிட்டேன்!

வசந்தி சந்தோஷத்தில் அவனை அணைத்துக் கொள்கிறாள். பிறகு அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டு வாழ்த்துகிறாள்.

வசந்தி: பார்த்தியா? உன்னால முடியும் என்று எனக்குத் தெரியும்!

ரவி: உங்க டியூஷன் இல்லாம இது நடந்திருக்காது.

வசந்தி: டியூஷன் நான் எடுத்தேன். உழைச்சது நீதான்!

அப்போது துபாயிலிருந்து முரளி வீடியோ கால் செய்கிறான்.

முரளி: என்னடா தம்பி, ரிசல்ட் என்ன?

ரவி: பாஸ் அண்ணா! அதுவும் நல்ல மார்க்!

முரளி: சூப்பர்! வசந்தி, உனக்கு ரொம்ப நன்றி. நம்ம வீட்டுப் பையனை நல்ல நிலைக்குக் கொண்டு வந்துட்ட!

வசந்தி: நான் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தேன். அவன் ஒழுங்கா படிச்சான். அவ்வளவுதான்.

முரளி: அடுத்தது என்ன பிளான், ரவி?

ரவி: இனிமேல் கல்லூரியிலே சேர்ந்து நல்லா படிக்கணும் அண்ணா.

முரளி மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்த்துகிறான். கால் முடிந்ததும் வசந்தி ரவியைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள்.

ரவி: அண்ணி, ஒரு சந்தேகம்.

வசந்தி: மறுபடியுமா? என்ன?

ரவி: இந்த டியூஷனுக்கு நான் உங்களுக்குக் கடன்பட்டிருக்கேனா?

வசந்தி: ஆமாம். அந்தக் கடனை எப்படித் திருப்பிக் கொடுக்கப் போற?

ரவி: நல்லா படிச்சு, வாழ்க்கையிலே முன்னேறி, உங்களுக்கு எப்பவும் பெருமை சேர்ப்பேன்.

வசந்தியின் கண்களில் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர்.

வசந்தி: அதுதான் எனக்குக் கிடைக்கிற மிகப்பெரிய பரிசு.

ரவி அவளிடம் அன்பாகச் சிரிக்கிறான். இருவருக்கும் இடையே இருந்த குழப்பமான உணர்வுகள், குடும்பப் பாசமாகவும் புதிய நம்பிக்கையாகவும் மாறுகின்றன.

கடைசி வசனம் — வசந்தி:

“புத்தகத்துல இருக்கிற பாடத்தைப் படிச்சா பரிட்சையிலே பாஸ் ஆகலாம். வாழ்க்கையிலே இருக்கிற பாடத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்டாதான் நல்ல மனுஷனா ஆக முடியும்!”

முடிவு.

[mandothari]

அன்பு வாசக நண்பர்களுக்கு வணக்கம் !

நேற்றில் இருந்து ஒரு புதிய கதை "காணாமல் போன அம்மா !" என்ற தலைப்பில் புதிய த்ரெட் ஆரம்பிக்க எவ்ளோவோ முயன்று கொண்டு இருக்கிறேன்

ஆனால் ஏதோ error காட்டி கொண்டே இருக்கிறது

அதனால் தற்சமயம் "காணாமல் போன அம்மா !" என்ற இந்த சிறுகதையை இந்த த்ரெட்டிலேயே எழுதலாம் என்று முடிவெடுத்து உள்ளேன்

சீக்கிரமாய் இந்த கதை முடித்து விடும். சின்ன கதை தான்.

ஒரு சின்ன சேலஞ்சுடன் இந்த கதையை முயன்று இருக்கிறேன்.

அம்மா மகன் தகாத உறவு கதை இது.

ஆனால் ஒரு ஸீன் கூட இந்த கதையில் அம்மா வரமாட்டாள்

அதுதான் அந்த சேலஞ்சு

ஆனால் நீங்க வெறியுடன் எதிர் பார்க்கும் அத்தனை ஐட்டங்களும் இந்த கதையில் இருக்கும்.

அது தான் எனக்கு கொடுக்கப்பட்டு இருக்கும் ஒரு மிக பெரிய சவால் !

இது முழுக்க முழுக்க அம்மா இல்லாமலேயே எழுத பட்ட ஒரு சேலஞ்சிங் த்ரில்லிங் முழுக்க முழுக்க காமம் நிறைந்த அம்மா மகன் ஸ்டோரி

விருப்பம் + ஆர்வம் உள்ளவர்கள் மட்டும் படித்து கமெண்ட் போடவும்

மற்ற நண்பர்கள் + என்னை பிடிக்காதவர்கள் இந்த கதையை தவிர்க்கலாம்

நன்றி !

கதைக்கு போவோமா ?

[mandothari]

ஒரு மாலை நேரம் !

இடம் : அந்த ஊரில் உள்ள ஒரு மிக சிறிய காவல் நிலையம்

பயங்கர பதட்டத்துடன் சந்துரு வேகமாக ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்தான்

சந்துரு : சார் சார் இன்ஸ்பெக்டர் இருக்காரா ? நான் ஒரு கம்பளைண்ட் குடுக்கணும்

கான்ஸ்டபில் : தம்பி தம்பி ! இரு இரு ! பதட்டப்படாதே. இந்தா முதல்ல இந்த தண்ணிய குடி.

சந்துரு அவர் கொடுத்த ஒரு டம்ளர் தண்ணீரை வாங்கி அப்படியே மடக் மடக் என்று வேகமாக குடித்தான்

இப்போது அவன் பதட்டம் கொஞ்சம் குறைந்தது

கான்ஸ்டபில் : ம்ம் இப்போ சொல்லு தம்பி ! என்ன பிரச்சனை? எதுக்கு நீ இன்ஸ்பெக்டரை பார்க்கணும் ?

சந்துரு : சார் அத நான் இன்ஸ்பெக்டர்கிட்ட தான் சொல்ல முடியும் ! ரொம்ப அவசரமா அவரை நான் பார்க்கணும்

கான்ஸ்டபில் : அப்படியா ? சரி இன்ஸ்பெக்டர் உள்ள தான் இருக்காரு ! போய் பாரு

சந்துரு வேகமாக இன்ஸ்பெக்டர் அறைக்குள் செல்கிறான்

இன்ஸ்பெக்டர் ரஞ்சித் கிஷோர் கம்பீரமாக அமர்ந்து இருந்தார்

அவர் முறுக்கிய பெரிய மீசை தயாரிப்பாளர் ஜென்ட்டில்மென் குஞ்சுமோனை நியாபக படுத்தியது

உடலும் நிறமும் பழைய நடிகர் வினுச்சக்ரவர்தியை நினைவூட்டியது

குஞ்சுமோன் + வினுச்சக்ரவர்தி கலவையில் இருந்தால் இன்ஸ்பெக்டர் ரஞ்சித் கிஷோர்

இன்ஸ்பெக்டர் ரஞ்சித் கிஷோர் : என்ன தம்பி ? என்ன விஷயமா என்னை பார்க்க வந்த ?

சந்துரு : சார் வந்து வந்து ! காணம் சார் என் என் என் அ

சந்துரு வார்த்தைகளை சொல்ல திக்கி திணறினான்

ரஞ்சித் கிஷோர் : பதட்டப்படாத தம்பி ! முதல்ல உக்காரு

உன் பேரு என்ன ? வீட்ல யாரும் பெரியவங்க இல்லையா ? உன்ன பார்த்தா படிக்கிற பையன் மாதிரி இருக்கு ! நீ ஏன் இங்கெல்லாம் வந்த ?

உங்க வீட்டு பெரியவங்க வந்திருக்கலாமே !

சந்துரு : இல்ல சார் எங்க வீட்ல பெரியவங்க யாரும் இல்ல ! நானும் என் அம்மாவும் மட்டும் தான்

ரஞ்சித் கிஷோர் : அப்படினா உன் அம்மாவை கூட்டிட்டு வந்து இருக்கலாமே ! இப்படியா நீ தனியா வர்றது ? உன் அம்மா எங்கே ?

சந்துரு : நான் கம்பளைண்ட் குடுக்கவந்ததே "என் அம்மாவை காணம்"னு தான் சார் !

இன்ஸ்பெக்டர் ரஞ்சித் கிஷோர் முகத்தில் அதிர்ச்சி !

தொடரும் 1

[mandothari]

என்னது உன் அம்மாவை காணமா? எப்போல இருந்து தம்பி ?

2 நாளா காணம் சார்

உன் அம்மா பெயர் என்ன?

சந்திர பிரபா சார்

ரொம்ப பழைய டைப் பேரா இருக்கு ! ஆனா நல்ல அழகான கிக்கான பெயர்தான். சரி தம்பி உன் அம்மா வயசு என்ன?

38 சார்

ஆஹா சூப்பர் வயசுப்பா ! உன் வயசு ?

(சந்துரு மனதுக்குள் : அட நம்மள கதையை நிப்பாட்ட வச்சிடுவான் போல இருக்கே)

18 சார்

நல்லவேளை தப்பிச்ச

என்ன சார் ?

இல்ல இல்ல இந்த கதை தப்பிச்சதுன்னு சொல்ல வந்தேன்

சரி உன் அம்மா பார்க்க எப்படி இருப்பாங்க?

என்​ அம்மா செம சூப்பரா இருப்பாங்க சார்

அப்படியா? சூப்பரான்னா? உன் அம்மா எப்படி இருப்பங்கன்னு கொஞ்சம் டீட்டைலா சொல்ல முடியுமா? அப்போதான் நாங்க உன் அம்மாவை தேட ஈஸியா இருக்கும்

சொல்றேன் சார்! உங்களுக்கு என்ன என்ன தகவல்கள் என் அம்மாவை பற்றி வேணும்னு கேளுங்க நான் ஒன்னு ஒன்னா சொல்றேன்

உன் அம்மா சூப்பர்ன்னு சொன்னியே ! ஆளு எப்படி?

என் அம்மா ரொம்ப அழகா இருப்பாங்க சார். ரோட்ல போற வாலிப பசங்கள்ல இருந்து சாக போற கிழட்டு பசங்க வரை வாயை பிளந்து கொண்டு ஜொள்ளு விட்டு ஏக்க பார்வை பார்க்குற அளவுக்கு அழகு சார்

ஓ அப்படியா? கடைசியா உன் அம்மாவை எப்போ எங்கே பார்த்த?

அவங்க பாத்ரூம் ல குளிச்சிட்டு பெட் ரூம் வந்து ட்ரெஸ் மாத்தும்​ போது பார்த்தேன் சார்

அதை கேட்டதும் இன்ஸ்பெக்டர் முகத்தில் மீண்டும் ஒரு அதிர்ச்சி

தொடரும் 2

[mandothari]

என்ன சந்துரு சொல்ற? நீ உன் அம்மா ட்ரெஸ் மாத்தும் போது பார்த்தியா?

ஆமாம் சார் ! எங்களுக்குள்ள எந்த ஒளிவு மறைவும் இருந்ததில்லை சார்

நான் சின்ன வயசா இருக்கும் போதும் சரி, எனக்கு விவரம் தெரிஞ்ச வயசு வந்தப்புறமும் சரி என் அம்மா குளிச்சிட்டு வந்து என் முன்னாலதான் ட்ரெஸ் மாத்துவாங்க சார்

என்னப்பா சொல்ற? ஒரு வயசுக்கு வந்த மகன் முன்னால ஒரு அம்மாக்காரி ட்ரெஸ் மாத்துறதா ?

இன்ஸ்பெக்டருக்கு உடல் லேசாய் சூடாக ஆரம்பித்தது

நான் இந்த மாதிரி எல்லாம் கேள்வி பட்டதே இல்லையே சந்துரு

இன்ஸ்பெக்டர் ஆர்வம் தாங்க முடியாமல் தன் சீட்டின் நுனிக்கு வந்தார்

அப்போ உன் அம்மாவை முழு அம்மணமா நீ பார்த்து இருக்கியா?

ஆச்சரியமாக கேட்டார்

ச்சீ ச்சீ அசிங்கமா பேசாதீங்க சார்

என் முன்னாடி என் அம்மா ட்ரெஸ் மாத்துவாங்கன்னுதான் சொன்னேனே தவிர என் முன்னாடி அம்மண குண்டியா வந்து நிப்பாங்கன்னா சொன்னேன் ?

சந்துரு கொஞ்சம் கோபமாக கேட்டான்

அதை கேட்டதும் ரஞ்சித் கிஷோருக்கு சப் என்றாகி விட்டது

சரி சரி கோவப்படாத தம்பி

உன் அம்மா உன் கண்ணு முன்னாடி ட்ரெஸ் மாத்துவாங்கன்னு சொல்ற! ஆனா அவங்களை அம்மணமா பார்த்தது இல்லன்னு சொல்ற

ரொம்ப குழப்பமா இருக்கே ! ​கொஞ்சம் தெளிவா சொல்லுப்பா சந்துரு

அவருக்கு ஆர்வம் அதிகமாகி விட்டது

சொல்றேன் சார்! உங்களுக்கு புரியிற மாதிரியே சொல்றேன்

அம்மா குளிச்சி முடிச்சிட்டு பாத் ரூம் ல இருந்து டவல் மட்டும் கட்டிட்டு வருவாங்க சார்

நான் பெட் ரூம் ல உக்காந்து ஏதாவது பாட புத்தகம் படிச்சிட்டு இருப்பேன் இல்ல மொபைல கேம் ஆடிட்டு இருப்பேன்

அவங்க நேரா பெட் ரூம் வந்து எனக்கு முதுகு காட்டனாப்ல நின்னு ட்ரெஸ் மாத்துவாங்க சார் ​

அப்படி சொல்லு ! அதானே பார்த்தேன்

ஒரு பெத்த அம்மா எப்படி மகன் முன்னாடி ட்ரெஸ் மாத்த முடியும்

ரஞ்சித் கிஷோர் டென்ஷன் குறைந்தவராய் ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்

ஆனால் அடுத்து சந்துரு சொன்னதை கேட்டு அவர் பேண்ட்டே கிழிந்து விடும் அளவுக்கு டெம்ப்பர் ஏறிவிட்டது அவருக்கு

சந்துரு அப்படி என்னதான் சொல்லி இருப்பான் ?​

தொடரும் 3

[mandothari]

அம்மா சிலசமயம் பின்பக்கம் ப்ரா கொக்கி போட முடியாம திணறுவாங்க சார்

பின்பக்கம் ப்ரா ஸ்ட்ராப் பிடிச்சி கொக்கி மாட்ட முடியாம அவங்க இடுப்பையும் உடம்பையும் அப்படி இப்படி வளைச்சி வளைச்சி நெளிச்சி சிரமப்படுவாங்க சார்

அந்த காட்சிகளை நான் நிறைய நேரம் பார்த்து இருக்கேன் சார்

அப்படி ப்ரா கொக்கி போட சிரமப்படும் போதெல்லாம் "டேய் சந்துரு வந்து அம்மாவுக்கு ப்ரா கொக்கி போட்டு விடுடா"ன்னு ரொம்ப அசால்ட்டா சொல்வாங்க சார்

நான் புத்தகத்தை பெட் மேல புரட்டி வச்சிட்டு எழுந்து அம்மா அருகில் மெல்ல போவேன் சார்

அம்மா டவல் இறக்கி அவங்க இடுப்பு வரை கட்டி இருப்பாங்க சார்

அம்மாவோட முழு நிர்வாண முதுகு எனக்கு அப்படியே அப்பட்டமா கவர்ச்சியா தெரியும்

பின்பக்கத்துல இருந்து பார்க்கும் போது சைடுல அம்மாவோட இரண்டு இடுப்பு மடிப்பு இருக்கே

அப்பப்பப்பா ! அதெல்லாம் வார்த்தைகளால் சொன்னால் உங்களுக்கு புரியாது சார்

அந்த அற்புத காட்சிகளை எல்லாம் கண்ணால நேர்ல பார்க்கணும் சார்

அப்போ தான் என் அம்மாவின் இடுப்பு மடிப்பு கவர்ச்சியை கண்கூட பார்த்து அனுபவிக்க முடியும் சார்

என் அம்மா முதுகு ரொம்ப பெரிய படர்ந்த முதுகு சார்

சும்மா பெரிய சைஸ் முறம் போன்ற முதுகு சார்

நான் அப்படியே அம்மாவோட பெரிய முதுகை ஆசையா பார்த்துட்டே நிப்பேன் சார்

"டேய் சந்துரு ! என்னடா என் முதுகையே பார்த்துட்டு சும்மா நிக்கிற ? நான் ப்ரா போட எவ்ளோ அவஸ்தை படுறேன்

சீக்கிரம் என் ப்ரா ஹூக் மாட்டி விடுடா" ன்னு கோபமா கத்துவங்க சார்

நான் மெல்ல அம்மா பெரிய முதுகை ரசிச்சிகிட்டே அவங்க பின்பக்கம் நெருக்கமா போவேன் சார்

கிட்ட போய் அம்மாவோட பெரிய அகன்ற படர்ந்த முதுகை பார்க்கும் போது அவங்க குளிச்சிட்டு வந்து துடைச்சும் சில தண்ணீர் துளிகள் அவங்க பெரிய முதுகுல முத்து முத்தா செம அழகா கவர்ச்சியா ரொம்ப செக்சியா தேங்கி படர்ந்து நிக்கும் சார்

அதை பார்க்கும் போது என் சுன்னி லேசா டெம்ப்பர் ஏறும் சார்

ஆனா என்னை பெத்த தாயை தவறான கண்ணோட்டத்தோடு பார்க்க கூடாதுன்னு என் உள்மனசு எச்சரிக்கும் சார்

நான் அப்படியே என் மனசையும் என் குஞ்சையும் கட்டு படுத்திகிட்டு என் அம்மா முதுகுப்பக்கம் என் கைகளை கொண்டு போவேன் சார்

அம்மா முதுகை என் கைகள் நெருங்க நெருங்க தானா என் விரல்கள் நடுங்க ஆரம்பிக்கும் சார்

அந்த நடுக்கம் எதனால ஏற்படும்னு எனக்கே தெரியாது சார்

சின்ன வயசுல எத்தனையோ முறை அம்மாவுக்கு நான் ப்ரா கொக்கி போட்டு விட்டு இருக்கேன் சார்

அப்போ எல்லாம் இல்லாத நடுக்கம் நான் கொஞ்சம் வளர்ந்து விவரம் தெரிஞ்ச வயசு வந்தப்புறம் அதே அம்மா அதே ப்ரா கொக்கி அதே முதுகு

ஆனா என் கை விரல்கள் எனோ நடுங்கும் சார்

நடுங்கிகிட்டே அம்மாவுக்கு எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு ப்ரா கொக்கியை இழுத்து மாட்டி விட்டுடுவேன் சார்

இந்த இடத்தில் சந்துரு சற்று நிறுத்தி மூச்சு வாங்கினான்

சின்ன பிரேக் விட்டு அவன் பிளாஷ் பேக்கை நிறுத்தினான்

இந்த கதையை கேட்டுதான் ரஞ்சித் கிஷோரின் முன்பக்க பேண்ட் புடைத்து கொண்டு நின்றது - போன பதிவில் !

தொடரும் 4

[mandothari]

அம்மாவோட வெற்று முதுகு கவர்ச்சியை விட ப்ரா போட்டு விட்டதும் ஒரு கூடுதல் கவர்ச்சி வரும் பாருங்க சார் ! ஐயோ எனக்கு லீக்கே ஆகுற மாதிரி ஆயிடும் சார் என்றான் சந்துரு

டேய் டேய் தம்பி கொஞ்சம் நிறுத்துடா ! நான் பாத் ரூம் போயிட்டு வந்துடறேன் என்று சொல்லி கொண்டே இன்ஸ்பெக்டர் ரஞ்சித் கிஷோர் அவர் ரூமிலேயே இருந்த அட்டாச்டு பாத் ரூம் பக்கமாக எழுந்து ஓடினார்

சந்துரு காத்திருந்தான்

சலசலவென்று உள்ளே தண்ணீர் சத்தம் கேட்டது

சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு இன்ஸ்பெக்டர் ரஞ்சித் கிஷோர் பாத் ரூம் விட்டு வெளியே வந்தார்

அவர் வந்து நின்ற கோலத்தை பார்த்து அரண்டு போனான் சந்துரு

போகும் போது காக்கி யூனிபார்ம் பேண்ட் சட்டையுடன் போனவர் வெளியே வரும் போது காக்கி சட்டை மட்டும் போட்டுகொண்டு இடுப்புக்கு கீழே லுங்கி கட்டி கொண்டு வந்தார்

என்ன சார் பேண்ட்டோட போனீங்க ! இப்போ கைலியோட வர்றீங்க ? என்று ஆச்சரியமாக கேட்டான் சந்துரு

நீ சொன்ன கதையை கேட்டு எனக்கே லீக் ஆயிடுச்சிடா தம்பி ! அதான் என் ஜட்டியையும் பேண்ட்டையும் அலசி காயப்போட்டு வந்து இருக்கேன் என்று சொல்லி கொண்டே மீண்டும் தன் சீட்டில் வந்து அமர்ந்தார் ரஞ்சித் கிஷோர்

ம்ம்.. இப்போ சொல்லுடா என்றார்

அம்மாவுக்கு ப்ரா கொக்கி போட்டு விட்டுட்டு நான் மீண்டும் போய் பெட் ல உக்காந்து படிக்க ஆரம்பிச்சிடுவேன் சார்

அம்மா என் படிப்பை பத்தி கேட்டுகிட்டே ரொம்ப கேசவலா என் பக்கம் திரும்புவாங்க சார்

ஐயோ ! இப்போ உன் கண் முன்னாடி உன் அம்மா வெறும் ப்ரா டவல் மட்டும் தான் கட்டி இருப்பங்கல்ல் ! என்று குறுக்கிட்டார் ரஞ்சித் கிஷோர்

ஆமா சார் ! அம்மா எனக்கு முன்னாடி ப்ரா டவல்லதான் நிப்பாங்க

நான் அம்மாவை அந்த கோலத்துல பார்த்து ரசிப்பேன் சார்

ஆனா ஒரு வயசு பையன் முன்னாடி இப்படி அரைகுறையா கவர்ச்சியா நிக்கிறோமேன்னு அம்மாவுக்கு கொஞ்சம் கூட கூச்சமோ சங்கோஜமோ இருக்காது சார்

அவங்க கண்ணுக்கு நான் அவங்க மகன் அவ்ளோதான்

சொந்த மகன் எங்கே தன்னை தவறான கண்ணோட்டத்தோடு பார்க்க போறான்னு அவங்க மனசுல கள்ளம் கபடம் இல்லாத ஒரு எண்ணம் சார்

அப்புறம் என்கிட்ட பேசிக்கிட்டே அம்மா அவங்க ஜாக்கெட் எடுத்து மாட்ட ஆரம்பிப்பாங்க சார்

அவங்க கைய தூக்கி ஜாக்கெட் மாட்டும் போது அவங்க அக்குலள்ள லேசான கருகரு சுருள் முடி தெரியும் பாருங்க ! அப்பப்பா ! என்று மீண்டும் ஒரு பிரேக் விட்டு நிறுத்தினான் சந்துரு

தொடரும் 5

[mandothari]

என் அம்மா அக்குள் முடி அவங்க வெள்ளை ஸ்கின் டோனுக்கு கான்ட்ராஸ்டா பார்க்க செம செக்சியா இருக்கும் சார்

அம்மா ஜாக்கெட்ல கைவிட்டு முன்பக்கம் அவங்க ரெண்டு பெரிய முலைகளையும் எக்கி ஜாக்கெட் ஒவ்வொரு கொக்கியா இழுத்து இழுத்து மாட்டுவாங்க பாருங்க.. சார்

அந்த காட்சியும் ஐயோ பார்க்க பார்க்க ஒவ்வொரு கொக்கி ஹூக் ஆகும் போது என் சுன்னி ஒவ்வொரு இச் பெருசாகிட்டே இருக்கும் சார்

ஆனா என் அம்மா கொஞ்சம் கூட கூச்ச படமாட்டாங்க

ஏன்னா நான் சின்ன வயசா இருக்குறதுல இருந்தே அவங்க என் முன்னாடி இப்படிதான் ப்ரா ஜாக்கெட் எல்லாம் அணிவாங்க

அதனால அம்மாவுக்கு இது ரொம்ப சாதாரண சகஜமான விஷயம் சார்

ஆனா உடலாலும் உள்ளத்தாலும் வளர்ந்து போன எனக்கு என் வயசு ஹார்மோன் சூடாகி அடக்க முடியாம அடக்கிகிட்டு நானும் அம்மாவை கேஷ்வலா பார்க்குற மாதிரியே அம்மா ஜாக்கெட் ஹூக் மாட்டுறதை ரசிச்சி பார்ப்பேன் சார்

அம்மா எப்போதுமே என்கிட்ட ஏதாவது பேசிட்டே தான் ட்ரெஸ் மாத்துவாங்க சார்

ஜாக்கெட் ஹூக் போடும்போதும் சரி ! பாவாடை கட்டும்போதும் சரி ! ஏதாவது பேசிட்டே தான் என் கண் முன்னாடி உடை அணிவாங்க

தம்பி எனக்கு ஒரு டவுட்டு கேக்கலாமா ? என்று குறுக்கிட்டார் ரஞ்சித் கிஷோர்

என்ன சந்தேகம் சார் ? கேளுங்க

உன் அம்மா பாவாடை அணியும் போது லோ ஹிப் ல காட்டுவாங்களா ? இல்ல தொப்புளை மூடுன மாதிரி தூக்கி கட்டிக்குவாங்களா ?

அத எதுக்கு கேக்குறீங்க சார் ?

இல்ல தம்பி அது இந்த கேஸுக்கு ரொம்ப முக்கியமான க்ளூ

நாங்க உன் அம்மாவை தேடும் போது ரெண்டு வகையா பிரிச்சி பொம்பிளைகளை தேடுவோம்ல அதுக்கு தான் !

ரெண்டு வகையாவா ? அப்படினா சார் ? என்று சந்துரு புரியாமல் கேட்டான்

லோ ஹிப் ல புடவை கட்டுற பொம்பிளைகளை தனியா தேடுவோம் வயித்துக்கு மேல தூக்கி தொப்புள் மறைச்சி புடவை கட்டி இருக்க குடும்ப பாங்கான பொம்பிளைகளை தனியா தேடுவோம்

உன் அம்மா லோ ஹிப் பா ? இல்ல நார்மலா ன்னு தெரிஞ்சதுன்னா எங்களுக்கு உன் அம்மாவை தேடுற வேலை கொஞ்சம் சுலபமா இருக்கும் ! அதுக்கு தான் கேட்டேன் சந்துரு

எனக்கு விவரம் தெரிஞ்சதுல இருந்து என் அம்மா லோ ஹிப் தான் சார்

பாவாடைய கால் வழியா அவங்க உடுத்தி உள்ளே ஆல்ரெடி கட்டி இருக்க ஈர டவலை அவுத்து கீழ போட்டுட்டு பாவாடைய லோ ஹிப் ல அவங்க அழகான ஆழமான தொப்புள் தெரியிற மாதிரி தான் பாவாடைய ரொம்ப இறக்கி கட்டுவாங்க சார் என்றான் சந்துரு

சூப்பர் தம்பி ! இந்த தகவல் எங்களுக்கு ரொம்ப உபயோகமா இருக்கும் என்று உற்சாகமாக சொன்னார் இன்ஸ்பெக்டர் ரஞ்சித் கிஷோர்

தொடரும் 6

[mandothari]

சார் நான் இப்போ சொன்ன தகவல்கள் போதுமா இல்ல இன்னும் வேற ஏதாவது டீடைல்ஸ் வேணுமா சார் ?

உங்க அம்மா ப்ரா சைசும் குண்டி சைசும் மட்டும் சொல்லிடுப்பா ! அதுவும் எங்களுக்கு உதவியா இருக்கும்

அம்மா ப்ரா சைஸ் 36 சார்

ஜட்டி சைஸ் 44 சார் (100 செமீ)

அடேயப்பா உன் அம்மா குண்டி அவ்ளோ பெரிய சூத்தா ?

ஆமாம் சார் ! என் அம்மா சூத்து ரொம்ப பெருசு சார்

சரி தம்பி ! நீ வீட்டுக்கு போ ! உன் அம்மாவை எவ்ளோ சீக்கிரம் கண்டு புடிக்க முடியுமோ அவ்ளோ சீக்கிரம் கண்டு புடிச்சி உனக்கு தகவல் சொல்றேன்

ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார் ! உங்களை நம்பிதான் சார் நான் வீட்டுக்கு போறேன் ! எப்படியாவது காணாம போன என் அம்மாவை கண்டு புடிச்சி குடுத்துடுங்க சார் என்று சோகமாக சொல்லி கொண்டே சந்துரு ஸ்டேஷன் விட்டு வெளியேறினான்

அவன் வெளியே போனதும் ரஞ்சித் கிஷோர் தன் கைக்கடிகாரத்தை பார்த்தார்

அவர் டூட்டி டைமும் முடிந்து இருந்தது

சந்துரு அவன் அம்மாவை பற்றி சொன்ன கதையை கேட்டு கேட்டு உடம்பு ரொம்ப சூடாகி போய் இருந்தார்

அவன் சந்திரா பிரபாவை ப்ரா ஹூக் பற்றி சொன்னபோதே அவருக்கு தானாய் லீக் ஆகி இருந்தது

ஆனால் இப்போது யாரையாவது நேரடியாய் ஓத்து தண்ணி ரிலீஸ் பன்னால் தான் அவர் டென்சன் கொஞ்சம் குறையும் என்ற நிலையில் இருந்தார்

நேராக வீட்டிற்கு சென்றார்

அவர் இளம் பொண்டாட்டி மலர் அவருக்காக வாசலிலேயே வழிமேல் விழி வைத்து காத்திருந்தாள்

ரஞ்சித் கிஷோர் நல்ல கருப்பு ! நல்ல குண்டு உருவம் !

அவர் பொண்டாட்டி மலர் அப்படியே அவருக்கு ஆப்போசிட்

வெண்ணை மாதிரி வெள்ளை வெளேர் என்று லைட் ரோஸ் கலரில் பளிச்சென்று இருப்பாள்

நல்ல சிக் என்ற ஸ்லிம் உடம்பு

கன்னம் ரெண்டும் ஆப்பிள் போல அழகிய பிம்பிள்ஸ் நிறைந்து கவர்ச்சியுடன் இருக்கும்

எப்போதும் சிரித்த புன்னகை முகம் அவளுக்கு

உதடுகள் பெருசு

தலை முடி சுருட்டை முடி

கேரளத்து இறக்குமதி

அவர்கள் இருவருக்கும் அரேஞ்சிடு திருமணம்தான்

இப்படி கருப்பும் வெள்ளையுமாய் ஜோடி அமைந்ததை பார்க்கும் அத்தனை பேரும் ரஞ்சித் கிஷோர் மேல் இந்த கருப்பு காண்டாமிருக பன்னிக்கு இப்படி ஒரு அழகு வெள்ளை வெண்ணை தேவதை பொண்டாட்டியா ! என்று ஒவ்வொரு முறையும் பொறாமை பட்டு ஏக்க பெருமூச்சு விடுவார்கள்

தொடரும் 7

[mandothari]

[mandothari]

ரஞ்சித் கிஷோர் வீட்டுக்கு சென்றதுமே வாசலில் நின்று கொண்டு இருந்த அவர் மனைவி மலரை இறுக்க கட்டி அனைத்து அப்படியே முரட்டு தனமாக வாசல் நிலை சுவரில் சாய்த்து அவள் அழகிய பிங்க் நிற லிப்ஸை கடித்து சப்ப ஆரம்பித்தார்

"ஆ ! ஐயோ !! என்னங்க வாசலிலேயே வச்சா ? வீட்டுக்குள்ள போய்டலாங்க ! அக்கம் பக்கத்துல யாரவது பார்த்துட போறாங்க !" என்று அவர் கருப்பு உதட்டை சப்பி கொண்டே சிணுங்கினாள் மலர்

இது வழக்கமாக நடக்கும் விஷயம் தான்

ஆனால் புருஷனின் தீண்டலால் மலர் தினம் தினம் புதுசாகவே வெட்கப்படுவாள்

அவருக்கோ சந்துருவின் அம்மா சந்திர பிரபா நியாபகம்

சந்திர பிரபாவை கிஸ் அடிப்பதாக நினைத்து கொண்டே ​​மலர் உதடுகளை வெறித்தனமாக கடித்து குதறினார்

அவருக்கு தினம் தினம் ஸ்டேஷனில் புகாருக்கு வரும் பெண்களை நினைத்து கொண்டு தான் வீட்டுக்கு வந்து மலருடன் அவர்களை நினைத்து கொண்டே என்ன என்ன பண்ணவேண்டுமோ அதை எல்லாம் பண்ணுவார்

அவர் முரட்டு பற்கள் அவள் மென்மையான வெண்மை சிவப்பு நிறம் நிறைந்த உதட்டை கடித்து கடித்து சுவைத்தது

புருஷனுக்காகவே எப்போதும் மலர் தன் வாயில் எச்சில் ஸ்டார்க் வைத்து இருப்பாள்

அவளை உறிஞ்சி உறிஞ்சி குடுத்தார் ரஞ்சித் கிஷோர்

அவர் அவளை முத்தமெல்லாம் கொடுக்கமாட்டார் ! அவளை எப்போதுமே கடித்து தான் சுவைப்பார்

இந்த மாதிரி முரட்டுதனமாக கடித்து கடித்து தான் சப்புவார்

இது தான் அவர் தனிப்பட்ட முரட்டு ஸ்டைல் கிஸ்

மலருக்கும் இந்த முரட்டு தானம் தான் ரொம்ப புடிக்கும்

ஆனால் புடிக்காதமாதிரியே நடிப்பாள்

அதுவும் அவருக்கு ஒருவகை கிக்கை தரும்

பூமர் பாபில்காமை கடித்து சுவைப்பது போல அந்த பூமர் அங்கிள் அவள் சாப்ட் உதட்டு இதழ்களை ​கடித்து சப்பி சுவைத்தார்

இருவரும் இறுக்க கட்டி அணைத்தபடியே வீட்டுக்குள் சென்றார்கள்

இன்று சந்திரா பிரபாவை நினைத்து மலரை ஒரு ஓழ் போட்டுடவேண்டியது தான் என்று முடிவெடுத்தார் ரஞ்சித் கிஷோர்

அவள் இதழ்களை விடுவித்தார்

அப்பாடா என்று தன் கன்னி போன உதட்டை தொட்டு பார்த்து கொண்டாள் மலர் இன்னமும் வெட்கம் மாறாமல்

அவர்களுக்கு திருமணம் ஆகி 10 வருடங்களுக்கு மேல் ஆகி இருந்தாலும் இன்னும் அந்த முதல் நாள் வெட்கம் மலருக்கு எப்போதுமே புருஷனின் தீண்டலில் இருக்கும்

"மலர் நான் போய் குளிச்சிட்டு வர்றேன் நீ பெட் ரூம் ல ரெடியா இரு !" என்று சொல்லி சின்னதாய் ரொமாண்டிக்காய் ஒரு கண் அடித்துவிட்டு டவல் எடுத்து தோளில் போட்டு கொண்டு பாத்ரூம் பக்கம் சென்றார்

"என்னங்க டின்னர் ?" என்று அவசரமாக கேட்டாள்

"அதெல்லாம் ஒரு ரவுண்டு முடிச்சிட்டு பார்க்கலாம் !" என்று சொல்லி கொண்டே பாத்ரூம் சென்று கதவை சாத்தி கொண்டார்

"ச்சீ !" என்று வெட்கப்பட்டாள் மலர்

மலருக்கு ரஞ்சித் கிஷோரை ரொம்ப பிடிக்கும்

வெளியே அவர்களை பார்ப்பவர்கள் தான் பொறாமையில் ஜோடி பொருத்தம் சரி இல்லை ! கிளியை பிடித்து குரங்கு கையில் கொடுத்து விட்டார்கள் ! என்று எல்லாம் கேலி பண்ணுவார்கள்

ஆனால் புருஷன் ரஞ்சித் கிஷோர் என்றால் மலருக்கு கொள்ளை பிரியம்

அவள் உயிரே அவர் மட்டும் தான் ! இந்த உலகமே ரஞ்சித் கிஷோர் மட்டும் தான்

'டிங்' என்று ஏதோ மெசேஜ் சத்தம் கேட்டது

ரஞ்சித் கிஷோர் தன் மொபைலை ஹால் டீபாய் மீது வைத்து சென்று இருந்தார்

மலர் சென்று அவர் மொபைலை எடுத்து பார்த்தாள்

வாட்ஸப்பில் ஒரு வீடியோ வந்து இருந்தது

அதை பிலே பன்னாள் ! அதிர்ந்தாள்

மலர் ஏன் அதிர்ந்தாள் ?

தொடரும் 8

[mandothari]

யாரோ ஒருத்தி bro

AI கதைக்கு AI கொண்டே கமெண்ட் போட்டதும் மிக்க நன்றி ப்ரோ

நீங்களும் ஒரு எழுத்தாளராக இருந்தால் உங்கள் கதை லிங்க் அனுப்பவும் பிளீஸ்

படித்து கமெண்ட் போடுகிறேன்

நன்றி வாழ்த்துக்கள்

[mandothari]

ok thanks bro

naan ipo ellam own story eluthurathu illa bro

only with AI help i am writing n updating

"ammavai kaanam" story also AI thaan bro

but prompt konjam propera kudutha namma human eluthura maadiriye naturala varuthu bro

[mandothari]

[mandothari]

மலர் வீடியோ பிளே பட்டனை கிளிக் பன்னாள்

வீடியோ ஓடியது. வெர்டிகல் வீடியோ

ஒரு ஹால் மட்டும் தெரிந்தது

மேடம் இப்போ அப்படியே நடந்து போங்க என்று ஒரு ஆண் குற்றம் சத்தம் மட்டும் மெல்லிதாய் கேட்டது

அந்த குரலை தொடர்ந்து ஒரு பெண் சைடில் இருந்து முழு அம்மணமாக கேமரா ஆங்கிளுக்கு பின்பக்கம் காட்டியபடி நடந்து சென்று நின்றாள்

அவள் பின்பக்கம் மட்டும் தான் வீடியோவில் தெரிந்தது

செம சூத்து ! செம உடம்பு ! முழு அம்மண உடம்பு !

முன்பக்கமோ அவள் முகமோ எதுவும் தெரியவில்லை

ஆனால் அவள் பின்பக்க முழு அம்மண உருவம் தெரிந்தது

அவள் நடந்து சென்று நின்ற போது அவள் குண்டி கோலங்கள் சும்மா தளக் புளக் என்று ஏறி ஏறி இறங்கி குலுங்கி ஆடியது

நல்ல உடல் வாகு ! கொஞ்சம் ஹைட்டாக இருந்தாள்

ஒரு அரேபியன் குதிரை டைப் பிகர் என்றே சொல்லலாம்

பின்பக்க லேசான முதிர்ச்சி உடல் 35-38 வயதுக்குள் இருக்கலாம் என்று கணிக்க முடிந்தது

அந்த விடியோவை பார்த்து தான் அதிர்ந்தாள் மலர்

தன் கணவன் ரஞ்சித் கிஷோர் மொபைலில் இப்படி ஒரு வீடியோவா ? என்று யோசித்தாள்

டொக் என்று பாத் ரூம் திறக்கும் சத்தம்

திடுக்கிட்டு திரும்பினாள் மலர்

என்ன மலர் ரெடியா ? என்று செம மூடாக கேட்டு கொண்டே தலையை டவலால் துடைத்து கொண்டே பாத் ரூம் விட்டு வெளியே வந்தார் ரஞ்சித் கிஷோர்

அவள் அதிர்ச்சி முகம் மாறாமல் அமைதியாக மொபைலை அவள் கைகளில் வைத்து கொண்டு அவரை பார்த்தாள்

என்ன ஆச்சி மலர் ? ஏன் உன் முகம் இப்படி வெளிறி போய் இருக்கு ? மொபைல்ல என்ன ? என்று அவள் கையில் இருந்த அவர் மொபைலை வாங்கி பார்த்தார்

அவர் முகத்திலும் லேசான அதிர்ச்சி ! ஆனால் மலர் அதிர்ச்சி அளவுக்கு இல்லை

அந்த விடியோவை பார்த்ததும் அவர் முகத்தில் காம அதிர்ச்சிதான் தெரிந்தது !

தொடரும் 9