29-03-2022, 04:03 PM
స్పందనకి ధన్యవాదాలు. తదుపరి భాగం ఇస్తున్నాను. చదివి ఎలా ఉందో చెప్పండి.
Royally Fucked aka రాజుగారి దెంగులాట.
Showing only the posts of earthman: 65 of 222 posts. Show all posts
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
29-03-2022, 04:08 PM
లోపలికి వచ్చింది సుమతి.
వచ్చింది సుమతి, భూపతి కాదు అని అర్ధమవ్వగానే, రాజుగారు, ప్రభ ప్రశాంతంగా నిట్టూర్చారు.
వారు లోపల ఉంటారేమో అని అనుకుంటూ లోపలికి వచ్చిన సుమతి, వారు లోపలే ఉన్నారని చూసి, చప్పున తలుపు మూసి, ఒక్కక్షణం వారి వైపు చూసింది.
రాజుగారి అంగం అప్పుడే నెమ్మదిగా కిందికి దిగుతోంది, ప్రభ పువ్వు తడితడిగా కనిపిస్తోంది.
సుమతి ఎటు చూస్తోందో గమనించిన ప్రభ, చప్పున తన పువ్వుని దాచేసుకుని, చీర కిందికి అనుకుంది.
రాజుగారు రాజుగారు కదా, ఏ ఇబ్బందీ లేకుండా సుమతితో "ఏమిటన్నట్టు" చూసాడు.
"భూపతివారు లేచారు, తల ఏదోలా ఉందన్నారు, నేను కషాయం తెస్తానని వచ్చాను. మీరు వెంటనే ఇక్కడ నుండి వెళ్ళండి" అని కసురుతున్నట్టు రాజుగారితో అని, రాజుగారి అంగవస్త్రం కోసం చూసి, దూరంగా ఉన్న వస్త్రాన్ని తెచ్చి రాజుగారి చేతికిచ్చింది.
రాజుగారికి తెలుసు, సుమతి ఆలోచించే ఇలాంటివి చెప్తుందని. అందుకే ఇలాంటప్పుడు మారుమాట్లాడకుండా సుమతి చెప్పిన దానికి తల ఊపుతాడు. సుమతి చెప్పింది విని తల ఊపి, వస్త్రం కట్టుకోసాగాడు.
వస్త్రం కట్టుకుంటూ, "చూడు సుమతి ఇంకా ఎంత గట్టిగా ఉందో, దిగనంటున్నది. ఇంకో మారు చేయవలెనున్నది" అన్నాడు, తన స్తంభం వైపు చూపిస్తూ.
"భూపతివారు కనుక ఇటు వస్తే, వారు మిమ్మల్ని చేస్తారు, మేమందరం చూస్తాము. అయింది కదా, కానివ్వండి మహారాజా" అని చనువు, కోపం రెండూ చూపించింది సుమతి.
"ఇప్పటికింతే" అన్నట్టుగా ప్రభ వైపు చూసాడు రాజుగారు.
ప్రభ కొంచెం సిగ్గుగా తల దించుకుని ఉంది.
సుమతి ప్రభతో "రాణీవారు మీరు వస్త్రములు సరిచేసుకుని, నాతో రండి. భూపతివారి తలనెప్పి సంగతి నేను మీతో చెప్పినట్టుగా, మీరే కషాయం తీసుకుని వెళ్ళండి" అంది.
ప్రభ కూడా తల ఊపుతూ, "మరి..." అని ఏదో అడగబోయింది.
సుమతికి ప్రభ ఏం అడగబోతోందో అర్ధమై "మీ రహస్యము నాలోనే దాచుకుంటాను, మీకెటువంటి అనుమానం వద్దు" అని చెప్పింది.
ప్రభ రాజుగారి వైపు చూసింది. రాజుగారు "నిజమన్నట్టుగా" తల ఊపాడు. ప్రభ "హమ్మయ్య" అనుకుంటూ నిట్టూర్చింది.
రాజుగారు ఆ గదిలోంచి నిష్క్రమించాడు.
సుమతి ప్రభతో "రాజుగారు బాగా తడి చేస్తారు, శుభ్రం చేసుకోండి, వాసన వస్తే ఇక అంతే సంగతులు. నాతో రండి" అని గది బయటకి నడిచింది.
అని రకాలుగా హాయిగా అనిపిస్తున్న ప్రభ చిరునవ్వు నవ్వుతూ నడవసాగింది.
అక్కడ భూపతికి తలంతా పిచ్చిగా ఉండి, "అసలేం జరిగింది" అనుకుంటూ, మంచం దిగి, బయటకి నడవసాగాడు.
వచ్చింది సుమతి, భూపతి కాదు అని అర్ధమవ్వగానే, రాజుగారు, ప్రభ ప్రశాంతంగా నిట్టూర్చారు.
వారు లోపల ఉంటారేమో అని అనుకుంటూ లోపలికి వచ్చిన సుమతి, వారు లోపలే ఉన్నారని చూసి, చప్పున తలుపు మూసి, ఒక్కక్షణం వారి వైపు చూసింది.
రాజుగారి అంగం అప్పుడే నెమ్మదిగా కిందికి దిగుతోంది, ప్రభ పువ్వు తడితడిగా కనిపిస్తోంది.
సుమతి ఎటు చూస్తోందో గమనించిన ప్రభ, చప్పున తన పువ్వుని దాచేసుకుని, చీర కిందికి అనుకుంది.
రాజుగారు రాజుగారు కదా, ఏ ఇబ్బందీ లేకుండా సుమతితో "ఏమిటన్నట్టు" చూసాడు.
"భూపతివారు లేచారు, తల ఏదోలా ఉందన్నారు, నేను కషాయం తెస్తానని వచ్చాను. మీరు వెంటనే ఇక్కడ నుండి వెళ్ళండి" అని కసురుతున్నట్టు రాజుగారితో అని, రాజుగారి అంగవస్త్రం కోసం చూసి, దూరంగా ఉన్న వస్త్రాన్ని తెచ్చి రాజుగారి చేతికిచ్చింది.
రాజుగారికి తెలుసు, సుమతి ఆలోచించే ఇలాంటివి చెప్తుందని. అందుకే ఇలాంటప్పుడు మారుమాట్లాడకుండా సుమతి చెప్పిన దానికి తల ఊపుతాడు. సుమతి చెప్పింది విని తల ఊపి, వస్త్రం కట్టుకోసాగాడు.
వస్త్రం కట్టుకుంటూ, "చూడు సుమతి ఇంకా ఎంత గట్టిగా ఉందో, దిగనంటున్నది. ఇంకో మారు చేయవలెనున్నది" అన్నాడు, తన స్తంభం వైపు చూపిస్తూ.
"భూపతివారు కనుక ఇటు వస్తే, వారు మిమ్మల్ని చేస్తారు, మేమందరం చూస్తాము. అయింది కదా, కానివ్వండి మహారాజా" అని చనువు, కోపం రెండూ చూపించింది సుమతి.
"ఇప్పటికింతే" అన్నట్టుగా ప్రభ వైపు చూసాడు రాజుగారు.
ప్రభ కొంచెం సిగ్గుగా తల దించుకుని ఉంది.
సుమతి ప్రభతో "రాణీవారు మీరు వస్త్రములు సరిచేసుకుని, నాతో రండి. భూపతివారి తలనెప్పి సంగతి నేను మీతో చెప్పినట్టుగా, మీరే కషాయం తీసుకుని వెళ్ళండి" అంది.
ప్రభ కూడా తల ఊపుతూ, "మరి..." అని ఏదో అడగబోయింది.
సుమతికి ప్రభ ఏం అడగబోతోందో అర్ధమై "మీ రహస్యము నాలోనే దాచుకుంటాను, మీకెటువంటి అనుమానం వద్దు" అని చెప్పింది.
ప్రభ రాజుగారి వైపు చూసింది. రాజుగారు "నిజమన్నట్టుగా" తల ఊపాడు. ప్రభ "హమ్మయ్య" అనుకుంటూ నిట్టూర్చింది.
రాజుగారు ఆ గదిలోంచి నిష్క్రమించాడు.
సుమతి ప్రభతో "రాజుగారు బాగా తడి చేస్తారు, శుభ్రం చేసుకోండి, వాసన వస్తే ఇక అంతే సంగతులు. నాతో రండి" అని గది బయటకి నడిచింది.
అని రకాలుగా హాయిగా అనిపిస్తున్న ప్రభ చిరునవ్వు నవ్వుతూ నడవసాగింది.
అక్కడ భూపతికి తలంతా పిచ్చిగా ఉండి, "అసలేం జరిగింది" అనుకుంటూ, మంచం దిగి, బయటకి నడవసాగాడు.
03-06-2023, 04:25 AM
(02-06-2023, 04:49 PM)Uday Wrote: ఇన్ని సంవత్సరాలుగా ఈ కథ చదవకుండా ఎలా మిస్ అయ్యానబ్బా. చాలా సరదాగా ఉంది కథ, సంబాషణలు కూడా హాస్యము, సరసము కలిసి బావున్నాయి. కొద్దిగా గ్రాంధికము వాడడంవల్ల ఆ భాషకు ఇంకా సొగసులొచ్చాయి. మద్యలో ఓ పాఠకుడన్నట్లు మూడేళ్ళలో 12 అప్డేట్లా? అంతేనా? ....కొనసాగించండి ప్లీజ్
నచ్చినందుకు సంతోషం.
ఇది నాకు కూడా వెరైటీ కధ.
పిరీయడ్ కధ కాబట్టి, నేపథ్యం, హాస్య, శృంగారాల కలయిక, గ్రాంధిక భాష, ఇదంతా నాకు కూడా కొత్త అనుభవం.
03-06-2023, 04:53 AM
తదుపరి భాగం ఇస్తున్నాను. చదివి ఎలా ఉందో చెప్పండి.
03-06-2023, 04:57 AM
సుమతి కషాయం చేసి ప్రభ చేతికిచ్చి భూపతి దగ్గరికి పంపించింది.
తను లేచి చాలాసేపయినా ప్రభ కనపడకుండా ఉండటంతో, కోపంగా ఉన్న భూపతి ఎదురుగా వస్తున్న ప్రభని చూసి కసురుకున్నాడు.
"ఏమీ రాణీవారు అయిందా మీ పని. మాపాటికి మమ్ము ఇక్కడ వదలి, మీ ఆనందాన్ని మీరు చూచుకుంటిరా" అన్నాడు.
దేని గురించి అంటున్నాడు, ఒకవేళ తను చేసిన పని గురించి తెలిసిందా, తెలిస్తే ఇలా ఉండడు కదా అని మనసులో అనుకుంటూ... "దేని గురించి అడుగుతున్నారు మా ఏలిక" అంది.
"ఇంక దేని గురించి, తలనెప్పితో వ్యధ చెందుతున్న పతిదేవుని పక్కనుండక, మీరే పనిలో ఉంటిరో ఆ పని గురించి"
"ఒక వృషభరాజపు ఆకలి తీర్చుచుంటిని. ఇంతలో మా ఏలిక లేచారు, శిరస్సు భారంగా ఉందనుచున్నారని, నా స్వహస్తాలతో ఈ కషాయపు ఔషధము తెచ్చితిని. నేను తాగించెద, నా ఒడిలో సేదతీరండి" అంటూ భూపతి తల ఒళ్ళో పెట్టుకుని కషాయం తాగించసాగింది ప్రభ.
కషాయం తాగుతూ ఎప్పుడు ప్రభ దగ్గర రాని వాసన ఏదో వస్తుండటంతో... "రాణీవారు ఏమా వాసన, కొంగొత్తగానున్నది, ఏమిటీ పరిమళం" అని అడిగాడు.
"బహుశా నే ఆకలి తీర్చిన వృషభరాజపు కొష్టపు వాసన కావచ్చు"
"మా రాణీవారికి పశుపక్ష్యాదులన్న ఎంత ప్రేమో మాకు తెలియదా ఏమిటి. ఈ సృష్టిలో ప్రతి ప్రాణి ఆకలి తీర్చగలదు మా ప్రభ" అంటూ ప్రభ బుగ్గ మీద చిటికేసాడు భూపతి.
ఇంతలో లోపలికి వచ్చాడు మన రాజుగారు.
"భూపతివారు, మీ శిరోవేదనం ఎలా ఉంది, కషాయం ఉపశమనమిచ్చినదా" అంటూ లేని కంగారు నటిస్తూ అడిగాడు రాజుగారు.
"ఇప్పుడు బాగుగా ఉన్నది విజయసింహా. మా పట్టమహిషి కరస్పర్శతో మా తలనెప్పి మటుమాయమైనది"
"మిక్కిలి సంతోషం భూపతివారు. మా రాజ్యమునకి వచ్చినందుకు మీకు ఎటువంటి ఇబ్బంది కలిగినా నాకు బాధగా ఉండును"
"మా వల్ల ఎవరికీ ఎటువంటి ఇబ్బంది ఉండదు, మా వల్ల మేలే కానీ కీడు కలగదు. మా రాణీవారైతే మీ రాజ్యపు పశువులని కూడా ప్రేమగా చూచుకొనుచున్నారు"
"ఏ పశువులు రాణీవారు" ప్రభ వైపు చూస్తూ అర్ధంకాక అడిగాడు రాజుగారు.
"ఇందాక ఏదో ఒక వృషభరాజానికి గ్రాసము వేసి ఆకలి తీర్చినదట, అదృష్టవంతురాలు ఆ పశువు" మీసం మేలేస్తూ అన్నాడు భూపతి.
"ఆ వృషభరాజమా, అది మేలైన వృషభరాజం భూపతివారు. మీ శిరోవేదన విషయం తెలియగానే రాణీవారు తొందరగా వచ్చితిరి, లేని ఎడల పొద్దుపోవు వరకు ఆ ఎద్దు ఆకలి తీరుస్తూ ఉండేవారు. మీరు మళ్ళీ వచ్చినపుడు రాణీవారు ఆకలి మళ్ళీ తీర్చాలని కోరుకుంటున్నాను" అన్నాడు రాజుగారు.
"మా ఆగమనం మళ్ళీ ఎప్పుడనేది ఆలోచించాలి విజయ సింహా. ఈసారి అనుకున్నది జరగక మాకు రవ్వంత కోపంగా ఉన్నది" అంటూ బయటకి నడిచి, గడప దగ్గర ఆగి సూర్యోదయాన్ని చూడసాగాడు భూపతి.
"అప్పుడే వెళ్ళెదరా భూపతివారు. మీరు మరింత సమయం ఉంటే బాగుండును"... అంటూ ప్రభ వైపు తిరిగి, లేచిన తన స్తంభం వైపు చూపిస్తూ కన్నుకొట్టాడు రాజుగారు.
సిగ్గుపడుతూ, భూపతి వైపు వేలు చూపిస్తూ, తల అడ్దంగా ఊపుతూ, బయటకి నడిచింది ప్రభ.
"మరల వచ్చెదము విజయసింహా, ఈసారికి ఇంతే అనుకొనుము"
"అటులనే భూపతివారు, గొప్పది ఎంత దక్కిననూ, అది చాలును" అంటూ తనూ గడప దగ్గర చేరి, ప్రభ వెనక చెయ్యేసి వత్తుతూ అన్నాడు రాజుగారు.
ఒక్కసారిగా నోరు తెరిచి, అంతలోనే నిభాయించుకుంది ప్రభ.
"మా మనసు ఇక్కడ ఇక లేదు విజయసింహా, మేము ఇక ఎక్కువ సమయం ఇక్కడ ఉండజాలము. రేపు సూర్యోదయ వేళకి మా తిరుగు ప్రయాణం. ఏర్పాట్లు చేయించండి"
"తక్కువ అయినను, వచ్చి మాకు భాగ్యం కలిగించారు మా ఏలిక. మీ తదుపరి రాక కోసం వేయుకళ్లతో ఎదురుచూస్తూ ఉంటాము" అంటూ ప్రభని గట్టిగా వత్తి బయటకి నడిచాడు రాజుగారు.
ఊపిరి పీల్చుకుంది ప్రభ.
ముండాకొడుకు వెళ్ళిపోతున్నాడు, వీడు వెళ్ళిపోతే నాకు నచ్చినట్టు ఉంటా, వీడికి దండాలు పెట్టలేక చస్తున్నా, ముండాకొడుకు, అని మనసులో అనుకుంటూ భూపతి తిరుగు ప్రయాణపు ఏర్పాట్లు చూడటానికి వెళ్ళాడు రాజుగారు.
తను లేచి చాలాసేపయినా ప్రభ కనపడకుండా ఉండటంతో, కోపంగా ఉన్న భూపతి ఎదురుగా వస్తున్న ప్రభని చూసి కసురుకున్నాడు.
"ఏమీ రాణీవారు అయిందా మీ పని. మాపాటికి మమ్ము ఇక్కడ వదలి, మీ ఆనందాన్ని మీరు చూచుకుంటిరా" అన్నాడు.
దేని గురించి అంటున్నాడు, ఒకవేళ తను చేసిన పని గురించి తెలిసిందా, తెలిస్తే ఇలా ఉండడు కదా అని మనసులో అనుకుంటూ... "దేని గురించి అడుగుతున్నారు మా ఏలిక" అంది.
"ఇంక దేని గురించి, తలనెప్పితో వ్యధ చెందుతున్న పతిదేవుని పక్కనుండక, మీరే పనిలో ఉంటిరో ఆ పని గురించి"
"ఒక వృషభరాజపు ఆకలి తీర్చుచుంటిని. ఇంతలో మా ఏలిక లేచారు, శిరస్సు భారంగా ఉందనుచున్నారని, నా స్వహస్తాలతో ఈ కషాయపు ఔషధము తెచ్చితిని. నేను తాగించెద, నా ఒడిలో సేదతీరండి" అంటూ భూపతి తల ఒళ్ళో పెట్టుకుని కషాయం తాగించసాగింది ప్రభ.
కషాయం తాగుతూ ఎప్పుడు ప్రభ దగ్గర రాని వాసన ఏదో వస్తుండటంతో... "రాణీవారు ఏమా వాసన, కొంగొత్తగానున్నది, ఏమిటీ పరిమళం" అని అడిగాడు.
"బహుశా నే ఆకలి తీర్చిన వృషభరాజపు కొష్టపు వాసన కావచ్చు"
"మా రాణీవారికి పశుపక్ష్యాదులన్న ఎంత ప్రేమో మాకు తెలియదా ఏమిటి. ఈ సృష్టిలో ప్రతి ప్రాణి ఆకలి తీర్చగలదు మా ప్రభ" అంటూ ప్రభ బుగ్గ మీద చిటికేసాడు భూపతి.
ఇంతలో లోపలికి వచ్చాడు మన రాజుగారు.
"భూపతివారు, మీ శిరోవేదనం ఎలా ఉంది, కషాయం ఉపశమనమిచ్చినదా" అంటూ లేని కంగారు నటిస్తూ అడిగాడు రాజుగారు.
"ఇప్పుడు బాగుగా ఉన్నది విజయసింహా. మా పట్టమహిషి కరస్పర్శతో మా తలనెప్పి మటుమాయమైనది"
"మిక్కిలి సంతోషం భూపతివారు. మా రాజ్యమునకి వచ్చినందుకు మీకు ఎటువంటి ఇబ్బంది కలిగినా నాకు బాధగా ఉండును"
"మా వల్ల ఎవరికీ ఎటువంటి ఇబ్బంది ఉండదు, మా వల్ల మేలే కానీ కీడు కలగదు. మా రాణీవారైతే మీ రాజ్యపు పశువులని కూడా ప్రేమగా చూచుకొనుచున్నారు"
"ఏ పశువులు రాణీవారు" ప్రభ వైపు చూస్తూ అర్ధంకాక అడిగాడు రాజుగారు.
"ఇందాక ఏదో ఒక వృషభరాజానికి గ్రాసము వేసి ఆకలి తీర్చినదట, అదృష్టవంతురాలు ఆ పశువు" మీసం మేలేస్తూ అన్నాడు భూపతి.
"ఆ వృషభరాజమా, అది మేలైన వృషభరాజం భూపతివారు. మీ శిరోవేదన విషయం తెలియగానే రాణీవారు తొందరగా వచ్చితిరి, లేని ఎడల పొద్దుపోవు వరకు ఆ ఎద్దు ఆకలి తీరుస్తూ ఉండేవారు. మీరు మళ్ళీ వచ్చినపుడు రాణీవారు ఆకలి మళ్ళీ తీర్చాలని కోరుకుంటున్నాను" అన్నాడు రాజుగారు.
"మా ఆగమనం మళ్ళీ ఎప్పుడనేది ఆలోచించాలి విజయ సింహా. ఈసారి అనుకున్నది జరగక మాకు రవ్వంత కోపంగా ఉన్నది" అంటూ బయటకి నడిచి, గడప దగ్గర ఆగి సూర్యోదయాన్ని చూడసాగాడు భూపతి.
"అప్పుడే వెళ్ళెదరా భూపతివారు. మీరు మరింత సమయం ఉంటే బాగుండును"... అంటూ ప్రభ వైపు తిరిగి, లేచిన తన స్తంభం వైపు చూపిస్తూ కన్నుకొట్టాడు రాజుగారు.
సిగ్గుపడుతూ, భూపతి వైపు వేలు చూపిస్తూ, తల అడ్దంగా ఊపుతూ, బయటకి నడిచింది ప్రభ.
"మరల వచ్చెదము విజయసింహా, ఈసారికి ఇంతే అనుకొనుము"
"అటులనే భూపతివారు, గొప్పది ఎంత దక్కిననూ, అది చాలును" అంటూ తనూ గడప దగ్గర చేరి, ప్రభ వెనక చెయ్యేసి వత్తుతూ అన్నాడు రాజుగారు.
ఒక్కసారిగా నోరు తెరిచి, అంతలోనే నిభాయించుకుంది ప్రభ.
"మా మనసు ఇక్కడ ఇక లేదు విజయసింహా, మేము ఇక ఎక్కువ సమయం ఇక్కడ ఉండజాలము. రేపు సూర్యోదయ వేళకి మా తిరుగు ప్రయాణం. ఏర్పాట్లు చేయించండి"
"తక్కువ అయినను, వచ్చి మాకు భాగ్యం కలిగించారు మా ఏలిక. మీ తదుపరి రాక కోసం వేయుకళ్లతో ఎదురుచూస్తూ ఉంటాము" అంటూ ప్రభని గట్టిగా వత్తి బయటకి నడిచాడు రాజుగారు.
ఊపిరి పీల్చుకుంది ప్రభ.
ముండాకొడుకు వెళ్ళిపోతున్నాడు, వీడు వెళ్ళిపోతే నాకు నచ్చినట్టు ఉంటా, వీడికి దండాలు పెట్టలేక చస్తున్నా, ముండాకొడుకు, అని మనసులో అనుకుంటూ భూపతి తిరుగు ప్రయాణపు ఏర్పాట్లు చూడటానికి వెళ్ళాడు రాజుగారు.
04-06-2023, 12:14 PM
04-06-2023, 12:14 PM
...కొనసాగించండి
07-07-2023, 08:12 PM
తదుపరి భాగం ఇస్తున్నాను, ఎలా ఉందో చెప్పండి.
07-07-2023, 08:26 PM
భూపతి తిరుగుప్రయాణమై తన రాజ్యానికి వెళ్ళాడు.
భూపతి వెళ్ళినందుకు, ఇక తనిష్టం వచ్చినట్టు తనుండచ్చు అనుకుంటూ, రాజుగారు పెద్దగా నిట్టూర్చి, సుబ్బరంగా తిని, తనని సాయంకాలం లేపమని, అప్పటిదాకా లేపద్దని చెప్పి పడుకున్నాడు.
సాయంకాలం అయింది. రాజుగారిని సేవకుడు లేపాడు.
రాజుగారు, సేవకుడిని మామిడిపండొకటి తెమ్మని చెప్పి, పండు తీసుకుని కొరుక్కుంటూ, తనకున్న పెద్ద ఉద్యానవనంలో నడవసాగాడు.
సూర్యుడు అప్పుడే అస్తమించటానికి సిద్ధమవుతున్నాడు. పసుపుపచ్చటి వెలుతురు తోటంతా పరుచుకుని ఉంది.
రాజుగారు ల ల లా అని పాడుకుంటూ తోటంతా తిరుగుతున్నాడు.
ఇంతలో దూరంగా ఓ పూలచెట్టు దగ్గర కాళ్ళు ఎత్తి పూలు కోసుకుంటున్న ఓ పిల్ల కనిపించింది.
రాజుగారికి తను గడిపిన ఆడవాళ్ళందరూ గుర్తే, పేర్లు గుర్తుండకపోయినా కాసేపు చూస్తే వాళ్లతో గడిపిన విషయం గుర్తొస్తుంది.
కానీ రాజుగారికి పూలు కోసుకుంటున్న పిల్లని ఎక్కడా చూసినట్టు గుర్తులేదు.
"పిల్లా..." అంటూ గట్టిగా పిలిచాడు.
ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగిచూసింది ఆ పిల్ల.
"నిన్నే, ఇలా రా"
పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. అలా పరిగెత్తేటప్పుడు ఆ లేతవయసు అందాలు ఎగురుతూ కనిపించి రాజుగారిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసాయి.
దగ్గరికొచ్చింది పిల్ల.
అస్తమిస్తున్న సూర్యుని వెలుగులో పడుచుయవ్వనంతో తొణకిసలాడుతూ, మెరిసిపోతున్న ఆ పిల్లని చూడగానే రాజుగారిలో కవితావేశం పొంగుకొచ్చింది.
"ఓహో సుందరీ, ఎవరు నీవు, ఏమి నీ సుందర ముఖారవిందము, ఏమా అందము, ఏమా చందము, ఏమా పొంకము, ఏమా బింకము, మా మనసుని అయస్కాంతము వలె లాగుచుంటివి కదే కాంతామణి, ఓ నా లలనామణి"... అన్నాడు.
అర్ధంకానట్టు చూసింది ఆ పిల్ల.
"నీ పేరేమిటి" అడిగాడు.
"చామంతి మహరాజా" అంది.
"ఒహో చామంతి, నా తోటలో పూబంతి, నా యవ్వన వాసంతి, ఏమున్నది నీ కాంతి"... రాజుగారి నోటి వెంట కవిత్వ పారసాగింది.
అర్థంకానట్టు అలానే ఉంది పిల్ల.
"ఎవరు చామంతి నువ్వు. ఇక్కడున్నావు"
"సుమతక్క పనిలో పెట్టింది మహరాజా"
"మా సుమతి చెల్లెలివా" కళ్ళు పెద్దవి చేసి అన్నాడు రాజుగారు.
"అవును మహరాజా, సుమతి మా పెద్దమ్మ కూతురు"
"మరి చెప్పవే సుందరీ, మా సుమతి చెల్లెలంటే, మాకు కూడా..." అని రాజుగారు వాక్యం పూర్తి చేసేంతలో...
"మీకు కూడా చెల్లెలా మహరాజా"... అమాయకంగా అడిగింది చామంతి.
"ఛీ ఛీ. ఎంతమాట అన్నావు పిల్లా. అసంబద్ధ శబ్దములు అప్రతిహతమగుగాక" అని చెవులు మూసుకున్నాడు రాజుగారు.
మళ్ళీ అర్ధంకానట్టు చూసింది పిల్ల.
"సుమతి మా ఇష్టసఖి. మా మనసుని తెలుసుకుని మసలుకునే సొంత మనిషి. సుమతి చెల్లెలివి కాబట్టి నువ్వు కూడా మాకు దగ్గరిదానవే. ఇలా రా, కూర్చో"... అంటూ చామంతి చేయి పట్టుకుని, అక్కడే ఉన్న ఒక రాతిబల్ల మీద కూర్చున్నాడు రాజుగారు.
చామంతికి కాస్త అర్థమవుతూ, కాస్త అర్థంకానట్టు ఉంది.
"నే వెళ్ళాలి, అక్క పూలు తెమ్మంది"
"పూలదేముంది చాము, నీ కోసం ఉన్నాము మేము" అన్నాడు రాజుగారు.
మళ్ళీ అర్థంకాలేదు పిల్లకి.
"చాము అంటే నువ్వే చామంతి"
తలూపింది అర్థమైనట్టుగా.
"సూర్యుని కన్నా నీ ముఖతేజస్సు ఎక్కువగానున్నది చాము"... అంటూ బుగ్గ మీద ముద్దిచాడు రాజుగారు.
నవ్వింది పిల్ల.
"పండులాంటి నువ్వు పక్కనుండగా ఇక ఈ పండెందుకు మాకు" అంటూ చేతిలో పండు విసిరేసి, చామంతి ఎడమ చన్నుని నెమ్మదిగా వత్తాడు.
ఇలాంటివి చేస్తాడని, కాస్త తింగరితనం ఉందని సుమతి చెప్పడంతో, అలానే రాజు కాబట్టి, సిగ్గుపడుతూ నవ్వింది చామంతి.
"ఈ మాత్రానికే మా చాము సిగ్గులొలికించుచున్నది. చేతి స్పర్శకే ఇంత సిగ్గేసిన, ముందుముందు జరుగువాటికి కలుగు సిగ్గుకి మా రాజ్యం ముక్కలగునేమో" అన్నాడు.
మళ్ళీ అర్థంకాలేదు పిల్లకి.
'ఈ పిల్లకి ఇలాంటి మాటలు అర్థంకావనుకుంట' అనుకుంటూ... "ముట్టుకుంటేనే సిగ్గుపడితే ఎలా పిల్లా, ముందుముందు ఇంకెన్ని చేస్తాం మనం"... అన్నాడు
సిగ్గుపడుతూ పరిగెత్తబోయిన చామంతిని ఆపి... "రేపు ఉదయం నన్ను లేపటానికి అంత:పురానికి రా. రేపు మా హంసతూలికా తల్పం మీద నీతో పనుంది"... అన్నాడు.
"హంస..."
"మా మంచం మీద నీతో పనుంది, పొద్దున్నే వచ్చెయ్ పిల్లా" అన్నాడు మామూలు భాషలో.
అర్థమై వెంటనే పరిగెత్తింది చామంతి.
'ఈ పిల్ల దగ్గర సూటిగా విషయం చెప్పాలన్న మాట, మన మాటలు అర్థమవ్వట్లేదన్న మాట. నెమ్మదిగా అన్నీ నేర్పిస్తాం, అన్నీ నేర్చుకుంటుంది, ఇప్పుడే కదా మన కంటబడింది'... అనుకుంటూ మీసం మేలేస్తూ కిందకి చూసాడు, పైకి చూస్తోంది అంగం.
'నేను రాజుని కాబట్టి నీకు ఇన్ని దొరుకుతున్నాయి, అదే నేను బికారినయ్యింటే, ఒక్క బొక్కలో కూడా నీకు అవకాశం ఉండేది కాదు, చేత్తో ఊపుకుని తృప్తిపడాల్సి వచ్చేది. అదే ఇప్పుడు, ఎన్ని వందల బొక్కల్లో దూరావో నీకు గుర్తుకూడా లేదు' అని అంగంతో అంటున్నట్టు అని కదిలాడు రాజుగారు.
భూపతి వెళ్ళినందుకు, ఇక తనిష్టం వచ్చినట్టు తనుండచ్చు అనుకుంటూ, రాజుగారు పెద్దగా నిట్టూర్చి, సుబ్బరంగా తిని, తనని సాయంకాలం లేపమని, అప్పటిదాకా లేపద్దని చెప్పి పడుకున్నాడు.
సాయంకాలం అయింది. రాజుగారిని సేవకుడు లేపాడు.
రాజుగారు, సేవకుడిని మామిడిపండొకటి తెమ్మని చెప్పి, పండు తీసుకుని కొరుక్కుంటూ, తనకున్న పెద్ద ఉద్యానవనంలో నడవసాగాడు.
సూర్యుడు అప్పుడే అస్తమించటానికి సిద్ధమవుతున్నాడు. పసుపుపచ్చటి వెలుతురు తోటంతా పరుచుకుని ఉంది.
రాజుగారు ల ల లా అని పాడుకుంటూ తోటంతా తిరుగుతున్నాడు.
ఇంతలో దూరంగా ఓ పూలచెట్టు దగ్గర కాళ్ళు ఎత్తి పూలు కోసుకుంటున్న ఓ పిల్ల కనిపించింది.
రాజుగారికి తను గడిపిన ఆడవాళ్ళందరూ గుర్తే, పేర్లు గుర్తుండకపోయినా కాసేపు చూస్తే వాళ్లతో గడిపిన విషయం గుర్తొస్తుంది.
కానీ రాజుగారికి పూలు కోసుకుంటున్న పిల్లని ఎక్కడా చూసినట్టు గుర్తులేదు.
"పిల్లా..." అంటూ గట్టిగా పిలిచాడు.
ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగిచూసింది ఆ పిల్ల.
"నిన్నే, ఇలా రా"
పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. అలా పరిగెత్తేటప్పుడు ఆ లేతవయసు అందాలు ఎగురుతూ కనిపించి రాజుగారిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసాయి.
దగ్గరికొచ్చింది పిల్ల.
అస్తమిస్తున్న సూర్యుని వెలుగులో పడుచుయవ్వనంతో తొణకిసలాడుతూ, మెరిసిపోతున్న ఆ పిల్లని చూడగానే రాజుగారిలో కవితావేశం పొంగుకొచ్చింది.
"ఓహో సుందరీ, ఎవరు నీవు, ఏమి నీ సుందర ముఖారవిందము, ఏమా అందము, ఏమా చందము, ఏమా పొంకము, ఏమా బింకము, మా మనసుని అయస్కాంతము వలె లాగుచుంటివి కదే కాంతామణి, ఓ నా లలనామణి"... అన్నాడు.
అర్ధంకానట్టు చూసింది ఆ పిల్ల.
"నీ పేరేమిటి" అడిగాడు.
"చామంతి మహరాజా" అంది.
"ఒహో చామంతి, నా తోటలో పూబంతి, నా యవ్వన వాసంతి, ఏమున్నది నీ కాంతి"... రాజుగారి నోటి వెంట కవిత్వ పారసాగింది.
అర్థంకానట్టు అలానే ఉంది పిల్ల.
"ఎవరు చామంతి నువ్వు. ఇక్కడున్నావు"
"సుమతక్క పనిలో పెట్టింది మహరాజా"
"మా సుమతి చెల్లెలివా" కళ్ళు పెద్దవి చేసి అన్నాడు రాజుగారు.
"అవును మహరాజా, సుమతి మా పెద్దమ్మ కూతురు"
"మరి చెప్పవే సుందరీ, మా సుమతి చెల్లెలంటే, మాకు కూడా..." అని రాజుగారు వాక్యం పూర్తి చేసేంతలో...
"మీకు కూడా చెల్లెలా మహరాజా"... అమాయకంగా అడిగింది చామంతి.
"ఛీ ఛీ. ఎంతమాట అన్నావు పిల్లా. అసంబద్ధ శబ్దములు అప్రతిహతమగుగాక" అని చెవులు మూసుకున్నాడు రాజుగారు.
మళ్ళీ అర్ధంకానట్టు చూసింది పిల్ల.
"సుమతి మా ఇష్టసఖి. మా మనసుని తెలుసుకుని మసలుకునే సొంత మనిషి. సుమతి చెల్లెలివి కాబట్టి నువ్వు కూడా మాకు దగ్గరిదానవే. ఇలా రా, కూర్చో"... అంటూ చామంతి చేయి పట్టుకుని, అక్కడే ఉన్న ఒక రాతిబల్ల మీద కూర్చున్నాడు రాజుగారు.
చామంతికి కాస్త అర్థమవుతూ, కాస్త అర్థంకానట్టు ఉంది.
"నే వెళ్ళాలి, అక్క పూలు తెమ్మంది"
"పూలదేముంది చాము, నీ కోసం ఉన్నాము మేము" అన్నాడు రాజుగారు.
మళ్ళీ అర్థంకాలేదు పిల్లకి.
"చాము అంటే నువ్వే చామంతి"
తలూపింది అర్థమైనట్టుగా.
"సూర్యుని కన్నా నీ ముఖతేజస్సు ఎక్కువగానున్నది చాము"... అంటూ బుగ్గ మీద ముద్దిచాడు రాజుగారు.
నవ్వింది పిల్ల.
"పండులాంటి నువ్వు పక్కనుండగా ఇక ఈ పండెందుకు మాకు" అంటూ చేతిలో పండు విసిరేసి, చామంతి ఎడమ చన్నుని నెమ్మదిగా వత్తాడు.
ఇలాంటివి చేస్తాడని, కాస్త తింగరితనం ఉందని సుమతి చెప్పడంతో, అలానే రాజు కాబట్టి, సిగ్గుపడుతూ నవ్వింది చామంతి.
"ఈ మాత్రానికే మా చాము సిగ్గులొలికించుచున్నది. చేతి స్పర్శకే ఇంత సిగ్గేసిన, ముందుముందు జరుగువాటికి కలుగు సిగ్గుకి మా రాజ్యం ముక్కలగునేమో" అన్నాడు.
మళ్ళీ అర్థంకాలేదు పిల్లకి.
'ఈ పిల్లకి ఇలాంటి మాటలు అర్థంకావనుకుంట' అనుకుంటూ... "ముట్టుకుంటేనే సిగ్గుపడితే ఎలా పిల్లా, ముందుముందు ఇంకెన్ని చేస్తాం మనం"... అన్నాడు
సిగ్గుపడుతూ పరిగెత్తబోయిన చామంతిని ఆపి... "రేపు ఉదయం నన్ను లేపటానికి అంత:పురానికి రా. రేపు మా హంసతూలికా తల్పం మీద నీతో పనుంది"... అన్నాడు.
"హంస..."
"మా మంచం మీద నీతో పనుంది, పొద్దున్నే వచ్చెయ్ పిల్లా" అన్నాడు మామూలు భాషలో.
అర్థమై వెంటనే పరిగెత్తింది చామంతి.
'ఈ పిల్ల దగ్గర సూటిగా విషయం చెప్పాలన్న మాట, మన మాటలు అర్థమవ్వట్లేదన్న మాట. నెమ్మదిగా అన్నీ నేర్పిస్తాం, అన్నీ నేర్చుకుంటుంది, ఇప్పుడే కదా మన కంటబడింది'... అనుకుంటూ మీసం మేలేస్తూ కిందకి చూసాడు, పైకి చూస్తోంది అంగం.
'నేను రాజుని కాబట్టి నీకు ఇన్ని దొరుకుతున్నాయి, అదే నేను బికారినయ్యింటే, ఒక్క బొక్కలో కూడా నీకు అవకాశం ఉండేది కాదు, చేత్తో ఊపుకుని తృప్తిపడాల్సి వచ్చేది. అదే ఇప్పుడు, ఎన్ని వందల బొక్కల్లో దూరావో నీకు గుర్తుకూడా లేదు' అని అంగంతో అంటున్నట్టు అని కదిలాడు రాజుగారు.
11-07-2023, 07:37 PM
తెల్లారింది.
రాజుగారికి రాత్రి మంచి నిద్ర పట్టింది.
ఎవరో పిలుస్తున్నట్టుగా ఉండటంతో, నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచి చూసాడు.
ఎదురుగా నిన్న తోటలో పిల్ల. వెంటనే గుర్తుపట్టాడు.
"ఏంటి సుందరీ, సూర్యోదయ వేళకే మా దర్శనార్ధం వచ్చితివి"... అన్నాడు.
అర్థం కాలేదు పిల్లకి, బదులివ్వకుండా అలానే ఉంది.
'ఒహో ఈ పిల్లకి ఇలాంటి మాటలు అర్థంకావు కదు' అని గుర్తొచ్చి... "ఏంటి పిల్లా పొద్దున్నే వచ్చావు, ఏంటి సంగతి"... అన్నాడు.
"మీరే రమ్మన్నారు మహారాజా"... బదులిచ్చింది.
"నేను రమ్మన్నానా"
"హంస పని అన్నారు కదా"
'ఒహో నిన్న లేచినప్పుడు అన్నా కదా అలా. ఇప్పుడు ముందు క్షుద్బాధ. ఏదన్నా తినాలి' అనుకుంటూ... "ముందు ఏదన్నా తినాలి పిల్లా, తరువాతే మిగిలినవి. నువ్వెళ్ళి చిల్లిగారెలు, కొబ్బరి పచ్చడి, అల్లప్పచ్చడి, కరివేపాకు కారం, పూర్ణాలు పట్టుకురా పో"... అన్నాడు.
పిల్ల వెళ్ళబోయింది.
"ఆగు పిల్లా"
"నీ దగ్గర కూడా చిల్లిగారె, పూర్ణాలు ఉన్నాయి, చూపిస్తావా"... అన్నాడు.
"నా దగ్గరేమీ లేవు... నేనేమీ దాచుకోలేదు"... కాస్త భయపడుతూ చెప్పింది పిల్ల.
"ఉన్నాయి పిల్లా. నీ దగ్గరున్న గారె, పూర్ణాలు తెలియదన్నమాట నీకు"
తెలీదన్నట్టు తల అడ్డంగా ఊపింది.
"దా ఇలా రా"
దగ్గరికొచ్చింది.
" ఇవిగో ఇవేమో పూర్ణాలు, ఇంకా పూర్ణంగా రూపం తీసుకోలేదనుకో"...అంటూ పిల్ల రెండు సళ్ళు పిసికాడు.
"అబ్బా నెప్పి"... అంది.
"ఏంటి ఈమాత్రానికే. ఇంత సున్నితంగా ఉంటే ఎలా పిల్లా. గట్టిపడాలి నువ్వు, అప్పుడే మా గట్టిదనాన్ని లోపలికి తీసుకోగలవు"... అంటూ పిల్ల చేతిని తన లేచిన అంగం మీద వేసుకున్నాడు.
రాజు తింగరోడు అని తెలిసినా, మరీ ఇలా ఏది పడితే అది మాట్లాడతాడు, ఇష్టం వచ్చినట్టు చేస్తాడు అని ఊహించలేదు పిల్ల. అందుకే చప్పున చెయ్యి తీసేసింది.
"ఏంటి పిల్లా వామ్మో అనుకుంటున్నావా. ఎలా ఉంది మా స్తంభం"... మీసం మెలేస్తూ అన్నాడు.
తలవంచుకుని నవ్వింది పిల్ల.
"నా స్తంభాన్ని చూసావు, నీ గారెని చూడని"... అంటూ పిల్ల వేసుకున్న పరికిణి ఎత్తి తల లోపలికి పెట్టాడు.
ఇలా చేస్తాడు అని ఏమాత్రం ఊహించని పిల్ల, ఒక్కసారిగా భయపడి పరిగెత్తింది.
"పిల్లా"... పిలిచాడు రాజుగారు.
పిల్ల అలానే పరిగెత్తి మాయమయింది.
గంట గడిచింది. పిల్ల కోసం చూసి చూసి రాజుగారికి చిరాకు వేసింది.
'పిల్ల కదా నెమ్మదిగా చెయ్యాల్సింది. భయపడ్డట్టుంది' అనుకుంటూ చప్పట్లు కొట్టాడు.
ఒక సేవకుడు లోపలికొచ్చాడు.
"వెళ్ళి సుమతిని ఏ పనిలో ఉన్నా వెంటనే రమ్మని చెప్పు"
తల ఊపి వెళ్ళాడు సేవకుడు.
కాసేపట్లో సుమతి వచ్చింది.
"ఆకలి సుమతి. నాకు గారెలు, పూర్ణాలు కావాలి. వెంటనే తే"... అంటూ చెప్పి మంచం మీద వాలాడు.
రాజుగారు ఆకలికి ఆగలేడని తెలిసిన సుమతి వెంటనే వెళ్ళింది. పలహారాలతో లోపలికి వచ్చింది.
"ఏంటి ఇంత ఆలస్యంగా తింటున్నారు, రాత్రి తిన్నది జీర్ణమవ్వలేదా" అంది.
"నీ ముద్దుల చెల్లెలికి చిల్లిగారెలు, పూర్ణాలు తెమ్మని చెప్పి గంటలు గడిచాయి. ఎప్పుడో వెళ్ళింది, ఇంకా రాలేదు, చూసి చూసి ఇక ఆగలేక నిన్ను రమ్మన్నా"... కోపంగా అన్నాడు.
"అలా చెయ్యదే. మీరు చెప్పింది చెయ్యకపోవటమా"... పలహారాలు చేతికిస్తూ అంది.
"ఏ తోటలో ఆడుకుంటోందో"
రాజుగారు తింటున్న గారెల వైపు చూసింది సుమతి. చిల్లిగారెలు. రాజుగారు, తిండిని, దెంగుడిని కలుపుతూ ఉంటాడని తెలిసిన సుమతికి విషయం అర్థమయింది.
"ఏమన్నారు మా చామంతితో"... అనుమానంగా అడిగింది.
"నేనేమన్నాను. ఆకలిగా ఉంది, గారెలు, పూర్ణాలు తెమ్మన్నా"... గారె నోట్లో కుక్కుకుంటూ అన్నాడు.
"ఇంకా"
"అంటే అది మరి"
"ఆ, అంటే, అది, మరి"
"మీ చెల్లి చిల్లిగారె లంగా ఎత్తి తల లోపల పెట్టాను"... కాస్త తలదించుకుని అన్నాడు రాజుగారు.
కోపంతో కళ్ళు పెద్దవి చేసింది సుమతి.
"అలా చేస్తే మరి చిన్నది భయపడి పారిపోక, అబ్బా రాజా, నా గారె, నా గారె అంటుందా"... చిరుకోపం చూపిస్తూ రాజుగారి తల మీద మొట్టికాయ వేసింది.
"ఏదో అలా చూడాలనిపించి... అయినా నాకు కనపడలేదు, చూసేలోపే తుర్రుమని పారిపోయింది."... పళ్ళన్నీ కనిపించేలా నవ్వుతూ అన్నాడు.
"కాస్త తమాయించుకోండి. చిన్నపిల్ల అది. నేను ఆ వయసులో ఉన్నప్పుడు ఎలా ఉన్నానో గుర్తే కదా మీకు"
"నువ్వు ఆ వయసులో అబ్బో, నువ్వసలు, ఆహా ఓహో, ఏం గుర్తుచేసావు సుమతీ, రా ఇలా" అంటూ పళ్ళెం పక్కన పెట్టి సుమతిని మీదకి లాక్కున్నాడు.
సుమతి లంగా లోపల తలపెట్టి ముద్దులు పెట్టసాగాడు.
"నోట్లోది మింగండి, మూతి తుడుచుకోండి, నీళ్ళు తాగండి, లేదంటే మళ్ళీ తల్పం మొత్తం వాంతి చేసుకుంటారు"
"నిజమే సుమతీ, బాగా చెప్పావు" అని సుమతిని లేపి, నీళ్ళు తాగాడు.
"అనుభవం కాబట్టి చెప్పాను. ఒకసారి ఇలాగే తింటూ సగంలో చెయ్యబొయ్యారు, మొత్తం కక్కారు. కడగలేక నాకు మీ మీద పిచ్చి కోపం వచ్చింది"
"మా మీద కోపమా. మా ఇష్టసఖి సుమతికి, మా సొంత మనిషి అనుకునే మా సుమతికి మా మీద కోపమొచ్చినదా"... నీళ్ళు తాగి సుమతి ఓణీకి మూతు తుడుచుకుంటూ అన్నాడు.
"రాదా అలా చేస్తే. అయినా ఆ కోపం వెంటనే పోయింది"
"ఎలా"
"మీ ముఖం చూసి. అలానే మీరు ఇచ్చిన ఎర్ర రంగు ఉంగరం చూసి"
"మా సుమతికి ఏమివ్వాలో మాకు తెలీయదా ఏమిటి"... అంటూ మళ్ళీ సుమతిని మీదకి లాక్కుని, సుమతి రవికని విప్పసాగాడు.
ఇంతలో "మహరాజా" అంటూ పిలుపు వినిపిచ్చింది.
"ఓరి నీ... వెధవ గోల, ఏంటి, ఏం కొంపలు మునిగాయి"... కోపంగా అన్నాడు.
"మహరాజా, మహరాణిగారు విచ్చేస్తున్నారు"... తలవంచుకుని చెప్పాడు సేవకుడొకడు.
'అబ్బా రాణీ, ఇప్పుడే రావాలా నువ్వు' అనుకుంటూ వెంటనే లేచాడు రాజుగారు.
సుమతి చకచకా దుస్తులు సవరించుకుని వడ్డిస్తున్నట్టు పలహారపు పళ్ళెం పట్టుకుని నిలబడింది.
పట్టపురాణి వైదేహి వచ్చింది.
రాజుగారికి రాత్రి మంచి నిద్ర పట్టింది.
ఎవరో పిలుస్తున్నట్టుగా ఉండటంతో, నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచి చూసాడు.
ఎదురుగా నిన్న తోటలో పిల్ల. వెంటనే గుర్తుపట్టాడు.
"ఏంటి సుందరీ, సూర్యోదయ వేళకే మా దర్శనార్ధం వచ్చితివి"... అన్నాడు.
అర్థం కాలేదు పిల్లకి, బదులివ్వకుండా అలానే ఉంది.
'ఒహో ఈ పిల్లకి ఇలాంటి మాటలు అర్థంకావు కదు' అని గుర్తొచ్చి... "ఏంటి పిల్లా పొద్దున్నే వచ్చావు, ఏంటి సంగతి"... అన్నాడు.
"మీరే రమ్మన్నారు మహారాజా"... బదులిచ్చింది.
"నేను రమ్మన్నానా"
"హంస పని అన్నారు కదా"
'ఒహో నిన్న లేచినప్పుడు అన్నా కదా అలా. ఇప్పుడు ముందు క్షుద్బాధ. ఏదన్నా తినాలి' అనుకుంటూ... "ముందు ఏదన్నా తినాలి పిల్లా, తరువాతే మిగిలినవి. నువ్వెళ్ళి చిల్లిగారెలు, కొబ్బరి పచ్చడి, అల్లప్పచ్చడి, కరివేపాకు కారం, పూర్ణాలు పట్టుకురా పో"... అన్నాడు.
పిల్ల వెళ్ళబోయింది.
"ఆగు పిల్లా"
"నీ దగ్గర కూడా చిల్లిగారె, పూర్ణాలు ఉన్నాయి, చూపిస్తావా"... అన్నాడు.
"నా దగ్గరేమీ లేవు... నేనేమీ దాచుకోలేదు"... కాస్త భయపడుతూ చెప్పింది పిల్ల.
"ఉన్నాయి పిల్లా. నీ దగ్గరున్న గారె, పూర్ణాలు తెలియదన్నమాట నీకు"
తెలీదన్నట్టు తల అడ్డంగా ఊపింది.
"దా ఇలా రా"
దగ్గరికొచ్చింది.
" ఇవిగో ఇవేమో పూర్ణాలు, ఇంకా పూర్ణంగా రూపం తీసుకోలేదనుకో"...అంటూ పిల్ల రెండు సళ్ళు పిసికాడు.
"అబ్బా నెప్పి"... అంది.
"ఏంటి ఈమాత్రానికే. ఇంత సున్నితంగా ఉంటే ఎలా పిల్లా. గట్టిపడాలి నువ్వు, అప్పుడే మా గట్టిదనాన్ని లోపలికి తీసుకోగలవు"... అంటూ పిల్ల చేతిని తన లేచిన అంగం మీద వేసుకున్నాడు.
రాజు తింగరోడు అని తెలిసినా, మరీ ఇలా ఏది పడితే అది మాట్లాడతాడు, ఇష్టం వచ్చినట్టు చేస్తాడు అని ఊహించలేదు పిల్ల. అందుకే చప్పున చెయ్యి తీసేసింది.
"ఏంటి పిల్లా వామ్మో అనుకుంటున్నావా. ఎలా ఉంది మా స్తంభం"... మీసం మెలేస్తూ అన్నాడు.
తలవంచుకుని నవ్వింది పిల్ల.
"నా స్తంభాన్ని చూసావు, నీ గారెని చూడని"... అంటూ పిల్ల వేసుకున్న పరికిణి ఎత్తి తల లోపలికి పెట్టాడు.
ఇలా చేస్తాడు అని ఏమాత్రం ఊహించని పిల్ల, ఒక్కసారిగా భయపడి పరిగెత్తింది.
"పిల్లా"... పిలిచాడు రాజుగారు.
పిల్ల అలానే పరిగెత్తి మాయమయింది.
గంట గడిచింది. పిల్ల కోసం చూసి చూసి రాజుగారికి చిరాకు వేసింది.
'పిల్ల కదా నెమ్మదిగా చెయ్యాల్సింది. భయపడ్డట్టుంది' అనుకుంటూ చప్పట్లు కొట్టాడు.
ఒక సేవకుడు లోపలికొచ్చాడు.
"వెళ్ళి సుమతిని ఏ పనిలో ఉన్నా వెంటనే రమ్మని చెప్పు"
తల ఊపి వెళ్ళాడు సేవకుడు.
కాసేపట్లో సుమతి వచ్చింది.
"ఆకలి సుమతి. నాకు గారెలు, పూర్ణాలు కావాలి. వెంటనే తే"... అంటూ చెప్పి మంచం మీద వాలాడు.
రాజుగారు ఆకలికి ఆగలేడని తెలిసిన సుమతి వెంటనే వెళ్ళింది. పలహారాలతో లోపలికి వచ్చింది.
"ఏంటి ఇంత ఆలస్యంగా తింటున్నారు, రాత్రి తిన్నది జీర్ణమవ్వలేదా" అంది.
"నీ ముద్దుల చెల్లెలికి చిల్లిగారెలు, పూర్ణాలు తెమ్మని చెప్పి గంటలు గడిచాయి. ఎప్పుడో వెళ్ళింది, ఇంకా రాలేదు, చూసి చూసి ఇక ఆగలేక నిన్ను రమ్మన్నా"... కోపంగా అన్నాడు.
"అలా చెయ్యదే. మీరు చెప్పింది చెయ్యకపోవటమా"... పలహారాలు చేతికిస్తూ అంది.
"ఏ తోటలో ఆడుకుంటోందో"
రాజుగారు తింటున్న గారెల వైపు చూసింది సుమతి. చిల్లిగారెలు. రాజుగారు, తిండిని, దెంగుడిని కలుపుతూ ఉంటాడని తెలిసిన సుమతికి విషయం అర్థమయింది.
"ఏమన్నారు మా చామంతితో"... అనుమానంగా అడిగింది.
"నేనేమన్నాను. ఆకలిగా ఉంది, గారెలు, పూర్ణాలు తెమ్మన్నా"... గారె నోట్లో కుక్కుకుంటూ అన్నాడు.
"ఇంకా"
"అంటే అది మరి"
"ఆ, అంటే, అది, మరి"
"మీ చెల్లి చిల్లిగారె లంగా ఎత్తి తల లోపల పెట్టాను"... కాస్త తలదించుకుని అన్నాడు రాజుగారు.
కోపంతో కళ్ళు పెద్దవి చేసింది సుమతి.
"అలా చేస్తే మరి చిన్నది భయపడి పారిపోక, అబ్బా రాజా, నా గారె, నా గారె అంటుందా"... చిరుకోపం చూపిస్తూ రాజుగారి తల మీద మొట్టికాయ వేసింది.
"ఏదో అలా చూడాలనిపించి... అయినా నాకు కనపడలేదు, చూసేలోపే తుర్రుమని పారిపోయింది."... పళ్ళన్నీ కనిపించేలా నవ్వుతూ అన్నాడు.
"కాస్త తమాయించుకోండి. చిన్నపిల్ల అది. నేను ఆ వయసులో ఉన్నప్పుడు ఎలా ఉన్నానో గుర్తే కదా మీకు"
"నువ్వు ఆ వయసులో అబ్బో, నువ్వసలు, ఆహా ఓహో, ఏం గుర్తుచేసావు సుమతీ, రా ఇలా" అంటూ పళ్ళెం పక్కన పెట్టి సుమతిని మీదకి లాక్కున్నాడు.
సుమతి లంగా లోపల తలపెట్టి ముద్దులు పెట్టసాగాడు.
"నోట్లోది మింగండి, మూతి తుడుచుకోండి, నీళ్ళు తాగండి, లేదంటే మళ్ళీ తల్పం మొత్తం వాంతి చేసుకుంటారు"
"నిజమే సుమతీ, బాగా చెప్పావు" అని సుమతిని లేపి, నీళ్ళు తాగాడు.
"అనుభవం కాబట్టి చెప్పాను. ఒకసారి ఇలాగే తింటూ సగంలో చెయ్యబొయ్యారు, మొత్తం కక్కారు. కడగలేక నాకు మీ మీద పిచ్చి కోపం వచ్చింది"
"మా మీద కోపమా. మా ఇష్టసఖి సుమతికి, మా సొంత మనిషి అనుకునే మా సుమతికి మా మీద కోపమొచ్చినదా"... నీళ్ళు తాగి సుమతి ఓణీకి మూతు తుడుచుకుంటూ అన్నాడు.
"రాదా అలా చేస్తే. అయినా ఆ కోపం వెంటనే పోయింది"
"ఎలా"
"మీ ముఖం చూసి. అలానే మీరు ఇచ్చిన ఎర్ర రంగు ఉంగరం చూసి"
"మా సుమతికి ఏమివ్వాలో మాకు తెలీయదా ఏమిటి"... అంటూ మళ్ళీ సుమతిని మీదకి లాక్కుని, సుమతి రవికని విప్పసాగాడు.
ఇంతలో "మహరాజా" అంటూ పిలుపు వినిపిచ్చింది.
"ఓరి నీ... వెధవ గోల, ఏంటి, ఏం కొంపలు మునిగాయి"... కోపంగా అన్నాడు.
"మహరాజా, మహరాణిగారు విచ్చేస్తున్నారు"... తలవంచుకుని చెప్పాడు సేవకుడొకడు.
'అబ్బా రాణీ, ఇప్పుడే రావాలా నువ్వు' అనుకుంటూ వెంటనే లేచాడు రాజుగారు.
సుమతి చకచకా దుస్తులు సవరించుకుని వడ్డిస్తున్నట్టు పలహారపు పళ్ళెం పట్టుకుని నిలబడింది.
పట్టపురాణి వైదేహి వచ్చింది.
13-07-2023, 12:29 AM
13-07-2023, 12:30 AM
13-07-2023, 12:30 AM
"ఏమీ చేయిచుంటిరి మా ఏలిక?".. పక్కనే ఉన్న సుమతిని చూస్తూ అడిగింది రాణి.
"అల్పాహారం భుజించుచుంటిని దేవీ. రమ్ము కలిసి తినెదము"... అన్నాడు రాజుగారు.
"నేనేప్పుడో తినుంటిని. మీరు కానివ్వండి"... అంది రాణి.
"ఒక పండైనా తిను దేవీ. ఇదుగో నా అరటిపండు తీసుకో, నీ చేత్తో చిల్లిగారె నోటికందించు"... కన్ను గీటుతూ అన్నాడు రాజుగారు.
సుమతికి పిచ్చికోపం వచ్చింది. 'గంట క్రితం తన చెల్లెలి వెంటపడ్డాడు, క్షణం ముందు తన మీద పడిపోయాడు, ఇంతలోనే రాణి గారె గురించి మాట్లాడుతున్నాడు, ఏం మనిషి అసలు, ఏం కుతి అసలు' అని తిట్టుకుంది.
"సుమతీ, రాణీ, నేను కలిసితినెదము, మా పతిసతుల మథ్య నీవు వలదు, వెళ్ళి పూలు కట్టుకో, చామంతులు వెతికిపట్టుకో"... అన్నాడు పళ్ళికిలిస్తూ.
రాజు ఇలా అంటుండగా, రాణి వెనక్కి తిరిగి తన చీరని సరిచేసుకోసాగింది.
"చిత్తం మహారాజా, మీరు హాయిగా తినండి, నాకు చాలా పనులున్నాయి. ఉన్న పనులు చాలక మా చెల్లికున్న ఇబ్బందులు చూసుకోవడం ఇంకో పని" అంటూ, రాణి అటు తిరుగుందని, పలహారాల పళ్ళెం రాజు నెత్తి మీద ఠపీమని కొడుతున్నట్టు పెట్టి వెళ్ళింది సుమతి.
"సుమతీ, మల్లెలు ఎక్కువ కట్టు, కొంత సమయంలో అతిథులు వస్తారు, మన తోట మల్లె సువాసనకి వాళ్ళు ఆశ్చర్యపోవాల్సిందే" అంటూ కూర్చుంది రాణి.
"అలాగే రాణివారు, వస్తాను రాజావారు" అంటూ రాజుగారిని చూస్తూ మూతి తిప్పుకుంటూ వెళ్ళింది సుమతి.
"అతిథులా, ఎవరా అతిథులు రాణీ. అయినా ఎవరొచ్చినా, వారు మా రాణివారిని మించునా, ఏ మల్లెలకైనా మా రాణి సువాసన ఉండునా"... అంటూ రాణి దగ్గర కూర్చుని రాణి బుగ్గ గిల్లసాగాడు రాజుగారు.
"మీకు ఆ భూపతి సంగతులు చూసుకోవడమే సరిపోయింది. ఇక మిగతావి ఎలా తెలుస్తాయి" అంది.
"మిగతావా. ఏమిటవి రాణీ"... అంటూ ఇంకాస్త దగ్గరికి జరిగి, రాణి చీర లోపల చెయ్యిపెట్టసాగాడు రాజుగారు.
మామూలుగా రాజుగారిని విదిల్చే రాణి, ఆ రోజెందుకో సంతోషంగా ఉండటంతో, రాజుగారి చేష్టలని కొనసాగించసాగింది.
రాజుగారికి రాణి ఆనందంగా ఉందని అర్థమయింది. వెంటనే రాణిని వెనక్కి పడుకోబెట్టి, రాణి చీర పైకి లేపాడు.
రాణి రెమ్మలు మెరుస్తూ కనిపించాయి.
"ఏంటి రాణీవారు, ఈరోజెందుకో మెరిసిపోతున్నారు"
"నా మొగుడి కోసమే. పొలానికి నీళ్ళు కావాలి. పొలానికి నీళ్ళు పెట్టి కొన్నిరోజులయింది మరి"
రాజుగారు, రాణి, మంచి కోరికతో ఉన్నప్పుడు రకరకాల వృత్తులలో ఉన్నవారి లాగా మాట్లాడుకుంటారు.
"మీ పొలానికి నీళ్ళు పెట్టకుండా ఎక్కడ తిరుగుతున్నాడు మీ మొగుడు"... పంచె విప్పుతూ అన్నాడు రాజుగారు.
"నా మొగుడికి నా పొలం మాత్రమేనా ఏంటి ఉంది, ఎన్నో పొలాలున్నాయి. ఆ పొలాలకి నీళ్ళు పెట్టి పెట్టి, చాలదన్నట్టు కొత్త పొలాల కోసం వెతుకుతూ ఉంటాడు. అసలు అలుపే ఉండదు."
"మరి అంత శక్తి గలవాడు దొరకాలని కోరుకునేటప్పుడు ఉండాలి ఈ బుద్ధి. ఎక్కువ నీళ్ళున్నవాడు ఒక్క పొలానికే అంకితమవ్వడు"... అంటూ రాణి రెమ్మల్ని విడదీసి ముద్దులిస్తూ, లోపల నాలిక పెట్టసాగాడు.
రాణికి ఇలా నాకించుకోవడం మహా ఇష్టం. పైగా రాజుగారు బాగా నాకుతాడు. ఇలాంటప్పుడు తన దగ్గర పిల్లిలా మారిపోతాడు. అందుకే రాణి అన్నీ భరిస్తూ ఉంటుంది.
"నీళ్ళు పెట్టనా" తలెత్తి అడిగాడు.
"నేల ఎలా ఉందో తెలిస్తే అప్పుడు నీళ్ళు"... అంది.
అంటే ఇంకాసేపు నాకమని.
"నీళ్ళు ఉబుకుతున్నాయి, నింపుతా, చూడు" అంటూ తన అంగం వైపు చూపించాడు.
"కాస్త ఆపుకోండి. ఇంకొంత నాకండి" రాజుగారి అంగం వైపు చూడకుండానే చెప్పింది రాణి.
"అందుకే తెల్లదొరలు అంటుంటారు... A king commands his kingdom, but his queen commands him అని"... అంటూ మళ్ళీ నాకసాగాడు.
"అంటే"... అడిగింది రాణి.
"నువ్వు గొప్పదానివని చెప్తున్నా"... పళ్ళు ఇకిలించాడు రాజుగారు.
"నాకు అర్థం కాని భాషలో నన్నేదో అని, మళ్ళీ ఈ ఇకిలింపొకటి"... కోపంగా అంటూ చీర సర్రున దింపుకుని ఒక్కసారిగా లేచింది రాణి.
"సత్యము రాణీ, నిన్నేమనుదును చెప్పు, నువ్వు నా రాణివి, నా పట్టమహిషివి, నాలో సగభాగం. రమ్ము, ఏకమయ్యెదము"... అన్నాడు.
"నన్నేదో అన్నారు. కమాందు, కమెండు, నన్నేదో అన్నారు మీరు. ఏకమవ్వటం కాదు, మీకు ఈ వారం మొత్తం పువ్వు కాదు కదా, ఆకు కూడా ఇవ్వను" కోపంతో అంటూ వెళ్లసాగింది రాణి.
"నా వైదేహీ, రెమ్మలు దేహీ, పొద్దున నించి ఒక్కొక్కరూ చిక్కినట్టే చిక్కి మా నించి తప్పించుకునిపోతున్నారు. కాస్త దున్నించుకొనుడు"... అంటూ రాణి భుజం పట్టుకుని ఆపాడు.
"దున్నవలెనన్న, ఓ పద్ధతి, ఓ క్రమం ఉండవలెను, మీకెక్కడనున్నవి కనుక. ఏమన్నా అన్న రాజునందురు, నా ఇష్టమందురు. ఈ రోజు మీ రాజాంగంతోనే పని కానిచ్చుకొనుడు. మా ఆనందం మంచులా కరిగినది. సెలవు"... అని విసవిసా వెళ్ళిపోయింది రాణి.
'జీవితం. నేను రాజునా, బిచ్చగాడినా. బిచ్చగాడు ఒక్క ముద్ద కోసం అడుకున్నట్టు, నేను పొద్దున నించి ఒక్క పువ్వు కోసం అడుక్కుంటున్నా ఒక్కతీ ఇవ్వలేదు పువ్వుని. ఆ పిల్ల, సుమతి, రాణీ, ఒక్కరు కూడా పువ్వివ్వకుంటిరే, చెయ్యే దిక్కా' అనుకుంటూ ఒక కిటికీ దగ్గర ఉండి మహల్ బయటున్న రాచబాటని చూడసాగాడు.
ఇంతలో అక్కడ రెండు పెద్ద గుర్రపు బండ్లు ఆగాయి.
'ఆ వచ్చింది కానీ...' అని అనుకుంటుండగానే రాజుగారి కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
ఆ వచ్చింది...
"అల్పాహారం భుజించుచుంటిని దేవీ. రమ్ము కలిసి తినెదము"... అన్నాడు రాజుగారు.
"నేనేప్పుడో తినుంటిని. మీరు కానివ్వండి"... అంది రాణి.
"ఒక పండైనా తిను దేవీ. ఇదుగో నా అరటిపండు తీసుకో, నీ చేత్తో చిల్లిగారె నోటికందించు"... కన్ను గీటుతూ అన్నాడు రాజుగారు.
సుమతికి పిచ్చికోపం వచ్చింది. 'గంట క్రితం తన చెల్లెలి వెంటపడ్డాడు, క్షణం ముందు తన మీద పడిపోయాడు, ఇంతలోనే రాణి గారె గురించి మాట్లాడుతున్నాడు, ఏం మనిషి అసలు, ఏం కుతి అసలు' అని తిట్టుకుంది.
"సుమతీ, రాణీ, నేను కలిసితినెదము, మా పతిసతుల మథ్య నీవు వలదు, వెళ్ళి పూలు కట్టుకో, చామంతులు వెతికిపట్టుకో"... అన్నాడు పళ్ళికిలిస్తూ.
రాజు ఇలా అంటుండగా, రాణి వెనక్కి తిరిగి తన చీరని సరిచేసుకోసాగింది.
"చిత్తం మహారాజా, మీరు హాయిగా తినండి, నాకు చాలా పనులున్నాయి. ఉన్న పనులు చాలక మా చెల్లికున్న ఇబ్బందులు చూసుకోవడం ఇంకో పని" అంటూ, రాణి అటు తిరుగుందని, పలహారాల పళ్ళెం రాజు నెత్తి మీద ఠపీమని కొడుతున్నట్టు పెట్టి వెళ్ళింది సుమతి.
"సుమతీ, మల్లెలు ఎక్కువ కట్టు, కొంత సమయంలో అతిథులు వస్తారు, మన తోట మల్లె సువాసనకి వాళ్ళు ఆశ్చర్యపోవాల్సిందే" అంటూ కూర్చుంది రాణి.
"అలాగే రాణివారు, వస్తాను రాజావారు" అంటూ రాజుగారిని చూస్తూ మూతి తిప్పుకుంటూ వెళ్ళింది సుమతి.
"అతిథులా, ఎవరా అతిథులు రాణీ. అయినా ఎవరొచ్చినా, వారు మా రాణివారిని మించునా, ఏ మల్లెలకైనా మా రాణి సువాసన ఉండునా"... అంటూ రాణి దగ్గర కూర్చుని రాణి బుగ్గ గిల్లసాగాడు రాజుగారు.
"మీకు ఆ భూపతి సంగతులు చూసుకోవడమే సరిపోయింది. ఇక మిగతావి ఎలా తెలుస్తాయి" అంది.
"మిగతావా. ఏమిటవి రాణీ"... అంటూ ఇంకాస్త దగ్గరికి జరిగి, రాణి చీర లోపల చెయ్యిపెట్టసాగాడు రాజుగారు.
మామూలుగా రాజుగారిని విదిల్చే రాణి, ఆ రోజెందుకో సంతోషంగా ఉండటంతో, రాజుగారి చేష్టలని కొనసాగించసాగింది.
రాజుగారికి రాణి ఆనందంగా ఉందని అర్థమయింది. వెంటనే రాణిని వెనక్కి పడుకోబెట్టి, రాణి చీర పైకి లేపాడు.
రాణి రెమ్మలు మెరుస్తూ కనిపించాయి.
"ఏంటి రాణీవారు, ఈరోజెందుకో మెరిసిపోతున్నారు"
"నా మొగుడి కోసమే. పొలానికి నీళ్ళు కావాలి. పొలానికి నీళ్ళు పెట్టి కొన్నిరోజులయింది మరి"
రాజుగారు, రాణి, మంచి కోరికతో ఉన్నప్పుడు రకరకాల వృత్తులలో ఉన్నవారి లాగా మాట్లాడుకుంటారు.
"మీ పొలానికి నీళ్ళు పెట్టకుండా ఎక్కడ తిరుగుతున్నాడు మీ మొగుడు"... పంచె విప్పుతూ అన్నాడు రాజుగారు.
"నా మొగుడికి నా పొలం మాత్రమేనా ఏంటి ఉంది, ఎన్నో పొలాలున్నాయి. ఆ పొలాలకి నీళ్ళు పెట్టి పెట్టి, చాలదన్నట్టు కొత్త పొలాల కోసం వెతుకుతూ ఉంటాడు. అసలు అలుపే ఉండదు."
"మరి అంత శక్తి గలవాడు దొరకాలని కోరుకునేటప్పుడు ఉండాలి ఈ బుద్ధి. ఎక్కువ నీళ్ళున్నవాడు ఒక్క పొలానికే అంకితమవ్వడు"... అంటూ రాణి రెమ్మల్ని విడదీసి ముద్దులిస్తూ, లోపల నాలిక పెట్టసాగాడు.
రాణికి ఇలా నాకించుకోవడం మహా ఇష్టం. పైగా రాజుగారు బాగా నాకుతాడు. ఇలాంటప్పుడు తన దగ్గర పిల్లిలా మారిపోతాడు. అందుకే రాణి అన్నీ భరిస్తూ ఉంటుంది.
"నీళ్ళు పెట్టనా" తలెత్తి అడిగాడు.
"నేల ఎలా ఉందో తెలిస్తే అప్పుడు నీళ్ళు"... అంది.
అంటే ఇంకాసేపు నాకమని.
"నీళ్ళు ఉబుకుతున్నాయి, నింపుతా, చూడు" అంటూ తన అంగం వైపు చూపించాడు.
"కాస్త ఆపుకోండి. ఇంకొంత నాకండి" రాజుగారి అంగం వైపు చూడకుండానే చెప్పింది రాణి.
"అందుకే తెల్లదొరలు అంటుంటారు... A king commands his kingdom, but his queen commands him అని"... అంటూ మళ్ళీ నాకసాగాడు.
"అంటే"... అడిగింది రాణి.
"నువ్వు గొప్పదానివని చెప్తున్నా"... పళ్ళు ఇకిలించాడు రాజుగారు.
"నాకు అర్థం కాని భాషలో నన్నేదో అని, మళ్ళీ ఈ ఇకిలింపొకటి"... కోపంగా అంటూ చీర సర్రున దింపుకుని ఒక్కసారిగా లేచింది రాణి.
"సత్యము రాణీ, నిన్నేమనుదును చెప్పు, నువ్వు నా రాణివి, నా పట్టమహిషివి, నాలో సగభాగం. రమ్ము, ఏకమయ్యెదము"... అన్నాడు.
"నన్నేదో అన్నారు. కమాందు, కమెండు, నన్నేదో అన్నారు మీరు. ఏకమవ్వటం కాదు, మీకు ఈ వారం మొత్తం పువ్వు కాదు కదా, ఆకు కూడా ఇవ్వను" కోపంతో అంటూ వెళ్లసాగింది రాణి.
"నా వైదేహీ, రెమ్మలు దేహీ, పొద్దున నించి ఒక్కొక్కరూ చిక్కినట్టే చిక్కి మా నించి తప్పించుకునిపోతున్నారు. కాస్త దున్నించుకొనుడు"... అంటూ రాణి భుజం పట్టుకుని ఆపాడు.
"దున్నవలెనన్న, ఓ పద్ధతి, ఓ క్రమం ఉండవలెను, మీకెక్కడనున్నవి కనుక. ఏమన్నా అన్న రాజునందురు, నా ఇష్టమందురు. ఈ రోజు మీ రాజాంగంతోనే పని కానిచ్చుకొనుడు. మా ఆనందం మంచులా కరిగినది. సెలవు"... అని విసవిసా వెళ్ళిపోయింది రాణి.
'జీవితం. నేను రాజునా, బిచ్చగాడినా. బిచ్చగాడు ఒక్క ముద్ద కోసం అడుకున్నట్టు, నేను పొద్దున నించి ఒక్క పువ్వు కోసం అడుక్కుంటున్నా ఒక్కతీ ఇవ్వలేదు పువ్వుని. ఆ పిల్ల, సుమతి, రాణీ, ఒక్కరు కూడా పువ్వివ్వకుంటిరే, చెయ్యే దిక్కా' అనుకుంటూ ఒక కిటికీ దగ్గర ఉండి మహల్ బయటున్న రాచబాటని చూడసాగాడు.
ఇంతలో అక్కడ రెండు పెద్ద గుర్రపు బండ్లు ఆగాయి.
'ఆ వచ్చింది కానీ...' అని అనుకుంటుండగానే రాజుగారి కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
ఆ వచ్చింది...
15-10-2023, 08:10 PM
స్పందనకి ధన్యవాదాలు. తరువాతి భాగం ఇస్తున్నాను.
15-10-2023, 08:16 PM
గుర్రపుబండి నించి దిగుతున్న స్త్రీని చుడగానే రాజుగారికి వెయ్యేనుగుల బలం వచ్చినట్టు, వెంటనే కుర్రాడిలా చెంగుచెంగున పరిగెత్తి మహల్ బయటకి వెళ్ళాడు.
ఆ వచ్చింది తెల్ల దొరసాని ఎలిజబెత్.
తెల్లపువ్వుని చూడగానే ఊపు వచ్చి పరిగెత్తినా, వయసు కాస్త మీరిన రాజుగారు ఆ పరుగుకి రొప్పుతూ అక్కడే ఉన్న గట్టు మీద కూర్చుని, ఎలిజబెత్ వైపు ఉండమన్నట్టు సైగ చేస్తూ ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
ఒక నిమిషం గడిచింది.
మాములైన రాజుగారు ఎలిజబెత్ వైపు చూసి ఆనందంతో, ఆశ్చర్యంతో దగ్గరికొచ్చాడు.
"Lizzy, you are here. I cannot believe my eyes"... అంటూ ఎలిజబెత్ చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.
"I wanted to see your kingdom, Your Majesty" ... బదులిచ్చింది లిజ్జీ.
"Oh sweet Lizzy, my entire kingdom, myself, are at your service, in the morning, in the afternoon, in the night, more so in the night" అన్నాడు.
"I know that you are very active at night, Your Majesty"... బదులిచ్చింది లిజ్జీ.
"That applies to ordinary men Lizzy, I am always active, always ready"... మీసం మెలేస్తూ అన్నాడు.
తలూపింది లిజ్జీ.
"You appeared beautiful when I first saw you Lizzy, but now"... అంటూ ఆగాడు.
"Am I not beautiful now, Your Majesty"... ముఖం చిన్నబుచ్చుకుంటూ అడిగింది లిజ్జీ.
"You are more beautiful now Lizzy"... అంటూ లిజ్జీ చేతిని గీరసాగాడు.
పెద్దగా నవ్వింది లిజ్జీ.
"వచ్చారా అతిథులు, రండి రండి ఎలిజిబెత్ దొరసాని"... వెనక నించి సుమతితో కలిసి వస్తూ అంది రాణీ వైదేహి.
సుమతి లిజ్జీ సామాగ్రి బండి నించి దింపసాగింది.
"అప్పుడే చేప తమరి వలలో పడినట్టుంది, గలగలా నవ్వుతోంది"... నవ్వుతున్న లిజ్జీని చూస్తూ, రాజుగారిని అడిగింది రాణి.
రాణిని చూడగానే లిజ్జీ చేతిని వదిలి... "ఏదో నా ప్రయత్నం నేను చేయిచుంటిని"... అంటూ పళ్ళికిలించాడు రాజుగారు.
"నాతో, మా చెల్లితో, ఏమీ పని లేదు కదా మహారాజా, మీ దొరసాని వారి పనులు అన్నీ చేసి ఇక మేము ఇంటికి వెళ్తాం"... అంది సుమతి.
"లేదు, మీతో ఇప్పట్లో ఎలాంటి పని లేదు, వెళ్ళండి"... అన్నాడు.
తెల్లపువ్వు దొరికింది కాబట్టి ఇక తనలో పని లేదని చెప్పాడని అర్థమయిన సుమతి... "అర్థమయింది మహారాజా, సెలవు"... అంటూ రాజుగారి వైపు కోపంగా చూస్తూ, పళ్ళు కొరుకుతూ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది సుమతి.
రాణి వైపు తిరిగి... "వీరేనా మీరు వస్తారన్న అతిథులు, రాణీవారు" అన్నాడు.
"ఔను. మీరు భూపతి వారికి సపర్యలు చేస్తూ, వారి అడుగులకి మడుగులొత్తుతుండగా, దొరల నించి కబురు వచ్చింది, దొరసాని మన రాజ్యాన్ని సందర్శించవలెననుకుంటున్నదని. మీకు తెలియపరచే అవకాశం మాకు లభించినది కాదు, అందుకే మీ తరఫున మేమే దొరసానిని రమ్మంటిమి"... బదులిచ్చింది వైదేహి.
"గొప్ప నిర్ణయం తీసుకున్నారు మా రాణీవారు. మా మనసెరిగిన పత్ని మాకు లభించడం మా అదృష్టం. దొరలు, దొరసానులు మన రాజ్య సందర్శనార్ధం రాదలచిన, కాదనుట భావ్యం కాదు కదా. వారిని రమ్మని మా తరఫున మీరు చెప్పి మీ బాధ్యత మీరు నిర్వహించారు. వచ్చినవారిని అన్నివిధాలా తృప్తిపరచుట మా కర్తవ్యము, ఇది మేము చేసెదము. మన అతిథులని లోపలికి తోడ్కొని విడిది చూపిద్దాం"... అంటూ లిజ్జీ వైపు తిరిగాడు రాజుగారు.
పెద్దగా అర్థం కానప్పటికీ, తన గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారేమో అనిపించింది లిజ్జీకి.
"Welcome to my palace sweet Lizzy. Grace my abode with your presence, embrace my body with your fragrance"... అన్నాడు రాజుగారు.
"మీ కవిత్వం బాగుంది రాజా"... అంటూ నవ్వింది లిజ్జీ.
రాణి కాస్త ముందు నడుస్తూ ఉండటంతో, తనకి వినపడదని... లిజ్జీ వైపు తిరిగి... "నిన్ను చూస్తే కవిత్వం పొంగుతోంది లిజ్జీ, కవిత్వమే కాదు, ఇంకా చాలా పొంగుతున్నాయి"... అంటూ అప్పటికే గుడారంలా అయిన తన గూటాన్ని చూపించాడు.
"Control yourself, Your Majesty. నేను కొన్ని రోజులు ఉంటాను రాజా, రేపే వెళ్లను."... నవ్వుతూ అంది లిజ్జీ.
"అబ్బా లిజ్జీ, నీ ముద్దు ముద్దు తెలుగు మాటలు వింటుంటే నాకు ఇక్కడే నిన్ను ఏదేదో చెయ్యాలనుంది"... అంటూ లిజ్జీ తెల్లటి బుగ్గల్ని గిల్లసాగాడు రాజుగారు.
"మీ గిల్లుడు ఆపి, ఇల్లు చూపించండి"... వెనక్కి తిరగకుండానే నడుస్తూ అంది వైదేహి.
"గిల్లుడేంటి రాణీ"... లిజ్జీ బుగ్గ మీద చెయ్యి తీస్తూ కంగారుగా అన్నాడు రాజుగారు.
"మన వివాహమయ్యి పదిహేడేళ్ళు గడిచినవి. మీకు ఎప్పుడు ఏది అనిపిస్తే ఏది పట్టుకుంటారో, ఏం చేస్తారో మేమెరుగుదుము. ఇప్పటికే మీ అంగం మీ వస్త్రమును చీల్చుకును వచ్చుటకు ప్రయత్నం చేయిచున్నదని మాకు తెలుసు. ఊపు తగ్గించుకుని, అంగాన్ని దింపుకోండి. కాస్త నిభాయించుకోండి, మీ శ్వేతసుందరి ఎక్కడికీ పోదు. ఎడ్లబండెక్కి ఏడూళ్ళు దాటొచ్చింది, కాస్త విశ్రాంతి తీసుకోనివ్వండి"... మళ్ళీ వెనక్కి తిరగకుండానే నడుస్తూ అంది వైదేహి.
"ఎంతమాట రాణీవారు. ఏదో మన రాజ్య గొప్పతనముని వారి మాతృభాషలో చెప్పుచుంటిని, అంతే"... అన్నాడు రాజుగారు.
"మాకు ఆ భాష అర్ధమవకున్నను, మీ భావం అర్ధమగును. వారిని కాస్త విశ్రాంతి తీసుకుకొననివ్వుడు, ఆ పిదప తమరి దున్నుడు"... అంది వైదేహి.
అలా రాణి ప్రాసలు వాడుతున్నదంటే తనకి చిరాకుగా ఉందని తెలిసిన రాజుగారు... "మా రాణివారు ఆజ్ఞాపించిన మేము కాదనుదుమా, అటులనే. మా గుర్రాన్ని కట్టేయుదుము" అన్నాడు.
ఇంతలో లిజ్జీ విడిది చేసే మందిరం వచ్చింది.
"Rest for a while Lizzy. I will come and wake you up before sunset, we can see what we can do about the night"... అంటూ లిజ్జీ బుగ్గ గిల్లి వెళ్ళాడు రాజుగారు.
నిజంగానే అలిసిపోయిన లిజ్జీ, తన కోసం ఏర్పాటు చేసిన మెత్తటి మంచం మీద కూర్చోగానే నిద్రపట్టేయడంతో, అలా వెనక్కి వాలిపోయింది.
రాజుగారు కూడా తనకి లిజ్జీ తెల్లపువ్వు దొరకబోతోందన్న ఆనందంతో కాస్త విశ్రాంతి తీసుకోవాలని, ఓ కునుకు తీద్దామని, అక్కడే ఉన్న మధుపాత్రలో మధువు కొంచెం నోట్లో పోసుకున్నాడు. తాగింది కొత్తగా, రుచిగా ఉండటంతో... 'కొత్త మందులా ఉంది, బాగుంది, తయారుచేసిన వాడికి రేపు మంచి బహుమతి ఇద్దాం' అనుకుంటూ... మధువు మొత్తం తాగేసి, బ్రేవ్ అని త్రేన్చి, లిజ్జీ గురించి ఆలోచిస్తూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. తాగింది వెంటనే ఎక్కుతున్నట్టు అనిపిస్తుండగా, వెంటనే నిద్రలోకి జారుకున్నాడు రాజుగారు.
ఆ వచ్చింది తెల్ల దొరసాని ఎలిజబెత్.
తెల్లపువ్వుని చూడగానే ఊపు వచ్చి పరిగెత్తినా, వయసు కాస్త మీరిన రాజుగారు ఆ పరుగుకి రొప్పుతూ అక్కడే ఉన్న గట్టు మీద కూర్చుని, ఎలిజబెత్ వైపు ఉండమన్నట్టు సైగ చేస్తూ ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
ఒక నిమిషం గడిచింది.
మాములైన రాజుగారు ఎలిజబెత్ వైపు చూసి ఆనందంతో, ఆశ్చర్యంతో దగ్గరికొచ్చాడు.
"Lizzy, you are here. I cannot believe my eyes"... అంటూ ఎలిజబెత్ చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.
"I wanted to see your kingdom, Your Majesty" ... బదులిచ్చింది లిజ్జీ.
"Oh sweet Lizzy, my entire kingdom, myself, are at your service, in the morning, in the afternoon, in the night, more so in the night" అన్నాడు.
"I know that you are very active at night, Your Majesty"... బదులిచ్చింది లిజ్జీ.
"That applies to ordinary men Lizzy, I am always active, always ready"... మీసం మెలేస్తూ అన్నాడు.
తలూపింది లిజ్జీ.
"You appeared beautiful when I first saw you Lizzy, but now"... అంటూ ఆగాడు.
"Am I not beautiful now, Your Majesty"... ముఖం చిన్నబుచ్చుకుంటూ అడిగింది లిజ్జీ.
"You are more beautiful now Lizzy"... అంటూ లిజ్జీ చేతిని గీరసాగాడు.
పెద్దగా నవ్వింది లిజ్జీ.
"వచ్చారా అతిథులు, రండి రండి ఎలిజిబెత్ దొరసాని"... వెనక నించి సుమతితో కలిసి వస్తూ అంది రాణీ వైదేహి.
సుమతి లిజ్జీ సామాగ్రి బండి నించి దింపసాగింది.
"అప్పుడే చేప తమరి వలలో పడినట్టుంది, గలగలా నవ్వుతోంది"... నవ్వుతున్న లిజ్జీని చూస్తూ, రాజుగారిని అడిగింది రాణి.
రాణిని చూడగానే లిజ్జీ చేతిని వదిలి... "ఏదో నా ప్రయత్నం నేను చేయిచుంటిని"... అంటూ పళ్ళికిలించాడు రాజుగారు.
"నాతో, మా చెల్లితో, ఏమీ పని లేదు కదా మహారాజా, మీ దొరసాని వారి పనులు అన్నీ చేసి ఇక మేము ఇంటికి వెళ్తాం"... అంది సుమతి.
"లేదు, మీతో ఇప్పట్లో ఎలాంటి పని లేదు, వెళ్ళండి"... అన్నాడు.
తెల్లపువ్వు దొరికింది కాబట్టి ఇక తనలో పని లేదని చెప్పాడని అర్థమయిన సుమతి... "అర్థమయింది మహారాజా, సెలవు"... అంటూ రాజుగారి వైపు కోపంగా చూస్తూ, పళ్ళు కొరుకుతూ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది సుమతి.
రాణి వైపు తిరిగి... "వీరేనా మీరు వస్తారన్న అతిథులు, రాణీవారు" అన్నాడు.
"ఔను. మీరు భూపతి వారికి సపర్యలు చేస్తూ, వారి అడుగులకి మడుగులొత్తుతుండగా, దొరల నించి కబురు వచ్చింది, దొరసాని మన రాజ్యాన్ని సందర్శించవలెననుకుంటున్నదని. మీకు తెలియపరచే అవకాశం మాకు లభించినది కాదు, అందుకే మీ తరఫున మేమే దొరసానిని రమ్మంటిమి"... బదులిచ్చింది వైదేహి.
"గొప్ప నిర్ణయం తీసుకున్నారు మా రాణీవారు. మా మనసెరిగిన పత్ని మాకు లభించడం మా అదృష్టం. దొరలు, దొరసానులు మన రాజ్య సందర్శనార్ధం రాదలచిన, కాదనుట భావ్యం కాదు కదా. వారిని రమ్మని మా తరఫున మీరు చెప్పి మీ బాధ్యత మీరు నిర్వహించారు. వచ్చినవారిని అన్నివిధాలా తృప్తిపరచుట మా కర్తవ్యము, ఇది మేము చేసెదము. మన అతిథులని లోపలికి తోడ్కొని విడిది చూపిద్దాం"... అంటూ లిజ్జీ వైపు తిరిగాడు రాజుగారు.
పెద్దగా అర్థం కానప్పటికీ, తన గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారేమో అనిపించింది లిజ్జీకి.
"Welcome to my palace sweet Lizzy. Grace my abode with your presence, embrace my body with your fragrance"... అన్నాడు రాజుగారు.
"మీ కవిత్వం బాగుంది రాజా"... అంటూ నవ్వింది లిజ్జీ.
రాణి కాస్త ముందు నడుస్తూ ఉండటంతో, తనకి వినపడదని... లిజ్జీ వైపు తిరిగి... "నిన్ను చూస్తే కవిత్వం పొంగుతోంది లిజ్జీ, కవిత్వమే కాదు, ఇంకా చాలా పొంగుతున్నాయి"... అంటూ అప్పటికే గుడారంలా అయిన తన గూటాన్ని చూపించాడు.
"Control yourself, Your Majesty. నేను కొన్ని రోజులు ఉంటాను రాజా, రేపే వెళ్లను."... నవ్వుతూ అంది లిజ్జీ.
"అబ్బా లిజ్జీ, నీ ముద్దు ముద్దు తెలుగు మాటలు వింటుంటే నాకు ఇక్కడే నిన్ను ఏదేదో చెయ్యాలనుంది"... అంటూ లిజ్జీ తెల్లటి బుగ్గల్ని గిల్లసాగాడు రాజుగారు.
"మీ గిల్లుడు ఆపి, ఇల్లు చూపించండి"... వెనక్కి తిరగకుండానే నడుస్తూ అంది వైదేహి.
"గిల్లుడేంటి రాణీ"... లిజ్జీ బుగ్గ మీద చెయ్యి తీస్తూ కంగారుగా అన్నాడు రాజుగారు.
"మన వివాహమయ్యి పదిహేడేళ్ళు గడిచినవి. మీకు ఎప్పుడు ఏది అనిపిస్తే ఏది పట్టుకుంటారో, ఏం చేస్తారో మేమెరుగుదుము. ఇప్పటికే మీ అంగం మీ వస్త్రమును చీల్చుకును వచ్చుటకు ప్రయత్నం చేయిచున్నదని మాకు తెలుసు. ఊపు తగ్గించుకుని, అంగాన్ని దింపుకోండి. కాస్త నిభాయించుకోండి, మీ శ్వేతసుందరి ఎక్కడికీ పోదు. ఎడ్లబండెక్కి ఏడూళ్ళు దాటొచ్చింది, కాస్త విశ్రాంతి తీసుకోనివ్వండి"... మళ్ళీ వెనక్కి తిరగకుండానే నడుస్తూ అంది వైదేహి.
"ఎంతమాట రాణీవారు. ఏదో మన రాజ్య గొప్పతనముని వారి మాతృభాషలో చెప్పుచుంటిని, అంతే"... అన్నాడు రాజుగారు.
"మాకు ఆ భాష అర్ధమవకున్నను, మీ భావం అర్ధమగును. వారిని కాస్త విశ్రాంతి తీసుకుకొననివ్వుడు, ఆ పిదప తమరి దున్నుడు"... అంది వైదేహి.
అలా రాణి ప్రాసలు వాడుతున్నదంటే తనకి చిరాకుగా ఉందని తెలిసిన రాజుగారు... "మా రాణివారు ఆజ్ఞాపించిన మేము కాదనుదుమా, అటులనే. మా గుర్రాన్ని కట్టేయుదుము" అన్నాడు.
ఇంతలో లిజ్జీ విడిది చేసే మందిరం వచ్చింది.
"Rest for a while Lizzy. I will come and wake you up before sunset, we can see what we can do about the night"... అంటూ లిజ్జీ బుగ్గ గిల్లి వెళ్ళాడు రాజుగారు.
నిజంగానే అలిసిపోయిన లిజ్జీ, తన కోసం ఏర్పాటు చేసిన మెత్తటి మంచం మీద కూర్చోగానే నిద్రపట్టేయడంతో, అలా వెనక్కి వాలిపోయింది.
రాజుగారు కూడా తనకి లిజ్జీ తెల్లపువ్వు దొరకబోతోందన్న ఆనందంతో కాస్త విశ్రాంతి తీసుకోవాలని, ఓ కునుకు తీద్దామని, అక్కడే ఉన్న మధుపాత్రలో మధువు కొంచెం నోట్లో పోసుకున్నాడు. తాగింది కొత్తగా, రుచిగా ఉండటంతో... 'కొత్త మందులా ఉంది, బాగుంది, తయారుచేసిన వాడికి రేపు మంచి బహుమతి ఇద్దాం' అనుకుంటూ... మధువు మొత్తం తాగేసి, బ్రేవ్ అని త్రేన్చి, లిజ్జీ గురించి ఆలోచిస్తూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. తాగింది వెంటనే ఎక్కుతున్నట్టు అనిపిస్తుండగా, వెంటనే నిద్రలోకి జారుకున్నాడు రాజుగారు.
29-09-2024, 04:34 PM
29-09-2024, 06:00 PM
తరువాతి భాగం ఇస్తున్నాను, చదివి ఎలా ఉందో చెప్పండి.
ఈ కథ మొత్తం చదివినవాళ్లకి పాత్రలు తెలిసే ఉంటాయి. కథ మొత్తం చదవాలా అనుకునే కొత్తవాళ్ళ కోసం పాత్రల పరిచయం చేసున్నాను.
రాజుగారు - రాజు. వైదేహి - రాణి. సుమతి - రాజుగారికి ఇష్టమైన పనిపిల్ల. లిజ్జీ - తెల్లదొరల్లో ఒక దొర భార్య, రాజుగారి రాజ్యం చూడటానికి వస్తుంది.
రాజుగారి గురించి రాసిన మొదటి భాగం చదివితే చాలు, కథని ఇక్కడ నించి చదవచ్చు. మొత్తం చదువుదాం అనుకుంటే మొదటి పేజిలో ఇండెక్స్ కూడా ఉంది.
ఈ కథ మొత్తం చదివినవాళ్లకి పాత్రలు తెలిసే ఉంటాయి. కథ మొత్తం చదవాలా అనుకునే కొత్తవాళ్ళ కోసం పాత్రల పరిచయం చేసున్నాను.
రాజుగారు - రాజు. వైదేహి - రాణి. సుమతి - రాజుగారికి ఇష్టమైన పనిపిల్ల. లిజ్జీ - తెల్లదొరల్లో ఒక దొర భార్య, రాజుగారి రాజ్యం చూడటానికి వస్తుంది.
రాజుగారి గురించి రాసిన మొదటి భాగం చదివితే చాలు, కథని ఇక్కడ నించి చదవచ్చు. మొత్తం చదువుదాం అనుకుంటే మొదటి పేజిలో ఇండెక్స్ కూడా ఉంది.
29-09-2024, 06:00 PM
రాజుగారు నిద్ర లేచాడు. చుట్టూ చీకటి. రాజుగారికి పడుకున్నప్పుడు దీపం ఉంటే నచ్చదు, వెలుగు ఏదీ కంటి మీద పడకూడదు. అందుకే ఎవరూ దీపం వెలిగించరు.
లేచిన రాజుగారు చీకట్లో తగులుతున్న వస్తువుల నించి తప్పించుకుంటూ, తడుముకుంటూ బయటకి వచ్చాడు.
బయట ఎవరూ కనిపించలేదు.
మగాళ్ళు కనిపించకపోయినా రాజుగారికి ఏమీ అనిపించదు. కాని ఆడవాళ్ళు ఎవరూ కనిపించకపోతే పిచ్చి కోపం రాజుగారికి. కోరికకే కాదు, మాట్లాడటానికి కూడా రాజుగారికి ఆడవాళ్ళు కావాలి.
ఒక్క ఆడది కూడా కనిపించకుండా ఉండటంతో, తన రాజభవనంలో ఉన్న ఆడజాతి ఏమైందా అనుకుంటూ ఒక్కో గది వెతుక్కుంటూ నడుస్తున్నాడు రాజుగారు.
దూరంగా ఉన్న గదిలోంచి నవ్వులు వినిపించసాగాయి.
వడివడిగా ఆ వైపు అడుగులు వేయసాగాడు.
ఈసారి పెద్దగా నవ్వులు వినిపించాయి. ఆడగొంతులు.
'దొంగముండలు. రాజుని నేనొకడిని ఉన్నాను, నన్ను పట్టించుకోవాలన్న బాధ్యత మర్చిపోయి, అన్నీ ఒకచోట చేరి నవ్వుకుంటున్నాయి, ఒక్కొక్కదాని అంతు చూస్తా'... అనుకుంటూ, పళ్ళు కొరుకుతూ, అడుగులు వేస్తున్నాడు రాజుగారు.
నవ్వులు ఇంకా ఎక్కువయ్యాయి.
"ఏంటా నవ్వులు" అని పెద్దగా అంటూ లోపలికి వెళ్ళాడు రాజుగారు.
తన రాణి వైదేహి, లిజ్జీ, సుమతి, మిగతా పరిచారికలు అందరూ ఉన్నారు.
"నేను పెట్టే తిండి తింటూ, నేను ఇచ్చే సుఖం పొందుతూ, నన్ను చీకట్లో వదిలేసి మీ ఆడసంతంతా ఒకచోట చేరి నవ్వుకుంటున్నారా, అందరిని కలిపి నరికిపారేస్తా"... పిచ్చి కోపంతో అన్నాడు రాజుగారు.
ఒక్కసారిగా పరిచారికలందరూ బయటకి పరిగెత్తారు.
రాజుగారు మనసెరిగిన సుమతి అక్కడే ఉంది. రాణి సరే.
"ఏం జరుగుతోందిక్కడ?"
"మీ తెల్లదొరసాని తను తెచ్చుకున్న వస్త్రాలు, వస్తువులు చూపిస్తోంది. వాళ్ళ సంసారం గురించి ఏవోవో చెప్తోంది, నవ్వొచ్చి నవ్వుతున్నాం. మా ఏలికకి మెలకువ వచ్చినదా"... బదులిచ్చింది రాణి.
"మీ అందరూ అంత పడీపడీ నవ్వేంత తెలుగు ఆ తెల్లదానికి వచ్చా, నేనంత తింగరివాడిలా ఉన్నానా".. కోపంగా అన్నాడు రాజుగారు.
"సంసారిక విషయాలు అర్ధం చేసుకోవటానికి భాషతో పని లేదు, భావయుక్తమైన మోము చాలు. ఆ మోము మీ శ్వేతసుందరికి ఉన్నదని మీకు మేము చెప్పాల్సిన పని లేదు కదా"... అంది రాణి.
లిజ్జీ అందమైన ముఖం గురించి రాణి చెప్పింది నిజమే కావడంతో, లిజ్జీ వైపు చూడగానే కింద గూటం దాడికి సిద్దమవుతున్నట్టుగా అనిపించడంతో... కోపం మొత్తం పోయిన రాజుగారు నవ్వుతూ... "సంసార సుఖము ఏ ఆడదైనా ఒకలాగే అనుభవిస్తుందన్న మాట అట్టి సుఖాన్నిచ్చే మాకు తెలీదా. ఏ సుఖమూ పొందకుండనే మీరు రెండుమార్లు మాతృమూర్తి అయినారా ఏమిటి!"... అంటూ రాణి బుగ్గ మీద చిటికేస్తూ... లిజ్జీ వైపు తిరిగి... "Domestic dispute, gives us couple a couple of minutes" అన్నాడు.
నవ్వుతూ తలూపింది లిజ్జీ.
"సుమీ.. నువ్వు వెంటనే మా క్షుద్భాధ తీరటానికి ఏమైనా తేపో"... అంటూ సుమతిని బయటకి పంపాడు.
"సరే మీరు ఆ ఆకలి, ఈ ఆకలి తీర్చుకుని మాకు మళ్ళీ రేపు కనిపిస్తారు, అంతేనా?"... అడిగింది రాణి.
"చెప్పలేం"... సిగ్గుపడుతూ అన్నాడు.
"ఆ తెల్లపొలాన్ని మరీ తడపకండి, తట్టుకుంటుందో లేదో... మీ నాగలికి విశ్రాంతి అవసరముండదని మాకు తెలుసు, ఆ లేత తెల్లపొలం పగిలిపోగలదు జాగ్రత్త"... అంటూ రాజుగారిని వారించి.. లిజ్జీని చూస్తూ నవ్వుతూ బయటకి నడిచింది రాణి.
లిజ్జీ చేతిని తల చేతిలోకి తీసుకుంటూ... "You were saying..." అన్నాడు రాజుగారు.
"I did not say anything రాజా"... బదులిచ్చింది లిజ్జీ.
"Even if you did not, you must have something on your mind, something in your heart, something elsewhere" అన్నాడు.
నవ్వింది లిజ్జీ.
"I like anything and everything on you, in you. I want to be on you, in you, over you" అన్నాడు.
"మీ కవిత్వం బాగుంది రాజా"
"నువ్వు ఇంకా బాగున్నావు లిజ్జీ"
"ఆకలి, రాజా"
"పెద్ద వంకాయ ఉంది, కావాలా?"... పళ్ళికిలిస్తూ అన్నాడు.
"You naughty King" అంది.
ఇంతలో సుమతి వచ్చింది.
"ఎంతసేపు సుమతి? పిచ్చి ఆకలిగా ఉంది, ఏం తెచ్చావు"... అంటూ ఒక్కసారిగా లేచి సుమతి తెచ్చిన పాత్రలు మూతలు తీసాడు.
"ఎప్పుడు చేసినవి ఇవి".. తెచ్చిన పదార్ధాలు వేడిగా అనిపించకపోవడంతో కోపంగా అన్నాడు.
"సాయంత్రం మహారాజా"... రాజుగారు తిండిప్రియిడు కాబట్టి, తెచ్చినవి వేడిగా లేవు, ఇక తిడతాడు అనుకుంటూ... నెమ్మదిగా అడుగులు వెనకకి వెయ్యసాగింది సుమతి.
"నేను తినేవి వేడిగా ఉండాలని తెలీదా.. ఇవి చేసిన ముండాకొడుకెవడసలు, నరికేస్తా వాడిని.. పెద్దగా అరవసాగాడు.
"ఏం తింటారో చెప్పండి మహారాజా, వెంటనే చేయించి తెస్తాను"... తల దించుకుని అంది సుమతి.
"అడుక్కునేవాడిలా నేను ఎదురుచూస్తూ ఉంటే, రాజులా ఆ వంటవాడు తీరిగ్గా ఇప్పుడు చేస్తాడా.. అవి వచ్చేదాకా నేను ఆకలితో మెలికలు తిరిగిపోవాలా"... కోపంతో చిందులు తొక్కసాగాడు.
"ఏం తింటారో చెప్పండి మహారాజా, ఈలోపు పళ్ళున్నాయి"... అని పళ్ళ వైపు వేలు చూపించింది సుమతి.
"పళ్ళు తిని, నీళ్ళు తాగి పడుకోనా, నేను రాజునా, బంటునా"... రంకెలు వేయసాగాడు.
ఒక్క నిమిషం క్రితం కవిత్వం చెప్తూ తనని నవ్విస్తున్న రాజు, ఇంత అరుస్తూ ఉండటంతో దేని గురించో అర్ధంకాక అయోమయంగా అనిపించసాగింది లిజ్జీకి.
లేచిన రాజుగారు చీకట్లో తగులుతున్న వస్తువుల నించి తప్పించుకుంటూ, తడుముకుంటూ బయటకి వచ్చాడు.
బయట ఎవరూ కనిపించలేదు.
మగాళ్ళు కనిపించకపోయినా రాజుగారికి ఏమీ అనిపించదు. కాని ఆడవాళ్ళు ఎవరూ కనిపించకపోతే పిచ్చి కోపం రాజుగారికి. కోరికకే కాదు, మాట్లాడటానికి కూడా రాజుగారికి ఆడవాళ్ళు కావాలి.
ఒక్క ఆడది కూడా కనిపించకుండా ఉండటంతో, తన రాజభవనంలో ఉన్న ఆడజాతి ఏమైందా అనుకుంటూ ఒక్కో గది వెతుక్కుంటూ నడుస్తున్నాడు రాజుగారు.
దూరంగా ఉన్న గదిలోంచి నవ్వులు వినిపించసాగాయి.
వడివడిగా ఆ వైపు అడుగులు వేయసాగాడు.
ఈసారి పెద్దగా నవ్వులు వినిపించాయి. ఆడగొంతులు.
'దొంగముండలు. రాజుని నేనొకడిని ఉన్నాను, నన్ను పట్టించుకోవాలన్న బాధ్యత మర్చిపోయి, అన్నీ ఒకచోట చేరి నవ్వుకుంటున్నాయి, ఒక్కొక్కదాని అంతు చూస్తా'... అనుకుంటూ, పళ్ళు కొరుకుతూ, అడుగులు వేస్తున్నాడు రాజుగారు.
నవ్వులు ఇంకా ఎక్కువయ్యాయి.
"ఏంటా నవ్వులు" అని పెద్దగా అంటూ లోపలికి వెళ్ళాడు రాజుగారు.
తన రాణి వైదేహి, లిజ్జీ, సుమతి, మిగతా పరిచారికలు అందరూ ఉన్నారు.
"నేను పెట్టే తిండి తింటూ, నేను ఇచ్చే సుఖం పొందుతూ, నన్ను చీకట్లో వదిలేసి మీ ఆడసంతంతా ఒకచోట చేరి నవ్వుకుంటున్నారా, అందరిని కలిపి నరికిపారేస్తా"... పిచ్చి కోపంతో అన్నాడు రాజుగారు.
ఒక్కసారిగా పరిచారికలందరూ బయటకి పరిగెత్తారు.
రాజుగారు మనసెరిగిన సుమతి అక్కడే ఉంది. రాణి సరే.
"ఏం జరుగుతోందిక్కడ?"
"మీ తెల్లదొరసాని తను తెచ్చుకున్న వస్త్రాలు, వస్తువులు చూపిస్తోంది. వాళ్ళ సంసారం గురించి ఏవోవో చెప్తోంది, నవ్వొచ్చి నవ్వుతున్నాం. మా ఏలికకి మెలకువ వచ్చినదా"... బదులిచ్చింది రాణి.
"మీ అందరూ అంత పడీపడీ నవ్వేంత తెలుగు ఆ తెల్లదానికి వచ్చా, నేనంత తింగరివాడిలా ఉన్నానా".. కోపంగా అన్నాడు రాజుగారు.
"సంసారిక విషయాలు అర్ధం చేసుకోవటానికి భాషతో పని లేదు, భావయుక్తమైన మోము చాలు. ఆ మోము మీ శ్వేతసుందరికి ఉన్నదని మీకు మేము చెప్పాల్సిన పని లేదు కదా"... అంది రాణి.
లిజ్జీ అందమైన ముఖం గురించి రాణి చెప్పింది నిజమే కావడంతో, లిజ్జీ వైపు చూడగానే కింద గూటం దాడికి సిద్దమవుతున్నట్టుగా అనిపించడంతో... కోపం మొత్తం పోయిన రాజుగారు నవ్వుతూ... "సంసార సుఖము ఏ ఆడదైనా ఒకలాగే అనుభవిస్తుందన్న మాట అట్టి సుఖాన్నిచ్చే మాకు తెలీదా. ఏ సుఖమూ పొందకుండనే మీరు రెండుమార్లు మాతృమూర్తి అయినారా ఏమిటి!"... అంటూ రాణి బుగ్గ మీద చిటికేస్తూ... లిజ్జీ వైపు తిరిగి... "Domestic dispute, gives us couple a couple of minutes" అన్నాడు.
నవ్వుతూ తలూపింది లిజ్జీ.
"సుమీ.. నువ్వు వెంటనే మా క్షుద్భాధ తీరటానికి ఏమైనా తేపో"... అంటూ సుమతిని బయటకి పంపాడు.
"సరే మీరు ఆ ఆకలి, ఈ ఆకలి తీర్చుకుని మాకు మళ్ళీ రేపు కనిపిస్తారు, అంతేనా?"... అడిగింది రాణి.
"చెప్పలేం"... సిగ్గుపడుతూ అన్నాడు.
"ఆ తెల్లపొలాన్ని మరీ తడపకండి, తట్టుకుంటుందో లేదో... మీ నాగలికి విశ్రాంతి అవసరముండదని మాకు తెలుసు, ఆ లేత తెల్లపొలం పగిలిపోగలదు జాగ్రత్త"... అంటూ రాజుగారిని వారించి.. లిజ్జీని చూస్తూ నవ్వుతూ బయటకి నడిచింది రాణి.
లిజ్జీ చేతిని తల చేతిలోకి తీసుకుంటూ... "You were saying..." అన్నాడు రాజుగారు.
"I did not say anything రాజా"... బదులిచ్చింది లిజ్జీ.
"Even if you did not, you must have something on your mind, something in your heart, something elsewhere" అన్నాడు.
నవ్వింది లిజ్జీ.
"I like anything and everything on you, in you. I want to be on you, in you, over you" అన్నాడు.
"మీ కవిత్వం బాగుంది రాజా"
"నువ్వు ఇంకా బాగున్నావు లిజ్జీ"
"ఆకలి, రాజా"
"పెద్ద వంకాయ ఉంది, కావాలా?"... పళ్ళికిలిస్తూ అన్నాడు.
"You naughty King" అంది.
ఇంతలో సుమతి వచ్చింది.
"ఎంతసేపు సుమతి? పిచ్చి ఆకలిగా ఉంది, ఏం తెచ్చావు"... అంటూ ఒక్కసారిగా లేచి సుమతి తెచ్చిన పాత్రలు మూతలు తీసాడు.
"ఎప్పుడు చేసినవి ఇవి".. తెచ్చిన పదార్ధాలు వేడిగా అనిపించకపోవడంతో కోపంగా అన్నాడు.
"సాయంత్రం మహారాజా"... రాజుగారు తిండిప్రియిడు కాబట్టి, తెచ్చినవి వేడిగా లేవు, ఇక తిడతాడు అనుకుంటూ... నెమ్మదిగా అడుగులు వెనకకి వెయ్యసాగింది సుమతి.
"నేను తినేవి వేడిగా ఉండాలని తెలీదా.. ఇవి చేసిన ముండాకొడుకెవడసలు, నరికేస్తా వాడిని.. పెద్దగా అరవసాగాడు.
"ఏం తింటారో చెప్పండి మహారాజా, వెంటనే చేయించి తెస్తాను"... తల దించుకుని అంది సుమతి.
"అడుక్కునేవాడిలా నేను ఎదురుచూస్తూ ఉంటే, రాజులా ఆ వంటవాడు తీరిగ్గా ఇప్పుడు చేస్తాడా.. అవి వచ్చేదాకా నేను ఆకలితో మెలికలు తిరిగిపోవాలా"... కోపంతో చిందులు తొక్కసాగాడు.
"ఏం తింటారో చెప్పండి మహారాజా, ఈలోపు పళ్ళున్నాయి"... అని పళ్ళ వైపు వేలు చూపించింది సుమతి.
"పళ్ళు తిని, నీళ్ళు తాగి పడుకోనా, నేను రాజునా, బంటునా"... రంకెలు వేయసాగాడు.
ఒక్క నిమిషం క్రితం కవిత్వం చెప్తూ తనని నవ్విస్తున్న రాజు, ఇంత అరుస్తూ ఉండటంతో దేని గురించో అర్ధంకాక అయోమయంగా అనిపించసాగింది లిజ్జీకి.
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 1 Guest(s)