[Kavinrajan]

ஒரே கதை களங்களையே எழுதி கொண்டிருக்காமல்.. பல்வேறு கதை களங்களில் களமாட விரும்புகிறேன். அதில் ஒன்று தான் திரில்லர் வகைமை சார்ந்த இக்கதை. (திரில்லர் கதைகளை இத்தளத்தில் தேடி பார்க்க வேண்டிருக்கிறது.)

இதில் காமம் கட்டாயம் கலந்து இருக்கும்.  அத்துடன்.. திரில்லர் மற்றும் க்ரைம் சற்று தூக்கலாக இருக்கும்.

இந்த வாரத்திற்குள் கதையை ஆரம்பித்து விடுவேன்.

லைக்ஸ், கமெண்ட்ஸ்.. இத்யாதி இத்யாதிகளை மனதில் வைத்து எழுத போகும் கதையல்ல இது. மனதுக்கு நெருக்கமாய் இருக்க போகும் கதை.

திரில்லர் வகை கதைகளங்களை விரும்பும் வாசகர்கள் தாராளமாக தொடரலாம்.

மற்றபடி இக்கதை வழவழ கொழகொழவென என்றில்லாமல் பரபரவென எக்ஸ்பிரஸ் வேகத்தில் நகரும். 

இக்கதை களம் வாசகர்களுக்கு 
வித்தியாசமான வாசிப்பு அனுபவம் தரும் என்ற நம்பிக்கையுடன் தொடங்குகிறேன்.. நன்றி.. 

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #1

சூரியனின் ஒளிகற்றைகளை மிச்சமீதி இல்லாமல் அப்பகுதியிலிருந்து துரத்தி விட்ட இரவின் அருளாசியில் இருள் அடர்த்தியாய் கவிந்து கிடக்க.. அதன் மடியில் தனித்திருந்த அந்த ஆடம்பர பங்களாவின் உட்புற விளக்குகள் நிலவுக்கு இணையான ஒளியை கஞ்சதனமில்லாமல் உமிழ்ந்து கொண்டிருந்தன.

பங்களாவின் பால்கனியில் காற்று வாங்க கைலி பனியன் சகிதமாய் ரிலாக்ஸாக வேடிக்கை பார்த்தபடி நின்றிருந்தார் நடுத்தர வயதை ஒத்த ஆதி என்கிற ஆதிராஜ்.

ஐம்பதை கடந்திருந்தாலும் இன்னும் உடலை கட்டுமஸ்தாகத்தான் வைத்திருந்தார். காரணம் அவரது உடற்பயிற்சிகள் மற்றும் பெரிதாக குற்றம் சொல்ல முடியாத அவரின் கெட்ட பழக்கவழக்கங்கள்.

மனதில் ஆயிரம் யோசனைகள் ஓடிக் கொண்டிருந்ததை போல அவர் முகம் இருந்தது. பல கம்பெனிகளின் எம்.டி. ஆயிற்றே இருக்காதா பின்ன என நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் நாம் நினைப்பது போல இந்நேரம் அவர் சிந்திப்பது தான் நடத்தும் கம்பெனிகளை பற்றியோ புதிதாய் தொடங்கவிருக்கும் பிஸ்னஸ்களை பற்றியதல்ல... இன்றிரவு அவருக்கு யார் கம்பெனி கொடுப்பார்கள் என்பதை பற்றியே.

பால்கனியை ஒட்டியவாறு இருந்த தன் படுக்கையறையினுள்ளே பார்வையை வீசினார். மெல்லிய ஜூரோ வாட்ஸ் பல்பு வெளிச்சத்தில் அவர் மனைவி முழுவதுமாக போர்த்தி கொண்டு அயர்ந்து தூங்கி கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

கொடுத்து வைத்தவள். வாய்க்கு ருசியாக சமைக்கிறாள். உண்டு படுத்தவுடன் நிம்மதியாக உறங்கி விடுகிறாள். அதை தவிர என்ன தெரியும் இவளுக்கு. 

நான் தான் கொடுத்து வைக்கவில்லை. கட்டிய புருஷனான என்னை கட்டிலில் சந்தோஷப்படுத்த தெரியாத ஜடம் அவள். இவளை குறை சொல்லி என்ன பயன்?

வீட்டு சாப்பாடு சரியில்லையென்றால், ஒட்டல் கேரியர் சாப்பாட்டை தானே வரவழைத்து சாப்பிட முடியும். மனைவியை வீட்டில் வைத்துக் கொண்டே, வேறு ஒருத்தியோடு கட்டில் சுகம் தேடுவது மனதுக்கு தப்பாக படுகிறது. ஆனால் சமூகத்தின் கண்கள் வழியாக பார்த்தால் தவறாக தெரியவில்லை. யாரும் செய்யாத குற்றத்தையா நான் செய்து விட்டேன்?

வெளியே இலைகள் சலசலக்கும் சத்தம் கேட்டது.

திரும்பி பால்கனிக்கு வெளியே பார்த்தார். கார்டன் வெட்டவெளியோரத்தில் க்ரோட்டன் செடிகளை கடந்து ஒரு கரிய உருவம் தனியாக அவுட்ஹவுஸ் பக்கமாய் வந்து கொண்டிருந்தது. 

அப்போது இரவு மணி 11 என தன் விலையுயர்ந்த கைக்கடிகாரத்தின் மூலம் தெரிந்து கொண்டார்.

அது துரை அனுப்பிய அழகியாகத் தான் இருக்க வேண்டும். எந்த முன்அறிவிப்பின்றி சரியான நேரத்திற்கு வந்து சேர்ந்து விட்டாள். 

அவர் மனத்தில் ஒரு இனம் புரியாத 'மன்மத' உணர்ச்சிகள் தூண்டப்பட்டு அது அடங்காமல் கிளர்ந்தது.

சப்தம் எதுவும் போட்டு தன் மனைவியை எழுப்பி விடாமல் பூனை நடை போட்டபடி பெட்ரூமை கடந்து சென்றார்.

துரித நேரத்தில் இரவு நேர உடுப்பில் மாறிக் கொண்டு, ஊற வைத்த பாதாம் பருப்புகளை வாயில் போட்டு மென்றபடி, வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதியான பெர்ஃபியூமை உடல் மணக்க அடித்து கொண்டு அவுட் ஹவுஸ் நோக்கி உற்சாகமாக விரைந்தார் ஆதி. 

அந்த உருவம் தற்சமயம் அவுட் ஹவுஸ் பக்கமாய் ஒதுங்கி இருப்பதை கண்டதும், இன்னும் வேகமாக நடையை கூட்டினார்.

சற்று நெருங்கி வந்திருந்தாலும், அந்த உருவத்தை சரியாக அவரால் அடையாளம் காண முடியவில்லை. கார்டனிலுள்ள நியான் அலங்கார விளக்குகளின் மங்கலான வெளிச்சங்கள் கூட ஒரு காரணமாக இருக்க கூடும்.

உருவத்தின் பக்கமாய் வந்து தொண்டையை சொருமியடி பேச முனைந்தார்.

"யாரும்மா நீ...?"

எந்த பதிலுமில்லை.

உருவத்தின் உயரத்தை வைத்து அது துரை இல்லை என ஒருவாறு ஊகித்தார்.

"போன வாரம் வந்த ரஞ்சனியா? இல்ல சுமிதாவா? யாருமா நீ? கூச்சபடாம சொல்லுமா..." ஜொள்ளோழுக பேசினார்.

"நா.. நித்யா.."

அவளின் ஜில் குரலை கேட்டு உருகி விட்டார். நெருக்கத்தில் அவளின் முகத்தை பார்த்து வியந்து போனார். மொத்தத்தில் சேலையில் அவளது ஸ்ட்ரட்க்சரை பார்த்து அசந்து போயிருந்தார் ஆதி.

தாராளமாக பத்துக்கு எட்டு கொடுக்கலாம் இவளுக்கு. ப்ராவாயில்லயே இம்முறை இளசாக.. புதுமுகமாக.. தரமான.. ஐட்டத்தை தான் அனுப்பிச்சிருக்கான் நம்ம துரை.

"தொழிலுக்கு புதுசா..?"

"ல்ல.. இல்ல.. ஆமா" இரு பதில்களை அளித்தாள்.

"ப்ராவாயில்ல.. ரிலாக்ஸா இரும்மா.. பெட்ரூம்ல வெச்சு நானே கண்டுபிடிச்சுக்குறேன்.. ட்ரிங்க்ஸ் அடிப்பியா..?" பேசிக் கொண்டே அவள் தோள் மீது ஒரு கை வைத்து அழுத்தி அவுட் ஹவுஸ்குள் தள்ளி கொண்டு போனார்.

பத்து நிமிடங்கள் கழித்து அந்த அவுட்ஹவுஸின் மாடி அறை விளக்குகள் ஒளிர்ந்ததை மரத்தின் பின்னே வேறு ஒரு முகமூடி அணிந்த ஒரு கரிய உருவம் கவனித்து கொண்டிருந்தது.

உள்ளே நுழையலாமா என்று யாரிடமோ கைபேசியில் கேட்டது. வேண்டாம் என்று எதிர்முனையில் பதில் வரவே அங்கிருந்து நகராமல் இருந்தது.

சுமார் இருபது நிமிடங்களுக்கு பொறுமையாய் காத்திருந்தது. அதன் பிறகு கதவை நோக்கி நகர்ந்தது.

உள்ளே கதவு திறந்திருந்தது. தாப்பாள் போட மறந்து போயிருந்தார் ஆதி.

எதிர்ப்பட்ட ஹாலில் பாதி குடித்து வைத்த இரண்டு கண்ணாடி கிளாஸ்களில் பீர் மிச்சமிருந்தது. எங்கே போயிருப்பார் ஆதி? கிச்சன், கீழ் வரவேற்பு அறை எங்கேயும் அவரையும் அந்த பெண்ணையும் காணோம்.

மேலே போய் பார்க்கலாம் என்று மாடிப்படியில் ஏறியது அவ்வுருவம். படியின் ஆரம்பத்தில் கசங்கி கிடந்த கத்திரிப்பூ கலர் சேலை ஒன்று கிடந்தது. 

எடுத்துப்பார்த்து மறுபடியும் தூர போட்டது.

படியில் கொஞ்சம் ஏறியதும் கைப்பிடியில் தொத்திக்கொண்டு சிவப்பான கலரில் ஜாக்கெட். புரிந்து கொண்டதை போல தலையை அசைத்தது அவ்வுருவம்.

ஜாக்கெட்டை தொட்டதும் அது கீழே விழுந்தது. கண்டுகொள்ளாமல் மாடிப்படி ஏறியது.

மாடிப்படி முடிவில் ஈரமாய் ஏதோ இருந்தது. பிசுபிசுப்பாக ஷூ காலில் வழுக்கியது. குனிந்து பார்க்க மனசு வரவில்லை அதற்கு.

என்ன நடக்கிறது இங்கே..? அந்த கேள்விக்கான விடையை தெரிந்து கொள்வது போல படுக்கையறை பக்கம் போனது.

கதவு மூடப்பட்டியிருந்தது.

கைப்பிடியை திருகியது. பலமாய் அழுத்தி பார்த்தது. ஊஹூம் கதவு திறக்கவேயில்லை. உள்ளே தாள் போட்டிருந்தது.

கதவின் ஒரத்தில்.. இது என்ன.. வீசி எறியப்பட்ட சிறுசான வெள்ளை உடை கண்ணில் தட்டுப்பட்டது.

ப்ராவா.. இது? 

தொட்டு பார்க்காமலேயே அந்த உருவத்துக்கு புரிந்தது. இதுவும் அந்த பெண்ணுடையதுதான். 

சேலை, ஜாக்கெட், ப்ரா எல்லாமே அவளுடையது தான். ஏன் இப்படி எல்லாம் தாறுமாறாக கிடக்கிறது? அவளது உடைகளை எல்லாவற்றையும் அவுத்து தூரப்போட்டது ஆதியாகத்தான் இருக்கும்.

இப்போது உள்ளே மூம்முரமாக அந்த பெண்ணிடம் காமக் களியாட்டம் நடத்தி கொண்டிருப்பார்.

அந்த உருவம் யோசிப்பது போல கதவு வெளியில் தரையில் சரிந்து உட்கார்ந்தது. உள்ளே என்ன நடக்கிறது என காது கொடுத்து கேட்டது.

முதலில் கதவுக்குள்ளிருந்து 'தட்..தட்..' என்று சீரான ஒலிகள் கேட்டது. 

ஆழ்ந்து கேட்க சீராக தட் தட் என்று ஏதோ இடிபடும் சத்தம் கேட்டது. நேரமாக நேரமாக அந்த சத்தங்கள் அதன் காதுக்கு பழகின. 

யாரோ முக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த பெண்ணா இல்லை ஆதியா என்று இனம் பிரிக்க அந்த உருவத்தால் முடியவில்லை.

திடீரென்று ஒரு ‘ஹக்’ என்று பலமான திணறல் சத்தம். இது கண்டிப்பாக அந்த பெண்ணுடைய குரல்தான்.

சீராக முக்கலும் இப்போது 'தட் தட்' என்ற படுக்கை குலுக்கலும் சந்தேகமில்லாமல் கேட்டன. 'உம்..உம்..' அந்த பெண் முக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது போல தீர்மானமாக கதவில் சாய்ந்து கொண்டது.

உள்ளே அந்த பெண்ணின் சீரான முக்கல் முனகல்கள் இப்போது அந்த முகமூடி உருவத்தின் காதுக்கு பழகிப்போனது. 

நடுநடுவில் ஏதேதோ புது சத்தங்களும்.. ஆதியின் பலமான முனகல்களும்.. அதன் பின் அந்த பெண்ணின் மெல்லிய பேச்சுக்களும் அதற்கு நன்றாக கேட்டன.

ரொம்ப நேரத்தில் படபடப்பு குறையாமல் மெதுவாக எழுந்து நின்று கதவை நோக்கி தயாராக காத்திருந்தது.

உள்ளே சத்தம் முற்றிலும் குறைந்து போகவே.. நிதானமாக கதவை தட்டியது.

"யாரது?" ஆதியின் குரலுக்கு பதிலளிக்காமல் அது அலட்சியப்படுத்தியது.

"யாருனு கேக்குறேன்ல்ல..?" அது திரும்பவும் பதில் கொடுக்கவில்லை.

"துரையா?.. கொஞ்சம் இரு கதவ திறக்குறேன்.."

இடுப்பில் ஒரு துண்டு மட்டும் அணிந்தபடி கதவை திறந்து பார்த்தார் ஆதி.

கட்டிலில் நடுவே அந்த இளம்பெண் போர்வைக்குள்ளே அரை மயக்கத்தில் அயர்ந்து படுத்திருந்தது அந்த உருவத்துக்கு தெரிந்தது.

"யாருடா நீ..?" அது துரை இல்லை என்று உணர்ந்து கொண்டார் ஆதி.

அந்த உருவம் பதிலேதும் அளிக்காமல் பளபளக்கும் உலோகத்தில் செய்த பொருள் ஒன்றை எடுத்து சாவகாசமாய் வெளியே நீட்டியது.

சற்றே உற்று பார்த்திருந்தால் அது துப்பாக்கி என அப்போதே அவருக்கு தெரிந்து போயிருக்கும். ஆனால் சற்று முன்னர் ஒரு பெண்ணை சல்லாபித்த மயக்கத்தில் இருந்தவருக்கு அதை கண்டுகொள்ள நேரமில்லை போலும்.

"கேக்குறது காதுல விழலையா.. எப்படிடா உள்ள வந்த? உனக்கு என்னடா இங்க வேலை..?"

அதற்கு பதில் சொல்லும் விதமாக இடைவிடாமல் அடுத்தடுத்து மூன்று குண்டுகளை சத்தமில்லாமல், சைலன்ஸர் துப்பாக்கியின் துணையுடன் ஆதியின் மேல் உமிழ்ந்தது.

கத்த கூட நேரமில்லாமல்... துப்பாக்கியால் சுட்ட அந்த உருவம் யார் என்பதை அறியாமல்... ரத்த வெள்ளத்தில் கதவு ஒரமாக சரிந்தார்.

அந்த உருவம் தூரத்தில் செல்வதை பார்த்து கொண்டே நிலைகுத்திய விழிகளோடு உயிரை விட்டிருந்தார் தொழிலதிபர் ஆதி என்கிற ஆதிராஜ்.

[Kavinrajan]

அன்பு நண்பா

உங்கள் த்ரில்லர் கதைக்காக மிக ஆவலுடன் காத்து கொண்டு இருக்கிறேன் நண்பா

நமது தலத்தில் யாருமே இப்போதெல்லாம் த்ரில்லர் கதை எழுதுவது இல்லை நண்பா

நீங்கள் தான் அந்த முயற்சியை எடுத்து இருக்கிறீர்கள்

வாழ்த்துக்கள்

நன்றி

உண்மை தான். இங்கே நிறைய ரைட்டர்ஸ் நிறைய லைக்ஸ் வாங்க வேண்டும் என்ற குறிக்கோளை நோக்கியே எழுதுகின்றனர். அதனால் வித்தியாச முயற்சிகளை எடுப்பதில்லை.

எனக்கும் இந்த கதை ஒரு வித ப்ரீட்சை தான். ஆரம்பித்து இருக்கிறேன். படித்து பார்த்து கருத்து சொல்லுங்கள்.

நன்றி நண்பரே. 

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #2

ஜன்னல்களின் வழியே சூரிய வெளிச்சம் நுழையா வண்ணம் கனத்த திரைச்சீலைகளால் மூடி மறைக்கப்பட்ட அந்த படுக்கையறையில் விடிந்து விட்டது என்பதை உணர்த்தும் விதமாக... அங்குள்ள பெண்டூல கடிகாரம் 6.30 என சுட்டிக் காட்டியது.

"ஆஆஹ்ஹ்ஹஹா... ம்ம்ம்மா..."

கெட்ட கனவு ஒன்றை கண்டு விட்டு திடீரேன முழித்து எழுவது போல, தொழிலதிபர் ஆதி என்கிற ஆதிராஜ் படுக்கையிலிருந்து அலறியடித்தபடி கைகால்களை உதறி கொண்டு எழுந்து கொண்டார்.

அவரது ஒரு கை தன்னிச்சையாக வயிற்று மற்றும் மார்பு பகுதிகளை தொட்டு பார்த்து தடவி கொண்டது. அங்கு குண்டுகள் ஏதும் துளைத்து இரத்தம் வழியாமல் இருப்பதை கண்டு நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டு கொண்டார்.

அப்போது இது வெறும் கனவு தானா? நான் இன்னும் சுடப்பட்டு செத்து போகவில்லையா?

இருந்தாலும் மேற்கொண்டு நம்பிக்கை இல்லாதவராக, நிலைக்கண்ணாடியின் முன் நின்று தன்னை சரிப்பார்த்து கொண்டார்.

ஒரு பேச்சுக்கு கனவு தான் என வைத்து கொண்டாலும், துப்பாக்கி குண்டுகள் என் உடலில் துளைத்தது... ரத்தம் வழிந்தது... மரண வலி எடுத்தது... உயிர் பிரிந்தது... அனைத்தும் வெகு இயல்பாக நடந்த மாதிரி என் நினைவில் இருக்கிறதே. கனவில் இது எப்படி சாத்தியம்?

குழப்பத்தில் இருந்த ஆதியை கதவை திறந்து கொண்டு வந்த சுமித்ராவின் கொலுசு சத்தம் இயல்புக்கு மாற்றியது.

"இந்தாங்க... இன்னிக்கு உங்களுக்கு ஸ்பெஷலான ஃபில்டர் காபி. சூடு ஆறத்துக்குள்ள எடுத்துக்கோங்க..." துவட்டிய ஈர கூந்தலுடன்.. காலை புன்னகை மாறாமல் அவர் மனைவி சுமித்ரா. அந்த வீட்டின் குடும்பத்தலைவி.

நேற்று தான் ஸ்பெஷல் என்று ஒரு ஃபில்டர் காபி கொடுத்தாளே.. இன்றும் அப்படி என்ன தான் விசேஷம்? இவளிடம் கனவில் நடந்த அனைத்தையும் தெரிவித்து விடலாமா?

வேண்டாம், வீணாக இவளுக்கும் எதற்காக குழப்பங்களை விதைக்க வேண்டும். தவிர, இரவு நேரத்தில் அவுட்ஹவுஸ் சென்று வேசிகளிடம் நடத்தும் காமக்களியாட்ட விபரத்தையும் அவளுக்கு எடுத்து சொல்ல வேண்டுமே.

"ம்ம்" என மட்டும் சத்தம் கொடுத்து விட்டு டம்ளரை வாங்கி கொண்டார்.

"சாமி பிரசாதம் வைச்சிருக்கேன். குளிச்சிட்டு வந்து எடுத்துக்கோங்க... எட்டரை மணிக்கேல்லாம் ஆபிஸ் விஷயமா அவசரமா வெளியே போகனும்னு நேத்து நைட் சொன்னிங்க... இப்படி மசமசனு நின்னுட்டே இருந்தா எப்படிங்க... நேரத்தோட டிபன் சாப்பிட்டு கிளம்ப ரெடியாகுங்க..." அக்கறையுடன் அவசரப்படுத்தினாள் சுமித்ரா.

நேற்று காலை எழுந்தவுடன் எனக்கு என்ன உபதேசித்தாளோ அதையே இன்று காலையும் ஒரு வார்த்தை மாறாது என்னிடம் ஒப்புவிக்கிறாள். என்ன ஆச்சு இவளுக்கு? நான் தான் குழப்பத்தில் இருக்கிறேன் என்றால் இவளுமா?

காபியை உறிஞ்சியபடியே வாசல் வரை வந்தவர், இன்றைய தினசரியை எடுத்து புரட்டி பார்த்தார். 

'தங்கம் விலை புதிய உச்சத்தை தொட்டது' - தலைப்புச் செய்தி

நேற்றும் இதை தானே தலைப்புச் செய்தியாக போட்டார்கள். தினமும் தங்கம் விலையேற்றம் மட்டும் தானா தலைப்புச் செய்தி. எரிச்சலில் மேலும் படிக்காமல் ஜன்னலில் சொருகி வைத்தார்.

அவுட்ஹவுஸ் பக்கம் போனால் என்ன என அவருக்கு தோன்றியது. ஆர்வம் பற்றிக் கொள்ள, மூன்று மடக்கில் காபியை குடித்து விட்டு கிளம்பினார்.

அவுட்ஹவுஸ் உள்ளே நுழைந்ததும்.. நேற்றிரவு ஹாலில் உபயோகப்படுத்திய பீர் பாட்டில், பாதி குடித்து வைக்கப்பட்ட கண்ணாடி டம்ளர்கள் என எதுவும் அங்கே இல்லை.

விறுவிறுவேன மாடிப்படி ஏறி அவர் நேற்றிரவு சுடப்பட்ட இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். 

நேற்றிரவு காசுக்காக படுக்கையை பகிர வந்த இளம்பெண்ணை இறுக கட்டிப்பிடித்து முத்தமிட்டு.. அவள் சேலையும் உள்ளாடைகளையும் நான் அவிழ்த்து ஏறிந்தது நன்றாக ஞாபகமிருக்கிறது. ஆனால் அவை ஒன்று கூட ஏன் என் கண்களுக்கு தட்டுப்படவில்லை.

சம்திங் ராங்.. ஏதோ தப்பு நடக்கிறது.. என மனதுக்குள் எண்ணிக் கொண்டார்.

பெட்ரூம் நுழைவாயிலை நன்றாக நோட்டமிட்டார்.

கீழே தனது ரத்த கறைகள் எதாவது தென்படுகிறதா என உற்று பார்த்தார். பெட்ரூமுக்குள் புகுந்து உற்று பார்த்தார்.

கீழேறங்கி அவுட்ஹவுஸை பல முறை நோகாமல் சுற்றி வந்தாலும் அவருக்கு எந்த தடயங்களும் சிக்கவில்லை.

என்ன தான் நடக்கிறது இங்கே?

"ஏதாவது காணாம போயிடுசிங்களாய்யா...?" தோட்டக்காரன் செல்வம் கைகட்டியபடி அவர் அருகில் வந்து நின்றான். 

அவனுக்கு பின்புறம் அவன் இளம் மனைவி ரூக்கு. மஞ்சள் அகலாத தாலி. கண்களில் ஒரு பயங்கலந்த பார்வை. புதிதாக திருமணமான பெண் என அவள் அணிந்த உடைகள் சொல்லியது.

அவள் மேனியை முடிந்த வரை ஆழம் பார்த்தவர்.. செல்வத்தை நோக்கினார்.

"எதுவும் இல்ல.. நேத்து நைட் எத்தன மணி வரைக்கும் இங்க வேல செய்ஞ்ச செல்வம்..?"

"எப்பவும் நைட்டு எட்டு மணி வரை இங்க தான் இருப்பேன்ங்க.. நேத்து ஆறு மணிக்கேல்லாம் வேலைய முடிச்சிட்டு பங்களாவ விட்டு வெளிய போயிட்டேன்யா... கல்யாணமாகி ஒரு வாரந் தானே ஆச்சு.." செல்வம் தலையை சொறிந்தபடியே பதிலளிக்க.. ரூக்கு அவன் முதுகில் குத்தினாள்.

"அப்டியா.." ரூக்குவின் நாணத்தை வெகுவாக ரசித்தார் ஆதி.

' ப்ரவாயில்லையே நம்ம செல்வம் பய ஒரு நல்ல நாட்டுகட்டைய தான் பிடிச்சுட்டு வந்துருக்கான்.. இவ நம்ம வழிக்கு ஒத்து வருவாளா.. எப்படியும் இங்க தானே இருப்பா.. ஒரு நைட்டு அவுட் ஹவுஸ்ல வச்சு..'

"இப்ப ஏதாச்சும் உதவி தேவப்படுதுங்களா?" செல்வம் ஆதியின் எண்ணங்களை கலைத்தான்.

"இல்ல.. இல்ல நீ போலாம்..." இவனால் பிரோஜனமில்லை என தெரிந்ததும் அனுப்பி விட்டார்.

நடக்கும் போது ரூக்குவின் அசைந்தாடும் பின்னழகு மட்டுமே அவருக்கு இருந்த ஒரே ஆறுதல்.

மேலும் கார்டனிலுள்ள பல இடங்களில் சுற்றி பார்த்து விட்டு திருப்திபட்டவராக, அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று திரும்ப பங்களாவிற்கு வந்து சேர்ந்தார். குழப்பங்கள் ஒருவாறு தீர்ந்து போய் தெளிந்த மனநிலையில் இருந்தார்.

வந்தது வெறும் கனவு. பயங்கரமான கனவு. அவ்வளவு தான். இதற்கு போய் நான் எதற்கு வீணாக டென்ஷன் ஆகி வேண்டும்?

குளித்து முடித்து அலுவலக உடைகளை அணிந்து கொண்டு டைனிங் டேபிளில் வந்தமர்ந்த அவருக்கு, நேற்று வழங்கப்பட்ட அதே காலை டிபன் இன்றும் வழங்கப்பட்டதில் அவர் மனைவியின் மேல் மீண்டும் எரிச்சல் உண்டானது.

"இன்னிக்கும் பொங்கல் தானா..?"

"என்னங்க.. நேத்து இட்லி தக்காளி சட்டினி தானே சாப்டிங்க..."

மறந்து விட்டாளா இல்லை மாற்றி சொல்லுகிறாளா? நேற்று பொங்கல் சாப்பிட்ட சுவை இன்னும் என் நாவில் உள்ளதே. பொங்கலையே உற்று பார்த்து கொண்டிருந்தார்.

"சாப்பிடும் போது ஆபிஸ் பிரச்சனைகள மனசுல வைச்சுக்காதீங்கனு சொன்னா கேட்டீங்களா. நேத்து சாப்பிட்டதே இன்னும் உங்களுக்கு ஞாபகமில்ல... சரி, சாப்பிட்டு முடிச்சதும், கோயம்பத்தூர்ல படிக்கிற நம்ம பையனுக்கு கால் பண்ணி அவசியம் பேசிடுங்களேன்... நீங்க அவன்கிட்ட பேசி ரொம்ப நாளாச்சி... அவசரத்துல மறந்துடப் போறிங்க..."

"கண்டிப்பா பண்ணுறேன்.." என பேச்சுக்கு சொன்னாரே தவிர அவர் மனதில் வேறு சிந்தனைகள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.

எட்டரை மணிக்கு ஆதி போர்டிகோவுக்கு வந்தபோது கார் அவருக்காக தயாராய் காத்திருந்தது. 

"குட்மார்னிங் சார்..." செக்ஸியான குரலில் செக்கரட்டரி பூஜா பவ்யமாக வணக்கம் வைத்து கதவுகளை அவருக்காக திறந்து வைத்தாள்.

பூஜாவின் மினி ஸ்கர்ட் வழவழ வாழைத்தண்டு கால்களும், ஒவர் கோட்டில் பிதுங்கிய முலை செழுமைகளையும் தினந்தோறும் பார்த்தாலும் அலுக்கவில்லை அவருக்கு.

"பத்திரமா போயிட்டு வாங்க..." சுமித்ரா ப்ரீப் கேஸை எடுத்து கொடுத்து வழி அனுப்பி வைத்ததும், ஆதி காருக்குள்ளே தன்னை நுழைத்து கொண்டார்.

"ட்ரைவர். வண்டிய எடுங்க..." செக்கரட்டரி பூஜா உத்தரவு போட்டதும் கார் தன்னை மீண்டும் உயிர்பித்து கொண்டு பறந்தது.

"ஹவ் ஆர் யூ பூஜா..?"

"வெரி குட் சார்.. அபௌட் யூ சார்..?"

"மார்னிங் எழுந்ததுல இருந்து ஒரே டென்ஷன்.. ஒரு கெட்ட கனவு வந்து டிஸ்டர்ப் பண்ணிடுச்சு.."

"அப்படி என்ன கெட்ட கனவு வந்தது சார்..?"

"அத விடு.. இன்னிக்கு டீப் டிஸ்கஷன் வச்சிக்கலமா.. மூட் அவுட் ஆகி போச்சு பூஜா.."

ஆதி பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பூஜாவின் தொடைகளில் கைவைத்து தடவி ஸ்கர்ட்டுக்குள்ளே தன் விரல்களை நுழைக்க முயற்சித்ததை அவசரமாக தடுத்தாள்.

"ஸ்டாப் திஸ் ஆதி.. டோன்ட் டூ இட் ஹியர்.." ஆதியின் காதுகளில் மட்டும் விழுமாறு கிசுகிசுத்தாள் பூஜா.

"ஒகே.. ஒகே.. இன்னிக்கு என்ன ப்ரோகிராம் ஷெட்யூல் பூஜா..?" பின்பக்க சீட்டில் வசதியாக தன்னை சாய்த்து கொண்டு பேச்சை மாற்றினார் ஆதி.

"நைன் ஓ கிளாக் - டிபார்ட்மெண்டல் மேனேஜர்ஸ் மீட்டிங், டென் ஓ கிளாக் - வென்ச்சர் காப்டலிஸ்ட் மீட்டிங், டூவல் டூ ஓன் - லன்ச் பிரேக், ஓன் ஓ கிளாக் - எக்ஸிக்யூடிவ்ஸ் மீட்டிங்..."

திடீரேன பாதியில் இடைமறித்தார் ஆதி.

"வெய்ட்... வெய்ட்... பூஜா இந்த ஷெட்யூல நீ ஏற்கனவே என்கிட்ட சொல்லிட்டமா... வென்ச்சர் காப்டலிஸ்ட் டிபார்ட்மெண்டல் மீட்டிங்களேல்லாம் நேத்தே முடிச்சாச்சே... ப்ளீஸ் டோன்ட் ரீப்பிட் அகேன். இன்னிக்கு ஷெட்யூல சரியா பார்த்து சொல்றியாமா...?" 

"நான் இன்னிக்கு நடக்கிற ஷெட்யூல பாத்து தான் உங்ககிட்ட சொல்லுறேன்.. என்ன நம்புங்க சார்..." பூஜாவின் கண்களில் உண்மை தெரிந்தது.

"வாட்... அப்ப நா பொய் சொல்றேனா.?" ஆதி எரிச்சலில் சத்தமாய் பேசியது ட்ரைவரை ஒருமுறை திரும்பி பார்க்க வைத்தது.

"நா அப்படி சொல்லைங்க சார்... இன்னிக்கு 25ஆம் தேதி வியாழக்கிழமை ஷெட்யூல் பண்ண ப்ரோக்கிராம பார்த்து தான் படிக்குறேன் சார்... தப்பா எதாச்சும் சொல்லியிருந்தேனா மன்னிச்சிடுங்க சார்.." கைகூப்பாமலே மன்றாடினாள் பூஜா.

"வாட் டூ யூ மீன்.. இன்னிக்கு 26ம் தேதி வெள்ளிக்கிழமை தானே வரும்... மாத்தி சொல்லுறியாமா..."

"சார்... மறுபடியும் உங்கள திருத்தறேனு தயவு செய்ஞ்சு நினைக்காதிங்க... இன்னிக்கு தேதி 25 சார்... அதான் உண்மை..." அழுத்தம்திருத்தமாய் பூஜா சொன்னதும் ஆடி போய் விட்டார் ஆதி.

"ஆமா சார்... செக்கரட்டரி சொல்லுறது உண்மைதாங்க. இன்னிக்கு தேதி 25..." ட்ரைவரும் சேர்ந்து ஒத்து ஊதியதும் தலை சுற்றியது அவருக்கு.

அவசரமாய் தன் கைக்கடிகாரத்தை உயர்த்தி பார்த்ததில்... அதிலும் 25ம் தேதி தான். இவர்கள் பொய் சொல்லலாம் ஆனால் கடிகாரத்துக்கு பொய் சொல்ல தெரியாதே.

"ஓ மை காட்" அவர் உதடுகள் தன்னிச்சையாய் முணுமுணுத்தன.

நேற்றிரவு யாரோ ஒரு உருவம் என்னை சுட்டது.. நான் செத்து போனது... அனைத்தும் உண்மை தான் போல.. பின்பு இன்றைக்கு எப்படி உயிரோட இருக்கேன்... சம்திங் ராங்...

யோசனையில் ஆழ்ந்த ஆதியை வித்தியாசமாக பார்த்தாள் பூஜா.

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #3

சத்தமின்றி இயங்கும் குளிர்சாதனத்தின்

பனிப்பிரதேச குளுமை.

உறுத்தலில்லாத உயர்தர இருக்கையின்

மிருதுவான மென்மை.

விரைவான வேகத்திலும் சொகுசு காரின்

குலுங்காத தன்மை.

நெருக்கத்தில் எட்டி பார்க்கும் பூஜாவின் 

இளமைகளின் செழுமை.

இவை யாவையும் அக்கணத்தில் உணரா நிலையில் இருந்தார் ஆதி. 

பூமி ஒரு நாள் பின்னோக்கி காலப் பயணம் செய்து விட்டதா?

இல்லை

என் முளையின் ஒரு பகுதி செயலிழந்து நினைவுகளை பின்னோக்கி இழுத்து விட்டதா?

இல்லை

செக்கரட்டரி பூஜாவும் ட்ரைவரும் எதாவது கண்கட்டி வித்தைகள் நடத்தி என்னை ஏமாற்றுகிறார்களா?

தர்க்கப்படி இந்த மூன்று விஷயங்களும் இங்கே நடக்க வாய்ப்பில்லை. பின் எதனால் இப்படி?

எதுவும் பிடிபடாமல் கண்களை முடிக்கொண்டபடி மோவாயில் கைவைத்து தீர்க்கமாக யோசித்து கொண்டிருந்தார் ஆதி.

"சார்... சார்... ஆர் யூ ஆல்ரைட்?" பக்கத்தில் இருந்த பூஜா பதறிப்போய் அவர் தோளை தொட்டு உலுக்கினாள்.

"ஆங்.. யா..யா. ஐ ஆம் குட்... மைண்ட்ல ஒரு சின்ன கன்ப்யூஷன்... அதான் தேதிய மாத்தி ஞாபகத்துல வெச்சிட்டு தப்பா சொல்லிட்டேன்... இட்ஸ் ஒகே நௌ..." சமாளித்து பதிலளித்தாலும் தனக்கு கீழே சம்பளம் வாங்குபவர்களிடம் அசிங்கப்பட அவர் விரும்பவில்லை என்பதை போல அவரின் முகபாவனைகள் இருந்தன.

"மறுபடியும் ஷெட்யூல வாசிக்கவா சார்?" 

"யெஸ்..யெஸ்.. ப்ளீஸ்.. கன்ட்டினியூ" 

தன் ரோஸ் நிற லீப்ஸ்டிக் உதடுகளை குவித்தபடி மீண்டும் ஷெட்யூலை முழுவதுமாக நிறுத்தி நிதானமாக வாசித்து முடித்தாள் செக்கரட்டரி பூஜா.

"வாட் நெக்ஸ்ட் சார்..." இம்முறை பாஸ் தப்பேதும் சொல்ல மாட்டார் என உறுதியாக நம்பினாள்.

"ஒகே.. டூ திஸ் நௌ.. இன்னிக்கு ஷெட்யூல் பண்ணிருக்கிற ப்ரோகிராம் எல்லாத்தையும் உடனே கான்சல் பண்ணிடுமா.." சாதாரணமாக சொல்லி பூஜாவை அதிர வைத்தார்.

"எ..என்ன சார்... என்ன சொல்றிங்க... எல்லாமே முக்கியமான..."

"டூ இட் வாட் ஐ சே..." செக்கரட்டரி பூஜா முடிக்கும் முன்னே இடைமறித்தார் ஆதி.

"ஒகே சார்" தலையாட்டுவதை தவிர பூஜாவால் வேறு என்ன செய்ய முடியும்?

ஆதியை பொறுத்தவரை ஷெட்யூலில் உள்ள மீட்டிங்கையெல்லாம் நேற்றே முடித்து விட்டார். இன்று மீண்டுமொருமுறை கலந்து கொள்ள அவருக்கு வெறுப்பாயிருந்தது. 

நேற்று காலையில் உண்ட பொங்கலை இன்று காலையிலும் திரும்ப உண்ணலாம். ஆனால் நேற்று மீட்டிங்கில் கேட்ட மனிதர்களின் செயற்கை பேச்சுகளை இன்றும் திரும்ப கேட்க யாராவது விரும்புவார்களா..?

காலையிருந்து அவரை சுற்றி நடந்த விஷயங்கள் எதுவுமே சரியில்லை. பொறுமையாக ஆராய வேண்டும் என விரும்பினார். அதற்காக அவருக்கு தொந்தரவு இல்லா தனிமை தேவைப்பட்டது. கூடவே பூஜாவும் அவருக்கு தேவைப்படுகிறாள்.

சற்று நேரத்தில் 'ஆதிராஜ் குரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸ்' என கொட்டை எழுத்துகளால் பொறிக்கப்பட்ட ஆறு மாடி கொண்ட கட்டிட வாசலில் சொகுசு கார் கம்பிரமாய் நின்றது. 

ஆதி கதவுகளை திறந்து இறங்கியதும் கோட்சூட் போட்ட மனிதர்கள் அவரை சூழ்ந்து கொண்டனர். 

அனைவரிடமும் சம்பிரதாயமாக கைக்குலுக்கி விட்டு, யாரிடமும் அதிகம் நேரம் கடத்தாமல் கட்டிடத்திற்குள் புகுந்தார்.

மூன்றாம் தளத்தில் உள்ள தன் அலுவலக அறை வந்ததும் உள்ளே சென்று அடைந்து கொண்டார். யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்காதிர்கள் என செக்கரட்டரி பூஜாவிடம் கண்டிப்பாக சொல்லி வைத்தார். 

கூடவே அவள் காதில் கிசுகிசுப்பாக.. நான் சொல்லும் போது மட்டும் 'உள்ளே வந்து விடு' என கன்னத்தில் செல்லமாக தட்டி கட்டளையிட்டார்.

அலுவலகத்தில் டென்ஷனில் இருக்கும் போது இரண்டு விஷயங்கள் அவருக்கு தேவைபடுகின்றன. 

ஒன்று புகைக்கும் பழக்கம். அதற்கு மார்ல்போரோ சிகரெட் ப்ராண்ட் வேண்டும். அவரது அலுவலக டேபிள் ட்ராவில் எப்போதும் போதிய ஸ்டாக் இருக்கும்.

இரண்டாவது மிகவும் ரகசியமான விஷயம். அதாவது.. அவருக்கு லிங்க பூஜை செய்து அவர் டென்ஷனை குறைப்பது. அதற்கு செக்கரட்டரி பூஜா துணை வேண்டும். அவருக்கு லிங்க பூஜை செய்ய எப்போதும் அவள் உதடுகளை தயாராய் வைத்திருக்கிறாள்.

இப்போது முதலாவது விஷயம் தேவைப்பட்டதால்.. அதாவது சிகரெட் அவர் கைகளில் தானாகவே வந்தமர்ந்தது.

ஏஸியை அணைத்து விட்டு சொகுசு நாற்காலியில் அமர்ந்தபடியே சிகரெட்டை ஊதி தள்ளினார். 

அவர் முளை நன்கு வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது. யோசிக்க தொடங்கினார்.

இரண்டு விஷயங்கள் அவர் மனதை ரொம்பவே அரித்தன. 

ஒன்று, ஏன் நேற்று நடந்த சம்பவங்கள்.. அதாவது ஸ்பெஷலான ஃபில்டர் காபி முதற்கொண்டு ஆபிஸ் மீட்டிங் வரை திரும்ப இன்றும் ஏன் தொடர்கின்றன?

இரண்டு, நேற்றிரவு அவரை துப்பாக்கியால் சுட்டு கொலை செய்த முகந்தெரியாத அந்த உருவம் யார்? எந்த காரணத்திற்காக அவரை கொல்ல வந்தது? அவருடன் படுக்கை பகிர்ந்த பெண்.. அவள் பெயர்..பெயர்.. ஆங் நித்யா.. அவளுக்கும் அந்த கொலைகார உருவத்துக்கும் ஏதாச்சும் தொடர்பு இருக்குமா?

மேற்கொண்டு விவரம் அறிய உடனே துரையை கைபேசியில் தொடர்பு கொண்டார்.

"சார்... இன்னிக்கு நைட்டு கோழி எதுவும் மாட்டலைங்க சார்.. தேடிட்டு இருக்கேன்.. நானே உங்களுக்கு கால் பண்ணலாம்னு இருந்தேன். அதுக்குள்ள நீங்களே எனக்கு கால் பண்ணிடிங்க சார்... " ஆதிக்கு மட்டுமே தெரிந்த பிராத்தல் பிஸ்னஸ் கோட்வர்டு வைத்து பேசினான் துரை. 

"ப்ரவாயில்ல துரை... கோழிய பிடிச்சதும் அவசியம் எனக்கு தகவல் கொடு.. மறந்துடாத.."

"சரிங்க சார்.."

தொடர்பை அணைத்தார். ஏஸியை மீண்டும் ஆன் செய்தார். 

இன்று நித்யா என்ற இளம்பெண் இன்றிரவு 11 மணி அவுட் ஹவுஸ் வந்து விடுவாள் என துரை மட்டும் சொல்லி விட்டால்.. என் குழப்பங்கள் 100 சதவிகிதத்தை தொட்டு விடும்.

மேலும் ஆதியின் டென்ஷன் எகிறியது. இரண்டாவது விஷயத்துக்காக உடனே பூஜாவை இண்டர்காமில் அழைத்தார்.

"பூஜா.. உள்ள வந்துடு.."

ஏஸி அறைக்குள் படபடப்பாக உள்ளே நுழைந்தாள் பூஜா. இது ஒன்றும் அவளுக்கு முதல் முறை இல்லை. இருந்தாலும் அவளை பயம் கொத்தி தின்றது.

"லாக் த டோர்.." கட்டளையிட்டார். செய்தாள்.

"ஸ்விட்ச் ஆன் த டீவி." அதையும் செய்தாள்.

"கிட்ட வா பூஜா.. பதட்டப்படர மாதிரி உன் முகம் சொல்லுது.. ரிலாக்ஸா இரு.. உனக்கு என்ன இது புதுசா..?" சிரித்தார் ஆதி.

"ச..சார்.. இப்ப சக்கிங் மட்டும் தானே சார்.."

"யெஸ்.. ஆமா.. ஆபிஸ் ரூல்ஸ் தெரியும்ல்ல.. இங்க ஒன்லி சக்கிங் நோ ஃபக்கிங்.. இதுல உனக்கு எதாவது ப்ராப்ளமா..?"

"நோ.‌. நோ.. நத்திங் சார்.." பூஜாவின் படபடப்பு கொஞ்சம் குறைந்தது. அப்பாடா.. என அவள் முகம் தெளிவாக இருந்தது.

"ஒகே.. என் முன்னாடி வா பூஜா.. பெண்ட் அண்டு நீல் டவுன்.."

நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஆதியின் கால்களுக்கு நடுவே வெட்கமின்றி முழங்காலிட்டாள் பூஜா.

சம்பளம் கொடுக்கும் முதலாளி சொன்னால் கேட்டுத் தானே ஆக வேண்டும்.

பூஜாவின் தலை முடியை ஆதி கோதியதையும் பின்னர் தனது கன்னத்தையும் உதடுகளையும் விரலால் வருடத் தொடங்கியதும்.. அவளுக்கு தனது முதலாளி எதிர்பார்க்கும் செயல் என்ன என்பது உடனே புரிந்தது.

தனது பாண்ட் பெல்ட்ஐ அவிழ்த்து பின்னர் ஜிப்பைத் திறந்து உள்ளே சிறைப்படுத்திக் கிடந்த அவரது ஆண்மையை எடுத்து வெளியே விட்டவுடன், இதுவரை மண்ணை நோக்கி இருந்த அவரது கழி இப்போது விண்ணை நோக்கி வீராப்பாக எழத் தொடங்கியது.

பூஜா ஒரு கணம் அயர்ந்து விட்டாள்.

புதர் படர்ந்த தோட்டத்துக்குள் நிற்கும் சரிந்த தென்னை மரம் போல அது விறைத்து நின்றதைக் கண்டவுடன் அவளுக்கு ஒரு வித பதற்றம் தோற்றி கொண்டது. அமைதியாக இருந்தாள்.

"பூஜா.. ஏன் சைலண்ட்டா இருக்க.. ஹோல்ட் திஸ் இன் யூவர் ஹாண்ட்.. ஸ்டார்ட் நௌ.." தன் மென்மையான கைகளுக்குள் அவர் தடியை சிறைப்பிடித்து வைத்து கொண்டாள்.

அவரது தம்பி தன் கைகளுக்குள் சூடான இரும்புக் கம்பி போல் துடிக்க பூஜாவுக்கு கொஞ்சம் வியர்த்தது.

ஆனாலும் முதலாளியின் கட்டளைக்கு பணிந்து உடனே செயலில் இறங்கினாள்.

அவள் தனது கைகளில் கொடுக்கப்பட்ட புதிய ‘பொறுப்பை’ மிகவும் நிதானமாக உன்னிப்பாக கவனித்து மெல்ல மேலேயும் கீழேயும் ஆட்டினாள்.

பின்பு அவள் ஓரக் கண்களால் தனது செயலை ஆதி சார் வெகுவாக ரசிக்கிறார் என்பதையும் உணர்ந்து ஆட்டுவதை வேகப்படுத்தினாள். 

"தட்ஸ் எனஃப் பூஜா.. சக் நௌ.."

பூஜா தலை முடியை கோதி விட்டுக்கொண்டாள். அவளின் ரோஸ் நிற உதட்டை நாக்கால் ஈரம் செய்து கொண்டாள். விரிந்திருந்த ஆதியின் தொடை நடுவே குனிந்தாள். 

பூஜா முக்கப் பார்த்தாள். 

ஆதி முனகப் பார்த்தார்.

அவள் வழவழ தாடை விரிந்து கழுத்து நரம்பு புடைத்தது. அகலமாக வாயை திறந்து.. இன்னும் பெரியதாய் விரிந்து.. வாய்க்குள் அவரின் நீண்ட உறுப்பை உள்ளே அழுத்திக்கொண்டாள்.

அவரது ஆண்மை தடி முழுவதும் முழுங்கிய பூஜா அதன் வியர்வை நாற்றத்தில் லேசாய் விக்கினாள்.

"கமான் பூஜா.. யூ கேன் டூ இட்.."

பூஜாவின் கண்கள் ஆதியையே பார்த்த படி தன் 'சக்கிங் ஒகே வா..' என செக்கிங் செய்துக்கொண்டிருந்தன.

ஆதி அவள் காதில் கிசுகிசுத்து உசுப்பேத்தினார்.

“குட் ஜாப் பூஜா. பல்லு படாம.. ம்ம்..வேகமா.. சக் பண்ணு.. ஸ்ஸ்ஆஆமா.. அப்படித்தான்.."

"அடில பிடிச்சி ஆடாம பாலன்ஸ் பண்ணு.. பால்ஸ்ஸ கொஞ்சம் தடவி விடும்மாஆஆ…” 

ஆதிடமிருந்து நிறைய கட்டளைகள் வர வர அதற்கேற்றாற் போல் நன்றாக வாய் வேலை செய்தாள் பூஜா.

பூஜா தன்னிச்சையாக சப்ப தொடங்கியதும் கட்டளைகளை நிப்பாட்டினார். உணர்ச்சி கொந்தளிப்பில் அவர் மூளை மீண்டும் அதிவேகமாக யோசிக்க தொடங்கியது.

நேற்று நடந்த பல விஷயங்கள் இன்றும் எனக்கு தொடர்வது போல.. நாளையும் தொடராது என்பதற்கு என்ன நிச்சயம்? நேற்றிரவை போலவே இன்றிரவும் அந்த கரிய கொலைகார உருவம் என்னை கட்டாயம் கொலை செய்ய முயற்சிக்கும். 

ஒரு வேளை இன்றிரவு நான் கொலை செய்யப்படுவது தடுக்கப்பட்டால்... 25ம் தினம் நின்று போய் 26ம் தினம் புதிதாய் இனிதாய் தொடங்கப்படலாம். இது ஒரு யூகம் தான். முயற்சித்து தான் பார்ப்போமே..

பூஜா அவருக்கு உச்சியை வரவழைக்க முயற்சித்து அவரது காமக்கழியோடு போராடி கொண்டிருந்தாள்.

அவரது முகத்தை உன்னிப்பாக கவனித்தவாறே அவருக்கு என்ன விதமான அசைவுகள் பிடிக்கிறது என்று பார்த்து அதற்கேற்ப தனது லீலையைத் தொடர்ந்தாள்.

"சப்..சப்.. சளர்ப்.." எச்சில் சத்தங்கள் டீவி ஒலிக்கு கட்டுப்பட்டு அறைக்குள்ளே அடங்கின.

திடீரேன ஆதி பரபரப்படைந்தார். 

முனகுவது போல் குரல் கொடுத்துக் கொண்டு கொண்டே ரிமோட் மூலமாய் டீவி வால்யூமை மேலும் கூட்டினார். வெளியே அவர் கத்தும் சத்தம் கேட்காமல் இருப்பதற்காக..

இப்போது சத்தமாக பிளிறினார். அவரது தொடைகள் நடுங்கின. பூஜாவின் தலைமுடியை பற்றி அவளது முகத்தை அவரது தொடை நடுவே வேகமாக அழுத்தினார்.

அவரது தம்பி கக்கிய பானம்.. தனது தொண்டைக்குள் கொழ கொழ என்று செல்ல பூஜா கண்களை இறுக்க மூடியவாறு ‘மடக் மடக்’ என்று விழுங்குவதைத் தவிர அவளுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. 

இருவரும் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்து கொண்ட மாதிரி அமைதியாக இருந்தார்கள்.

பூஜா உதடுகளை துடைத்து கொண்டாள். சற்று முன்னர் ஒரு வேசி போல இருந்தவள் எழுந்து உடைகளை சரிப்படுத்தி கொண்டு செக்ரட்டரியாக மாறி போனாள்.

"யூ ஹேவ் டன் ஏ வொண்டர்பூல் ஜாப் பூஜா.. அடுத்த மாசம் உன் சம்பளத்துல பத்து பர்சன்ட் ஏத்திடுறேன்.."

"தாங்க் யூ வெரி மச் சார்.."

"அப்படியே இந்த வீக்எண்டு ரிசார்ட்ல ரூம் போட்டுரலாமா..?"

பேண்ட் ஜிப் போட்டபடி ஆதி அவளை பார்த்து இளித்தார்.

"அது வந்து.. சாரி சார்.. என்னால முடியாது.. இந்த சண்டே எனக்கு இன்கேஜ்மெண்ட் இருக்கு சார்.." நெளிந்தாள் பூஜா.

"கங்கிராட்ஸ் பூஜா.. சொல்லவேயில்ல.. சரிம்மா.. நீ இந்த வாரம் வரலேன்னா ப்ராவாயில்லமா.." அவள் ஆரம்பத்தில் இருந்த பதற்றத்தின் காரணம் இப்போது அவருக்கு நன்றாக புரிந்தது.

எழுந்து அவளை அணைத்து கொண்டார். அவர் காதில் கிசுகிசுத்தார்.

"நீ இன்னொருத்தன் வொய்ஃப் ஆனாலும்.. எனக்கு ஒரு ப்ராப்ளமில்ல.. மேரேஜ் பிறகும் என் கூட செக்ஸ் வச்சுக்க உனக்கு எந்த பிரச்சனையுமில்லையே..?"

"ச.சார்.‌ மேரேஜ் வரைக்கும் வச்சிக்கலாம்.. அதுக்குப்புறம் இத கண்டினியூ பண்ண வேணாம் சார்.. என் நிலமய கொஞ்சம் புரிஞ்ச்சிக்கோங்க.."

"அடுத்த வருஷம் உனக்கு புரோமோஷன் கொடுக்கலாம்னு இருந்தேன்.. பட்.. இனிமே நா என்ன சொல்றது.. யூ கேன் கோ நௌ.. உள்ள நடந்த விஷயத்த வெளியே யாருக்கும் ட்வுட் வர்ர மாதிரி வச்சுக்காத பூஜா.." அவளை தன் அணைப்பிலிருந்து விடுவித்தார்.

"நிச்சயமா சார்.. மறுத்து பேசினதுக்கு ரொம்ப சாரி சார்.. என் சிட்டுவேஷன் அப்படி.."

கதவை சாத்தி விட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினாள் பூஜா.

'இவளுக்கு மேரேஜ் ஆனதும்.. செக்கரட்டரி பொஸிஷனுக்கு இளசா வேற ஒரு புது பொண்ண எடுக்கனும் போலிருக்கே..'

மீண்டும் சிகரெட் புகைத்தார். யோசனையில் முழ்கினார். 

அப்போது அவர் கைபேசி அடித்தது. அவர் ஆர்வமாக எதிர்பார்த்திருந்த துரை அவரை அழைத்திருந்தான்.

"சார்.. டக்கரா ஒரு கோழி மாட்டியிருக்கு.. நைட்டு உங்க அவுட் ஹவுஸுக்கு கட்டாயம் அனுப்பி வச்சுடுறேன்.."

"கோழி பேரு..?"

"நித்யா.. நைட்டு ஷார்ப்பா 11 மணிக்கு அங்க இருப்பா சார்.."

அதிர்ச்சியடைந்தார் ஆதி. 

நேற்றிரவு வந்த நித்யா இன்றிரவும் வருகிறாள் என்றால்?

நேற்று நடந்தது அனைத்தும் இன்று மீண்டும் நடக்க போவது நூறு சதவிகிதம் உண்மை தான் போல.

துரைக்கு பதில் சொல்லாமல் மீண்டும் யோசனையில் முழ்கினார் ஆதி.

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #4

ஆதி துரையின் பல வருட ஆஸ்தான கஸ்டமர். 

கல்லூரி செல்லும் இளம்பெண்கள் முதல் நாற்பது வயது குடும்ப ஆண்டிகள் வரை புடவை, மிடி, சல்வார், ஜீன்ஸ், லெக்கீன்ஸ் என்று எதுவென்றாலும் ஆதியின் டேஸ்ட்கேற்ப வகைவகையாக தினுசுதினுசாக சப்ளை செய்திடுவான் சப்ளையர் துரை.

அவருக்கு எதிலும் குறை வைக்காமல் கேட்டதை கேட்ட நேரத்தில் அனுப்பி வைத்ததால் அவனுடன் நிரந்தரமாக தொடர்பு வைத்திருந்தார் ஆதி.

மேலும் அவருக்காக சில நேரங்களில் அடியாளாக மாறி கட்டப் பஞ்சாயத்தும் செய்திருக்கிறான் துரை. இந்த முறை அவன் உதவி நிச்சயம் தேவைப்படும் என எண்ணினார் ஆதி.

"சார்.. என்னாச்சு சார்.. சைலண்டா இருக்கிங்க.. நைட்டு கோழிய அனுப்பவா வேணாமா..? சொல்லுங்க சார்.."

"அவ அட்ரஸ் வேணும்.."

"என் மேல உங்களுக்கு நம்பிக்கையில்லையா சார்.. அந்த பொண்ணு நிச்சயம் வருவா சார்.. நீங்க அவள தேடி போக வேணாம்.."

"அவ வர வேணாம்.. அதுக்கு பதிலா நீ வந்துடு.."

"ச.சார்.. என்ன சார் இப்படி பேசுறிங்க.. கேக்கவே ரொம்ப அசிங்கமா இருக்கு.. நா அந்த மாதிரியான ஆளு இல்ல சார்.." எதிர்முனையில் பதறினான் துரை.

"அடச்சீ.. நா சொல்லுறத முழுசா கேக்காம வாய்க்கு வந்தத உளறாத.. பொரூளோட அங்க வானு சொல்ல வந்தா.. அதுக்குள்ள நீ தேவையில்லாம அசிங்கமா கற்பனை பண்ணிக்கிட்டு இருக்க.."

"சாரி சார்.. தப்பா புரிஞ்சிக்கிட்டேன் மன்னிச்சிக்கோங்க.. எதுக்குன்னு தெரிஞ்சிக்கலாமா..?"

"பத்தரை மணிக்கு நேர்ல வா.. சொல்றேன்.. அந்த பொண்ணு.. அதான் நித்யா.. அவ அட்ரஸ்ஸ கொடுக்குறியா.."

கொடுத்தான் துரை.

"அவ அட்ரஸ் எதுக்குனு தெரிஞ்சிக்கலாமா சார்..?"

"அவ வீட்டுக்கே போய் நேர்ல ஜல்சா பண்றதுக்கு தான்.."

தொடர்பை துண்டித்தார் ஆதி.

தன் அறையில் நிலை கொள்ளாமல் தவித்தார் ஆதி. நித்யாவை சந்தித்து நேரில் பேசி உண்மையை தெரிந்து கொள்ள துடித்தார். முக்கியமாக தன்னை கொலை செய்ய போகும் உருவம் பற்றிய விவரங்கள் எதாவது அவளுக்கு தெரியுமா என்பதை தெரிந்து கொள்ள..

இண்டர்காம் மூலமாய் பூஜாவை அழைத்தார்.

"உள்ள வா பூஜா.."

உள்ளே வந்தாள் பூஜா. இம்முறையும் அதே படபடப்போடு.

சட்டென கதவை தாழிட்டாள். அதே வேகத்தில் டிவியை ஆன் செய்தாள்.

"இப்பவும் சக் மட்டும்தானே சார்.." நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஆதியின் கால்கள் நடுவே முழங்காலிட முயன்றாள் பூஜா.

"இடியட்.. ஸ்டாப் ஆல் திஸ் நான்சென்ஸ்.. நா எதுக்கு உன்ன கூப்பிட்டேனு தெரிஞ்சுக்காமலே.. நீ உன் இஷ்டத்துக்கு என் பூ** சக் பண்ண துடிக்குற.. அவசரப்பட்டு வேலை செய்யாத.. வொர்க்ல நிதானமா இரு பூஜா.."

"சாரி சார்.. வெரி வெரி சாரி.. நீங்க கூப்பிட்டது அதுக்கு தான்னு தப்பா நினைச்சிட்டேன்.." ஆதி அப்படி பேசியதும் ரொம்ப அசிங்கமாய் போய் விட்டது பூஜாவுக்கு.

"நோ எஸ்கீயூஸ் ஃபார் திஸ் பூஜா.. நா என்ன சொல்லுறேனோ அத மட்டும் நீ செய்ஞ்சா போதும்.. தேவையில்லாதத செய்யாத.. நா இப்ப வெளியே கிளம்ப போறேன்.. யாராவது நா எங்கேனு கேட்டாங்கன்னா.. ஆபிஸ் வொர்க்ல பிசியா இருக்கார்னு சொல்லிடுமா.. நா வெளிய போறது யாருக்கும் தெரிய கூடாது பூஜா.. ஒகே.."

"யெஸ் சார்.."

கோட்டை சுழட்டி வைத்து விட்டு.. சர்ட் பேண்ட்டில் வெளியே கிளம்ப எத்தனித்தவர்.. அப்படியே திரும்பி பூஜாவின் பின்புறம் நெருங்கி வந்து நின்று கொண்டார்.

காதுகளில் ரகசியம் பேசுவது போல் கிசுகிசுத்தார் ஆதி.

"சாரி பூஜா.. ஏதோ டென்ஷன்ல கத்திட்டேன்.. நீ எதுவும் மனசுல வெச்சுக்க மாட்டேன்னு எனக்கு தெரியும்.. இருந்தாலும்.. ஐ ஆம் வெரி சாரி பூஜா.."

பின்புறமாக நின்றபடியே அவளின் மார்பக கோளங்களை பிடித்து வருடினார். தொடர்ந்து பந்தை உருட்டுவது போல உருட்டினார்.

ஆதிக்கு பூஜாவை தொடும் எந்த எண்ணமுமில்லை. ஆனால் பூஜா அவரின் ஆண்மையை 'சக்' பண்ணும் எண்ணத்துடன் உள்ளே வந்ததால் அவரின் உணர்ச்சிகள் எதிர்பாராமல் தூண்டப்பட்டிருந்தன.

"ப்ரவாயில்ல சார்.. நீங்க பேசியத நா எதையும் தப்பா நினைக்கல சார்ர்ர்.. ஸ்ஸ்ஆஆ.."

அவள் எதிர்பார்க்காத நிலையில் ஸ்கர்ட்க்குள்ளே கைகளை கிழறக்கி.. அவள் பெண்மை சுரங்கத்தை அவர் விரல்கள் கண்டுபிடித்து.. இன்பத்தை சுரண்ட ஆரம்பித்ததும் அவளால் மேற்கொண்டு பேச முடியவில்லை. கடினப்பட்டு வார்த்தைகளை உதிர்த்தாள்.

"ப்ளீஸ்ஸ் சார்ர்.. இங்க எதுவும் வேணாம் சார்.. விடுங்க ப்ளீஸ்.. ம்மா.."

"ஜஸ்ட்.. ஒரே ஒரு முறை.. உன் என்கெஜ்மெண்டுக்கு முன்னாடி ஒரே முறை.. ரிசார்ட்ல ரூம் போட்டுறலாம் பூஜா.. எனக்காக.. ப்ளீஸ் பூஜா.. முடியாதுனு சொல்லிடத.. ப்ளீஸ்.. உன் உடம்பு என்ன ரொம்பவே கொல்லுதுடி.."

பூஜா எதுவும் பேசவில்லை. பதிலுக்கு உடலை வளைத்து நெளித்து முனகிக் கொண்டே.. டேபிளில் கிடந்த டிவி ரிமோட்டை எக்கி பிடித்து அவசர அவசரமாய் வால்யூம் கூட்டினாள்.

அடக்கி வைத்த உணர்ச்சிகளை வாய் விட்டு உரக்க கத்தி விடுவித்தாள்‌. தன்னை ஆசுவாசப்படுத்தினாள்.

"ஆஆஆஆவ்வ்வ்.. ச.சார்.. ரொம்ப குத்தாதிங்க.. முடியல சார்ர்.. ப்ளீஸ்ஸ்.. விடுங்க.. ம்மாஆஆஆ.."

"ரிசார்ட்ல ரூம் போட்டுறலாமா பூஜா..? சொல்லுடி.."

"வே..வேணாம் சார்ர்.. பயமா இருக்கு சார்ர்.."

"நீ எதுக்கு பயப்படுறேனு எனக்கு தெரியனும் பூஜா..?" அவர் விரல்கள் மும்மூரமாக பூஜாவின் அடித்தளத்தில் ட்ரில் செய்து கொண்டிருந்தன.

"வேணாஆ.. பக்கத்துல என்கெஜ்மெண்ட் இருக்கு.. அங்க யாராச்சும் நம்மள பார்த்துட்டாஆஆ.. பிரச்ச்சன சார்ர்.. ப்ளீஸ்ஸ்.. புரிஞ்சி..."

தனக்கு தேவையான விவரங்களை தெரிந்து கொண்டதும்.. அவளை மேலும் பேசவிடாமல் ரோஸ் உதடுகளை கவ்வி கொண்டார் ஆதி. அவரின் நாக்கு பூஜாவின் உதடு தடுப்புகளை ஊடுருவி அவளின் நாக்கை கவ்வி பிடித்தது.

ஆதி அவள் வாயை தன் வாயால் ஆழுத்தமாக உறிஞ்ச்சினார். எச்சிலை பறிமாறி கொண்டார்கள். 

அவரின் கைவிரல்கள் ஒரு முடிவு தெரியும் வரை விடாது அவள் பிளவை தொடர்ந்து குடைந்து கொண்டேயிருந்தன.

சில நிமிடங்கள் கடந்தது தான் தாமதம் அந்த ஏஸி குளிரிலும் மிகவும் உஷ்ணமடைந்து விட்டாள் போல.. ஆவேசமாய் திரும்பி அவரின் கழுத்தை தன் கைகளால் வளைத்து அவர் உதடுகளை கவ்வினாள்.

பூஜாவை வசப்படுத்திய உற்சாகத்தில்.. ஆதியின் விரல்கள் இப்போது பேண்டிசை இறக்கி விடும் பணியில் ஈடுபட்டன‌. 

அவள் உதடுகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்தவர்..

"அப்ப இங்கேயே வச்சிக்கலாமா பூஜா.. ரிசார்ட் வேணாம்ல..?"

'எதுவும் பேசாதிங்க.. செயல்ல இறங்குங்க சார்..' என்பதை ஆதிக்கு உணர்த்துவது போல மறுபடியும் அவரின் உதடுகளை கவ்வி உறிஞ்சினாள்.

பதிலுக்கு அவர் பூஜாவை தூக்கி தன் ஆபிஸ் டேபிளில் பதமாய் கிடத்தினார்.

இருவரும் முத்தமிட்டு கொள்வதை நிறுத்தினார்கள்.

பூஜா தன் கைகளைக்கொண்டு கீழே ஊன்றி தன் இடுப்பை தூக்கி காட்டிக்கொண்டு இருந்தாள். ஆதியை பார்க்க விரும்பாமல் கண்களை மூடி கொண்டாள்.

பேண்டை அவிழ்த்து தன் ஆண்மையை வெளிக் கொணர்ந்தார். அதற்கு கவச உடை மாட்டினார்.

'சீக்கிரமா சார்..' அவள் உடல்மொழி அவளை புணர அவருக்கு மீண்டும் நினைவுப்படுத்தியது.

அவள் ஈரம் சொதசொதக்கும் பெண்மையை தடவினார். விரல்களை உள்ளே விட்டு ஆட்டினார்.

விரல்களின் அழுத்தம் தாங்காமல் அவள் "ஆஆஆஆஹ்ஹ்ஹா.." என்று முனக ஆரம்பித்தாள்.

"காலை விரி பூஜா.." விரல்களை எடுத்து விட்டு அவளுக்கு கட்டளையிட்டார்.

மெல்ல அவள் கால்களை அகட்டி விரித்தாள். லேசாக அவர் இடுப்பை அசைத்து அவள் பெண்மைக்கு நடுவே தன் ஆண்மை இருக்குமாறு அட்ஜெஸ்ட் செய்தார். 

அவள் நீண்ட தொடைகளையும் பருத்த குண்டிகளையும் தடவிக்கொண்டே மெதுவாக தன் ஆண்மையை அவள் பெண்மையில் மெல்ல மெல்ல விட்டார்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து.. அவரின் ஆண்மை அவள் பெண்மையில் கரெக்டாக 'லாக்' ஆகி விட்டதால் அவரின் முகத்தில் ஒரு சின்ன சந்தோஷம் வெளிப்பட்டது.

மெல்ல இடுப்பை அசைக்கத் தொடங்கி, பின் வேகமாக வேகத்தை கூட்டினார்.

பூஜாவின் முனகல்கள் அலறல்களாக மாறி விட்டிருந்தன.

மேஜையின் மிதிருந்த முக்கியமான காகிதங்கள் கிழே விழுவது கூட தெரியாமல் ஆதி ஒரு வித லய ரிதத்தில் தொடர்ந்து அவளை புணர்ந்து தள்ளினார். 

பூஜா அவ்வப்போது தன் இடுப்பை மேலே தூக்கி அவர் புணர நன்றாக வசதி செய்து கொடுத்தாள். அவள் வாய் ஏதேதோ புரியாத மொழியில் முனகியது. 

அவள் காலை மேலும் அகட்டி விரித்து மிருகத்தனமாக தொடர்ந்து இயங்கினார். 

தொடர்ந்து மிருகத்தனமாக புணர்ந்ததில் சில நிமிடத்தில் உச்சமடைந்து.. வெந்நீர் கக்கி.. மெல்ல களைத்து அவள் மேல் அப்படியே சாய்ந்து விட்டார்.

பூஜாவின் மூடிய கண்களில் மெல்ல நீர் கசிந்தது.

அவரின் உடல் அழுத்திய பாரத்தை விட தன் நிலையை எண்ணி கண்ணீர் சிந்துகிறாள் என ஆதி புரிந்து கொண்டார். அதை பற்றி அவருக்கு என்ன கவலை?

பூஜாவின் காதுகளில் தன் உதடுகள் படுமாறு கிசுகிசுத்தார். 

பூஜாவை சீக்கிரமாக விட அவருக்கு மனதில்லை போலும்.

"இப்ப சொல்றேன்.. சீக்கிரமா எழுந்து சக் பண்ணு பூஜா.. அடுத்த ரவுண்டுக்கு நா ரெடியாகனும்.." அவள் மேனியை விட்டு விலகி நாற்காலியில் கூலாக அமர்ந்து கொண்டு தன் கால்களை தயாராக விரித்து வைத்தார்.

அவர் ஆண்மை பூஜாவின் உதடுகளை வரவேற்க காத்திருந்தது.

பூஜா அதிர்ந்து போய் நம்ப முடியாமல் டேபிளில் அசையாது படுத்திருந்தாள்.

"பூஜா.. கெட் அப்.. குயீக்.. கம் அண்டு சக் மீ.." 

நித்யாவை அடியோடு மறந்து போய்.. பூஜாவோடு இரண்டாம் ஆட்டம் ஆட மும்மூரமாக இருந்தார் ஆதி.

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #5

குப்பையில் வீசி எறிந்த எச்சில் வாழையிலை போல டேபிளில் சுருண்டு படுத்திருந்தாள் பூஜா. 

இடுப்புக்கு மேலே எந்த ஆடையுமில்லாததால், அவளின் கனத்த முலைகள் ஆதியின் வெறியாட்டாத்தால் சிவந்து பல்தடங்கள் பதிந்து காணக் கிடக்க.. இடுப்புக்கு மேலே தூக்கப்பட்ட ஸ்கர்ட்டால் விரல்கள் அழுத்தம் பதிந்த வெண்மை தொடைகள் நடுவே.. தேன் கசியும் பெண்மை ஒளிர கண்கள் முடிக் கிடந்தாள்.

ஆதி அவளின் பெண்மையை இரு முறை தன் ஆண்மை மூலம்.. முன்பும் பின்பும் அடித்து துவம்சம் செய்து விட்டபடியால் இடுப்பு வலி பின்னியெடுக்க.. மேஜையில் அயர்ந்து ஒய்வு எடுக்கும் நிலை அவளுக்கு உண்டானது.

பூஜாவின் ப்ரா, டாப்ஸ் மற்றும் பேண்டிஸ் ஆங்காங்கே சிதறி கிடக்க.. ஆதி சோஃபாவில் நிம்மதியாக மார்ல்போரோ சிகரெட் புகைத்து கொண்டிருந்தார்.

திருப்தியாக புகைத்து முடித்தவுடன்.. கைக்கடிகாரத்தை பார்த்து மதியம் 3 மணி என தெரிந்து கொண்டார். 

எழுந்து தன் உடைகளை அணிந்து கொண்டார். பழைய மிடுக்குடன் பூஜாவின் அருகில் வந்தார்.

"கமான் பூஜா.. கெட் அப்.. நீ இப்படியே படுத்து கிடந்தேனா.. வெளியே இருக்குறவங்க நம்மள தப்பா நினைக்க போறாங்க.. ட்ரஸ்ஸ போட்டுகிட்டு நார்மலா மாறிக்கோமா.. ஹர்ரி அப்.. பூஜா.."

முதலாளியின் அறைக்குள் ஆஜராகி தேவையில்லாததை செய்து.. அவர் காம இச்சைக்கு தேவையின்றி பலியாகி விட்டோமே என்ற வேதனை அவளை வாட்டி எடுத்தாலும்.. 'தப்பா நினைக்க போறாங்க..' என்ற ஆதியின் வார்த்தைகள் காதில் விழுந்து பூஜாவை உலுக்கி எடுத்தது.

முதலில் தன் ஸ்கர்ட்டை இழுத்து விட்டு அவசரமாய் பெண்மையை மறைத்து கொண்டாள். 

அந்த வலியிலும் எழுந்து நின்று தன் உடைகளை தரையில் தேடினாள். பொறுக்கி எடுத்து கொண்டாள்.

ஆதியின் முன் உடைகள் அணிந்து கொள்ள கூசினாலும்.. அவளுக்கு வேறு வழியில்லையே..

பூஜா தன் உடைகள் அணிவதை ரசித்து பார்த்து கொண்டிருந்தார் ஆதி.

உடைகள் அணிந்து முடித்து.. பழைய செக்கரட்டரி தோரணைக்கு மாறிய பின்னர்.. தொண்டையை கனைத்தாள்.

"ஐ ஆம் லிவிங் சார்.."

"உன் என்கேஜ்மெண்ட்க்கு எதாச்சும் உதவி தேவைபட்டா.. தயங்காம கேளும்மா.. ஐ ஆம் ப்ளஷர் டூ ஹெல்ப் யூ.."

"எந்த ஹெல்பும் வேணாம் சார்.. இதுவரை நீங்க பண்ணதே போதும்.." சுரத்தேயில்லாமல் பதிலளித்தாள் பூஜா.

"நைஸ்.. இப்போ உள்ள நடந்த எந்த விஷயமும் வெளியே கசிய கூடாது பூஜா.."

"ஷ்யூர் சார்.."

கதவை படாரேன சத்தமாக சாத்தி விட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினாள் பூஜா. 

தன் மனக்குமுறலை என்னிடம் மறைமுகமாக வெளிப்படுத்துகிறாள் என எண்ணினார் ஆதி.

நித்யாவை மிஸ் பண்ணி இருந்தாலும்.. பூஜாவிடம் நடத்திய காமக் களியாட்டங்கள் அவருக்கு மனநிறைவை தந்தன.

மாலை வரும் வரை தன் அலுவலக அறையிலே நேரம் போக்கி விட்டு, பின் அதே சொகுசு காரினில் தன் பங்களாவிற்கு நிதானமாக கிளம்பி சென்றார்.

தன் மனைவி சுமித்ராவிடம் கூட எதையும் தெரிவிக்காமல், எதையும் வெளிகாட்டிக் கொள்ளாமல் சகஜமாக இருக்க முயன்றார். 

இரவு நேரம் நெருங்க நெருங்க அவர் மனம் படபடத்தது. உஷ்ணம் அதிகரித்தது. உயிர் பயம் துரத்தியது. நேற்று இரவு இருந்ததை போல ரிலாக்ஸாக அவரால் இருக்க முடியவில்லை.

அவர் மனைவி சுமித்ரா வழக்கம் போல உண்டு முடித்து படுத்து விட்டாள் என்பதை படுக்கையறையில் ஒளிர்ந்த ஜிரோ வாட்ஸ் விளக்கு வெளிச்சங்களை வைத்து தெரிந்து கொண்டார். 

சத்தமில்லாமல் லாக்கரை திறந்து தன் பாதுகாப்புக்காக வாங்கப்பட்ட லைசன்ஸ் கைத்துப்பாக்கியை எடுத்து இடுப்பில் சொருகி கொண்டார் ஆதி.

மணி பத்தரை ஆனதும் அவுட் ஹவுஸ் பக்கமாய் சென்று பார்த்தார். அங்கே துரை தயாராய் இருந்தான். சலாம் போட்டான்.

"துரை, என்ன கொலை பண்றதுக்கு இன்னும் அரை மணி நேரத்துல ஒருத்தன் இங்க வருவான். அவன் உயிரோட எனக்கு வேணும். எதுக்காக என்ன கொல்ல வரானு எனக்கு தெரியனும். என்ன புரிஞ்சுதா?"

"யாரு சார் அவன்?" முடிந்து விட்ட சிகரெட்டை தூர எறிந்த துரை ஆர்வமாக அவரை கேட்டான்.

"அது தெரிஞ்சா நாம ஏன் இங்க அவனுக்காக காத்து கிடக்கனும். நேரா அவன் இடத்துக்கே போய் போட்டு தள்ளிடலாமே.."

"நீங்க ஒன்னும் கவலப்படாதிங்க... அவன பிடிக்குறது என்னோட பொறுப்பு சார்... நீங்க பத்திரமா அவுட் ஹவுஸ் உள்ளே இருங்க... நா வெளியே இருக்கேன்..."

ஆதிக்கு அத்திட்டம் சரியென பட்டது. அவுட் ஹவுஸ்குள் புகுந்து கதவை தாழிட்டு கொண்டார். அங்கிருந்தபடியே ஜன்னல் வழியே நோட்டமிட்டார்.

மணி 11.15 யாரும் வரவில்லை.

மணி 11.30 யாரும் வரவில்லை.

மணி 11.45. அவுட் ஹவுஸ் பின்புறம் யாரோ நடக்கும் காலடி சத்தம் கேட்டது. மங்கலான வெளிச்சத்தால் அவரால் பார்க்க முடியவில்லை. உஷாராய் துப்பாக்கியை எடுத்து கையில் தயாராய் வைத்து கொண்டார். வெளியே வர அச்சமாக இருந்தது. காத்திருந்தார்.

ஐந்து நிமிடங்கள் முழுதாய் கழிந்திருக்கும்.

"ம்மா.." என அலறும் சத்தம் கேட்டது. அது துரையின் குரலா இல்லை கொலைகாரனின் குரலா, அவரால் இனம் காண முடியவில்லை. என்னவென்று தெரிந்து கொள்ள விரும்பினார்.

தொடர்ந்து அவுட் ஹவுஸ் உள்ளே அடைந்து கிடக்க விரும்பவில்லை. பயங்களை உதறி தள்ளி விட்டு வெளியே வந்தார்.

அவுட் ஹவுஸ் பின்புறமாக அவசரமாய் சென்று பார்த்ததில்... ரத்த வெள்ளத்தில் ஒரு உருவம் தரையில் குப்புற கிடந்தது. அது கொலைகாரனா என தெரிந்து கொள்ள ஆவலாய் திருப்பி போட்டதில் அது துரை என தெரிந்தது. 

அடப்பாவி! துரை, எனக்கு உதவி செய்ய வந்து இப்படி அநியாயமாய் உயிரை விட்டுட்டியே...

இரண்டு குண்டுகளை பரிசாக வாங்கி செத்து போயிருந்தான். அவன் கைகளில் இரண்டடி நீளமுள்ள கத்தி இருந்தது. கொலைகாரனை எதிர்த்து விட்டு அடங்கி போயிருக்கிறான்.

ஸோ, அந்த கொலைகார உருவம் இன்னும் அருகில் எங்கேயோ தான் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறது. என்னையும் கொலை செய்ய துடித்து கொண்டிருக்கிறது.

அந்நேரம் பார்த்து பவர் கட்டானது. இது அந்த கொலைகாரன் செய்த வேலையாகத்தான் இருக்கும் என எண்ணினார்.

ஆதிக்கு வியர்வை பெருகியது. பய அமிலங்கள் வயிற்றுக்குள் எந்த விகிதமின்றி கண்டமேனிக்கு சுரந்தன. துப்பாக்கியை இறுக்க பற்றி கொண்டு, கண்களை நாலாப்பக்கமும் சுழல விட்டார்.

சுற்றிலும் திட்டுத்திட்டாய் இருட்டு மேலும் இருட்டு கும்மிருட்டு மட்டுமே.

டார்ச் லைட் உதவியுடன் கார்டன் முழுக்க அலசி பார்த்து விட்டார். யாருமில்லை. அப்போது கொலைகார உருவம் இங்கே இல்லையென்றால், வெளியே ஒடி விட்டிருக்கலாம். 

செக்யூரிட்டிக்கு கால் செய்து விசாரித்தார். துரையை தவிர யாரும் உள்ளே வரவில்லை. யாரும் வெளியே செல்லவில்லை என உறுதியாக தெரிவித்தனர். 

நீண்ட உயரமான சுவரை தாண்டி குதிப்பது சுலபமான விஷயமில்லை. இருந்தாலும் எப்படியோ கொலையாளி உள்ளே நுழைந்திருக்கிறான்.

ஒருவேளை அவுட்ஹவுஸ்குள் ஒளிந்திருந்திருப்பானோ? மீண்டும் கதவுகளை திறந்து ஹால் உள்ளே போக முயற்சித்த போது... உச்சக்கட்ட அதிர்ச்சியடைந்தார்.

நேற்று வந்த அதே கொலைகார உருவம் அதே சைலன்ஸர் துப்பாக்கியோடு உள்ளே அவரை வரவேற்றது. அறையில் சிறிது வெளிச்சம் இருந்தாலும் அவன் முகம் சரியாக தெரியவில்லை. கழுத்தில் கறுப்புமணி மாலை ஒன்று மின்னியது.

எப்போது எவ்வாறு உள்ளே வந்தான்? என அவரை யோசிக்க விடாமல், அவரது கைத்துப்பாக்கிக்கு கிஞ்சித்தும் நேர அவகாசம் தராமல் அதிவிரைவாக சுட்டுத்தள்ளியது. அவர் உடம்பை சிவப்பு பொத்தலாக்கினான் கொலைகாரன்.

ஆதி அடங்கி விழும் முன்...

"யார்...ரா நீ? எதுக்..குடா என்ன கொல்ல்...ற?"

பதிலேதும் சொல்லாமல் வெளியே அமைதியாக சென்று விட்டது அவ்வுருவம்.

நாளை விடிந்ததும் நீ யாரேன கண்டுபிடிப்பேன்டா... இதே போல் உன்னையும் சுட்டுக் கொல்வேன்டா... உன்ன விட மாட்டேன்டா...

மனதில் உறுதி கொண்டு இறுதியாக அடங்கி விட்டார் ஆதி, நாளை உயிர்தெழுவேன் என்ற நம்பிக்கையில்...

[Kavinrajan]

Superbly done. Groundhog day movie inspired?

நீங்கள் சொன்ன படத்தை இது வரை பார்க்கவில்லை. மாநாடு படத்தை பார்த்ததும் டைம் லூப் கான்செப்ட்டால் ஈர்க்கப்பட்டேன்.

சாதாரண க்ரைம் கதையில் டைம் லூப் கொண்டு வந்தால் என்ன என்று யோசித்ததன் விளைவே இக்கதை.

நன்றி.

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #6

அதிகாலை 6.30. 

"*#&@ ..தா உன்ன விட மாட்டேன்டா..."

இங்கே பதிவேற்ற முடியாத அசிங்கமான கெட்ட வார்த்தைகளை மென்று துப்பியபடி இரண்டாம் முறையாக உயிர்த்தெழுந்தார் ஆதி. 

உயிருக்கு ஆபத்து என்று வந்து விட்டால்... படிப்பு பதவி அந்தஸ்து மானம் மரியாதை என சகலத்தையும் மறந்து விட்ட சாதாரண மனிதனை போலத்தான் தனக்கும் கெட்ட வார்த்தைகள் பேசத் தெரியும் என நிருபித்தார் தொழிலதிபர் ஆதி என்கிற ஆதிராஜ்.

கைகளில் துப்பாக்கியில்லை‌. உடலில் குண்டு காயங்களில்லை. எதிரில் கொலைகாரனில்லை. அவுட் ஹவுஸ் பக்கமாய் விழுந்து கிடக்கவும் இல்லை.

ஆயினும்..

நேற்று 25ஆம் தேதி அதிகாலை 6.30 மணிக்கு எந்நிலையில் இருந்தாரோ, அதே நிலைக்கு இன்று அதிகாலை மீண்டும் தன் படுக்கையில் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்து விழுத்தேழுந்த மாதிரி கிடந்தார்.

குழப்பங்கள் மிஞ்சினாலும்.. நேற்று நடந்த விஷயங்களை ஒவ்வொன்றாக நினைவுக்கு கொண்டு வந்து பட்டியலிட்டார் ஆதி.

காலை ஸ்பெஷல் பீல்டர் காபி குடித்தது.

அவுட் ஹவுஸை ஆராய்ந்தது.

ரூக்குவின் அங்கங்களை அளவெடுத்தது.

பொங்கலை கடுப்புடன் சாப்பிட்டது.

ஆபிஸ் கிளம்பியது.

செக்கரட்டரி பூஜாவிடம் வழிந்தது.

தேதியில் குழப்பம் உண்டானது.

அலுவலகம் வந்தடைந்தது.

தனிமையில் சிகரெட் புகைத்தது.

பூஜா தனக்கு லிங்க பூஜை செய்தது.

துரையை இரவு அவுட்ஹவுஸ் அழைத்தது.

பூஜாவை வெறியோடு புணர்ந்தது.

வீட்டிற்கு கிளம்பியது.

துரையை அவ்வுருவம் கொலை செய்தது.

அது என்னையும் சுட்டு கொசுக்கியது.

நேற்று இத்தனை விஷயங்கள் நடந்துள்ளன. அத்தனையும் நிஜம் தானா? இல்லை ஒரு நாளில் நடந்த அனைத்து சம்பவங்களையும் ஒரு கனவு என்ற ஒற்றை புள்ளிக்குள் அடக்கி வைக்க முடியுமா? சரி, இப்போது நான் கனவுலகில் இருக்கிறேனா இல்லை நிஜவுலகில் உள்ளேனா?

ஆவி பறந்த ஃபில்டர் காபி அவர் யோசனைகளை கலைத்தது. மனைவியிடமிருந்து டம்ளரை வாங்கி கொண்டார்.

"அடுத்து சாமி பிரசாதம் எடுத்து வைச்சிருக்கேனு தானே சொல்லப் போற. குளிச்சிட்டு வந்து எடுத்துக்குறேன்" அவர் மனைவியை எதுவும் பேச விடாமல் திகைக்க வைத்தார்.

சுமித்ரா குழப்பத்தோடு அந்த அறையை விட்டு நகர்ந்தாள். இவருக்கு எப்படி நா சாமி பிரசாதம் வைச்சது முன்னாடியே தெரியும்?

ஏதோ ஞாபகம் வந்தவராய் உடனே துரையை தொடர்பு கொண்டார்.

"டேய்! துரை... இப்ப நீ உயிரோடத் தானே இருக்குற..?"

"என்ன சார்! காலங்காத்தால உங்களுக்கு இப்படி ஒரு ட்வுட்டு. உசுரோட இல்லேனா உங்ககிட்ட பேச முடியுமா சார்... என்ன பத்தி கனவு ஏதாச்சும் கண்டிங்களா..." சொல்லி விட்டு அடக்கமுடியாமல் சிரித்தான்.

"ஆமா துரை... உன்ன யாரோ கொலை பண்ற மாதிரி கனவு கண்டேன்.."

எதிர்முனையில் துரை அதிர்ந்து போயிருக்க வேண்டும். கனத்த மௌனம் அவன் தரப்பிலிருந்து பதிலாக வந்தது.

சமாளித்து கொண்டவன்.. "இன்னிக்கி நைட்டு கோழி ரெடி பண்ணிட்டு பங்களாவுக்கு கட்டாயம் கொண்டாந்துர்ரேன்... நீங்க எதுக்கும் கவலப்படாதிங்க சார்..."

"எதுவும் வேணா துரை... இனிமே உன் பாதுகாப்புக்கு கத்தி வைச்சிக்காத... துப்பாக்கிக்கு மாறிக்கோ..." எதுவும் புரியாமல் விழித்த துரையின் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் தொடர்பை துண்டித்தார். 

இன்றிரவு எப்படியும் அதே நித்யாவை தான் தேத்தி கொண்டு வந்து விடுவான். அவளை மற்றொரு முறை அவுட்ஹவுஸில் புணர்ந்து விட்டு கொலைகாரனின் துப்பாக்கிக்கு நெஞ்சை காட்டி கொண்டு பலியாவதா?

துரையை அழைத்தாலும் தேவையில்லாமல் வந்து எப்படியும் சாகத்தான் போகிறான்? நித்யாவுக்கும் கொலைகாரனுக்கும் எதாவது சம்பந்தம் இருக்குமா? ஆனால் அவள் நேற்று இல்லாமலே கொலைகாரன் இங்கு வந்து விட்டான். ஸோ அவள் மேல் சந்தேகம் தேவையில்லாத ஒன்று.

ஏன் எனக்கு இந்த 25ஆம் தேதி நாளின் நிகழ்வுகள் திரும்ப திரும்ப வருகின்றன. இரவுப் பொழுதில் நான் இறந்தவுடன் இதே நாளின் நிகழ்வுகள் அதிகாலையிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் ஏன் எனக்கு தொடருகின்றன. இந்த நிலைக்கு என்ன காரணமாக இருக்கும்? 

ஒவ்வொரு முறையும் எனக்கு நடந்த சம்பவங்கள், விஷயங்கள் அனைத்தும் நன்றாய் நினைவில் உள்ளது. ஆனால் என் மனைவி உட்பட சம்பந்தப்பட்ட யாருக்குமே எதுவும் நினைவில்லையே.

அனைத்தையும் வைத்து பார்க்கும் போது.. ஒரு வேளை நான் கால வளையத்தில் (Time loop) சிக்கியிருக்கிறேனா? அதேல்லாம் திரைப்படங்களில் கதைகளில் மட்டுமே கேள்வி பட்டிருக்கிறேன். அது தானா என்னை இங்கு ஆட்டுவிக்கிறது?

ச்சேச்சே.. அப்படியெல்லாம் எதுவும் இருக்காது.. வீண் கற்பனை எதற்கு?

சரி, அது எதோவொன்றாக இருந்து விட்டு போகட்டும். நான் இந்த நிலைமையிலிருந்து முதலில் தப்ப வேண்டும். 

எப்படி தப்பிப்பது..? ரொம்ப சுலபம்.. இதிலிருந்து தப்ப வேண்டுமென்றால் முதலில் நான் இன்றிரவுக்குள் உயிர் தப்ப வேண்டும். செத்து போக கூடாது. ஆனால் அது எப்படி சாத்தியம்?

அதற்கு அந்த கொலைகாரன் யார் என கண்டுபிடிக்க வேண்டும். என்னை இருமுறை சுட்டு கொன்ற அவனை அவனை... ஒரு முறையாவது ஆசைதீர சுட்டு கொல்ல வேண்டும். நடக்குமா?

அது நடப்பதை பின்னர் பார்க்கலாம். முதலில் நான் உயிர் தப்ப வேண்டும். தப்ப வேண்டும். அப்புறம் அவனை வெச்சு செய்யலாம்.

குளித்து முடித்து உடைகளை அணிந்து கொண்டு, ஒரு நாளிற்கு தேவையான உடைகளின் நடுவே துப்பாக்கியை ப்ரீப்கேஸில் பத்திரமாக வைத்துவிட்டார்.

மூன்றாம் முறையாக அவர் மனைவி கொடுத்த பொங்கலை கஷ்டப்பட்டு முழுங்கி விட்டு.. "பையனுக்கு கண்டிப்பா கால் பண்றேன்.." சுமித்ரா சொல்வதற்குள் இவர் முந்தி கொண்டார்.

போர்டிகோவிற்கு வந்து சேர்ந்தார். 

அவசர அவசரமாய் அரக்கபறக்க ஓடும் தன் கணவனை வித்தியாசமாக பார்த்தாள் சுமித்ரா. 'இன்னிக்கு என்ன ஆச்சு இவருக்கு...'

"எட்டரை மணிக்கு கிளம்பனும்னு சொன்னிங்க. இப்போ அவசரமா எங்க போறிங்க. இன்னிக்கு ப்ளான மாத்திட்டிங்களா..?" நேரிடையாகவே கேட்டு விட்டாள்.

"பெருசா ஒண்ணுமில்ல.. சிட்டிய விட்டு வெளிய போகனும். ஒரு சின்ன பிஸ்னஸ் டீலிங். அவ்வளவு தான்." 

இம்முறை சொகுசு காரை காரேஜிலிருந்து எடுத்து கொண்டு அவரே கிளப்பினார். ட்ரைவரை வைத்து கொள்ளவில்லை.

"பத்திரமா போயிட்டு வாங்க. எப்ப திரும்ப வருவிங்க?"

"அனேகமா நாளைக்கி மார்னிங் வந்துடுவேன்... பத்திரமாயிரு... பை" சிரித்து கொண்டே கேள்வியை எதிர்கொண்டவர், ப்ரீப்கேஸை வாங்கி கொண்டார்.

கார் சீறிப் பாய்ந்தது. ஒலித்த ஆங்கிலப் பாடலுக்கேற்றபடி ஹம்மிங் செய்து கொண்டு தன்னை உற்சாகப்படுத்தி கொண்டார்.

"பூஜா, கான்சல் ஆல் மை மீட்டிங்ஸ்... ஆமா, டூடே ஐ ஆம் அவுட் ஆஃப் ஆபிஸ் பார் எ வொர்க்... ஏனா... ஜஸ்ட் டூ இட் வாட் ஐ சே..." இந்த செக்கரட்டரி பூஜாவுக்கு ஒவ்வொரு முறையும் கத்தி சொன்னா தான் புரியும் போல என் வெறுப்படைந்தார் ஆதி.

"ஒகே சார்.. நானும் கூட வரட்டா சார்.."

"ரிசார்ட்ல ரூம் போட போறேன்.. இன்னிக்கு நைட் வந்து கம்பெனி குடுக்குறியா..?"

"ச..சார் அது வந்து.." உடனே ஜகா வாங்கினாள்.

"உன்னால முடியாது எனக்கு தெரியும் பூஜா. ஏன்னா இந்த வாரம் உனக்கு என்கெஜ்மெண்ட் இருக்கு.. க்ரேக்டா..?"

இம்முறை பூஜாவை அதிர வைத்தார் ஆதி.

"உங்..உங்களுக்கு எப்படி சார்..?"

"நேத்து நீ தானே சொன்னே.. அந்த விஷயத்த விட்டு தள்ளு.. ஆபிஸ்ல யாராச்சும் என்ன கேட்டா நா வெளியூர் போயிருக்காருனு சமாளிச்சுடு.. பை.."

தொடர்பை துண்டித்து விட்டு கார் ஓட்டுவதில் கவனம் செலுத்தினார் ஆதி.

ஆதியின் சொகுசு கார் நெடுஞ்சாலை தொட்டவுடன் வேகமுள் நூறை தொட்டு விட்டது. ஒரு மணி நேர பயணத்திற்கு பிறகு... பாரடைஸ் ரிசார்ட்ஸ் பலகையை பார்த்தவுடன் வேகம் குறைத்து இடதுபக்கமாய் உள்ள சிமெண்ட் பாதையில் வண்டியை செலுத்தினார். 

கூம்பு போன்ற வடிவமைப்புடன் இருந்த சிறிய கட்டிடத்தின் முன்பாக முறையாக தன் வண்டியை பார்கிங் செய்தார். 

தன்னுடைய பெயரில்லாது வேறு ஒரு புது பெயரில் ஒர் இரவு மட்டுமே தங்குமாறு ரூமை புக் செய்து கொண்டார். தன் நிஜ பெயரில் ரூமை புக் செய்திருந்தால், வம்பை விலைக்கு வாங்குவது போலாகிடுமே.

அந்த ரிசார்டில் குடிசைகளை போல தனித்தனியாக நிறைய குடில்கள் அமைந்திருந்தன. அவை ஏழைகள் தங்குவதற்காக கட்டப்பட்டவை அல்ல. நிறைய பணம் வைத்திருப்பவர்கள், கோடிஸ்வரர்கள் மட்டுமே அங்கு தங்க முடியும். வெளியே இருந்து பார்ப்பதற்கு தான் அவை குடிசை வீடுகளை போல தெரியும். ஆனால் உள்ளே அனைத்து விதமான சொகுசு வசதிகளும் செய்யப்பட்டிருந்தன. சுருக்கமாக சொன்னால் ஆடம்பரக் குடிசைகள்.

அங்கே இருந்த உயர்ரக சொகுசு குடில் ஒன்று ஆதிக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. அது ரிசார்டின் ஒதுக்குப்புறமாக இருந்தது. 

யாருடைய தொந்தரவும் இல்லாமல் இன்றிரவு நிம்மதியாக இங்கு கழிக்கலாம். உண்மை சொல்ல போனால் நான் இங்கு தங்கியிருப்பது யாருக்குமே தெரியாது. ஏன் என் மனைவி உள்பட யாருக்குமே தெரியாது. 

இன்றிரவு அந்த கொலைகாரன் முந்தைய நாட்களில் வந்ததை போல என் பங்களாவில் என்னை தேடி கொல்ல வெறியோடு சுற்றிக் கொண்டிருப்பான். போலீசில் தகவல் தட்டி விட்டால் போதும் வந்து பிடித்து விடுவார்கள். அப்புறம் என்ன... பொறுமையாய் சிறையில் வைத்தே அவனை பழி தீர்த்து கொள்ளலாம்.

வாரே வா... தன்னை தானே தட்டிக் கொடுத்து கொண்டார் ஆதி.

காலையில் சாப்பிட்ட பொங்கலை வாந்தி எடுத்து விட்டு, புதுசாய் தினுசாய் ஆர்டர் பண்ணி சாப்பிட வேண்டும். மூன்று நாளாக காலை டிபன் பொங்கல் மட்டுமே என்றால் மனுஷன் நாக்கு என்ன ஆகும்?

மீண்டும் குளித்து முடித்து விட்டு, விதவிதமான உணவு வகைகளை ஆர்டர் செய்து உண்டு முடித்தவர், உண்ட திருப்தியுடன் உறங்கி விட்டார்.

அலாரத்தை மதிக்காமல் நெடுநேரம் அசதியில் உறங்கி விட்டார் போல... ஆனால் திடீரேன சிணுங்கிய அவரின் செல்போன் அழைப்பு வெற்றிகரமாக அவரை எழுப்பி விட்டது. அப்போது மணி மாலை ஐந்து.

அந்த அழைப்பு ஒரு அன்நோன் நம்பரிலிருந்து வந்திருந்தது. எடுத்து பேசலாமா வேண்டாமா? என யோசித்தார். மறுபடியும் அவரை அனத்தவே மறுபேச்சின்றி எடுத்து பேசினார்.

"ஹலோ, ஆம் ஜ ஸ்பீக்கிங் டூ மிஸ்டர் ஆதி?" ஸ்விட்டான குரலில் ஒரு பெண் பேசினாள்.

"யெஸ். நீங்க..?" முன்பின் தெரியாத ஆண் குரலாக மட்டும் இருந்திருந்தால் இந்நேரம் பதில் பேசாமல் துண்டித்திருப்பார்.

"அதுக்கு முன்னாடி நீங்க எங்கயிருக்கிங்கனு நா தெரிஞ்சிக்கலாமா..?"

"நோ வே... திஸ் ஈஸ் நன் ஆப் யூவர் பிஸ்னஸ்.. கால கட் பண்ணுறேன்.. அகேன் டோன்ட் டிஸ்டர்ப் மீ..." பொரிந்தார்.

"பாரடைஸ் ரிசார்டில ஹவுஸ் நெ.12 தங்கியிருக்கிங்கனு ஒரு வார்த்தை சொல்ல மாட்டிங்களா சார்..."

"நீ..நீ பொய் சொல்ற... நா.. எங்க ரிசார்ட்ல இருக்கேன். நா இப்ப கம்பெனி மீட்டிங்ல தானே இருக்கேன்.." அதிர்ச்சியில் வியர்த்தார். 

நான் இருக்கும் இடம் இவளுக்கு எப்படி தெரிந்தது? இங்கு இருப்பது குறித்து ஒருத்தருக்கும் தெரியப்படுத்தவில்லையே.

"ஒகே...ஒகே... நான் பொய் சொல்றேனு வச்சிக்கோங்களேன். காலிங் பெல் அடிக்கறேன். நீங்க தற்சமயம் இருக்குற மீட்டிங் ரூம் கதவ திறந்து கொஞ்சம் வெளில வந்து பாக்குறிங்களா...?" குரலில் கிண்டல் கலந்திருந்தது.

அடுத்த வினாடியே அவரின் ரூம் காலிங் பெல் அடித்தது. 

பதட்டத்தில் மேலும் வியர்த்தார். களவு செய்து விட்டு மாட்டி கொண்ட திருடனை போல இருந்தது அவர் நிலை.

கதவு வழியே பார்த்ததில் ஒரு மாடர்ன் உடை அணிந்த இளம்பெண் தூக்கலான கவர்ச்சியுடன் கைப்பேசியை காதில் வைத்தபடி வெளியே நின்று கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

இவள் யாராக இருக்க கூடும்? ஒரு வேளை பூஜாவா? ச்சேச்சே.. அவளுக்கு இங்கு வருமளவுக்கு தைரியம் கிடையாது..

கதவை திறக்கலாமா வேண்டாமா? இவளால் என் உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படுமா?

மறுபடியும் காலிங் பெல் விடாமல் அடித்து ஆதியை யோசிக்க விடாமல் தடுத்தது.

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #7

ஆபத்து எந்த ரூபத்தில் வரும், எந்த நேரத்தில் வரும், எப்படி வரும் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் ஆபத்து வர போகிறது என முன்கூட்டியே உணரும் சமிக்ஞைகளை இறைவன் மனிதனுக்கு இயற்கையாகவே அளித்திருக்கிறான்.

அப்படிப்பட்ட ஆபத்து சமிக்ஞைகளை ஆதி தற்சமயம் உணரத் தொடங்கியிருந்தார். இவளால் ஏதோவொரு ஆபத்து நிச்சயம் எனக்கு ஏற்படப் போகிறது.

முன்பின் அறிமுகமில்லாத இந்தப் பெண் நான் இங்கே இருக்கிறேன் என எப்படி கூற முடிந்தது. எதற்காக என்னை தேடி இங்கே வந்தாள்? இக்கேள்விகளுக்கான பதில்களை தெரிந்து கொள்ள கதவை திறப்பதை தவிர அவருக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. 

அவரின் சபலத்தையும் இங்கே மற்றொரு காரணமாக குறிப்பிட்டு சொல்லலாம். கதவு வழியாக பார்த்தாலே அந்தப் பெண் இத்தனை எடுப்பாக தெரிகிறாள். நேரில் முழுவதுமாக பார்த்தால்...?

அவளுடன் வேறு யாரும் வரவில்லை என உறுதிப்படுத்தி கொண்டதும் யோசிக்காமல் கதவை திறந்து விட்டார்.

கதவை திறந்ததும் தான் தாமதம்... சொந்த வீட்டில் நுழைவது போல சாதாரணமாக உள்ளே நுழைந்து விட்டாள். சோபாவில் வந்தமர்ந்து கால் மீது கால் போட்டபடி 'இப்ப பேசுங்க' என்பது போல அவரை ஏறிட்டு பார்த்தாள்.

ஆதி நிச்சயம் இதை எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. 'கெட் அவுட்' என கூறத்தான் எண்ணினார். 

ஆனால் ஆனால்...

அலைபாயும் கூந்தல். 

எடை போடும் கண்கள். 

லிப்ஸ்டிக் உதட்டின் மினுமினுப்புகள்.

திமிறி பிதுங்கிய இளமைகள். 

அபாயகரமான இடுப்பு வளைவுகள். 

ரோமமில்லா காலின் வழவழப்புகள்.

அவளது கொள்ளை கவர்ச்சியழகு அவரை சுலபமாய் கட்டிப்போட்டு விட்டது. அவள் மீதிருந்த ஆபத்து சமிக்ஞைகள் மறைந்து போய் சபல சிந்தனைகள் அவர் மனதில் ஊற்றெடுத்தன.

"வூ ஆர் யூ?" கால் மீது கால் போட்டு அமர்ந்திருந்தவளை கீழேயிருந்து மேலாக 'ஸ்கேன்' செய்தபடி தொண்டைக்குழி துடிக்க மிடறு விழுங்கினார்.

"நிஜ பெயரயெல்லாம் உங்ககிட்ட சொல்ல முடியாது. இப்போதைக்கு யூ கேன் கால் மீ அனுஷ்கா"

அவள் சொன்னது ஒரளவு உண்மை தான். அசப்பில் சினிமா நட்சத்திரம் அனுஷ்கா போலவே இருந்தாள்.

"வாட் டூ யூ வான்ட்?"

"என்ன கேள்வி கேட்டிங்க? ஆங்.. ஐ நீட் மணி ஃபார் ஜஸ்ட் டூ ஹவர்ஸ். கொடுக்க விருப்பமிருக்கா..?" கூந்தலை கோதியபடி அவரை ஆழம் பார்த்தாள்.

சட்டென புரிந்து விட்டது ஆதிக்கு. கால் கேர்ள் இவள். 

பட், நான் இவளை அழைக்கவேயில்லையே. பின்னர் எப்படி என்னை தேடி வந்தாள்? 

ஒரு வேளை துரை... ஆனால் அவனுக்கு ஹை கிளாஸ் அம்மணிகளிடமேல்லாம் பழக்கம் வைத்திருக்கும் வழக்கம் கிடையாதே. 

"உனக்கு எப்படி என்ன தெரியும்? நான் இங்க தங்கியிருக்கிறது எப்படி தெரியும்?" கண்களில் ஆர்வம் பொங்க கேட்டார்‌. 

"ஓ.. கமான் அங்கிள்.. திஸ் இஸ் எ டிஜிட்டல் வேர்ல்டு. நீங்க எங்களோட பழைய க்ளையன்ட். உங்களுக்கு ஞாபகமிருக்கோ இல்லையோ, உங்க டிடைல்ஸ் எங்க டேட்டாபேஸ்ல கிடக்கு. நான் உங்கள கேக்க விரும்புறது ஒரே ஒரு கேள்வி... டூ யூ லைக் மீ ஆர் நாட்?" கண்களில் மயக்கம் காட்டினாள்.

'அங்கிள்' என்று அவரை அழைத்தது மனதளவில் காயப்படுத்திருந்தாலும்.. அவளிடமிருந்து முழு விவரங்களை தெரிந்து கொள்ள மும்முரமாக இருந்தார்.

"பட், ஐ ஸ்டில் நீட் யூவர் ஆன்ஸர் அனுஷ்கா. நானிருக்குற இந்த இடம் எப்படி உனக்கு தெரியும்?"

"இது தொழில் ரகசியம். இருந்தாலும் உங்கள மாதிரி பெரிய மனுஷனுக்காக சொல்லுறேன். சிட்டிலயிருக்குற எல்லா பெரிய ரிசார்ட்லையும் எங்களுக்கு ஆள் இருக்காங்க. உங்கள மாதிரி யாராச்சும் வி.ஐ.பி. தனியா தங்குனா எங்களுக்கு உடனே இன்பார்மேஷன் வந்துடும். இப்ப புரிஞ்சுதுங்களா நா எப்படி இங்க வந்தேனு..? ஓகே... நௌ டேல் மீ... டூ யூ நீட் மீ ஆர் நாட்? சீக்கிரமா சொல்லுங்க... எனக்கு டைம் அதிகமில்ல.. நீங்க இல்லனா வேறு ஆள பார்த்துக்குறேன்.." சோபாவை விட்டு எழுந்து நின்று கொண்டாள். புறப்படத் தயாரானாள்.

பதறி போனார் ஆதி. 

என்றோ கிடைக்கும் மேல்தட்டு பால்கோவாவை லேசில் விட்டு விட அவருக்கு மனசில்லை. ருசி பார்த்திட விரும்பினார்.

"ஹெவ் மச்?" குரலில் ரகசியம் கலந்தார்.

பளபளப்பான நைல் பாலிஷ் விரல்களை முடிந்தவரை உயர்த்தி காட்டினாள். மறுபேச்சின்றி டிஜிட்டல் பேமேண்ட் முறையில் குறைவின்றி அவளுக்கு அனுப்பி வைத்தார்.

"லிக்கர் இருக்கா?" கொடுத்தார். அவரும் அருந்தினார்.

"டூ யூ ஸ்மோக்?" அவள் மறுத்து விட்டாள். அவரும் புகைக்கவில்லை.

"வெல்... வாட் ஆர் யூ ஸ்டில் திங்க்கிங் அங்கிள்? வேர் டூ யூ வான்ட் மீ டு ஃபக் வித் யூ.." 

முழுதாய் முடிக்கும் முன்பே அவளை படுக்கையறைக்கு வழிநடத்தி சென்றார்.

படுக்கையறையின் வெளிச்சங்களை பாதியாய் குறைத்ததும், அவரின் உணர்ச்சிகள் பல மடங்கு கிளர்ந்தன.

தன் மேலாடையை கழட்டி ஏறிந்தாள். ஆதியும் தன் உடைகளை கழட்டி போட்டு வெறும் ஷார்ட்ஸோடு அவள் முன் வந்து நின்றார்.

மெல்லிய வலைபோன்ற பிராவும், அதை விட மெல்லிய பேன்ட்டீசுமாக அவள் வெட்கமின்றி படுக்கையில் கிடக்க, ஆதி வைத்த கண் வாங்காமல் அவளையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தார். 

அவரது கண்கள் ப்ராவுக்குள்ளே பிதுங்கிக் கொண்டிருந்த அனுஷ்காவின் இளமுலைகளையும், அவற்றின் நடுவே தென்பட்ட ஆழமான பள்ளத்தாக்கையுமே உற்று உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

அனுஷ்கா நெருங்கி வந்து அவரது மயிர்படர்ந்திருந்த மார்பைத் தடவி விட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

"ஹூம்.. டூ யூ நொ ஒன் திங்.. எனக்கு மாருலே மயிரிருக்கிற ஆம்பிளைங்கன்னா ரொம்பப் பிடிக்கும்," என்று அவர் காதில் கிசுகிசுத்தாள்.

ஆதி மலைத்துப் போய் பார்த்திருக்க, தனது ப்ராவின் கொக்கியைக் கழற்றினாள். அடுத்த கணமே அதுவரைக்கும் சிறைப்பட்டிருந்த அவளது இளமுலைகள் குதித்துக்கொண்டு விடுபட்டுக் குலுங்கி நின்றன.

கண்கள் அவள் முலைகளின் மீது நிலைகுத்தியிருக்க, ஆதியின் வாயிலிருந்து ஒரு மெல்லிய முனகல் வெளிப்பட்டது. 

அவரது அவஸ்தையை ரசித்தவாறே, அனுஷ்காவின் விரல்கள் அவள் அணிந்து கொண்டிருந்த பேன்ட்டீசின் எலாஸ்டிக்கைப் பிடித்து இழுத்து இறக்கின. 

அவள் குனிந்து பேன்ட்டீசை இறக்கியபோது அவளது பளபளதொடைகளுக்கு மேலே, இளமயிர்படர்ந்திருந்த அவளது மொழுமொழுவென்றிருந்த பெண்மையை ஆதி வாயைப் பிளந்தது பிளந்தபடியே பார்த்திருந்தார். 

என்ன ஏதென்று புரிந்து கொள்வதற்கு முன்னாலேயே, தனது அழகையே அவரது கண்களுக்கு விருந்தாக்கியபடி‌.‌. முழுநிர்வாணமாக நின்று கொண்டிருந்தாள்.

"நல்லாயிருக்கா ஆதி அங்கிள்? இன்னும் இரண்டு மனிநேரத்துக்கு என் உடம்பு முழுசா உங்களுக்குத் தான்.. ருசிச்சி சாப்பிடுங்க.. டைம் போயிட்டே இருக்குல.."

பிறந்தமேனியாக படுக்கையில் கிடந்த அவள் வெல்வேட்டு மேனியின் மேல் அவர் இச்சையோடு படர்ந்தார்.

நெற்றி, கன்னம், உதடு, கழுத்து என சகல ஏரியாவிலும் அவரது உதடுகள் மென் தாக்குதல் தொடுத்தன.

இரு முலைச்சதை குன்றுகளுக்கு நடுவே பதுங்கி பதுங்கி.. குன்றின் உச்சியை நோக்கி பாய்ந்து முன்னேறி.. போகுமிடமெல்லாம் எச்சிலை வழிய விட்டு.. உச்சி காம்பை நாக்கால் தடவி தடவி வெற்றி கொடி நாட்டினார் ஆதி.

சதை கொழுத்த குன்றுகளில் மேற்கொண்டு யுத்தம் நடத்தும் பொறுப்பை உதடுகளிடம் ஒப்படைத்து விட்டு நாக்கு பின்வாங்கி கொண்டது.

நாக்கை போல் அவசரகதியில் தாக்குதல் நடத்தாமல்.. இன்ச் இன்ச்சாக பொறுமையாக முன்னேறி அனுஷ்காவின் முலை குன்றுகளை கபளீகரம் செய்ய தொடங்கியது‌ ஆதியின் உதடுகள்.

அவரின் வாய் சேவைகளை சிறிது நேரம் ரசித்து கொண்டிருந்தவள்.. களத்தில் இறங்கி விட்டாள்.

"ஹவ் மச் பவர் யூ ஹேவ் அங்கிள்?"

அவரது ஷார்ட்ஸுக்குள் துள்ளி கொண்டிருந்த ஆண்மையை கைகளில் பிடித்து அடக்கி பார்த்து பரிசோதித்தாள்.

"வாவ்.. இட்ஸ் ஸோ யூச்.." வாயை பிளந்தாள். ஷார்ஸ்ட்ஸை இறக்கி ஆண்மை தடியை வெளியே எடுத்து போட்டாள்.

"வாட் அபௌட் யூவர் புஸ்ஸி.. கேன் ஹேண்டில் மை டிக்.. இரண்டு மணி நேரம் என் கூட பெட்ல தாக்கு பிடிப்பியாமா..?"

"பாக்கத் தானே போறிங்க அங்கிள்.." அவர் ஆண்மையை அழுத்தமாக உருவி விட்டாள்.

திடீரேன அவர் உடல் அதிர தொடங்கியது. 

ஷார்ட்ஸ் பாக்கெட்டில் இருந்த அவரின் கைபேசியை வைப்ரேஷன் மோடில் வைத்ததனால் வந்த வினை. வேறோன்றுமில்லை.

இரு முறை தொடர்ந்து அடித்ததால் மகா எரிச்சல் உண்டானது. மனுஷன நிம்மதியா படுக்க கூட...

அவர் சிந்தனை பாதியில் தடைப்பட்டு போனது. காரணம் அழைத்தது அவர் மனைவி சுமித்ரா. சர்வமும் ஒடுங்கி போனது ஆதிக்கு. 

பல மைல்கள் தூரமாய் இருந்தாலும், என் மனைவிக்கு எப்படித்தான் தெரிகிறதோ... நான் வேறு ஒரு பெண்ணிடம் படுக்கையில் ஒன்றாக இருக்கும் நேரம் பார்த்து சரியாக அழைத்து விடுகிறாளே... அலுத்து கொண்டார் ஆதி.

தன் உதட்டில் விரலை வைத்து அமைதியாய் இருக்குமாறு அனுஷ்காவிடம் சைகையில் கூறி விட்டு அழைப்பை எடுத்தார்.

"என்னங்க... என்னங்க... எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்குங்க... எவனோ ஒருத்தன் நம்ம கார்டன் ஏரியா பக்கம் சுத்திட்டு இருக்கான். பயத்துல பெட்ரூம் வந்து தாழ்பா போட்டுக்கிட்டேன். நீங்க உடனே வீட்டுக்கு வர்றிங்களா...?" சுமித்ரா எதிர்முனையில் கதறி கொண்டிருந்தாள்.

தர்மசங்கடத்தில் நெளிந்தார் ஆதி.

பந்தியில் இப்போது தான் அமர்ந்திருக்கிறார். இலை போட்டு பரிமாறும் நேரத்தில் எழுந்து வர சொன்னால்... அவர் மனம் வீட்டுக்கு போக மறுத்தது.

"எனக்கு இன்னும் முக்கியமான மீட்டிங் முடியலம்மா... செக்குரிட்டிக்கு போன் பண்ணி இன்பார்ம் பண்றது தானே..."

"அவங்களுக்கு லைன் போட்டா போக மாட்டேதுங்க... நீங்க இங்க வந்தா தான் என் மனசுக்கு தைரியமாயிருக்கும்..."

"போலிசுக்கு தகவல் சொன்னியா...?"

"இன்னும் சொல்லலைங்க.. இப்ப உடனே கால் பண்ணி இன்பார்ம் பண்ணட்டுங்களா..?"

"வேணாம்டி.. பண்ணாத.. நா வேற வர லேட்டாகும்.. வேணும்னா பாதுகாப்புக்கு ஒரு ஆள ஏற்பாடு பண்ணி உடனே அனுப்புறேன். நீ எதுக்கும் கவலைப்படாதே... தைரியமா இரு..." தொடர்பை துண்டித்தார்.

"வாட் ஹேப்பன்ட்?" கொஞ்சலாக பேசிய அவளை இன்னும் ஒரு நிமிடம் காத்திருக்குமாறு கூறி விட்டு ஹாலுக்கு வந்து விட்டார்.

இது அந்த கொலைகாரனாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஐந்து மணி நேரம் முன்னதாகவே என் பங்களாவுக்கு வந்து விட்டான் என்றால் ஏதோ தப்பு நடக்க போகிறது என அடிமனம் சொல்கிறதே.

நான் இல்லாத நேரத்தில் என் மனைவிக்கு குறி வைத்திருக்கிறானா?

"துரை.. இப்ப உடனே நம்ம பங்களாவுக்கு கிளம்பி வந்துடு. ஒரு பெரிய பிரச்சன. உன் உதவி உடனே தேவப்படுது."

"சொல்லுங்க சார்..."

"நா வெளில இருக்கேன். வர லேட்டாகும். எவனோ ஒருத்தன் கார்டன்ல சுத்திட்டு இருக்கானு அம்மா சொல்றாங்க... நீ என்னனு போய் பாரு. அப்படி யாரையாவது நீ பார்த்தேனா உயிரோட புடிச்சி அவுட்ஹவுஸ்ல கட்டி போட்டு வை. எனக்கு கால் பண்ணு. நா நேர்ல வந்து பாக்குறேன்."

"கண்டிப்பா சார். இப்பவே போறேன்.."

"போன முறை மாதிரி இல்லாம இந்த முறையாவது துப்பாக்கி எடுத்துட்டு ஜாக்கிரதையா போ... கத்தியெல்லாம் அங்க பிரயோஜன படாது துரை..."

"இப்ப தான் எனக்கு முதல் முறையா இந்த வேலைய சொல்றிங்கனு நினைக்குறேன். ஆனா இதுக்கு முன்னாடி இப்படிபட்ட வேலை கொடுத்திங்களானு எனக்கு ஞாபகமில்லை சார்... "

தன் நாக்கை தானே கடித்து கொண்டார் ஆதி. 

கால வளையத்தால் எனக்கு மட்டுமே நினைவில் உள்ள விஷயங்கள் இவை. துரைக்கு எப்படி தெரியும்? தேவையில்லாமல் இவனிடம் உளறி கொட்டி விட்டோமா...

"ப்ரவாயில்ல துரை.. தேவையில்லாம யோசிக்காத... இப்ப சொன்னத மட்டும் செய்..." 

தொடர்பை துண்டித்து விட்டு தன்னை சிறிது நேரம் ஆசுவாசப்படுத்தி கொண்டார். இந்த முறையும் அந்த கொலைகாரன் என்னை நிம்மதியாக இருக்க விட மாட்டான் போலிருக்கிறதே...? 

உடனே அனுஷ்காவோடு கட்டிலில் காமக்களியாட்டம் ஆடி தன் மொத்த டென்ஷனையும் போக்கிக் கொள்ள விரும்பினார். 

ஏற்கனவே பாதியில் விட்டுப்போன பந்தியில் பரிமாறப்பட்ட விருந்தை சூடு தணியவதற்குள் ருசித்து உண்டு முடித்து விட துடித்தார். 

ஒரு பருவ வயது வாலிபன் போல மெல்ல தன் தளர்நடையில் துள்ளலை தூவிக் கொண்டு பெட்ரூம் கதவை ஆசையோடு திறந்து பார்க்க...

அங்கே படுக்கையில் அனுஷ்காவைக் காணவில்லை. 

அந்த விலைமகள் எங்கே சென்று தொலைந்தாள்?

மங்கலான படுக்கையறை முழுவதும் கண்களை சுழல விட்டதில்... நிலைக்கண்ணாடியின் முன்பு அவள் அழகை அவளே ரசித்து கொண்டிருந்ததை கவனித்து விட்டார்.

"அனுஷ்கா... ஐ ஆம் பேக்.." உணர்ச்சிப்பெருக்கோடு மெல்லிய குரலில் அழைத்தார் ஆதி.

திரும்பிய அவள் முகத்தில் ரகசிய புன்னகை ஒளிந்திருக்க... அவளது மெல்லிய கரங்களில் பளபளப்பான துப்பாக்கி ஒன்று வெளிப்பட்டிருந்தது. 

அது ஆதியின் லைசன்ஸ் துப்பாக்கி.

இவளை நான் தான் முதலில் போடுவேன் என எண்ணியிருந்தேனே.. அதற்குள் இவள் என்னை போட்டு விடுவாளா? 

இந்த முறை இவள் கையால் தான் எனக்கு சாவு என்பது ஏற்கனவே நிர்ணயிக்கப்பட்டுவிட்டதா?

நடுக்கத்தில் ஆதியின் நெஞ்சு விம்மியது.

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #8

'அழகு இருக்கும் இடத்தில் தான் ஆபத்தும் இருக்கும். இதை எப்படி மறந்து போனிர்கள் ஆதி...?' என சொல்வதை போல இருந்தது அனுஷ்காவின் மந்தகாசப் புன்னகை.

"வா..வாட் ஆர் யூ டூயிங்? அது எ..என்னோட துப்பாக்கி... அது எப்படி உன் கைக்கு வந்திச்சி அனுஷ்கா..." எங்கே திடீரேன எடுத்து தன்னை சுட்டு விடுவாளோ என்ற அச்சத்தில் உள்ளூர நடுங்கியபடி இருந்தார் ஆதி.

"உங்க ஃப்ரீப்கேஸ் திறந்திருந்தது. உள்ள புதையல் எதாச்சும் இருக்கானு துழாவி பார்த்தேன். இது மட்டும் தான் கிடைச்சது... இட்ஸ் ரியல் ஆர் டூப்ளிகேட் அங்கிள்..?" துப்பாக்கியை அவர் முன்பு நீட்டி ஆட்டியபடி.. பல்ஸை பலமுறை எகிற வைத்தாள்.

"ப்ளீஸ்... அத உள்ள எடுத்து வச்சிடுமா... தெட் இஸ் நாட் எ டாய்... எக்குத்தப்பா வெடிச்சுட போகுது..." அவர் அச்சத்தில் அலறுவதை வெகுவாக ரசித்தாள் அனுஷ்கா.

"ஒகே.. ஒகே.. ஐ ஆம் புட்டிங் டவுன். டோன்ட் பி சீரியஸ்... இட்ஸ் ஜஸ்ட் ஃபார் ஃபன்..." திரும்ப ப்ரீப்கேஸில் துப்பாக்கியை வைத்ததும் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டார்.

"எதுக்கு கன் வச்சியிருக்கிங்க அங்கிள்...?" அவர் கண்களை ஊடுருவினாள்.

"ஒரு சேப்டிக்கு தான். இப்பவேல்லாம் சிட்டி முன்ன மாதிரி இல்லம்மா..." நிதானத்திற்கு வந்தவர் கவனமாக வார்த்தைகளை தொடுத்தார்.

"சப்போஸ் நா உங்கள துப்பாக்கியால தெரியாத்தனமா சுட்டுயிருந்தேனா என்ன பண்ணியிருப்பிங்க..?" 

"உடனே செத்து போய் நாளைக்கு திரும்ப உன்ன தேடி வந்து பழிவாங்குவேன்.." சீரியஸாய் அவர் சொன்னதை விளையாட்டாக கருதினாள் அனுஷ்கா.

"வில் யூ கம் ஹேஸ் கோஸ்ட்...?" கலகலவேன சிரித்தவளை அலேக்காக தூக்கி கொண்டார் ஆதி.

"யெஸ்... லைக் எ லஸ்ட்ஃபூல் கோஸ்ட்... " 

அவளை படுக்கையில் சாய்த்து விட்டு மேலே படர்ந்தார். கொடி போல அவளும் அவரை சுற்றி கொண்டாள்.

படுக்கையில் சிற்றின்பங்கள் அரங்கேற தொடங்கின. 

சொர்க்கத்தை தேடி அவர் மேலிருந்து கீழாகவும், இவள் கீழியிருந்து மேலாக சுற்றி திரிந்தார்கள். தங்களுக்கு தேவையான காமக் கட்டங்களை இன்பத்தில் நிரப்பி கொண்டார்கள்.

அவர் அவளின் பலாபழச் சுளையை நக்கி நக்கி ருசித்தார். 

இவள் அவரின் நேந்திரம் பழத்தை சப்பி சப்பி ருசித்தாள்.

பள்ளியறையில் பாடம் படித்தார்கள்.

பரவசத்தில் வானத்தில் மிதந்தார்கள்.

சொர்க்கத்தில் உச்சியை எட்டினார்கள்.

இறுதி கட்டத்தை வந்தடைந்தார்கள்.

"வந்..து.. வுடுங்க.. அங்கிள்.."

ஆதி இடது கையால் அவள் தொடை கதுப்பை அழுத்தி வழுவழுக்கும் தன் தடி மொட்டை அவள் பன்னீர் ஒட்டையில் வாயில் வைத்து ஆட்டம் காட்டினார்.

 "ம்ம்ம்மம்ம்ம்ம்ம்ம.." அனுஷ்காவுக்கு அவன் ஆண்மை தலை பட்டதும் இன்னும் வெறியானது.

ஆயினும் ஆதி அவசரமில்லாமல் தன் ஆண்மை தடியை அவள் பெண்மை பணியாரத்திலும் பருப்பு பட்டனிலும் ஜாமை தடவுவது போல தடவி தடவி அனுஷ்காவை மேன்மேலும் வெறியேற்றி கொண்டிருந்தார்.

"ஊஊஸ்ஸ்.. ம்ம்மா… சீக்கரம்… அங்கிள்… உள்ள விடுங்களேன்… அங்கிள்.." அனுஷ்கா அவசரப்படுத்தினாள். 

தொடைகளை தூக்கிப்பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் தன் ஒரு கையை விடுவித்து அவரின் செங்கோலை பிடிக்க முயற்சித்தாள். 

அவள் கைகளில் மாட்டாது தன் தடியை பின்னுக்கு இழுத்து கொண்டார்.

"எனக்கின்னா அவ்ளோ வயசாயிடுச்சாடி? என்ன போய் அங்கிள்னு சொல்ற.."

"ப்ளீஸ்ஸ்.. அங்கிள்.. சாரி.. சாரி.. ஆதி சார்.. உள்ள விடுங்க.. இந்த நேரத்துல.. இப்டி பண்ணாதிங்ங்க.."

மீண்டும் மீண்டும் அவள் பெண்மையில் தடியை தேய்த்து தேய்த்து உரசி வெறியேற்றினார்.

"எல்லாருக்கும் தொடைய விரிக்குற உனக்கு எதுக்குடி டீசன்டெல்லாம்.. எதுக்குடி ஹைகிளாஸ்லயே பொறந்து வாழ்ற மாதிரியே நடிச்சு ஊர ஏமாத்துறிங்க.. இந்த சாரு.. மோரல்லாம் எங்கிட்ட வேணாம்.. அசிங்கமா பேசு.. அப்ப தான் சொருகுவேன்.."

'டேய்ய்..' என்று ஆரம்பித்து பச்சை பச்சையாய் அவரை ஏசி அவரை மேலும் வெறியேற்றினாள்.

பேசி முடித்தவள் சூடு தாங்காது அவளே தன் ஒரு கையை விடுவித்து ஆதியின் சூட்டு கோலை பிடித்து உள்ளே விடப் போனவளை.. விடாது அவர் கைகள் தடுத்தன.

"உனக்கு பாய் ஃபிரண்டு யாராச்சும் இருக்காங்களா..?"

"எ..எதுக்கு கேக்குறிங்க?"

"சொல்லுடி.. எவன் உனக்கு காசு கொடுக்காம உன்ன தினமும் லவ்வோடு பெட்ல போட்டு ஒ*குறானோ.. அவன் பேர சொல்லுடி..?"

"வி..விஷால்.." பயத்தோடவே சொன்னாள்.

"ஆங்.. இப்போ நா ஒ*கும் போது அவன் பேர சொல்லனும்.. சொல்லிட்டே இருக்கனும்.. நா ஒ*கும் போது அவன் பேர சொல்லி சொல்லியே என்கிட்ட பேசனும்.. ம்ம்.. ஆரம்பிடி.." உறுமினார் ஆதி.

"விஷால்.. வி..ஷா..ல்.."

ஆதி இப்போது அவள் கைகளோடு சேர்ந்து தன் தேக்குமர கட்டையை அவள் மொட்டில் நுழைவாயிலில் திணித்து நுழைத்தன.

"அவன் ஒ*கறப்ப அவன்கிட்ட என்னவெல்லாம் பேசுனியோ.. அதேல்லாம் இப்ப பேசுடி.. தே..யா மவளே.."

"நல்லா சொரூவுடா விஷால்.."

"பத்தாது.. பத்தாது.. இன்னும் வேணும்.."

ஆதியின் ரத்த சிகப்பு உருளைக்கட்டையில் நரம்புகள் விடைத்து பச்சை வரிகளை போட்டிருந்ததை எட்டி பார்த்து பார்த்து தவித்து போனாள் அனுஷ்கா. உள்ள முழுசா எப்ப தான் விடுவோரோ?

"உள்ள நல்லா அழுத்தி குத்தி இறக்குடா.. விஷால்.. என்னடா பார்த்துட்டே இருக்க.. நல்லா கிழியற மாதிரி இறக்கு..டா.."

"ஆங்.. அப்படி தான்டி.. ஃபுல்லா விடனுமா வேணாமாடி..?"

"விடு..டாஆஆ.. விஷால்.. டீலே பண்ணாதடா.. ப்ளீஸ்டா.."

நுழைத்து விட்ட்டார் ஆதி.

அனுஷ்காவின் வழுக்கும் பளிங்கு ஓட்டை தாமரை பூப்பது போல் விரிய, அதில் அசாதாரண கோல்ஃப் பந்து தலை போல அவரின் தடி முனை அந்த கிணறுக்குள் நுழைந்தது.

ஆரம்பத்தில், அந்த பெரிய சைஸ் தடிக்கு ஏற்றாற்போல் தன் பெண்மை வாயை திறக்க கஷ்டமாய் இருந்தது. ஆனால், ஒரு சின்ன தயக்கத்திற்கு பிறகு.. 

ஆதி கொஞ்சம் அழுத்தி குத்தியதில், அவளின் சூடான சப்போட்டா பழ பெண்மை ஆதியின் ரூல்தடியை பாந்தமாக உள் வாங்கியது. 

ஆதி அவள் குழிக்குள் ஆப்பை மெதுவாக சொருகினார். சொரூக சொரூக அவளது சுரங்கம் ஆவலாக அவரின் ஈட்டியை உள்ளே முழுங்கியது.

மெதுமெதுவாக டிரில் பண்ணி.. இடுப்பை தூக்கியடிக்க.. அவளின் ஈரம் கசிந்த பெண்மை அவரின் சூட்டு கோலை இறுக்கமாக அரவணைத்தது.

காத்திருந்த காமக்குத்து கிடைத்ததும் எதிர்பாராத இன்ப அளவில் உள்ளே மூச்சு திணற முக்கி முக்கி வாங்க பார்த்தாள் அனுஷ்கா.

"எப்படியிருக்குடி?" அவளின் காமக்குழியில் பல கோணங்களில் இடுப்பை ஏற்றி இறக்கியபடி தன் அடிக்குரலில் கனைத்தார் ஆதி.

"ஹஹஹ்ஹ்ஹ்க்க்… சூப்பரா இருக்கு விஷ்ஷால்.." நம்பமுடியாத அவர் தண்டு தன் பால்வடியும் கணவாய்க்குள் நடத்தும் படையெடுப்பால் அனுஷ்கா அனற்றினாள்.

ஆதியின் பெரிய ரூல்தடி அவள் தேனடையை அடித்து நொறுக்க நொறுக்க.. வாய்திறந்து மூச்சு திணறினாள். 

"ஹக்… ஹக்… ஹக்க்….. ஹக்கக்…. ஹக்… ஹக்… ஹக்க்…" ஒவ்வொரு குத்துக்கும் பெரிதாக பெருமூச்சு விடுத்தாள்.

வியர்வையில் நனைந்த அனுஷ்காவின் உடம்பு உணர்ச்சியில் தகித்தது. அவள் வெளிறிய முகம் வியர்வையில் குளித்தது.

ஆதி அவள் வெறிக்கு ஏற்ற மாதிரி தன் தடியை ஆழமாக விட்டு அசாதாரணமாக ஓ*துக்கொண்டிருந்தார். 

ஓ*தபடியே, கையை கீழே விட்டு விரைத்திருந்த அனுஷ்காவின் பருப்பை விரல்களால் நிமிண்டி, அவளை இன்னும் வெறியேற்றினார். 

இனம் புரியாத சுகத்தில், அனுஷ்கா தன் இடுப்பை கிரேஸியாக ஆட்டி ஆட்டி அவரை உடனடியாக உச்சம் ஏய்த முயன்றாள்.

ஆனால் நடந்ததே வேறு. அவள் உச்சத்தில் இருந்தாள்.

திடீரென தன்னிலை மறந்து படுக்கை தலைமாட்டை பிடித்துக்கொண்டு உரக்க உளறினாள்.

 ‘ஆஆஆஆங்ங்ஞ்ஞ்.. ஹ்ஹ்ஹ்க்க்க்...’

அவளுக்கு அது எத்தனையாவது உச்சியோ தெரியவில்லை. பயங்கரமாய் அவளை அசைத்து போட்டது. ஆனால், இதுவரை வந்ததை விட பயங்கரமான இந்த உச்சியில் அவள் உடம்பு பலமிழந்து தன்னை இழந்தது. அவள் கண்கள் சந்தோஷத்தில் மூடி வாய் முனகியது.

தண்ணீரிலிருந்து தூக்கி போட்ட மீன் போல படுக்கையில் குதித்தாள். அவளின் தசை நரம்புகள் சுருள் சுருளாக உணர்ச்சியை கொட்டி.. நாடி நரம்பெல்லாம் திணறி.. அவள் அறிந்திராத பயங்கரமான உச்சியில் அவள் எகிறும் உடம்பில் மின்சாரம் போல் பாய்ந்தது.

ஆதி இன்னும் உணர்ச்சியை கொட்டாமல் அவள் பெண்மையில் சீரான லயத்தில் இயங்கி கொண்டிருந்தார்.

ஆதியின் இன்பக்கோலிருந்து இன்ப வெள்ளத்தை வரவழைக்க வேண்டுமென்ற நோக்கில்.. பலமான குலுக்கலோடு அனுஷ்கா இடுப்பை தூக்கி தூக்கி மேலும் கீழும் அசைத்து விட்டாள்.

இம்முறை அதில் வெற்றியும் கண்டாள்.

பழுக்கக்காய்ச்சிய இரும்புத் தண்டைப்போல அவரது ஆண்மை சூடானது. அவரது பருத்த கொட்டைகள் பலமடங்கு வீங்கியதுபோல இறுக, அவற்றிலிருந்து மின்னல்வேகத்தில் கிளம்பிய விந்துவெள்ளம் அவரது தண்டுவழியே தடையின்றிப் பாய்ந்து உறைக்குள் விழுந்து நிரப்பியது. 

அதே நேரம் அனுஷ்காவின் பெண்மைக்குள் மீண்டும் பூகம்பம் ஏற்பட.. மதனநீர் வந்த சந்தோஷத்தில் அவள் கண்களின் ஓரத்தில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டது.

இருவரும் ஒருவழியாக வேகமிழந்து, வியர்த்து, தளர்ந்து ஒருவருடன் ஒருவர் பின்னியபடி கட்டிலில் இரைத்து இரைத்து மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். 

ஆதியின் இரும்பு தடி.. இப்போது சுருங்கி வலுவிழந்து அவள் துளையிலிருந்து வழுகியவாறு வெளியேறியது.

சிறிது நேர ஒய்வுக்குப்பின் வழக்கம் போல ஆதி மார்ல்பொரோ புகைத்து கொண்டிருந்தார். 

படுக்கையில் அரை மயக்கத்திலிருந்தாள் அனுஷ்கா. வெறும் தலையணையை மட்டும் இடுப்புக்கு நடுவே மறைத்தபடி படுத்திருந்தாள்.

ஒருக்களித்து படுத்திருந்ததனால் பளிச்சிட்ட அவள் பளிங்கு முதுகின் மேல் அரும்பிய வியர்வை முத்துகளை அவர் கண்கள் எண்ணிக்கொண்டிருந்தன.

ஆனால் அவர் சிந்தனைகள் வேறு எங்கோ ஓடிக் கொண்டிருந்தன. 

மணி ஒன்பதை கடந்து விட்டது. 

சில கேள்விகள் தொடர்ந்து அவரை வாட்டிக் கொண்டிருந்தன.

இன்னும் என்னை ஏன் துரை தொடர்பு கொள்ளவில்லை?

என் மனைவி சுமித்ராவை அழைத்தால் 'ஸ்விட்ச் ஆப்' என தகவல் வருகிறது. என்றுமே கைபேசிக்கு சார்ஜ் போடாமல் அவள் இருந்ததில்லையே. கொலைகாரனால் எதாவது நேர்ந்திருக்குமா அவளுக்கு? 

குற்றவுணர்ச்சி வேறு அவரை வாட்டி வதைத்தது. 

என் மனைவி ஆபத்தில் மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் நிலை என்னவென்றே தெரியவில்லை. நானோ எதை பற்றியும் கவலைப்படாமல் எவளோ ஒருத்தியிடம் சல்லாபித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். என்ன கணவன் நான்?

துரையை அழைக்க முற்பட்ட நேரத்தில், அவனே திரும்ப அழைத்ததில் அகமகிழ்ந்தார்.

"என்ன ஆச்சு துரை... உன் போன் காலுக்காக தான் வெய்ட் பண்ணிட்டிருக்கேன்..."

"நீங்க சொன்னவனை புடிச்சி அவுட் ஹவுஸ்ல கட்டி வச்சிருக்கேன்... வந்து பாருங்க..." அப்பாடா.. நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டார் ஆதி.

"யாருனு அடையாளம் தெரிஞ்சுதா...?" 

"இல்ல.."

"வீட்ல அம்மா பத்திரமா இருக்காளா? அவ போன் ஸ்விட்ச் ஆஃப்னு வருது..."

"அவங்க பத்திரமா இருக்காங்க.. நீ எப்ப வருவிங்க..?" இருமடங்கு நிம்மதியோடு இருந்தார்.

"ஒன் ஹவர் ஆகும்னு நினைக்கிறேன்." 

"வாங்க.."

உடனே தொடர்பை துண்டித்து விட்டான்.

நான் இனிமேல் தினமும் செத்து செத்து உயிர்தெழ வேண்டியதில்லை.

அந்த சந்தோஷம் தந்த திருப்தியோடு ஆஷ்ட்ரேயில் பாதிவரை எரிந்த சிகரேட்டை அணைத்து விட்டு.. இரண்டு பெக் ஏற்றி கொண்டு.. கட்டிலில் ஒருக்களித்து துவண்டு கிடந்த அனுஷ்காவின் மீது தன் கவனத்தை திருப்பினார் ஆதி.

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #9

எப்போது துரையை கைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு பேசி முடித்தாலும்.. ஆதி தான் முதலில் லைனை துண்டிப்பார். இம்முறை துரை முதலில் துண்டித்தது அவருக்கு தப்பாக படவில்லை. 

ஆனால் பெரும்பாலான கேள்விகளுக்கு துரை சுரத்தேயில்லாமல் ஒற்றை வரியில் பதிலளித்தது தான் ஆதிக்கு மிகவும் ஆச்சரியமளித்தது.

கொடுத்த வேலையை முடித்த திமிரில் இப்படி பேசுகிறானா? இல்லை இம்முறை என்னிடம் அதிகமாக துட்டு எதிர்பார்க்கிறானா?

எது எப்படியோ கொலைகாரன் சிக்கி விட்டான். நான் இனிமேல் தினமும் செத்து செத்து உயிர்தெழ வேண்டியதில்லை. 

அவனை ஒரேயடியாக கொன்று விடாமல் தினந்தினம் சித்திரவதை செய்து கொல்ல வேண்டும். நான் பட்ட அவஸ்த்தையை அவனும் பட வேண்டும். அப்போது தான் என் மனம் ஆறும்.

மனதில் தீரா வஞ்சம் கொண்டிருந்தார் ஆதி.

இப்போது அனுஷ்காவின் மீது தன் மொத்த கவனத்தையும் திருப்பினார்.

இந்த மாதிரி காசுக்காக திமிர் பிடித்து அலையும் அழகான இளம்பெண் தான் என் காமத் திமிரெடுத்த தினவெடுத்த உடம்புக்கு தினமும் தேவை. 

இவளை படுக்கையில் போட்டு புணர புணர அந்த இன்பம் என் ஆண்மைக்கு திகட்டுவதேயில்லை.

அவள் தோள்களை பிடித்து உலுக்கினார்.

"ஐயாம்.. வெரி வெரி... டயர்டு... ப்ளீஸ் டோன்ட் டிஸ்டர்ப் மீ ஆதி சார்..." இன்னும் அசதியில் இருந்து மீளவில்லை போலும்.

"எக்ஸ்ட்ரா பேமெண்ட் தர்றேன்..."

அனுஷ்காவின் செவியில் உதடுகள் படுமளவுக்கு கிசுகிசுப்பாய் பேசியவர், அவள் பதிலுக்கு காத்திராமல், அவள் அனுமதி பெறாமல், அவள் முதுகின் மீது படர்ந்தார் உற்சாகமாக மிக உற்சாகமாக...

போன சுற்றில் அவளை ஆசைதீர முன்புறம் புணர்ந்தாயிற்று. இப்போது வெறிதீர பின்புறம் புணர்ந்தால் என்னவாம்?

உடனே செயலில் இறங்கினார்.

அவரது பருத்த ஆண்மை அவளது தொடைகளுக்கு நடுவே உராய்ந்தது. அவளது இடுப்பை அவர் இரண்டு கைகளாலும் பிடித்து அழுத்தியபோது அவளுக்கு ஓரளவு புரிவது போலிருந்தது.

அவள் இடுப்பை இறுக்கிப்பிடித்தவர் தன் ஆண்மைத்தடியை அவளது குண்டிக் கோளங்களுக்கு நடுவேயிருந்த சின்னஞ்சிறிய துளையில் வைத்துத் தள்ள முயன்றபோது... அவளுக்கு சுரீரென்றது. 

"ஆவ்வ்வ்.. ஸ்ஸ்ஸ்ப்ப்பா.. என்ன செய்றீங்க..?"

அவரது தடியின் நுனி அவளது ஆசனவாய் துளைக்குள்ளே மெல்ல நுழைந்ததும்..

"ஓ.. மை காட்.. ப்ளீஸ்ஸ்ஸ் ஆதி... ஸ்டாப் திஸ்...." அவள் உதடுகள் தன்னிச்சையாக உதிர்த்த வார்த்தைகளை காற்று களவாடி கொண்டது.

"உன்ன அங்க ஓ*தா எப்படியிருக்குமுன்னு பார்க்கனும்டி.. க்விக்கா அடிச்சு முடிச்சுடுறேன்.. ஜஸ்ட் ஃபைவ் மினிட்ஸ் தான்.. பல்ல கடிச்சிக்கோ.." சிரித்தார் ஆதி.

"வேணா சார்.. ப்ளீஸ்ஸ்.. சார்.. அங்க மட்டும் வேணாம் சார்ர்..." அனுஷ்கா பதறினாள்.

"எவனுமே இதுவரை அங்க வுட்டதில்லையாடி.. இது தான் உனக்கு ஃபர்ஸ்ட் டைம் போல இப்படி பயப்படுற..?"

"ரொம்ப வலிக்கும் சார்.. புரிஞ்சிக்கோங்க.." மேலும் அலறினாள்.

அவளது அலறல் அவருக்கு மென்மேலும் உற்சாகத்தையே அளித்துக் கொண்டிருந்தது. அவளது முலை பழங்களை மாறி மாறிப் பிடித்து முரட்டுத்தனமாகக் கசக்கி விட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

உதடுகளை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு.. அவரது ஆண்மை அந்த சின்னஞ்சிறிய துவாரத்துக்குள்ளே நுழைந்ததால் ஏற்பட்ட வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டு.. அவள் மெல்ல மெல்ல முனகத் தொடங்கினாள். 

அவர் இடுப்பையும் கையையும் இறுக்கமாக பிடித்து கொண்டு மெதுமெதுவாக ட்ரில் போட்டபடி முன்னேறி கொண்டிருந்தார் ஆதி.

ஒரு கட்டத்தில் அவளது ஆசனவாயின் துளையைப் பிளந்து கொண்டு, அவரது செங்கோல் சுருக்கென்று இன்னும் ஆழமாக உள்ளே இறங்கியபோது.. அவளால் தன் வலியைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல், அலறியே விட்டாள். 

அவரது தடி உள்ளே போகப்போக அவளது குண்டியில் வலி மேலிட்டுக் கொண்டிருந்தது.

"ய்ய்யோ.. ம்மாஆஆ.." 

உள்ளே நுழைத்த வரை போதும் என்று ஆதி இடுப்பை அசைத்து குத்தக் குத்த அவள் குனிந்து கொண்டு அலறினாள்.

அவளது குண்டியை இழுத்துத் தனது ஆண்மையோடு வைத்து அழுத்தினார். அவளது குண்டிக்கோளங்களைப் பிரித்துப் பிடித்தபடியே தனது தடியை ஆழமாய் ஏற்றி இறக்கினார். 

அவரது தண்டு விடுவிடுவென்று அவளது துளையில் ஏறிக்கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில் அவரது கைகள் அவள் இடுப்பை இன்னும் இறுக்கமாய் பிடித்து கொண்டன.

ஆதி நன்றாக இடுப்பை தூக்கி அடித்து கொண்டிருக்கும் வேளையில்.. அனுஷ்கா தனது கால்களை அகட்டி தூக்கி பிடித்து கொண்டு.. குண்டி கோளங்கள் மூலம் அவர் ஆண்மையை மேலும் இறுக்கினாள்.

அனுஷ்காவின் தந்திரம் பயனளித்தது. ஓரிரு நிமிடங்களிலேயே அவரது உடல் குலுங்கத் தொடங்கி விட்டிருந்தது.

"ம்ம்ஆஆஆ.. மை காட்.. வாட்ட் எ பளஷர்ர்ர்.." ஆதி குனிந்து அவள் முகத்தை தன் பக்கம் திருப்பி உதடுகளை கவ்வி கொண்டார்.

அவரது வெதவெதப்பான மன்மத வெள்ளம் தனது ஆசன வாய்குள்ளே விழுந்து நிரம்பி, குண்டி வழியாக ஒழுகியதும், அனுஷ்கா ஒரு கணம் குலைநடுங்கித் தான் போனாள். 

நல்லவேளை.. இது என்னை நிச்சயம் கற்பமாக்காது. நிம்மதியுடன் பற்களைக் கடித்தபடி, அவள் மேலும் முனகினாள். 

தனது ஆண்மை தடியிலிருந்த விந்தை முழுக்கக் காலியாக்கியபிறகு, ஆதி திருப்தியுடன் கட்டிலில் சாய்ந்து கொண்டார். 

அவளது பின்புற துளையிலிருந்து அவரது தடி வெளியேறிய பிறகு, அனுஷ்காவுக்கு மிகுந்த ஆறுதல் உண்டானது.

அயர்ச்சியில் மூச்சு வாங்கியபடியே அனுஷ்கா கட்டிலில் கால்கள் நீட்டிப் படுத்துக்கொண்டாள்.

அரைமணி நேரம் கழிந்தும் அதே உற்சாகத்துடன் இருந்தார் ஆதி. வெண்ணீர் குளியல் போட்டு எக்ஸ்ட்ரா புத்துணர்ச்சி பெற்றார் .

நிலைக்கண்ணாடி முன்பு தன் உடைகளை சரி செய்து கொண்டிருந்தவர்.. அதிர்ந்து போனார். 

ஏதோ வித்தியாசமாக கண்ணாடியின் ஒரத்தில் சிறியதாக ஒட்டிக்கொண்டு இருப்பதை உணர்ந்தார். எடுத்து பார்த்து சிறிது நேரம் ஆராய்ந்த பின்.. பதறிப் போனார். 

பின் நிதானமாக அதை எடுத்து தன் கோட் பாக்கெட்டினுள்ளே பத்திரமாக வைத்து கொண்டார்.

ஆதியின் முகத்தில் உற்சாகம் மறைந்து இறுக்கம் சூழ்ந்து கொண்டது.

குளித்து முடித்து வெறும் ஈர டவலோடு கவர்ச்சியாக அவர் முன் வலம் வந்த அனுஷ்கா இம்முறை அவரை ஈர்க்கவில்லை. 

அவர் கவனமேல்லாம் துரை பிடித்து வைத்த கொலைகாரன் யாராக இருக்கும்? அவனை எப்படி தண்டிக்கலாம்? என்ற சிந்தனைகளே மேலோங்கியிருந்தது. 

உடைகளை அணிந்து கொண்டு, அவர் உதடுகளில் அழுத்தமாய் முத்தமொன்றை கொடுத்து விட்டு கிளம்ப எத்தனித்தவளை கை பற்றிக் கொண்டு தடுத்தார்.

"கேன் ஐ ட்ராப் யூ..?" 

"நானே வீட்டுக்கு போயிடுறேனே சார்... உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்.."

"நோ.. நோ.. யு ஆர் மை கெஸ்ட்.. ஐ வில் ட்ராப் யூ... இட்ஸ் மை ப்ளஷர்.." ரிசார்ட் ரூமை காலி செய்து விட்டு வலுக்கட்டாயமாக அவளை தன்னுடன் பார்சூனர் காரில் ஏற்றி கொண்டார். 

இனம் புரியாத அச்சத்தில் இருந்தாள் அனுஷ்கா என அவள் கண்கள் சொல்லியது.

மிதமான வேகத்தில் சென்ற வண்டியை அதிவேகத்துக்கு மாற்றினார்.

"ஹௌ இஸ் மை கம்பெனி..?" 

"மார்வெலஸ்... கடைசியா தான் கொஞ்சம் முரட்டுத்தனமா நடந்துகிட்டிங்க..."

"ஒகே.. அதுக்கு தானே எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து மொத்தமா துட்டு கொடுத்திட்டேனே... பின்ன ஏன் இப்படியொரு காரியத்த பண்ண துணிஞ்ச...?" சட்டென குரலில் கொஞ்சம் கடுமை ஏற்றினார்.

"நீ..நீங்க என்ன சொல்றிங்கனே புரியல சார்...?"

"டோன்ட் ட்ரை டூ ஒவர் ஆக்ட்... என் கையில இருக்குறது என்னனு பாருடி...?" கோட் பாக்கெட்டில் இருந்து அதை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினார்.

அழகான அவள் கண்கள் அச்சத்தில் விரிந்தன.

"நௌ டெல் மி வாட் இஸ் திஸ்..? க்விக்.."

எதுவுமே பேசாமல் மௌனமாய் தலைகவிழ்ந்து இருந்தாள் அனுஷ்கா.

"சரி, நானே சொல்லிடுறேனே... இது ஒரு மைக்ரோ கேமரா... நா உன்கிட்ட பெட்ல ஆடுன மொத்த கதகளி ஆட்டத்தையும் உன் கைபேசியில ரகசியமா பதிவு பண்ணி வைச்சுருக்க.. இல்லையா அனுஷ்கா.. செ எஸ் ஆர் நோ? "

"ஆ..ஆமா சார்.." ஆதி கத்தியதற்கு ஆமோதித்தாள் அனுஷ்கா.

"நீ கண்ணாடி முன்னால நின்னுட்டு ரகசியமா பொருத்திட்டு வைச்சப்பவே நா கவனிச்சியிருக்கனும். உன் கூட பெட்ல சந்தோஷமா இருக்குறதுக்கு நிறைய காசு வேணும்னு நீ கேக்குறது தப்பில்ல... நானே அள்ளி கொடுத்திருப்பேன்... ஆனா வீடியோ எடுத்து பின்னாடி என்ன மிரட்டி சம்பாதிக்கலாம்னு நினைச்ச பாரு... அது தான் மகாத்தப்பு... அந்த உலக மகாத்தப்ப பண்ண உன்ன என்ன பண்ணலாம்டி...?"

"வே..வேணாம் சார்... என்ன வி..விட்டுடுங்க.. என் பாய் ஃபிரண்டு விஷால் கொடுத்த ஐடியாவை நம்பி தெரியாம இப்படி பண்ணிட்டேன் சார்.. என்ன மன்னிச்சிடுங்க..." கை கூப்பி மன்னிப்பு கேட்டாள் அனுஷ்கா.

"என் கூட பெட்ல படுத்தோமா.. ஜாலியா இருந்தோமா.. கொடுத்த துட்டு வாங்கி உள்ள போட்டோமானு இருக்கறத விட்டுட்டு.. கண்டவன் பேச்ச கேட்டு ஏன்டி உனக்கு இந்த மாதிரி சில்லியான வில்லித்தன வேலையெல்லாம்.."

"ச.சார் நா வேணாம்னு தான் முதல்ல சொன்னேன்.. அவன் தான் ஆசை காட்டி ஃபோர்ஸ் பண்ணி செய்ய வச்சான் சார்.."

"ஒஹோ.. அப்ப என் சு*ணிய கூட எப்படி ஊ*பனும் அவன் தான் உனக்கு சொல்லி கொடுத்தான்ல.. ஸ்டாப் ஆல் யூவர் நான்சென்ஸ்.. நீ சொல்றதையெல்லாம் கேக்குறதுக்கு.. என்ன இன்னா கேனயனு நினைச்சியாடி.. ஐ ஆம் ஆதி.. ஆதிராஜ்.. தி கிரேட் பிஸ்னஸ்மேன்.. எல்லாருக்கும் காது குத்துற எனக்கே நீ காது குத்த ட்ரை பண்றியாடி.."

காரை ரோட்டோரமாய் நிப்பாட்டினார். அப்பகுதியில் அவர்களை தவிர வேறு யாருமே இல்லை. 

தயக்கமின்றி தன் துப்பாக்கியை வெளியே எடுத்து அவளை நோக்கி நீட்டினார்.

"நோ..நோ.. சார்ர்.. என்ன சூட் பண்ணாதிங்க.. ப்ளீஸ்... டோண்ட் டூ இட்..." மரண பயத்தில் அனுஷ்கா அலறியதை வெகுவாக ரசித்தார் ஆதி.

"பயப்படறப்போ இன்னும் அழகா இருக்க அனுஷ்கா... பட், உனக்கு நிறைய அழக கொடுத்த ஆண்டவன், குறுக்கு புத்தியையும் சேர்த்து கொடுத்திட்டானே... அதான் அவன் பண்ண பெரிய தப்பு..."

"என் போன்ல பதிஞ்ச எல்லா வீடியோவையும் உங்க கண்ணு முன்னாடியே அழிச்சுடுறேன் சார்.. ப்ளீஸ்.. என்ன உயிரோட விட்டுடுங்க.. இங்கேயே இறங்கி ஒடிடுறேன் சார்..."

"நீ ஒண்ணும் அழிக்க வேணாம்டி.. உன் ஞாபகமா என்கிட்டேயே இருக்கட்டும். உன் கைபேசிய என்கிட்ட கொடுத்துடு... உன்ன விட்டுற்றேன்..."

கைபேசியை அவரிடம் நம்பி ஒப்படைத்தாள் அனுஷ்கா.

ஆதி குரூரமாய் சிரித்தார். அவர் முகத்தை பார்த்து பயத்தில் மேலும் நடுங்கினாள்.

"கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி... எதுக்கு கன் வச்சியிருக்கிங்கனு என்கிட்ட கேட்டேல... அதுக்கு நா என்ன பதில் சொன்னேன்... அழாம சொல்லும்மா..."

"சே..சேப்டிக்கு வச்சிருக்கேனு சொன்னிங்க சார்.."

"நம்பிக்கை துரோகம் பண்றவங்கள கொல்லுறத்துக்கும் வச்சியிருக்கேன்..." 

ஆவேசமாய் சொன்னவர்.. சற்றும் யோசிக்காமல் அவள் பட்டுமேனியை துப்பாக்கி குண்டுகளால் பதம் பார்த்தார். 

அனுஷ்காவின் கதை முடிந்தது.

"எதிர்காலத்துல உன்ன என்னோட கீஃப்பா வைச்சியிருக்கலாம்னு ப்ளான் பண்ணிருந்தேன்.. ம்ம்ம்.. அதுக்குள்ள இப்படி பண்ணிட்டியேம்மா.. நீ கொடுத்து வச்சது அவ்வளவு தான்.." 

அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு அஞ்சலி செலுத்தினார் ஆதி.

கார் டிக்கியில் அவள் உடலை வைத்து பூட்டினார்.

"டோன்ட் வொர்ரி அனுஷ்கா.. உன்ன தனியா அடக்கம் பண்ண விரும்பல.. உனக்கு துணையா இன்னொருத்தனையும் கூட அனுப்பி வைக்குறேன். சந்தோஷமா அவன் கூட நரகத்துல இரு... பை.."

கார் ஆதியின் பங்களா நோக்கி பறந்தது.

[Kavinrajan]

கடந்த இரண்டு வாரங்களில் மொத்தம் பத்து அத்தியாயங்களை இட்டு விட்டேன்.

கதை பரபரவென எக்ஸ்பிரஸ் வேகத்தில் நகர்வதால்.. இக்கதையை ஆதரித்த வாசகர்களுக்கு இதுவரை நன்றி கூட தெரிவிக்காமல் கதையில் முழுகி விட்டேன்.

கதையை பொறுமையாக வாசித்து.. லைக்ஸ் கொடுத்து.. ரெப்புடேஷன் அளித்து.. கமெண்ட்கள் இட்ட அனைத்து வாசகர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகளை தெரிவித்து கொள்கிறேன்.

இன்றிரவு ஒரு கதைப்பதிவை இட்டு விட்டு.. காம வனத்தில் ராதா (RRR) கதையில் முழு கவனமும் செலுத்த போகிறேன். 

ஒரு வாரத்திற்கு பதிவுகள் வராது. அதன்பின் மீண்டும் எக்ஸ்பிரஸ் வேகத்தில் இக்கதை செல்லும்.

நன்றி   

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #10

ஆரம்பத்தில் ஆதியின் காமவெறிக்கு இரையாகி இறுதியில் அவரது கொலைவெறிக்கு பலியாகி போனாள் அந்த பாவப்பட்ட அழகான இளம்பெண் அனுஷ்கா.

ஒரு உயிரை கொலை செய்யுமளவுக்கு கொடூரமான மனிதரல்ல ஆதி. அதே நேரத்தில் சமூகத்தில் தொழிலதிபர் அந்தஸ்த்தில் பெரிய மனுஷனாக அறியப்பட்டாலும் யோக்கியர் என கூறிடவும் முடியாது.

எந்த தவறுக்கும் அவரது அகராதியில் மன்னிப்பு என்பது உண்டு. நம்பிக்கை துரோகத்திற்கு மட்டும் மன்னிப்பு அளிக்க கூடாது என்பது அவரது திடமான கொள்கை. அந்த கொள்கையே இன்று அவரை கொலை செய்யும் அளவுக்கு கொண்டு போய் விட்டது.

உண்மையாக சொல்ல போனால் அனுஷ்கா தான் அவர் செய்யும் முதல் கொலை. அனுஷ்காவை கொலை செய்ய அவருக்கு எந்த முகாந்திரமும் இருக்கவில்லை. பின்னர் எப்படி? 

அனுஷ்கா படுக்கையறையில் ரகசிய கேமரா வைத்து தனக்கு துரோகம் இழைத்து விட்டாள். பணத்தை மட்டும் அவள் கேட்டு மிரட்டினால் பரவாயில்லை.

தான் அனுஷ்காவோடு படுக்கையறையில் நடத்திய மன்மத லீலைகள் அடங்கிய விடியோவை ஆதாரமாக கொண்டு தன் அந்தஸ்த்தை பாதிக்கும்படியாக வேறு எதாவது காரியங்களில் இறங்கி விடுவாளா என்ற பயமும் பழியுணர்ச்சியும் அவரை உடனே இவ்வாறு கொலை செய்ய தூண்டி விட்டது. 

பயணங்களில் வழக்கமாக கேட்கும் ஆங்கில துள்ளல் இசை பாடல்களை இம்முறை அவர் கேட்கும் மூடுக்கு வரவில்லை. 

சரியோ தப்போ ஒரு உயிரை பறித்து விட்டேன். என்னதான் அனுஷ்கா செய்தது தப்பேன்றாலும், பதிலுக்கு நான் அவளை கொலை செய்தது மகாத்தவறு. 

பேசி பார்த்திருக்கலாம். அவளுக்கு ஒரு வாய்ப்பு அளித்திருக்கலாம். மன்னிப்பு கொடுக்காமல் அவசரப்பட்டு விட்டேன்.

இப்போது அவளது உடலை புதைக்க வேண்டும். அவள் கொலையினால் எழும் விவகாரங்களை மூடி மறைக்க வேண்டும். நிறைய தலைவலிகள் தொடர்ந்து வரப் போகிறது எனக்கு.

தொடர்ச்சியாக ஹார்ன் அடித்தபடி, நிதானமாக செல்லும் சரக்கு லாரியையும் தன் கவலைகளையும் ஒதுக்கி தள்ளி விட்டு காரை நெடுஞ்சாலையில் விரைந்து ஒட்டினார் ஆதி.

அச்சமயம் அவர் கைபேசி வீறிட்டு அலறியது. அவர் மனைவி சுமித்ரா அழைத்திருந்தாள்.

"பத்திரமா இருக்குறியா சுமி...? நா கிளம்பி வந்துட்டே..."

"ன்னங்க.. என்னங்க.. எங்க இருக்குறிங்க... எப்ப இங்க வரப்போறிங்க...? கார்டன்ல யார் யாரோ நடக்கற காலடி சத்தம் கேட்குதுங்க.. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்குங்க.. சீக்கிரமா வாங்க.. இங்க வந்துடுங்க.." 

அவரை பேச விடாமல் ஒரே பல்லவியே திரும்ப திரும்ப பாடி அவரிடம் கைபேசியில் கதறினாள்.

"கொஞ்சம் என்ன பேச விடுறியாடி... நா இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல அங்க வந்துடுவேன். ஏற்கனவே துரைய வரச் சொல்லி இருக்கேன். அவன் அந்த கொலகாரன.. இல்ல இல்ல கார்டன்ல சுத்திட்டிருந்த அந்த ஆள புடிச்சு அவுட் ஹவுஸ்ல வச்சிகிட்டானாம்.. இனிமே நீ எதுக்கும் பயப்படத் தேவயில்ல... இருந்தாலும் நா வர்ர வரைக்கும் பெட்ரூம்லேயே உள்ள லாக் பண்ணிட்டு இரு... கதவ திறந்து வெளிய வந்துறாத..." 

ஆதி முழுவதுமாக சொல்லி முடித்ததும் சுமித்ரா நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள்.

"ம்ம்.. சரிங்க.. நீங்க சொல்றபடியே செய்றேன்.."

"ஒரு விஷயம் சுமி.. கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி உனக்கு நா கால் பண்றப்போ ஸ்விட்ச் ஆப்னு வந்ததே...அங்க எதாவது பிரச்சனையா?"

"இல்லங்க... பயத்துல இருந்ததால.. ஃபோன்ல சுத்தமா சார்ஜ் போயிருந்தத கவனிக்கல... இப்ப சார்ஜ் போட்டுகிட்ட உங்ககிட்ட பேசுறேன்..."

"அப்படியா... சரி சரி.. கொஞ்சம் தைரியமா இரு... சீக்கிரமா வந்துர்றேன்.."

ஆதி தொடர்பை அணைத்து விட்டு காரை ஓட்டுவதில் கவனம் செலுத்தினார்.

அடுத்த பதினைந்து நிமிடங்கள் கழித்து...

கோடிக்கணக்கில் பணத்தை விழுங்கி ஏப்பமிட்ட கிரானைட் அரக்கர்களை போல இரு பக்கமும் சொகுசு பங்களாக்களால் நிரம்பி வழியும் நியூ அவென்யூ சாலையில் ஆதிராஜின் பார்சுனர் கார் மெதுவாக நுழைந்தது.

பத்து பங்களாக்களை கடந்து தன் பங்களாவின் முன்பு பார்சூனர் காரை நிறுத்தினார் ஆதி. அவர் கார் எஞ்சின் சத்தம் கேட்டாலே வழக்கமாய் ஓடி திறக்கும் செக்யூரிட்டிகள் இம்முறை ஹார்ன் அடித்தாலும் கதவை திறக்க வரவில்லை.

எரிச்சலுற்றார் ஆதி.

ஹெட்லைட் வெளிச்சங்களை அதிகப்படுத்தி பத்து அடி உயர உறுதியான எஃகு கதவின் மீது பீய்ச்சி அடித்து உற்று பார்த்தப்பின் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

ஒரு ஆள் போகுமளவுக்கு கதவு ஏற்கனவே திறந்திருந்தது. கதவை திறந்து வைத்து விட்டு செக்யூரிட்டிகள் அப்படி என்ன தான் உள்ளே வேலை செய்கின்றனரோ?

கோபத்தை கட்டுப்படுத்தி கொண்டு, காரினை விட்டு இறங்கினார். ஒரு கார் போகுமளவுக்கு வாயிற்கதவுகளை தானே முழுவதுமாக திறந்தார்.

"ராம்...தேவ் நட்..ராஜ்" கர்ஜித்தார் ஆதி.

எத்தனை சத்தமாக கத்தியும் பிரஜோனமில்லை. செக்யூரிட்டிகள் யாருமே அவர் கூப்பிட்ட குரலுக்கு கைகட்டி வந்து நிற்கவில்லை.

காரை உள்ளே எடுத்து வந்த பிறகு வாயிற்கதவுகளை தானே பூட்டினார்.

இடியட்ஸ்.. லேஸி பீப்பிள்ஸ்.. எங்கே தான் போய் தொலைந்தார்கள்? பயந்து வேலையை விட்டே ஓடி விட்டார்களா? இல்லை செத்து தான் போய் விட்டார்களா..? 

மனதில் கேள்விகளை எழுப்பிய நேரத்தில்... செக்யூரிட்டி ரூம் ஒட்டிய தடுப்பு சுவரின் மேல் சில இரத்த துளிகளை அவர் காண நேர்ந்தது. 

கலவர மனதுடன் தடுப்பு சுவரை அண்ணாந்து பார்த்ததில்...

வாயில் துணி வைத்து கட்டப்பட்ட நிலையில் இரு செக்யூரிட்டிகள் பழைய ப்ளாஸ்டிக் குப்பைகளுக்கு நடுவே கிடந்தனர்.

உயிரோடு இருக்கிறார்களா இல்லை இவர்கள் கொலை செய்யப்பட்டார்களா...?

"டேய்.. நட்ராஜ்... ராம்தேவ்... என்னாச்சுடா உங்களுக்கு..? எழுந்திருங்கடா..." 

அவர்கள் காதுகளுக்கு வெகு அருகே உரக்க கத்தியதில் ஒருவன் மட்டும் லேசாக கண்களை திறந்து பார்த்தான். 

அவன் நெற்றியிலிருந்து ரத்தம் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. யாரோ தலையில் பலமாய் அடித்திருக்கிறார்கள்.

அவன் வாயிலிருந்த துணியை எடுத்து விட்டார். கைகட்டுகளை அவிழ்த்து விட்டார்.

"ராம்தேவ்... என்னடா ஆச்சு உனக்கு... யார் உன்ன அடிச்சு இங்க போட்டது..?" குடிக்க தண்ணீர் பாட்டிலை நீட்டியபடி அவனை விசாரித்தார் ஆதி.

"சாப்.. பின்னாலயிருந்து என்னையும் நட்ராஜையும் அடிச்சு போட்டுட்டான். யாருனு தெரியல... எப்படி உள்ள வந்தானும் புரியல..."

"வந்தது ஒருத்தனா இல்ல பல பேரா? அவன் முகத்த பாக்க முடிஞ்சுதா...?"

"ஒருத்தன் மட்டுந்தான் சாப்... பின்னந்தலையில பலமா அடிச்ச உடனே மயக்கமாயிட்டேன்... எதையும் பாக்க முடியல... ஒரு நிமிஷம் இருங்க சாப்... எங்களை சுவத்துக்கு பின்னாடி தூக்கி போடும் போது... அவனுக்கு ஒரு போன்கால் வந்திச்சு... முடிச்சிட்டேன்... இப்போ உள்ள போறேனு யாருகிட்டயோ பேசிட்டே உள்ளே போனான் சாப்... "

"சரி, நட்ராஜ தண்ணி தெளிச்சி எழுப்பி விடு... துப்பாக்கி இருந்தா எடுத்து ரெடி பண்ணி வைச்சிக்கோங்க... வெளிய யாரையும் விடாதீங்க... நா இப்ப உள்ள போறேன்..."

"சாப்... நானும் உங்ககூட வர்ரேன்... "

"வேணாம்... நா சொல்லுறத மட்டும் செய்..."

"சாப்.. போலீசுக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணட்டுங்களா...?"

"எதுவும் வேணாம்... நா... எ..ன்...ன.. சொ..ல்..லு..ற..னோ.. அ..த.. ம..ட்..டு..ம்.. நீ.. செ..ய்..ஞ்..சா.. போ..து..ம்... புரிஞ்சுதா...?" 

எரிமலையாய் வெடித்தார் ஆதி. 

கார் டிக்கிக்குள் அனுஷ்காவின் உடலை மறைத்து வைத்ததை போலீசார் சுலபமாக மோப்பம் பிடித்து விடுவார்கள் என அவருக்கு சொல்லித்தர வேண்டுமா என்ன?

கோட்பாக்கெட்டிலிருந்து துப்பாக்கியை உருவி இறுக பிடித்து கொண்டு உள்ளே செல்லும் ஆதியை பயத்தோடு பார்த்தான் செக்யூரிட்டி ராம்தேவ். 

அவுட் ஹவுஸை நெருங்கும் முன் ஒரு முறை துரையை அழைத்தால் என்ன...? 

கைபேசியில் அழைத்தார்.

முதல் ரிங்கிலே எடுத்து விட்டான். என் அழைப்பிற்காக காத்திருக்கிறான் போலும்.

"துரை.. எங்க இருக்க...?"

"அவுட் ஹவுஸ்ல... நீங்க சார்...?"

"அங்க தான் வந்துனே இருக்கேன். அவன எங்க கட்டி வச்சிருக்க..."

"என் பக்கத்துல வச்சிருக்கேன் சார்..."

"குட்... இதோ வந்துர்றேன்"

அழைப்பை துண்டித்து விட்டு ஒரு முறை தோள்களை குலுக்கி அலுத்து கொண்டார் ஆதி. 

இன்றிரவு இதே துப்பாக்கியால் மற்றோரு உயிர் எடுக்கும் கொலை பாவத்தையும் நான் செய்ய வேண்டும் போலிருக்கே..

[Kavinrajan]

Ippavum oru clue kooda kidaikala yaru Avan pa boyfriend ah illa vera yaravatha

வரும் பதிவுகளில் ஆதி மூலமாக சில உண்மைகள் தெரிய வரும். ஆனால் கதை இறுதியில் மட்டுமே கொலைகாரனை பற்றி முழு விவரமும் வெளியே வரும் நண்பா.

அது வரை பொறுமை காக்க வேண்டுகிறேன்..

நன்றி 

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #11

தூரத்திலிருந்து இடப்பக்க பங்களாவையும் வலப்பக்க அவுட் ஹவுஸையும் மாறி மாறி பார்த்து கொண்டிருந்தார் ஆதி.

முதலில் எங்கே செல்வது? 

மனைவியின் நிலை எவ்வாறு இருக்கிறது என அறிந்து கொண்டு அவள் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தி கொள்வதா? இல்லை அந்த கொலைகாரன் என்னை கொல்ல வந்த காரணத்தை தெரிந்து கொண்டு அவனை சித்திரவதைப்படுத்தி கொல்வதா?

சுமித்ராவை தேற்றி அவளை ஆறுதல்படுத்த அவருக்கு குறைந்த நேரமே போதுமானது. ஆனால் கொலைகாரனை விசாரித்து சித்திரவதைப்படுத்தி கொல்ல ஒரு இரவு முழுக்க அவருக்கு போதாது போலத் தோன்றியது.

இப்போதைக்கு மனைவி இருக்கும் இடத்திற்கே செல்வதே அவர் மனதுக்கு சரியென பட்டது.

இரவின் இருளை அகற்றி தன்னையும் தன் சுற்று புறங்களையும் பளீச்சென வைரம் போல பிரகாசிக்க வைத்திருந்த பங்களாவை நோக்கி நடந்தார் ஆதி.

துப்பாக்கியை எடுத்து திரும்பவும் தன் கோட் பாக்கெட்டில் வைத்து கொண்டார். இதை பார்த்தால் சுமித்ராவின் பயம் இன்னும் அதிகமாகுமே.

தன் மனைவி எப்படியும் பாதுகாப்பாக இருப்பாள் என்ற நம்பிக்கை அவர் மனதில் பூத்து இருந்தாலும்.. யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு வேசியை புணர்ந்தது மட்டுமின்றி, அவளை கொலையும் செய்து விட்டு சுமித்ரா முன்பு நிற்க அவருக்கு உடம்பெல்லாம் கூசியது.

மனச் சஞ்சலத்துடனே தன் பங்களாக்குள் நுழைந்தார் ஆதி.

அவர் மனைவி சுமித்ராவின் மீது பெரிய அளவில் பாசமெல்லாம் ஆதிக்கு கிடையாது. 

இருவருக்கும் இளம் வயதில் திருமணமாகி இருபத்தி நான்கு வருடங்களை கடந்திருந்தாலும், கடந்த எட்டு வருடங்களாக அவர் மனைவியின் மீது அவருக்கு பெரிதாக நாட்டமில்லை‌. காரணம் படுக்கையறையில் அவரை ஒரளவு தான் அவளால் திருப்திப்படுத்த முடிந்தது.

அதே நேரம் ஆதி தொழிலில் முன்னேறி பல மடங்கு வளர்ச்சி அடைந்ததனால் பெற்ற ஆடம்பர சொகுசு வாழ்க்கையுடன்.. கட்டழகு பெண்களின் படுக்கையறை சுகங்களும் அவரை தேடி வந்தன. அவரும் குற்றவுணர்வின்றி விரும்பி எடுத்து கொண்டார். சில சமயங்களில் தான் விரும்பும் அழகுப்பெண்களை கட்டில் சுகத்திற்காக பறித்து கொள்ளும் அளவுக்கும் தன் அதிகாரத்தையும் அந்தஸ்தையும் வளர்த்து கொண்டார்.

வெளியே உடம்பு சுகங்கள் அளவின்றி கிடைத்தாலும்.. தன் மனைவி சுமித்ராவை அவர் ஒதுக்கி வைத்து விடவில்லை. அவளை போல ஒரு தங்கமான மனைவி கிடைத்தது தன்னுடைய அதிர்ஷ்டம் என்றே நம்பினார்.

இருக்காதா பின்னே.. அவுட் ஹவுஸ் முதல் ஆபிஸ் அறை வரை அவர் பல பெண்களிடம் நடத்திய மன்மத லீலைகள் எதுவும் அறியாமல்.. சமையல்கட்டிலும், பூஜை புனஸ்காரத்தில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தும் வெள்ளந்தி மனைவியை கட்டி கொண்டது அவர் போன ஜென்மத்தில் செய்த புண்ணியம் அல்லவா.

அதனால் எத்தனை பெண்களை அவர் படுக்கையில் போட்டு புரட்டிருந்தாலும்.. தன் மனைவியை வெட்டி விட அவர் விரும்பவில்லை. ஒரளவுக்காவது மனைவி மேல் அக்கறை கொண்ட கணவனாக வெளியூலகிற்கு தன்னை காட்டி கொண்டார் ஆதி.

கை கால் முகத்தை நன்றாக அலம்பி கொண்டார். இரவு உடைக்கு மாறினார்.

சுமித்ரா இருக்கும் பெட்ரூமின் கதவை தட்டினார்.

"சுமி.. சுமி.. பயப்படாம கதவ திறடி.. நாந் தான் ஆதி.."

சில நொடிகளுக்கு உள்ளே பலத்த மௌனம் நிலவியது.

அதன் பிறகு சுமித்ராவின் கொலுசு சத்தங்கள் ஆதியின் செவியில் ஒலித்தது.

கதவை திறந்தாள் சுமித்ரா.

"..ன்னங்க.." என்று கதறிபடியே அவரை கட்டி கொண்டு மார்பில் முகம் புதைத்தாள் சுமித்ரா.

"அதான் நா வந்துட்டேன்ல.. எதுக்கு அழற..?"

"எங்க உங்கள பாக்க முடியாம எனக்கு எதாச்சும் ஆயிடுமோனு ரொம்பவே பயந்துட்டேங்க.." கண்ணீர் சிந்தினாள் ஆதியின் தர்மபத்தினி.

"அப்படி எதுவும் உனக்கு நடக்காதுடி.. தைரியமா இரு.." 

சுமித்ராவை விலக்கி விட பார்த்தார் ஆதி. ஆனால் அவள் பயத்தில் அவரை இன்னும் இறுக்கி அணைத்தப்படியே இருந்தாள். 

அவள் பஞ்சு முலைகள் வேறு அவர் மார்பில் பிதுங்கி மெத்தேன ஒத்தடம் கொடுத்து போல பாடாய் படுத்தியது.

"என்ன சுமி இது.. இன்னும் குழந்தையாட்டம் இருக்க.. எவனோ ஒருத்தன் கார்டன் வந்து போனதுக்கா இப்படி பயப்படுவ.."

அவள் தோளை பற்றி வேகமாக இழுத்து விலக்கி விட்டதில்.. சுமித்ராவின் சேலைத் தலைப்பு விலகி சரிந்தது.

நெருக்கத்தில் தன் மனைவியின் மேடு பள்ளங்களை வளைவு நெளிவுகளை கூச்சமின்றி கண்டவர்.. கட்டுக்குலையாமல் இருக்கும் அவள் உடல் வனப்பினை கண்டு ஒரு கணம் அசந்து விட்டார். அவர் உடம்பு ஜிவ்வென்று உடனே மூடேறி சூடேறி விட்டது.

'ப்ரவாயில்லயே.. இந்த வயசிலும் இவ்ளோ அழகா நம்ம பொண்டாட்டி.. தினமும் பக்கத்து ரூம்லயே படுத்து இருக்குறா.. ஒரு நைட்டு கூட இவள தொடனும்னு எனக்கு ஏன் தோணாம போச்சி.. சரி.. இப்ப தொட்டுட்டா குறைஞ்சா போயிரும்.. லோக்கல் முதல் அரபிய குதிரை வரை கண்ட குதிரையெல்லாம் மேலேறி ஒட்டிட்டு இருக்கேன்.. வீட்ல லைசன்ஸ் வாங்கின குதிரையை ஒட்டாம சும்மா வச்சிட்டுயிருக்குறது தப்பில்லையா..'

"என்ன சுமி.. இதுக்கு போய் இப்படியா பயந்து அழவ.. கண்ண நல்லா துடைச்சிக்கோடி.." அவளை தேற்றுவதை போல மீண்டும் முலைகள் பிதுங்க‌ இறுக்கி சேர்த்து அணைத்து கொண்டார்.

கணவனின் அணைப்பில் நெகிழ்ந்து உருகிப் போனாள் சுமித்ரா.

அடுத்த கட்டமாக.. உடனே கட்டிலுக்கும் வழி நடத்தி சென்றார். இவளை சீக்கிரமாக படுக்கையில் புணர்ந்து விட வேண்டும். வெளியே மற்ற முக்கியமான வேலைகள் பார்க்க வேண்டியது உள்ளதே.

விசும்பும் சுமித்ராவை கட்டிலில் சாய்த்து அவள் பொன்மேனியை மெல்ல அணைத்தார்.

"சுமி.. ஏய்ய்.. சுமி.. கண்ண திறடி.. நா உன் பக்கத்திலேயே இருக்கேன்.. நீ எதுக்கும் பயப்படாதேடி.." 

சுமித்ராவின் நடுக்கங்களை தனக்கு சாதகமாக்கி கொண்டார் ஆதி.

தனது உதடுகளால் அவளது நெற்றி கன்னத்தில் மென்மையாக ஒத்தடம் கொடுக்க, சுமித்ராவுக்கு உடல் ஜிவ் என்று சூடாகியது. முனகலுடன் அவரது உடலை இறுக்க அணைத்தாள். 

இரு கன்னங்களையும் வெகு சாவகாசமாக 'சர்வே' செய்த அவரது உதடுகள், அவளது காது மடலை கவ்விக் கொண்டு சப்பி எடுக்க.. வாய் திறந்து துடித்தாள்.

"என்..னங்க.. என்ன பண்றிங்க..?"

"ஒண்ணும் இல்லடி.. உனக்கு பயம் போகனும் இல்ல.."

அவளது சிவந்த உதடுகளோடு தன் உதடுகளை உரச, அங்கு அந்த உரசலில் தீப்பொறிகள் உண்டாகத் தொடங்கின.

தனது உதடுகளை மெல்ல மெல்ல இறக்கி, அவளது சங்கு போன்ற கழுத்தில் முகம் புதைக்க, இது சுமித்ராவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. 

'இன்னிக்கு இவருக்கு என்ன ஆச்சு? ரொமான்ஸ் பண்ற மூட்ல இருக்குறாரே..' மனதுக்குள் வியந்தாலும், அவளது மனமும் உடலும் அந்தத் தாக்குதல்களை வரவேற்கவே செய்தன. 

ஆதி முத்தமிட்டவாறே தனது கைகளை அவளது மேனியில் படர விட்டார். தோள்களை வருடி, மெல்ல மெல்ல அவரது கைவிரல்கள் அவளது மிருதுவான மார்பகங்களை அடைந்து.. அவளது முலைகளில் ஒன்றைப் பற்றி தனது கைகளால் அழுத்தமாக பிசைந்தார்.

"ச்சீ.. ன்னங்க நீங்க.. இப்ப போயா பெட்ல இத பண்ணுவிங்க.. வேணாங்க.. அங்க துரை வேற உங்களுக்காக வெய்ட் பண்ணிட்டிருப்பான்.. இன்னொரு நாள் வச்சுக்கலாம்ங்க.." எழுந்திரிக்க பார்த்தாள்.

"அவனுக்கேன்னடி.. நல்லா வெய்ட் பண்ணட்டுமே.. ஆண்டி வயசுல எப்படி உன் உடம்ப இப்படி கிண்ணு வச்சிருக்க.. உன்ன தொட்டு எவ்ளோ நாளாச்சுடி.. என் மூடு போறதுக்குள்ள பேசாம படுக்குறியா.. "

சுமித்ரா தன் கணவன் ஆதியை கண் கண்ட தெய்வமாக நினைப்பவள் வேண்டாம் என்றா சொல்வாள். ஆதிக்கு முழுமையாக ஒத்துழைத்தாள்.

மெல்ல மெல்ல முலைகளை அமுக்கத் தொடங்கிய ஆதி, தனது அழுத்தத்தை அதிகமாக்கி.. அந்தக் கனிகளின் நுனிகளை விரல்களின் நடுவே பிடித்து செல்லமாக நசுக்க.. சுமித்ராவின் முனகலும் நெளியலும் அதிகமாக, அவளது முலைகள் விம்மிப் புடைத்தன.

ஜாக்கெட் ஹூக்குகளை அவிழ்க்க முற்பட்டதும்.. வெட்கத்தில் தடுத்தாள் அவள்.

"துணிய கழட்ட வேணாங்க.. அப்படியே செய்யலாங்க.."

"என் மூட கெடுக்காதடி.. உன் தளதள உடம்ப புருஷனுக்கு கூட காட்டாம எதுக்கு ஒளிச்சு வச்சிட்டு இருக்க.."

ஒரே நிமிடத்தில் அவள் ஜாக்கெட்டையும் ப்ராவையும் அவிழ்த்தெறிந்தார். அவள் கொங்கைகளை வெறியோடு பார்த்தார்.

விம்மிப் புடைத்துக் கொண்டிருந்த அவளது முலைகளின் மீது அவர் உதடுகளை கொண்டு பரவ பரவ.. சுமித்ராவுக்கு மேனியெங்கும் புல்லரிக்க, அவரது தலைமுடியின் பற்றி அவரது முகத்தைத் தனது மார்பில் இன்னும் இறுக்கி அணைத்தாள். 

ஒரு கையால் அவளது மார்பகம் ஒன்றைப் பிசைந்தவாறே, அடுத்த முலையை ரசித்து சுவைக்க, அவரது செங்கோல் அவளது தொடைகளில் உரசி அவளது சேலையை துளைக்க முனைந்தது.

சுமித்ராவுக்கு உடல் முழுவதும் சிலிர்க்க, தனது முனகலைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் தவிக்க.. ஆதி ஒவ்வொரு முலையாக தன் இஷ்டப்படி கடித்து சுவைத்து கனிய வைத்தார்.

பற்களால் உதட்டை கடித்து முனகுவதை தவிர சுமித்ராவுக்கு வேறு வழியில்லை.

ஆதி தனது முகத்தை மெல்ல இன்னும் கீழே இறக்கி வெண்ணெய் போன்ற அவளது வயிற்றில் முகம் புதைத்து புதையலை தேட.. 

அவரது பிடரியில் தனது வளையல் கரத்தை வளைத்துப் பிடித்து இன்னும் ஆழமாக அழுத்தினாள்.

அவளது வயிற்றின் மென்மையில் தனது கன்னங்களை உரசி இன்பம் கண்டவாறே, ஆதி தனது கைகளால் அவளது அடி வயிற்றை வருட முற்பட, அங்கு தடையாக இருந்த சேலையின் இறுக்கமான முடிச்சை மெல்ல அவிழ்த்தவாறே, தனது உதடுகளை அவளது தொப்பிள் பாகத்தில் உரசி உரசி அவளை வெறியேற்றினார்.

காமத்தில் தத்தளித்தவளின் சேலையை முழுவதும் துகிலுரித்தார் ஆதி. பாவாடையை பளிங்கு தொடையின் கீழே இறக்கினார்.

பிறந்த மேனியுடன் இருந்த அவளது அழகை பார்த்து ரசித்தவாறே, அவளது கால்களுக்கு நடுவே மண்டியிட்டு அமர்ந்து கொண்டு, அவளது தொடைகளின் உள் பாகங்களை தனது கைவிரல்களால் வருடத் தொடங்கினார்.

சுமித்ரா தன்னையும் அறியாமல் கால்களை இன்னும் விரித்தாள். அவளது கொழுத்த தொடைகள் அவரது கைவிரல்களின் தீண்டலில் தீ மூட்டப்பட்டது போல வெந்து கொண்டிருந்தன. 

தினமும் மஞ்சள் தேய்த்துக் குளித்ததால், அவளது முக்கோணம் சுத்தமாக இருந்தது. ஆதியை எச்சில் ஊர வைத்தது.

ஆதி குனிந்து அவளது பெண்மையின் பிளவில் தனது உதடுகளால் முத்தமிட முத்தமிட.. சுமித்ரா கண்கள் சொரூக பிதற்றலுடன் அவரது தலை முடியைப் பிடித்து மேலே தூக்க முயன்றாள். தோற்று போனாள்.

"ஸ்ஸ்ம்மாஆஆ.. ம்ம்மேல்ல வ்வா..ங்ங்க.."

"உளறாம தெளிவா பேசுடி.."

பெண்மையின் நறுமணமும் அதன் பிளவில் கசிந்த தேனின் சுவையும் ஆதிக்கு பெரும் போதை ஊட்டியதால் அவர் மேலே வராமல் அடம் பிடித்தார். 

அவரது நாக்கு அவளது பிளவின் இதழ்களை விரித்து அதன் நடுவில் பொந்துக்குள் சுழன்று சுழன்று சுவைக்க சுவைக்க.. அவளது புழைவில் இன்னும் அதிகமாக காமத்தேன் ஊறிக் கசிந்தது.

அந்தப் பிளவு முழுவதையும் ஆராய்ந்து அதன் மேல் உச்சியில் இருந்த மொட்டை கண்டுபிடித்து, அங்கும் சுவைத்து சுழன்றடிக்க.. சுமித்ராவுக்கு உச்சக்கட்டம் அடைந்து அவளது கைகள் அவரது தலைமுடியை இன்னும் இறுக்கமாகக் கெட்டி பிடித்து கொண்டு "ம்ம்மாஆஆ.." என்று சத்தமாகவே முனகி விட்டாள்.

"போதுங்ங்க.. மேல வந்து படுக்க போறிங்களா இல்லையாங்க.." எப்படியோ உளறலின்றி அதிகாரமும் போதையும் கலந்து கூச்சலிட்டாள்.

ஆதி தன் மனைவியின் அவசரத்தை புரிந்து கொண்டு.. தன் இரவு உடுப்பின் பெல்ட்டை அவசரமாக அவிழ்த்தவர்... தன் ஜட்டியையும் கூடவே உருவினார்.

கால்களின் நடுவே மண்டியிட்டு, சுமித்ராவின் மேனி மீது படர்ந்தார். அவரது ஆண்மையின் நுனியை அவளது புழையின் முகப்பின் வைத்தவாறே, அவள் மீது படர்ந்து, அவளது கன்னத்தோடு கன்னம் சேர்த்து உரசியவாறு அவளை அணைத்தார்.

அவளுக்கு சற்று முன்பு ஆதியின் உதடுகள் கொடுத்த தாக்குதலில் இருந்து மீளுவதற்கு முன்பே.. சூடாக பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புபோல் துடிக்கும் அவரது செங்கோல் அவளது பெண்மையின் வாசலை இடித்துக் கொண்டு நிற்க, அவளது ஆழ்ந்த பெருமூச்சின் சூடு அவரது கன்னத்தில் அனல் போல் வீசியது. 

ஆதி அவளது இதழ்களுடன் தனது உதடுகளைச் சேர்த்தவாறே, விறைத்துத் துடித்துக் கொண்டிருந்த அவரது தடியை உள்ளே மெல்ல மெல்ல நுழைக்க.. புதிதாக கல்யாண மணப்பெண் போல அவள் மேனி துடித்து துள்ளியது.

ஆதியின் ஆயுதம் அவளைத் துளைத்துக் கொண்டு உள்ளே செல்ல செல்ல.. சுமித்ராவின் உடல் ரப்பர் பந்தாக துடித்தது ஆதிக்கு வியப்பளித்தது.

கன்னிப் பொண்ணு போல இப்படி துள்ளுறா.. இவள ஒ*து பல வருஷமாச்சு.. அதனால சாமான்ல எதுவும் படாம ஒவர் சென்சிட்வா இருக்கா போல..

ஆதி அவளது கழுத்தில் முகத்தைப் புதைத்தவாறே அவளை கட்டுப்படுத்தி, அவரது தடியை அவளது புழையில் பூரணமாக நுழைத்த வண்ணம், அதன் துடிப்பு சற்று அடங்கும் வரை.. அவளது இளம் சூட்டின் சுகத்தில் ரசித்தவாறே, கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துக் கொண்டு, பின்பு மெல்ல மெல்ல அசையத் தொடங்கினார்.

முதலில் மெதுவாக இடுப்பை ஆட்டி அசைத்து அசைத்து.. போக போக வேகத்தை கொஞ்சங் கொஞ்சமாக கூட்டிக் கொண்டே இயங்கினார் ஆதி.

பின்னர் வேகமும் ஆழமும் அதிகமாக, சுமித்ரா துடிப்பதை நிறுத்தி விட்டு அவர் இயக்கத்தை அனுபவித்தாள். அடுத்த உச்சக் கட்டத்தை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தாள். 

இருவரின் மூச்சும் இதயத் துடிப்பும் இன்னும் அதிகமாக அதிகமாக.. அவர்களின் உடல்கள் ஒன்றாக ஒரு சேர ஒரே லயத்தில் இயங்கத் தொடங்கியது. 

நிமிடங்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. கட்டில் வேகமாக ஆடி கொண்டிருந்தது. சுமித்ராவின் முக்கலும் முனகலும் ஆதியின் உறுமலும் கனைத்தலும் அறை முழுக்க ஆக்ரமித்தன.

ஆதி இறுதி கட்டத்தை அடைய போவதை உணர்ந்தவுடன்.. தனது தடியை வெகு ஆழமாகப் பாய்ச்சி, வேகமாக குத்தி அவளது இன்பப் பிளவில் துடி துடிக்க வைத்து.. அதில் இருந்து பீறிட்ட வெள்ளப் பிரவாகத்தை அவள் புழையில் நிரப்பி முடித்தார்.

சிறிது நேர ஓய்வுக்கு பின்.. வழக்கம் போல புகைக்கும் பழக்கத்தை இம்முறை தவிர்த்து விட்டு.. குளியலறைக்குள் நுழைந்தார்.

சுமித்ரா கணவன் நீண்ட நாள் கழித்து தந்த இன்பத்தில் திளைத்து விட்டு போர்வைக்குள்ளே அயர்ந்து படுத்திருந்தாள்.

குளியலறை விட்டு வெளியேறும் ஆதியை பார்த்ததும் வார்த்தையில் தடுத்தாள் சுமித்ரா.

"கொஞ்ச நேரம் படுத்து ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு போங்களேன்ங்க.. இப்ப எதுக்கு அவசரமா போறிங்க.."

"துரை வெய்ட் பண்ணுவான்னு முன்னாடி சொன்ன.. இப்ப ரெஸ்ட் எடுனு மாத்தி சொல்ற.. இன்னொரு ரவுண்டு போனா அப்ப என்ன சொல்லுவியோ? சரி.. இப்ப உன் பயம் மொத்தமும் போயிடுச்சா.. இல்ல இன்னும் இருக்காடி.."

"எதுவும் இல்லைங்க.. பயம் வந்தா கட்டி புடிச்சி ரொமான்ஸ் பண்றதுக்கு தானே நீங்க இருக்குறிங்களே.." சொல்லி விட்டு வெட்கத்தில் சிரித்தாள் சுமித்ரா.

"ம்ம்.. உனக்கு பயம் போனா சரிதான்.. நல்ல படுத்து தூங்கி ரெஸ்ட் எடு.. மார்னிங் பாக்கலாம்டி.. பை"

தன் மனைவியிடம் விடை கொடுத்து விட்டு பங்களாவை விட்டு வெளியேறினார் ஆதி. போகும் போது மறக்காமல் தன் கைத்துப்பாக்கியை உடன் எடுத்து கொண்டார்.

அவுட் ஹவுஸ் மங்கலான வெளிச்சத்தில் சூழ்ந்திருந்தது. 

ஜன்னல் வழியே ஹாலின் உள்ளே எட்டி பார்த்தார் ஆதி. 

உள்ளே நிறைய இருள். கொஞ்சுண்டு வெளிச்சம். அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் இரு நிழலுவங்கள் அவர் கண்களுக்கு தட்டுப்பட்டன.

நாற்காலியில் ஒருவன் அமர்ந்திருக்க... தரையில் கட்டி போட்ட நிலையில் ஒருத்தன்.

நாற்காலியில் இருப்பவன் துரையாகத்தான் இருக்க வேண்டுமேன அனுமானித்தார். ஆனால் முகம் சரியாக தெரியவில்லை. கீழே கிடந்தவனை பற்றித் தான் அவரது பார்வை ஆழப் பதிந்திருந்தது.

கதவை திறந்து உள்ளே வந்தார். 

"குட் ஜாப் துரை... ஏன் இருட்டாயிருக்கு... லைட்டு போட வேண்டியது தானே?"

"தெரியல சார்... பவர் கட்டாயிருக்கு... இதுவும் இவனுடைய வேலையாகத் தான் இருக்கும்..." நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த துரை இப்போது எழுந்து நின்றான்.

"ராஸ்கல்... யார்ரா நீ.. என் பங்களாவுல உனக்கு என்னடா வேல..? என்ன எதுக்குடா கொலை பண்ண ட்ரை செய்ற.." 

அவனிடமிருந்து பலத்த மௌனமே பதிலாக வந்தது.

கைகள் கட்டப்பட்டவன் பதில் சொல்லாததால் கோபத்தில் எட்டி உதைத்தார். 

சரிந்து தரையில் விழுந்தான்.

"டேய்.. துரை.. என்னடா ஆச்சு இவனுக்கு... நா வர்றதுக்கு முன்னாடியே இவன அவசரப்பட்டு முடிச்சுட்டியா...?"

"இல்ல சார்.. லேசாத்தான் அடிச்சேன்.. அவ்வளவு தான்.. அதுக்கே மயக்கமா கிடக்கரானா இல்ல நடிக்குரானானு தெரியல சார்..."

"இப்போ அதை தெளிய வைச்சுடுறேன்... வெய்ட் பண்ணு.." கொண்டு வந்த தண்ணீர் பாட்டிலை அவன் தலையில் முகத்தில் முழுவதும் ஊற்றியும் பலனில்லை. 

அவன் கொஞ்சம் கூட நகரவில்லை.

சரி, முகத்தையாவது பார்ப்போம் என ஆர்வத்துடன் குனிந்து முழங்கால் போட்டபடி அவன் முகத்தருகே தன் கைபேசி 'டார்ச்' லைட் உதவியுடன் அடித்து பார்த்தால்...

தலை முதல் பாதம் வரை ஹை வோல்ட் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல அதிர்ந்தார்.

இவன்.. இவன்.. சாட்சாத் துரை என்கிற துரைச்சாமி. 

கண்கள் முடியிருக்கும் விதத்தை பார்த்தால் ஏற்கனவே செத்து போயிருக்க வேண்டும்.

அப்போ நின்று கொண்டிருக்கிறவன்... அவன் தான் நான் தேடிய கொலைகாரனா...? 

ஆதி தான் ஏமாற்றப்பட்டு.. உச்சபட்ச அதிர்ச்சியடைந்தாலும் கண நேரத்தில் சூழ்நிலையை உணர்ந்து கொண்டு.. துப்பாக்கியை உருவியபடி.. தலையை உயர்த்த முயற்சித்ததில்... அவரால் முடியவில்லை. 

தோற்றுப்போனார்.

அவர் உச்சந்தலையை அவனுடைய துப்பாக்கி முனையின் உதவிடன் அழுந்த வைத்து தலை குனிய வைத்திருந்தான் அந்த முகமூடி அணிந்த கொலைகாரன். அவரை இரண்டு முறை கொலை செய்த அதே கொலைகாரன்.

துரையின் மரணம் தந்த இழப்பை விட கொலைகாரனுக்கு முன் மண்டியிட செய்த நிலை அவரின் உடலை கூச செய்தது. அவமானம் கொள்ள வைத்தது.

தோல்வி நிலை தொண்டையை அடைக்க... "நா சாவ போறதுக்கு முன்னாடி... நீ யாருனு நான் தெரிஞ்சுக்கலாமாடா...?"

கொலைகாரனிடம் அதிகாரமாக வினவினார்.

"உன்ன கொல்ல வந்த எமன்.. துரை குரல்ல மிமிக்ரி பண்ணி உன்ன ஏமாத்தின எமகாதகன்.. அப்படினு ஏதாச்சும் ஒரு பெயர நீயே வைச்சிக்கோயேன்..." 

இப்போது அவன் வேறு குரலில் பேசினான். இதற்கு முன் அவர் கேட்காத குரல் அது. இது தான் அவனது நிஜ குரலா? இல்லை இப்பவும் வேறு குரலில் மாற்றி பேசுகிறானா?

"எதுக்குடா என்ன கொலை பண்ற...? உனக்கு பணம் வேணும்னா நா நிறைய கொடுக்குறேன்... சொல்லுடா... யாருடா உன்ன கொல்லச் சொன்னது..?"

"தொழில் ரகசியங்களையெல்லாம் வெளிய சொல்ல கூடாது ஆதி.. என் அக்ரீமெண்ட்ல வேற சைன் பண்ணியிருக்கேன்.. நா பதில் சொல்ற மாதிரி எதாச்சும் சிம்பிளான கேள்வி உன்கிட்ட பாக்கியிருக்கா..?"

"துரையை எப்படி கொன்ன..?"

"வெரி சிம்பிள்.. உன் குரல்ல அவன்கிட்ட பேசி ஏமாத்தி உள்ள வரவழைச்சி போட்டேன்.. வேறு எதாவது கேள்வி இருக்கா ஆதி..?"

ஆதி அமைதியாக இருக்கவே... அவனே தொடர்ந்தான்.

"உனக்கு கொடுத்த நேரம் முடிஞ்சது ஆதி... அடுத்த ஜென்மம் ஒண்ணு இருந்தா அங்க பேசிக்கலாம்... பை..."

"கண்டிப்பா பேசுவோம்டா... அங்க உன்ன கொல்ல வெறியோட திரும்ப வருவேன்டா..." கண்களை மூடிக் கொண்டு மரணத்தை எதிர்கொள்ள தயாரானார் ஆதி.

"ஒகே ஆதி.. ஐ ஆம் வெய்டிங்.."

நமூட்டு சிரிப்பை உதிர்த்தபடியே.. ஆதி நெற்றியின் மீது வைத்த துப்பாக்கியின் ட்ரிக்கரை அழுத்தினான் அந்த முகந்தெரியாத கொலைகாரன்.

[Kavinrajan]

அத்தியாயம் #12

அதிகாலை 6.30 மணிக்கு கண்விழித்தவுடன் தவறு தவறு உயிர்தெழுந்தவுடன்... வேதாளத்தை தன் முதுகில் சுமந்து செல்லும் சற்றும் மனம் தளராத விக்கிரமாதித்த மன்னனின் மனநிலையை ஒத்திருந்தார் ஆதி என்கிற ஆதிராஜ்.

என்ன வேதாளத்திற்கு பதிலாக இங்கு அவரது உயிர். 

ஒவ்வொரு முறையும் தன் உயிரை சுமந்து கொண்டு பெரும் உயிர்ப்போராட்டத்தை அவர் சந்திக்க நேருகிறது. இறுதியில் அவர் கொலை செய்யப்பட்டு அவரது உயிர் அவரை விட்டு விலகுகிறது. கால வளையம் அவருக்கு மீண்டும் உயிர்பிச்சை அளித்து அடுத்த உயிர்ப்போராட்டத்தை அதிகாலை முதலே துவக்கி விடுகிறது.

விக்கிரமாதித்தனை போல ஒவ்வொரு முறையும் புதுப்புது கதைகளை கேட்டு புதுப்புது கேள்விகளை அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியதில்லை. 

இது அவரது சொந்த கதை, அதில் ஒரே வகையான கேள்விகள் மட்டுமே அவர் முன்வைக்கப்படுகிறது. 

ஏன் என்னை கொலை செய்கிறார்கள்? அதன் பின்புலத்தில் இருப்பது யார்? 

அவர் கொலை செய்யப்படும் மர்ம மூடிச்சினை அவிழ்த்து உயிர் தப்பினாலே போதும். கால வளையத்திலிருந்தும் தப்பிக்கலாம் என்பது அவரது திடமான நம்பிக்கை.

கடந்தமுறை போலில்லாது பயமோ பதட்டமோ இல்லாமல் இயல்பாக இருந்தார் ஆதி. 

இம்முறையும் அவர் கொலைகாரனிடம் ஏமாற்றப்பட்டு மூன்றாவது முறையாக தன் உயிரை இழந்திருந்தாலும் மனவுறுதி மனப்பக்குவம் என நிறைய விஷயங்களை புதிதாக கற்றிருந்தார்.

படுக்கையிலிருந்து எழுந்து தரையில் நின்ற போது, மண்டைக்குள் ஏதோ பட்டாம்பூச்சிகள் பறப்பது போல இருந்தது ஆதிக்கு. 

நெற்றியில் பொட்டு வைத்தது போல துப்பாக்கியால் சுட்டு கபாலம் சிதற என்னை கொன்றதினால் இது உண்டானதா? இன்னும் அந்த அதிர்வுகள் உணர்வுகளாக முளைக்குள் எங்கோ ஒரிடத்தில் திசுக்களை தீண்டி கொண்டிருக்கின்றன.

சமநிலைக்கு வந்ததும், ஒரு விஷயம் அவரை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது. என்னை பற்றிய பல அந்தரங்க விஷயங்களை தெரிந்து வைத்திருக்கிறான் அந்த கொலைகாரன்.

அழகு பெண்களை புணருவதற்காக நான் துரையை தொடர்பு கொள்வது. அவன் ஏற்பாடு செய்து கொடுப்பது. இரவு நேரம் அவுட் ஹவுஸில் வேசிகளோடு படுக்கையை பகிர்வது. இப்படி என்னை பற்றிய பல அந்தரங்க விஷயங்களை சொல்லி கொண்டே போகலாம்.

என்னை பற்றிய இத்தனை விஷயங்களை அவனே ஆராய்ந்து தெரிந்து கொள்வதற்கு வாய்ப்புகள் மிகவும் குறைவு. என் நெருக்கத்தில் உள்ள யாரோ தான் அவனுக்கு தெரிய வைத்து உதவி செய்கிறார்கள்.

கொலைகாரனுக்கு உதவி செய்து என்னை முதுகில் குத்தும் அந்த துரோகி யாராக இருக்கும்?

முகந்தெரியாத கொலைகாரன் வெறும் அம்பு தான். அவனை எய்த்தவன் யார்?

செக்யூரிட்டிகள் - நட்ராஜ், ராம்தேவ்

செக்கரட்டரி பூஜா

கார் ட்ரைவர்

தோட்டக்காரன் செல்வம்

ஆபிஸில் உடன் பணிபுரிவோர்

என் தொழில் போட்டியாளர்கள்

என்னால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்

என் மனைவி சுமித்ரா

துரை என்கிற துரைச்சாமி

இவர்கள் அனைவரும் என் சந்தேக ரேடாரில் இருந்தாலும்..‌. இவர் தான் என யாரையுமே உறுதியாக சுட்டி காட்ட முடியாது.

முக்கியமாக அவர் மனைவி சுமித்ரா மற்றும் துரை கொலைகாரனால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். எனவே அவர்கள் இருவரையும் அவர் சந்தேகப் பார்வையில் கடைசி இடத்தில் வைத்து விட்டார்.

அடுத்தது, இன்றிரவு நான் வீட்டிற்கு எக்காரணம் கொண்டும் திரும்ப வர கூடாது. கடந்த மூன்று முறையும் அவுட் ஹவுஸில் வைத்து தான் நான் கொலை செய்யப்பட்டுள்ளேன். 

என் மனைவியை பயமுறுத்தி என்னை திரும்பவும் பங்களாவுக்கு வரவழைத்துள்ளார்கள். இம்முறை அவளை பிணைக்கைதியாக வைத்து என்னை கட்டுப்படுத்தவும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.

பங்களாவை விட்டு வெளியே போய் திரும்பி வராமல் இருப்பதற்கான முன்னெற்பாடுகளை உடனே செய்ய வேண்டும் என உறுதி எடுத்து கொண்டார் ஆதி.

பீல்டர் காபியின் சுவையை பருகி கொண்டே அவர் மனைவி சுமித்ராவின் முகபாவனைகளை உற்று நோக்கினார்.

நேற்று நடந்த சம்பவங்கள் எதுவுமே அவளுக்கு தெரியாதது போன்று முகத்தை வைத்திருந்தாள். முக்கியமாக நெடுநாள் கழித்து அவளை படுக்கையில் போட்டு புரட்டி புணர்ந்தது கூட தெரியாதது ஆச்சர்யம் தான். ஆனால் அது உண்மை தானே. எல்லாம் கால வளையத்தின் உபயம்.

"என்ன தீவிரமா யோசிட்டிருக்கீங்க...?"

"இல்ல.. ஒரு வாரம் என்ன விட்டு தனியா பிரிஞ்சி இந்த பங்களாவில எப்படி இருக்க போறியோனு யோசிட்டிருக்கேன்..."

"என்னங்க... என்ன திடீர்னு இப்படி சொல்றிங்க... அப்ப வெளியூர் எங்கனா கிளம்ப போறிங்களா... நேத்து நைட்டு கூட இத பத்தி எதுவுமே சொல்லலையே?" அவள் கண்களில் தவிப்பு தெரிந்தது.

"இப்ப தான் அவசரமா தகவல் வந்தது. ஒரு வாரம் கான்பரன்ஸ் மீட்டிங் இருக்குது. கண்டிப்பா போயாகனும். வேற வழியில்ல..." புளுகு முட்டையை அவிழ்த்து விட்டார்.

"எந்த ஊருக்கு போகனும்...? நானும் கூட வரட்டுங்களா...?" 

அவருக்கு சுமித்ரா சொன்னது சரியென பட்டாலும், மனதுக்குள் வேறு புதிய திட்டம் வைத்திருந்தார். அதனால் அவளை தவிர்க்க நினைத்தார்.

"அத இனிமே தான் முடிவு பண்ணணும் சுமி... சாரி, முடிவு செய்வாங்க... அனேகமா மும்பை, டெல்லி மாதிரி ஏதாச்சும் ஒரு சிட்டில இருக்கும்... இல்லனா இரண்டு மூணு சிட்டிக்கு ட்ராவல் பண்ற மாதிரியும் இருக்கும்... நீ கூட வந்தா உனக்கு தான் சிரமம்.."

"நீங்க சொன்னா சரிங்க.."

என்ன சொன்னாலும் நம்பி விடுகிறாளே... அந்த விஷயத்தில் நான் பாக்கியசாலி கணவன் தான்.

"..ஆனா பங்களாவுல தனியா எப்படிங்க இருக்குறது... நீங்க வர்ற வரைக்கும் சொந்தக்காரங்க யாரையாவது கூட துணைக்கு வச்சிக்கவா...?" 

ஆதி என்ன பதில் சொல்வாரோ என இழுத்தாள் சுமித்ரா.

இவளே இங்கு இருக்க கூடாது என நாம் திட்டம் போட்டால், கூட யாரையாவது சேர்த்து கொண்டு பிரச்சனைகளை ஊதி பெரியதாக்கி விடுகிறாளே.

"அதேல்லாம் வேணாம்டி. உன் சொந்த கிராமத்துக்கு போயிடேன். உனக்கு அது ஒரு நல்ல மாறுதலா இருக்கும்..."

"சொந்த ஊருக்கு போகணுமா... பழைய ஞாபகம் வர கூடாதுனு தான் நா இந்த பங்களாவிலயே அடைஞ்சி கிடைக்குறேன். இப்ப எப்படிங்க அங்க போறது.? வேண்டாங்க நா இங்கயே இருந்துடறேன்.. "

"தனியா இங்க இருக்க வேணானு சொன்னா கேக்க மாடேன்றியே... உன் நல்லதுக்கு தான் சொல்றேன்.. சொந்த ஊருல போய் இரு... ஒரே ஒரு வாரம் தானே... நானும் சீக்கிரமா வரப் பாக்குறேன்.." 

"சரிங்க..." 

இறுதியாக சுமித்ராவை ஒத்துக்கொள்ள வைத்தார்.

"நீ ஒரு வாரத்துக்கு தேவையான துணிமணிகள ரெடி பண்ணி வைச்சிக்கோ... நம்ம ட்ரைவர வரச் சொல்றேன். பார்சூனர் கார்லயே ஊருக்கு போயிடு..." 

இம்முறை பி.எம்.டபிள்யூ காரை உபயோகப்படுத்த நினைத்தார். ஒரு மாறுதலுக்காக...

ஒரு மணி நேரம் கழித்து, பார்சூனர் காரில் சுமித்ரா புறப்படத் தயாரானாள்.

கண் கலங்கி‌யடி செல்லும் மனைவியை, கண் கலங்காமல் வழியனுப்பி வைத்தவர் தன் அடுத்த கட்ட திட்டங்களை பற்றி யோசித்தார் ஆதி.

மணி பத்தாகிறது. எங்கே போகலாம்? என்ன செய்யலாம்? ஆனால் இந்த பங்களாவில் மட்டும் இன்றிரவு கழிக்க கூடாது. 

அதற்கு முன் தன் பழைய நண்பன் கிருஷ்ண பிரசாத்துக்கு ஒரு போன் கால் போட்டால் என்ன? 

சென்னை ஐ.ஐ.டியில் பௌதிகத் துறையில் பேராசிரியராக இருக்கிறார். சந்தித்து குறைந்தது ஒரு வருடமாகி இருக்கும். வேறென்ன கால வளையத்தை பற்றி ஏதேனும் தகவல்கள் கிடைக்குமா அவை நமக்கு தேறுமா எனப் பார்க்கலாம்.

பரஸ்பர நல விசாரிப்புகளிடையே அந்த முக்கியமான கேள்வியை அவரிடம் கேட்டு விட்டார்.

"என்னடா டைம் லூப்புன்னா சொன்ன... காலங்கார்த்தால கேக்குறதுக்கு வேற கேள்வியே உனக்கு கிடைக்கலையா...?"

"டென்ஷன் ஆகாம நா சொல்லுறத கேளுடா... இன்னிக்கு இந்த நாள்ல நடக்குற சம்பவங்க, திரும்பத் திரும்ப எனக்கு நடக்குது. இன்னிக்கு நைட் முடிஞ்ச பின்ன, திரும்பவும் இதே நாள் எனக்கு தொடங்குது. இது வரைக்கும் எனக்கு இரண்டு மூணு தடவ இப்படி நடந்திருக்கு... அதனால நா டைம் லூப் மாட்டியிருக்கேனு சத்தியமா தோணுது. இதுலயிருந்து வெளிய வர நா என்ன செய்யனும்."

தான் ஒரு முகந் தெரியாத கொலைகாரனிடம் ஒவ்வொரு இரவும் துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டு செத்து போகும் விஷயத்தை மட்டும் உரையாடும் போது கவனமாக தவிர்த்தார் ஆதி.

"எனக்கு என்ன சொல்லுறதுனே தெரியல... அதுக்கு முன்னாடி டைம் லூப் பத்தி எனக்கு தெரிஞ்சத கொஞ்சம் சொல்லிடுறேனே... டைம் லூப் என்றது ஒரு வகையான ஃபேன்டஸிதானே தவிர அதற்கு எந்த அறிவியல்பூர்வமான ஆதாரமும், காரணமும் இல்லை... அத நீ முதல்ல புரிஞ்சிக்கனும்... நீ சொல்லுறது உண்மையா இருக்கலாம். இல்ல பொய்யா கூட இருக்கலாம்.. "

"டேய், நா சொல்லுறது நூத்துக்கு நூறு உண்மை கிருஷ்ணா.."

"சரி, நீ சொல்றதயெல்லாம் உண்மைனே வைச்சிகிட்டாலும், சயின்ஸ பொறுத்து வரையில எல்லா விஷயங்களுக்கும் ஃபுருப் வேணும்டா ஆதி.. இல்லனா எல்லாத்தையும் கட்டுக்கதனு தான் எடுத்துப்பாங்க.. இப்ப உதாரணத்துக்கு மகாபாரத்து இறுதி யுத்த களத்துல.. சக்கரவியூகத்துக்குள்ள போற அபிமன்யு திரும்ப வர்ர வழி தெரியாம உள்ளேயே மாட்டிக்குற கதை மாதிரி தான் நீ என்கிட்ட சொல்ற கதையும் இருக்குது.."

"அப்ப நா சொல்றது பூராவும் கட்டுகதனு சொல்லுறியா..?"

"நா அப்படி சொல்லல ஆதி... யூ நீட் சம் கவுன்ஸலீங். நீ உடனே நல்ல சைக்காரிஸ்ட்ட போய் பாக்குறது நல்லதுனு சொல்லுறேன். தேவையில்லாம எல்லாத்தையும் மனசுல போட்டு குழப்பி.."

"தாங்க்ஸ் ஃபார் யூ அட்வைஸ் கிருஷ்ணா..." எரிச்சலில் அழைப்பை உடனே துண்டித்தார் ஆதி. 

இவனிடம் போய் அட்வைஸ் கேட்டேன் பாரு... என்ன சொல்ல வேண்டும்... டைம் லூப் பற்றி இவர்கள் அறிவுப்பூர்வமாக அறிவியல் மீட்டிங்கில் ஏடுகளில் பேசுவார்களாம் எழுதுவார்களாம்... ஆனால் நேரில் சந்தேகம் கேட்டால் ஏதோ நாம் சொந்தமாக கட்டுகதை விடுகிறோம் என நம்மை துரத்தி விடுவார்களாம்... இவனுடன் பேசியது டோட்டல் டைம் வேஸ்ட்.

சரி, இவனை விட்டுத் தள்ளு... அடுத்ததாக எங்கே செல்லலாம்? அதை பற்றி யோசிப்போம். இன்றிரவு பொழுதை நல்லபடியா கடக்கனுமே.

மும்பை, டெல்லி, கொல்கட்டா, ஹைதராபாத், பெங்களூர்... பெங்களூர் தான் சரி.. ஐந்து மணி நேரத்தில் காரிலே போய்விடலாம்.

தேவையானவற்றை எடுத்து கொண்டு காரை கிளப்பி கொண்டு போகும் போது.. அவரின் வழக்கமான சபல புத்தி குறுக்கே வந்து அவரை தடுமாற வைத்தது.

தனியாகத்தான் பெங்களூர் போக வேண்டுமா...? அழகான பெண் துணை யாரையாவது உடன் அழைத்து சென்றால் என்ன...?

மினி ஸ்கர்ட் பூஜாவா..

காமக்கன்னி நித்யாவா..

சொக்க வைக்கும் அனுஷ்காவா..

ம்ம்.. பூஜாவும் நித்யாவும் படுக்கையில் நன்றாக ஒத்துழைத்தாலும்.. அவர்களுக்கு ஒருவிதத்தில் சராசரியான உடல்வாகு தானே.. என்ன இருந்தாலும் அனுஷ்காவின் திகட்டாத கட்டழகு மாதிரி வருமா.. அவள் தான் சரி.. அனுஷ்கா பெயரை டிக்கடித்து விட்டார்.

அவ்வாறு அவர் யோசித்தது கூட தவறில்லை. ஆனால் அனுஷ்காவை பற்றி ஏற்கனவே தெரிந்த பின்னரும், மீண்டும் அவளை தன்னுடன் வருமாறு அழைக்கலாம் என்ற முடிவை எடுத்தது அவரின் விபரீதமான முடிவு.

ஆபத்துடன் மீண்டும் விளையாட முடிவு செய்து விட்டார் ஆதி.

[Kavinrajan]

ஆதரித்த அனைவருக்கும் நன்றி.

அடுத்த பதிவு நாளை இரவுக்குள் வெளிவரும்.

[Kavinrajan]

அத்தியாயம்‌ #13

சில விஷயங்கள் பார்ப்பதற்கு அழகாய் இருந்தாலே போதும். நம் கண்ணுக்கு அதன் அழகு மட்டுந்தான் தெரியுமே தவிர, அதனுள்ளே எத்தனை பெரிய ஆபத்து புதைந்து இருப்பது தெரிய வந்தாலும் அவை நம் அறிவுக்கு எட்டவே எட்டாது.

இந்த மனோதத்துவ காரணி தான் இப்போது ஆதியை இயக்கி அனுஷ்காவை மீண்டும் நாடச் செய்தது. அவள் மேல் அவர் கொண்ட மோகமும் தாபமும் மற்றொரு காரணமாக குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டுமா என்ன?

'கொஞ்சம் நிலவு கொஞ்சம் நெருப்பு

ஒன்றாய் சேர்த்தால் அவளின் தேகம்...

கொஞ்சம் நஞ்சு கொஞ்சம் அமுதம்

ஒன்றாக சேர்த்தால் அவளின் கண்கள்...

அனுஷ்..கா.. அனுஷ்..கா..'

சந்திரலேகாவுக்கு பதில் அனுஷ்காவை மாற்றி வைத்து பாடல் வரிகளை உற்சாகமாக முணுமுணுத்தார் ஆதி. 

அதே உற்சாகத்தை இழப்பதற்கு முன்.. நினைவில் நிழலாடிய அவளது கைபேசி எண்களை அழுத்தினார்.

"ஹலோ! வூ ஈஸ் திஸ்?" 

"யூவர் ஒல்டு கஸ்டமர்" அவளுடன் சிறிது விளையாடி விட்டு பின்னர் பேச நினைத்தார் ஆதி.

"நீங்க யாருனு தெரிஞ்சிக்க பேர சொல்லுறிங்களா...?"

"பிரபாஸ்.." 

"விளையாடதீங்க சார்... உங்க நிஜ பெயர சொல்லுங்க...?"

"உனக்கு என் பேரு முக்கியமா... இல்ல என் துட்டு முக்கியமா...?"

"இரண்டுமே..."

"என் நிஜ பேர வெளிய சொல்லறதில்ல... சரி, உன் பேரு என்ன அனுஷ்காவா...?"

"இல்ல.. என் பேரு தமன்னா."

"எப்போ அனுஷ்கா தமன்னா ஆனாங்க...?"

"உங்க பேரு பிரபாஸ் ஆக இருக்கும் போது... என் பேரு தமன்னாவாக இருக்க கூடாதா...?"

"ஒகே.. ஒகே... விஷயத்துக்கு வருவோம்... ஆர் யூ நௌ புக்டு வித் எனிஒன்?"

"நாட் ரியலி... அதுக்கு முன்னாடி உங்களுக்கு என் நம்பர் எப்படி கிடைச்சதுனு எனக்கு தெரியனும்?"

"அனுஷ்கா கொடுத்தா..."

"வாட்.. அனுஷ்காவா.. யாரு அவ?"

"வேற யாரு... நீயே தான்.."

"இதுவர தொழிலுக்காக பல பேர வைச்சிருக்கேன். அதுல அனுஷ்கான்ற பேர சில கஸ்டமர்கிட்ட யூஸ் பண்ணிருக்கேன். ஆனா இதுக்கு முன்னாடி உங்ககிட்ட பேசி பழகின மாதிரி ஞாபகம் எதுவுமில்லையே... பின்ன எப்படி என்ன பாத்து அனுஷ்கானு க்ரேக்ட்டா சொல்லுறிங்க...?"

"ஜஸ்ட் லீவ் திஸ் மேட்டர்... நௌ ஐ நீட் யூர் எஸ்கார்ட் சர்வீசஸ்... இரண்டு நைட் பெங்களூரு வரைக்கும் கூட இருக்கனும்.. ஆர் யூ ஒகே ஃபார் தட்..?" முக்கியமான விஷயத்துக்கு தாவினார்.

"டபுள் பேமெண்ட் கொடுக்கனும். அது உங்களுக்கு ஓகேவா..?"

"பாதிப் பணம் இப்பவே ட்ரான்ஸ்பர் பண்ணிடுறேன். கெட் ரெடி.."

"ஃபன்டாஸ்டிக்... எங்க வந்து வெய்ட் பண்ணணும்..?"

"கத்திப்பாரா ஜங்க்ஷன்... ஒரு பெரிய ரிக்வேஸ்ட், நீ பெங்களூர் போறேனு யாருக்கும் இன்பார்ம் பண்ண கூடாது."

"ச்சேச்சே... யாருக்கும் சொல்லமாட்டேன்.. நீங்க என்ன தாராளமா நம்பலாம்... இன்னும் இரண்டு மணிநேரத்துல நா அங்க இருப்பேன்.."

இவளை கடந்த முறை நம்பியதற்கான பலனை நன்றாக முதுகில் குத்தி காட்டி விட்டாள். இம்முறை என்ன செய்ய போகிறாளோ..? 

என்ன ஆனாலும் சரி இந்த முறையும் அழகான ஆபத்தோடு விளையாடவே விரும்பினார் ஆதி.

அப்படியே செக்கரட்டரி பூஜாவையும் தொடர்பு கொண்டார்.

"பூஜா.. கான்சல் ஆல் மை மீட்டிங்ஸ்.. ஐ ஆம் கோயிங் அவுட்சைட்.. ஒகே.."

"சார்.. அப்ப நா என்ன பண்றது? நீங்க ஆபிஸ்ல இருந்தா தானே எனக்கு வேலை.."

"ம்ம்.. பிஸ்னஸ் ட்ரீப் அடிக்க போறேன்.. உனக்கு விருப்பமிருந்தா வந்து ஜாய்ன் பண்ணிக்கோ.."

"எத்தன நாள் சார்..?"

"டூ டேஸ்.."

எதிர்முனையில் பலத்த மௌனம் நிலவியது.

"ஒகே.. ரொம்ப யோசிக்கிற போல.. நா வச்சிடறேன் பூஜா.. ஆபிஸ பத்திரமா பாத்துக்கோ.."

"நானும் உங்க கூட வரேன் சார்.. ஆனா.. "

"என்னனு குயிக்கா சொல்லு பூஜா.. என் டயத்த வேஸ்ட் பண்ணாத.."

"அது வந்து.. நாம தங்க போற ஒட்டல்ல எனக்கு தனி ரூம் தானே சார்.."

"புரியுது பூஜா.. உன் தயக்கம் எனக்கு நல்லாவே புரியுது பூஜா.. எதுக்கு சுத்தி வளைச்சு பேசிட்டு.. போற இடத்துல என்ன படுக்க கூப்பிட மாட்டிங்கலேனு டைரக்டா கேக்க வேண்டியது தானே.."

"அந்த மாதிரி எதுவும் இல்ல சார்.."

"எனக்கு எல்லாம் தெரியும் பூஜா.. இந்த வாரத்துல உனக்கு என்கெஜ்மென்ட் நடக்க போகுது.. எதாவது தப்பு தண்டா நடந்துடுமோனு ரொம்ப பயப்படுறல.. நல்லா கேட்டுக்கோ.. இந்த முறை உன் கூட செக்ஸ் வச்சிக்க போறதில்ல.. அதுக்கு வேற ஆள் பாத்துட்டேன்.. நீ கூட வந்து பிஸ்னஸ் விஷயங்கள பார்த்துட்டா போதும்.."

மீண்டும் பலத்த மௌனம்.

இது பிஸ்னஸ் ட்ரிப் இல்லை ஜாலி ட்ரிப் என்பதை பூஜாவுக்கு சொல்லாமல் மறைத்தார் ஆதி. பூஜா கூட வந்தால் உபயோகமாக இருக்கும்.. த்ரீஸம் போன்ற விஷயங்களை செய்வதற்கு ஒரு நல்வாய்ப்பு கிடைக்குமே என்பது அவரது மறைமூக திட்டம்.

"ஒகே சார்.. இப்பவே வந்துடுறேன்.. தற்சமயம் ஆபிஸ்ல இருக்கேன்.. வந்து பிக்கப் பண்ணிகிறிங்களா சார்.."

"சாரி பூஜா.. அங்க வர முடியாது.. நா வந்தா மீட்டிங் அது இதுனு பிடிச்சு வச்சிப்பாங்க.. நீ டைரக்டா கத்திப்பாரா ஜங்ஷன் வந்துடு.. அங்க வந்து உன்ன பிக்கப் பண்ணிக்குறேன்.."

"ஒகே சார்.. அப்படியே செய்றேன்.."

தொடர்பை அணைத்து விட்டு காரேஜிலிருந்து காரை வெளியே எடுத்தார்.

இம்முறை அவர் வேறு பாடலை முணுமுணுக்க ஆரம்பித்தார்.

'பூஜா வா பூஜா வா

பூஜைக்கு வந்த நிலவே வா

பூஜா வா பூஜா வா

பூஜைக்கு வந்த நிலவே வா

இந்திர மண்டலம் தேடும் அழகே வா..'

ஹார்ன் அடித்து பாடலை நிறுத்தி கொண்டார்‌.

"நட்ராஜ்... ராம்தேவ்... நா வெளியூருக்கு கிளம்பறேன்... வர்றதுக்கு நாளாகும்... நீங்க பத்திரமா இருங்க... தேவப்பட்டா இன்னும் இரண்டு பேர துணைக்கு வச்சிக்கோங்க... ஏதாச்சும் பிரச்சனைனா எனக்கு உடனே தகவல் கொடுங்க... ஒகே.."

"சரிங்க சாப்..." மெயின் கேட் கதவை திறந்து ஆதியின் கார் வெளியே செல்ல வழி விட்டனர்.

இனிமேல் துரையிடம் எந்த தொடர்பும் வைத்து கொள்ள கூடாது. அவனை பொறியாக வைத்து தானே ஒவ்வொரு முறையும் என்னை கொல்கிறான் அந்த கொலைகாரன். 

இன்றைக்கு இரவு வெற்றிகரமாக கடந்தால் போதும். கால வளையத்திலிருந்து வெளி வந்து விடுவேன். அதன் பிறகு... அந்த கொலைகாரனுக்கு பொறி வைத்து பிடிக்கிறேன்.

ஒரு மணி நேரத்தில் கத்திப்பாரா ஜங்ஷனுக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

பூஜா அங்கு ஏற்கனவே அவருக்காக காத்து கொண்டிருந்தாள். 

வழக்கமாய் போடும் மினி ஸ்கர்ட்டை கழட்டி விட்டு ஜீன்ஸுக்கு மாறியிருந்தாள். தூக்கலான மேக்கப். வெள்ளை சர்ட். தோளில் பெரிய கைப்பை.

ப்ராவாயில்லையே ஜீன்ஸிலும் கவர்ச்சியாய் தான் இருக்கிறாள். பார்ப்போம் இம்முறை இவள் எந்தளவுக்கு ஒத்துழைக்கிறாளென்று..

"ஆதி சார்ர்.." கார் ஜன்னலின் கதவை தட்டினாள்.

"கம்.. கெட் இன்.."

கதவை திறந்து முன்னால் அமர போனவளை தடுத்தார் ஆதி.

"பூஜா.. யூஸ் த பேக் சீட்.."

முகம் இருண்டாள் பூஜா. இருந்தாலும் சமாளித்து கொண்டு பின்பக்க சீட்டில் தன்னை நுழைத்து கொண்டாள்.

"சார்.. என்ன விஷயமா பெங்களூருக்கு போறிங்கனு நா தெரிஞ்சிக்கலாமா...?"

"சூட்டத் தணிக்கத்தான்... ஐ மீன் இங்க வெயில் ஜாஸ்தியாயிருக்குல்ல அதான்.. சில பிஸ்னஸ் விஷயங்கள அங்க தானே பேச முடியும்.."

அவரின் குதர்க்கமாக பேச்சை அவள் கண்டுகொள்ளவில்லை.

ஒரிரு நிமிடங்கள் கழித்தும் காரை எடுக்காமல் ஆதி காத்திருக்கவே.. பூஜா ஆர்வம் தாங்காமல் கேட்டு விட்டாள்.

"யாரு சார் வரப் போறாங்க..?"

"தமன்னா.."

"ஃபேமஸ் ஆக்டரஸ் தமன்னாவா சார்.." வாய் பிளந்து கேட்டாள் பூஜா.

"இல்ல.. வரப் போறது ஒரு கால் கேர்ள்.."

சப்பென ஆகி விட்டது பூஜாவுக்கு. கால்கேர்ளுக்கு முன்சீட்.. செக்கரட்டரி எனக்கு பேக்சீட்டா..? தொடைய விரிக்கறவளுக்கு தான் எப்பவும் முன்னுரிமை தராரு நம்ம பாஸ்.

காரை விட்டு இறங்கி ஒடி போய் விடலாமா என ஒரு கணம் யோசித்தாள் பூஜா. இதையே காரணமாக வைத்து என்னை வேலையிலிருந்து தூக்கி விட்டால் என்ன செய்வது?

ஒரு பத்து நிமிடங்கள் கழித்து..

கத்திப்பாரா ஜங்ஷனை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த தமன்னா அலைஸ் அனுஷ்காவை தூரலிருந்தே பார்த்து விட்டார் ஆதி.

காரை ஸ்டார்ட் செய்து அவளை நோக்கி நகர்த்தினார்.

போனமுறை பார்த்ததை விட கூடுதல் அழகுடன் தெரிகிறாள். அதே கைப்பை. அதே கவர்ச்சிகரமான ஷார்ட் ஸ்கர்ட். அதே மேக்கப் பூச்சு. அதே திமிரான பார்வை. அதே எடுப்பான மேடுகள் வளைவுகள்...

அவர் காரின் பின்புறம் வந்து கொண்டிருந்த சரக்கு லாரி ஒன்று இடைவிடாமல் ஹார்ன் அடித்து அவரின் கவனத்தை கலைக்கவே... சாலையில் பார்வையை திருப்பினார்.

அவளருகே காரை மெதுவாக ஒரங்கட்டி சன்னமாக ஹார்ன் அடித்ததும் புரிந்து கொண்டவள், கதவை திறந்து அவர் பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டாள்.

பின்சீட்டில் இருந்த பூஜாவுக்கு லேசாய் வயிறு எரிந்தது. கர்ச்சீப்பால் முகத்தை ஒற்றி கொண்டாள்.

"நீங்க தானே பிரபாஸ்ன்ற பேர்ல இதுக்கு முன்னாடி கூப்பிட்டது..."

"எஸ்.. எஸ்.. அனுஷ்கா... சாரி உங்க பேரு தமன்னானு சொன்னிங்கல்ல.. கிளம்பலாமா...?"

"ம்ம்.. இதுக்கு முன்னாடி நாம்ப மீட் பண்ணியிருக்கோமா..? பொதுவா என் நம்பர யாருக்கும் கொடுக்கறதில்ல... முக்கியமானவங்களுக்கு மட்டுந்தான் கொடுப்பேன். அது எப்படி உங்களுக்கு கிடைச்சது?"

"போன ஜன்மத்துல மீட் பண்றப்போ நீ தானே கொடுத்த.."

"டோன்ட் ஜோக்.. உங்களுக்கு விருப்பம் இல்லனா உண்மைய சொல்ல வேணாம்..."

"ஆக்சுவல்லி... அதான் உண்மை.. நீ தான் என்ன தேடி வந்தே.. எனக்கு கம்பெனி கொடுத்த.."

"ப்ளீஸ் ஸ்டாப் டேல்லிங் யூர் லைஸ்..." சிரித்துக் கொண்டே காதுகளை பொத்தி கொண்டாள். 

அவள் காதுகளை முடிக் கொண்ட விதம் அவரை வெகுவாக கவர்ந்தது. அவளை இழுத்து அணைத்து கொள்ள துடித்தார். 

ஆனால் அது பொது இடம் ஆயிற்றே.

ஆதியும் தமன்னாவும் அடித்த லூட்டிகளை பின்சீட்டில் அமர்ந்தபடி அமைதியாக கவனித்து கொண்டிருந்தாள் பூஜா.

சட்டென திரும்பி பூஜாவை பார்த்தாள் தமன்னா.

"யாரு இவங்க..? இவங்களும் கூட வர்றாங்களா..?"

"யெஸ்.. இவங்க என்னோட செக்கரட்டரி.."

"அழகா இருக்காங்க.. நா உங்களோட வொய்ஃப்னு நினைச்சு பயந்துட்டேன்.. ஐ ஆம் தமன்னா.. நைஸ் டூ மீட் யூ.."

நட்போடு கை கொடுத்தவளுக்கு கை கொடுக்காமல் வெறும் புன்னகையை வீசினாள் பூஜா.

"ஐ ஆம் பூஜா.. நைஸ் டூ மீட் யூ டூ.."

அதே நேரம் தமன்னாவின் அங்கங்களை பூஜாவின் கண்கள் வேகமாக ஆராய்ந்தன.

'ம்ம்.. எங்கேயிருந்து பிடிச்சாரு இவள.. நச்சுனு இருக்கா.. அதான் பாஸ் ஒரேடியா கவிந்துட்டாரா..'

அரை மணிநேரம் கழித்து தேசிய நெடுஞ்சாலையை தொட்டவுடன் கார் வேகமெடுத்தது. 

[Kavinrajan]

ஆதரவு அளித்தவர்களுக்கு நன்றி..

இம்முறையும் ஒன்றிரண்டு கருத்துகளே வந்துள்ளன. இதற்காக மற்ற எழுத்தாளர்களை போல கதையெல்லாம் ஒரேடியாக நிறுத்தி விட மாட்டேன் அன்பர்களே.. 

தொடர்ந்து இக்கதையை எழுதி முடிப்பேன்.. 


என்ன பெரிய அளவில் கதையை எழுதலாம் என்றிருந்தேன்.. இப்போது சீக்கிரமே இக்கதையை முடிக்க யோசித்து உள்ளேன்.. 

அது நீங்கள் கொடுக்க போகும் ஆதரவை பொறுத்துள்ளது.

நன்றி..