[nuttynirmal]

“யோவ் புரோக்கரு.. நல்ல வீடு காட்டுறேன்னு அட்வான்ஸ் வாங்குனேல.. அட்வான்ஸ் கொடுத்து அஞ்சு நாளாச்சு, இன்னும் ஒரு தகவலும் இல்ல..” என்று புரோக்கரின் மேலிருக்கும் எரிச்சலில், போனில் தன்னை மறந்து சத்தமாக பேசியதைக் கேட்டு, அந்த டீக்கடையில் இருந்த அனைவரும் அரவிந்தனை திரும்பிப் பார்த்தனர்.

 

உடனே கொஞ்சம் நிதானித்துக்கொண்டு “யோவ்.. சீக்கிரம் வீடு பாருயா..” என்றான் பொறுமையாக குரலில்.

 

எதிர்முனையில் அந்த புரோக்கர் “தம்பி.. உங்க மாதிரி நிறைய பேர் அவசரப்படுறாங்க.. நான் என்ன செய்வேன்.. ஒரு வாரம் பொறுத்துக்க.. ஒரு நல்ல வீடா பாத்து சொல்றேன்..” என்றார் நிதானமாக.

 

ஏதோ சொல்ல வந்தவன் “யோவ் என்னோட அவசரம் தெரியாம பேசுறயா..” என்று சொல்லி முடித்தான். பின்னே, அவனிடம்போய், என் அம்மாவை எந்த ஏரியாவுல இருக்கிற அத்தனை பேரும் கண்ணாலேயே கற்பழிக்கிறாங்கன்னு சொல்ல முடியுமா அவனால்?

 

என்ன செய்வது அரவிந்தனுக்கு இப்போது வயது 23. கல்லூரி படிப்பை முடித்துவிட்டு வேலை தேடிக்கொண்டிருக்கம் இந்த வயதில், திடீரென மராடைப்பால் தன் தந்தையை பிரிந்த அவனுக்கு, இந்த உலகத்தின் இன்னொரு பக்கத்தை பார்க்க நேர்ந்தது.

 

அதுவும் அவன் அம்மா மலரைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். 42 வயதிலும் தளதளவென்று தன் உடம்பை, காலையில் மலந்த மலர் போல பேணி வைத்திருந்தால், சுற்றியுள்ள வண்டுகள் தேன் எடுக்க மொய்த்தானே செய்யும்.

அதுவும் இப்போது அவர்கள் வாடகைக்கு இருக்கும் வீட்டு ஓனர், கொஞ்சம் இடம் கொடுத்தால், தன் அம்மாவிடம் குடும்பம் நடத்திவிடும் நிலையில் இருக்க, அவன் அம்மா மலர் என்கிற மலர்விழி வேறு வழியில்லாமல், தன் கணவர் இறந்தபின் வந்த இன்சுரஸ் பணத்தை வைத்து ஒரு சொந்த வீட்டை வாங்க முடிவு செய்தாள்.

 

அதற்காகத்தான் அரவிந்தன் அந்த புரோக்கரிடம் பணம் கொடுத்துவிட்டு, ஒவ்வொரு நாளும் வீடு கிடைக்குமா வீடு கிடைக்குமா என்று போன் செய்து கேட்டு கேட்டு, அந்த விரக்தியில் இன்று அவன் குரலில் கொஞ்சம் கோபம் தென்பட்டது.

 

இருந்தாலும் வெளியுலகம் அறியாத அரவிந்தன் கொஞ்சம் பொறுமயாக “சரி சரி.. இன்னும் ஒரு வாரத்துல ஒரு வீட்ட காட்டனும்.. இல்ல அட்வான்ஸை திருப்பி தந்திடனும்..” என்று சொல்லி போனை வைத்துவிட்டு, தெரு முனையில் இருந்த டீக்கடையில் இருந்து வீட்டை பார்த்து நடக்க ஆரம்பித்தான்.

[nuttynirmal]

அரவிந்தன் வீட்டை அடைந்தபோது, வீட்டு வாசல்படியில் அமர்ந்திருந்த வீட்டு ஓனர் கோபால், அன்றைய செய்தித்தாளை படிப்பதுபோன்று பாவலா காட்டிக்கொண்டு, வேறு பக்கம் மும்முரமாக பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை அரவிந்தன் கவனித்துவிட, கோபாலின் பார்வை எதற்காக அங்கே அலைகிறது என்று அரவிந்தன் கவனித்த இடம், அந்த காம்பவுன்ட் வீட்டின் துணி துவைக்கும் இடம்.

 

அங்கே அரவிந்தனின் அம்மா மலர்விழி, ஒரு நைட்டியை போட்டுக்கொண்டு, நைட்டியின் அடிப்பகுதியில் தண்ணீர் படாமல் இருக்க, தன் மூட்டு வரை நைட்டியை தூக்கிச் சொருகிக்கொண்டு, குனிந்து குனிந்து துணி அலசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அவளது நைட்டியின் கழுத்துப் பகுதி வழியாக தெரிந்த மலர்விழியின் மல்கோவா முலைகளைத்தான், அந்த 60 வயதிலும் வெட்கமே இல்லாமல் ரசித்துக்கொண்டிருந்தான் ஹவுஸ்ஓனர் கோபால்.

 

உள்ளாடை அணியாததால், அவளது மாங்கனிகள் இரண்டும் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதி அதிர்ந்துகொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, அரவிந்தனின் மனமும் ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்துதான் போனது.

 

அரவிந்தனுக்கு மலர்விழி அம்மா என்றாலும், மலர்விழியின் வயதுடைய மற்ற பெண்களைத்தானே கல்லூரி படிக்கும் போதிலிருந்து சைட் அடித்து வந்திருக்கிறான்.

 

எப்போதாவது, எதாவது ஒரு ஆண்டியின் முலை தரிசனம் கிடைக்காதா என்று ஏங்கிக் கிடக்கும் அரவிந்தனுக்கு, வெயில் படாமல் வெள்ளை வெளீரென்று முயல்கள் போல துள்ளிக் குதிக்கும் முலைகளைப் பார்க்க நேர்ந்தால், அந்த முலைகளுக்கு சொந்தக்காரி அவன் அம்மா என்றபோதிலும், அவன் மனதில் ஒரு பூகம்பம் வெடிக்கத்தானே செய்யும்.

 

அவன் மனதில் வெடித்த அந்த பூகம்பம் அவன் பெர்முடாசுக்குள் சீற ஆரம்பித்தது. ஆனாலும், இதெல்லாம் ஓரிரு நொடிகளில் நடந்து முடிந்துவிட, அரவிந்தன் சுதாரித்து அந்த காம மயக்கத்திலிருந்து வெளியே வந்து, “மம்மி..” என்று சத்தமாக கத்தினான்.

 

அரவிந்தனின் குரல் கேட்டதுமே, மலர்விழியின் முலையழகை கண்களால் பருகிக்கொண்டிருந்த கோபால், கேசுவலாக இருப்பதுபோல நடித்து, உடனே பேப்பரை கீழே வைத்துவிட்டு வீட்டுக்குள் சென்றுவிட்டார்.

 

அரவிந்தன் “மம்மி..” என்று உரக்கக் கத்தியதைக் கேட்ட மலர்விழி “என்னடா என்னாச்சு?” என்றாள்.

 

தன் அம்மாவிடம் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் “ஒன்னுமில்ல..” என்று சொல்லிவிட்டு நேராக தன் வீட்டுக்குள் சென்றுவிட்டான் அரவிந்தன்.

 

துணி துவைத்து முடித்த மலர்விழியும் துணியை காயப்போட்டுவிட்டு வீட்டுக்குள் செல்ல, அங்கே அரவிந்தன் டீ.வி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் கண்கள் டீ.வி திரையில் இருந்தாலும், அவன் மனது, சற்று நாழிகைக்கு முன்னால் அவன் கண்ட காட்சியை மீண்டும் மீண்டும் ரீவைன்ட் செய்துகொண்டிருந்தது.

 

அப்போது அவன் அருகே சென்ற மலர்விழி “என்னடா காலையில இருந்து எங்க போன?” என்று கேட்டபடி, அவன் பக்கத்தில் அமர, உடனே அரவிந்தன் “மம்மி.. ஏதாவது கேட்டியா?” என்றான்.

 

“டேய்.. என்னடா என்னாச்சு உனக்கு? உடம்பு ஏதும் சரியில்லயா?” என்ற மலர்விழி உரிமையோடு தன் மகனின் நெற்றி மற்றும் கழுத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தாள்.

 

அரவிந்தன் “அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல மம்மி.. அந்த புரோக்கர்தான் இன்னும் வீடு பிடிச்சு தர மாட்டேங்கிறான்.. அதான் ஒரு மாதிரி கவலையா இருக்கு..” என்றான்.

 

“சரி சரி.. அதனால என்னடா? வீடு கிடைக்கிறது என்ன சாதாரண காரியமா? கொஞ்சம் நாளாகத்தானே செய்யும்..” என்றாள்.

 

“அதெல்லாம் இல்ல மம்மி.. இந்த வீட்டை உடனே காலி செஞ்சாகனும்..” என்று சற்று முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக்கொண்டு சொன்னான் அரவிந்தன்.

 

“ஏன்டா? பத்து வருஷமா இந்த வீட்டுலதானே இருக்கோம்? இந்த வீட்டுக்கென்ன?” என்று மலர் உதடுகளிலில் இருந்து வார்த்தைகள் வந்தாலும், அவள் மனதில் அரவிந்தனுக்கு இருக்கும் எண்ணம்தான் அவளுக்கும் இருந்தது.

 

“அப்போ பிரச்சனை இல்ல.. ஆனா இப்போ..” என்று மேற்கொண்டு சொல்ல முடியாமல் அரவிந்தன் தடுமாறினான்.

 

“என்னடா? என்னாச்சு?” என்று மலர்விழி சொல்ல, “இன்னும் என்ன ஆகனும்? அந்த ஹவுஸ்ஓனர் கிழவன், நீ துணி துவைக்கும்போது உன்னோட.. ச்சே.. சொல்லவே நாக்கு கூசுது.. அவனெல்லாம் ஒரு பெரிய மனுசன்?” என்று கோபத்தில் சீறினான்.

 

“டேய் என்னடா சொல்ற? அந்த ஆள் பேப்பர்தானே படிச்சிட்டு இருந்தான்..” என்றாள் மலர்விழி.

 

“ம்ம்ம்.. இப்படி அப்பாவியாவே இரு.. பேப்பர் படிக்கிற சாக்குல, நீ குனியும்போது உன்னோட.. அதை நானே பாத்தேன்..” என்று அரவிந்தன் கோபத்திலும், உணர்ச்சி மிகுதியிலும் தப்பித் தவறி வார்த்தையை விட, அது மலர்விழிக்கு வேறு மாதிரி புரிந்துவிட்டது.

 

பதறிப்போனவள் “டேய்.. நீ எதடா பார்த்தே?” என்று கேட்க, அப்போதுதான் அவன் சொன்ன வார்த்தையின் வில்லங்கம் அவனுக்கு புரியவந்தது.

 

“அதாவது, அவன் நீ குனிஞ்சு துணி அலசும்போது, உன்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.. அதத்தான் நான் பாத்தேன்னு சொன்னேன்..” என்று சமாளித்தான்.

 

சற்று பெருமூச்சுவிட்ட மலர்விழி “என்னடா பண்றது? ஆம்பளை இல்லாத வீடு.. அவன் அவன் ஆசைப்படுறான்.. ஆத்துத் தண்ணிதானேன்னு அள்ளிக் குடிக்க அலையுறானுங்க..” என்று இயல்பாக சொல்ல, தன் அம்மாவின் வார்த்தைகள் அரவிந்தனுக்கு வேறு அர்த்தமாக புரிந்தது.

[nuttynirmal]

கதையின் தலைப்பே மிகவும் அருமையாக உள்ளது. கதையும் அதே போல தான் இருக்கும் என்ற ஆவலுக்கு தகுந்த மாதிரி கதையை ஆரம்பித்து இருக்கீங்க. நண்பா உங்களின் அடுத்த பதிவுக்காக காத்து இருக்கிறேன்.

நன்றி நண்பா. இதுபோன்ற உங்கள் கருத்துகளை தெரிவித்தால், எனக்கும் கதை எழுத ஊக்கமாக இருக்கும்.

பின்னூட்டம் தந்து கருத்து தெரிவித்த அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்..

[nuttynirmal]

அதுவரை மற்ற பெண்களை தன்னுடைய ஆசை நாயகியாக நினைத்துக்கொண்ட அரவிந்தனுக்கு, ஒரு நிமிடம் தன் அம்மாவையும் அப்படி நினைக்கத் தோன்றியது.

 

இருந்தாலும், காமாலை கண்ணுக்க கண்டதெல்லாம் மஞ்சள் என்பதுபோல, இப்போது தனக்கிருக்கும் சிந்தனை ஓட்டத்திற்கு தன் அம்மா என்ன பேசினாலும், தனக்கு டபுள் மீனிங்காகத்தான் தோன்றும் என்று தன் அம்மாவின் பேச்சை திசை திருப்பிவிட்டான்.

 

இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு.

 

அன்று காலை 10 மணிக்கு, புரோக்கரிடம் இருந்து அரவிந்தனுக்கு போன்கால் வந்தது.

 

அரவிந்தன் போனை எடுத்ததும் “தம்பி.. உங்களுக்கு ஒரு நல்ல வீடு கிடைச்சிருக்கு..” என்று சொன்னதும், உடனே அரவிந்தன் சந்தோஷ பூரிப்போடு, தன் அம்மாவையும் அழைத்து ஸ்பீக்கரில் போட்டு பேச ஆரம்பித்தான்.

 

“புரோக்கர் அண்ணா.. வீட்ட பத்தி கொஞ்சம் சொல்லுங்க..” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“2BHK வீடு.. 50 லட்சம் சொல்றாங்க.. 45க்கு முடிக்கலாம்.. என்ன சொல்றிங்க..” என்றார் புரோக்கர்.

 

“என்னது 50 லட்சமா?” என்று அம்மா மகன் இருவரும் ஒருசேர அதிர்ச்சியானார்கள்.

 

“ஆமாம்மா.. சிட்டிக்கு நடுவுல இருக்க வீடு.. கொஞ்ச தூரத்திலேயே பஸ் ஸ்டான்ட் இருக்கு.. நல்ல வசதியான ஏரியா.. ஏற்கனவே அந்த வீட்டுக்கு கடும் போட்டியா இருக்கு..” என்றார் புரோக்கர்.

 

மலர்விழி “அண்ணா.. அவ்வளவு பணம் எங்ககிட்ட இல்லன்னா.. ஒரு இருபது இலட்சத்துக்குள்ள வீடு ஏதாவது கிடைக்குமான்ணா?” என்றாள் அப்பாவியாக.

 

“புரோக்கர்.. என்னம்மா சொல்ற? இந்த காலத்துல ஒரு கக்கூஸ் கட்டவே அந்த டெக்னாலஜி இந்த டெக்னாலஜின்னு 50 லட்சம் செலவு பண்றாங்க.. நீங்க என்னடான்னா 20 லட்சத்துல ஒரு தனி வீடு வேணும்ன்னு சொல்றிங்க?” என்று நக்கலாக கேட்டார்.

 

அரவிந்தனும், அம்மா மலர்விழியும் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் இருந்தார்கள்.

 

புரோக்கர் “நல்லா யோசிச்சு பாத்தேன். உங்க பட்ஜெட்க்கு ஒரு வீடு இருக்கு.. ஆனா சிட்டிக்கு வெளிய இருக்கு.. 22 இலட்சம் சொல்றாங்க.. நான் 20க்கு முடிச்சு தரேன்..” என்றார்.

 

அதைக் கேட்டதும் அரவிந்தன் மற்றும் மலர்விழி முகத்தில் ஒரு பிராகாசம் தோன்ற “அந்த வீடு எப்படின்ணா?” என்று கேட்டார்கள்.

 

“வீடு கட்டி இருபது வருசம் ஆச்சு.. ஏற்கனவே ஒரு குடும்பம் இருந்து காலி பண்ணிட்டாங்க.. அப்புறம் ஒரு குடும்பம் இப்போ அந்த வீட்டுல இருக்காங்க.. வீடு ரொம்ப நல்ல கன்டிசன்லதான் இருக்கு.. 1BHK வீடு. ஆனா ரொம்ப வசதியா இருக்கும்..” என்றார்.

 

“சரின்ணா.. அந்த வீட்டை பாக்கலாமா?” என்று கேட்டாள் மலர்விழி.

 

“சரி.. இன்னைக்கே பாக்கலாம்.. சாயங்காலம் ஒரு 4 மணிக்கு நான் சொல்ற இடத்துக்கு வந்துடுங்க.. நானே கூட்டிட்டு போறேன்..” என்று போனை வைத்தார் புரோக்கர்.

 

மாலை 4 மணிக்கு, மலர்விழியும் மகன் அரவிந்தனும் டூவீலரில் புரோக்கர் சொன்ன இடத்திற்கு சென்றார்கள். அவர்கள் அங்கு சேரும் முன்னரே, புரோக்கர் அவர்களுக்காக காத்திருந்தார்.

 

அவர் தன்னுடைய பைக்கில் வந்திருக்க “இன்னும் ஒரு 5 கிலோமீட்டர்தான்..” என்று சொன்னவர், தன்னை பின்தொடர்ந்து வரும்படி சொல்லிவிட்டு, தன் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு முன்னதாக சென்றார்.

 

அரவிந்தன் தன் அம்மாவை ஏற்றிக்கொண்டு, புரோக்கரின் பைக் பின்பக்கமாக அவரைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தான்.

 

பிரதான சாலையை விட்டு, ஒரு சிறிய தார் சாலையில் கொஞ்ச தூரம் சென்றபின் ஒரு வீட்டின் முன்னால் வண்டியை நிறுத்தினார் புரோக்கர்.

 

“இதுதான் அந்த வீடு..” என்று புரோக்கர் சொல்ல, அரவிந்தனும், மலர்விழியும் அந்த வீட்டின் வெளிப்புறத்தை கவனித்தார்கள்.

 

இடைவெளிவிட்டு அமைந்த தனித்தனி வீடுகளாக இருந்தது அந்த ஏரியா முழுவதும். அந்த வீட்டிற்கும் அடுத்த வீட்டிற்கும் எப்படியும் 100 மீட்டர் இடைவெளியாவது இருக்கும்.

 

ஏற்கனவே சிட்டியில், சில சில்லரைபயலுகளின் தொல்லையை அனுபவித்த மலர்விழிக்கும், அரவிந்தனுக்கும் இந்த தனிமை பிடித்திருந்தது.

 

வீட்டின் வெளிப்பக்கம் பார்க்க, கொஞ்சம் பெயின்ட் மங்கலாக இருந்தது. ஆனாலும், இப்போதைக்கு பெயின்ட் அடிக்க தேவையில்லை என்றுதான் இருந்தது.

 

“என்னங்க ஏரியா பிடிச்சிருக்கா?” என்றார் புரோக்கர்.

 

“ம்ம்ம்.. பிடிச்சிருக்கு..” என்று மலர்விழி சொல்ல, “சரி.. வாங்க உள்ள போய் பாக்கலாம்..” என்று கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே சென்றார்.

 

உள்ளே ஒரு 30 வயது பெண் இருந்தாள். பார்க்கவே எதையோ பரிகொடுத்தது போல இருக்க, புரோக்கரைப் பார்த்ததும் சிரித்த முகத்துடன் அவர்களை வரவேற்றாள்.

 

புரோக்கர் “இவங்கதான் வீட்டு ஓனர்.. இவங்க இந்த வீட்டை வித்துட்டு வெளியூர் போய் செட்டில் ஆகப்போறாங்க.. அதான் சீக்கிரம் வீட்டை விக்கனும்ன்னு நினைக்கிறாங்க..” என்றார் புரோக்கர்.

 

“சரி சரி.. வீட்டைப் பாருங்க..” என்று அந்த பெண் சொன்னாள். வீட்டு சுவரில் மாட்டியிருந்த டியூப் லைட்டைத் தவிர, வேறு எந்த பொருளும் வீட்டில் இருக்கவில்லை. ஏற்கனவே அந்த பெண் வீட்டைக் காலி செய்ததுபோலத்தான் இருந்தது.

 

மலர்விழியும் அரவிந்தனும் வீட்டை சுற்றிப் பார்த்தார்கள். அகலமான கிச்சன். காற்றோட்டமான ஹால். வீட்டின் பின்புறம் சிறிய வீட்டுத் தோட்டம், ஒரு பெரிய குளியலறை, கழிவறை, போர் வசதி என்று ரம்யமாக இருந்தது அந்த வீடு.

 

ஆனால் பெட்ரூம் மட்டும் பூட்டியிருந்தது. அரவிந்தன் “இது என்ன ரூம் பெட்ரூமா?” என்றான்.

 

அந்த பெண் “ஆமா தம்பி.. பெட்ரூம்தான்.. ஆனா இதுக்கான சாவியை எடுத்துட்டு வர மறந்துட்டேன்.. பெரிய பெட்ரூம்தான்.. உள்ளேயே அட்டாச் பாத்ரூம் இருக்கு..” என்றாள்.

 

“இல்ல இந்த ரூமையும் பாத்துட்டோம்ன்னா கொஞ்சம் திருப்தியா இருக்கும்..” என்று மலர்விழி சொல்ல, புரோக்கர் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து ஏதோ கண்ணால் சமிக்ஜை கொடுக்க, “சரி நான் சாவியை எடுத்துட்டு வரேன்.. ஒரு மணி நேரம் இங்க இருக்க முடியுமா?” என்றாள்.

 

உடனே புரோக்கர் “ஒரு மணி நேரம் முடியாதும்மா.. நான் உடனே வேற ஆளைப் பார்க்க கிளம்பனும்.. வேணும்ன்னா இன்னொரு நாள் வந்து பாக்குறோம்..” என்று சொல்லி, மற்ற விஷயங்களைப் பற்றி மலர்விழி மற்றும் அவள் மகனுடன் பேசிவிட்டு, இருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினார் புரோக்கர்.

 

மலர்விழிக்கும், அரவிந்தனுக்கும் அந்த வீடு ரொம்ப பிடித்திருந்தது. அதுவும் தங்கள் பட்ஜெட்டுக்கு ஏற்றபடி 20 இலட்சத்தில் கிடைத்ததை நினைத்து ரொம்பவும் சந்தோஷமாக இருந்தது.

 

ஆனால், அந்த வீட்டு பெட்ரூமை பார்க்க முடியவில்லையே என்ற ஏமாற்றம் அவர்களுக்கு இருக்கத்தான் செய்தது.

[nuttynirmal]

அன்று இரவு மலர்விழி சொந்த வீடு வாங்கப் போவதை நினைத்து மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்தாள்.

 

“டேய் அரவிந்தா.. நமக்குன்னு சொந்தமா ஒரு வீடு வாங்கனும்ன்னு உங்க அப்பாவோட கனவு இப்போ நிறைவேறப்போவுதுடா.. ஆனா மனுசன் இதப் பாக்க குடுத்து வைக்காம போய் சேர்ந்துட்டாரு..” என்று அந்த சந்தோஷ தருணத்திலும் அவள் கண்களில் கண்ணீர் எட்டிப் பார்க்க தன் மகனிடம் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்.

 

“அதனால என்ன மம்மி? அந்த வீட்டுக்கு அப்போவோட பேரையே வச்சிடலாம்..” என்று அரவிந்தன் சொல்ல, மலர்விழி “ம்ம்ம்.. ஆமா அரவிந்தா.. நீ சொல்றதுதான் சரி..” என்றவள் “அரவிந்தா, எனக்கும் ஒரு ஆசை இருக்கு..” என்று சொன்னாள் மலர்விழி.

 

“என்னம்மா? உனக்கென்ன ஆசை?” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“நம்ம வீட்டுல இரும்பு கட்டில்தானே இருக்கு.. ஆனா பெட்ரூமுக்கு அழகே மரக்கட்டில்தான்டா.. அப்படியொரு மரக்கட்டில் வாங்கனும்ன்னு எனக்கு ரொம்ப நாளா ஆசை.. உன் அப்பா மரக்கட்டில் போடுற அளவுக்கு இங்க எங்க எடமிருக்கு? சொந்த வீடு வாங்கிட்டு பாத்துக்கலாம்ன்னு என்னோட ஆசைய நிறைவேத்தாமலேயே போய்ட்டாரு.. இப்போ நாம வாங்கப்போற வீட்டோட பெட்ரூம் ரொம்ப பெருசாத்தானே இருக்கு.. அதனால ஒரு மரக்கட்டில் வாங்கிப் போடனும்டா..” என்றாள் மலர்விழி.

 

தன் அம்மாவின் இந்த ஆசையைக் கேட்ட அரவிந்தன் “சரிம்மா.. உன் ஆசையை நான் நிறைவேத்துறேன்..” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது, அந்த வீடு புரோக்கரிடம் இருந்து போன் வந்தது.

 

மலர்விழி போனை எடுத்து “சொல்லுங்கண்ணா..” என்றாள்.

 

“என்னங்க.. வீடு உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா?” என்று கேட்டார் புரோக்கர்.

 

“ம்ம்ம்.. ரொம்ப பிடிச்சிருக்குண்ணா..” என்றாள் மலர்விழி.

 

“சரி சரி.. அப்படின்னா நாளைக்கே ரிஜிஸ்ட்ரேஷனை வச்சுக்கலாமா?” என்று கேட்டார் புரோக்கர்.

 

“என்னது நாளைக்கேவா? என்னன்னா இவ்ளோ அவசரமா கேட்குறிங்க..” என்றாள் மலர்விழி.

 

“இல்லம்மா.. அந்த வீட்டை வேற ஒருத்தர் 30 லட்சத்துக்கு வாங்க ஆசைப்படுறதா கேள்விப்பட்டேன். ஓனரும் முடிஞ்ச வரை வீட்டை வித்துட்டு வெளியூர் போகப்போறாங்க.. அதனாலதான் கேட்டேன்.. பிடிச்ச வீடு கைவிட்டு போயிடக்கூடாதுன்னு..” என்றார்.

 

“எனக்கு புரியுதுண்ணா.. ஆனா அந்த வீட்டு பெட்ரூமை நாங்க இன்னும் பாக்கலையே..” என்றாள் மலர்விழி.

 

“பெட்ரூமும் என்னங்க பெட்ரூம்.. நீங்க இப்படி ஏதாவது யோசிச்சு காலத்த கடத்திட்டே போனா, அப்புறம் அந்த வீடு கிடைக்காது பாத்துக்கோங்க..” என்று சொல்ல, மலர்விழி “அண்ணா.. அண்ணா.. கோவிச்சிக்காதிங்க.. சரிண்ணா.. நாளைக்கே ரிஜிஸ்ட்ரேஷணை வச்சிக்கலாம்..” என்றாள் மலர்விழி.

 

மறுநாள் சொன்னபடியே ரிஜிஸ்ட்ரேஷன் ஆபிஸ்க்கு மலர்விழியும், அவள் மகனும் சென்றனர்.

 

மலர்விழி இரண்டு இலட்சம் பணமாகவும், மீதி பணத்தை அந்த இடத்தில் வைத்தே அக்கவுன்ட் டிரான்ஸ்பர் செய்தாள். ரிஜிஸ்ட்ரேஷனுக்கு அந்த பெண் மட்டுமே வந்திருந்தாள். மேலும், அவளுக்கு உற்றார் உறவினர் என்று யாரும் வரவில்லை.

 

அந்த வீடு அந்த பெண் பெயரில்தான் இருந்தது. அந்த வீடு பற்றி வில்லங்கம் எதுவும் இல்லை என்பதால் ரிஜிஸ்ட்ரேஷன் நல்லபடியாக முடிந்தது.

 

ரிஜிஸ்ட்ரேஷன் முடிந்த கையோடு, மலர்விழி வீட்டுச் சாவியை வாங்கிக்கொண்டாள். பிறகு மலர்விழியிடம் “இதுதான் அந்த பெட்ரூம் சாவி..” என்று அந்த பெண் கொடுத்தாள்.

 

மலர்விழிக்கு சாவியை வாங்கிய உடனேயே, தங்களது கனவு இல்லத்தின் படுக்கையறையை பார்க்க நினைத்தாள்.

 

இதை அரவிந்தனிடம் சொல்ல, உடனே புரோக்கர் “நானும் உங்களோட வரேன்.. அனா இன்னைக்கு எனக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு.. அதனால நாளைக்கு போகலாம்..” என்று சொல்லிவிட்டு புறப்பட்டார்.

 

புரோக்கர் இப்படி சொன்னதும், அரவிந்தனும், அம்மா மலர்விழியும் ரிஜிஸ்ட்ரேஷன் ஆபிஸிலிருந்து கிளம்பி வீட்டுக்கு சென்றனர்.

 

அங்கே ஹவுஸ் ஓனர் கோபால், உடம்பில் வெறும் பட்டாப்பட்டி டிராயரை மட்டும் போட்டுக்கொண்டு செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றிக்கொண்டு இருந்தார்.

 

மலர்விழி அவரிடம் சென்று “சார்.. நாங்க அடுத்த வாரம் வீடு காலி பண்றோம்.. காலி பண்ணும்போது நாங்க கொடுத்த அட்வான்ஸ் பணத்தை திரும்ப கொடுங்க..” என்றாள் மலர்விழி.

 

இத்தனை நாள் மலர்விழியை தொட்டு ரசிக்க முடியாவிட்டாலும், கண்களுக்காவது விருந்து கிடைத்துக்கொண்டு இருந்தது. இப்போது அதற்கும் முடிவு வந்துவிட்டதா, என்று அந்த 60 வயது கிழவனுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.

 

“சரி இப்படி திடீர்ன்னு வந்து வீடு காலி பண்ணுறேன்னு சொன்னா எப்படி? குறைஞ்சது மூனு மாசத்துக்கு முன்னாடியாவது சொல்லனும்..” என்று முகத்தை இறுக வைத்துக்கொண்டு சொன்னார் கோபால்.

 

“பத்து வருசத்துக்கு முன்னாடி வெறும் இருபதாயிரம் அட்வான்ஸ் கொடுத்தோம். இது என்ன இப்போ உங்களுக்கு பெரிய தொகையா?” என்று அப்பாவியாக இருந்த மலர்விழி, அதற்கு மேலும் பொறுமையாக இருக்க முடியாமல் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டாள்.

 

பத்து நிமிட வாக்குவாதத்திற்கு பிறகு “சரி சரி.. வீடு காலி பண்ணும்போது பாக்கலாம்..” என்று சொல்ல, உடனே மலர்விழியும் அதற்கு மேல் வாக்குவாதம் செய்யாமல், எதையோ சாதித்த மனநிறைவோடு வீட்டுக்கு சென்றாள்.

 

அப்போதுகூட அவளது அசைந்தாடும் குண்டிகளை பார்த்து பெருமூச்சு விட்டார் ஹவுஸ் ஓனர் கோபால்.

 

ஒருவழியாக தங்களுக்கென்று ஒரு சொந்த வீடு கிடைத்துவிட்டது. இனி, தன் அம்மாவின் ஆசைப்படி அவளுக்கு ஒரு தேக்கு மரக்கட்டில் வாங்கிக்கொடுத்து, அவள் ஆசையை பூர்த்திசெய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தான் அரவிந்தன்.

 

அதற்காக ஆன்லைனில் “ஒரு கிங் சைஸ் தேக்கு மர கட்டில் என்ன விலை?” என்று விலைதேட ஆரம்ப விலையே முப்பதாயிரத்துக்கு மேல் காட்டியது.

 

இவ்வளவு தொகையை ஒரு கட்டிலுக்கு செலவிடுவது என்றால் தன் அம்மா இதற்கு ஒத்துக்கொள்ள மாட்டாள் என்று நினைத்தாள் அரவிந்தன். அதனால், தன் அம்மாவின் கனவை எப்படியாவது நிறைவேற்ற நினைத்தான்.

 

தங்கள் ஹவுஸ் ஓனர் கோபால் மகன் ஒரு பர்னிச்சர் கடை நடத்தி வருகிறார். கொடுத்த அட்வான்ஸ்க்கு பதிலாக குறைந்த விலைக்கு ஒரு கட்டிலை கேட்டுப் பார்க்கலாமா என்றுகூட அரவிந்தனுக்கு யோசனை உதயமானது.

 

அதனால் மறுநாள் ஹவுஸ் ஓனர் கோபாலை சந்தித்து தங்களுக்கு திரும்ப கொடுக்க வேண்டிய அட்வான்ஸ் தொகைக்கு பதிலாக, ஒரு கிங் சைஸ் தேக்கு மரக்கட்டில் வேண்டும் எனச் சொன்னான்.

 

அதைக் கேட்டு கோபால் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்.

 

“என்ன தம்பி இன்னும் உலகமே தெரியாம இருக்க? ஒரு சாதாரண கிங் சைஸ் கட்டிலே இருபதாயிரம் வரும். நீ தேக்கு மர கட்டில அதே பணத்துக்கு கேட்குற?” என்றார்.

 

“சார் சார்.. இத்தனை வருஷம் உங்க வீட்டுல இருந்திருக்கோம்.. இந்த உதவிகூட செய்யமாட்டிங்களா?” என்றான் அரவிந்தன்.

 

அப்போது அவனுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. உடனே “தம்பி.. எனக்கு தெரிஞ்ச ஒரு மார்வாடி சேட் இருக்காரு. அவர்கிட்ட ஒரு பழமை வாய்ந்த தேக்கு மரக்கட்டில் இருக்கு.. பழைய கட்டில்ன்னு அவர் கொஞ்சம் விலை கம்மி பண்ணி தர வாய்ப்பு இருக்கு..” என்றார்.

 

“பழைய கட்டிலா.. அது எப்படி இருக்கும்ன்னு தெரியலையே..” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“தம்பி.. ஓல்ட் இஸ் கோல்ட்ன்னு சொல்லுவாங்க.. பழசுதான் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா இருக்கும்..” என்று அவர் சொல்லும்போது, மலர்விழி வெளியே வந்து குப்பையை கொட்டிவிட்டு திரும்ப செல்லும்போது, அவளது அசையும் குண்டியைப் பார்த்து, டோல்கேட்டில் பணம் கட்டியவுடன் சட்டென தூக்கும் கம்பம் போல தூக்கிக்கொண்டது.

 

அவர் உள்ளே எதுவும் போடாததால், அவர் வேட்டியில் கூடாரம் தெரிய, அரவிந்தன் மனதுக்குள் “பெருசுக்கு இன்னமும் எப்படி பெரிசாகுது.. ஓல்ட் இஸ் கோல்ட்தான்..” என்று மனதுக்குள் நினைத்தான்.

 

“சரி சரி.. நீங்க அவர் அட்ரஸைக் கொடுங்க.. நான் போய் பாத்துக்கிறேன்..” என்று சொன்ன அரவிந்தன், அந்த மார்வாடி கடையின் அட்ரஸை வாங்கிக்கொண்டான்.

[nuttynirmal]

அட்ரஸை வாங்கிக்கொண்ட அரவிந்தன், தன் அம்மா மலர்விழியிடம் வெளியே சென்று வருவதாக சொல்லிவிட்டு, வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான்.

 

அவன் வெளியே செல்வதை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஹவுஸ் ஓனர் கோபால், தன் செல்போனை எடுத்து, தான் அரவிந்தனிடம் சொன்ன மார்வாடி கடை உரிமையாளருக்கு டயல் செய்தார்.

 

போன் ரிங் ஆனதும், எதிர் முனையில் இருந்த மார்வாடி சேட், கோபாலின் நம்பரைப் பார்த்துவிட்டு, உடனே அட்டன்ட் செய்து “ஹலோ, சொல்லுங்க ஜி..” என்றார்.

 

“சேட்ஜி.. உன்ன பாக்க ஒரு பையன் வருவான். நீ அந்த காலத்து ராஜா கட்டில்ன்னு ஒரு கட்டிலை வாங்கி, அது போலின்னு தெரிஞ்சு ஏமாந்துபோய் உன் கடையில சும்மா கிடக்குல, அதை அந்த பையன்கிட்ட கொடுத்திடு.. உனக்கு அஞ்சாயிரம் தரேன்..” என்று வில்லத்தனமாக சொன்னார் கோபால்.

 

“கோபால் ஜி.. அந்த கட்டிலை வித்தாகூட ரெண்டாயிரம் தேறாது.. நீங்க அஞ்சாயிரம் தரேன்னு சொல்றீங்களே.. என்னா விஷயம் ஜி..” என்றார் சேட்.

 

“எல்லாம் வியாபாரம்தான் சேட்ஜி.. அவனுக்கு நான் இருபதாயிரம் தரனும்.. ஆனா, இப்ப உனக்கு அஞ்சாயிரம் கொடுத்தா போதும். எனக்கு பதினஞ்சாயிரம் லாபம்..” என்று வில்லத்தனமாக சிரித்தார்.

 

“ஓஓஓ.. புரியுது ஜி.. இனி நீங்க கவலப்பட வேண்டாம்.. எல்லாத்தையும் சேட் பாக்குறான்..” என்று சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தார் சேட்.

 

அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே, அரவிந்தன் அந்த சேட் கடைக்கு செல்ல, சேட் பார்த்ததுமே புரிந்துகொண்டார், இவன்தான் கோபால் அனுப்பிய பலியாடு என்று!

 

“என்னா தம்பி வேணும் உனக்கு?” என்று தெரியாததுபோல கேட்டார் சேட்.

 

“அண்ணா.. கோபால் அண்ணன் அனுப்பினாரு..” என்று அரவிந்தன் சொன்னதும், “ஓஓஓ.. கோபால் ஜி இப்போதான் சொன்னாரு.. 100 வருஷ பழமையான ஒரு கட்டில் ஒன்னு சேட்கிட்ட இருக்கு. அந்த கட்டில் அந்த காலத்துல ஒரு பெரிய ஜமின்தார் பயன்படுத்தினது. முழுசும் தேக்கு, சந்தணக் கட்டையால செஞ்சது. ஆனா, எந்த டிசைனும், வேலைப்பாடும் இருக்காது. அந்த கால கட்டில்ல.. அதனாலேயே அதுக்கு இப்ப மவுசு இல்ல..” என்றார் சேட்.

 

அதற்கு அரவிந்தன் “என்ன அண்ணா சொல்றிங்க? 100 வருஷ பழமையான கட்டில்ன்னா அதோட மதிப்பு பல இலட்சம் இருக்குமே..” என்றான்.

 

உடனே சேட் சமாளிக்கும் விதமாக “தம்பி.. அதெல்லாம் நானூறு, ஐநூறு வருஷம் பழமையான கட்டில்க்குதான் இருக்கும்.. இப்போ அதோட மதிப்பு 30 ஆயிரம்தான்..” என்றார்.

 

“என்னது முப்பதாயிரமா? ஓனர் நமக்கு இருபதாயிரம்தானே தரவேண்டும்.. சரி சரி.. நாமாக எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்..” என்று நினைத்த அரவிந்தன், “சரி சரி.. எங்க ஓனர் பணம் தருவாரு.. நீங்க கட்டிலை எங்கிட்ட கொடுங்க..” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“என்ன தம்பி.. அது என்ன காரப்பூந்தி பொட்டலமா தூக்கி உங்கிட்ட கொடுக்க? அத சும்மா நகர்த்தவே நாலு பேரு வேணும்..” என்றார் சேட்.

 

“சரி சரி.. அந்த கட்டிலை நான் பாக்கலாமா?” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“இல்ல தம்பி.. கட்டில் குடோன்ல இருக்கு.. குடோன்ல இப்ப ஆளுங்க இல்ல.. நீ அட்ரஸை கொடுத்துட்டு போ.. நான் டெலிவரி பண்ணிடுறேன்.. கோபால் ஜி சொன்னதால உனக்கு ப்ரீ டெலிவரி..” என்றார்.

 

அரவிந்தன் சேட் சொல்வதை நம்பி, தங்களது புதிய வீட்டின் அட்ரஸைக் கொடுத்து அங்கு கட்டிலை அனுப்பிவிடச் சொன்னான்.

 

பின், வீட்டுக்கு திரும்ப வரும்போது, அவன் அம்மா மலர்விழி, புதிதாக மலர்ந்த மல்லிகை மலர்போல கும்மென்று தயாராகி, தன் மகனுக்காக காத்திருந்தாள்.

 

அதைப் பார்த்த அரவிந்தன் “என்ன மம்மி.. எங்கயாவது வெளிய கிளம்பிட்டியா?” என்றான்.

 

“ஆனா அரவிந்தா.. நம்ம புது வீட்டை போய் பாக்கத்தான் ரெடியாகி உனக்காக காத்திருக்கேன்..” என்றாள்.

 

“சரி மம்மி.. ஆனா நேத்து புரோக்கரும் வீடு பாக்க வரேன்னு சொன்னாரே?” என்று அரவிந்தன் சொல்ல, மலர்விழி “அவருக்கு ஏதோ முக்கியமான வேலை இருக்காம்.. இன்னைக்கு வர முடியாதுன்னு சொல்லுறார்..” என்றாள்.

 

“சரி மம்மி.. இனி அது நம்ம வீடு.. நாம யாருக்காக காத்திருக்கனும்? வா.. நீயும் நானும் போய் வீட்டை சுத்தம் பண்ணிட்டு, பால் காய்ச்ச எல்லா ஏற்பாடும் பண்ணிட்டு வருவோம்..” என்று அரவிந்தன் தன் அம்மா மலர்விழியைக் கூட்டிக்கொண்டு தங்களது புது வீட்டை நோக்கி விரைந்தான்.

 

சரியாக மதியம் 3 மணிக்கு இருவரும் தங்களது கனவு இல்லத்தை அடைந்தனர்.

 

மலர்விழி தன்னிடம் இருந்த சாவிக்கொத்தை எடுத்து முன் வாசல் கதவைத் திறந்து வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள்.

 

தங்களது புது வீட்டுக்குள் நுழைந்ததுமே, அம்மா மகன் இருவருக்கும் உடல் சிலிர்க்க ஆரம்பித்தது.

 

“அரவிந்தா.. உன் அப்பாவோட கனவு நிறைவேறிடுச்சுடா..” என்று ஆனந்த துள்ளலில், மலர்விழி அரவிந்தனைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

 

தன் அம்மாவின் இந்த சாதாரண அணைப்பு, அரவிந்தனுக்கு அன்றைக்கு ஏதோ செய்தது. தன் அம்மாவின் அணைப்பினால் கிடைத்த உஷ்ணம், அவன் ஆண்மையை துடிக்கவிட்டது.

 

ஆனால் மலர்விழி, தன் மகனது ஆண்மையை அதிகம் துடிக்கவிடாமல், விலகிவிட, தன் அம்மாவின் அணைப்பில் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருக்க அவன் மனம் தவித்தது.

 

அதனால் அரவிந்தன், ஒரு கணம் தன்னை மறந்து நின்றுகொண்டு இருக்க, இது எதுவும் அறியாத அப்பாவி மலர்விழி “வாடா.. முதல்ல பெட்ரூமை பாக்கலாம்..” என்று சொல்லி, பெட்ரூம் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு, பெட்ரூமை நோக்கி செல்லும்போது, தன் அம்மாவின் குலுங்கியாடும் குண்டிகளைப் பார்த்த அரவிந்தனின் ஆண்மை, சீறி எழும் ராஜா நாகம்போல சீறி எழுந்துவிட்டது.

 

ஒரு கணம் சுதாரித்த அரவிந்தன் “ச்சே.. என்னது? நம்ம அம்மாவைப் பார்த்து நமக்கே.. கருமம் கருமம்..” என்று நினைத்தான்.

 

அதேவேளை, தன் அம்மாவின் இந்த குண்டியைப் பார்த்துதானே ஹவுஸ் ஓனர் கோபாலுக்கு சுன்னி விரைத்தது. இப்படி போகிற வருகிறவனெல்லாம் தன் அம்மாவின் அங்கங்களை ரசிக்கும்போது, நான் ரசிக்கக்கூடாதா என்கிற பொறாமை முதல் முறையாக அவன் மனதுக்குள் தோன்றியது.

 

அப்போது பெட்ரூம் கதவு பக்கம் சென்ற மலர்விழி “அரவிந்தா.. வாடா..” என்று சொல்ல, அரவிந்தன் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு சகஜமாக “ம்ம்ம்.. வரேன் மம்மி..” என்று அவனும் பெட்ரூம் பக்கம் செல்ல, மலர்விழி, தன் கையிலிருந்த சாவியை எடுத்து கதவைத் திறக்க, கதவும் திறந்தது.

[nuttynirmal]

நண்பர்களே.. உங்கள் ஆதரவிற்கு நன்றி.

 

உங்களுடைய ஒவ்வொரு கமென்ட்டும், எனக்கு மேலும் கதையெழுத உத்வேகம் கொடுக்கிறது.

குடும்ப சூழ்நிலை. அலுவலக வேலைகளுக்கு இடைய கதை எழுதுவதால், அதில் மட்டும் கவனம் செலுத்துகிறேன். எனவே ஒவ்வொரு கமென்டுக்கும் என்னால் ரிப்ளே கொடுக்க முடியவில்லை. மன்னிக்க வேண்டும் நண்பர்களே.

 

இந்த கதைக்கு ஏற்ற அம்மா புகைப்படத்தை வெளியிட்ட நண்பர்களுக்கு நன்றி.

 

ஆனால் இந்த கதைக்கு தகுந்த கதாபாத்திரமாக சேது படம் மற்றும் திருமதி செல்வம் சீரியலில் நடித்த அபிதாதான் தகுதியாக இருப்பாள் என்று அவளை மனதில் நினைத்துதான் எழுதுகிறேன். அதனால், வர்ணிப்புகளில் ஏதும் ஏற்ற இறக்கங்கள் இருந்தால் பொறுத்துக்கொள்ளவும் நண்பர்களே.

 

இந்த கதையை வெறும் காமக்கதையாக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு சஸ்பென்ஸ் திரில்லர் ஹாரர் காமக்கதையாக எழுத விரும்புகிறேன். உங்களுக்கு தோன்றும் கருத்துகளையும் பதிவிடுங்கள், என் கதையில் சுவாரஷ்யம் குறையாமல் இருக்க உங்கள் கருத்துகள் எதிர்பார்க்க படுகிறது.

 

நன்றி.

[nuttynirmal]

பெட்ரூம் கதவு திறக்கப்பட்டதும், மலர்விழி ஆர்வத்தோடு கதவை உள்பக்கமாக தள்ள, பெட்ரூமின் உள்ளே பார்த்த இருவருக்கும் பேரதிர்ச்சி.

 

அந்த வீட்டின் ஹால், கிச்சன் என்று அனைத்து அறைகளும் சுத்தமாக இருக்க, பெட்ரூம் மட்டும் பல மாதங்கள் பூட்டி வைத்ததுபோல, முழுவதும் ஒட்டடையாக இருந்தது.

 

அதைப் பார்த்த மலர்விழி “என்ன அரவிந்தா இது? பெட்ரூம் மட்டும் இப்படி இருக்கு? அதை யாரும் யூஸ் பண்ணவே இல்லயா?” என்று சொல்லி, தாங்கள் உள்ளே செல்ல தடையாக இருந்த ஒட்டடையை கைகளால் திரைபோல் விலக்கி அந்த அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

 

அந்த அறைக்குள் நுழைந்தபோதே, ஏதோ ஒரு படபடப்பும் பயமும் அவளுக்குள் தொற்றிக்கொண்டது.

 

“மம்மி.. என்ன மம்மி இது?” என்று அரவிந்தனும் அவள் பின்னலேயே பயத்துடன் உள்ளே சென்றான்.

 

பல மாதங்களாக பூட்டிக்கிடந்த அந்த அறை முழுவதும் ஒட்டடையும், தூசும் சூழ்ந்திருந்தது. ஆங்காங்கே சிதறிக்கிடந்த ஆடைகள், உடைந்த மரச்சாமான்களுக்கு இடையே எலிகள் சுற்றித் திரிய, எலியின் எச்சமும், மூத்திர வாடையும் குமட்டலை உண்டுபண்ண, அந்த சூழ்நிலை அந்த அறையில் இருந்த அம்மா, மகன் இருவருக்குமே ஒருவித அமானுசய அனுபவத்தைக் கொடுத்தது.

 

அப்போது மலர்விழி, அந்த அறையின் ஒரு இடத்தில் தரையில் ஏதோ கறைபோன்று தென்பட அங்கு சென்று, அந்த பகுதியில் படிந்திருந்த தூசியை ஒரு துணியால் துடைக்க, ஏதோ ஒன்றை கொழுத்திப்போட்டு அதனால் அந்த இடம் முழுவதும் தீயால் கருகியது போல இருந்தது.

 

அந்த இடம் மட்டுமல்லாமல், அதை ஒட்டியிருந்த சுவரிலும் தீயினால் கரி பிடித்து, அதை சுண்ணாம்பு அடித்து மறைத்திருப்பதை மலர்விழியால் காண முடிந்தது.

 

அதைக் கண்ட மலர்விழிக்கு, அந்த அறையில் ஏதோ தவறு நடந்திருப்பதை உணர முடிந்தது. அந்த அறையில் அவள் இருக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும், அவளுக்கு அடிமனதில் பயத்தை மேலும் மேலும் அதிகரிப்பது போல இருக்கவே, மலர்விழி வேகவேகமாக அந்த அறையிலிருந்து வெளியே நடந்தாள்.

 

அரவந்தனும் “மம்மி.. என்ன மம்மி ஆச்சு?” என்று அவளுக்கு பின்னாலேயே சென்றான்.

 

அந்த வீட்டை விட்டு வெளியே சென்று, அவர்கள் வெளியே அவர்களது வண்டிக்கு சென்ற மலர்விழி, வண்டியை பிடித்துக்கொண்டு ஒரு நிமிடம் தன்னை தானே நிதானப்படுத்திக்கொண்டாள்.

 

அவள் பின்னாலேயே வந்த அரவிந்தனும், “மம்மி.. என்ன மம்மி ஆச்சு? ஏன் இப்படி திடீர்ன்னு வெளியே ஓடி வந்தீங்க..” என்று கேட்டுக்கொண்டே மலர்விழியின் பக்கம் வந்து நின்றான்.

 

படபடப்பில் மலர்விழியின் மார்பகம் மேலும் கீழுமாக ஏறி இறங்கிக்கொண்டு இருக்க, அந்த நிலையிலும் தன் அம்மாவின் முன்னழகு அரவிந்தனுக்கு உஷ்ணத்தை உண்டு பண்ணியது.

 

மலர்விழி அரவிந்தனிடம் ஒன்னும் பேசாமல், தன் செல்போனை எடுத்து அந்த வீடு புரோக்கருக்கு போன் செய்தாள். ஆனால் புரோக்கர் போனை எடுக்கவில்லை. மலர்விழி விடாமல் தொடர்ந்து அந்த புரோக்கருக்கு போன் செய்ய, அடுத்த சில நிமிடத்தில், அந்த புரோக்கரின் மொபைல் ஸ்விட் ஆஃப் ஆனது.

 

உடனே மலர்விழி அந்த புரோக்கர் ஏதோ ஒரு விஷயத்தை மறைத்து, தந்திரமாக இந்த வீட்டை தங்கள் தலையில் கட்டிவிட்டடான் என்பதை மலர்விழியால் உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. அந்த ஏமாற்றத்தில் அவள் கண்களில் கண்ணீர் வடிய, அதைப் பார்த்த அரவிந்தன் “என்னம்மா? என்னாச்சு?” என்று பதறினான்.

 

அப்போது அந்த வழியாக, கையில் காய்கறி கூடையை வைத்துக்கொண்டு இவர்களையே ஒரு பெண் பார்த்தபடி வந்துகொண்டிருந்தாள்.

 

மலர்விழி அந்த வீட்டின் முன்னால் கண்கலங்குவதைப் பார்த்த அந்த பெண் “யாரும்மா நீங்க? ஏன் இந்த வீட்டு முன்னால நின்னு கண்கலங்குறிங்க?” என்று கேட்டாள்.

 

அந்த பெண் இப்படி கேட்டதுமே மலர்விழி இந்த வீடு பார்க்க வந்ததில் இருந்து ஒன்றுவிடாமல் அந்த பெண்ணிடம் சொல்லி முடித்தாள்.

 

அதைக் கேட்ட பெண் ஒரு நிமிடம் உறைந்துபோய்விட்டாள்.

 

“ஏம்மா? இப்படி வந்து பிரச்சனையில மாட்டிக்கிட்டீங்களே?” என்று சொல்ல, மலர்விழிக்கும் அவள் மகன் அரவிந்தனுக்கும் அடிவயிறில் அமிலம் உரக்க ஆரம்பித்தது.

 

“என்னம்மா? அப்படி இந்த வீட்டுல என்ன நடந்தது?” என்று மலர்விழி கேட்க, அந்த பெண் ஒரு ப்ளாஸ்பேக்கை சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

 

இந்த வீட்டை இருபத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி கட்டினாங்க. இந்த வீட்டை கட்டின தம்பதிக்கு 50 வயசிருக்கும். ஆனா 50 வயசாகியும் அவங்களுக்கு வாரிசு ஏதும் இல்ல.

 

இப்படியே பத்து வருஷம் போச்சு. அப்போ அந்த வீட்டுக்கார அம்மாவுக்கு அடிக்கடி உடம்பு சரியில்லாம போக, வீட்டுவேலை செய்ய ஒரு பெண்ணு இந்த வீட்டுக்கு வந்தா. அந்த பொண்ணுக்கு 25 வயசுதான் இருக்கும்.

 

அந்த 25 வயது பொண்ணு, அந்த 60 வயசு கிழத்துக்கிட்ட எதப்பாத்து மயங்குச்சோ தெரியல, இந்த வீட்டுக்கு வந்த நாலஞ்சு மாசத்திலேயே அந்த பொண்ணு கர்ப்பமாகிட்டா.

 

அதுக்கப்புறம், அந்த கிழம், 40 வருசமா தன்னோட அன்யோனியமா இந்த அந்த அம்மாவை விட்டுட்டு, அந்த சின்னப்பொண்ணையே கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டாரு. இதனால மனசு ஒடஞ்சுபோன அந்த அம்மா, அந்த வீட்டு வேலைக்காரியா உள்ள வந்து, தன்னோட கட்டிலை பங்குபோட்ட அந்த பொண்ணுக்கு விஷம் கொடுத்து கொன்னுட்டு, தானும் விஷம் குடிச்சு தற்கொலை செஞ்சுக்கிட்டாங்க.

 

இதைக் கேட்ட மலர்விழிக்கு பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் அதைவிட அதிர்ச்சி தரும் ஒரு விஷயத்தை அந்த பெண் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

 

அதுக்கப்புறம் அந்த பெரியவர் வீட்டை வித்துட்டு போக, ஒரு குடும்பம் குடிவந்தாங்க. அந்த குடும்பத்துல மொத்தம் நாலு பேர். அம்மா, அப்பா, ஒரு பையன், ஒரு பொண்ணு.

 

ஆரம்பத்துல சந்தோஷமாத்தான் இந்த வீட்டுல இருந்தாங்க. அப்புறம் போகப்போகத்தான் அவங்களுக்கு பிரச்சனை வர ஆரம்பிச்சது.

 

“என்ன பிரச்சனைம்மா?” என்று மலர்விழி, நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு கேட்டாள்.

 

அந்த குடும்பம் இந்த வீட்டுக்கு வந்து நாலஞ்சு வருஷத்துல, அந்த குடும்பத்துக்கு பயங்கர பண நெருக்கடி. அதனால அந்த குடும்பத்தோட குடும்ப தலைவர் வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்கு போய்ட்டாரு. அவர் வேலைக்கு போன கொஞ்ச நாள்லயே அந்த வீட்டுல இருந்த அம்மா, பொண்ணு, பையன் மூனு பேரும் ஒரு மாதிரி ஆகிட்டாங்க.

 

ராத்திரி 9 மணிக்கு மேல வெளியவே வர மாட்டாங்க. ராத்திரி 9 மணியிலிருந்து நடுராத்திரி வரைக்கும் அந்த வீட்டுல அந்த அம்மாவும், பொண்ணும் “ஆஆஆஆஆ.. ஊஊஊஊஊஊஊ..”ன்னு முனகுவாங்க. அந்த முனகல் ரெண்டு பேரையும் யாரோ நல்லா செய்யிற மாதிரியும், அத தாங்க முடியாம சுகத்துல கத்துற மாதிரியும் இருக்கும். சில சமயம் “அப்படித்தான்.. நல்லா செய் நல்லா செய்..”ன்னு அந்த சின்னப் பொண்ணும் அந்த அம்மாவும் மாறி மாறி கத்துவாங்க.

 

அந்த வீட்டுல இருக்க ஒரே ஆம்பளை அந்த அம்மாவோட மகன்தான். ஒருவேளை அந்த மகன்தான் அம்மாவையும், அக்காவையும் ராத்திரி முழுக்க செய்றானோன்னு அக்கம் பக்கத்துல எல்லாம் பேசிக்கிட்டாங்க. இப்படியே பல மாசங்கள் போக, ரெண்டு வருசத்துக்கு முன்னாடி, இந்த விஷயம் எப்படியோ வெளிநாட்டுல இருக்க அந்த மனுசனுக்கு தெரிஞ்சு, அவர் ஊருக்கு வந்தாரு.

 

அவர் ஊருக்கு வந்த அன்னைக்கு ராத்திரி சரியா 10 மணி இருக்கும். “அய்யோ காப்பாத்துங்க.. ஐயோ காப்பாத்துங்க..”ன்னு அலறிக்கிட்டே வெளிநாட்டுல இருந்து வந்த மனுசன், வெளிய ஓடிவந்து பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க கதவை தட்டி உதவி கேட்டாரு.

 

நாங்களும் எப்படி வீட்டுக்குள்ள என்ன நடக்குதுன்னு பாக்கலாம்ன்னு போய் பார்த்தா, அங்க தன்னோட அம்மாவையும், அக்காவையும் ஒன்னா ஒரே கட்டில்ல போட்டு அந்த பையன் ஓத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

 

நாங்க “டேய்.. உன் அம்மாவையும் அக்காவையும் என்னடா பண்ணுறன்னு?” பக்கத்துல போக, அந்த பையன் ஓத்துக்கிட்டே “ப்ளீஸ் என் பக்கத்துல வராதிங்க.. இந்த ரெண்டு காமப் பிசாசையும் நான் திருப்தி படுத்தனும்.. இல்லைன்னா என்னை கொன்னுடுவாங்க..”ன்னு கத்திக்கிட்டே, அந்த பையன் ஓத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

 

ஆனா நாங்க அந்த பையனை காப்பாத்த போக, அந்த ரெண்டு பொம்பளைங்களும் வெறி பிடிச்சமாதிரி நடந்துகிட்டாங்க. அதப்பாத்ததும், ஏதோ தப்பா இருக்குன்னு மறுநாள் ஒரு மந்திரவாதி வந்து இந்த வீட்டை பார்த்ததுக்கு அப்புறம்தான் தெரிஞ்சுது இந்த வீட்டுல விஷம் கொடுத்து கொல்லப்பட்ட அந்த பொண்ணும், தற்கொலை செஞ்சுக்கிட்ட அந்த அம்மாவும் இந்த வீட்டுலயே ஆவியா அலையிறாங்கன்னு.

 

அந்த ரெண்டு ஆவியும், அந்த அம்மாவையும் மகளையும் ஆக்கிரமிப்பு செஞ்சு, தங்களோட காமப்பசிய அந்த மகன் மூலமா தீர்த்துக்கிட்டு இருந்திருக்கு.

 

அப்புறம் அந்த மந்திரவாதி பூஜை செஞ்சு, அந்த ரெண்டு பேய்களையும் விரட்டி விட்டாரு. ஆனா என்னவோ தெரியல, அன்னைக்கு ராத்திரியே அந்த பையன் அதே பெட்ரூம்ல உடம்புல மண்ணெண்ணெய் ஊத்து கொழுத்தி செத்துப்போய்ட்டான்.

 

அந்த ரெண்டு ஆவியும்தான், தங்களுக்கு சுகம் கொடுத்த அந்த பையனோட உயிரை காவு வாங்கியிருச்சுன்னு அக்கம் பக்கத்துல பேச ஆரம்பிச்சாங்க. அதோட இந்த வீட்டு பெட்ரூமை யாரும் யூஸ் பண்ணவே இல்ல.

 

அதுக்கப்புறம், அந்த அப்பா, அம்மா, மக மூனு பேரும் வேற வீட்டுக்கு போய்டடாங்க. இந்த வீட்டை விக்க ரெண்டு வருஷமா முயற்சி பண்ணிட்டு இருந்தாங்க. ஆனா இந்த வீட்டோட விஷயம் தெரிஞ்சு யாருமே வாங்கல. ஆனா இது எதுவுமே தெரியாம நீங்க வந்து இந்த வீட்டை வாங்கிட்டீங்களே.. உங்கள நினைச்சாலே பாவமா இருக்கு..” என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த பெண் அங்கிருந்து கிளம்பினாள்.

 

மலர்விழிக்கு இந்த கதையைக் கேட்டு தலையில் இடி இறங்கியதுபோல இருந்தது. தன் கணவரின் உயிருக்கு விலையாக கிடைத்த இன்சூரஸ் பணத்தை, இப்படி ஒரு புரம்போக்கு புரோக்கரை நம்பி ஏமாந்துவிட்டதை நினைத்து மலர்விழிக்கு அழுகையாக வந்தது.

 

ஆனால் அரவிந்தனோ, இந்த வீட்டிலிருந்த வாலிபன், அவன் அம்மாவையும், அக்காவையும் ஒரு சேர ஓத்த விஷயத்தை கேட்டு, அவன் உடலில் ஹார்மோன்கள் விளையாட ஆரம்பித்தது.

 

ஒரு நிமிடம் தன் அம்மாவையும் அதுபோல ஓத்தால் எப்படியிருக்கும் என்று நினைத்துப்பார்க்க, அவன் சுன்னி படமெடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

[nuttynirmal]

மலர்விழிக்கோ, பணம் பரிபோனதை நினைத்து கவலையாக இருந்த அதேவேளை, அரவிந்தனுக்கோ, தனக்குள் இப்படி அம்மாவைப் பற்றிய தவறான எண்ணங்கள் தோன்றுவதை நினைத்து கவலையாக இருந்தது.

 

மலர்விழி அரவிந்தனிடம் “அரவிந்தா, வண்டியை எடு வீட்டுக்கு போலாம்..” என்றாள்.

 

அரவிந்தனும் “சரி மம்மி.. ஆனா முதல்ல வீட்டை பூட்டு..” என்றான்.

 

“அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம் அரவிந்தா.. நமக்கு இந்த வீடு வேண்டாம்.. வா.. கிளம்பலாம்..” என்று சொல்ல, அரவிந்தனுக்கு மனசு கேட்காமல் வீட்டை பூட்டிவிட்டு தன் அம்மாவை வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தான்.

 

வீட்டுக்கு வந்ததுமே, மலர்விழி அந்த புரோக்கருக்கு போன் செய்ய நினைக்க, அதற்குள் புரோக்கரே மலர்விழிக்கு போன் செய்துவிட்டார்.

 

மலர்விழி கோபமாக “யோவ் புரோக்கரு.. எங்களை நல்லா ஏமாத்தி, ஒரு பேய் வீட்ட எங்க தலையில கட்டிட்டல?” என்றாள்.

 

“என்னம்மா சொல்றிங்க? பேய் வீடா? அது பேய் வீடுன்னு யாரு உங்களுக்கு சொன்னது?” என்றார் பொறுமையாக.

 

மலர்விழி அந்த வீட்டுக்கு சென்றது. அந்த பெட்ரூமை திறந்தது. அதற்கு பிறகு, பக்கத்து வீட்டு பெண் சொல்லியது அனைத்தையும் அந்த புரோக்கரிடம் சொல்ல, அதை பொறுமையாக கேட்ட புரோக்கர், “அம்மா.. அந்த வீட்டுல பேயும் இல்ல பிசாசும் இல்ல..” என்றார்.

 

“யோவ் மறுபடி மறுபடி இப்படி சொல்லாத.. அப்புறம் எதுக்காக அந்த பெட்ரூமை அன்னைக்கே திறந்து காட்டல? நீயும் அந்த பொண்ணும் சேர்ந்துதான் என்னை ஏமாத்திட்டிங்க..” என்றாள் கோபமாக.

 

“ஏம்மா, நான் உங்களை ஏமாத்திட்டா போனை அப்படியே ஸ்விட்ச் ஆஃப் பண்ணிட்டு போயிருப்பேனே? மறுபடி எதுக்கு உங்களுக்க போன் பண்ணுறேன்?” என்றார்.

 

புரோக்கர் சொன்னதைக் கேட்டு மலர்விழி கொஞ்சம் நிதானித்தாள். ஆனால் அவள் கோபம் மட்டும் குறையவில்லை.

 

“அப்புறம் எதுக்கு நான் போன் பண்னதும் போனை ஸ்விட் ஆஃப் செஞ்சிங்க?” என்றாள்.

 

“ஏம்மா, நான் ஒரு வேலையா இருந்தேன். அதனால போனை எடுக்கல. அதுக்காக தொடர்ந்து அடிச்சிக்கிட்டே இருந்தா நான் என்ன பண்ணுவேன்? அதான் ஸ்விட் ஆஃப் பண்ணிட்டேன். இப்போ வேலை முடிஞ்சதும் போன் பண்றேன்..” என்றார்.

 

புரோக்கர் “நீங்க ஏன் அவசரப்பட்டு அந்த வீட்டுக்கு போனிங்க? நாந்தான் நாளைக்கு வரேன்ன்னு சொல்லியிருந்தேனே? நாளைக்கு உங்கள நேர்ல பாத்து விஷயத்தை சொல்லலாம்ன்னு இருந்தேன்..” என்றார்.

 

“நேர்ல பாத்து என்ன சொல்ல போறிங்க? அந்த வீட்டுல எந்த கொலையோ, தற்கொலையோ நடக்கல.. அந்த வீட்டுல பேய் இல்லன்னு சொல்லுவிங்க அதானே?” என்றாள் மலர்விழி.

 

“இங்க பாருங்கம்மா.. நான் அப்படி சொல்ல வரலை.. அந்த வீட்டுல இதுவரைக்கும் மூனு பேர் இறந்தது உண்மைதான். ஆனா அங்க பேயெல்லாம் ஏதும் இல்ல.. எல்லாம் கட்டுக்கதை..” என்றார்.

 

“என்னய்யா உளர்ற?” என்றாள் மலர்விழி.

 

“இதெல்லாம் வெளிய சொல்ல முடியாதும்மா.. நானும் இப்போ பப்ளிக் ப்ளேஸ்ல இருக்கேன். அதனால நாளைக்கு உங்க வீட்டுக்கு வந்து சொல்றேன்..” என்றார் புரோக்கர்.

 

மலர்விழி வேறு வழியில்லாமல் சரி என்றாள்.

 

மறுநாள் அந்த புரோக்கர் சொன்னபடியே மலர்விழி வீட்டுக்கு வந்தார். அவரை முகம் கொடுத்துகூட வரவேற்காத மலர்விழி, வேண்டா வெறுப்பாக இருப்பதுபோல அவரை அமர சொல்லி, ஒரு சம்பிரதாயத்துக்காக காப்பி போட்டு கொடுத்தாள்.

 

காப்பியை குடித்து முடித்த புரோக்கர் “மேடம், உங்க பையன கொஞ்சம் வெளிய இருக்க சொல்ல முடியுமா?” என்றார்.

 

மலர்விழிக்கு ஒரு நிமிடம் இதயத்தில் பளீரென மின்னல் வெட்டியது. “என்னங்க சொல்றிங்க? என் பையன் எதுக்கு வெளிய போகனும்?” என்று பதறியபடி சொன்னாள்.

 

“ஐயோ மேடம், நான் தப்பா ஏதும் சொல்லலை. நான் சொல்லப்போற விஷயம் கொஞ்சம் அப்படி இப்படி இருக்கும்.. வயசுப் பையன் அதான் அப்படி சொன்னேன்..” என்றார் புரோக்கர்.

 

“என்ன சொன்னாலும், என் மகன் என்கூடத்தான் இருப்பான்..” என்று மலர்விழி, அரவிந்தனின் பக்கம் சென்று நின்றுகொண்டாள்.

 

மலர்விழி அரவிந்தனின் பக்கம் சென்றதும், தன் அம்மாவின் உடல் வாசம், அவனுக்கு ஒருவித கிறக்கத்தை கொடுத்தது.

 

அப்போது புரோக்கர் நடந்த உண்மையான சம்பவம், அதற்கு ஊர் கட்டிய கட்டுக்கதை என்ன என்பதை விளக்கமாக சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

 

“மேடம், அந்த வீட்டை ஒரு வயசான தம்பதிதான் கட்டினாங்க. அந்த தம்பதிக்கு குழந்தை இல்லை.. அதனால வயசான காலத்துல ஒரு சின்னப் பொண்ண வேலைக்கு வச்சருப்பாங்க.. அந்த பொண்ண அந்த வீட்டு பெருசு அந்த பொண்ண கர்ப்பமாகிருவாரு.. அப்புறம் அந்த பொண்ணயே கல்யாணம் செஞ்சுக்குவாரு.. கடைசியில அந்த பெருசோட மனைவி, தன்னோட சக்களத்திக்கு விஷம் கொடுத்துட்டு, தானும் தற்கொலை செஞ்சுக்குவா.. இப்படி உங்களுக்கு சொல்லிருப்பாங்க சரிதானே?” என்றார் புரோக்கர்.

 

மலர்விழி “ஆமாம்..” என்று சொல்ல, “புரோக்கர், இதுல ஒரு இரகசியம் ஒளிஞ்சிருக்கு.. அது யாருக்கும் தெரியாது..” என்றார்.

 

“அப்படி என்ன இரகசியம் இருக்கு?” என்றாள் மலர்விழி.

[nuttynirmal]

“அந்த வீட்டுக்கு, வேலைக்காக வந்த பொண்ணு வேற யாரும் இல்ல.. அந்த வீட்டை கட்டிய பெருசோட மனைவி, பத்து மாசம் சுமந்து பெத்த பொண்ணுதான் அவ..” என்றார் புரோக்கர்.

 

“என்ன அண்ணா சொல்லுறிங்க? அவங்களுக்குத்தான் குழந்தையே இல்லையே?” என்று ஆச்சர்யமாக கேட்டாள் மலர்விழி.

 

“ஆமாம்மா அந்த தம்பதிக்கு குழந்தையில்ல.. ஆனா, அந்த பெருசோட மனைவி சின்ன வயசா இருக்கும்போதே, தன்னோட தாய்மாமன்கூட பழகி, அவன் வாரிசை வயித்துல வாங்கிட்டா.. அந்த காலத்துல இப்படி நடந்தா, ஊர் உலகமே தப்பா பேசும்ன்னு அந்த கர்ப்பத்தை கலைக்க என்னென்னவோ செஞ்சு பாத்தாங்க. ஆனா காலம் கடந்துட்டதால எதுவும் செய்ய முடியல.. அடுத்த பத்து மாசத்திலேயே அந்த பொண்ணுக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்துச்சு. முறை தவறி பொறந்த அந்த குழந்தையை கள்ளிப்பால் கொடுத்து கொல்லப் பாத்தாங்க. ஆனா அந்த அம்மா, அந்த குழந்தையை யாருக்கும் தெரியாம வேற ஒருத்தர்கிட்ட கொடுத்து வளர்க்க வச்சிட்டாங்க. இப்படியே 25 வருசம் போயிருச்சு. 25 வருசமா தான் பெத்த மகளை பாக்காத அந்த அம்மா, தன்னோட கடைசி காலத்துலயாவது தன்னோட மகளை பக்கத்துல வச்சிக்கனும்ன்னு நினைச்சு, தான் பெத்த மகளை, தன்னோட புருசனுக்கு தெரியாம வீட்டு வேலைக்காரியா இந்த வீட்டுக்கு அழைச்சிட்டு வந்திருக்கா. ஆனா அந்த பொண்ணுக்கு, இது தன்னோட அம்மான்னு தெரியாது. இதுதான் பிரச்சனையே..” என்றார் புரோக்கர்.

 

புரோக்கர் இப்படி சொல்லி முடித்ததும் மலர்விழியின் முலையைப் போன்று இருக்கும் அறிவார்ந்த பெரிய மூளை, அடுத்து என்ன நடந்திருக்கும் என்று யூகிக்க ஆரம்பித்தது.

 

“ஓஹோ.. தான் பெத்த பொண்ணு, தன்னோட கட்டிலையே பங்கு போட்டது அந்த அம்மாவுக்கு பிடிக்கலை.. அதனால பெத்த பொண்ணையே விஷம் கொடுத்து கொன்னுட்டு, தானும் தற்கொலை செஞ்சிக்கிட்டாங்க.. சரிதானே..” என்றாள் மலர்விழி.

 

உடனே புரோக்கர் “சரியா சொன்னிங்கம்மா.. உங்களுக்கு ரொம்ப பெருசு..” என்றார்.

 

புரோக்கர் இப்படி சொன்னதுமே, மலர்விழி, தன்னுடைய மாராப்பை சரிசெய்ய, அதைக்கவனித்த புரோக்கர் “தப்பா எடுத்துக்காதிங்கம்மா.. நான் உங்க அறிவு ரொம்ப பெரிசுன்னு சொன்னேன்..” என்று சொன்னபோது, அரவிந்தனின் பார்வையோ, தன் அம்மாவின் முலைகளின் மீது விழுந்தது.

 

அரவிந்தன் சின்னக் குழந்தையாக இருந்தபோது, சப்பி சப்பி பால் குடித்த முலைகள்தான் அவை. தன் அம்மாவின் மடியில் படுக்கும்போதும், அவள் பாசமாக கட்டியணைக்கும்போதும், அவள் முலைகள் அரவிந்தனின் உடலோடு உரசிய அனுபவம் உண்டு. அப்போதெல்லாம் அந்த முலைகளின் மீது அவனுக்கு எந்த ஈர்ப்பும் இருக்கவில்லை.

 

ஆனால், தன்னை தவிர்த்த வேறொரு ஆண், தப்பித் தவறி தன் அம்மாவின் முலைகளை வர்ணித்த விதம், அரவிந்தனின் ஆண்மையை தட்டியெழுப்பச் செய்தது.

 

“அப்பா.. அம்மாவுக்கு எவ்வளவு பெரிய முலை! இத்தனை நாளா இந்த அழகை நாம ரசிக்காம விட்டுட்டோமே..” என்று ஏக்கத்தில் பெருமூச்சு விட்டான் அரவிந்தன்.

 

முதல் முறையாக தன் அம்மாவின் முலைகளை, கண்களில் காமத்தோடு பார்த்தபோது, தான் சிறுவயதில் சப்பி சப்பி பால்குடித்த அந்த முலைகளை சப்பிப் பார்க்க ஆசை வந்தது.

 

அதேநேரம் தொடர்ந்து பேசிய புரோக்கரின் வார்த்தைகள் அரவிந்தனின் கற்பனையை கலைக்க, அரவிந்தன் தொடர்ந்து அவர்கள் பேசியதை கேட்க ஆரம்பித்தான்.

 

“சரி சரி.. நீங்க சொல்றது புரியுது.. ஆனா அந்த வீட்டுல பிரச்சனையே இதுக்கு அப்புறம்தானே ஆரம்பிக்குது. செத்துப்போன அந்த அம்மா, மகள் ஆவிதானே அடுத்து குடிவந்த குடும்பத்தை சின்னா பின்னாமா ஆக்குச்சு..” என்றாள் மலர்விழி.

 

“மேடம்.. இங்கதான் விஷயமே இருக்கு..” என்றார் புரோக்கர்.

 

“என்ன விஷயம்?” என்று மலர்விழி ஆர்வமாக கேட்க, “இப்பவாவது உங்க பையனை வெளியே போகச் சொல்லுங்க.. அடுத்து நான் சொல்லப்போற விஷயம் கொஞ்சம் வேற மாதிரி இருக்கும்..” என்றார்.

 

புரோக்கர் இப்படி சொல்ல அரவிந்தனுக்கு ஆர்வம் அதிகமானது. எங்கே தன் அம்மா, தன்னை வெளியே அனுப்பிவிடுவாளோ என்று பயந்துகொண்டிருக்க, மலர்விழி “அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம். எதுவா இருநதாலும், எங்க ரெண்டு பேர் முன்னாடியே சொல்லுங்க..” என்றாள்.

 

“சரிம்மா.. நான் சொல்ல வேண்டியதை சொல்லிட்டேன்.. அப்புறம் உங்க இஷ்டம்..” என்று கதையை தொடர்ந்தார்.

 

“அடுத்து குடிவந்தாங்களே அந்த குடும்பம், அந்த குடும்பத்தோட குடும்பத்தலைவர் குடும்ப கஷ்டத்தை சமாளிக்க வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்கு போய்ட்டார். இந்த சமயத்துலதான் அந்த பொண்ணு திடீர்ன்னு கர்ப்பமாகிருக்கா. விசாரிக்கும்போதுதான் தெரிஞ்சுது அந்த கர்ப்பத்துக்கு காரணம் அவ தம்பின்னு.. தனிமை கிடைக்கும்போது அக்கா தம்பின்னுகூட பாக்காம ரெண்டு பேரும் வேலை பண்ணிட்டாங்க..” என்றார்.

 

புரோக்கர் சொன்னதைக் கேட்டவுடனேயே அரவிந்தனின் சுன்னி படமெடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

 

“ச்சே.. என்னங்க இது அக்காவும் தம்பியுமா இப்படி செஞ்சாங்க?” என்று மலர்விழி கேட்டாள்.

 

“இதுக்கே இப்படி அதிர்ந்துபோய்ட்டா எப்படி? அடுத்துதான் விஷயமே இருக்கு..” என்று புரோக்கர் சொல்ல, அரவிந்தனுக்கு ஆர்வம் தாங்க முடியவில்லை.

 

அதேநேரம், தன் மகனை பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டே, ஒரு தகாத உறவைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருப்பது மலர்விழிக்கு சங்கடமாக இருந்தது. “அப்பவே புரோக்கர் சொன்னாரு அரவிந்தனை வெளிய போகச் சொல்லி..” என்று செய்வது அறியாமல், கைகளை பிசைந்துகொண்டு இருந்தாள்.

 

புரோக்கர் “தன்னோட மகள் தன்னோட மகனால கர்ப்பமான விஷயம் தெரிஞ்சதும், அந்த அம்மா காதும் காதும் வச்சமாதிரி அந்த பொண்ணுக்கு அபார்ஷன் பண்ணினா.. அதுக்கு அப்புறம் தன்னோட மகனையும், மகளையும் கண்டிப்பான்னு நினைச்சா அங்கதான் டிவிஸ்ட்டே..” என்ற புரோக்கர் மலர்விழியைப் பார்த்தார்.

 

மலர்விழியின் முகத்தில் ஒரு இக்கட்டான குழப்பமும், அரவிந்தனின் முகத்தில் ஒரு ஆர்வமும் தெரிவதைப் பார்த்த புரோக்கர் “இப்பவாவது உங்க பையனை வெளிய போகச் சொல்லுங்களேன்..” என்று புரோக்கர் சொல்ல, மலர்விழி வேகமாக “அரவிந்தா.. நீ கடைக்க போய் பால் வாங்கிட்டு வாடா..” என்று சொல்லி அவனை வெளியே அனுப்ப முயன்றாள்.

 

அரவிந்தனுக்கு அடுத்து என்ன நடந்திருக்கும் என்று தெரிந்துகொள்ள ஆர்வமாக இருந்தாலும், தன் அம்மா சொன்னபிறகு வேறு வழியில்லாமல், வெளியே சென்றான்.

 

அவன் வாசலைத் தாண்டி செல்வதை பார்த்த மலர்விழி, “அடுத்து என்னங்க நடந்துச்சு? சீக்கிரம் சொல்லுங்க..” என்றாள்.

 

“என்ன்னம்மா? இதுக்கு மேல நான் சொல்லனுமா? நீங்கதான் ரொம்ப அறிவாளியாச்சே.. நீங்களே கண்டுபிடிச்சிருப்பிங்கன்னு நினைச்சேன்..” என்றார் புரோக்கர்.

 

“இல்லங்க.. அது வந்து.. நீங்களே சொல்லுங்க..” என்றாள் மலர்விழி.

 

“வேற என்னம்மா, மகனையும், மகளையும் கண்டிக்க வேண்டிய அந்த அம்மாவே, அவங்க பஜனையில ஐக்கியம் ஆகிட்டா.. அக்காவை அல்வா மாதிரி சாப்பிட்டு இருந்த பையன், பால் கொடுத்த அம்மா பால்கோவா மாதிரி கிடச்சா சும்மா இருப்பானா? ரெண்டையும் ஒரே தட்டுல வச்சி சாப்பிட ஆரம்பிச்சான்..” என்றார் புரோக்கர்.

 

புரோக்கர் மறைமுகமாக என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதை மலர்விழி உணர்ந்துகொண்டாள். புரோக்கரின் இந்த அல்வா பால்கோவா உதாரணம், மலர்விழிக்கே உடம்பில் சிலிர்ப்பை உண்டாக்கியது.

 

“அந்த பையனுக்கு எவ்வளவு பெருசோ தெரியல.. அடிச்ச அடியில அம்மாவும் மகளும் அலறிருக்காங்க..” என்றார் புரோக்கர்.

 

மலர்விழி “அண்ணே.. என்னன்னே.. இப்படி பேசுறிங்க..” என்று அவர் பேச்சை இடைமறிக்க “சாரி மேடம்..” என்றவர் “இப்படி அம்மாவும் மகளும் தாங்க முடியாம கத்தினது அந்த பக்கமா ரோட்டுல போனவங்க காதுல விழுந்திருக்கு. ஏதோ ஒருநாள்ன்னு நினைச்சா, தொடர்ந்து இந்த மாதிரி சத்தம் வர, ஊர் மக்களால வீட்டுக்குள்ள என்ன நடக்குதுன்னு புரிஞ்சுக்க முடிஞ்சுது.. இந்த விஷயம் வெளியே கசிய, அந்த அம்மா, மகள், மகன் மூனு பேரும் பயப்பட ஆரம்பிச்சாங்க. எப்படியும் ஒருநாள் இந்த விஷயம் தன்னோட கணவருக்கு தெரியும்ன்னு அந்த அம்மா பயப்பட, அப்போதான் அந்த வீட்டை பத்தின பழைய கதை அவங்களுக்கு தெரிய வந்துச்சு..” என்ற புரோக்கர் மலர்விழியிடம் தண்ணீர் வாங்கி குடித்துவிட்டு கதையை தொடர்ந்தார்.

 

“நினைச்ச மாதிரியே கொஞ்ச நாள்லயே விஷயம் தெரிஞ்சு அந்த குடும்பத்தலைவர் வீட்டுக்கு வர, வந்த அன்னைக்கே, தன்னோட மகள் கர்ப்பமானது, இவங்க ராத்திரி அடிக்கிற குத்தாட்டம் எல்லாம் ஆதரத்தோட தெரிய வந்துச்சு.. இனிமே எப்படி வெளிய தலைகாட்டுறதுன்னு யோசிச்ச அந்த ஆளு, இந்த பிரச்சனைய சமாளிக்க ஒரு திட்டம் போட்டாரு..

 

அந்த திட்டப்படி அம்மாவும் மகளும், மகனோட ஓக்க, ராத்திரி அந்த ஆளு பதறி வெளிய ஓடிப்போய் அக்கம் பக்கத்துல இருந்தவங்கள கூட்டிட்டு வந்தாரு. அவங்க வந்ததும் அம்மா, மகள் ரெண்டு பேரும் பேய் பிடிச்சமாதிரி நடிக்க, அந்த மகன் அந்த பேய்கள்கிட்ட இருந்து தப்பிக்கத்தான் அப்படி செஞ்சதா சொல்ல, ஊரும் அப்படியே நம்பிடுச்சு..

 

மறுநாள் ஒரு மந்திரவாதியை கூட்டிட்டு வந்து, பேய் ஓட்டுறமாதிரி நாடகம் போட்டு நடந்த தப்புல இருந்து தப்பிச்சிட்டாங்க. இருந்தாலும், அந்த குடும்பத்தலைவர், அம்மா, மகள் ரெண்டு பேர்கிட்ட உறவு வச்சிக்கிட்ட அந்த பையனை கண்டிச்சிருக்காரு.. அதனால அவமானத்துல அந்த பையன் தற்கொலை செஞ்சிக்கிட்டான்.. இதுதான் உண்மையில நடந்தது..” என்றார் புரோக்கர்.

 

மலர்விழியின் குழப்பமான மனம் கொஞ்சம் தெளிந்தது. “அப்போ அந்த வீட்டுல பேய் இல்லைன்னா, அந்த குடும்பம் அதுக்கப்புறம் அந்த பெட்ரூமை ஏன் பயன்படுத்தல? ஏன் காலி செஞ்சாங்க? எதுக்காக பொய் சொல்லி வித்திங்க?” என்றாள் மலர்விழி.

 

“ஏம்மா.. இதுல என்னம்மா ஆவி, பேய் இருக்கு.. குடும்ப பிரச்சனையில ரெண்டு உயிர் போயிருச்சு? அதை ஒரு குடும்பம் பயன்படுத்தி, அவப்பெயர் வராம தப்பிச்சிட்டாங்க.. அந்த பையன் அவமானம் தாங்காம தற்கொலை செஞ்சிக்கிட்டதும், அந்த பேய்கள்தான் அந்த பையனை காவு வாங்கிடுச்சுன்னு ஊர் உலகம் பேச ஆரம்பிச்சிடுச்சு.. இது அவங்களுக்கு இன்னும் சாதகமா போக, அந்த பெட்ரூம் உள்ளதான் ஆவி இருக்குன்னு சொல்லி இன்னும் ஒரு நாடகம் போட்டாங்க. அவங்க போட்ட நாடகம் அவங்களுக்கே வினையா முடிய, அந்த வீட்டை பேய் வீடுன்னு சொல்லி யாரும் வாங்க முன்வரல. ஆனா எனக்கு அந்த வீட்டோட உண்மையான கதை தெரியுமே.. அதனாலதான் உங்ககிட்ட அந்த வீட்டை பேய் வீடுன்னு யாரும் சொல்றதுக்கு முன்னாடி, அந்த வீட்டை அவசர அவசரமா உங்களுக்கு ரிஜிஸ்டர் பண்ணிக்கொடுத்தேன்..” என்றார் புரோக்கர்.

 

புரோக்கர் என்ன சொன்னாலும், மலர்விழி சமாதானம் ஆவதாக தெரியவில்லை.

 

“இருந்தாலும் எனக்கு மனசு உறுத்தலாவே இருக்கு..” என்று மலர்விழி சொல்லும்போது, அரவிந்தனும் கையில் பால்பாக்கெட்டோடு வீட்டுக்குள் வந்தான்.

 

“என்ன மம்மி.. என்னாச்சு?” என்று அரவிந்தன் கேட்க, “ஒன்னுமில்ல..” என்று தன் மகனை சமாளித்தாள் மலர்விழி.

 

“சரிம்மா.. உங்களுக்கு பயமா இருந்தா, நானே அந்த வீட்டை சுத்தம் பண்ணித்தரேன்.. நீங்க ஒரு ஹோமம் பண்ணிட்டு வீட்டுக்கு குடிவாங்க.. அப்புறம் எந்த பிரச்சனையும் இருக்காது..” என்றார் புரோக்கர்.

 

புரோக்கர் சொன்னது மலர்விழிக்கு சரியென பட, மலர்விழி சரி என்று ஒத்துக்கொண்டாள்.

 

“சரிம்மா.. நான் வீட்டை சுத்தம் பண்ண ஆள் அனுப்பிடுறேன்.. நீங்க உங்க பையனை அங்க போய் பாத்துக்க சொல்லுங்க..” என்றார் புரோக்கர்.

 

“என்னது? நான் என் பையனை அங்க அனுப்ப மாட்டேன்..” என்றாள் மலர்விழி.

 

“ஏம்மா? நான் இவ்வளவு சொல்லியும் உங்களுக்கு பயம் போகலையா? அங்கதான் ஆள் இருக்காங்களே அப்புறம் எதுக்கு பயப்படுறிங்க?” என்று சமாதானம் சொல்லி, “மதியம் 2 மணிக்கு நாள் அனுப்புறேன்.. நீங்க உங்க பையனை அனுப்பி வீட்டை திறந்துவிடுங்க.. மத்ததை அவங்க பாத்துக்குவாங்க..” என்று சொல்லிவிட்டு புரோக்கர் கிளம்பினார்.

 

புரோக்கர் கிளம்பியதும் அரவிந்தன் ஆர்வத்தோடு “என்ன மம்மி.. அந்த வீட்டுல அப்புறம் என்ன நடந்துச்சு மம்மி.. புரோக்கர் என்ன சொன்னாரு?” என்று அரவிந்தன் ஆர்வமாக கேட்டான்.

 

தன் மகனிடம் இருக்கும் ஆர்வத்தை வைத்து அவன் மனநிலையை புரிந்துகொண்ட மலர்விழி “அதெல்லாம் உனக்கெதுக்கு? புரோக்கர் எல்லாம் எங்கிட்ட சொல்லிட்டாரு.. நீ போய் வேலையை பாரு..” என்று சொல்லி அனுப்பினாள்.

 

இந்த விஷயத்தை அம்மா தன்னிடம் சொல்லமாட்டாள் என்பது அரவிந்தனுக்கு நன்றாக தெரியும். அதனால் அவன் கடைக்கு கிளம்புவதற்கு முன்பே, அந்த அறையில் மறைவாக தன் செல்போனில் Voice Record செய்து வைத்திருக்க, அரவிந்தன் அந்த ரெக்கார்டிங்கை பத்திரமாக Save செய்துகொண்டான்.

 

இதை இப்போதே கேட்டால், தன் அம்மாவுக்கு சந்தேகம் வரும் என்பதால், எப்படியும் தன் புதுவீட்டுக்கு மதியம் செல்லப்போகிறோம். அங்கு சென்று கேட்டுக்கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தான் அரவிந்தன்.

[nuttynirmal]

வணக்கம் நண்பர்களே.

மன்னிக்கவும். கதை சூடு பிடிக்கும் சமய்த்தில் ஒருவாரம் அப்டேட் செய்யாதது ஏமாற்றமாக இருக்கலாம்.

எனது அலுவலக வேலையாக வெளியூர் சென்றுவிட்டதால், கதையை தொடர முடியவில்லை. உங்களுக்காக ஒரு நீண்ட அப்டேட்..

[nuttynirmal]

புரோக்கர் சொன்னதுபோல, அரவிந்தன் மதியம் 2 மணிக்கு தங்கள் புது வீட்டில் இருந்தான். புரோக்கரும் வீட்டை சுத்தம் செய்ய ஆட்களை அனுப்பியிருந்தார்.

 

அரவிந்தன் வீட்டைத் திறந்துவிட, வந்திருந்த வேலையாட்கள் வீட்டை சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தனர்.

 

முதலில் ஹால் மற்றும் கிச்சனில் இருந்த தூசு மற்றும் ஒட்டடையை சுத்தம் செய்தவர்கள், பிறகு அரவிந்தனிடம் “தம்பி, இந்த ரூமை திறந்துவிடுங்க..” என்றனர்.

 

அரவிந்தனுக்கு அந்த அறையை திறக்க கொஞ்சம் பயமாகத்தான் இருந்தது. இருந்தாலும், அவனுக்கு இந்த அமானுஷ்யம், ஆவி, பேய் பிசாசு போன்றவற்றில் நம்பிக்கை கிடையாது. அதனால், கொஞ்சம் தயக்கத்துடனே அந்த அறைக்கதவைத் திறந்துவிட்டான் அரவிந்தன்.

 

வேலையாட்கள் அந்த அறை முழுவதும் தூசும், ஒட்டடையும் நிறைந்திருக்க, தங்கள் முகத்தில் துணியைக் கட்டிக்கொண்டு அந்த அறைக்குள் நுழைந்தனர். அரவிந்தனுக்கு அமானுஷ்ய நம்பிக்கை இல்லை என்றாலும், அந்த பெண்ணிடம் கதை கேட்டதில் இருந்து அந்த அறையைப் பார்க்கவே பயமாக இருந்தது. அதனால் அவன் வெளியே வந்து நின்றுகொள்ள, வேலையாட்கள் அந்த அறையில் கிடந்த குப்பைகளை வெளியே அள்ளிக்கொண்டு வந்தனர்.

 

அள்ளிவந்த குப்பைகளை அந்த வீட்டின் வெளியே ஒரு இடத்தில் போட, அரவிந்தனின் பார்வை எதேச்சையாக அந்த குப்பையின் மீது விழுந்தது. அப்போது அவன் கண்கள் எதையோ கவனிக்க, மெதுவாக அந்த குப்பையை நோக்கி நடந்தான்.

 

அவன் இதயம் படபடக்க, கைகள் நடுங்க, அந்த குப்பையில் பாதி மறைந்தும் மீதி வெளியே தெரிந்தும் இருந்த அந்த பொருளைப் பார்க்க அது வெள்ளை நிறத்தில் ஏதோ கயறுபோல இருந்தது.

 

உடனே அதைப் பிடித்து இழுத்தான் அரவிந்தன். குப்பையோடு குப்பையாக மறைந்ததிருந்த அந்த பொருள், அரவிந்தன் பிடித்து இழுத்ததும், வெளியே வந்தது.

 

அதைப் பார்த்ததும் அரவிந்தனின் கண்கள் ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தது. அவன் கையில் எடுத்தது ஒரு வெள்ளே நிற பிரா. அதோடு இணைந்து ஒரு சிவப்பு நிற பிராவும் வெளியே வந்தது.

 

அந்த இரண்டு பிராக்களும் தூசி படிந்திருக்க, அந்த தூசியை உதறினான் அரவிந்தன். இரண்டும் ஒன்றாக பின்னிப் பிணைந்திருந்த பிராக்களை மெதுவாக பிரித்தான் அரவிந்தன்.

 

அந்த வெள்ளை நிற பிராவில் 40C என்று இருந்தது. அதேபோல அந்த சிவப்பு நிற பிராவின் அளவைப் பார்த்தபோது அதில் 34C என்று இருந்தது.

 

அளவுகளைப் பார்த்த அரவிந்தன் இது யாருடையது என்று வெகுநேரம் யோசிக்கவில்லை. இது இந்த வீட்டில் காமக்களியாட்டம் நடத்திய அம்மா, மகளின் பிராக்களாகத்தான் இருக்கும் என்று யூகித்தான் அரவிந்தன்.

 

அந்த அளவுகளை வைத்து பார்க்கும்போது வெள்ளை நிற பிரா அந்த அம்மாவுடையது, சிவப்பு நிற பிரா அவள் மகளுடையது என்று தெரிந்தது.

 

அரவிந்தன் அந்த இரண்டு பிராக்களையும் புரட்டிப் பார்த்தான். அதில் அந்த சிவப்பு நிற பிராவில் எந்த சுவாரசியமான தகவலும் இல்லை. ஆனால், அந்த வெள்ளை நிற பிராவில் சிவப்பு நிறத்தில் கறை இருக்க, தூசியை நன்றாக தட்டிவிட்டு, அந்த கறையைப் பார்த்தான் அரவிந்தன்.

 

அது லிப்ஸ்டிக் கறை போன்று இருந்தது. அதைப் பார்த்து அரவிந்தனுக்கு இன்னும் ஆர்வம் அதிகரிக்க, அந்த பிராவில் இருந்த தூசியை நன்றாக துடைத்துவிட்டு பார்த்தான்.

 

அந்த லிப்ஸ்டிக் கறை, அந்த பிராவின் கப் என்று சொல்லப்படும், முலைகளைத் தாங்கி நிற்கும் பகுதியின் முன்பக்கத்தில் (தெளிவாக சொன்னால், முலைக்காம்புகள் துருத்திக்கொண்டு இருக்கும் பகுதியில்) ஒரு பெண் தன் லிப்ஸ்டிக் பூசிய உதடுகளால், முலைக்காம்பை பிராவுடன் சேர்த்து கடித்து இழுத்ததைப் போன்று இருந்தது.

 

அதைக் கவனித்த அரவிந்தனுக்கு சுன்னி தானாக நிமிர ஆரம்பித்தது. ஆர்வத்துடன் அந்த பிராவின் அடுத்த கப்பை ஆராய்ந்தான் அரவிந்தன். ஆனால் அந்த கப்பில் லிப்ஸ்டிக் கறை ஏதுமில்லை. ஆனால், முலைக்காம்புகள் துருத்திக்கொண்டு இருக்கும் அந்த இடத்தில் பல்லால் கடித்து இழுத்ததைப்போன்று இருந்தது. பிராவின் நூல்கள் பிரிந்து வரும் அளவுக்கு யாரோ வெறித்தனமாக கடித்து இழுத்ததற்கான அடையாளம் தெரிய, சாந்தமாக நிமிர்ந்து நின்றுகொண்டிருந்த அரவிந்தனின் சுன்னி, தாறுமாறாக துடிக்க ஆரம்பித்தது.

 

மேலும் அந்த பிராவின் ஹூக் ஒன்று அந்த பிராவில் இருந்து பிய்க்கப்பட்டிருப்பதை அரவிந்தன் கவனித்தான்.

 

இது எவ்வாறு நடந்திருக்கும் என்று அரவிந்தன் ஆராய்ந்து பார்க்க, பிய்க்கப்பட்டிருந்த அந்த ஹூக், கொக்கியுடன் மாட்டிக்கொண்டு இருந்தது. இதை வைத்து பார்க்கும்போது, அந்த ஹூக் கொஞ்சம் டைட்டாக இருந்திருக்க வேண்டும். அதை பொறுமையாக கழட்டாமல், யாரோ பலம் கொண்டு இழுக்க, பிய்த்துக்கொண்டு வந்திருப்பது தெரியவந்தது.

 

கிடைத்த தடயங்களைக் கொண்டு, அரவிந்தன் அன்று என்ன நடந்திருக்கும் என்று தன் மனக்கண்ணில் அந்த காட்சியை படமாக ஓட்டிப் பார்த்தான்.

 

அந்த பிராவை அணிந்திருந்த அம்மா, கட்டிலில் மல்லாந்து படுத்திருக்க, அவளுக்கு ஒரு பக்கம் அவளது மகளும், ஒரு பக்கம் அவளது மகனும் படுத்துக்கொண்டு, அவள் முலைகளோடு விளையாடிக்க வேண்டும். அந்த அம்மாவின் மகன் தன் தாயின் முலைகளை எவ்வளவு வெறியோடு கடித்து இழுத்திருப்பான்? அப்போது அவள் எப்படி துடித்து கத்தியிருப்பாள்? என்பதை கிடைத்த தடயங்களை வைத்து அரவிந்தன் நினைத்துப் பார்க்க, அவன் சுன்னி கட்டுக்கடங்காமல் துடிக்க ஆரம்பித்தது.

 

தன் அம்மாவின் முலை மீது எவ்வளவு வெறியிருந்தால், பிராவின் ஹூக்குகள் பிய்த்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு பிராவைப் பிடித்து இழுத்திருப்பான்? என்று நினைத்ததுதான் தாமதம், அரவிந்தனின் சுன்னியிலிருந்து லேசாக விந்து கசிந்தது.

 

அவனுக்கிருக்கும் மூடில் உடனே கையடிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் வீட்டில் ஆட்கள் வேலை செய்வதால் அவனால் முடியவில்லை.

 

அப்போதுதான் அந்த பெண் சொன்ன விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது. இரவில் அம்மாவும் மகளும் எதற்காக கத்தினார்கள் என்பதை அரவிந்தன் யூகித்தான். இருந்தாலும் அரவிந்தனுக்கு ஒரு குழப்பம். அம்மாவும், மகளும் பேய் பிடித்துதான் தன் மகனோடு உறவு கொண்டார்கள் என்று அந்த பெண் சொன்னாளே? ஆனால் எப்படி லிப்ஸ்டிக் கறை பிராவில் வந்திருக்கும். பேய் உதடுக்கு லிப்ஸ்டிக் போட்டுதான் உறவு கொள்ளுமோ? என்று நினைத்தபோது அரவிந்தனுக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது.

 

அந்த குப்பையில் ஜட்டி, பிரா, பேன்டிஸ் என்று மேலும் சில உள்ளாடைகள் இருந்தது. ஆனால் அவையெல்லாம் எலிகள் கடித்து சிதைந்திருக்க, பாதுகாப்பு கருதி அரவிந்தன் அதையெல்லாம் கையில் எடுக்கவில்லை.

 

அந்த நேரம் வேலைகளை முடித்துவிட்டு ஆட்கள் வெளியே வர, அரவிந்தன் தன் கையிலிருந்த பிராக்களை தன் பேன்ட் பாக்கெட்டுக்குள் வைத்துக்கொண்டான்.

 

வந்தவர்கள் அந்த அறையை சுத்தம் செய்துவிட்டதாக சொல்ல, அரவிந்தன் அந்த அறைக்கு சென்று பார்த்தான். அறை நன்றாக சுத்தம் செய்யப்பட்டிருந்தது.

 

எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது என்ற அந்த வேலையாட்களிடம் சொல்ல, அவர்கள் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினார்கள்.

 

அவர்கள் கிளம்பிச் சென்ற அடுத்த சில நிமிடங்களில் அந்த வீட்டு வாசலில் ஒரு டெம்போ வந்து நின்றது.

 

அரவிந்தன் அந்த டெம்போவைப் பார்த்து வெளியே வந்தான். அந்த டெம்போ டிரைவர் “ஏன் தம்பி உனக்கு எத்தனை தடவை போன் அடிக்கிறது? நீ போனை எடுக்கவே இல்ல.. அதனால நானே அட்ரஸ் விசாரிச்சு வந்துட்டேன்..” என்றார்.

 

“என்ன அண்ணா சொல்றிங்க?” என்று அரவிந்தன் போனை எடுத்து பார்த்தபோதுதான், பத்து மிஸ்டுகால்கள் வந்திருந்தது. தன் அம்மாவும், அந்த புரோக்கரும் பேசுவதை ரெக்கார்ட், செய்ய போனை செலன்ட் மோடில் போட்டுவிட்ட அரவிந்தன், மறந்துபோய் சைலன்ட் மோடிலிருந்து எடுத்துவிடாதது அப்போதுதான் அரவிந்தனுக்கு புரிந்தது.

 

“சாரிண்ணா போன் சைலன்ட்ல இருந்துச்சு கவனிக்கல..” என்று அரவிந்தன் சொல்லி சமாளிக்க, அந்த டெம்போவின் பின்பிறத்தில் ஒரு நான்கைந்து நபர்கள் நின்றுகொண்டு இருந்தார்கள். அவர்கள் எதற்காக வந்திருப்பார்கள் என்று அரவிந்தன் புரிந்துகொண்டான்.

 

“சரி சரி.. கட்டிலை எங்க போடனும்?” என்று சொல்ல, அரவிந்தன் “அண்ணா, கட்டிலை ஹால்ல போட்டுடுங்க..” என்றான்.

 

“என்ன தம்பி சொல்ற? ஹால்ல யாராவது கட்டில் போடுவாங்களா? ஏன் இந்த வீட்ல பெட்ரூம் இல்லையா?” என்று கேட்டார் ஒருவர்.

 

“இருக்குண்ணா.. ஆனா இப்போதைக்கு ஹால்லயே போட்டுடுங்க.. அப்புறம் நாங்க மாத்தி போட்டுக்குறோம்..” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“சும்மா விளையாடாத தம்பி.. இந்த கட்டிலை நாங்க நாலு பேரு தூக்கவே படாதபாடு பட்டோம். நீ என்னடான்னா ஏதோ செங்கலை இறக்குற மாதிரி, அங்க போடுங்க அங்க போடுங்கன்னு சொல்ற? இந்த கட்டிலை ஏற்கனவே டிஸ்மேன்டில் செஞ்சுதான் கொண்டு வந்திருக்கோம். இதை அசம்பிள் செஞ்சு ஒரு இடத்துல போட்டுட்டா, அப்புறம் நகர்த்துறது ரொம்ப கஷ்டம்..” என்றார்.

 

அரவிந்தனும் வேறு வழியில்லாமல் அந்த பெட்ரூமிலேயே கட்டிலைப் போடச் சொன்னான். உடனே அந்த நான்குபேரும் டெம்போவில் டிஸ்மேன்டில் செய்து வைத்திருந்த கட்டில் பாகங்களை ஒவ்வொன்றாக இறக்க ஆரம்பித்தனர். கட்டிலை பாகம் பாகமாக பிரித்து கொண்டுவந்திருந்தாலும், அதைத் தூக்கவே அவர்கள் சிரமப்பட்டார்கள்.

 

அப்போது மலர்விழி தன் மகனுக்கு போன் செய்ய, அரவிந்தன் வீட்டின் வெளியே நின்று போன் பேசிக்கொண்டு இருந்தான்.

 

கட்டிலின் பாகங்களை அந்த பெட்ரூமில் இறக்கியவர்கள் வேகம் வேகமாக அதை அசம்பிள் செய்ய ஆரம்பித்தனர். அரவிந்தன் தன் அம்மாவிடம் “வீடு சுத்தம் செய்யப்பட்டுவிட்டது. எந்த பிரச்சனையும் இல்லை..” என்று தன் அம்மாவின் பயத்துக்கு ஆறுதலாக போன் பேசிவிட்டு, 20 நிமிடம் கழித்து வீட்டுக்குள் வருவதற்குள் அந்த கட்டிலை அசம்பிள் செய்து முடித்திருந்தனர்.

 

அந்த கட்டிலை ஆர்வமாக பார்த்த அரவிந்தனுக்கு பெரும் அதிர்ச்சி. அந்த சேட் அந்த கட்டிலில் எந்த டிசைனும், வேலைப்பாடும் இல்லை என்றுதான் சொன்னார். ஆனால் அதையும் தான்டி அந்த கட்டிலை ஏதோ மரத்தை வெறுமனை இழைத்து ஒட்டவைத்தது போல இருந்தது. வார்னிஸ் எதுவும் இல்லாமல், ஏதோ பல வருடங்கள் தூசி படிந்து கிடந்த பழைய கட்டில்போல இருந்தது. கட்டிலின் ஒரு கால் அகலமாகவும் ஒரு கால் சுருங்கியும், ஏதோ வித்தை தெரியாதவன் செதுக்கிய சிற்பம் போல அந்த கட்டில் இருந்தது. ஆங்காங்கே கரையான் அரித்ததுபோல இருக்க, உண்மையில் இது தேக்கு கட்டில்தானா என்று அரவிந்தன் சந்தேகப்பட்டான்.

 

உடனே கோபப்பட்ட அரவிந்தன் “என்னங்க இது? என்ன கட்டில் இது? ஒரு பழைய மரத்தை கொண்டுவந்து போட்டுட்டு கட்டில்ன்னு சொல்றிங்க?” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“தம்பி, எங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. சேட் இந்த கட்டிலை இந்த அட்ரஸ்ல இறக்க சொன்னார். நாங்க செஞ்சிருக்கோம்.. நீ எதுவாயிருந்தாலும் சேட்கிட்ட பேசிக்க..” என்று அந்த வேலையாட்கள் கிளம்பிவிட்டனர்.

 

அரவிந்தன் போனை எடுத்து சேட்க்கு கால் செய்தான்.

 

போனை எடுத்த சேட் “என்ன தம்பி கட்டில் நல்லா இருக்கா?” என்றார். அவர் ஏதோ நக்கலாக கேட்பதுபோல இருந்தது.

 

கோபப்பட்ட அரவிந்தன் “யோவ் சேட்டு, என்னையா கட்டில் இது? ஏதோ நூறு வருஷம் பழமையான கட்டில்.. ஜமின்தார் வச்சிருந்த கட்டில்ன்னு ஏதேதோ கதை சொன்ன? ஆனா இந்த கட்டில் ஏதோ குப்பையில இருந்து எடுத்துட்டு வந்ததுபோல இருக்கு?” என்று கோபத்தில் கத்தினான்.

 

“தம்பி.. இந்த கட்டில் உண்மையிலேயே நூறு வருசம் பழமையான கட்டில்தான். அதனாலதான் இப்படி இருக்கு? அப்புறம் இந்த கட்டிலை ஜமின்தான் பயன்படுத்தினது உண்மைதான்.. ஆனா, அதை அவர் சின்னவீடா வச்சிருந்த வேலைக்காரி பயன்படுத்தினது..” என்று சிரித்தார்.

 

உடனே அரவிந்தன், ஹவுஸ் ஓனர் கோபாலிடம் பேசலாம் என்று அவருக்கு போன் போட்டான்.

 

போனை எடுத்த ஹவுஸ் ஓனர் கோபாலிடம் அரவிந்தன் நடந்தது அத்தனையும் சொல்ல, அதையெல்லாம் ஒன்னும் தெரியாததுபோல கேட்டுவிட்டு, “அச்சச்சோ.. அந்த சேட் உன்னை ஏமாத்துவாருன்னு எனக்கு தெரியல தம்பி.. நானும் அவரை நம்பி, உங்களுக்கு தர வேண்டிய பணத்தை அவர்கிட்ட கொடுத்துட்டேன்..” என்று சொல்ல, அரவிந்தன் அதை நம்பவில்லை.

 

“யோவ் நடிக்காத.. அந்த சேட் உன்னோட நண்பன்தானே? நீயும் அவனும் சேர்ந்துதான் எங்களை ஏமாத்திருக்கிங்க..” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“சரி தம்பி.. அப்படியே இருந்தாலும் உன்னால என்னை என்ன பண்ண முடியும்?” என்றார்.

 

அப்பாவி அரவிந்தனுக்கு என்ன பேசுவது என்றே தெரியவில்லை. மௌனமாக இருந்தான். அவனது இயலாமை அவனது கண்களில் இருந்து கண்ணீராக வந்தது.

 

தன் வீட்டு ஹவுஸ் ஓனர் கோபாலும், இந்த சேட்டும் இணைத்து தங்களுக்கு கொடுக்க வேண்டிய அட்வான்ஸ் பணத்தை தராமல், இந்த கட்டிலை கொடுத்து ஏமாற்றிவிட்டதை அரவிந்தன் உணர்ந்துகொண்டான்.

 

இந்த விஷயம் அம்மாவுக்கு தெரிந்தால் என்னவாகும்? ஏற்கனவே இருபது இலட்சம் பணத்தை இந்த பேய் வீட்டுக்கு கொடுத்து ஏமாந்துவிட்டாள். இப்போது இருபதாயிரம் பணத்தையும் ஒரு குப்பை கட்டிலுக்கு கொடுத்து ஏமாந்த விஷயம் தெரிந்தால் அவள் இன்னும் மனமுடைந்துபோவாளே என்று அரவிந்தன் அந்த கட்டிலில் அமர்ந்தான்.

 

அப்போது அவன் பேன்ட் பாக்கெட்டிலிருந்த அந்த பிராக்கள் அவள் உட்கார அசௌகரியமாக இருந்தது. உடனே அதை எடுத்துப் பார்த்தான் அரவிந்தன்.

 

ஒருபுறம் தாங்கள் ஏமாற்றப்பட்ட வேதனை அவன் மனதில் இருந்தாலும், அந்த பிராவைப் பார்த்ததும், அவன் மனதில் அம்மாவை, மகன் காமவெறியோடு ஓத்த நிகழ்வு படமாக ஓட, அது அவன் உடலில் ஹார்மோன்களை தூண்டிவிட, ஏமார்ந்த அவன் மன வேதனைக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்தது.

 

அவன் ஜட்டிக்குள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுன்னி படமெடுக்க, அரவிந்தன் ஒரு முறை கையடிக்கலாம் என்று நினைத்தான்.

 

அதனால் வீட்டின் வாயிற்கதவை சாத்திவிட்டு வந்த அரவிந்தன் கட்டிலில் அமர்ந்தான்.

 

அந்த வீட்டில் அரவிந்தன் மட்டும் இருக்க, தந்த தனிமை அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. இதுவரை அவன் ஒருநாள்கூட ஏன்? ஒரு மணி நேரம் கூட தனியாக இருந்ததில்லை. அவன் அம்மா மலர்விழி இல்லத்தரசி என்பதால் அவள் எங்கேயும் வெளியே போகவே மாட்டாள். அதனால் வீட்டில் அரவிந்தனுக்கு இதுபோன்ற தனிமை கிடைத்ததே இல்லை.

 

அதனால், இதுவரை பாத்ரூமில் குளிக்கப்போகும்போதும், கக்கூசில் காலைக்கடன் கழிக்கும்போது மட்டும்தான் கையடித்திருக்கிறான். அதுவும் பயந்து பயந்து வேகமாக!

 

இதனால், புது வீட்டின் நிசப்தமான நிலையில் கையடிக்க நினைப்பதுகூட, அவனுக்கு போதையாகியது. அதனால் தன் ஆடைகளை ஒவ்வொன்றாக கழட்டிப்போட்டான் அரவிந்தன்.

 

அரவிந்தன் தன் ஜட்டியைக் கழட்டியபோது, புற்றுக்குள் இருக்கும் கருநாகம் சீண்டியவுடன் சீறிக்கொண்டு வெளியே வருவதுபோல அவன் சுன்னி வெளியே வந்தது.

 

முழு நிர்வாணமாகிய அரவிந்தன், அந்த கட்டிலில் அமர்ந்தான். பின்னர் அந்த பிராக்களை எடுத்தான்.

 

அரவிந்தனுக்கு மகளின் சிவப்பு பிராவைவிட, அம்மாவின் வெள்ளை பிரா கொஞ்சம் போதை ஏற்றியது.

 

அதனால் ஒன்றோடு ஒன்று பிண்ணிக்கொண்டிருந்த பிராக்களை தனியாக பிரித்து, சிவப்பு பிராவை ஒரு ஓரமாக வைத்தான். வெள்ளை பிராவை கையில் எடுத்து, மூக்கில் வைத்து முகர்ந்து பார்த்தான்.

 

ஆனால் அதில் பெண் வாடையோ, அவள் உடலின் வியர்வை வாடையோ எதுவும் இல்லை. பல மாதங்கள் தூசியில் கடந்ததால், அது அவன் தூக்கில் ஏறி தும்மலை வரவழைத்தது.

 

தன் கர்ப்சீப்பை எடுத்து மூக்கைப் பொத்தி தும்மினான் அரவிந்தன். பின் தும்மல் கொஞ்சம் சரியானதும், அவனுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது.

 

தன் கர்ச்சீப்பை ஒரு பந்து போல சுருட்டினான் அரவிந்தன். அந்த காமவெறிபிடித்த மகன் கடித்துக் குதறிய அந்த பிரா கப்புக்குள் அந்த கர்ச்சீப் பந்தை வைக்க, அது பிராவுக்குள் முலை இருப்பதுபோன்ற தோன்றத்தைக் கொடுத்தது அரவிந்தனுக்கு.

 

உடனே அந்த பிராவை எடுத்து, அதை முலையாக நினைத்து தன் சுன்னியில் வைத்துத் தேய்த்தான் அரவிந்தன்.

 

அந்த சுகத்திலும்கூட “அம்மாமாமா..” என்று தன் அம்மாவை நினைத்தான் அரவிந்தன். உடனே அந்த பிராவுக்குள் தன் அம்மாவின் முலை இருப்பதுபோன்ற பிரம்மை தோன்ற, அரவிந்தன் “ச்சீசீசீசீ.. என்ன இது? நம் அம்மாவைப் போய்..” என்று தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள நினைத்தான்.

 

மீண்டும் ஒருமுறை அந்த பிராவை தன் சுன்னியில் தேய்க்க, அவன் உதடுகள் “அம்மாமாமாமாமா..” என்று முனகியது.

 

அம்மா என்றவுடனே அவன் புத்திக்கு, அவன் அம்மா மலர்விழிதான் நினைவுக்கு வந்தாள்.

 

“ச்சேசேசே.. என்ன இது?” என்று யோசித்தவன், “சரி.. கொஞ்ச நேரம் ரிலாக்ஸ் பண்ணலாம்..” என்று நினைத்தான்.

 

அப்போதுதான், தன் அம்மாவும், புரோக்கரும் பேசிய ஆடியோ ரெக்கார்டிங் நினைவுக்கு வர, தன் செல்போனை எடுத்து, அந்த ஆடியோ ரெக்கார்டிங்கை ப்ளே செய்தான் அரவிந்தன்.

 

அந்த வீட்டில் இருந்த மகன், தன் அம்மா, அக்காவுடன் ஆடிய காம ஆட்டங்களை புரோக்கர் சொல்ல, அதைக் கேட்ட அரவிந்தனுக்கு சுன்னி துடித்தது.

 

அந்த ஆடியோ முழுவதும் கேட்டு முடித்த அரவிந்தன், புரோக்கர் சொன்ன விஷயங்கள் மற்றும் தனக்கு கிடைத்த தடயங்களையும் வைத்து, “தன் அம்மா அமானுஷ்யம் இருக்கும் என்று பயந்த இந்த வீட்டில், ஒருவன் தன்னைப் பெற்ற அம்மாவையே வெறித்தனமாக காமவேட்டை ஆடியிருப்பதும், அக்கா என்றும் பாராமல், அவளை ஓத்து அம்மாவாக்கியிருப்பதும் உறுதியானது.

 

இப்போது அரவிந்தன் இருக்கும் அந்த அறையில் வைத்து, இரு பெண்களின் கூதி வெறித்தனமாக, அவர்கள் கதற கதற கிழிக்கப்பட்டிருப்பதை நினைத்தவுடன் அரவிந்தனுக்கு உடலை சிலிர்த்தது.

 

அதற்குமேலும் அரவிந்தனால் பொறுக்க முடியவில்லை. தன் சுன்னியைக் கையில் பிடித்ததுமே, அரவிந்தனுக்கு உணர்ச்சிகள் பெருக “ஆஆஆஆ.. அம்மாமாமாமா..” என்று துடித்தான்.

 

அவன் அம்மா என்று முனகும்போது, தன் அம்மா மலர்விழியின் முகம் அவன் நினைவுக்குள் தோன்றி மறைய, அந்த நேரம் அவன் அம்மாவின் குலுங்கும் முலைகளும், தழும்பியாடும் குண்டிகளும் நினைவுக்கு வர, அவன் கைகளில் அகப்பட்டிருந்த சுன்னியோ, என்றைக்கும் இல்லாத அளவுக்கு, கட்டுக்கடங்காமல் துடிக்க அரவிந்தன் தன்னை மறந்து “அம்மா.. என்னை மன்னிச்சிரும்மா.. நான் செய்றது தப்புன்னு எனக்கு தெரியும்.. ஆனா, உன் அழகு என்னை வெளியேத்துது.. இந்த வீட்டுல இருந்த மகன் மாதிரி எனக்கும் உன்னை ஓக்க ஆசைதான்.. ஆனா அந்த அம்மா மாதிரி நீ அதுக்கு சம்மதம் சொல்லுவியான்னு எனக்கு தெரியல.. இத்தனை வருஷம் பதிவிரதையா ஒரு பத்தினியா இருந்த நீ, பெத்த மகன்கூட ஓல்போட சம்மதிக்க மாட்டேன்னு எனக்கு தெரியும்மா.. உன்னை என்னால ஓக்க முடியாதும்மா.. அதனால உன்னை நினச்சு என் ஆசைகளை தீர்த்துக்குறேன்.. ஆஆஆஆஆ.. அம்மா..” என்று வாய்விட்டு கத்தியபடி, தன் சுன்னியைக் குலுக்க ஆரம்பிக்க, அந்த கட்டில் லேசாக அதிர ஆரம்பித்தது.

 

அதைப் பார்த்த அரவிந்தனுக்கு ஒரு நொடி இதயமே நின்றுவிடும்போல இருந்தது. அதுமட்டுமில்லாமல், கட்டிலின் பின்பகுதியில் இருந்து ஏதோ பிளப்பதுபோல சத்தம் வர, அரவிந்தன் சட்டென கட்டிலில் இருந்து இறங்கினான்.

 

அவன் சப்த நாடிகளும் பயத்தில் அடங்கிவிட, கட்டிலில் பின்பகுதியில் ஏதோ சத்தம் வந்ததே என்று தன் சுன்னியை ஆட்டிக்கொண்டு பொறுமையாக கட்டிலில் பின்பகுதிக்கு சென்று பார்த்தான்.

 

அங்கே ஒரு பெண் குனிந்துகொண்டு நிற்க, அவள் கூதி ஓட்டை பிளந்துகொண்டு இருப்பதுபோன்று ஒரு படம் செதுக்கப்பட்டிருந்தது. அது அவ்வளவு துல்லியமாக, தத்ரூபமாக, “என்னை ஓக்க வாடா..” என்று ஒரு பெண் குனிந்த நிற்கும்போது, அவள் பின்புறமிருந்து பார்த்தால் எப்படியிருக்குமோ, அதுபோன்று ஒரு பெண்ணே குனிந்துகொண்டு அவள் கூதியைக் காட்டுவதுபோல இருந்தது.

 

“ஆஹா.. இந்த இத்துப்போன கட்டில்ல, இதுமாதிரி ஒரு சிற்பமா? ஆனா இது முன்னாடி இருந்த மாதிரி தெரியலையே? என்ன நடக்குது இங்க?” என்று குழம்பினான் அரவிந்தன்.

 

ஆனால் அந்த சூழ்நிலையிலும், அவன் சுன்னி கொஞ்சம்கூட சுருங்காமல் துடித்துக்கொண்டு இருந்தது.

 

அப்போது அவனுக்கு ஒரு யோசனை வர, துடித்துக்கொண்டிருக்கும் தன் சுன்னியை மெதுவாக அந்த கட்டில் சிற்பத்தின் கூதியில் வைத்தான்.

 

என்ன ஆச்சர்யம்? அவன் சுன்னி அந்த சிற்பத்தின் கூதியில் வைத்ததும், ஏதோ மரத்தில் வைத்ததுபோல உணராமல், ஒரு பெண்ணின் கூதியில் வைத்ததைப் போல உணர்ந்தான் அரவிந்தன். மேலும் அவன் தன் சுன்னியை கொஞ்சம் உள்ளே அழுத்த, அது அந்த மர சிற்பத்தின் கூதிக்குள் நுழைந்தது.

 

நடப்பது எல்லாம், ஆச்சர்யமாகவும், அமானுஷ்யமாகவும் தோன்றினாலும், அரவிந்தனின் காமபோதை மட்டும் கொஞ்சம்கூட குறையாமல், மாறாக இன்னும் அதிகமாக அரம்பித்தது.

 

அந்த மர சிற்பத்தின் கூதியில் நுழைப்பது தன் அம்மாவின் கூதியில் நுழைப்பதுபோல அரவிந்தனுக்கு தோன்ற, “ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்.. அம்மாஆஆஆஆ.. உன்னை நான் ஓக்கப்போறேம்மா..” என்று தன்னிலை மறந்து, தன் சுன்னியை அந்த சிற்பத்துக்குள் இறக்கினான்.

 

அவன் சுன்னி முழுவதும் அந்த சிற்பத்தின் உள்ளே இறங்கியது. அங்கிருந்த அவன் சுன்னிக்கு ஒரு பெண்ணின் கூதியில் கிடைக்கும் உஷ்ணம் மற்றும் சுகம் இரண்டும் கிடைக்க, அரவிந்தன் தன் அம்மாவே தன்னிடம் ஓல் வாங்குவதாக நினைத்து, கட்டிலைப் பிடித்துக்கொண்டு, “அம்மா.. உன்னை ஓக்குறேன்ம்மா.. ஆஆஆஆஆ.. அம்மா..” என்று கட்டிலை ஓக்க ஆரம்பித்தான்.

 

“அம்மாவை நல்லா ஓலுடா.. உன்னை பெத்த கூதியை, காமத்துல தவிக்க விடாதடா..” என்று அவன் புத்திக்குள் யாரோ சொல்வதுபோல இருக்க, “அம்மா.. உனக்கு நான் சுகம் தரேன்ம்மா.. நீ பெத்த புள்ளை நான் இருக்கேம்மா..” என்று அந்த மர சிற்பத்தை வெறித்தனமாக ஓக்க ஆரம்பித்தான்.

 

தன் அம்மாவை நினைத்து செய்த அரவிந்தனுக்கு, வெகுநேரம் தாக்குபிடிக்க முடியாத நிலை. அந்த நேரம் பார்த்து சுன்னியை வெளியே உருவிவிடலாம் என்று அரவிந்தன் நினைக்க, “என் கூதிக்குள்ள உன் விந்து பாயாசத்தை விடுடா.. என் கூதி காஞ்சு கிடக்குது..” என்று அவன் புத்தியில் யாரோ சொல்வதுபோல இருக்க, அரவிந்தனும் “அம்மா.. என் கஞ்சியை வாங்கிக்கோம்மா..” என்று கத்தியபடி, அவன் கஞ்சியை அந்த மர சிற்பத்தின் கூதிக்குள் கொட்டினான்.

 

“ஆஆஆஆ.. அம்மாமாமா.. ஆஆஆஆஆ..” என்று முனகியபடியே தன் கஞ்சியின் கடைசி சொட்டு வரையிலும் அந்த சிற்பத்தின் கூதியில் கொட்டிவிட, அரவிந்தன் தன் சுன்னியை அந்த சிற்பத்தின் கூதியிலிருந்து வெளியே எடுத்தான்.

 

அவன் சுன்னியில் இரத்தம் போன்று ஏதோ ஒட்டியிருக்க, உடனே அரவிந்தன் அப்படியே மயங்கி தரையில் விழுந்தான்.

[nuttynirmal]

அரவிந்தன் கண் விழித்துப் பார்த்தபோது, அவனுக்கு தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்ற நினைவு வர சில வினாடிகள் ஆனது. தான் இப்போது தங்களது புதிய வீட்டில் இருப்பதை உணர்ந்த அரவிந்தன் வேகவேகமாக எழுந்தான்.

 

அவன் உடம்பில் ஒரு துணிகூட இல்லாமல் நிர்வாணமாக இருப்பதை உணர்ந்த அரவிந்தனுக்கு சற்று நேரத்திற்கு முன்னால் நடந்த விஷயங்கள் அனைத்தும் ஒவ்வொன்றாக ஞாபகம் வர ஆரம்பித்தது.

 

தான் அந்த கட்டில் சிற்பத்தை ஓத்து முடித்து கஞ்சியை கொட்டியபோது, தன் சுன்னியில் இரத்தம் போன்று ஏதோ ஒட்டியிருக்க, அதைப் பார்த்து மயங்கி விழுந்தது ஞாபகம் வந்தது அரவிந்தனுக்கு. உடனே தன் சுன்னியைப் பார்த்தான் அரவிந்தன். அது ஓத்து முடித்த களைப்பில் சுருங்கிப் போயிருந்தது. ஆனால் அதில் இரத்தம் படிந்ததற்கான எந்த தடயமும் இருக்கவில்லை.

 

உடனே அந்த கட்டிலை ஆராய்ந்து பார்த்தான். அதில் எந்த சிற்ப வேலைபாடுகளும் இருக்கவில்லை. ஒரு நிமிடம் அங்கு என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ள முடியாமல், அந்த கட்டிலை சுற்றி சுற்றி பார்த்தான் அரவிந்தன்.

 

ஆனால் அந்த கட்டில், வேலையாட்கள் எப்படி கொண்டுவந்து வைத்துவிட்டு சென்றார்களோ அப்படியே இருந்தது. அதில் எந்தவொரு சிற்பமும் இருக்கவில்லை. ஆனால் தன் சுன்னியில் மட்டும் ஏதோ ஒரு கூதியை ஓத்ததுபோன்ற வலியை உணர்ந்தான்.

 

நடப்பதையெல்லாம் பார்த்து, அரவிந்தனுக்கு பயம் தொற்றிக்கொள்ள வேகவேகமாக தன் ஆடைகளை எடுத்து அவசர அவசரமாக போட்டுக்கொண்டு, பேன்ட்டின் ஜிப்பைக்கூட மூடாமல் அங்கிருந்து ஓட்டம் பிடித்தான் அரவிந்தன்.

 

வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு அந்த வீட்டிலிருந்து வெகுதூரம் தள்ளி சென்ற பிறகுதான் அவனுக்கு படபடப்பு கொஞ்சம் குறைந்தது.

 

நிம்மதியுடன் அரவிந்தன் வீட்டை அடைந்தபோது, வழக்கம்போல கோபால் வாசலில் அமர்ந்து பேப்பர் படித்துக்கொண்டு இருந்தார். அவரைப் பார்த்து அரவிந்தனுக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது.

 

“உன்னால என்னை என்ன பண்ண முடியும்?” என்று சற்று நேரத்திற்கு முன்னால் ஆணவத்தில் அவர் பேசிய வார்த்தைகள் அரவிந்தனின் காதுகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது.

 

கோபத்துடன் கோபாலின் அருகில் சென்ற அரவிந்தன் “யோவ்.. ஒரு இத்துப்போன கட்டிலை கொடுத்து எங்கள நல்லா ஏமாத்திட்டில? ஒழுங்கா எங்க பணத்தை திருப்பி கொடுத்திடு..” என்று கோபமாக, அதேசமயம் வீட்டிலிருக்கும் தன் அம்மாவுக்கும் கேட்காதபடியாக கோபாலிடம் சொன்னான் அரவிந்தன்.

 

அரவிந்தனின் இந்த நிலையைக் கண்ட கோபால், “என்ன தம்பி, ஏதோ சொல்ற? காது கேட்கல.. கொஞ்சம் சத்தமா சொல்லு..” என்று நக்கலாக சொன்னார்.

 

ஹவுஸ் ஓனர் கோபாலின் ஆணவத்தை புரிந்துகொண்ட அரவிந்தன், கொஞ்சம் பொறுமையாக “சார்.. அந்த கட்டில் எனக்கு வேண்டாம்.. பணத்தை மட்டும் திருப்பி கொடுத்திடுங்க.. ப்ளீஸ்.. ஏற்கனவே ஒரு பேய் வீட்டை புரோக்கர் ஏமாத்தி தலையில கட்டிட்டாருன்னு என் அம்மா ரொம்ப வருத்தத்துல இருக்காங்க. இதுல நீங்களும் ஒரு பழைய கட்டிலை கொடுத்து எங்களை ஏமாத்தினது தெரிஞ்சா ரொம்ப மனசு உடஞ்சு போயிருவாங்க சார்..” என்று சொன்னான் அரவிந்தன்.

 

“அந்த கட்டிலை நான் உனக்கு கொடுக்கலையே தம்பி.. நீதான் அந்த சேட்கிட்ட நல்லா ஏமாந்திருக்க.. இப்போ என்கிட்ட வந்து நஷ்டயீடு கேட்குற?” என்றார் கோபால்.

 

“இல்ல இல்ல.. நீங்களும் அந்த சேட்டும் சேர்ந்துதான் எங்களை திட்டம்போட்டு ஏமாத்திருக்கிங்க.. அதனால, இதுக்கு முழு பொறுப்பு நீங்கதான்..” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“நான் எதுக்கு உங்கள ஏமாத்தனும்? உங்களுக்கும் எனக்கும் என்ன பகை இருக்கப்போவுது?” என்றான் கோபால்.

 

அரவிந்தன் எதையோ சொல்ல வர, அவன் வார்த்தைகள் தடுமாறியது. இருந்தாலும் “நீங்க என் அம்மாவை.. அதனாலதான் எங்களை திட்டம்போட்டு ஏமாத்திட்டிங்க..” என்றான்.

 

“சாபாஸ்டா தம்பி.. உன்னை நான் சின்னப் பையன்னு நினைச்சேன்.. ஆனா நடந்த விஷயத்த தெளிவா புரிஞ்சு வச்சிருக்க..” என்று சொன்ன கோபால், “சரி சரி.. உனக்கு நான் அந்த பணத்தை கொடுத்திடுறேன்.. அதுபோக மேற்கொண்டு ஒரு இருபதாயிரம் தரேன்.. ஆனா அதுக்கு பதிலா எனக்கு நீ ஒன்னு தரனும்..” என்று பேரம் பேசினார் கோபால்.

 

கோபால் இப்படி சொன்னதும், “சரி.. உங்களுக்கு என்ன வேணும்?” என்று கேட்டான் அரவிந்தன்.

 

“உன் அம்மா மலர்விழி இருக்காளே, அவ இந்த வயசிலயும் புதுசா பூத்த மல்லிகைப்பூ மாதிரி இருக்கா.. அந்த மலர்ல நான் ஒரு தடவை தேன் எடுக்க ஆசைப்படுறேன்..” என்று கோபால் சொல்லும்போது, அவர் வேட்டிக்குள் இருக்கும் கருநாகம், வேட்டியை முட்டிக்கொண்டு படமெடுத்து ஆடுவதை கவனித்தான் அரவிந்தன்.

 

“பாரு தம்பி இவன.. நான் இருபதுல இருந்து அறுபது வரைக்கும் பல புண்டைகள போட்டுருக்கேன்.. ஆனா உன் அம்மா “மலர” நினைக்கும்போதே எப்படி ஆசை அடங்காம எப்படி துடிக்கிது பாரு..” என்று கோபால் சொல்ல, அரவிந்தன் கோபத்தின் உச்சிக்கு சென்று, “யோவ்.. என் அம்மாவை பத்தி தப்பாவா பேசுற? இப்பவே உன்ன என்ன பண்றேன் பாரு..” என்று கோபாலின் சட்டையை பிடித்தான்.

 

“டேய் கைய எடுடா..” என்று கையை தட்டிவிட்ட கோபால், “நீதானே பணம்கொடு பணம்கொடுன்னு கேட்ட.. நான் உனக்கு தரவேண்டிய பணத்தை அந்த சேட்கிட்ட கொடுத்திட்டேன். நீ மறுபடி மறுபடி வந்து எங்கிட்ட பணம் கேட்டா, அதுக்கு பதிலா உன் அம்மாவைக் கேட்கத்தான் செய்வேன்..” என்றார்.

 

இதுக்குமேல் இந்த ஏமாற்றுக்காரனிடம் பேசி எந்த பயனும் இல்லை என்று அரவிந்தனுக்கு புரிந்தது. அந்த காமுகனை கண்டிக்க நினைத்தால், தன் அம்மாவின் கற்புதான் கலங்கப்படும் என்று நினைத்தவன், அமைதியாக அங்கிருந்து வந்துவிட்டான்.

 

கனத்த இதயத்துடன் வீட்டுக்கு செல்ல, அங்கே அவன் அம்மா “சோபாவில் அமர்ந்து தூங்கிக்கொண்டு இருந்தாள். டீ.வியில் ஒரு கள்ளத்தொடர்பு சீரியல் ஓடிக்கொண்டு இருக்க, அரவிந்தன் டிமோட்டை எடுத்து டீ.வியை ஆஃப் செய்தான்.

 

அரவிந்தனின் அம்மா மலர்விழி, டீ.வி பார்த்தபடியே தூங்குவது ஒன்றும் புதிதல்ல. ஆனால் அன்று மட்டும் அரவிந்தன் அவளிடம் ஒரு புதுமையைக் கண்டான்.

 

பேன் காற்றில் அவளது புடவை விலகியிருக்க, அவளது மாம்பழ முலைகளில் ஒன்று, “வந்து என்னை கடிடா..” என்று அரவிந்தனுக்கு அழைப்பு விடுப்பதுபோல இருந்தது.

 

“ச்சே.. ச்சே.. இதெல்லாம் தப்பு..” என்று நினைத்துக்கொண்டு, தன் அறைக்கு செல்ல முயற்சித்த அரவிந்தன், ஒரு வினாடி நின்று தன் அம்மாவின் முலைகளை மீண்டும் பார்த்தான்.

 

“தான் சிறுவயதில் வாய் வைத்து சப்பி பால் குடித்த முலைகள்தானே அவை? இப்போது மட்டும் அதைத் தொட்டுப் பார்க்க நமக்கு என்ன கூச்சம்?” என்று அரவிந்தனின் மனதில் சிந்தனைகள் ஓட, ஒரே ஒரு முறை அந்த முலைகளைத் தொட்டுப் பார்த்தால் என்ன என்ற ஆசை அரவிந்தனுக்கு வந்தது.

 

மலர்விழி நன்றாக உறங்கிக்கொண்டிருக்க, அரவிந்தன் மெதுவாக அவள் பக்கம் சென்று தன் கை அவள் முலைகளைப் பிடிக்க பக்கம் கொண்டு சென்றான்.

 

அப்போது எதிர்பாராத விதமாக மலர்விழி திடிக்கிட்டு எழ, அரவிந்தன் தன் முன்னால் நின்றுகொண்டு, தன்னை நோக்கி கையைக் கொண்டுவருவதைப் பார்த்து மலர்விழி ஒரு வினாடி அதிர்ந்துபோனாள்.

 

“அ.. அரவிந்தா.. என்ன? என்ன பண்ற?” என்று கேட்க, அரவிந்தனுக்கு பயத்தில் அவன் கொட்டைகள் இரண்டும், அடிவயிற்றுக்குள் சென்றுவிட்டதைப் போல உணர்ந்தான்.

 

இருந்தாலும் சமாளிக்கும் விதமாக “இ.. இல்லம்மா.. நீ இப்படி தூங்கிட்டு இருந்ததைப் பாத்ததும், உனக்கு உடம்பு சரியில்லையோன்னு நினைச்சேன்மா.. சரி.. சரி.. உன் உடம்புக்கு ஏதும் இல்லையே?” என்ற அரவிந்தன், மலர்விழியின் முலையைச் தொடச்சென்ற கையால், தன் அம்மாவின் கழுத்தைத் தொட்டுப்பார்த்தபடி கேட்டான்.

 

“உடம்புக்கெல்லாம் ஒன்னுமில்லடா அரவிந்தா.. மனசுதான் கவலையா இருக்கு..” என்றாள் மலர்விழி.

 

“என்னம்மா என்னாச்சு?” என்றான் அரவிந்தன்.

 

அப்போது அரவிந்தனை ஒரு மாதிரி பார்த்தாள் மலர்விழி. உடனே அரவிந்தன் “என்னம்மா? ஏன் என்ன ஒரு மாதிரி பாக்குற?” என்றான்.

 

“இல்ல.. வழக்கமா என்னை மம்மி மம்மின்னு தான் சொல்லுவ.. நான் அம்மான்னு சொல்லச் சொன்னாலும், எனக்கு மம்மின்னு சொல்லத்தான் பிடிக்கும்ன்னு சொல்லுவ.. இப்போ என்னாச்சு?” என்றாள் மலர்விழி.

 

அரவிந்தனுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. சற்று நேரத்திற்கு முன்னால், தன் அம்மாவை தன் ஆசை நாயகியாக நினைத்து, அந்த மந்திரக் கட்டிலை ஓத்தது நினைவுக்கு வந்தது. மம்மி என்று சொல்வதைவிட, காம போதையில், தன்னை மறந்து தன் தாய்மொழியில், “அம்மா” என்று அவன் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட வார்த்தைகள், வயாகரா இல்லாமலேயே அவன் ஆண்மையை விரைக்கச் செய்த அனுபவத்தை தன் அம்மாவிடம் சொல்லவா முடியும்?

 

அதனால் “அது.. அது வந்தும்மா.. இல்ல.. மம்மி.. ஏதோ கூப்பிடனும்ன்னு தோனுச்சு.. கூப்பிட்டேன்..” என்று சொல்லிவிட்டு, பேச்சை திசைதிருப்பும் விதமாக “சரி மம்மி.. வீட்டை க்ளீன் பண்ணிட்டாங்க..” என்றான்.

 

“ஆமா அரவிந்தா.. புரோக்கர் போன் பண்ணிச் சொன்னாரு.. நாளைக்கு மறுநாள் நாள் நல்லா இருக்காம்.. அன்னைக்கே பால்காய்ச்சி, ஹோமம் பண்ணிடலாம்ன்னு சொன்னாரு. நானும் சரின்னு சொல்லிட்டேன்..” என்றாள் மலர்விழி.

 

“ஆமா அரவிந்தா.. உன்கிட்ட ஒன்னு கேட்கனும்? நீ அம்மாவுக்கு தெரியாம என்ன காரியம் செஞ்சிருக்க?” என்று மலர்விழி கேட்டதும், அரவிந்தனுக்கு உடம்பெல்லாம் வியர்த்துக்கொட்டி, உதறலெடுக்க ஆரம்பித்தது.

 

“என்.. என்னம்மா? நான் என்ன செஞ்சேன்?” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“நம்ம ஹவுஸ் ஓனர்கிட்ட, நமக்கு தர வேண்டிய அட்வான்ஸ் பணத்துக்கு பதிலா ஏதோ கட்டில் கேட்டு வாங்கியிருக்கிறதா ஹவுஸ் ஓனர் சொன்னாரு.. இந்த விஷயத்தை ஏன் என்கிட்ட சொல்லலை? நான் காலையில ஹவுஸ் ஓனர்கிட்ட, அட்வான்ஸ் பணத்தை பத்தி பேசும்போது அவர் சொல்லித்தான் எனக்கு விஷயமே தெரியும்..” என்றாள் மலர்விழி.

 

“அம்மா.. அது வந்து.. உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கலாம்ன்னுதான்.. நான் செஞ்சது தப்புன்னா என்னை மன்னிச்சிடுமா..” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“எனக்கு உன் மேல எந்த கோபமும் இல்லடா.. சொல்லப்போனா உன்ன நினைச்சு எனக்கு பெருமையா இருக்கு.. அம்மாவோட ஆசைக்காக நீ செஞ்ச இந்த விஷயத்தை நினைச்சு அம்மாவுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்டா செல்லம்..” என்று அவன் நெற்றியில் பாசத்தோடு ஒரு முத்தமிட்டாள் மலர்விழி.

 

“சரி சரி.. கட்டில் எப்படியிருக்கு?” என்று மலர்விழி கேட்டதும், அரவிந்தனுக்கு தான் ஏமாற்றப்பட்ட விஷயத்தை சொல்லும் துணிவு இல்லை. அதனால் அவளை சமாளிக்கும் விதமாக, “ம்ம்ம்.. நாளைக்கு நீயே வந்து பாரும்மா..” என்று சொல்லி சமாளித்துவிட்டு, தன் அறைக்கு சென்றுவிட்டான்.

 

மறுநாள் புது வீட்டுக்கு பால்காய்ச்சும் வேலையில் இறங்கினார்கள் அம்மாவும் மகனும். பால்காய்ச்வும், ஹாமம் செய்யவும் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து முடித்துவிட்டு, வீட்டை சுத்தம் செய்துவிட்டு வரலாம் என்று அரவிந்தனும், மலர்விழியும் தங்களது புது வீட்டுக்கு சென்றனர்.

 

வீட்டுக்கு வந்ததுமே, மலர்விழி ஆசையாக கட்டிலைப் பார்க்க பெட்ரூம் செல்ல, அரவிந்தனுக்கு இதயம் பக் பக் என்று பலமடங்கு வேகத்தில் துடிக்க ஆரம்பித்தது.

 

சரி தன் அம்மாவிடம் இதற்கு மேலும் உண்மையை மறைக்க முடியாது என்று நினைத்த அரவிந்தன், “அம்மா.. உங்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லனும்..” என்றான்.

 

“எதுவா இருந்தாலும் அப்புறம் சொல்லுடா..” என்ற மலர்விழி பெட்ரூமுக்குள் நுழைய அரவிந்தன் உள்ளே செல்ல மனமில்லாமல் வெளியே நின்றுவிட்டான்.

 

உள்ளே சென்ற மலர்விழி “அரவிந்தா..” என்று கூப்பிட, “நன்றாக மாட்டிக்கொண்டோம்..” என்று அரவிந்தன் தயங்கித் தயங்கி உள்ளே செல்ல, “டேய் அரவிந்தா.. சபாஸ்.. உன்ன சின்னப் பையன்னு நினைச்சேன்.. ஆனா இப்படியொரு கட்டிலை வாங்கியிருக்க..” என்று மலர்விழி சொல்ல அரவிந்தன் அந்த கட்டிலைப் பார்த்தான்.

 

கட்டிலைப் பார்த்த அரவிந்தனுக்கு இதயமே நின்றுவிடும்போல இருந்தது.

 

நேற்று உருக்குலைந்து பார்க்கவே முகம்சுளிக்க வைப்பதுபோல இருந்த கட்டில், இன்று பளபளவென்று ஜொலித்துக்கொண்டு இருந்தது.

 

உளுத்துப்போன மரம்போன்று இருந்த கட்டில், வார்னிஸ் அடித்து பளபளவென்று செய்ததுபோல மாறியிருந்தது. எந்த வேலைப்பாடுகளும் இல்லாத அந்த கட்டிலில், சிற்பக் கலைஞர்கள் பலர் சேர்ந்து பல ஆண்டுகள் செதுக்கியதைப்போன்று வேலைப்பாடுகள் இருந்தது.

 

ஆங்காங்கே சிற்ப வேலைப்பாடுகளுக்கு இடையே தங்கமுலாம் பூசப்பட்டு தகதகவென ஜொலித்துக்கொண்டிருந்தது அந்த கட்டில்.

 

“அரவிந்தா.. ரொம்ப தேங்க்ஸ்டா.. இதுமாதிரி ஒரு கட்டிலை நான் பாத்ததே இல்லை.. ரொம்ப அழகா இருக்குடா..” என்று சந்தோஷத்தில், தன் மகனை கட்டியணைத்துக்கொண்டாள் மலர்விழி.

 

தன் அம்மாவின் முலைகள் தன் மார்பில் பட்டு நசுங்கிய நொடி, அரவிந்தனுக்கு நாடி நரம்புகள் அனைத்தும் முறுக்கேற ஆரம்பித்தது.

 

நடப்பது எல்லாம் அரவிந்தனுக்கு ஆச்சர்யத்தையும், அதே சமயம் பயத்தையும் கொடுக்க, இப்போதைக்கு இதைப் பற்றி அம்மாவிடம் எதுவும் பேச வேண்டாம் என்று அமைதியாக இருந்துவிட்டான்.

 

மறுநாள் காலை நல்ல நேரம் பார்த்து, வீட்டில் ஹோம வேலைகள் தொடங்கியது. புரோக்கிதர் வீட்டின் மத்தியில் யாகம் வளர்த்து, சில ஹோமங்களைச் செய்து முடித்தபின், மலர்விழி, பால்காய்ச்சி தன் மகனுக்கும் வீட்டுக்கு வந்திருந்த அக்கம் பக்கத்தினருக்கும் கொடுத்தாள்.

 

ஏற்கனவே பேய் வீடு என்று பேசப்பட்ட அந்த வீட்டுக்கு குடிவந்திருக்கும் அவர்களை பார்த்து, அக்கம் பக்கத்தினர் சில கிசுகிசுக்களை பேசிக்கொள்ள, அதில் ஒன்று அரவிந்தனின் காதில் விழுந்தது.

 

“யோவ்.. ஏற்கனவே இந்த வீட்டுல இருந்த பையன், அம்மா அக்கா ரெண்டு பேர் கூதியையும் போட்டு பொளந்தான்.. இப்போ அதே மாதிரி ஒரு அம்மாவும் மகனும் வந்திருக்காங்க..” என்று சொல்லி சிரித்தார் ஒருவர்.

 

“நீ சொல்றதும் சரிதான்யா.. அந்த அம்மாவுக்கு எப்படியும் நாப்பது நாப்பத்தஞ்சு வயசிருக்கும்.. ஆனா இன்னும் இளமையா இருக்காளே.. முப்பது வயசிலேயே என் பொண்டாட்டி கிழவிமாதிரி ஆயிட்டா.. ஆனா இவள பாரேன். சும்மா சிக்குன்னு இருக்கா..” என்றார் இன்னொருவர்.

 

இப்படி தன் அம்மாவின் அழகை அடுத்தவர் வர்ணப்பது அரவிந்தனுக்கு பெருமையாக இருந்தது. அதேநேரம் அந்த ஆள் சொன்னதுபோல நடந்தால் எப்படியிருக்கும் என்று நினைத்தபோது, அவன் சுன்னி எழுந்து நர்த்தனமாட ஆரம்பித்தது.

 

ஒரு வழியாக தங்களது புதுவீட்டை பால் காய்ச்சிய அடுத்த நாளே, தங்களது பழைய வீட்டை காலி செய்துவிட்டு, தங்களது புது வீட்டுக்கு குடிவந்தார்கள் மலர்விழியும், அவள் மகன் அரவிந்தனும்.

 

மலர்விழிக்கு, அந்த புரோக்கர் சொன்ன பிறகு அந்த வீட்டில் எந்தவித அமானுஷ்யமும் இல்லை என்று நினைத்தாள். ஆனால், அந்த வீட்டில் குறிப்பாக அந்த கட்டிலில் ஏதோ ஒரு அமானுஷ்ம் இருப்பதை அரவிந்தனால் உணர முடிந்தது.

 

இனி என்ன நடக்குமோ? என்ற பயம் அரவிந்தனுக்கு இருந்தாலும், அதை தன் அம்மாவுக்காக வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை அரவிந்தன்.

 

அன்று முதல் நாள் இரவை அந்த வீட்டில் கழிக்க அம்மாவும் மகனும் தயாராகினர்.

[nuttynirmal]

அன்புள்ள நண்பர்களுக்கு..

 

உங்கள் கமென்டுகளைப் பார்த்து கதைக்காக உங்களை காக்க வைத்ததை நினைத்து மனம் வருந்துகிறேன்.

 

நண்பர்களே கடந்த பதிவைப் பதிவிட்ட அன்று, என் பைக் விபத்தானதில், கையில் எலும்பு முறிவு ஏற்பட்டு இன்றுதான் கட்டு பிரித்துவிட்டு வந்தேன். வந்ததும் என்னுடைய முதல் பதிவு என் நண்பர்களுக்காக.

 

உடல் கொஞ்சம் தேறியதும், மலர்விழி மலர்மஞ்சத்தில் மயங்கும் மாயக் காட்சிகள் உங்களுக்கு விருந்தளிக்க காத்திருக்கிறது.

[nuttynirmal]

இரவு 8 மணிக்கெல்லாம் இரவு உணவை முடித்துவிட்டு, தங்களது புதிய இல்லத்தில் முதல் நாள் இரவைக் கழிக்க தயாராகினர், மலர்விழியும், மகன் அரவிந்தனும்.

 

மலர்விழி தன் நீண்டநாள் ஆசைப்படி, அந்த தேக்கு மரக்கட்டிலில் தங்களது வீட்டில் முதல்நாள் இரவைக் கழிக்க ஆசையோடு இருந்தாள். அதேநேரம் அரவிந்தனுக்கு அந்த கட்டில்மீது ஒருவித பயம் இருக்கத்தான் செய்தது.

 

அரவிந்தன் மலர்விழியிடம் “மம்மி.. நீ இந்த கட்டில்ல படுத்துக்கோ, நான் ஹால்ல படுக்கிறேன்..” என்றான் அந்த கட்டிலின் மீதிருந்த பயத்தோடு.

 

ஆண்மகன் தோளுக்கு மீறிவிட்டாலே, அவன் பூல் சீற ஆரம்பித்துவிடும் என்பதை நன்கு உணர்ந்தவள் மலர்விழி. அதனால் பெற்ற மகனை மற்ற விஷயங்களில் குழந்தையாக பார்த்தாலும், படுக்கையில் ஒன்றாக படுக்கும் விஷயத்தில் தன் மகனை குழந்தையாக பார்க்க மாட்டாள் மலர்விழி.

 

அதனால் மலர்விழியும், அந்த அறையில் தனியாக அந்த தேக்கு மரக் கட்டிலில் படுத்துக்கொள்ள சரியென்று சொன்னாள்.

 

இரவு 9 மணிக்கெல்லாம், மலர்விழி பெட்ரூமுக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள். அரவிந்தன், ஹாலில் பாயைப் போட்டு படுத்துக்கொண்டான்.

 

மலர்விழிக்கு அந்த கட்டிலைப் பார்க்கப் பார்க்க உடல் புல்லரிக்க ஆரம்பித்தது. இராஜகம்பீரத்தோடு வீற்றிருந்த அந்த கட்டிலைப் பார்த்தவுடன், தன்னை ஒரு இராணியாக உணர்ந்த மலர்விழி, அந்த கட்டிலில் கம்பீரத்தோடு அமர்ந்தாள்.

 

தன் கணவன் இருக்கும்போது நிறைவேறாத ஆசை, தன் மகனால் நிறைவேறிவிட்டதை நினைத்து, அவள் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்க்க ஆரம்பித்தது.

 

தன் கண்களில் துளிர்த்த ஆனந்தக் கண்ணீரை துடைத்த மலர்விழி, அந்த கட்டிலில் இருந்த கண்கவரும் வேலைப்பாடுகளைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.

 

உண்மையிலேயே இதை மனிதன் உளி கொண்டு செதுக்கியதா, இல்லை மாயம் செய்து உருவாக்கியதா என்று, அந்த அதிசயக் கட்டிலில் தத்ரூபமாக இருந்த சிற்ப வேலைப்பாடுகளைக் கண்டு பிரம்மித்தாள் மலர்விழி.

 

கட்டிலில் அமர்ந்திருந்த மலர்விழி அந்த கட்டில் தலைமாட்டு பக்கமாக தன் தலையைத் திருப்பி ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில் சட்டென்று பார்க்க ஒரு பெண்ணின் முகம் தன்னைக் கவனிப்பது போன்று உணர்ந்தாள் மலர்விழி. உடனே பதறிப்போனவள், மீண்டும் ஒருமுறை நன்றாக உற்று நோக்க, அப்படி எதுவும் தெரியவில்லை.

 

“ச்சீசீசீ.. எல்லாம் பிரம்மை..” என்று நினைத்து, தன்னைத் தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்ட மலர்விழி அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

 

கட்டிலின் கால்மாட்டுப் பகுதியை உற்றுநோக்க, செடிகள் மலர்கள் என்று அழகிய வேலைப்பாடுகளின் நடுவே, கஜூராஹோ சிற்பங்களே தோற்றுப்போகும் அளவுக்கு, ஒரு காமசூத்திர சிற்பம் தத்ரூபமாக செதுக்கப்பட்டிருந்தது.

 

அந்த சிற்பத்தைப் பார்த்து அதன் மீது ஈர்ப்பு கொண்ட மலர்விழி, கொஞ்சம் நகர்ந்து உட்கார்ந்து, அந்த சிற்பத்தை நன்றாக உற்றுநோக்க, அதில் ஒரு பேரிளம் பெண், நின்ற நிலையில் ஒரு இளவயது வாலிபனோடு புணர்வதைப்போன்ற சிற்பத்தை கவனித்தாள். அதைப் பார்த்ததும், மலர்விழியின் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது.

 

“ச்சீசீசீ.. என்ன இது? தன்னைவிட அதிக வயதுடைய ஒரு பெண்ணை ஒரு இளம் வாலிபன் ஓப்பதுபோன்ற வர்ணனை? இதை வயது வித்தியாசம் உணர்ந்துகொள்ளும் அளவுக்கு தத்ரூபமாக செதுக்கிய அந்த சிற்பிக்கு, எதற்காக இந்த கேவலமான சிந்தனை..” என்று நினைத்தாள் மலர்விழி.

 

அப்போது அந்த பேரிளம் பெண்ணின் முகத்தை எங்கோ கவனித்ததுபோல இருக்க, அதை நன்றாக உற்றுநோக்கினாள் மலர்விழி.

 

கிட்டத்தட்ட தனது முகத்தை அந்த சிற்பத்தின் முகம் ஒத்திருப்பதைப் போன்று மலர்விழிக்கு தோன்ற, மெதுவாக தன் முகத்தை அந்த சிற்பத்தின் பக்கம் கொண்டு செல்ல, திடீரென அந்த சிற்பத்துக்கு உயிர் வந்ததைப் போன்று அந்த வாலிபன் அந்த பேரிளம் பெண்ணின் கூதியில் தன் இடுப்பை அசைத்து நச்சென ஒரு இடி இடிக்க, அவள் வாய் பிளந்து “ஆஆஆஆஆ..” என்று கத்த மலர்விழி தூக்கத்தில் இருந்து பதறி விழித்தாள்.

 

திடீரென கண் விழித்த அவளுக்கு சுயநினைவு வர சில வினாடிகள் தேவைப்பட்டது. தான் நிதானத்திற்கு வந்ததும், மலர்விழி பக்கத்தில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து தண்ணீர் குடித்து தன்னை கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டாள்.

 

மலர்விழி உள்ளே வரும்போது ஆன் செய்த அந்த அறையின் டியூப் லைட் அப்படியே எரிந்துகொண்டு இருந்தது. மலர்விழி நடந்தது அனைத்தையும் ஒரு வீடியோ போல தன் மனதில் ஓட்டிப் பார்த்தாள்.

 

அவள் உள்ளே வந்தது, கட்டிலில் அமர்ந்தது, பின்னர் அந்த கட்டிலின் கால்மாட்டில் ஒரு காம சிற்பத்தைக் கண்டது, அந்த சிற்பத்தை உற்று நோக்கும்போது அதற்கு உயிர் வந்ததைப் போன்று “ஆஆஆஆ..” என்று கத்தியது. இது மட்டும்தான் அவள் நினைவில் இருந்தது.

 

உடனே “நாம் எப்போது படுத்தோம்? எப்போது தூங்கினோம்? எதுவும் நியாபகம் இல்லையே?” என்று நினைத்தவள், உடனே அந்த கட்டிலின் கால்மாட்டை மெதுவாக திரும்பிப் பார்த்தாள்.

 

அவளுக்கு ஆச்சர்யம். அவள் காம சிற்பத்தைக் கண்ட அந்த இடத்தில், ஒரு மயில் தோகை விரித்திருப்பதைப் போன்ற சிற்பம் காணப்பட்டது.

 

அதைக் கண்டவளுக்கு மேலும் அதிர்ச்சி. “என்ன நடக்குது இங்கே? நான் சுயநினைவோடுதானே அந்த காம சிற்பத்தைப் பார்த்தேன். அதில் என் முகம்போல இருந்துச்சே.. இப்போ அந்த இடத்துல மயில் சிற்பம் இருக்கே.. ஒருவேளை இதெல்லாம் தூக்கத்துல நான் கண்ட கனவா? அப்படின்னா நான் எப்போ தூங்கினேன்?” என்று நினைத்துக்கொண்டு இருந்தாள் மலர்விழி.

 

அப்போதுதான் “மம்மி.. மம்மி..” என்று பெட்ரூம் கதவு தட்டப்படுவதை உணர்ந்தாள் மலர்விழி.

 

வேகவேகமாக கட்டிலில் இருந்து எழுந்து சென்ற மலர்விழி, கதவைத் திறக்க, வெளியே இருந்த அரவிந்தன் “மம்மி.. என்னாச்சு மம்மி? ஏன் நடுராத்திரியில ஆஆஆஆன்னு கத்தின?” என்றான் பதட்டத்தோடு.

 

“என்னது நடு ராத்திரியா?” என்று நினைத்தவள் கடிகாரத்தில் மணியைப் பார்க்க, மணி இரவு 1.30 ஆகியிருந்தது.

 

மலர்விழிக்கு நடப்பது எதுவும் புரியவில்லை. “அந்த சிற்பம்தானே ஆஆஆஆன்னு கத்துச்சு.. ஒருவேளை இது கனவாகத்தான் இருக்குமோ.. கனவு கண்டு நாமதான் கத்திட்டோமோ?” என்று நினைத்த மலர்விழி, தன் மகனை சமாளிக்கும் விதமாக “இல்லடா.. ஒரு சின்ன கெட்ட கனவு அதான்..” என்றாள்.

 

“என்ன மம்மி? என்ன கனவு கண்ட?” என்று கேட்டான் அரவிந்தன்.

 

“அது ஒன்னுமில்லடா.. புது வீடு.. ஏற்கனவே இந்த வீட்டுல பல பிரச்சனை.. அந்த நினைப்புல இருந்ததால, ஏதோ கெட்ட கனவு வந்திருக்கு போல..” என்று தன் மகன் அரவிந்தனை சமாளித்தாள் மலர்விழி.

 

“சரி மம்மி.. ஒரு நிமிஷம் இரு..” என்ற அரவிந்தன், சாமி படத்தின் முன் இருந்த விபூதியை எடுத்துவந்து தன் அம்மாவின் நெற்றியில் வைத்துவிட்டான். அரவிந்தனுக்கும் அந்த கட்டில்தான் ஏதோ சித்து வேலை செய்திருக்கிறது என்பது நன்றாக புரிந்தது.

 

“சரி மம்மி.. நீ போய் தூங்கு..” என்று அரவிந்தன் சொல்ல, மலர்விழி கொஞ்சம் தயங்கியபடி, “அரவிந்தா.. நீயும் பெட்ரூம்லயே படுத்துக்கோயேன்..” என்றாள்.

 

அரவிந்தன் தன் அம்மாவின் பேச்சுக்கு மறுப்பேதும் சொல்லாமல் “சரி மம்மி..” என்று சொல்லிவிட்டு, பாயை எடுத்து வந்து, பெட்ரூமில் கட்டிலுக்கு பக்கத்தில் தரையில் விரித்த அரவிந்தன், பாயில் படுக்கப்போக, “அரவிந்தா.. ஒரு நிமிஷம்..” என்று அவனைத் தடுத்தாள் மலர்விழி.

 

“என்ன மம்மி?” என்று அரவிந்தன் கேட்க, “நீ கட்டில்ல படுத்துக்கோ.. நான் பாய்ல படுத்துக்கிறேன்..” என்றாள்.

 

மலர்விழி இப்படி சொன்னதும், அரவிந்தனுக்கு படபடப்பானது. இந்த கட்டில் தன் அம்மாவை ஏதோ செய்திருக்கிறது என்று நினைத்தவன் “ஏன் மம்மி.. நீயே கட்டில்ல படுத்துக்கோ..” என்று அரவிந்தன் சொல்ல, “அரவிந்தா எனக்கு இந்த கட்டில்ல தூக்கம் வர மாட்டேங்குது.. அதனால சொல்றேன்..” என்று சொன்னவள், வேகமாக வந்து பாயில் படுத்துக்கொள்ள, வேறு வழியில்லாமல், அரவிந்தன் விடி விளக்கை மட்டும் போட்டுவிட்டு, கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டான்.

 

குழப்பத்போடு பாயில் படுத்த மலர்விழிக்கு, திடீரென அவள் மனது லேசானதுபோன்ற மாயை ஏற்பட, உடனே தூங்க ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

 

ஆனால் அரவிந்தன் அந்த கட்டிலின் மீதிருந்த பயத்தில் கண்களைத் திறந்தபடி, விட்டத்தில் சுழன்றுகொண்டிருந்த மின் விசிறியையே பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அப்போது அவன் தன்னையும் அறியாமல் ஒருவித மயக்க நிலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்தான்.

 

மயக்க நிலைக்கு சென்றவனின் கண்கள் தானாக மூடிக்கொள்ள, அடுத்த வினாடியே அரவிந்தன் ஒரு புகை மூட்டமான நந்தவனத்தில் நிற்பதைப் போல உணர ஆரம்பித்தான்.

 

இருபுறம் மலர்ச் செடிகள் பூத்துக் குலுக்கிக்கொண்டு இருக்க, ஒருவர் மட்டும் நடந்து செல்லும் அளவுக்கு இருந்த ஒரு பாதையில் நின்றுகொண்டிருந்தான் அரவிந்தன்.

 

“இது என்ன இடம்? நாம் எப்போது, எப்படி இங்கே வந்தோம்?” என்ற கேள்வி அரவிந்தனை குழப்ப, தான் எந்த இடத்தில் இருக்கிறோம் என்பதை அறிய அரவிந்தன் சுற்றும் முற்றும் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

 

அரவிந்தனால் தன்னைச் சுற்றி 5 அடி தொலைவை மட்டுமே காண முடிந்தது. அதற்கு மேலே வெண்ணிற புகை மூட்டம் சூழ்ந்திருக்க அவனால் எதையும் தெளிவாக காண முடியவில்லை.

 

அதனால், அரவிந்தன் அந்த ஒத்தையடி பாதையில் கொஞ்சம் முன்னேறிச் செல்ல நினைத்து, மேதுவாக முன்னோக்கி நகர்ந்தான். இப்படி கொஞ்ச தூரம் நடந்ததும்கூட அவன் கண்ட அதே கட்சிதான் திரும்ப திரும்ப வந்துகொண்டிருப்பதைப் போல இருந்தது.

 

“நான் முன்னேறிச் செல்கிறேனா? இல்லை ஒரே இடத்தில் நிற்கிறேனா?” என்றுகூட அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அப்போதுதான் ஒரு விஷயத்தைக் கவனித்தான் அரவிந்தன்.

 

தனக்கு இரண்டு பக்கமும் மலர்ச்செடிகள் பூத்துக் குலுங்கினாலும், அந்த மாய உலகத்தில் அவனால் அதன் வாசனையை உணர முடியவில்லை.

 

இருந்தாலும், இங்கிருந்து எப்படி தப்பிப்பது என்று நினைத்த அரவிந்தன், அதே பாதையில் வேகவேகமாக முன்னோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். கொஞ்ச தூரம் நடந்ததுமே, அவனால் மல்லிகை மணம் வீசுவதை உணர முடிந்தது.

 

உடனே இன்னும் வேகமாக அவன் முன்னேறிச் செல்ல, அங்கே “ஜல்.. ஜல்..” என்ற சலங்கை ஒலியோடு யாரோ ஒருவர் நடந்து செல்வதைப் போல இருந்தது.

 

அந்த சத்தம் கேட்டதும், அங்கேயே நின்ற அரவிந்தன் “யாரு நீங்க? நான் இப்போ எங்க இருக்கேன்?” என்றான் அரவிந்தன்.

 

உடனே ஒரு பெண் கலகலவென சிரிக்க, அரவிந்தன் அந்த இடத்தை சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். ஆனால் அவன் பயப்படுவதுபோன்ற எந்த உணர்வையும் அவன் உணரவில்லை.

 

“யாரு நீங்க?” என்று அரவிந்தன் மீண்டும் கேட்க, உடனே ஒரு அழகிய பெண் குரல் அரவிந்தனிடம் பேச ஆரம்பித்தது.

 

“அரவிந்தா.. நான்தான் காமமோகினி.. பல நூறு வருடங்களாக அடைபட்டுக் கிடந்த நான், உன் விந்துவால் உயிர்த்தெழுந்தவள்..” என்று சொல்லி, மீண்டும் சிரிக்க ஆரம்பித்தது.

 

அப்போதுதான் அரவிந்தனுக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது. முதல் முதலாக கட்டில் வீட்டுக்கு வந்த அன்று, அந்த கட்டிலில் இருந்த சிற்பத்தை ஓத்து கஞ்சியை விட்ட நிகழ்வு அவன் நினைவுக்கு வந்தது.

 

“சரி.. சரி.. இப்போ எதுக்காக நீ என்கிட்ட பேசிட்டு இருக்க?” என்று கேட்டான் அரவிந்தன்.

 

“அரவிந்தா.. நான் காமமோகினி.. உன் விந்துவால் உயிர் பெற்றதால், இப்போது நான் உன் அடிமை.. என் ஆன்மா இந்த கட்டிலில்தான் இருக்கிறது. இந்த கட்டில்தான் என் உடல். என்னை உயிர்ப்பித்தவன் ஒருவனுக்கே இந்த கட்டிலில் இடம் உண்டு.. அவன் தவிர யாருக்கும் இந்த கட்டில் சொந்தமில்லை..” என்று சொல்லி கலகலவென சிரித்தது.

 

அரவிந்தனுக்கு நடக்கும் விஷயங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரிய ஆரம்பித்தது. இருந்தாலும் அவனுக்கு புரியாத ஒரு விஷயத்தை அந்த காமமோனியிடமே கேட்க நினைத்த அரவிந்தன் “சரி.. இப்போ நான் எங்க இருக்கேன்? இது என்ன இடம்?” என்றான் அரவிந்தன்.

 

“அரவிந்தா.. நீ என் உடல் மீது, அதாவது அந்த மாயக் கட்டிலில்தான் படுத்துக்கொண்டு இருக்கிறாய். ஆனால் இப்போது நீ ஆன்மாவாக கனவுலகில் இருக்கிறாய். இந்த கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டு, நீ ஆன்மாவாக கனவுலகுக்கு வந்தால் மட்டுமே என்னுடன் உன்னால் பேச முடியும்..” என்று சொன்னது அந்த காம மோகினி.

 

இப்போது அரவிந்தனுக்கு அந்த மோகினியின் மீதிருந்த பயம் பறந்துபோனது. உடனே ஒரு சராசரி ஆணாக யோசித்த அரவிந்தன், “காம மோகினி.. உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா?” என்றான்.

 

அதைக் கேட்டதும் சிரித்த காம மோகினி “அரவிந்தா நீ என்ன கேட்கப்போகிறாய் என்பது எனக்கு தெரியும்.. நீ நினைப்பதுபோல என்னை உன்னால் ஓக்க முடியாது.. ஆனால் நீ விரும்பும் பெண்ணை உன் சுண்ணிக்கு விருந்தாக்க என்னால் முடியும்..” என்று சொன்னது.

 

“ஓஓஓஓ.. அப்படியா காம மோகினி.. அப்படின்னா, நான் விரும்புற நடிகை இல்ல செலிப்ரிட்டியை உன்னால எனக்கு செட் பண்ணி விட முடியுமா?” என்று கேட்டான்.

 

அதைக் கேட்டு சிரித்த காம மோகினி “நடிகையென்ன, நாயகியென்ன? நீ பெண்ணாக யாரைச் சொன்னாலும், அவள் எங்கு இருந்தாலும், அடுத்த நொடியே உன் ஆசை நாயகியாக மாறி உன் சுண்ணிக்கு சுகம் தர ஓடி வருவாள்..” என்று சொன்னது.

 

“சரி அப்படின்னா..” என்று அரவிந்தன் சொல்ல, “அரவிந்தா.. அவசரப்படாதே.. இன்று நீ எதையும் என்னிடம் கேட்க முடியாது.. நீ உன் ஆசையை காம ஓரை என்று அழைககப்படும் இரவு 9 மணி முதல் 10 மணி வரை மட்டுமே கேட்க முடியும்.. பிறகு இன்னொரு நிபந்தனை.. உனக்கு ஒரே ஒரு வாய்ப்பு மட்டுமே என்னால் கொடுக்க முடியும். அப்படி ஒரு பெண்ணை நீ கேட்டுவிட்டால், அவளை மட்டுமே காலம் முழுவதும் ஒவ்வொரு இரவும் உன்னால் ஓக்க முடியும்..” என்று சொன்னது.

 

அரவிந்தனும் “சரி.. காம மோகினி.. நாளைக்கு காம ஓரை நேரத்துல உன்னை வந்து சந்திக்கிறேன்..” என்று சொல்ல, உடனே காம மோகினி “அரவிந்தா, ஒரு முக்கியமான விஷயம்.. நீ இப்போது உன் மூளை நினைப்பதை என்னுடன் பேசவில்லை.. உன் மனம் நினைப்பதை மட்டுமே என்னுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய். அதனால் நாளை நீ யாரை கேட்க விரும்புகிறாயோ, அவளை நீ நினைவில் வைத்திருந்தால், அவள் பெயர் இந்த கனவு உலகத்தில் உன் நினைவில் இருக்காது. அவளை நீ மனதளவில் நினைத்திருந்தால் மட்டுமே அவள் பெயரை உன்னால் சொல்ல முடியும்.. அதனால் கவனமாக முடிவு செய்து வா..” என்று சொல்ல, அடுத்த வினாடியே அந்த இடம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கரிய மேகங்கள் சூழ்ந்து இருட்ட ஆரம்பித்தது.

 

உடனே இடி மின்னல் இரண்டும் சேர்ந்து மழை பொழிய ஆரம்பிக்க, மழைத் துளிகள் அவள் முகத்தில் விழ, அரவிந்தன் பதறி கண் விழித்தான்.

 

அரவிந்தன் கண் விழித்துப் பார்க்க, அவன் அம்மா மலர்விழிதான் தன் மகனை எழுப்ப அவன் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்திருந்தாள்.

 

“டேய் அரவிந்தா.. மணி 8 ஆகுது.. இன்னும் என்னடா தூக்கம்?” என்று மலர்விழி கேட்க, “சரிமா.. கொஞ்சம் அசந்து தூங்கிட்டேன்..” என்று சொன்ன அரவிந்தன் கட்டிலில் இருந்து எழுந்தான்.

 

- தொடரும்.

[nuttynirmal]

அரவிந்தனுக்கு “இரவு நான் கண்டது வெறும் கனவா? இல்லை உண்மையிலேயே காம மோகினியிடம் நாம் பேசினோமா?” என்று குழப்பமாக இருந்தது.

 

அதிலும் அந்த கட்டிலின் மீதிருந்த பயத்தால், தனக்கு ஏற்பட்ட மன அழுத்தத்தின் காரணமாக இப்படியொரு கனவு வந்திருக்குமோ என்று நினைத்து, அதைப்பற்றி பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், வழக்கமான வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தான்.

 

பொதுவாக கனவு கண்டால் விடிந்ததும் அந்த கனவு நினைவில் இருக்காது. ஆனால் அரவிந்தனுக்கு அந்த கனவு மொத்தமும் அப்படியே அவன் மனத்திரையில் மறுபடி மறுபடி ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

 

ஏற்கனவே அந்த மந்திரக் கட்டில் பல மாயாஞாலங்கள் செய்திருப்பதை அரவிந்தன் அறிந்திருக்கிறான். அதனால் இது வெறும் கனவு மட்டும் இல்லை என்று நினைத்தவன் “சரி சரி.. கனவோ நிஜமோ.. நம் விருப்பத்தைக் கேட்டுப் பார்க்கலாம்? அப்போது புரிந்துவிடும் அது நிஜமாகவே மாயக்கட்டிலா? இல்லை நம் மனப் பிராந்தியா?” என்று நினைத்தவன், தன் அம்மாவிடம் வெளியே செல்வதாக சொல்லிவிட்டு வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான் அரவிந்தன்.

 

அவன் சாலையில் சென்றுகொண்டிருக்கும்போது ஒரு டி.வி சீரியலின் புரோமோ போஸ்டர் வழிநெடுகிலும் ஒட்டப்பட்டிருந்தது.

 

வண்டியில் செல்வதால் அதைக் கண்டும் காணாமலும் அரவிந்தன் கடந்துகொண்டிருக்க, அப்போது ஒரு சிக்னலில் வண்டியை நிறுத்தினான் அரவிந்தன்.

 

அப்போது அந்த டி.வி சீரியலின் புரோமோ போஸ்டரை நன்றாக கவனித்தான் அரவிந்தன். அதன் பெயரை வைத்தே, அது வழக்கமான டி.வி சீரியலைப்போல காதல் மற்றும் கள்ளஉறவை மையமாக வைத்து நகரும் சீரியல் என்று அரவிந்தன் புரிந்துகொண்டாலும், அந்த சீரியலில் அறிமுகமாகும் அந்த நடிகையைப் பார்த்து ஆச்சர்யமடைந்தான் அரவிந்தன்.

 

அந்த நடிகை கேரளாவைப் பூர்விகமாக கொண்டவள். அழகான அவள், தமிழில் சில குறைந்த பட்ஜட் படங்களில் மட்டும் நடித்து சில வருடங்களில் காணாமல் போனவள். ஆனால் அவள் நடித்தது சில படங்கள் என்றாலும், கேரளத்துக்கே உரிய கொப்பரைத் தேங்காய்போன்ற அவளது முலைகளைப் பார்த்து துடித்த பல்லாயிரம் சுன்னிகளில், அரவிந்தனின் சுன்னியும் ஒன்று.

 

அவள் இப்போது சீரியலில் நடிக்க வந்திருப்பது தெரிந்து, அரவிந்தனைவிட அவன் சுன்னிதான் குஷியாக இருந்தது. இப்போதெல்லாம் திரைப்படத்தைவிட பல கிளாமர் காட்சிகள் சீரியலில்தான் வருகிறது. அந்த போஸ்டரைப் பார்த்தபோது, இந்த சீரியலும், கல்யாணம், முதலிரவு, கள்ளஉறவு என்பதைச் சுற்றி நகரும் கதை என்பதால் கண்டிப்பாக கிளாமர் இருக்கும் என்று புரிந்துகொண்டான் அரவிந்தன்.

 

அந்த நடிகைக்கு முப்பது வயதிருக்கும். திருமணமாகி ஓரிரு வருடங்களிலேயே கணவரை விவாகரத்து செய்திருந்தாள். “நாட்டுக்கட்டை” என்ற பெயருக்கு பொருத்தமான அத்தனை அம்சங்களையும் கொண்டிருந்த அவளைப் பார்த்தபோது, அரவிந்தனுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது.

 

“இந்த நடிகையையே நம் ஆசை நாயகியாக ஆக்கிக்கொண்டால் என்ன?” என்று யோசித்தான் அரவிந்தன்.

 

“இதெல்லாம் நடக்குமா? அவள் எங்கே? நான் எங்கே?” என்று நினைத்த அரவிந்தன், “இலாபமா நட்டமா? அந்த காம மோகினியிடம் கேட்டுத்தான் பார்ப்போமே..” என்று நினைத்துக்கொண்டு வந்த வேலைகளை முடித்துவிட்டு, அந்த நடிகையின் நினைவுடன் மாலை 5 மணிவாக்கில் வீட்டுக்கு திரும்பினான்.

 

அரவிந்தன் வீட்டினுள் நுழைந்தபோது, மலர்விழி ஒரு சின்ன மர ஸ்டூலைப் போட்டு ஏறி, மின்விசிறியை துடைத்துக்கொண்டு இருக்க, அவள் மேலே கையைத் தூக்கி துடைத்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவள் சேலை விலகி, அவளது தொப்புள் குழி அவள் புடவைக்குள் கொஞ்சம் மறைந்து இலைமறை காயாக தெரிந்தது.

 

அந்த காட்சியைப் பார்த்து ஒரு நிமிடம் மனம் தடுமாறினான் அரவிந்தன். அந்த சமயம், மேலே பார்த்து வேலை செய்துகொண்டிருந்த மலர்விழியின், உடல் அசைவில் மாராப்பும் சரிந்துவிழ, அவளும் வீட்டில் யாரும் இல்லை என்பதால், அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், வேலையை கவனித்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

 

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த அரவிந்தனுக்கு மனதில் பூகம்பமே உண்டானது.

 

இதுவரை தன் அம்மாவின், புடவை விலகிய சமயத்தில், அவளது ஒரு பக்க முலையை மட்டுமே அரவிந்தன் பார்த்து ரசித்திருக்கிறான். சில நாட்களுக்கு முன்னால், மனம் தடுமாறி ஒருமுறை தொட்டுப் பார்க்கவும் முயற்சி செய்திருக்கிறான்.

 

ஆனால் இப்போது, ஜாட்கெட்டுக்குள் முட்டிக்கொண்டு இருக்கும் முலைகளும், அதன் நடுவிலிருக்கும் பள்ளத்தாக்கும், அதற்கு கீழே சமவெளிபோல இருக்கும் தன் அம்மாவின் வயிறும், அதற்கும் கீழே போகப்போக சதைவிழுந்த அடிவயிற்றில் ஆழமாக இருக்கும் தொப்புளும், அரவிந்தனை வயிற்றில் சுமந்து பெற்றெடுத்தற்கு அடையாளமாக அவள் வயிற்றில் இருக்கும் பாதி மறைந்தும் மறையாமல் இருக்கும் தழும்புகளும் என, மலர்விழியின் கழுத்திலிருந்து இடுப்புவரை அவள் அழகு அப்பட்டமாக தெரிவதைப் பார்த்து, அரவிந்தனுக்கு மனதில் புயல் வீசாமல் இருந்தால், அவன் ஆண்மை உள்ளவனாக இருக்க முடியுமா என்ன?

 

வேலை செய்வதால் அவள் கழுத்திலிருந்து வழியும் வியர்வை அவள் ஜாக்கெட்டின் முலைப் பள்ளத்தாக்கு வழியாக உள்ளே சென்று, ஜாக்கெட்டின் கீழ்ப்பகுதியை நனைத்துக்கொண்டிருக்க, அந்த வியர்வை அருவியில் நீராட அரவிந்தனின் மனம் துடித்தது.

 

கீழே அவள் இடுப்பிலும் முத்து முத்தாக வியர்வை துளிர்த்திருந்தது. அப்படியே அந்த வியர்வை துளிர்த்திருக்கும் இடுப்பை, தொட்டு அமுக்க, அவன் கைகள் துடித்தது.

 

மலர்விழி மேலே பார்த்தபடி, மின்விசிறியின் இறக்கையை துடைத்துக்கொண்டிருக்க, அவள் அசைவுக்கு ஏற்றபடி, அவள் முலைகள் குலுங்க, அரவிந்தனின் சுன்னி, கை வைக்காமலேயே ஜட்டியிலேயே கஞ்சியை கொட்டிவிடும் அளவுக்கு துடித்தது.

 

இப்படி பெற்ற அம்மாவின் அழகை மகன் மெய்மறந்து ரசித்துக்கொண்டிருக்க, மலர்விழிக்கோ, ஏதோ ஒன்று அசௌகரியமாக இருந்தது. தன்னை யாரோ கவனிப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட, மலர்விழி எதேச்சையாக தலையை குனிந்து பார்க்க, அவள் எதிரே அரவிந்தன் நின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, ஒரு கணம் பதறித்தான் போனாள்.

 

அந்த பதட்டத்தில் அவள் நிலை தடுமாற, அவள் ஏறிநின்றுகொண்டிருந்த மர ஸ்டூல் கொஞ்சம் அசைய, அவள் சமநிலை இழந்து பின்பக்கமாக கீழே விழப்போனாள்.

 

அப்போது அரவிந்தன் துரிதமாக செயல்பட்டு, கீழே விழப்போன தன் அம்மாவை பிடிக்கச் சென்றான். மலர்விழி மர ஸ்டூலில் நின்றிருந்ததால், அவளைப் பிடிக்க ஒரே வழி அவள் இடுப்பைப் பிடிப்பது மட்டும்தான் என்பதை உணர்ந்த அரவிந்தன், மலர்விழியின் வலது மற்றும் இடது பக்க இடுப்பை தன்னுடைய இடது மற்றும் வலது பக்க கையால் பற்றி தன் அம்மாவை கீழே விழாமல் தடுத்தான் அரவிந்தன்.

 

என்னதான், தன் அம்மாவைக் காப்பாற்றுவதற்காக அவள் இடுப்பைத் தொட்டிருந்தாலும், வாலிப நெஞ்சங்கள் வழுக்கி விழும் இடமல்லவா அது?

 

சாலையில் செல்லும் ஆண்ட்டி ஒருத்தியின் இடுப்பை லேசாக பார்க்க நேர்ந்தாலும், அதைக் கிள்ளி விளையாட அரவிந்தனின் கைகள் துடிக்கும். அப்படியிருக்கையில், தன் கையில் அகப்பட்ட இடுப்பு, தன்னைப் பெற்ற அம்மாவின் இடுப்பாகவே இருந்தாலும், அதை விட்டுவிட அரவிந்தன் என்ன முட்டாளா? அப்படி அவன் முட்டாளாகவே இருந்தாலும், வாலிபம்தான் அவனை சும்மா இருக்க விட்டுவிடுமா?

 

அதனால், அவள் இடுப்பைப் பிடித்திருந்த அரவிந்தன் தன் பிடியை இறுக்க, பதட்டத்தில் இருந்த மலர்விழி என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பே, தன் இடுப்பைப் பிடித்திருப்பது தன் மகன் என்பதை மறந்து, பல மாதங்கள் ஆணின் கைபாடத தேகத்தின் மோகம் வெளியேற “ஆஆஆஆஆ..” என்று தன்னை மறந்து முனகினாள்.

 

அதேநேரம் பின்பக்கமாக சாய்ந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக, மலர்விழி தன் மகனின் தோளைப் பிடித்துக்கொள்ள, உடனே அரவிந்தன் மலர்விழியை தன் பக்கமாக சாய்க்க, மலர்விழியும் தன் மகன் மீது சாய்ந்தாள்.

 

அவளது முலைகள் அரவிந்தனின் முகத்திற்கு நேராக இருந்ததால், தன் அம்மாவின் முலைகள் தன் முகத்தை ஆழுத்தவும், தன் பிடியை இன்னும் இறுக்கி, மலர்விழியின் தூங்கிக் கிடந்த உணர்வுகளை உசுப்பிவிட்டான் அரவிந்தன்.

 

பின்னர் ஒருவழியாக தன் அம்மாவை கீழே விழாமல் பாதுகாப்பாக அந்த மர ஸ்டூலில் இருந்து கீழே இறக்கினான் அரவிந்தன். இதெல்லாம் இரண்டு மூன்று வினாடிகளில் நடந்து முடிந்திருக்க, மலர்விழிக்கு பதட்டம் உச்சத்தில் இருந்தது.

 

நொடிகள் கடக்க கடக்க, மலர்விழி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிதானத்திற்கு வர ஆரம்பித்தாள். முதலில் தன் மாராப்பு சரிந்து கிடப்பதை உணர்ந்து, அதை சரிசெய்ய வேகவேகமாக தன் மாராப்பை எடுத்து போட்டுக்கொண்டவளுக்கு, அரவிந்தன் தன் இடுப்பை இறுக பற்றியது நினைவுக்கு வந்தது.

 

மலர்விழி அரவிந்தனைப் பெற்ற தாயாக இருந்தாலும், அவன் தன் இடுப்பைப் பிடித்தது, அவள் கற்புக்கு கலங்கம் ஏற்பட்டுவிட்டதைப்போல தோன்ற, உடனே ஆத்திரத்தில் தன் மகன் அரவிந்தனின் கன்னத்தில் பளாரென்று ஒரு அரை அரைந்தாள் மலர்விழி.

 

“நாயே.. எங்க கை வைக்கிற?” என்று மலர்விழி கோபமாக கத்த, அரவிந்தனுக்கு அவமானத்தில் அழுகையே வந்துவிட்டது.

 

“சாரி மம்மி.. நீ கீழ விழப்போன.. அதனால உன்ன பிடிக்கத்தான் வேற வழியில்லாம அங்க தொட்டேன்..” என்றான் அரவிந்தன்.

 

அரவிந்தன் எப்போது உள்ளே வந்திருப்பான் என்பதை சிந்தித்த மலர்விழி, நிச்சயம் தன் மாராப்பு விலகியிருப்பதை அரவிந்தன் பார்த்திருக்கக்கூடும் என்பதை உணர்ந்து, “வீட்டுக்குள்ள வரும்போது சத்தம் கொடுத்து வரனும்ன்னு எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேன்..” என்று ஆத்திரத்தில் மீண்டும் அவன் கன்னத்தில் பளாரென்று அரைந்தாள் மலர்விழி.

 

இப்படி ஆத்திரத்தில் அறிவை இழந்து மலர்விழி தன் மகனை அரைந்துவிட்டு, “சீச்சீசீசீ.. என் முகத்துல முழிக்காத நாயே..” என்று கோபமாக சொல்லிவிட்டு, சமையலறைக்குள் சென்றுவிட்டாள் மலர்விழி.

 

மலர்விழி அரைந்ததில், அரவிந்தனுக்கோ கன்னம் சிவந்து, விண்விண் என்று வலிக்க ஆரம்பித்தது. அப்போதுதான் உணர்ச்சி வயப்பட்டு, நாம் எவ்வளவு பெரிய தவறை செய்துவிட்டோம் என்பதை அரவிந்தன் உணர்ந்தான்.

 

பொதுவாகவே விடலை பசங்களுக்கு ஒரு குணமுண்டு. தான் பார்த்து அழகி என்று நினைக்கும் அத்தனை பெண்களுடனும் படுத்து, அவளை தன் ஆண்மையால் கதறவிட மனது அலைபாயும். இப்படி நினைப்பதில் தவறில்லை. ஆனால், சும்மா பார்த்தோமா, அடித்தோமா, தாகம் தீர்த்தோமா என்று இல்லாமல், தான் பார்த்து மயங்கிய பெண்களின் கற்பு மற்றும் ஒழுக்கத்தை பற்றி அறியாமல், அவளை அடைய நினைப்பதுதான் தவறு என்பதை இதுபோன்ற சம்பவத்தின் மூலமாக, அவமானப்பட்டு புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

 

அரவிந்தனுக்கும் தற்போது அதே நிலைதான். தன் அம்மாவின் உடல் அழகில் மயங்கி, அவள் தன்னைப் பெற்றவள் என்பதையே மறந்து, அவள் பதிவிரதத்தை பற்றி எந்த பயமும் இல்லாமல், அவளை அடையத் துடித்தது தன்னுடைய தவறுதான் என்பதை அரவிந்தன் புரிந்துகொண்டான்.

 

“இனிமேல் தன் அம்மாவை எந்தவித தவறான எண்ணத்திலும் பார்க்கக்கூடாது..” என்று நினைத்தவன், தன் அம்மா மலர்விழியிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்க நினைத்தான்.

 

ஆனால் மலர்விழியின் முகத்தைப் பார்த்து மன்னிப்பு கேட்கும் அளவு தைரியம் அவனிடம் இருக்கவில்லை. அரவிந்தனுக்கு, தன் கன்னத்தில் பளாரென்று அரை விழுந்திருந்தாலும், அவன் தன் அம்மாவின் இடுப்பைப் பிடித்தபோது, தன் உள்ளங்கையில் படர்ந்த அவளது உடம்பின் உஷ்ணம் அவன் ஆண்மையை அடங்க விடாமல் ஆட்டிப்படைத்தது.

 

தன் அம்மாவின் பஞ்சுபோன்ற முலைகள் தன் முகத்தில் பட்டு அழுந்திய அந்த “சில நொடி அனுபவத்தை” மீண்டும் பெறுவதற்கு விலையாக, இன்னும் எத்தனை அரைகளை கன்னத்தில் வாங்கினாலும் தவறில்லை என்று அரவிந்தனின் மனதிலிருக்கும் காமப்பேய் அவனை உசுப்பேற்றிக்கொண்டு இருந்தது.

 

இப்படியே நேரம் நகர்வது தெரியாமல், அரவிந்தன் நடந்ததை நினைத்து மனதுக்குள் போராட்டம் நடத்திக்கொண்டு இருந்தான். இப்படியான மனப் போராட்டங்கள், அரவிந்தனை மனதளவில் சோர்வடையச் செய்ய, அவன் தன்னையும் மறந்து அந்த மந்திரக் கட்டிலில் படுத்து தூங்கிவிட்டான்.

 

நேரம் செல்லச் செல்லத்தான் மலர்விழி தான் செய்த தவறை உணர ஆரம்பித்தாள். அரவிந்தன் செய்தது தவறாக இருந்தாலும், அவசரப்பட்டு கை நீட்டியிருக்கக் கூடாது என்று நினைத்து மனம் வருந்தினாள் மலர்விழி.

 

பின்னர் அரவிந்தன் என்ன செய்கிறான் என்று பெட்ரூமுக்குள் செல்ல அவனோ, கட்டிலில் படுத்து நன்றாக தூங்கிக்கொண்டு இருந்தான்.

 

அவனை எழுப்பி, “நான் தப்புப் பண்ணிட்டேன்.. என்னை மன்னிச்சிடு..” என்று நேரடியாக மன்னிப்பு கேட்க, மலர்விழிக்கு மனமில்லை.

 

அதனால் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் தன் மகனின் அருகில் சென்று, கட்டிலில் அவன் தலைமாட்டுப்பக்கம் அமர்ந்தாள் மலர்விழி.

 

மலர்விழி அந்த கட்டிலில் அமர்ந்ததுமே, மலர்விழிக்கு உடலில் ஏதோ செய்வதுபோல இருந்தது. இருந்தாலும் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், அமைதியாக உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் அரவிந்தனின் தலையை அன்பாக கோதிவிட்டாள் மலர்விழி.

 

பின்னர் தன் கைரேகை பதியும் அளவுக்கு அரவிந்தனின் கன்னத்தில் அரைந்த அடையாளத்தைப் பார்த்ததும், “ச்சே.. நான் எவ்வளவு பெரிய தப்பு செஞ்சிட்டேன்.. என்னை மன்னிச்சிரு அரவிந்தா..” என்றவள், அவனது கன்னத்தை இதமாக வருடிவிட ஆரம்பித்தாள்.

 

அந்த நிமிடம் கடிகாரத்தில் மணி 9 என்று சொல்லும் விதமாக 9 மணிகள் ஒலிக்க, காம மோகினி சொன்ன அந்த காம ஓரை நேரம் ஆரம்பமானது.

 

அந்த காம ஓரை நேரத்தில், ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்த அரவிந்தன் மெல்ல மெல்ல கனவுலகுக்குள் செல்ல ஆரம்பித்தான்.

 

மலர்விழி தன் மகனிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் வார்த்தைகள், கனவுலகுக்கு சென்ற அரவிந்தனுக்கு, அந்த கனவுலகில் கேட்பதுபோன்ற மாயை உண்டானது.

 

தன் அம்மா, தன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்கும் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அரவிந்தன் “அம்மா.. தப்பெல்லாம் என் மேலதான்.. நான்தான் புத்தி கெட்டு அவசரப்பட்டுட்டேன்..” என்று கனவுலகில் இருந்த அரவிந்தன், தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்று தெரியாமல் சத்தமாக கத்தினான்.

 

ஆனால் இது நடப்பது அரவிந்தனின் கனவுலகில். நிஜத்தில், அரவிந்தன் அந்த மாயக் கட்டிலில் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருப்பதுபோலவே மலர்விழிக்கு தெரிந்தது.

 

அந்த கனவுலகில், மெதுவாக அந்த இடத்தைச் சுற்றிலும் மல்லிகையின் மணம் வீசுவதை உணர ஆரம்பித்தான் அரவிந்தன். காம மோகினி வரப்போவதை அறிந்த அரவிந்தன், “காம மோகினி நீ வந்துட்டியா?” என்று கேட்டான்.

 

உடனே காம மோகினியின் சிரிப்புச் சத்தம் நான்கு திசைகளிலும் எதிரொளிக்க “ஆம்.. நான் வந்துவிட்டேன் அரவிந்தா.. உனக்கு நீ கேட்கும் வரத்தை தரவே நான் வந்திருக்கிறேன்.. நேற்று நீ கேட்க விரும்பியதை இன்று கேள்..” என்று சொன்னது.

 

அப்போது நிஜ உலகத்தில், மலர்விழி தூக்கிக்கொண்டிருந்த அரவிந்தனிடம் “அரவிந்தா, நான் இன்னும் உன்ன குழந்தையாவே நினைச்சிட்டு இருக்கேன்.. எல்லா அம்மாவும் அப்படித்தானே? ஆனா நீ? அம்மான்னுகூட பாக்காம, என் இடுப்ப அந்த புடி புடிக்கிற? கேடிப்பையா..” என்று தன் மகனின் தலையை வருடிக்கொண்டே சொல்ல, அந்த வார்த்தைகள் அப்படியில் கனவுலகில் இருந்த அரவிந்தனின் காதுகளில் விழுந்தது.

 

அதைக் கேட்ட அரவிந்தன், மறுபடியும் தான் கனவுலகில் இருக்கிறோம் என்பதை மறந்து “ஆமாம்மா.. நான் உன் அழகுல கொஞ்சம் தடுமாறிட்டேன்.. என்னை மன்னிச்சிடு..” என்றான்.

 

அதைக் கேட்ட காம மோகினி “அரவிந்தா? நீ யாரிடம் பேசுகிறாய்?” என்றது.

 

உடனே கனவுலகில் இருந்த அரவிந்தன் “காம மோகினி.. என் அம்மாவோட குரல் இங்க கேட்குது.. அவங்க கேள்விக்குத்தான் நான் பதில் சொன்னேன்..” என்றான்.

 

“என்னது உன் அம்மாவின் குரலா? இந்த இடத்திலா?” என்று கேட்ட காம மோகினி பலமாக சிரித்தது.

 

அப்போது நிஜ உலகத்தில், மலர்விழி “என்னதான் இருந்தாலும் இப்படி உன் கன்னம் சிவக்குற அளவுக்கு நான் அடிச்சிருக்கக் கூடாது..” என்று சொல்லி அவன் கன்னத்தில் முத்தம் தர, கனவுலகில் இருந்த அரவிந்தன் அந்த முத்தத்தை உணர்ந்தான்.

 

உடனே கனவுலகில் இருந்த அரவிந்தன் “காம மோகினி.. இப்போகூட என் கன்னத்துல என் அம்மா முத்தம் தருவதை என்னால உணர முடியுது..” என்றான்.

 

“அப்படியா?” என்று சொன்ன காம மோகினி, பலமாக சிரிக்க ஆரம்பித்தது.

 

அப்போது அரவிந்தன் “அம்மா.. நீ தந்த இந்த முத்தத்தை என்னால மறக்க முடியாது.. இது மாதிரி முத்தம் எனக்கு தினமும் வேணும்மா..” என்றான் தன்னையும் மறந்து.

 

அப்போது நிஜ உலகத்தில், மலர்விழி “சரி சரி.. நீ நல்லா தூங்கு.. காலையில எல்லாம் சரியாகிடும்..” என்று சொல்லிவிட்டு, அங்கிருந்து நகர, கனவுலகில் இருந்த அரவிந்தன் “அம்மா.. என்னை விட்டு போகாதம்மா.. எனக்கு நீ வேணும்மா.. எப்பவும் நீ என்னோட இருக்கனும்..” என்று சொன்னவன், உணர்ச்சிவயப்பட்டு “காம மோகினி.. எனக்கு என் அம்மா வேணும்.. அவ எப்பவும் என்னோட இருக்கனும்..” என்று தன்னையும் மறந்து கேட்டுவிட்டான் அரவிந்தன்.

 

உடனே பலமாக சிரித்த காம மோகினி “உனக்கு உன் அம்மாவின் மீதே மோகமா? சரி சரி.. அவளும் பெண்தானே.. உன் விருப்பப்படியே உன் அம்மாவையே உன் ஆசை நாயகியாக மாற்றுகிறேன்.. இனி ஒவ்வொரு இரவும் அவள் உன் ஆசை நாயகியாகி, உன் ஆசைகளை தீர்த்து வைப்பாள்.. இது நான் உனக்கு தரும் வாக்கு..” என்று சொல்ல, அப்போதுதான் அரவிந்தனுக்கு ஓரளவு சுயநினைவு வர, நாம் என்ன காரியத்தை செய்துவிட்டோம் என்று நினைக்கையிலேயே அவன் உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது.

 

“காம மோகினி.. நான்.. நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்.. ஏதோ ஒரு மயக்கத்துல நான் என்னை மறந்து கேட்டுட்டேன்.. தயவுசெஞ்சு இந்த முடிவை மாத்திக்க எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடு..” என்று கெஞ்ச ஆரம்பித்தான்.

 

அதற்கு பலமாக சிரித்த காம மோகினி, “அரவிந்தா, நான்தான் நேற்றே சொன்னேன் அல்லவா? இந்த வரத்தை நான் உனக்கு ஒருமுறை மட்டுமே வழங்க இயலும்.. அதுமட்டுமில்லாமல், இங்கே உன் அறிவு வேலை செய்யாது அரவிந்தா.. அதனால் உன் மனதிலிருந்து வெளிப்பட்ட வார்த்தைகளை வைத்துதான், இந்த வரத்தை உனக்கு வழங்கியிருக்கிறேன்..” என்று சொன்னது.

 

அரவிந்தனுக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. “காம மோகினி.. ஏதோ தவறு நடந்துருச்சு.. எனக்கு இந்த வரமே வேண்டாம்.. நான் என் அம்மா இடுப்பை தொட்டதுக்கே என் கன்னம் சிவந்து போச்சு.. அப்புறம் எப்படி?” என்றான்.

 

அதற்கு காம மோகினி “அரவிந்தா.. உன் அம்மா இரவு 9 மணியில் இருந்து, காலை 6 மணிவரை உன் வார்த்தைகளைக் கேட்டு உனக்கு காம சேவை புரியும் உன் ஆசை நாயகியாகத்தான் இருப்பாள்.. அப்போது அவளுக்கு எந்த நினைவும் இருக்காது, உன் காம அடிமையாகவே மாறிப்போவாள்.. ஆனால் காலை 6 மணிக்கு மேல் அவள் தன்னுடைய இயல்பு நிலைக்கு திரும்பிவிடுவாள்.. அப்போது நீ அனைத்தையும் சுருட்டிக்கொள்வது நல்லது.. அல்லது உன் கன்னம் சிவந்துவிடும்.. ஆனால் இரவு நடந்த விஷயங்கள் எதுவும் அவளுக்கு நினைவில் இருக்காது.. ஏதோ தூங்கி எழுந்ததுபோன்றே அவளுக்கு தோன்றும்..” என்று சொன்னது.

 

காம மோகினி சொன்னதைக் கேட்டு, அரவிந்தனுக்கு மனது கொஞ்சம் ஆறுதல் அடைந்தது.

 

“சரி காம மோகினி..” என்று சொன்னவன், அடுத்த நொடியே கனவுலகில் இருந்து மீண்டு, தூக்கம் கலைந்து எழுந்தான்.

 

மணியைப் பார்க்க மணி 10 ஆகியிருந்தது. கனவுலகுக்கு சென்றால் நேரம் போவதே தெரிவதில்லை என்று நினைத்த அரவிந்தன், மெதுவாக பெட்ரூமில் இருந்து வெளியே வந்தான்.

 

தன் அம்மா எங்கே இருக்கிறாள் என்று தேட ஆரம்பித்த அரவிந்தனுக்கு, அவள் கிச்சனில் இருப்பது தெரிந்தது. அரவிந்தன் அங்கு செல்ல, அவள் சகஜமாக கிச்சனில் பாத்திரம் தேய்த்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

 

“என்னடா இது? அந்த மோகினி இரவு முழுவதும் உன் அம்மா, உன் ஆசை நாயகியாக இருந்து சேவை செய்வாள் என்று சொன்னதே? ஆனால் இவளோ எதுவும் நடக்காததுபோல இருக்கிறாளே.. ஒருவேளை இதெல்லாம் வெறும் கனவாகத்தான் இருக்குமோ..” என்று நினைத்துக்கொண்டு, தன் குரலைச் செருமி “மம்மி..” என்றான்.

 

“அரவிந்தா.. எழுந்திருச்சிட்டியா? பசிக்குதா? சாப்பிடுறியா?” என்று சகஜமாக அரவிந்தனிடம் பேசினாள் மலர்விழி.

 

ஆனால் அரவிந்தனுக்கோ பசியேதும் இல்லை. அதனால் “மம்மி.. எனக்கு பால் மட்டும் கொடு.. ராத்திரிக்கு அது போதும்..” என்று சொல்லிவிட்டு, “ஒருவேளை காம மோகினி என்று கனவு கண்டது எல்லாம் நம்முடைய மனப் பிராந்திதானா?” என்ற குழப்பத்தோடு அந்த மந்திரக் கட்டிலில் சென்று அமர, அடுத்த நிமிடமே வெறும் கையோடு மலர்விழி அங்கு வந்தாள்.

 

“மம்மி.. நான் பால் கேட்டேனே? கொண்டு வரலையா?” என்று அரவிந்தன் சொல்ல, “உனக்கு பால் கொடுக்கத்தானே வந்திருக்கேன்..” என்று மலர்விழி சொல்ல, அடுத்த கணமே அவள் மாராப்பு கீழே சரிந்தது.

 

- தொடரும்..

[nuttynirmal]

நண்பர்களே, கையில் வலி கொஞ்சம் இருப்பதால், வேகமாக டைப்பிங் செய்ய முடியவில்லை. அதனால் கதை பதிவிடுவதில் தாமதம் ஏற்பட்டுவிட்டது.
 
மன்னிக்கவும் நண்பர்களே.

[nuttynirmal]

மலர்விழியின் ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக்கொண்டிருந்த அவளது முலைகளைப் பார்த்ததும், மதியம் நடந்த விஷயங்கள் அவன் நினைவில் மின்னலடிக்க, தன்னையும் அறியாமல் தன் கன்னத்தை தடவிக்கொண்டான் அரவிந்தன்.
 
அதனால் “இங்கு என்ன நடக்கிறது? எதற்காக அம்மா இப்படி செய்கிறாள்? ஒருவேள் இது காமமோகினியின் வரமாக இருக்குமா? இல்லை மதியம் போல தற்செயலாக இருக்குமா?” என்ற குழப்பத்தோடு அரவிந்தன் “மம்மி.. உன் புடவை கீழ சரிஞ்சிருக்கு..” என்றான்.
 
அதற்கு மலர்விழி சிரித்தபடி “மாராப்பு நழுவினதே என் மகனுக்காகத்தானே.. அவனுக்கு பால் கொடுக்கத்தானே..” என்று கிறக்கமாக சொல்ல, தன் அம்மாவின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அரவிந்தனுக்கு நடப்பது கனவா இல்லை நனவா என்று தோன்ற, தன் கையைக் கிள்ளிப்பார்த்து நடப்பது கனவில்லை, நனவுதான் என்று தெரிந்துகொண்டான்.
 
“ஆஹா.. காமமோகினி கொடுத்த வரம் வேலை செய்கிறதே.. மதியம் மம்மியின் முலையைப் பார்த்ததற்கே கன்னம் சிவந்துவிட்டது.. இப்போது அதே மம்மி, முலையில் பால்கொடுப்பதாக சொல்கிறாளே..” என்று அரவிந்தனின் மனமும் சுன்னியும் துள்ளியது.
 
இருந்தாலும், மதியம் வரை தன் அம்மாவை பத்தினியாக பார்த்து மரியாதை கொடுத்தவந்த அரவிந்தனால், திடீரென சில கணத்தில் அவளை வேசியாக பார்க்க முடியாமல், பேச்சை திசை திருப்பும் விதமாக “சரி மம்மி.. ஆனா உன் கையிலதான் பால் சொம்பே இல்லையே..” என்றான் அரவிந்தன்.
 
உடனே அரவிந்தனின் பக்கம் கட்டிலில் அமர்ந்த மலர்விழி, “கையில இல்லைன்னா என்ன அரவிந்தா? அதான் அம்மா ரவிக்கைக்குள்ள ரெண்டு பால் சொம்பு இருக்கே.. அது முழுசும் பால்தான் இருக்கு.. என் மகன் நீ குடிக்க காத்துக்கிட்டு இருக்கு.. வாடா வந்து குடிடா..” என்று மலர்விழி கிறக்கமாக சொல்லி உதட்டைக் கடிக்க, அரவிந்தனுக்கோ சுன்னி கட்டுக்கடங்காமல் துடித்தது.
 
“ஆஹா.. தேவி காமமோகினி.. உனக்கு கோடான கோடி நன்றிகள்ம்மா..” என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்ட அரவிந்தனுக்கு, சட்டென தன் அம்மாவின் முலை மீது கைவைக்க கொஞ்சம் தயக்கம் இருக்கத்தான் செய்தது.
 
அதனால் “அது சரி.. மம்மி.. நான் உன்கிட்ட என்ன கேட்டேன்? எனக்கு பால் கொடுன்னுதானே சொன்னேன்.. ஆனா இப்போ என்னன்னா, நான் வந்து உன்கிட்ட பால் குடிக்கனும்ன்னு எதிர்பாக்குற?” என்றான்.
 
“ஐயோ.. சாரி செல்லம்.. நீ சொன்னதை நான் மறந்துட்டேன்.. சரி சரி.. அம்மாவே உனக்கு பால் தரேன்..” என்றாள் மலர்விழி.
 
“அம்மாவே உனக்கு பால் தரேன்..” ப்பா.. என்ன வார்த்தைகள் இவை? எந்த மகனுக்கு தன் காதால் இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளைக் கேட்கும் பாக்கியம் கிடைக்கும்? அந்த வகையில் நான் கொடுத்துவைத்தவன்தான் என்று தன் காலரை உயர்த்திவிடாத குறையாக பெருமைப்பட்டான் அரவிந்தன்.
 
அதுபோக காமத்திற்கு அழகு “அம்மா” என்று தமிழில் அழைப்பதுதான். அந்த வார்த்தையில்தான் என்ன போதை? என்று அரவிந்தனுக்கு தோன்ற, இனிமேல் கட்டிலில் அவளை அம்மா என்றுதான் அழைக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தான் அரவிந்தன்.
 
உடனே அரவிந்தன் “சரிம்மா.. பால் கொடு..” என்று சொல்ல, உடனே மலர்விழி அரவிந்தனின் முகத்தைப் பார்த்தபடியே அவள் ரவிக்கை கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்க்க ஆரம்பித்தாள்.
 
அரவிந்தனுக்கு இதயம் படபடக்க, உடல் உதறலெடுக்க கண் இமைக்காமல் தன் அம்மாவின் முலைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிவருவதையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்.
 
தன் அம்மாவின் முலைகள் கண்களில் பளிச்சிடும் என்று நினைத்திருந்த அரவிந்தனை ஏமாற்றும் விதமாக மலர்விழி உள்ளே ப்ரா போட்டிருக்க, “ச்சே.. இந்த ப்ரா நம்மள ஏமாத்திடுச்சே..” என்று நினைத்தான் அரவிந்தன்.
 
ஆனால் அதிலும் ஒரு பலன் கிடைத்தது அரவிந்தனுக்கு. எதையும் எடுத்தவுடனேயே முழுதாக பார்க்காமல் இலைமறை காய்மறை என்று சொல்வதுபோல கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலக்கிப் பார்ப்பதில் இருக்கும் “கிக்” வேறு எதிலும் இருக்காது என்று நினைத்துக்கொண்டான் அரவிந்தன்.
 
ஆனால் மலர்விழி தொடர்ந்து தன் ப்ராவை அவிழ்க்க கையை பின்னால் கொண்டு செல்ல, அரவிந்தன் “அம்மா.. ப்ராவை அவுக்காத..” என்று சொல்ல, மலர்விழி ப்ராவை அவிழ்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு “என்னாச்சு? ஏன் ப்ராவை அவுக்க வேண்டாம்ன்னு சொல்ற? இத கழட்டினாத்தானே பால் குடிக்க முடியும்?” என்றாள்.
 
“இல்ல இல்ல.. உன் ப்ராவை நானே கழட்டுறேன்..” என்று சொன்ன அரவிந்தன் மெதுவாக தன் அம்மாவின் பக்கம் நகர்ந்து உட்கார்ந்தான்.
 
அரவிந்தனின் இதயம் படபடக்க, அவன் உதடுகள் உலர்ந்தது.
 
“கொஞ்சம் திரும்பி உட்காரும்மா..” என்று மலர்விழியிடம் சொல்ல, மலர்விழி மறுப்பேதும் பேசாமல் திரும்பி உட்கார்ந்தாள்.
 
அவள் திரும்பி உட்கார்ந்ததும், மலர்விழியின் பரந்த முழுகைப் பார்த்து எச்சில் விழுங்கினான் அரவிந்தன்.
 
இருந்தாலும் அந்த பரந்த முதுகை மறைப்பதுபோல அந்த ப்ராவின் பட்டை அவள் உடலோடு ஒட்டியிருக்க, அரவிந்தன் தனக்கு பல விதங்களில் தடையாக இருக்கும் அந்த ப்ராவை முதலில் கழட்டிவிட முடிவு செய்தான்.
 
அதனால் அம்மாவின் முதுகுப்பக்கம் ஒரு கையை கொண்டு சென்ற அரவிந்தனின் கை நடுங்கியது. அதே நடுக்கத்தோடு தன் அம்மாவின் முழுகில் தடவ, அவன் கையின் அதிர்வுகள் அவளுக்குள் பரவ “ஹாஹாஹாஹா..” என்று முனகினாள் மலர்விழி.
 
தன் அம்மா இப்படி முனகுவாள் என்று சற்றும் எதிர்பார்க்காத அரவிந்தன் உடனே கையை எடுத்துக்கொண்டு “என்னம்மா என்னாச்சு?” என்றான் படபடப்போடு.
 
“ஒன்னுமில்லையே..” என்று மலர்விழி சகஜமாக சொல்ல, அரவிந்தன் கொஞ்சம் தைரியம் வந்தவனாக, மீண்டும் தன் அம்மாவின் முழுகில் கை வைத்தான்.
 
இந்த முறையும் மலர்விழி “ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..” என்று முனகினாலும், அவள் முதுகிலிருந்து கையை எடுக்க அரவிந்தனுக்கு மனசில்லை.
 
அதனால் தன் அம்மாவின் முதுகில் தன் கையைப் படரவிட “ம்ம்ம்ம்.. அரவிந்தா.. கூசுதுடா..” என்று மலர்விழி முனக ஆரம்பித்தாள்.
 
தன் அம்மாவின் முனகில் அரவிந்தனுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் போதையேற்ற, “அப்படியாம்மா? கூதுதா உனக்கு?” என்று சொல்லியபடி, அவள் முதுகில் கிள்ள “ஆஆஆஆ.. அம்மா.. வலிக்குது..” என்று துள்ளினாள் மலர்விழி.
 
மலர்விழி துள்ளும்போது, அவளது ப்ரா பட்டை அரவிந்தனின் கையில் அகப்பட தனது ஒருவிரலை அதற்குள் கொடுத்து, இழுத்தான் அரவிந்தன்.
 
அது முன்புறமாக மலர்விழியின் முலைக்கு அழுத்தம் கொடுக்க, “அரவிந்தா.. இழுக்காதடா..” என்று சிணுங்கினாள் மலர்விழி.
 
“சரி.. அப்போ கழட்டட்டுமா?” என்று அவள் காதருகே மெதுவாக அரவிந்தன் கேட்க, “ம்ம்ம்.. சரி..” என்று சிணுங்கினாள் மலர்விழி.
 
உடனே அவளது ப்ரா கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாக கழட்ட, அவள் ப்ரா முன்புறம் முலைகளுக்கு கொடுத்த இறுக்கத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைத்தது.
 
கடைசி கொக்கியை கழட்டி முடித்ததும், அரவிந்தன் எந்த தடையும் இல்லாமல் தன் அம்மாவின் அழகிய முதுகு முழுவதும் தன் கையை பரவவிட, மலர்விழி “ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்.. அரவிந்தா.. என்னடா பண்ற? எனக்கு என்னமோ மாதிரி இருக்குடா.. ஏதோ ஆகுதுடா..” என்று முனக ஆரம்பித்தாள் மலர்விழி.
 
அரவிந்தனுக்கு முதல் முறை ஒரு பெண்ணைத் தொடும் தருணம். அதுவும் சற்று நேரம் முன்னால்வரை தான் பயபக்தியோடு பார்த்த தன் அம்மாவைத் தொடும் பாக்கியம். அதனால் அவனுக்கு தடவுவதைத் தவிர வேறெதுவும் செய்யத் தோன்றவில்லை.
 
அதனால் தன் அம்மாவை திரும்பி அமரச் சொன்னான் அரவிந்தன். அவளும் சாவி கொடுத்த பொம்மைபோல அரவிந்தன் சொல்வதை அப்படியே செய்தாள்.
 
“அம்மா.. உன் ப்ரா கொக்கியைக் கழட்டிட்டேன்.. இப்போ எனக்கு பால் கொடு..” என்று அரவிந்தன் சொல்ல, மலர்விழி “சரி.. வாடா செல்லம்..” என்று சொல்லி அரவிந்தனை இழுத்து தன் மடியில் படுக்க வைத்தாள்.
 
பின்னர் மெதுவாக தன் ப்ராவை தன் உடம்பிலிருந்து விடுவித்தாள் மலர்விழி.
 
மலர்விழியின் மடியில் படுத்துக்கொண்டு, கீழிருந்து மேலாக அவள் முலையைப் பார்த்த அரவிந்தனின் சுன்னி துடித்தது. அதுவும் கீழ்நோக்கி பார்த்திருந்த அவள் முலையின் முனையிலிருந்த கருவட்டமும் அதற்கு நடுவே துருத்திக்கொண்டிருக்கும் காம்பின் அழகும் அவனை கிறங்கடித்தது.
 
மலர்விழி கொஞ்சம்கூட தயக்கமில்லாமல் தன் மகனின் தலையை உயர்த்தி, தன் முலையைப் பிடித்து அதன் காம்பை அவன் வாய்க்கு நேராக வைத்து “பால் குடிடா செல்லம்..” என்று சொல்ல, அரவிந்தனால் அதற்கு மேலும் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அவள் முலைக்காம்பைக் கவ்வினான்.
 
அவன் கவ்விய வேகத்தில் மலர்விழி “ஆஆஆஆஆ.. மெதுவாடா செல்லம்..” என்று சொல்லி, மகனுக்கு முலையை பால் குடிக்க கொடுத்துக்கொண்டே, அவன் தலையை வருடிக்கொடுத்தாள்.
 
அரவிந்தனுக்கு “தன் அம்மாவின் முலையில் இப்போது எப்படி பால் வரும்?” என்ற சந்தேகமிருக்க, அதே சந்தேகத்தோடு அவள் முலைக்காம்பை உறிய, அதிலிருந்து அமிர்தம்போல பால் வெளிவந்து அவன் வாயில் நிரம்பியது.
 
தன் அம்மாவின் முலையிலிருந்து பால்வரும் என்று சற்றும் எதிர்பார்க்காத அரவிந்தன், ஆச்சர்யத்தோடு பாலை சுவைக்க ஆரம்பித்தான். பசும்பாலை நன்றாக காய்ச்சி, அதில் தேன் கலந்து குடித்ததுபோல மலர்விழியின் முலைப்பால் இனித்தது.
 
அதனால் பொறுமையிழந்த அரவிந்தன், தன் அம்மாவின் முலைப்பாலை உறிஞ்சி குடிக்க அரம்பித்தான்.
 
மலர்விழி தன் மகன் காம்பை பலமாக கடித்து உறிஞ்சி பாலை குடிக்கவும், “ஆஆஆஆஆ.. அரவிந்தா.. மெதுவா குடிடா.. அம்மா பால் மொத்தமும் உனக்குத்தான்டா..” என்று சிணுங்க, அரவிந்தன் அம்மா சொல்வதைக் கேட்காமல் அவள் காம்பை கடித்து உறிஞ்சினான்.
 
“ஆஆஆஆஆ.. அரவிந்தாஆஆஆஆ.. மெதுவாடா..” என்று மலர்விழி முனகினாளே தவிர, அரவிந்தனை தடுக்கவே இல்லை. அதனால் அரவிந்தன் கொஞ்சம் தயக்கம்விட்டு, தன் அம்மாவின் மற்றொரு முலையை கையால் பிடித்து அமுக்க ஆரம்பித்தான்.
 
அவன் கொஞ்சம் அமுக்கியதுமே, மலர்விழியின் முலைக்காம்பிலிருந்து பால் கசிந்தது. அவன் கொஞ்சம் பலமாக அமுக்க, அவள் முலையிலிருந்த சர்ரென் பால் பீய்ச்சி அடித்தது.
 
“ஆஆஆஆ.. என்னடா செல்லம் பண்ற? அம்மாவுக்கு ஒரு மாதிரி ஆகுதுடா..” என்று மலர்விழி முனக, அவளது கிறக்கமான பேச்சை கேட்ட அரவிந்தனுக்கும் உடல் சூடாகியது. அவன் சுன்னியோ, அம்மா மலர்விழியின் கூதியில் ஐக்கியமாக துடித்துக்கொண்டு இருந்தது.
 
தன் அம்மாவின் ஒரு முலையில் பால் குறைந்ததும், சட்டென அவன் அமுக்கிக்கொண்டு இருந்த இன்னொரு முலையைக் கவ்வி பாலை உறிய ஆரம்பித்தான் அரவிந்தன்.
 
இந்த முலை மாற்றத்தை கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்காத மலர்விழி “டேய் பாத்துடா.. ஏன் இந்த அவசரம்?” என்று சொல்ல, “என் நிலைமை எனக்குத்தாம்மா தெரியும்..” என்று பால் குடித்துக்கொண்டிருந்த அரவிந்தன் மனதுக்குள் நினைத்தபடி, தன் அம்மாவின் முலையில் பால் குடித்துக்கொண்டு இருந்தான்.
 
தனக்கு மூச்சு முட்டும் அளவுக்கு மூச்சுகூட விடாமல் பாலைக் குடித்த அரவிந்தனுக்கு ஏதோ போதையானதுபோல இருந்தது. “தாய்ப்பாலும் போதை தரும்..” என்று ஏதோ பாட்டின் வரிகள் அப்போது நினைவுக்கு வர, சிரித்துக்கொண்டான் அரவிந்தன்.
 
தன் மகனுக்கு பால் கொடுத்துவிட்டு, தன் முலைகளை கட்டிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள் மலர்விழி. இப்போது அரவிந்தன் அவளை என்ன செய்தாலும், அவள் நிச்சயம் தடுக்க மாட்டாள் என்று அரவிந்தனுக்கு தெரியும். ஆனாலும், தன் அம்மாவை சட்டென தொட்டுவிட அவனுக்கு தைரியமில்லை.
 
அதனால் “எனக்கு பால் கொடுத்தது போதும்மா.. நீ போய் படுத்துக்கோ..” என்று அரவிந்தன் சொன்னதும், மலர்விழி எதுவும் பேசாமல் தன் ப்ராவையும், ஜாக்கெட்டையும் எடுத்துக்கொண்டு, அரவிந்தனின் அறைக்கதவை சாத்திவிட்டு ஹாலுக்கு சென்று படுத்துக்கொண்டாள்.
 
அரவிந்தனுக்கோ தாங்க முடியாத சந்தோஷம். மதியம் முலையைப் பார்த்ததற்காக பளாரென்று கன்னத்தில் அறைந்த அம்மா, இப்போது அவளாகவே முலையில் பால் கொடுத்துவிட்டு செல்கிறாளே என்று இதற்கு வாய்ப்புக்கொடுத்த அந்த காமமோகினிக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு, அடங்காமல் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் சுன்னியை கொஞ்சம் அமைதிப்படுத்தலாம் என்று நினைத்து தன் ஜட்டிக்குள் இருந்து சுன்னியை வெளியே எடுத்த அரவிந்தன், தன் கைகளுக்குள் சுன்னியை அடைத்து குலுக்க ஆரம்பிக்க, அப்படியே மயக்கம் வந்து கட்டிலில் சாய்ந்தான்.
 
மயங்கி விழுந்த அரவிந்தன் அடுத்த கணமே கனவுலகுக்கு செல்ல, அங்கே காமமோகினி கடும் கோபமாக “அரவிந்தா.. நீ என்ன காரியம் செய்யத் துணிந்தாய்?” என்றது.
 
அரவிந்தன் எதுவும் புரியாமல் “அப்படி என்ன தவறு செய்தேன் காமமோகினி..” என்று கேட்டான்.
 
“உனக்காக நான் உன் அம்மாவை உன் ஆசை நாயகியாக ஆக்கினால், நீயோ அவளை ஓக்காமல், உன் சுன்னியை பிடித்து குலுக்குகிறாயே? இது என்னை அவமதிப்பது போல உள்ளது அரவிந்தா..” என்றது காமமோகினி.
 
“நீ சொல்றது உண்மைதான் காமமோகினி.. எனக்கு என் அம்மாவை ஓக்கனும்ன்னு ஆசையில்ல காமமோகினி.. அவளோட அழகுல நான் அடிக்கடி மயங்கினது உண்மைதான்.. ஆனா அவளை அடையனும்ன்னு நான் நினைச்சுக்கூட பாத்தது இல்லை.. மதியம்கூட அவ முலையை பாத்துட்டேன்னு என் கன்னத்துல அறைஞ்ச வலி இன்னும் இருக்கு.. இப்படிப்பட்ட ஒருத்தியை எப்படி திடீர்ன்னு ஓக்க மனசு வரும்? அப்படி ஆசை வந்தாலும், நான் என் அம்மா மேல வச்சிருந்த மரியாதையும், பாசமும் என்னை தடுக்குது..” என்றான் அரவிந்தன்.
 
அதைக் கேட்ட காமமோகினி “அரவிந்தா.. உன் தாய்ப் பாசத்தை கண்டு எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது.. அதற்காக நான் கொடுத்த வரத்தை மறந்துவிடாதே.. அவன் இப்போது உன் ஆசை நாயகி.. அவள் கூதி இருக்கும்போது, நீ கையில் பிடித்து ஆட்ட நினைத்தால் உன் தலை வெடித்து இறந்துபோவாய்.. இதைச் சொல்லவே உன்னை கனவுலகுக்கு அழைத்து வந்தேன்..” என்றது காமமோகினி.
 
“எனக்கு புரிகிறது மோகினி.. இனிமேல் அப்படி செய்ய மாட்டேன்..” என்று அரவிந்தன் சொல்ல, “நீ சீக்கிரம் உன் அம்மாவை ஓக்க வேண்டும்.. அதுதான் என் ஆசை..” என்று சொல்லிவிட்டு காமமோகினி மறைய, அரவிந்தன் கனவுலகில் இருந்து விழித்து எழுந்தான்.
 
அவன் எழுந்து பார்க்கும்போது பொழுது விடிந்திருந்தது. அவன் இரவு ஜட்டியைக் கழட்டி, சுன்னியைப் பிடித்தபடி மயக்கத்திற்கு சென்றாலும், தூங்கி எழும்போது அவன் உடைகள் சரிசெய்யப்பட்டு இருந்தது.
 
உடனே தன் அம்மாவைப் பார்க்க வேகவேகமாக வெளியே செல்ல, அவளோ இரவும் எதுவும் நடக்காததுபோல கிச்சனில் டீ போட்டுக்கொண்டு இருந்தாள்.
 
மலர்விழி அரவிந்தனைப் பார்த்ததும் “அரவிந்தா.. எழுந்திட்டியா? ராத்திரி சாப்பிட உன்னை எழுப்பி எழுப்பி பார்த்தேன்.. நீ எழுந்திருக்கவே இல்ல..” என்றாள் மலர்விழி.
 
“இல்லம்மா.. அது வந்து..” என்று என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் அரவிந்தன் இழுக்க, மலர்விழி “சாரி அரவிந்தா.. நேத்து உன்னை தெரியாம அடிச்சிட்டேன்..” என்று ஒற்றை வரியில் மகனிடம் மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு, “சரி.. இந்தா டீ குடி..” என்று டீ தம்ளரை அரவிந்தனிடம் கொடுத்துவிட்டு கிச்சனில் இருந்து வெளியே சென்றாள் மலர்விழி.
 
- தொடரும்.

[nuttynirmal]

வணக்கம் நண்பர்களே..

 

உங்களில் பலருக்கு என் மீது கோபம் இருக்கும். நான் அதற்கு மன்னிப்பு கேட்டே ஆக வேண்டும். மன்னியுங்கள்.

 

ஆனால் உடைந்த கையோடு கொஞ்சம் அஜாக்கிரதையாக இருந்தால், ஒரு சிறிய ஆப்பரேஷன் செய்யும் அளவுக்கு சென்றுவிட்டது. பல நாட்கள் ஓய்வுக்கு பிறகு இப்போதுதான் கொஞ்சம் தேறியிருக்கிறேன்.

 

குடும்ப சூழ்நிலை, பொருளாதாரம் இரண்டையும் மீட்டெடுக்க வேண்டிய சூழலில் மிகுந்த மிகுந்த மனஉளைச்சலால் கதை எழுதுவதிலும் தாமதம் உண்டாகலாம். நண்பர்கள் நீங்கள் பொறுத்துக்கொள்வீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

 

ஆனாலும் கதை எழுதுவதுதான் என் மனதுக்கு ஆறுதலாக இருக்கும் நண்பர்களே. இனி தொடர்ந்து அப்டேட் கொடுக்கிறேன். நன்றி.

[nuttynirmal]

அரவிந்தன் டீ குடித்தபடியே, இரவு தன் அம்மாவின் அழகு முலைகளில் பால் குடித்த விஷயங்களை தன் மனத்திரையில் ஒவ்வொரு காட்சியாக ஓட்டிப்பார்க்க, அவன் சுன்னி ஏவுகனை போல நிமிர்ந்து நின்றது.

 

அரவிந்தனுக்கு நடந்த அனைத்து விஷயங்களும் நன்றாக நினைவிருந்தது. ஆனால் காமமோகினி சொன்னதுபோல, அவன் அம்மா மலர்விழிக்கு, இரவு நடந்த சம்பவங்கள் எதுவும் நினைவில் இல்லை என்பதை அவளது நடவடிக்கை மூலமாக புரிந்துகொண்டான் அரவிந்தன்.

 

இரவு தன் அம்மாவின் முலையில் சப்பி சப்பி பால் குடிக்கும்போது ஏற்பட்ட கிறக்கத்தைவிட, அவள் முலையில் பால் குடித்ததை நினைத்துப் பார்க்கும் நினைவுகள் அவன் தண்டை துடிக்கவைத்தது.

 

அரவிந்தன் தன் அம்மா மலர்விழியால் கட்டுக்கோப்பாக வளர்க்கப்பட்டாலும், வாலிபமும், வயதும், கல்லூரி வாழ்க்கையும் அவனுக்கு அனைத்து விஷயங்களையும் கற்றுக்கொடுத்திருந்தது. ஆனாலும் கல்லூரியில் காதல் என்று எந்த பெண்ணிடமும் மயங்கியதில்லை.

 

காரணம் அரவிந்தனுக்கு இளம் வயது பெண்களைவிட, ஆண்ட்டிகளின் மீதுதான் மோகம் அதிகம். இந்த மோகம் அனைத்து வாலிபர்களுக்கும் இருப்பதுதான் என்றாலும், அரவிந்தனுக்கு கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது.

 

சொல்லப்போனால், ஒரு சாராசரி வாலிபன் ஆண்ட்களின் பழுத்த மாம்பழ முலைகளை ரசித்து, கசக்கிப் பிழிந்து பால் குடிக்க நினைப்பான். அதேநேரம் சிக்கென்று கைக்கு அடக்கமாக இருக்கும் இளம் கன்னிகளின் கொய்யாக்காய் முலைகளையும் கடித்துப் பார்க்க துடிப்பான்.

 

ஆனால் அரவிந்தனுக்கோ, 40 வயது ஆண்ட்டிகளைப் பார்த்தாலே அவன் தண்டு துள்ளி குதிக்கும். அவள் புண்டைப் பொந்துக்குள் புகுந்துகொள்ள துடிக்கும். ஆனால், கனியாத காய்களைக் கொண்ட இளம் சிட்டுகளின் மீது அவனுக்கு எந்தவித ஈர்ப்பும் வந்தது கிடையாது.

 

கல்லூரியில் படிக்கும்போதுகூட அந்த கல்லூரியின் பேராசிரியை ஒருத்தியின்மீது அளவுகடந்த காமம் இருந்தது அரவிந்தனுக்கு. அவளை நினைத்து கஞ்சியை கொட்டாத இரவே இல்லை என்று சொல்லலாம். அவள் பெயரும் மலர்விழி. ஆனால், தன் அம்மாவின் பெயரை வைத்திருந்ததாலோ என்னவோ, இரவில் அவளை நினைத்து கஞ்சியை கொட்டுபவனுக்கு, நேரில் அவள் முன்னால் நின்று பேசக்கூட தைரியம் வந்ததில்லை.

 

ஆனால் யாருக்கு பயந்து தன் கஞ்சியை தரைக்கு தாரைவார்த்தானோ, இன்று அவளே காமநாயகியாக தனக்கு கிடைத்திருப்பது அரவிந்தனுக்கு இதுவரையிலும் நம்ப முடியாத இன்ப அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

 

இதுவரை “மம்மி” என்ற வார்த்தையால் கட்டுண்டு கிடந்த அவன் மனது, தன் அம்மாவின் முலையில் பால்குடித்தபின் கட்டவிழ்த்துக்கொண்டு சிறகடிக்க ஆரம்பித்தது.

 

நேற்றுவரை அவளுக்கென்று மனதில் ஒரு தனி இடத்தையும், மரியாதையும் வைத்திருந்த அரவிந்தன், இப்போது அவளையும் ஒரு சராசரி பெண்ணாகவே பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

 

இப்படி அவன் மனதில் தன் அம்மாவின் மீதான எண்ண ஓட்டங்கள் கரைபுரண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனாலும் மனதின் ஒரு ஓரத்தில் சிறு தயக்கம் இருக்கவே செய்தது.

 

தன் அம்மாவின் முலையில் பால் குடித்தது ஒன்றும் அரவிந்தனுக்கு தவறாக தெரியவில்லை.

 

ஏனென்றால் சிறுவயதில் அந்த பால்கிண்ணங்களால் அவனுக்கு பாலூட்டியவள் அவள்தானே? தன் மகன் அழும்போதெல்லாம் அவளாகவே முன்வந்து தன் ரவிக்கையை அவிழ்த்து, தன் கணவன் மட்டும் கசக்கி விளையாடிய அந்த முலைப்பந்தின் கருத்த காம்பை, தன் மகனின் வாயில் வைத்து, அதை விளையாட்டாக கடிக்கும்போது பற்களை கடித்து அந்த சுகத்தை ரசித்தவள்தானே?

 

அதனால், தான் சிறுவயதில் பால்குடித்த அந்த பால் கிண்ணங்களில் மீண்டும் பால் குடிப்பது ஒன்றும் அரவிந்தனுக்கு தவறாக தெரியவில்லை. ஆனாலும், அதற்காக தான் இந்த உலகுக்கு வந்த அந்த யோனிப் பாதையை, தன் ஆண்மையால் ஆள நினைப்பது சரியா தவறா என்று அவன் மனதைப் போட்டு குழப்ப, அலைபாயும் தன் மனதை ஒருநிலைப்படுத்த தன் கைபேசியை எடுத்து நோண்ட ஆரம்பித்தான்.

 

அரவிந்தனின் கைபேசியில் தன் அம்மாவுடன் சேர்ந்து எடுத்துக்கொண்ட செல்பிகளே அதிகம் இருந்தது. இந்த போட்டோக்களை ஆயிரம் முறை அவன் பார்த்திருந்தாலும், இந்த முறை தன் அம்மாவை பார்க்கும் பார்வையில் காமத்தின் தாக்கம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருக்க, அவன் பக்கத்தில் நெருக்கமாக இருக்கும் அவன் அம்மா அவனுடைய காதலிபோல தெரிய ஆரம்பித்தாள்.

 

ஒவ்வொரு புகைப்படமாக நகர்த்திக்கொண்டே சென்ற அரவிந்தன், கடந்த பிறந்தநாளன்று, மலர்விழி அவன் கன்னத்தில் முத்தமிடுவதுபோன்ற ஒரு புகைப்படத்தைப் பார்த்தான். அந்த புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும், அப்படியே சிலைபோல உறைந்துபோனான் அரவிந்தன்.

 

அந்த புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அன்று அரவிந்தனின் கன்னத்தில் அவள் தந்த முத்தம், இன்று தன் கன்னத்தில் பட்டதுபோல உணர்வைத் தந்தது.

 

மனதில் சிறு தயக்கம் இருந்தாலும், அவன் அம்மாவின் அழகு வயாகராவின் வீரியம்போல உடம்பிலுள்ள ஒவ்வொரு நரம்பிலும் பரவியிருக்க, தன் மனதிலிருந்த தயக்கத்தை உடைத்தெறிந்து, “கன்னத்தில் விழுந்த இந்த முத்தம் தன் உதட்டில் பட்டால் எப்படியிருக்கும்?” என நினைத்தபோது, அவன் தண்டு துடிக்க ஆரம்பித்தது.

 

தன் அம்மாவின் புகைப்படத்தை Zoom செய்து, செல்போன் திரையிலேயே அவள் உதடுகளைத் தடவிப் பார்த்தான் அரவிந்தன். அந்த சிவந்த தடித்த உதடுகளை விலக்கி, அதன் இடையே தன் தண்டை சொருகினால் எப்படியிருக்கும் என்று அரவிந்தன் செல்போனில் தன் அம்மாவின் அழகை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரசித்து பருகிக்கொண்டிருக்க, அப்போது எதிர்பார்க்காத விதமாக மலர்விழி “அரவிந்தா..” என்றபடி அரவிந்தனின் பக்கம் வந்தாள்.

 

அரவிந்தன் உடனே திரையை அணைத்துவிட்டு “என்னம்மா..” என்றான். அவன் இதயம் பதட்டத்தில் துடிக்க, அடுத்த வினாடியே நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் துளிர்க்க ஆரம்பித்தன.

 

“காலையில என்ன சாப்பிடுற? இட்லி, தோசை? உனக்கு எது வேணும்?” என்று அவன் தலையைக் கோதியபடியே அன்பாக கேட்டாள் மலர்விழி.

 

“எனக்கு உன் பால்தாம்மா வேணும்..” என்று அரவிந்தனின் உதடுகள் சொல்லத் துடிக்க, அரவிந்தன் தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, “உன் இஷ்டம்மா.. எது வேணாலும் பண்ணு.. நீ எது கொடுத்தாலும் சாப்பிட நான் ரெடி..” என்றான் அவள் மல்கோவா முலைகளை பார்த்தபடி.

 

“அப்படியா.. சரி இட்லி பண்ணவா?” என்று மலர்விழி கேட்டதும் “சரிம்மா..” என்று அரவிந்தன் சொல்ல, “சரி.. செல்லம்..” என்று அவன் கன்னத்தைக் கிள்ளி, உதட்டில் வைத்து “உம்மா” கொடுத்தவிட்டு, “சரி.. போய் பிரஸ் பண்ணிட்டு வா.. சாப்பிடலாம்..” என்று மலர்விழி எப்போதும்போல சகஜமாக தன் மகனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், அரவிந்தனின் மனதோ, அவளது இடுப்பு மடிப்பில் மயங்கிக்கொண்டிருந்தது.

 

மலர்விழி வெளியே செல்லும்போது, தன் இடுப்பில் ஒரு இன்ச் கூட வெளியே தெரியாதபடி புடவை கட்டுவது வழக்கம். ஆனால் வீட்டில் இருக்கும்போது, மகன்தானே என்ற உரிமையில், அவள் கொஞ்சம் சகஜமாக புடவை கட்டியிருக்கும்போது, அவளுடைய இடுப்பும், மடிப்புகளும் அரவிந்தனுக்கு அப்போது சகஜமாக தெரியும். ஆனால் இதுவரைக்கும் அந்த காட்சிகள் அவன் மனதில் எந்தவிட சலனத்தையும் ஏற்படுத்தியதில்லை.

 

அனால் இப்போது தன் கண்ணெதிரே நிற்கும் தன் அம்மாவின் இடுப்பும், அழகான மடிப்பும் அவன் மனதை அடுப்பில் வைத்த பாலைப் போன்று பொங்கவைக்க, அதைப் பிடித்து கிள்ளவேண்டும் என்று கைகள் துடித்தது.

 

அரவிந்தன் சகஜமாக இருக்க நினைத்தாலும், மோகத்தில் அனலாக கொதித்துக்கொண்டிருந்த அவன் உடலும், அலைபாயும் மனதும் அவனை சும்மா இருக்கவிடவில்லை.

 

மலர்விழி சமையலறையில் சமைத்துக்கொண்டிருக்க, தயங்கித் தயங்கி அங்கே சென்ற அரவிந்தன், என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல், பேச்சை ஆரம்பித்தான்.

 

“அம்மா..”

 

“சொல்லுடா.. என்ன வேணும்..”

 

“அம்மா.. அது வந்து.. இன்னைக்கு நாம கொஞ்சம் வெளிய போய்ட்டு வரலாமா?” என்றான்.

 

“ஓஓஓ.. அப்படியா? என்ன, இன்னைக்கு சார்கிட்ட ஏதோ மாற்றம் தெரியுது..” என்று தன் மகனிடம் எப்போதும்போல சகஜமாக கேட்டாள் மலர்விழி. ஆனால் அரவிந்தன்தான் கொஞ்சம் அதிர்ந்துபோனான்.

 

“என்னம்மா? என்ன மாற்றம் தெரியுது?” என்று அரவிந்தன் முகம் வியர்வை துளிர்க்க பயத்துடன் கேட்டான்.

 

மலர்விழி அவனைப் பார்த்து செல்லமாக புன்முருவல் செய்துவிட்டு “இல்ல காலையில இருந்து, அம்மா அம்மான்னு சொல்றியே.. நீ வழக்கமா என்னை மம்மின்னுதானே சொல்லுவ?” என்றாள் மலர்விழி.

 

“என்னனே தெரியலம்மா.. உன்னை மம்மின்னு சொல்றதைவிட அம்மான்னு சொல்றதுதான் பிடிச்சிருக்கு..” என்று சொன்னவன், தாங்கிக்கொள்ள முடியாத காம தாகத்தில், தன் அம்மாவின் கன்னத்தில் “இச்..” என ஒரு முத்தம் வைத்தான்.

 

முத்தம் வைத்தபிறகுதான், “ஐயையோ.. அவசரப்பட்டு முத்தம் கொடுத்திட்டோமா?” என்று நினைப்பதற்குள், “என்னடா இது..” கன்னத்தை தேய்த்துக்கொண்டவள், பதிலுக்கு தன் மகனின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, “சாரிடா.. நேத்து உன்னை தெரியாம அடிச்சிட்டேன்..” என்றாள் மலர்விழி.

 

அப்போது அரவிந்தன் கொஞ்சம் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு “அம்மா.. நீ அடிச்சது இன்னும் எனக்கு வலிக்குது.. அப்படி நான் என்னம்மா தப்பு செஞ்சேன்?” என்றான்.

 

இதைக் கேட்டதும் மலர்விழியின் முகம் கோபத்தில் சிவப்பதை அரவிந்தனால் உணர முடிந்தது.

 

“அரவிந்தா, அதை எனக்கு ஞாபகப் படுத்தாதே.. அதை இப்போ நினைச்சாகூட எனக்கு கோபம் வருது..” என்றாள் மலர்விழி.

 

“சரிம்மா.. உனக்கு இப்படி கோபம் வந்து என்னை பளார்ன்னு அடிக்கிற அளவுக்கு நான் பெரிய தப்பு செஞ்ச மாதிரி எனக்கு தோணலையே? நான் காலேஜ் படிக்கும்போது எக்ஸாம் பீஸ் 5000 ரூபாய பஸ்ல தொலைச்சப்போகூட என்னை நீ அடிக்கல.. ஆனா நேத்து..” என்று நிறுத்தினான் அரவிந்தன்.

 

இதற்கு மேல் தன் மகனிடம் மறைக்க எதுவும் இல்லை என்று நினைத்த மலர்விழி ஒரு நிமிடம் யோசித்தபின் தன் மகனைப் பார்த்து “அரவிந்தா.. நேத்து நீ என்னைப் பாக்கும்போது நான் எப்படி இருந்தேன்? நான் உன்னை பெத்த அம்மா, என்னை நீ அதுமாதிரி பாக்கலாமா சொல்லு.. அதுமட்டுமில்லாம என் இடுப்பை..” என்றவள் வெட்கத்தில் வேறு பக்கம் திரும்பிக்கொண்டு “இதுவரைக்கும் உன் அப்பாவைத் தவிர வேற யாரும் என்னை அதுமாதிரி பாத்ததில்ல. அந்த இடத்தையும் தொட்டதில்ல. இதுக்குமேல உனக்கு என்னால சொல்ல முடியாது..” என்று நாகரிகமாக பேச்சை நிறுத்தினாள்.

 

அரவிந்தன் மனதுக்குள் “அம்மா.. நேத்து நான் உன் முலையில பால் குடிச்சேன்.. அது உனக்கு தெரியாது..” என்று நினைத்துக்கொண்டு ஒற்றை வார்த்தையில் “சாரிம்மா.. இனிமே இப்படி செய்ய மாட்டேன்..” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்துவிட்டான்.

 

வெளியே வந்த அரவிந்தனுக்கு,

 

“இதுவரைக்கும் உன் அப்பாவைத் தவிர வேற யாரும் என்னை அதுமாதிரி பாத்ததில்ல.. அந்த இடத்தையும் தொட்டதில்ல..”

 

“இதுவரைக்கும் உன் அப்பாவைத் தவிர வேற யாரும் என்னை அதுமாதிரி பாத்ததில்ல.. அந்த இடத்தையும் தொட்டதில்ல..”

 

என்று தன் அம்மா சொன்ன வார்த்தைகள் அவன் மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

 

கணவன் காலமாகிவிட்டாலும், தளதளவென்று இருக்கும் தன் உடலை, உடல் தேவைக்காக யாரிடமும் கொடுக்காமல், இல்லை இல்லை.. யாரையும் நினைத்துக்கூட பார்க்காமல் இருக்கும் தன் அம்மாவின் பதிவிரதத்தை நினைத்து அவனுக்கு பெருமையாக இருந்தது.

 

சிறு வயதில் அம்மாவின் முலைக்காம்பைச் சப்பி அனைவரும் பால் குடித்திருப்போம். ஆனால் வாலிப வயதில் தன் அம்மாவின் முலையைச் சப்பி, காம்பில் வாய் வைத்து, செல்லமாக கடித்து, அவளின் முனகல் சத்தத்தைக் கேட்டுக்கொண்டே பாலைக் குடிக்கும் அரிய வாய்ப்பு தனக்கு கிடைத்திருப்பதே தனக்கு கிடைத்த பாக்கியமாக நினைத்து பெருமை கொண்டிருந்தான் அரவிந்தன்.

 

இந்த ஒரு சுகமே தனக்கு போதும் என்று நினைத்த அரவிந்தனுக்கு, காமமோகினி உன் அம்மாவை நீ ஓத்தே ஆகவேண்டும் என்று சொன்னதும், இன்று தன் அம்மா பெற்ற மகனிடமே வெட்கப்பட்டு, “நான் யாரும் தொடாத பத்தினி..” என்று சொன்னதும், அரவிந்தனுக்கு தன் அம்மாவின் மீதிருந்த ஆசையை இன்னும் அதிகமாக்கியது.

 

தன் ஆடைகளை அனைத்தையும் அவிழ்த்துப்போட்டு, “வாடா.. வந்து என்னை ஓலுடா..” என்று வெட்கத்தைவிட்டு பச்சையாக காமச் சூட்டில் கதறும் பெண்களை ஓப்பதைவிட, “ப்ளீஸ் அங்கலாம் தொடாதிங்க..”, “அதெல்லாம் அவுக்காதிங்க..”, “எனக்கு பயமா இருக்கு.. எதுவும் பண்ணிடாதிங்க..” என்று வெட்கத்தில் மறுக்கும் பெண்களைத்தான் ஆண்களுக்கு ஓக்க பிடிக்கும் என்று பொதுவாக ஒரு கருத்து நிலவுகிறது.

 

அதுபோல தன் உடலை வேறு யாரும் பார்க்கக்கூடாது என்று பதிவிறதமாக இருக்கும் அம்மாவை, காமமோகியின் உதவிகொண்டு, அவள் வெட்கத்தில் துடிப்பதை பார்த்துக்கொண்டே, வெறித்தனமாக வேட்டையாட நினைத்தான் அரவிந்தன்.

 

அப்போது “ம்க்கும்..” என்று குரலைச் செருமும் சத்தம் அரவிந்தனை திடுக்கிட வைத்தது.

 

அரவிந்தன் அந்த குரல் வந்த திசையைத் திரும்பிப் பார்க்க மலர்விழி, கையில் தட்டுடன் “இட்லி ரெடி.. ரொம்ப சூடா இருக்கு.. சாப்ட வாடா..” என்று அழைத்தாள்.

 

சபலத்தில் இருந்த அரவிந்தனுக்கு, “என் கூதி சூடா இருக்குடா.. வந்து வாய் வச்சு தின்னுடா..” என்று சொல்வது போல தோன்ற, “இரவு வரை எதையும் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளக்கூடாது என்று அமைதியாக தன் அம்மாவுடன் சாப்பிட அமர்ந்தான்.

 

மலர்விழி “அரவிந்தா, உனக்கு பிடிச்ச ஓட்டை இட்லி.. இதுல சாம்பார் ஊத்தி சாப்பிட உனக்கு ரொம்ப பிடிக்குமே..” என்று சொல்லி, தன் தட்டிலிருந்த ஒரு இட்லியை எடுத்து அரவிந்தனின் தட்டில் வைத்தாள் மலர்விழி.

 

அரவிந்தன் இட்லி வெந்துவிட்டதா என்று ஓட்டைபோட்டுப் பார்க்கும் அந்த “சாம்பிள்” இட்லி தன் அம்மாவின் கூதி போன்று இருந்தது.

 

தன்னையும் அறியாமல் அந்த இட்லியை தன் அம்மாவின் கூதியாக நினைத்துக்கொண்டே, இட்லியின் ஓட்டையைச் சுற்றி விரலால் வருட ஆரம்பித்தான் அரவிந்தன்.

 

அதைக் கவனித்த மலர்விழி “என்னடா, இட்லியை போட்டு தடவிக்கிட்டு இருக்க, சாம்பார் ஊத்தட்டுமா?” என்று சொல்ல, அரவிந்தன் தன் அம்மாவைப் பார்த்து “அம்மா, எனக்கு உன் கூதி ஓட்டையிலதாம்மா என்னோட சட்னியை ஊத்த ஆசையா இருக்கு..” என்று சொல்வதுபோல பார்த்தான்.

 

அவன் என்ன நினைக்கிறான் என்று தெரியாத அப்பாவி மலர்விழி “என்னடா, நேத்து நடந்ததையே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கியா.. எல்லாத்தையும் மறந்துடு.. என்னை மறுபடியும் மறுபடியும் அதை நினைச்சுப் பாக்க வைக்காத..” என்று கொஞ்சம் கோபமாக சொன்னாள்.

 

மலர்விழியின் இந்த செயல், அரவிந்தனுக்கு மலர்விழியின் மீதிருந்த ஆசையை, கட்டுக்கடங்காத காம வெறியாக மாற்றியது. அந்த நொடியில் அவள் தன் அம்மா என்பதையும், அவள் மீது வைத்திருந்த மரியாதையையும், பயத்தையும் சுத்தமாக மறந்துபோனான்.

 

தன் மனதுக்குள் “ஏய் பத்தினி புண்ட.. இன்னைக்கு ராத்திரி உன்னோட பதிவிரத புண்டைய கிழிச்சு, உன்ன என் பூல சுத்தி வர தேவுடியா முண்டையா ஆக்குறேன்டி..” என்று நினைத்த அரவிந்தன், தன் முன்னால் தட்டில் இருந்த இட்லியின் ஓட்டையில் விரல்விட்டு, இட்லியை இரண்டாக பிளந்து, காம வெறியுடன் தன் அம்மாவைப் பார்த்துக்கொண்டே தன் வாயில் வைத்து கடிக்க ஆரம்பித்தான் அரவிந்தன்.

 

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கடிகார முட்கள் நேரத்தை நகர்த்திக் கொண்டிருந்தன.

 

மணி மாலை 5ஐ நெருங்கிய சமயம், மலர்விழி அரவிந்தனிடம் “என்னடா, ஏன் இன்னைக்கு ஒரு மாதிரி இருக்க?” என்று கேட்டாள்.

 

அதற்கு “ஒன்னுமில்லமா..” என்று சொன்னவனைப் பார்த்து, அரவிந்தன் எதையோ நினைத்து சஞ்சலப்படுகிறான் என்று புரிந்துகொண்டாள் மலர்விழி.

 

அந்த அப்பாவி அம்மா மலர்விழி, தன் மகன் தன் மீது ஆசைப்படுவதை அறியாமல், தான் அவனை கைநீட்டி அடித்ததுதான் அவன் மனதை வருத்துகிறது என்று நினைத்தாள்.

 

அதனால் “அரவிந்தா, காலையில நாம எங்காவது வெளிய போகலாம்ன்னு சொன்னியே.. போலாமா?” என்று.

 

அரவிந்தனுக்கு வெளியே செல்வது விருப்பமில்லை என்றாலும், மணி எப்போது ஒன்பதை நெருங்கும் என்று தவித்துக்கொண்டிருந்த அரவிந்தனுக்கு, நேரத்தை கடத்த இது நல்ல வாய்ப்பு என்று நினைத்து “சரி.. போகலாம்மா..” என்றான்.

 

அடுத்த இருபது நிமிடத்தில் இருவரும் வெளியே செல்ல தயாராகினர். அரவிந்தன் வீட்டுக்கு வெளியே வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து தயாராக நின்றுகொண்டிருக்க, மலர்விழி வேகமாக வந்து வண்டியில் ஏறிய பிறகுதான் “அரவிந்தா, நாம எங்க போலாம்?” என்றாள்.

 

அரவிந்தனும் இதைப்பற்றி எதையும் யோசித்திருக்கவில்லை. கொஞ்ச நேரம் யோசித்து “அம்மா, அன்னைக்கு நீ ஒரு புடவை நல்லாயிருக்குன்னு சொன்னியே, அந்த புடவைய வாங்கிட்டு வருவோமா?” என்றான்.

 

உடனே வண்டியில் இருந்து கீழே இறங்கினாள் மலர்விழி.

 

“என்னாச்சும்மா?” என்று வண்டியை ஆஃப் செய்துவிட்டு அரவிந்தன் கேட்க “டேய், அது பட்டுப்புடவைடா.. அந்த டிசைன் நல்லாயிருக்குன்னுதான் சொன்னேன்.. அதுக்காக அமங்கலி நான் அந்த புடவையை கட்ட முடியுமா?” என்றாள்.

 

மலர்விழி இப்படி சொன்னதும் அரவிந்தன் மனது கணக்குப்போட ஆரம்பித்தது. இன்று இரவு தன் அம்மா அந்த பட்டுப்புடவையில்தான் அரங்கேற்றத்திற்கு வர வேண்டும் என்று நினைத்தான்.

 

அதனால் “சரிமா.. அந்த புடவை வேண்டாம்.. உனக்கு பிடிச்ச மாதிரி வேற புடவை எடுத்துக்கோ..” என்று அவளை சமாதானப்படுத்த, மலர்விழியும் சமாதானமாகி வண்டியில் ஏற, அரவிந்தன் வண்டியை எடுத்து, நேராக ஒரு பெரிய புடவை கடையின் பார்க்கிங்கில் சென்று நிறுத்தினான்.

 

எப்போதும் பலாப்பழத்தில் ஈ மொய்ப்பதுபோல இருக்கும் புடவை செக்சன், அன்று அதிகம் ஆட்களில்லாமல் கொஞ்சம் காற்று வாங்கிக்கொண்டுதான் இருந்தது.

 

அதனால் மலர்விழி பொறுமையாக புதிதாக வந்த புடவை கலக்‌ஷன்களை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

 

அப்போது “அம்மா.. நீ பாத்துக்கிட்டு இரு.. நான் கடையை கொஞ்சம் சுத்திப்பாத்துட்டு வரேன்..” என்று சொல்லிவிட்டு, நேராக பட்டுப்புடவை செக்‌ஷனுக்கு சென்றான்.

 

அன்று தன் அம்மா பார்த்த புடவையின் டிசைன் அரவிந்தனுக்கு நன்றாக நினைவிருக்க, அந்த புடவையை எடுத்துபோடச் சொல்லி, வேகமாக பில்போட்டுக்கொண்டு, பார்க்கில் இருந்த வண்டியை நோக்கிச் சென்றான் அரவிந்தன்.

 

தன் ஸ்கூட்டியின் சீட்டுக்கு அடியில் இருக்கும் கம்ப்பார்ட்மென்டில், தன் அம்மாவுக்கு எடுத்த புடவையை அவளுக்கு தெரியாதபடி வைத்துவிட்டு திரும்பியபோது எதிரே பூக்கடை இருப்பதை கவனித்தான் அரவிந்தன்.

 

“மஞ்சத்திற்கு மல்லிகை இல்லாமல் எப்படி?” என்று நினைத்தவன், பூக்கடையில் மூன்று முழம் மல்லிகையை வாங்கிக்கொண்டு வந்து புடவையுடன் சேர்த்து வைத்துவிட்டு, எதுவும் தெரியாததுபோல அம்மாவிடம் சென்றான்.

 

மலர்விழி, தனக்கு பிடித்தமாதிரியாக இரண்டு மூன்று புடவைகளை செலக்ட் செய்து வைத்துவிட்டு, தன் மகனிடம் ஒப்பீனியன் கேட்க காத்துக்கொண்டு இருந்தாள். அந்த நேரத்திற்கு சரியாக அரவிந்தனும் வந்துசேர, அரவிந்தன் பெயரளவிற்கு தன் அம்மா செலக்ட் செய்து வைத்திருந்த புடையில் ஒன்றை செலக்ட் செய்து கொடுத்துவிட்டு அந்த புடவைக்கும் பில் போட்டுவிட்டு இருவரும் வெளியே வந்தனர்.

 

வெளியே வந்தவுடன் மலர்விழி “அரவிந்தா, இந்த பையை சீட்டுக்கு அடியில வச்சிக்கோ..” என்று புடவை வாங்கி வந்த பையை நீட்ட, அரவிந்தன் ஒரு நிமிடம் ஆடிப்போய்விட்டான்.

 

“அங்குதானே அம்மாவுக்கு எடுத்த பட்டுப்புடவை இருக்கிறது? இப்போது என்ன செய்வது..” என்று வேகவேகமாக யோசிக்க ஆரம்பித்தான் அரவிந்தன்.

 

அம்மாவின் புண்டைக்காக, அவன் மண்டையில் அதிவேகமாக யோசித்து ஒரு காரணத்தைக் கண்டுபிடித்தது.

 

“அம்மா.. எஞ்சின் ரொம்ப சூடாகுது.. அதனால அந்த இடத்துல வச்சா புடவைக்கு எதாவது ஆகிட போகுது.. நீ பையை கொடும்மா, நான் முன்னாடி வச்சிக்கிறேன்..” என்று சரியோ தவறோ என்று ஏதோ வாய்க்கு வந்த காரணத்தை சொல்லி, அந்த பையை வண்டியின் முன்னால் கால்வைக்கும் இடத்தில் வைத்துக்கொண்டான்.

 

அரவிந்தன் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்ய, மலர்விழி அவன் பின்னல் அமர்ந்துகொண்டாள். மலர்விழி பெரும்பாலும் புடவை கட்டுவதால், ஒருபக்கமாக கால்போட்டு அமர்வதுதான் வழக்கம். அப்படி அமர்ந்துகொண்டு, வண்டியில் இருக்கும் கைப்பிடியை பிடித்துக்கொள்வாள்.

 

அன்றைக்கு மலர்விழி என்ன நினைத்தாலோ தெரியவில்லை. அரவிந்தனின் பின்புறம் அமர்ந்த மலர்விழி, அவன் தோளைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

 

மலர்விழி தன் தோளைப் பிடித்ததற்கே அரவிந்தனின் சுன்னி ஆனந்த தாண்டவமாடியது. “டேய் கொஞ்சம் பொறுடா.. இன்னும் கொஞ்ச நேரந்தான்.. அப்புறம் அம்மாவைக் கதறவிடுறோம்..” என்று நினைத்தபடி வண்டியை நகர்த்தினான் அரவிந்தன்.

 

மலர்விழி தன் தோளைப் பிடித்து அமர்ந்தவுடன், தன் பின்னால் இருப்பவள் தன் அம்மா என்பதை மறந்து அவளை காதலியாக நினைத்து வண்டியை ஓட்ட ஓரம்பித்தான். இருட்டியிருந்தாலும், அவ்வப்போது குறுக்கே வரும் “L” போர்ட் ஆசாமிகளின் தொந்தரவுகளும், அன்று அரவிந்தனுக்கு சாதகமாக அமைந்தன.

 

அடிக்கடி நச்சென்று அடிக்கும் பிரேக்குளால், அரவிந்தனின் முதுகில் மலர்விழியின் உடல் உரசி அவனை சூடேற்றியது.

 

ஒரு கட்டத்தில் “டேய் அரவிந்தா.. என்னடா இப்படி வண்டி ஓட்டுற? பாத்து பொறுமையா போ.. இருட்டிருச்சு.. கொஞ்சம் கவனமா போ..” என்று பயத்தில், அவன் தோளை இறுக பிடித்துக்கொண்டு சொன்னாள் மலர்விழி.

 

“சரிமா..” என்று பெரளவுக்கு சொல்லிவிட்டு, அதே போன்று வண்டியை வீடுவரையில் ஓட்டிச்சென்றுவிட்டான்.

 

அவர்கள் வீட்டை அடைந்தபோது மணி 8ஐ தாண்டியிருந்தது. இன்னும் கொஞ்ச நேரம்தான் என்று அவன் மனது சிறகடிக்க ஆரம்பிக்க, அவன் சுன்னி துள்ள ஆரம்பித்தது.

 

மலர்விழி, தான் எடுத்த புடவையை அரவிந்தனிடமிருந்து வாங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்குள் செல்ல, அரவிந்தன் தன் அம்மா கவனிக்காத சமயமாக அந்த புடவையை எடுத்துச் சென்று பெட்ரூமில் மறைத்து வைத்துவிட்டான்.

 

மலர்விழி இரவு சாப்பாட்டுக்கு எல்லாம் தயார் செய்து வைத்துவிட்டு, வெளியே சென்றுவந்ததால் ஒரு குளியல் போட்டுவிட்டு, இரவு சாப்பிடத் தொடங்கலாம் என்று நினைத்து குளிக்கச் சென்றாள்.

 

கடிகாரத்தின் முட்கள் 9 மணியை நோக்கி வேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. அரவிந்தனுக்கு மனது படபடக்க ஆரம்பித்தது. வேகவேகமாக அம்மாவுடனான முதல் உறவுக்கு அந்த மந்திரக் கட்டிலை தயார் செய்ய ஆரம்பித்தான் அரவிந்தன்.

 

கடிகாரத்தின் முட்கள் மெதுவாக 9ஐ நெருங்கிய சமயம், தான் மறைத்து வைத்திருந்த புடவையை எடுத்துச் சென்று ஹாலில் வைத்துவிட்டு, அந்த மந்திரக் கட்டிலில் வந்து படுத்தான்.

 

மெதுவாக அரவிந்தன் நித்திரைக்கு செல்ல, கனவில் காமமோகினியைச் சந்தித்தான் அரவிந்தன்.

 

நான்கு திசைகளிலும் சிரிப்புச் சத்தம் எதிரொளிக்க, “அரவிந்தா.. உனக்கு இன்றிரவு என்ன வரம் வேண்டும் கேள்..” என்று காமமோகினி அரவிந்தனிடம் கேட்டது.

 

அரவிந்தன் நிதானமாக “காமமோகினி, என் அம்மாவின் பதிவிரதத்தைப் பற்றி இன்றுதான் புரிந்துகொண்டேன். என் அம்மா, அவள் பதிவிரத தன்மை மாறாமல் இன்று அவள் பெற்றெடுத்த மகனிடமே ஓல் வாங்க வேண்டும். அவளை வெட்கத்தில் துடிக்கவிட்டு, அவளது பத்தினிப் புண்டையை நான் கிழிக்க வேண்டும்.. அவளுக்காக நான் வாங்கி வைத்த புடவையை கட்டிக்கொண்டு, வெட்கத்தோடு இந்த கட்டிலுக்கு அவள் வரவேண்டும்.. இன்றிரவு முழுவதும் கட்டிலில் அவளைக் கதறவிட வேண்டும்.. இந்த வரத்தை இன்றிரவு என்று தரவேண்டும் காமமோகினி..” என்று சொல்லி முடித்தான்.

 

உடனே காமமோகினி “அரவிந்தா, நீ கேட்ட வரத்தை உனக்கு தருகிறேன்..” என்று சொல்லிவிட்டு, மறைய அரவிந்தன் கனவுலகில் இருந்து கண் விழித்தான்.

 

- தொடரும்..