[Vimala1976]

முன்னுரை:
என்னை நீங்கள் அறிந்ததே. இதற்க்கு முன் எனது கதையான 'அம்மாவுக்கு ஆறுதல்' மூலம் எனக்கும் உங்களை பரிச்சயம். இது எனது புதிய ஒரு கதைக்கான முயற்சி. மிக நீண்ட தொடர்கதையெல்லாம் கிடையாது. மாறுபட்ட கதைக்களமும் இல்ல. சொல்ல வந்ததை வித்யாசமான முறையில் சுவாரஸ்யமாக தர முயற்சித்திருக்கிறேன், அவ்வளவே. உங்களது ஆதரவு தொடர கதையும் தொடரும். கதைக்குச் செல்லலாம் வாருங்கள்.
 
மார்கழியும், மார்பழகி அம்மாவும் 

"என்னங்க... என்னங்க!" அந்த நாற்பது வயதுடைய இல்லத்தரசி தன்னுடைய கணவன் இளங்கோவை சமயலறையில் இருந்தபடியே அழைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது அழைப்புக்கு இளங்கோவிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் இல்லை. மீண்டும்,

"என்னங்க... இருக்கீங்களா? நான் கேட்டது காதில விழுகுதா இல்லையா?"

"ம்ம்ம்..." டைனிங் டேபிளில் பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்த இளங்கோவிடமிருந்து வந்த பதில்.

"பேப்பர் படிச்சா காது கேட்காதா என்ன! என்னன்னாவது கேட்கலாமில்ல?"

"என்ன...? எதுக்கு இப்ப காலங்காத்தால காத்திக்கிட்டு இருக்க!"

"உங்ககிட்ட எத்தன வட்டி சொல்லிட்டு இருக்கேன். அந்த மெயின் பாத்ரூம் டோர கொஞ்சம் சரி பண்ணலாமில்ல. லாக் ஒடஞ்சி ஒரு வாரமாகுது" கோபம் கோபமாக கணவனிடம் சொல்லி கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

"அதான் நம்ம ரூம்ல பாத்ரூம் இருக்கே அங்க குளிக்க வேண்டியதுதான? அப்படி என்ன தலபோற அவசரம்" கணவனிடமிருந்து வந்த வழக்கமான பதில்

"மார்கழி மாசம். அஞ்சு மணிக்கெல்லாம் எழுந்து கோவிலுக்கு போவேன். நம்ம பாத்ரூம்ல ஹீட்டர் இல்ல. ரொம்ப நாளா ஹீட்டர் மாட்டச் சொல்றேன். அதுக்கும் வழியக் காணோம்" பொருமிக்கொண்டிருந்தாள் அந்த அழகிய இல்லத்தரசி உமா. அவள் பொருமலுக்கு

"அதான், உன்னோட அருமைப் புள்ள வீட்டுல தான இருக்கான். ஒரே ஒரு லாக்குத்தான போச்சி. அவனை வாங்கிட்டு வந்து மாட்ச் சொல்ல வேண்டியதுதான. அப்படி என்னத்த வெட்டி முறிக்குறான் தொர வீட்டுல" எல்லாவற்றிற்கும் இளங்கோவிடம் பதில் இருந்தது. வெறும் பதில் மட்டும்தான். உமாவுக்கு அதற்க்கு மேலும் அவரிடம் கேட்பது வீண் என்று தோன்றியது. மகன் செல்வன் (எ) செல்வா கல்லூரிகளுக்கு இடையிலான கால்பந்து போட்டில்யில் கலந்துகொண்டு இன்று காலை தான் திருச்சியிலிருந்து வந்திருக்கிறான். அதுமட்டுமல்ல அவனிடம் எப்படிக் கேட்பது. உமாவுக்கு மகனிடம் முகம் கொடுத்துப் பேசவே மிகவும் தயக்கமாக இருந்தது.

ஒரு தாய்க்கு பெற்ற மகனிடம் முகம் கொடுத்துப் பேச முடியாத அளவுக்கு அப்படி என்ன நடந்தது!?

ஒருவாரத்திற்கு முன்பு, அன்று அதிகாலையில் எழுந்த உமா வழக்கம் போல டவலை எடுத்துக்கொண்டு பத்ரூமுக்குள் நுழைந்து கதவை அவசரமாகத் தாழிட முயல, அந்த டோரின் பிளாஸ்டிக் லாக் பட்டென தெறித்து உடைந்து விட்டது. லேசாக தொக்கிக் கொண்டிருந்த கொண்டிக்குள் எப்படியோ கொஞ்சம் சமாளித்து உடைந்த கைப்பிடியில்லாத குச்சியை இழுத்து சரி செய்ய முயன்றாள். ஆனாலும் அது உள்ளே நுழையாமல் அந்தக் கொண்டியை தொட்டுக்கொண்டு மட்டுமே இருந்தது. வெளியே இருந்து யாரவது தள்ளினாள் கதவு படாரென திறந்து விடக்கூடிய நிலையில்தான் இருந்தது. வேறு வழியில்லை, காலை ஐந்து பதினைத்துக்கெல்லாம் யாரும் எழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. 5 நிமிடத்தில் வேகமாக தண்ணீரை ஊற்றிக் கொண்டு வெளியே வந்து விடலாம் என்று எண்ணியவள் அணிந்திருந்த புடவையை வேகமாக அவிழ்த்து வீசி விட்டு, கொஞ்சமே கொஞ்சமாக தொக்கிக் கொண்டிருந்த கொண்டியின் மேல் முழு நம்பிக்கை வைத்து பாவாடையையும் ஜாக்கெட்டையும் கூட உதிர்த்துவிட்டு பிறந்தமேனியாக நின்று குளிக்கத் தொடங்கினாள். 

வழக்கமாக 6 மணிக்குமேல் தான் எழுந்திருக்கும் பழக்கம் கொண்ட செல்வா, அன்று தான் திருச்சியில் நடக்கும் கால்பந்துத் போட்டிக்கு செல்வதால், 6.15க்கு சென்னையிலிருந்து புறப்படும்  ட்ரெயினுக்காக வேகவேகமாக எழுந்து தன்னுடைய துணிமணிகள் மற்றும் தேவையானவைகளை அவசரமாக ஒரு ட்ராவல் பேக்கில் எடுத்துவைத்தான். அங்கிருந்த ஒரு டவலை எடுத்துக் கொண்டு பாத்ரூம் நோக்கி ஓடினான். பாத்ரூமில், அப்போதுதான் தண்ணீரை உடலின் மேல் ஊற்றுவதை நிறுத்தியிருந்த உமா, சோப்பை கையில் எடுத்தாள். செல்வா குளிக்கும் அவசரத்தில் பாத்ரூம் கதவை படாரென வேகமாகத் திறக்க அங்கே அவனது அம்மா.

[Vimala1976]

செல்வா பாடாரென்று கதவைத் திறக்க அங்கே,

பாத்ரூமில் அவனது அம்மா உமா முழு நிர்வாணமாக, பிறந்த மேனியாய் முதுகைக் காட்டியபடி நின்றுகொண்டிருந்தாள். பாத்ரூம் கதவு படாரென திறக்கும் சத்தம் கேட்டு உமா சட்டெனத் திரும்பிப் பார்க்க அங்கே பாத்ரூம் வாசலில் அவள் பெற்ற மகன் வெறும் ஷார்ட்ஸ் மட்டுமே அணிந்து, தனது அழகான கட்டுடலைக் காட்டிக் கொண்டு தோளில் ஒரு துண்டோடு நின்றுகொண்டிருந்தான். அவர்கள் இருவருக்குமே அதிர்ச்சி. உமாவுக்கோ அந்த அவசரத்தில் என்ன செய்கிறோம் என்று தெரியாமல் தனது மகனை நோக்கித் திரும்பியவள் அதிர்ச்சியில் உறைந்தபடி அப்படியே சிலையாக நின்றுவிட்டாள். செல்வா தனது அம்மாவை பிறந்தமேனியாக மேலும் கீழுமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அவன் கண்ட காட்சி... அப்படியே கொஞ்சமும் சரியாத அம்மாவின் முலைகளையும், தளதளவென்றிருந்த பளிங்கு போன்ற வயிற்றையும், கொஞ்சமே கொஞ்சமாக முளைத்திருந்த முடிகளோடு அவளது உப்பிய பெண்ணுறுப்பையும், நடிகை ரம்பாவுக்குப் போட்டியாக புஷ்டியாக இருந்த இரு தொடைகளையும், வாழைத்தண்டுக் கால்களையும் செல்வாவின் கண்களுக்கு விருந்தாக்கிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு சில நொடிகளில் மட்டுமே நடந்து விட்டிருந்த இந்த நிகழ்வுகளால் ஆடிப் போயிருந்த செல்வாவோ, அம்மாவின் தேவதை போன்ற அழகை கண்களாலேயே பருகியபடி எச்சில் விழுங்கி நின்றுகொண்டிருந்தான். தனது மகன் பார்க்கும் பார்வையில், சட்டென என்ன நடக்கிறதென்ற சுய நினைவுக்கு வந்த உமா, ஒரு கையால் தனது பெருத்து விம்மிக் கொண்டிருந்த முலைகளையும், மற்றொரு கையைக் கொண்டு தனது பெண்ணுறுப்பையும் மூட முயற்சித்து தோற்றுக்கொண்டிருந்தாள்.

"செல்வா.... டேய் செல்வா..." கத்தவும் முடியாமல் மெல்லவும் முடியாமல் கீச்சுக் குரலில் மகனை அழைக்க, அப்போதுதான் அம்மாவின் அழகிய கண்களையே ஏரிட்டுப் பார்த்தவன் அதில் தெரிந்த பெரும் அதிர்ச்சியில் சுய நினைவுக்கு வந்தான்.

"அம்மா... வந்து... சரிம்மா.. தெரியாம.. வந்து!" உளறிக்கொட்டினான். இதைச் சொல்லிக்கொண்டே திரும்பிச் செல்ல எத்தனிக்க. அம்மாவின் அழகும், அவளது வடிவான உடலும் அவன் மனதையும் உடலையும் எதோ செய்ய திரும்பிச் சென்றவன் அப்படியே நின்று மீண்டுமொருமுறை திரும்பிப் பார்க்க, உமா கைகளால் தனது அழகுப் பொக்கிஷங்களை மறைத்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தாள். வாசலில் நின்று திரும்பித் தன்னை உற்றுப் பார்க்கும் மகனின் கண்களில் எதோ ஒன்றைக் கண்டு அதிர்ச்சியானாள். அவளது இதயமும் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டிருந்தது. அடிவயிற்றில் சில்லென்றதொரு உணர்வு, அவளது பெண்ணுறுப்பிலும் ஏதோ குறுகுறுப்பானதொரு உணர்வு. மகன் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாலும் இன்னமும் பதட்டம் நீங்காமல் அங்கே சற்று நேரம் நின்றுகொண்டிருந்தவள், பிறகு சட்டென்று உணர்வுக்கு வந்தவளாக குளிப்பதை விட்டுவிட்டு அவசர அவசரமாக பாவாடை ஜாக்கெட்டை அணிந்துகொண்டு, சேலையை உடம்பைச் சுற்றிப் போர்த்திக்கொண்டு வேகவேகமாக வெளியே வந்துவிட்டாள். அன்று, அந்த நிலையில் அவளுக்கு கோயிலுக்கும் போக விருப்பமில்லை. அப்படியே தன்னுடைய அறைக்கு வந்தவள் கணவன் நன்றாகத் குறட்டை விட்டுத் தூங்கி கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தவள் சற்று சலிப்பாக தன்னுடைய புடவையை அணிந்துகொண்டாள். மீண்டும் வந்து கணவனுக்கு அருகில் படுத்தவளுக்கு இப்போது உறக்கமும் பிடிக்கவில்லை. இதயத் துடிப்பு அதிகரிதது. அன்று அதிகாலையிலேயே அவளுக்கு உடல் உஷ்ணமாகி என்னென்னவோ செய்ய கணவனை எழுப்பலாம் என்று யோசித்தவள், பின்பு அந்த யோசனையையும் கைவிட்டாள். அவன் எழுந்தும் ஒன்றும் செய்யப் போவதில்லை என்ற சலிப்பு அவளுக்கு

அங்கே, பாத்ரூமில் இருந்து தன் அறைக்கு ஓடிச்சென்ற  செல்வாவுக்கோ மனது படபடவென்று அடித்துக் கொண்டிருந்தது. உடல் சூடாகி, மீண்டும் மீண்டும் பாத்ரூமில் கண்ட அம்மாவின் நிர்வாணக் கோலம் மனக்கண்ணில் வந்து போனது. எவ்வளவோ முயன்றும் அவன் கற்பனையை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. "அம்மாதான் எவ்வளவு அழகு, எத்தனை கவர்ச்சி, அப்பப்பா இன்னமும் முன்புறம் தொங்காமல் எப்படி பெருத்து முட்டிக் கொண்டிருக்கிறது அம்மாவின் கொங்கைகள். அவளுக்கு நாற்பது வயதென்றால் யாரும் நம்ப மாட்டார்களே!" என்ற கூக்குரல் அவன் மனதையும் மீறி காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. தன் அம்மாவைப் பற்றிய இப்படியொரு எண்ணம் இதற்க்கு முன்பு அவனுக்கு வந்ததே இல்லை. அம்மாவின் அழகான முகமும் பாந்தமான உடலும் எப்போதும் முகத்தில் குடிகொண்டிருக்கும் அன்பான புன்னகையும் மட்டுமே இதற்க்கு முன்பு அவன் அம்மாவைப் பற்றி நினைத்தால் தோன்றும் எண்ணங்கள். ஆனால் இப்போதோ அவளின் கவர்ச்சியான நிர்வாண உடலல்லவா நினைவுக்கு வந்து தொலைக்கிறது. அவன் தன்னையே நொந்து கொண்டபடி அப்படியே சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தான். திடீரென்று ட்ரைனுக்கு செல்ல வேண்டுமே என்பது நினைவுக்கு வர. அவசர அவசரமாக பாத்ரூமை நோக்கி ஓடினான். அவசரமாகத் தண்ணீரை தலையில் ஊற்றிக் கொண்டான். 

உமாவுக்கோ அப்போதுதான் தான் பாத்ரூமில் ஹீட்டரை ஆஃப் செய்ய மறந்து நினைவுக்கு வர, தூக்கம் வராமல் படுத்திருந்தவள் சட்டென எழுந்து அவளும் பாத்ரூமுக்கு ஓடினாள். பாத்ரூமின் கதவைத் தள்ள இப்போது அவளது மகன் அங்கே தனது தண்டிற்கு சோப்புப் போட்டுத் தேய்த்துக்கொண்டிருக்க, நன்றாக முடிகள் மளிக்கப்பட்டு அழகாகத் தெரிந்து கொண்டிருந்த அவனது தண்டு விறைக்காத நிலையிலேயே ஐந்து அங்குலத்துக்கு மேல் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அதனை அங்கே பார்த்தவளுக்கு மயக்கம் வராத குறைதான்...

"ஐயோ, ஐயோ...ஸ்ஸ்ஸ். சாரிடா செல்வா.. சாரி!" என்று சொல்லிவிட்டு அவனது முகத்தைக் கூடப் பார்க்கத் திராணி இல்லாமல் விடுவிடுவென்று தனது அறைக்குத் திரும்பி விட்டாள். இப்போது அம்மா மகன் இருவரும்க்குமே ஒரே நிலைமைதான் . அதே தர்ம சங்கடங்கள். மனது முழுக்க நிறைந்திருந்த மற்றவரின் நிர்வாணக் கோலங்கள். அவர்கள் மறக்க நினைத்தும் மீண்டும் மீண்டும் அவர்களது மூளையை நிறைத்துக் கொண்டிருந்தது.

ஏறக்குறைய ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு நடந்துவிட்ட இந்த சம்பவங்களினால், உமா இப்போது தனது ஆசை மகனின் முகத்தில் முழிப்பதற்க்கே சங்கடப் பட்டாள். இப்படியிருக்கும் நிலையில் அவனிடம் போய் எப்படிக் கேட்பது, 'பாத்ரூம் கைப்பிடி சரியில்ல அத மாத்தணும்' என்று. எதுவுமே புரியாத கணவனிடம் இதையெல்லாம் சொல்லவா முடியும். 

அன்று காலையில்தான் திருச்சில் இருந்து வந்திருந்தாலும் செல்வாவுக்கும் அதே நிலைமைதான். அம்மாவின் முகத்தில் முழிப்பதற்கே வெட்கமாக இருந்தது அவனுக்கு. இருக்காதே பின்னே, பாத்ரூமில் நிற்பது அம்மா என்று தெரிந்ததும் உடனே திரும்பி ஓடி இருக்க வேண்டாமா. எதோ 'பசித்தவன் பன்னு கடையைப் பார்த்த மாதிரி' காணாததைக் கண்டவன் போல் ஆவென்று வாய் பிளந்தல்லவா பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அதோடு விட்டிருந்தாலும் பரவாயில்லை, திரும்பிப் போனவன் அப்படியே போயிருக்க வேண்டும். காதலியைப் பிரிபவன் போல் திரும்பி மீண்டும் ஒரு பார்வை வேறு. அம்மா என்ன நினைப்பாள், கொஞ்சமாவது புத்தி வேண்டாமா உனக்கு?! இப்படிப் பலவாறு செல்வா அவனையே நொந்துகொண்டிருந்தான்.

செல்வா, எப்போதும் கல்லூரி கிளம்பும் முன் தன் தங்கை பூஜாவிடம் எதாவது வம்பிழுப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். அன்று அதுவும் கூட அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. தங்கை கீதா(20) அவனுடைய கல்லூரியிலேயே மூன்றாமாண்டு வணிகவியல் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். செல்வா (22) முதுகலை கணினி அறிவியல். வீட்டிலிருந்து இருவரும் சேர்ந்தே தான் கல்லூரிக்கு புறப்படுவார்கள். எப்போதும் கல்லூரிக்கு தங்கையை வண்டியிலேயே அழைத்துச் செல்வான். எப்போதாவது பூஜா சீக்கிரம் புறப்படவேண்டி இருந்தால் அப்பா அலுவலகம் கிளம்பும் பொது 8 மணிக்கெல்லாம் அவரோடு சென்றுவிடுவாள். கல்லூரியிலிருந்து திரும்பும்போது பெரும்பாலும் தோழிகளோடு பஸ்ஸிலேயே வந்துவிடுவாள். வீட்டில் அண்ணன் செல்வாவும் தங்கை பூஜாவும் எலியும் பூனையுமாக அடித்துக் கொண்டாலும் உள்ளுக்குள் இருவருமே மிகவும் பாசமானவர்கள். ஒருவரை ஒருவர் எப்போதும் விட்டுக்கொடுக்கவே மாட்டார்கள். பலமுறை ஏதாவது ஒரு காரணத்திற்க்காக அப்பா அவனைத் திட்டும்போதும், அவள் தன் அண்ணனுக்காக  வரிந்து கட்டிக் கொண்டு வருவாள். இளங்கோவுக்கு மகள் பூஜாவைக் கண்டாலே சற்று பயம்தான். கொஞ்சம் வாயாடி. அவளிடம் வார்த்தை போர் செய்ய அவருக்குமே முடியாது. 

அன்று செல்வா, என்றுமே இல்லாத திருநாளாக சீக்கிரமாகவே தயாராகி எட்டு மணிக்கெல்லாம் அவனது அறையில் இருந்து வெளியேற,

"டேய் என்னாடா, இன்னைக்கு சீக்கிரமாவே கிளம்பிட்டே! ஏதாவது ஃபிகரு உஷாராயிடுச்சா?" தங்கை தனது வழக்கமான அஸ்திரத்தை கையிலெடுக்க. என்றுமே சளைக்காமல் எதிர்வினையாற்றும் அவனும் அன்று எந்தவித சலனமும் காட்டாமல்

"இல்லடி புட்பால்-ல கப் வின் பண்ணதுக்கு பிரின்ஸ் இன்னைக்கு டீ பார்ட்டி தர்றார். அதான்" என்று சுருக்கமாக முடித்துக்கொண்டான் 

"டீ பார்ட்டி-ன்னா அது சாயங்காலம் தான. தொற காலைலயே போய் என்ன கிழிக்கப் போறீங்க" வழக்கமான பூஜாவின் நக்கல்

"என்னடி, கேள்வியா கேட்டுட்டு இருக்க.. ஃப்ரெண்ட்ஸோட போறேன் போதுமா"

"ஏண்டா கத உடுறே! உன்னோட ஃப்ரெண்ட்ஸ்ஸெல்லாம் என்னைக்குடா 8 மணிக்கெல்லாம் எழுந்திருச்சாங்க" பூஜா அண்ணனை கேள்வியால் துளைத்துக்கொண்டிருக்க, அங்கே அவரின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்த இளங்கோ

"ஏய் புஜா, நீ ஏன் இதையெல்லாம் கேட்டுட்டு இருக்கே. அவன்தான் பொய் பொய்யா சொல்றான்னு தெரியுதில்ல. இன்னைக்குத்தான் திருச்சிய மேஞ்சிட்டு வந்திருக்கான். அடுத்து இப்ப சென்னைய மேய கிளம்பிட்டான். அவனுக்கென்ன பட்டத்து ராஜா" என்று இளங்கோ அவனை முறைத்தபடி கடுகடுக்க 

"அப்பா!? இப்ப நா உங்ககிட்ட ஏதாவது கேட்டேனா. தேவையில்லாத விஷயத்துல நீங்க எதுக்கு மூக்க நொளைக்குறீங்க. இது எனக்கும் அண்ணனுக்கும் நடுவுல நடக்குறது. பேசாம உங்க வேலைய மட்டும் பாத்துட்டு ஆஃபீஸுக்கு கிளபுர வழியாய் பாருங்க" மனுஷன் பூஜாவின் சொல்லுக்கு அப்படியே அடங்கிப்போனார். அவரும் அப்படியே டைனிங் டேபிளில் காலை உணவுக்காக அமர்ந்தார். சமயற்கட்டிலிருந்த வெளியே வந்த உமா தாய்ப்பாசத்தோடு  'என்னடா அவசரம் சாப்பிட்டுட்டு போகலாமில்ல' என்று சொல்ல நினைத்து மகனைப் பார்க்க அவளுக்கு ஒருவாரம் முன்பு பார்த்த நிர்வாணக் கோலமும் மகனின் கட்டுமஸ்தான உடலும் தான் நினைவுக்கு வந்தது. அவள் கேட்க வந்ததை அப்படியே நிறுத்திவிட்டு தலையைக் குனிந்து கொண்டே.

"ஏண்டி பூஜா நீயாவது சாப்பிட்டுப் போகலாமில்ல" என்று உமா மகனுக்கும் சேர்த்தே பரிந்துரைத்தாள்.

"இல்லம்மா, எனக்கும் காலேஜ்ல கொஞ்சம் ப்ராஜெக்ட் ஒர்க்கெல்லாம் ப்ரின்ட்அவுட்  எடுக்கணும். கேன்டீன்லயே சாப்பிட்டுப்பேன்" சொல்லிவிட்டு அம்மாவின் பதிலுக்குக் கூடக் காத்திருக்காமல் அண்ணனுடன் கிளம்பிவிட்டாள். போகும் வழியில்

"டேய் அண்ணா. நானும் அப்பருந்து பாத்திட்டே வர்றேன். இன்னைக்கு என்னடா ஆச்சு உனக்கு. உர்ருன்னே வர்றே. அதான் கப்பு வின் பண்ணீட்டீங்கல்ல. அப்புறமும் என்ன? நீங்க ஜெயிச்சதக் கூட எங்கிட்ட சொல்லணும்னு தோணல. அப்படி யாருண்ணா அது?"

"யாருன்னா?! எனக்குப் புரியல" ஒற்றை வரியில் செல்வாவிடமிருந்து பதில் வந்தது

"யாருன்னா!? வந்து... அந்தப் பொண்ணு யாருன்னு கேட்டேன். எங்கண்ணனோட மனசக் கெடுத்த அந்தப் பொண்ணு! யாருன்னு கேட்டேன்" அவள் குரலில் அப்படியொரு அதிகாரம்.

"ஏய் சீ. ஒளராத. அப்படியெல்லாம் யாரும் இல்லை. அப்படி ஏதாவது இருந்தா உன்கிட்ட சொல்லாமலா இருப்பேன்"

"அதான் இப்பக்கூட சொல்ல மாட்டெங்குறியே. உன்னப் பத்தி எனக்குத் தெரியாதா! இப்படியெல்லாம் உம்முன்னு இருந்து உன்னைப் பாத்ததே இல்ல. ஏதாவது கேட்டா, பதில் கூட ஒழுங்கா சொல்ல மாட்டேங்குறே. பொய் சொல்ற. இதுக்கெல்லாம் பின்ன என்ன அர்த்தம்" தங்கையின் ஏறக்குறைய சரியான கணிப்பில் அதிர்ந்தவன், சட்டென பிரேக் போட பூஜாவின் அழகிய இளம் முலைகள் அண்ணனின் முதுகில் முட்டி மோதியது. அவளுக்கும் குறுகுறுவென்றிருந்தது.

"அதான் சொல்றேன்ல்ல பூஜா, ஒன்னும் இல்லைன்னு. சும்மா அதையே கேட்டு நோண்டிட்டு இருக்காத" செல்வா சற்றுக் கோபமாகவே சொல்ல தங்கையும் இப்போது சோகமானாள். அண்ணனின் இந்த நடவடிக்கைகள் அவளுக்கும் ரொம்பப் புதிதாகவே இருந்தது. அவர்கள் இருவரும் ஒருவழியாக கல்லூரிக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள்.

அங்கே வீட்டில்  அம்மா உமாவோ....

தொடரும்...

<<மறக்காமல் உங்களது கருத்துக்களை பதிவிடுங்கள்>>

[Vimala1976]

அங்கே வீட்டில் உமா,

கணவரும் பிள்ளைகளும் அலுவலகத்துக்கும் கல்லூரிக்கும்  சென்றுவிட அந்த வீடே வெறிச்சோடியது. இப்படி இருப்பது உமாவுக்கு ஒன்றும் புதிது கிடையாது என்றாலும் அன்று அவளுக்குமே அந்தத் தனிமை தேவையான ஒன்றாக இருந்தது. காலையில் சிறிது நேரம் வீட்டு வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருந்தவள் ஒரு பதினோரு மணி வாக்கில் வேலைகளையெல்லாம் முடித்துவிட்டு ஆசுவாசமாக டீவியின் முன்னாள் அமர்ந்தாள். அவளுக்கு பாடல்கள் கேட்பதில் விருப்பம் அதிகம் என்பதால் மியூசிக் சேனல் ஒன்றை வைத்துவிட்டு சோஃபாவில் ஆயாசமாக அமர்ந்தாள். டீவியில் உன்னை நினைத்து படத்திலிருந்து "என்னை தாலாட்டும் சங்கீதம் நீயல்லவா" என்ற பாடல் ஓடிக்கொண்டிருக்க அதனை சோஃபாவின் பின்னிருக்கையில் ஒய்யாரமாக சாய்ந்தபடி அப்படியே கண்கள் மூடி கேட்டு ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். டீவியில் அந்தப் பாடல் முடிந்து அடுத்த இரண்டு பாடல்கழும் மெலோடியாகவே இருக்கவே, மூடிய கண்களில் இருந்த கருவிழிகள் பாடலுக்கு ஏற்ப அழகாக அசைந்து ஆடிக்கொண்டிருந்தன. அந்த நேரம் ஒரு சிறிய கிட்டார் பீஜிஎம் கேட்கத்தொடங்கியது, அதனைத் தொடர்ந்து 

"காதல் என்னுள்ளே வந்த நேரம் அறியாமல்
நாட்கள் இப்படி ஓடுதே வாழ்வில்"

என்ற பாடல் 'நேரம்' படத்திலிருந்து ஓடத் தொடங்க, மூடியிருந்த உமாவின் கண்கள் சாடாரெனத் திறந்து கொண்டது. அந்தப் பாடல் அவளுக்கு ஒன்றும் பிடிக்கும் என்பதால் அல்ல... அவளுக்கு நிவின் பாலியை ரொம்பவே பிடிக்கும். நிவின் பாலி ஒன்றும் அழகாய் இருப்பதால் அல்ல, அவன் தோற்றத்தில் தனது மகன் செல்வாவை போன்றே இருப்பதனால். அந்த நேரம் அவளுக்கு, "இல்லை இல்லை, என் மகன் அந்த நிவின் பாலி-யை விடவும் மிகுந்த பேரழகன்" என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்க. எதனை மறக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாளோ அவளுக்கு அதுவே மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது. தனது மகனின் நிர்வாண உடலும், அவனது அகன்று விரிந்த மார்பகங்களும், ஒட்டிய வயிறும்.. அதற்கும் கீழே அவன்.. நினைக்க நினைக்க அவளுக்கு அப்படியே உடல் சிலிர்த்துக்கொண்டது. அவளது உப்பிய மார்பகங்களில் கருஞ்சிவப்பு நிறத்தில் நீட்டிக் கொண்டிருந்த காம்புகள் மேலும் விறைத்து அவள் அணிந்திருந்த ஜாக்கெட்டை முட்டித் துளைக்க அங்கே உமாவுக்கோ  இன்பமானதொரு உணர்வு உடல் முழுவதும் பரவத் தொடங்கியது. உடல் உஷ்ணமாகி அவளது புடவைக்குள்ளே, தொடைகளுக்கு நடுவில் ஈரமானதொரு உணர்வு தோன்ற அந்த ஈரத்தில் அவள் உடலில் மின்சாரம் பாய்ந்தது; உமா துடித்தாள். அவளின் மார்பு அனிச்சையாக தானாகவே விம்மித் தணிய அப்படியே உடலை வில்லாக வளைத்து நெட்டித் தள்ளினாள். 

ஒரு சில வினாடிகளில் நடந்த இந்த இன்ப பெருக்கத்தால், உமா தன்னை மறந்த நிலையில் மெதுவாக தனது வலது கையை கொண்டு சென்று புடவைக்கு மேலே அவள் பெண்மை இருக்கும் இடத்தைத் தேடி அதனை அழுத்திப் பிடித்து பிசைந்து கொண்டாள். உணர்வுகள் கன்னா பின்னாவென்று அலைமோத இடுப்பை மேலும் கீழும் வளைத்தபடி அவள் தனது கைகளை வைத்து பெண்ணுறுப்பை மேலும் கீழுமாக தேய்க்கத் தொடங்கியிருந்தாள். என்ன செய்கிறோம் ஏது செய்கிறோம் என்ற நினைவு எதுமே இல்லாமல் தனது உடலின் வேட்கைகளுக்குக் கட்டுப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவளது புடவைக்கு மேலேயே இருந்த விரல்களும் கைகளும் அவளுக்குப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை. 'எனக்கு வேணும், எனக்கு வேணும் அது எனக்கு வேணும். எதாவது செய்யி உமா' என்று உடல் அவளுக்கு தீர்க்கமான கட்டளையிட. அப்படியே எழுந்து    அருகில் இருந்த மகனின் அறைக்கு அவசரமாக ஓடினாள். அவன் படுத்துக்கொள்ளும் படுக்கையில் வேகமாக ஓடிச் சென்று படுக்கைக்கு குறுக்காக தொப்பென விழுந்தவள், அப்படியே புடவையை பரபரவென்று மேலே ஏற்றிக் கொண்டாள். அவளது கைகள் எந்தக் கட்டளைக்கும் காத்திருக்கவில்லை. வலது கை தானாகவே தொடைக்கு நடுவில் ஊர்ந்து சென்று அவளது பெண்மையைப் பற்றி பிசைந்து கொண்டிருக்க, இடது கையோ மெதுவாக வயிற்றில் ஊர்ந்தபடி சென்று வலது மார்பைக் பற்றியது. பற்றியதும் மெதுவாகப் பிசைந்துகொண்டே, ஒரு விரலை தனது பெண்மைக்குள் நுழைத்து வீணை வாசிப்பது போன்று  உள்ளும் வெளியுமாக இழுத்து அசைக்க, சட்டென  உடலில் தேனாகப் பாய்ந்த இன்பம் அலை அலையாக உடலெங்கும் பரவத் தொடங்கியது. இப்படியே ஐந்து நிமிடங்களுக்கு மேலாக கைவேலைகளைப் பண்ணிக்கொண்டிருக்க, இப்போது ஹாலில் இருந்த டிவியில் இருந்து,

"தொடத்தொட மலர்ந்ததென்ன பூவே
தொட்டவனை மறந்ததென்ன?"

வந்த இந்தப் பாடல் வரிகள் அவளை மேலும் இம்சிக்கத் தொடங்கியது. அப்படியே இடது கையை நீட்டி அருகிலிருந்த மகன் படுத்துக்கொள்ளும் தலையணைகளில் ஒன்றை எடுத்தவள், அதனை மார்புக்கு குறுக்காக வைத்து இறுக்கமாக அனைத்துக் கொண்டாள். முகத்தில் புரண்டுகொண்டிருந்த தலையணையின் ஓரங்களில் மகனின் கழுத்திலிருந்து வந்துகொண்டிருந்த ஆண்மை வாசம், அவளது நாசியின் வழியே உடலெங்கும் பரவியது. அப்படியே, அவள் உடலை மின்சாரம் தாக்கியது போன்றதொரு உணர்வு. உமா மகன் கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே தனது உடலை வில்லாய் வளைத்து கைகளையே அம்பாக்கி ஓர் மாபெரும் உச்சத்திற்கு தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள். அந்த நேரம் பார்த்து, அவளது செல்போன் மணியடிக்க அதனை பொருட்டாகவே மதிக்காமல் தனது இரண்டு விரல்களை பெண்ணுறுப்பில் வைத்து வேகமாகக் குத்திக்கொண்டே...

"ஹாங்....ஹஆஸ்ஸ்ஸ்...ஹாங்...ம்ம்மாஆ... ஆஆஆ.. ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்" என்றதொரு பெருங்க்கூச்சலோடு அவள் உச்சத்தை தொட அவளது பெண்மையிலிருந்து பாய்ந்து வந்த காமத் திரவங்கள் ஒரு அடிக்கும் மேல் பிச்சி அடித்தது. அப்படியே அத்தனையையும் தனது மகனின் படுக்கை மெத்தையின் மேல் அபிஷேகம் செய்து விட்டாள். படுக்கையில் ஒரு அடிக்கும் மேல் திட்டுத் திட்டாக ஈரம் பரவியிருந்தது. விரல்கள் இன்னும் அவளது பெண்மையிலேயே இருக்க, இபோது அவளது நுரையீரல்களோ காற்றுக்காக ஏங்க பந்தயத்தில் ஓடியதுபோல் மேல்மூச்சும் கீழ்மூச்சும் வாங்கிக்கொண்டிருந்தாள். 

இப்போது அவளது செல்போன் மீண்டும் மணியடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. 'அய்யோ, இந்த நேரத்தில யாரு போன் பண்றது' என்று நினைத்துக்கொண்டே வேண்டா வெறுப்பாக கட்டிலை விட்டு எழுந்தாள். நீண்ட வருடங்கள் கழித்து கண்டதொரு காம உச்சத்தால் அவளது கால்கள் நடக்கமுடியாமல் தடுமாறியது. மெதுவாக நடந்து சென்று ஹாலில் இருந்த போனை எடுக்க, அந்தத் திரையில் ' செல்விக்கா காலிங்' என்று வந்து கொண்டிருந்தது. செல்வி வேறு யாருமில்லை, அவளது உடன் பிறந்த அக்கா. அவளை விட இரண்டு வயது மூத்தவள். உமா போனை அட்டென்ட் செய்ய 

"ஏண்டி செல்வி போனை எடுக்க இவ்வளவு நேரமா. என்னாச்சுடி" அந்தப் பக்கமிருந்து அக்காவின் பதட்டமான குரல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

"இல்லக்கா சமையல்கட்டுல கொஞ்சம் வேலையாயிருந்தேன். அதான்" தயங்கித் தயங்கிப் பேசினாள். இன்னமும் அவளுக்கு உடல் தந்த இன்பத்தால் குரல் நடுங்கி கொண்டிருக்க மூச்சு வாங்கி கொண்டிருந்தாள்.

"என்னாச்சுடி உமா. ஏதாவது உடம்பு கிடம்பு சரியில்லையா? ஏன் மூச்சு வாங்குது"   

"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லக்கா. சொல்லுக்கா ஏதாவது அவசரமான விஷயமா ரெண்டு வாட்டிக்கும் மேல கூப்பிட்டுருக்கே" பதட்டத்தோடு கேட்டாள்.

"ஆமாடி உமா. வந்து, அப்பாவுக்கு ரொம்ப உடம்புக்கு முடியல. இன்னைக்கோ நாளைக்கோன்னு இழுத்துக்கிட்டு இருக்குடி. அதான் கூப்பிட்டுச் சொல்லலாம்னு..." செல்வி சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே 

"ஐயோ... என்னாச்சிக்கா! என்ன திடீர்னு?" பதறினாள் 

"ஏண்டி நீ வேற பதர்றே. உனக்குத்தான் தெரியுமில்ல, அவரும் ரொம்ப நாளா படுத்த படுக்கையாயிருக்கார். வயசும் அவருக்கு என்னாகுது. 75க்கு மேல ஆகுது. குடி சிகரெட்டுன்னு அனுபவிச்ச ஒடம்பு. அதுக்கும் மேல தாங்காதுடி. நம்ம டாக்டர் வந்து பாத்துட்டு 2 நாளைக்கு மேல தாங்காதுன்னு சொல்லிட்டாரு. நீங்களும் பசங்கள கூட்டிட்டு வந்துருங்கடி. ரெண்டு நாளுங்கறது ஒரு நாளுல கூட முடிஞ்சிடும். சொல்லமுடியாது" செல்வி அக்கா சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே.

"சரிக்கா இன்னைக்கே கிளம்பி வந்திடறோம்"

"இன்னைக்கே என்ன இன்னைக்கு. இப்பவே ஒரு மணி நேரத்துல ஒரு டாக்ஸியை புடிச்சாவது கிளம்புங்க. உனக்காக இங்க எல்லாரும் கத்துக்கிட்டு இருக்கோம். உங்க வீட்டுக்காரர் அவரு கிட்டயும் சொல்லீருடி. சரியா"

"சரிக்கா, ஆனா நீ என்னக்கா அப்பா சீரியஸா இருக்கிறத இவ்வளவு சாதாரணமா சொல்லுறே. எனக்காக எதுக்கு காத்திருக்கணும்" சந்தேகத்தை அக்காவிடம் கேட்டே விட்டாள்

"ஏண்டி அவரு ஆண்டு அனுபவிச்ச மனுஷன். வயசாயிடுச்சி. இதுக்கும் மேலே இருந்தா அவருக்கும், நம்ம அம்மாவுக்கும் தான்டீ ரொம்பக் கஷ்டம். போய்ச் சேரட்டுமே சந்தோஷமா. இப்ப என்ன? இது நம்ம வீட்டுல நடக்குற கல்யாணச் சாவுடி. அதனால அதைப்பத்தியெல்லாம் கவலைப்படாம சீக்கிரமா வந்து சேருங்க சரியா?. நானும் செல்வாவையும், பூஜாவையும் பாத்து வருஷக் கணக்குல ஆவுது. அவங்க ரெண்டு போரையும் மறக்காமக் கூட்டிட்டு வா. சரி நான் போனை வைக்கிறேன். நீங்க கெளம்புற வழியைப் பாருங்க. உமாவும் சரியென்று சொல்லிவிட்டு போனை துண்டித்தாள்.

அடுத்த கால் அவள் கணவனுக்குத்தான் செய்தாள். அக்கா சொல்லிய விஷயங்களை கணவனிடம் சொல்ல அவரோ. "என்னால லீவெல்லாம் போடா முடியாதுடீ. நீங்க வேணா கெளம்பிப் போயிட்டு வாங்க. அங்க போனதுக்கப்புறம் உங்க அப்பா ஒருவேளை போய்ச் சேந்தா எனக்குச் சொல்லு. நான் கெளம்பி வர்றேன். அந்தாளெல்லாம் இது வரைக்கும் இருந்ததே பெரிய விஷயம்-னு சந்தோஷப்படணும்" என்று ஏளனமாகச் சொல்ல அவளுக்கும் ஒன்றும் பெரிய ஆச்சரியமாக இருக்கவில்லை. அவரது பழி வாங்கலை இப்படி எதிலாவது காடுவாரென்று அவளுக்கும் நன்றாகத் தெரியும். ஏன் என்பதை பின்னால் பார்க்கலாம். 

கல்லூரிக்கும் போன் செய்து விஷயத்தை சொல்ல மகனும் மகளும் அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் வீடு வந்து சேர்ந்தார்கள். அவர்கள் வந்தவுடன் செல்வா ஒரு தெரிந்தவரின் கேபுக்கு சொல்ல, அவரும் அடுத்த ஒன்றரை மணி நேரத்திற்கெல்லாம் ஒரு 'டோயோட்டா ஈட்டியோஸ்' காரை வீட்டிற்கு அனுப்பிவைத்து விட்டார். அவர்களும் ஒரு வாரத்திற்கு வேண்டிய  துணிகளையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு ஒரு மூன்றரை மணிவாக்கில் திருநெல்வேலிக்கு கிளம்பி விட்டார்கள். அப்போது செல்வா 

"சார் பின்னாடி டிக்கியை கொஞ்சம் ஓப்பன் பண்றீங்களா? லக்கேஜ்  நெறைய இருக்கு" அவர்கள் நீண்ட நாள் களித்து ஊருக்கு போவதால் அம்மாவும் பொண்ணும் மட்டுமே கிட்டத்தட்ட 4 டிராவல் பேக்குகளை  நிரப்பி இருந்தனர். அவனுடையது ஒன்று மொத்தம் ஐந்து.

"அது, சார் மதுரையில சொந்தக்காரங்க வீட்டுல அவுட்டோர்  ஏசி ஒன்னு கொடுக்கச் சொன்னாரு. அதுவே டிக்கி ஃபுல்லா இருக்குது சார். நீங்க வேணுன்னா பிரன்ட் சீட்டை கொஞ்சம் பின்னாடி தள்ளி முன்னாடியே வச்சிக்கோங்க. நீங்க மூணு பெரு தான பின்னாடி தாராளமா உக்காரலாம் சார்" அவர் சொன்னபடியே செல்வாவும் பிரன்ட் டோரை திறந்து லெஃகெகை நிரப்பிவிட்டு. மூவரும் பின்னால் அமர்ந்து கொள்ள கார் 
திருநெல்வேலிக்கு பயணிக்கத் தொடன்கியது.

(தொடரும்)

<<PS : கதை பற்றிய உங்களது மேலான கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்>>

[Vimala1976]

கதை மிகவும் எதார்த்தமாக அற்புதமாக இருக்கிறது. தொடர்ந்து எழுதுங்கள். மகன் அம்மாவை அம்மணமாக பார்த்த தருணத்தில் அம்மா எப்படி react செய்து இருப்பாள், அவள் உடல் வாகு எப்படி இருக்கும் என AI மூலம் உருவாக்க முயற்சித்தேன். படங்கள் இதோ..

படங்கள் அத்தனையும் அருமை நண்பரே. உங்களது ஆர்வத்திற்கும், ஈடுபாட்டிற்கும் நன்றியும் வாழ்த்துக்களும். தொடர்ந்து இணைந்திருங்கள்.

[Vimala1976]

கார் திருநெல்வேலி நோக்கிப் பயணிக்க,

காரின் பின்னிருக்கையில் வலதுபுறம், அப்படியே ட்ரைவர் இருக்கைக்கு பின்புறம் ஜன்னலோரம் பூஜாவும், நடுவில் உமாவும், உமாவுக்கு அந்தப்பக்கம் ஜன்னலோரம் செல்வாவும் அமர்ந்திருந்தனர். மூவரும் நெருக்கமாக அமர்ந்திருக்க, உமாவுக்கோ இப்போது மிகவும் சங்கோஜமாக இருந்தது. அவளுக்கு இடதுபக்கம் அமர்ந்திருந்து மகனின் தொடைகள் அவளது மென்மையான தொடைகளோடு உரச உமாவுக்கு உடலெங்கும் மயிர்க்கூச்செரிந்தது. விவரிக்கமுடியாத இன்ப உணர்வு உடலெங்கும் பாயத் தொடங்கியது. மற்ற சந்தர்ப்பமாயிருந்தால் பரவாயில்லை. ஆனால் இப்போது மகனின் முழு நிர்வாணத்தையும் அவன் நீளமான ஆண்மையையும் கண்டபிறகு உமாவுக்கு மகனின் நெருக்கம் மற்றும் உடலின் ஸ்பரிசம் ஏதேதோ ரசாயன மாற்றங்களை அவளுக்குள் உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது. உடம்பே சில்லிட்டு, மயிர்க்கூச்செரிந்தது,  அப்படியே குறுகுறுவென்று உணர்ந்தாள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அன்று காலையில்தான் செல்வாவின் படுக்கையில் படுத்து அவனை நினைத்து சுயஇன்பம் கண்டதுவேறு அவளுக்கு ஒருபுறம் குற்ற உணர்ச்சியாக இருந்தாலும், அதனையும் மீறி அவனது கடினமான ஆண்மையுள்ள தொடைகளின் ஸ்பரிசம், அவனது இடுப்போடு உரசும் அவளது கனத்த பின்புற உருண்டைகள், மேலும் அவன் முதுகினோரம்  உறவாடும் சேலைமூடாத உமாவின் இடுப்புப் பகுதி மற்றும் மகனின் இறுக்கமான தோள்பட்டையின் நெருக்கம் என்று அவர்களின் உடல் முழுவதும் ஒன்றோடொன்று உரசுவது அவளின் காம இச்சைகளை  மீண்டும் கிளர்ந்தெழச் செய்தது. அதனை அடக்க வழிதெரியாமல் தத்தளித்தாள். எங்கே அது உடைந்து காட்டாற்று வெள்ளமாக பெருக்கெடித்துவிடுமோ என்ற பயத்தில் இப்போது மகனை விட்டு சற்று தள்ளி உட்கார முயல, உமா மகளை வலதுபுறம் ஜன்னலோரமாக நெறுக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

"அம்மா,  என்னம்மா நீ மேலயே இடிச்சுட்டு வர்றே. அந்தப்பக்கம் தான் அவ்வளவு இடம் இருக்குல்ல. கொஞ்சம் தள்ளி உக்காந்தா என்ன" பூஜா அம்மாவிடம் கோபமாகச் சொல்ல

"ஏண்டி இப்படிக் கோச்சிக்கறே! அதான் வண்டில ஏறும்போதே நான் ஜன்னல் பக்கம் உக்காந்துக்கறேன். நீ அண்ணனோட உக்காந்துக்கோன்னு சொன்னேன். நீதான் கேக்கல!"

"அவன் பக்கத்துல யாரு உக்காருவா. இப்பெல்லாம், எதுக்கெடுத்தாலும் எறிஞ்சி எறிஞ்சி விழுறான். நான் அவன்கிட்டல்லாம் உக்கார முடியாது" கோபமாக அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் முகத்தை உர்ரென்று தூக்கி வைத்துக்கொண்டாள்.   

"உனக்கு அண்ணனோட என்னடி பிரச்னை!? இப்ப எதுக்கு இப்படி வள்ளுன்னு நாய் மாதிரி விழறே. என்னாச்சி உனக்கு?" உமா 

"பொதுவா இப்ப.... எப்பவுமே நம்மகிட்ட நல்லா பேசறவுங்க, மூஞ்ச தூக்கிவச்சிக்கிட்டு உம்முன்னு பேசாம இருந்தா என்ன, எதுன்னு கேப்போமா இல்லையா? அதைத்தான் நானும் அவங்கிட்ட கேட்டேன். அதுக்கு பெரிய இவன்மாதிரி கோபம் வருது அவனுக்கு!" அண்ணனைப் பற்றி அம்மாவிடம் முறையிட்டாள். உமாவுக்கோ, மீண்டும் அண்ணனும் தங்கையும் சண்டையை ஆரம்பித்துவிட்டார்களா என்றிருந்தது. சொல்லிவிட்டு பூஜாவே மீண்டும் தொடர்ந்தாள்

"அதான்... யாரையாவது லவ் பண்றியான்னு கேட்டேன்; இல்லேன்னா இல்லன்னு சொல்ல வேண்டியதுதானே. அதுக்குப்போய்  வள்ளுன்னு நாய் மாதிரி எறிஞ்சி விழுறான். அவன் கிட்ட யாரு பேசுவா இனிமே! அவனுக்கு மட்டும்தான் கோபப் படத் தெரியுமா என்ன! எனக்குத் தெரியாதா?

"அவன் யார லவ் பண்ணா உனக்கு என்னடி? நீ ஏன் அவன் கிட்ட இதையெல்லாம்  நோண்டி நோண்டி  கேட்டுட்டு இருக்க?"

"பண்ணட்டும் பண்ணட்டும். எனக்கென்ன வந்துச்சி? அவன் யார லவ் பண்ணா எனக்கென்ன!?" கோபத்தில் மீண்டும் புலம்பத் தொடங்கினாள் 

"ஏய் நீ ரொம்ப ஓவரா பேசுறடீ. நீ என்ன அவனுக்கு கட்டுன பொண்டாட்டியா?! இதையெல்லாம் கேக்குறதுக்கு..." உமா இதைக் மக்களிடம் கேட்டுவிட்ட நொடியில், தவறாக ஏதோ சொல்லிவிட்டோமோ என்றெண்ணி, சொல்லவந்ததை அப்படியே நிறுத்திவிட்டு நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டாள். 

"அப்புறம் என்னாம்மா.. நீயே பாரேன் திருச்சியிலிருந்து வந்ததிலிருந்து இப்படி பெயரஞ்ச மாதிரி இருந்தா கேக்கணும்னு தோணுமா தோணாதா! நீயே சொல்லு?. அண்ணன் இப்படி இருந்து நீ பாத்திருக்கியா?" இதை அவள் சொல்லி முடிக்கவில்லை அதற்குள் செல்வா

"இப்ப என்னடி உனக்குத் தெரிஞ்சாகணும். நானும் பத்திட்டுருக்கேன்; நான் சத்தியமா யாரையும் லவ் பண்ணல போதுமா" அவன் சொல்லவும் உமாவுக்கு சுரீரென்று இருந்தது. அவன் குழப்பத்திற்கும், பேசாததற்கும் என்ன காரணமென்று அவளுக்குத்தான் தெரியுமே. ஒருவகையில் அதற்க்கு அவளும்தானே  காரணம். பாத்ரூமில் உமா அஜாக்கிரதையாக இருந்ததன் விளைவு இப்போது... மகன் மகள் சண்டையில் வந்து நிற்கிறது.

'உன்மேல் உள்ள பாசத்தில் கேள்வி கேட்கும் தங்கையிடம் இப்படிக் கடிந்து கொள்ளாதே' என்று மகனிடம் சொல்ல அவளுக்கும் ஆசையாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அதை எப்படிச் சொல்லுவாள். அவன் கண்களை ஏறிட்டுப் பார்ப்பதற்க்கே அவளுக்கு இப்போது வெட்கமாயிருந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேல் இன்று அவன் படுக்கையில் அவனை நினைத்தே கைவேலை வேறு, சொல்லவும் வேண்டுமா உமாவுக்கு.

"சரி விடுடீ பூஜா. அவன் ஒருவாரம் புட்பால் விளையாடிட்டு வந்து டையர்டா இருப்பான் ரெண்டு நாளாச்சுன்னா எல்லாம் சரியாயிடும்" அது மகனுக்கும் உறைக்கும் படியாகவே மகள் பூஜாவிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். 

ஆனால் பூஜாவுக்கோ, இன்று எல்லாமே வித்யாசமாகத் தோன்றியது. அம்மாவும் மகனும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தும் இன்னமும் சரியாக முகம் கொடுத்து கூடப் பேசிக்கொள்ளவில்லையே!? எதற்கு அவ்வளவு இடமிருந்தும் அவனிடமிருந்து விலகி தன்னை இடித்துக்கொண்டு அமருகிறாள் அம்மா! அவர்களுக்குள் அப்படி என்னதான் நடந்து இருக்கும்? என்ன காரணமாக இருக்கும்? அவளுக்கு ஒரே  குழப்பமாக இருந்தது. ஆனால் எதோ பிரச்சனை என்பது மட்டும் அவளுக்கு நன்றாகக் புரிந்தது. அதைத் தெரிந்து கொள்ளாவிட்டால் அவளுக்கு தலையே வெடித்துவிடும்போல் இருந்தது. எல்லாவற்றையும் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்த அவளது டிடெக்ட்டிவ் மூளை பரபரவென்று வேலைசெய்யத் தொடங்கியது. எதற்கும் அண்ணனிடம் சமாதானமாகவே போய் விடலாம். அப்போதுதான் அவர்களுக்குள் என்ன நடந்தது என்பதை தெரிந்துகொள்ள முடியும் என்ற எண்ணத்தில், செல்வாவை நோக்கி

"அண்ணா... சாரிண்ணா. என்ன மன்னிச்சுடு. நான் தெரியாமப் கோபப்பட்டுப் பேசிட்டேன். சாரி!" முகத்தை பாவமாக வைத்துக் கொண்டு அண்ணனிடம் மன்னிப்புப் கேட்டாள். அதற்க்கு செல்வாவும் 

"சரி விடுடி பூஜா. நானும்தான் உன்கிட்ட கோபப் பட்டுட்டேன். சாரி" உண்மையிலேயே தங்கையை மனம் நோக வைத்துவிட்டதற்காக அவனும் உள்ளூர வருந்தினான். உமாவுக்கோ என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. அவள் கண்கள் குளமாகியது. மெதுவாக மகன் கண்களை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அவள் பார்வையில் மன்னிப்பும், நன்றியும் மற்றும் அன்பும் கலந்திருந்தது. அவனது பெருந்தன்மையான வார்த்தைகளை கண்களாலேயே ஆமோதித்தாள்.

அந்த இரவு நேர கார் பயணம் மூவருக்கும் லேசான உறக்கத்தை வரவழைக்க அப்படியே மூவரும் கொஞ்சம் கண்ணையர்ந்தார்கள். மணி மெதுவாக இரவு ஏழைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தது. கார் ஒரு சாலையோரக் கேன்டீனில் இரவு உணவுக்காக  நின்றது.

மூவரும் காரை விட்டு இறங்கி மெல்ல நடந்தார்கள். அங்கே பூஜா அவசரமாக அங்கிருந்த பாத்ரூமிற்குச்  செல்ல. உமா மெல்ல மகனிடம் திரும்பி 

"டேய் செல்வா, சரிடா" பாவமாக மகனின் முகத்தைப் பார்த்தாள்

"இப்ப எதுக்கும்மா எங்கிட்ட சாரியெல்லாம் கேக்குறே" அம்மாவை கேள்விக்குறியோடு பார்த்தான்

"செல்வா, வந்து.... என்னால தான எல்லாம். நான்தான் அன்னைக்கு பாத்ரூம்ல கொஞ்சம் கவனக் குறைவா இருந்துட்டேன். அதுக்காகத்தான நீ சரியா பேச மாட்டிங்குறே? அவளுக்கு முன்னாடி எப்பவும் போல நார்மலா நடந்துக்கலாம். இல்லன்னா கூட்டிப் பிசாசு சும்மா விடாது. நோண்டி நோண்டி கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கும். என்ன நடந்ததுன்னு தெரியலைன்னா அவளுக்கு தலையே வெடிச்சிடும். அவளும் உண்மையிலேயே உம்மேல ரொம்ப பாசம் வச்சிருக்காடா செல்வா. அதான் நீயும் இப்படி டல்லா, உம்முன்னு இருக்குறது அவளுக்குப் பிடிக்கல" அம்மாவின் தெளிவான புரிதலும், சரியான விளக்கமும் அவனை மிகவும் ஆச்சரிய பட வைத்துவிட்டது.

"சாரிம்மா. வந்து, நீங்க எங்க என்ன தப்ப நினைச்சிடுவீங்களோன்னு...?! அதான் கொஞ்சம் பயந்துட்டேன்" அம்மாவுக்கு விளக்கமளித்தான் செல்வா

"அம்மா எதுக்குடா உன்னை தப்பா நினைக்கப் போறேன். அம்மா அதெல்லாம் அப்பவே மறந்துட்டேன்" உமா மறக்கவில்லையென்றாலும் மறந்ததாகப் மகனிடம் பொய் சொன்னாள்.

"தேங்க்ஸ் ம்மா"

"எதுக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லுறே? அம்மாவ பிறந்த மேனியா பாத்ததுக்கா?" அவளை அறியாமல் வார்த்தைகள் வந்து விழ, வெட்கத்தில் தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.

"இல்லா... வந்து... அது!" செல்வா வார்த்தைகள் தேடித் தடுமாறினான்

"அதான் நல்லா பாத்துட்டியே. இல்லேன்னா ஆயிடுமா? ; அது சரி போகும்போது ஏன் நின்னு மறுபடியும் திரும்பிப் பத்தே?" 

"அம்மா... நீங்கதான் எல்லாத்தையும் மறந்துட்டீங்கன்னு சொன்னீங்களே?!" குழப்பத்துடன் அம்மாவை பார்த்தான்.

"மறந்தாங்களாம், மறந்தாங்க. போடா...! நீ சரியான டியூப் லைட்டுடா" சொல்லிவிட்டு அம்மா ஓட்டமும் நடையுமாக அவனிடமிருந்து விலகிச் செல்ல, அவனும் அம்மாவின் அசைந்தாடும் அழகான குண்டிகளையே கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கோ ஆச்சரியமாக இருந்தது. நன்றாக இழுத்துப் போர்த்தியபடி, அழகான குடும்பக் குத்துவிளக்காக வீட்டிற்குள் வலம் வரும் அம்மாவா இப்படிப் பேசுவது. அவளுக்குள்ளும் இப்படியெல்லாம் ஆசைகள் இருக்குமா? இல்லை, இதெல்லாமே நமது கற்பனைதானா? ரொம்பவும் குழப்பமாக இருந்தது அவனுக்கு.

ஒருவழியாக அனைவரும் அந்தக் கேன்டீனில் சாப்பிட்டுவிட்டு மீண்டும் அந்தக் காரில் ஏறிப் புறப்பட, இந்த முறை தன்கையின் அறிவுறுத்தலின் பேரில் முதலில் இடதுபுறம் டிரைவர் சீட்டுக்கு பின்னால் செல்வாவும் அதற்கப்புறம் அம்மாவும், வலதுபக்கம் பூஜாவும் அமர்ந்துகொள்ள மீண்டும் கார் புறப்பட்டது. காரில் ஏறும் முன்பே அம்மாவின் லேசான புன்னகையையும் அதற்க்கு செல்வாவின் அசட்டுச் சிரிப்பும் என்று முழுவதுமாக மாறிவிட்ட அவர்களின் வித்யாசமான நடவடிக்கைகளை பூஜா கவனிக்கத் தவறவில்லை. அவளுக்கு இப்போது மேலும் குழப்பம் அதிகரித்தது. நாம் சாப்பிட்டு வருவதற்குள் அவர்களுக்குள் அப்படி என்ன நடந்துவிட்டது. ஏன் இந்த மாற்றம்? யோசித்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

இப்போது அம்மாவும் செல்வாவும் சகஜமாய் பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள். அல்லது சகஜமாக இருப்பதுபோல் நடித்துக்கொண்டே வந்தார்கள். அவர்கள் பேசும் வார்த்தைகளுக்கும் அவர்களின் கண்களின் மொழிகளுக்கும் பெரிய வேறுபாட்டை பூஜா உணர்ந்தாள்

கார் போய்க்கொண்டே இருக்க, அம்மா மகன் இருவரின் பார்வைப் பரிமாற்றங்களையும், அவ்வப்போது அம்மாவின் முகத்தில் இருந்த பிரகாசத்தையும், புன்னகையையும் பூஜா நோட்டமிட்டுக்கொண்டே வந்தாள். கொஞ்ச நேரத்துக்கெல்லாம்,

"அம்மா, எனக்குத் தூக்கமா வருது நான் தூங்கப் போறேன். ஊரு வந்தா என்ன எழுப்புங்க" என்று சொல்லிவிட்டு பூஜா கண்களை மூடி தூங்குவதுபோல் பாசாங்கு செய்யத் தொடங்கினாள்.

மகனின் நெருக்கமும் இரவின் குளிருமாகச் சேர்ந்து மீண்டும் உமாவுக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருந்த காம ஆசைகளை மெதுவாக எழுப்பத் தொடங்கியிருந்தது. இபோது கார் அந்த சாலைகளில் மெல்லிய இரவைக் கிழித்துக்கொண்டு பயணித்துக் கொண்டிருக்க அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்த சாலையோர விளக்குகளும், கடைகளும் மட்டுமே லேசான வெளிச்சத்தை அவர்கள் மேல் வீசிக் கொண்டிருந்தது. ஒருமுறை தலையைத் திருப்பி, மகள் தூங்குகிறாளா என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட உமா, மகனிடம் திரும்பி

"செல்வா அம்மாவுக்கும் தூக்கமா வருது நானும் கொஞ்சம் தூங்குறேன். அம்மா உன் மேல கொஞ்சம் அப்படியே சாஞ்சிக்கட்டுமா? சொல்லிவிட்டு அவன் பதிலுக்குக் கூட காத்திருக்காமல் மகனின் தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள், அந்த அன்னை. இப்போது தனது தொடைகளை வேண்டுமென்றே செல்வாவின் தொடைகளில் உரச விட்டாள். இவை எல்லாமே தவறென்று அவளுக்குத் தெரிந்தும், அவள் உடலோ எதையுமே கேட்பதாகத் தெரியவில்லை. 'அவன் உன் மகன்' என்று மனதின் ஆழத்தில் இருந்து வந்த ஓசையை அப்படியே தூக்கி எறிந்துவிட்டாள். அவன் முகத்தை ஒருமுறை ஏறிட்டுப் பார்த்துவிட்டு, அவனது தோள்களில் சாய்ந்து குழந்தை போல் தவழ்ந்துகொண்டிருந்தாள். அவளது அழகிய பட்டுக் கன்னத்தை ஓரிருமுறை அவனது கடினமான தோள்களில் வைத்து அப்படியே தேய்த்துக் கொண்டே வந்தாள்.

இப்போது உமாவுக்கு அவள் கைகளும் பரபரக்க, மெதுவாக கைகளை உயர்த்தி அவன் மார்பின் ஊடாக வைத்துக்கொண்டாள். உமா கண்கள் மூடி தூங்குவதுபோல் நடிக்க, இப்போது பூஜா லேசாகக் கண்களைத் திறந்து நிழலாகத் தெரிந்து கொண்டிருந்த அம்மாவின் செயல்களையே ஆச்சரியமும், படபடப்புமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். வேறொரு சந்தர்ப்பமாக இருந்திருந்தால் பூஜா இது வெறும் அம்மா மகன் பாசத்தின் வெளிப்பாடு என்றே நினைத்திருக்கக் கூடும். ஆனால் இப்போது நிலைமையே வேறு. காரில் ஏறி கேன்டீனில் நிறுத்தும் வரை எதுவுமே பேசிக்கொள்ளாமல் வந்த அம்மாவும் மகனும் இப்போது கார் மீண்டும் புறப்பட, அந்நியோன்யமாகி விட்டது அவளுக்கு ஆச்சரியத்தையும் குழப்பத்தையும் சேர்த்தே தந்தது.

அங்கே குழம்பிக் கொண்டிருந்தது பூஜா மட்டுமல்ல செல்வாவும்தான். அவனுக்கும் அம்மாவின் பேச்சும் செயல்களும் புதிதாக இருந்தது. இதுவரை அவனுக்கு உமா அம்மாவாகவே தெரிந்து கொண்டிருந்தாள். இப்போது அவளை மகன் ஒரு பெண்ணாகப் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தான். உமாவின் செயல்கள் அனைத்தும் அவனுக்கு அம்மாவை நிர்வாணமாக பார்த்த குற்றவுணர்வைப் போக்கியிருந்தாலும், அவளின் இந்தச் செயல்கள் அவனை மேலும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியிருந்தது. அம்மாவின் இந்த புதிய உடல் ஸ்பரிசங்களுக்கு அவன் என்ன எதிர்வினையாற்றுவது, அவள் தன்னிடம் எதை விரும்புகிறாள் என்று தெரியாமல் மிகவும் குழம்பினான். 

ஒரு முறை திரும்பி தங்கையைப் பார்க்க அவளும் இப்போது கண்களை மூடி மீண்டும் தனது நடிப்பினைத் தொடர்ந்தாள். இப்படியாக அந்த இருளில், அவர்கள் மூவருக்குமே மற்றவரது செயல்களால் இதயத் துடிப்பு இரட்டிப்பாகிக்கொண்டே இருந்தது. கூடுதலாக உமாவுக்கு மகனின் நெருக்கமும் அவனிடமிருந்து வந்த ஆண் வாசனையும் அவள் பெண்ணுறுப்பையும் சேர்த்து தொடர்ந்து நனைத்துக்கொண்டே இருந்தது. நன்றாக தூக்கத்தில் விழுவதுபோல் உமா அவளது கைகளை மகனின் தொடைகளில் வீழ்த்தியிருந்தாள். அது அவனது கடினமான தொடைகளில் அவனது ஆண்மைக்கு நெருக்கமாக படர்ந்திருக்க.

அவனையும் அறியாமல் அம்மாவின் மென்மையான கைகளில் இருந்து வந்துகொண்டிருந்த சூடு அவன் ஆண்மையை மெதுவாகத் தட்டி எழுப்பிக் கொண்டிருந்தது. அவன் லேசாக தலையை இடதுபக்கமாகத் திருப்ப, அம்மாவின் தலையில் கூந்தலில் இருந்து வரும் வாசனை அவனது நிலைமையை இன்னமும் மோசமாக்கியது. அது பூக்களின் வாசமா, பாலின் வாசமா, அம்மாவின் வியர்வையின் வாசமா என்று தெரியாமல் தடுமாறினான்.

 இப்போது உமா, மகன் லேசாக நகர்ந்து அசௌகரியமாக அசைவதை உணர, அப்படியே தோள்களில் சாய்ந்து குனிந்தபடியே கண்களைத் திறந்து பார்த்தாள்.  இப்போது அவளுக்கும் செல்வாவின் சங்கடமான நிலைமைக்கான காரணம் புரியத் தொடங்கியது. அவனது பேண்டுக்குள் தொடைகளை ஒட்டி ஒரு பெரிய பைப்பை வைத்தது போன்று  எதோ ஒன்று புதிதாக அபரிமிதமாக வளர்ந்திருந்தது. அது அவனது பேண்டை முட்டியபடி புடைத்து கட்டியாகத் தெரிந்துகொண்டிருந்தது. மகனின் நீளமும், அளவும் உமாவுக்கு அதிசயமாக  இருந்தது. ஆண்களுக்கு இவ்வளவு நீளமாகக் கூட ஆணுறுப்பு விறைப்படையுமா என்று கண்கள் விரிய ஆச்சரியப்பட்டாள். இதுவரைக்கும் அவளுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் கணவனின் மூன்றங்குல சாக்பீஸ் உறுப்பு மட்டுமே. ஆனால் அங்கே அதன் தடிமன் அவளது இதயத்துடிப்பை இன்னமும் அதிகரிக்கச் செய்தது. அவள் காண்பது கனவா நினைவை என்று தெரியாமல் குழம்பியவள், என்ன செய்கிறோம் எது செய்கிறோம் என்று தெரியாமலேயே இடது கையை  தொடைகளில் மேல்நோக்கி நகர்த்தி மகன் சுதாரிப்பதற்குள் அவனது ஆணுறுப்பை சட்டென்று தொட்டுவிட, அங்கே இருவருக்குமே உடலில் வெடுக்கென மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்றதொரு உணர்வு. அடுத்தவினாடி அவளும் கைகளை வெடுக்கென்று அங்கிருந்து விலக்கிக் கொண்டாள். அந்தநொடி அவனுக்கு தன் அம்மாவும் தூங்காமல் முழித்திருக்கிறாள் என்பதை உணர்த்தியது. அந்த எதிர்பாராத சம்பவத்தால் இருவருமே ஒருவரது இதயத் துடிப்பை மற்றவர் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

அருகிலிருந்து இந்த அம்மா மற்றும் மகனின் சில்மிஷங்களை கண்டுகொண்டிருந்த உமாவின் நிலைமையோ இன்னும் மோசம். அவளுக்கும் இப்போது என்ன காரணத்தாலோ அவளது பெண்ணுறுப்பும் ஈரத்தை கசிந்து முழுவதுமாக அவளது உள்ளாடையை நனைந்து விட்டிருந்தது. மூவருக்கும் இப்போது அடுத்து என்ன செய்வதென்ற குழப்பம். குழப்பத்துடனேயே எப்படியோ ஒருவழியாக எப்படியோ தூங்கியும் போனார்கள். 

இப்போது கார் விருதுநகர் தாண்டி கோவில்பட்டியை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க, ட்ரைவர்...

"சார் .... சார்... என்னங்க... என்னங்க, எழுந்திருங்க" என்ற சற்று உரத்த சத்தத்தில் அழைக்க அது அந்த மூவரையும் எழுப்பி விட்டது.

"சார், இன்னும் ஒன் அவர்ல ஊருக்கு போயிடலாம். இப்ப டீக்கு எதாவது வண்டியை நிறுத்தணுமா. ஏதாவது சாப்பிடுறீங்களா?" ட்ரைவர் கேட்க. செல்வா, இன்னமும் அவன் தோள்களில் சாய்ந்துகொண்டிருந்த அம்மாவைப் பார்த்தான், அவளும் மகனின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தபடி.

"இல்ல கண்ணா, ஊருக்கே போயிடலாம். இந்நேரம் டீயெல்லாம் வேண்டாம்" உமாவுக்கொ, இன்னமும் அவள் மகனின் சூடான ஸ்பரிசத்திலிருந்து விடுபட மனதே வரவில்லை. செல்வாதான், டிரைவர் ரொம்ப நேரமாக வண்டி ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறார் அவருக்கும் கொஞ்சம் ரெஸ்ட்டு வேணும் என்று சொல்ல மூவரும் இறங்கி அங்கிருந்த ஒரு கேன்டீனில் டி குடித்துவிட்டு பயணத்தை தொடர,

அதிகாலை ஒரு 3.30 சுமாருக்கு அவனது சொந்த ஊருக்கு மூவரும் வந்து இறங்கினார். அது திருநெல்வேலிக்கு அருகில் தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையில் அமைந்திருக்கும் ஒரு அழகிய கிராமம். 

அவனின் பெரியம்மா 'செல்விதான்' வந்து மூவரையும் வரவேற்றாள்.

(தொடரும்)

PS: தொடர்ந்து உங்களது கருத்துக்களை பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள். உங்கள் கருத்துக்கள் மட்டுமே கதைக்கு ஊக்கமும் ஊதியமும். தொடர்ந்து இணைந்திருங்கள்

[Vimala1976]

அதிகாலை ஒரு 3.30 சுமாருக்கு அவனது சொந்த ஊருக்கு மூவரும் வந்து இறங்கினார். அது திருநெல்வேலிக்கு அருகில் தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையில் அமைந்திருக்கும் ஒரு அழகிய கிராமம். 

அவனின் பெரியம்மா செல்விதான் மூவரையும் வந்து வரவேற்றாள். அந்த அதிகாலை வேளையிலும் முகத்திற்கு பவுடர் பூசி மிகவும் பிரெஷாக முகமலர்ச்சியோடு இருந்தாள்.

"வாங்க வாங்க... இப்பதான் வர்றீங்களா? பிரயாணம் எல்லாம் நல்லபடியா இருந்துச்சா?" சொல்லிவிட்டு ஓரிரு நொடிகள் மட்டுமே உமாவையும் பூஜாவையும் கண்கொண்டு பார்த்தவள் மற்ற முழுநேரமும் செல்வாவையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் கேள்விக்கு உமா

"ம்ம்ம். ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்லக்கா. அப்புறம் அப்பா எப்படி இருக்கார்" உமாவுக்கு இப்போதுதான் அப்பாவின் ஞாபகமே வந்தது.

"ஒன்னும் முன்னேற்றம் இல்ல. அப்படியே தான் இருக்கார். அநேகமா நாளைக்கே முடிஞ்சாலும் முடிஞ்சிரும். சொல்லமுடியாது!" செல்வியே தொடர்ந்தாள் 

"அவர விடு. நீங்கல்லாம் எப்படி இருக்கீங்க. உன் வீட்டுக்காரர் வரலையா உமா?" கேள்விகளை அடுக்கினாள் செல்வி

"ம்ம். எல்லாரும் நல்லா இருக்கோம். அப்புறம் எங்க வீட்டுக்காரரைப் பத்தித்தான் உனக்கே நல்லா தெரியுமேக்கா. வேலை இருக்கு, நீங்கல்லாம் கிளம்புங்க அப்புறம் வர்றேன்னு சொல்லிட்டார்" உமா 

"உன் வீட்டுக்காரர் இன்னும் மாறவே இல்லையா?" கேட்கும்போதே செல்வியின் முகத்தில் அப்படியொரு இறுக்கம்.

"அவராவது மாறுறதாவது. நம்ம வீட்டைப் பத்தி பேச்சே எடுக்க முடியாது. ஏதாவது சொல்லிட்டோமாக்கும் அப்புறம் அப்படியே வானத்துக்கும் பூமிக்கும் தங்கு தங்குன்னு குதிக்க ஆரம்பிச்சிடுவார். அவரை விடுக்கா நீங்கல்லாம் நல்லா இருக்கீங்களா. கவி எப்படி இருக்கா?" செல்வியின் ஒரே மகள் கவிதா என்ற கவியைப் பற்றிக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள் உமா

"சரி விடு. நீ வாங்கிட்டு வந்த வரம் அப்படி. நாய் வாலை நிமுத்தவா முடியும்; ம்ம்ம்.. கவிதா நல்லா இருக்கா. அவளும் நாளைக்குத்தான் புருஷனையும் குழந்தையையும் கூட்டிட்டு இங்க வர்றதா சொல்லியிருக்கா. கோயம்புத்தூர்ல இருந்து வர எப்படியும் நாளைக்கு சாயங்காலம் ஆயிடும். இதை சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது அவளது பார்வை முழுவதும் செல்வாவின் மீதே இருந்தது. உமாவும் அதை கவனிக்கத் தவறவில்லை. அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்த செல்வி

"ஏண்டி உமா, உம்புள்ள எப்படி வளந்துட்டான் பாரேன். அம்மாடி, பாக்குறதுக்கு அப்படியே ஹிந்திப் படத்துல வர்ற ஹீரோ கனக்காவே இருக்கான். என்னடா செல்வா பெரியம்மாவை அப்படிப் பாக்குறே, என்னை அடையாளம் தெரியலையா?"

"என்ன பெரியம்மா நீங்க, கிண்டல் பண்றீங்க. உங்களை மறப்பேனா! நீங்க நல்ல இருக்கீங்களா பெரியம்மா?" முன்பு கவிதா அக்காவின் கல்யாணத்தில்  பார்த்ததை விட ஒரு சுற்றுப் பெருத்திருந்தாள். வீங்க வேண்டிய இடங்களில் ஏகத்துக்கும் வீங்கியிருந்தது. முன்புறமிருந்து பார்த்தாலே பெரியம்மாவின் பெருத்த பின்புற வளைவுகள் அப்பட்டமாகத் தெரிந்து கொண்டிருந்தது. அவள் கட்டியிருந்த மெரூன் நிறச் சேலையில் களையாக இருந்தாள். செல்விவியின் அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும் அவளும் அழகாகவே இருப்பாள். அன்று ஊரிலிருந்து வரும் அவர்களை வரவேற்க எஸ்ட்றா மேக்கப் வேறு, சொல்லவா வேண்டும். செல்விக்கு தங்கை மகன் செல்வாவின் மேல் எப்போதுமே ஒரு பெரிய ஈர்ப்பு இருந்ததுண்டு. சின்ன வயதில் பெரியம்மா, பெரியம்மா என்று அவளையே சுற்றி வந்த செல்வா, இன்று இப்படி வளர்ந்து நிற்பதைக் கண்டு அவளுக்கு விவரிக்கமுடியாத ஆனந்தம். அவளுக்கும் ஆண்பிள்ளை இல்லாததால் செல்வாவின் மேல் இருந்த ஈர்ப்பும் பாசமமும் அவளுக்கு இன்னமும் குறையவே இல்லை. செல்வாவை தன் மகன் போலவே பாவித்தாள்.

"என்ன பெரியம்மா எங்களையெல்லாம் கண்ணனுக்கே தெரியலையா, உங்க அருமைப் புள்ள மட்டும் தான் கண்ணுக்கு தெரியிறானோ?!" பூஜாவின் கேள்வி செல்வியை கற்பனை உலகிலிருந்து நிஜ உலகத்திற்கு கொண்டு வந்தது.

"அப்படி இல்ல பூஜா, உன்ன எப்படிடீ தெரியாமத் போகும் நீயுந்தான் கண்ணுக்கு லச்சணமா அழகா வளந்து நிக்குறியே. ஏ(ன்) ராசாத்தி" செல்வியின் முகத்தில் அசடு வழிந்தது. அங்கே இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த உமாவின் கண்களோ பொறாமைத் தீயில் 
வெந்துகொண்டிருந்தது. தனது கண்முன்னாலேயே மகனிடம் எப்படி வழிகிறாள் இந்த அக்கா. அதற்க்கு மறுகணமே அக்காவுக்காக மனமும் இளகியது அவளுக்கு. ஆண்பிள்ளைக்காக எவ்வளவு ஏங்கியிருப்பாள் அவள். சிறுவயது முதலே அவனையும் தன் மகனென்றல்லவா நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். இவ்வாறு நினைத்துக்கொண்டிருந்த அவளது யோசனையைக் கலைப்பதுபோல,

""சரி சரி வந்தவர்களை வாசலிலேயே நிக்க வச்சி பேசிட்டே இருக்கேன். வாங்க அங்க, சித்தப்பா வீடு ஃபிரீயாத்தான் இருக்குது. நீங்க வருவீங்கன்னு நல்லா கூட்டி, அலசி விட்டுருக்கேன். நாம இன்னைக்கி அங்கேயே படுத்துக்கலாம். இங்க நம்ம வீட்டுல சொந்தக்காரங்க நெறைய பேரு வந்திருக்காங்க. படுக்க இடம் பத்தாது" சொல்லிவிட்டு செல்வி முன்னாள் நடக்க மூவரும் அவளை பின் தொடர்ந்தனர். எதேச்சையாக செல்வாவின் பார்வை பெருத்து வீங்கி, நடக்கும்போது தாளகதியோடு குலுங்கி குலுங்கி ஆடிக்கொண்டிருந்த பெரியம்மாவின் குண்டிகளை நோக்கிச் செல்ல, அவள் நடக்கும்போது தளுக்க், தழுக்கென்று ஆடிக்கொண்டிருக்கும் அழகை ரசித்துக்கொண்டே நடந்தான். அம்மா பார்த்துவிடுவாளோ, பயந்து அம்மாவை நோக்கித் திரும்ப உமா அவனைப் பார்த்து முரைத்துக் கொண்டிருந்தாள். இல்லை அவனுக்குத்தான் அம்மா முறைப்பதாக தெரிந்ததா, தெரியவில்லை?!.தலையை குனிந்து கொண்டு மீண்டும் நல்ல பிள்ளையாக நடக்கத் தொடங்கினான். உமாவின் மனத்திலோ எதோ ஒரு சஞ்சலம். மகனை அக்காவிடமிருந்து காப்பாற்ற வேண்டுமோ என நினைத்துக் கொண்டே நடந்தாள்.

அவர்கள் நால்வரும் சித்தப்பாவின் வீட்டைத் திறந்து உள்ளே சென்று லக்கேஜையெல்லாம் வைத்துவிட்டு, விடிவதற்கு இன்னும் நிறைய நேரம் இருப்பதால் படுத்து ஓய்வெடுக்கலாம் என்று ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருக்க..

"சரிடி உமா நீயும் பூஜாவும் அந்த ரூம்ல கட்டில் இருக்கு, அங்க படுத்துக்கோங்க. நானும் செல்வாவும் இங்க இப்படி ஹால்லயே பாய போட்டு படுக்குறோம். கொஞ்ச நேரம் தூங்கலாம். காலைல ஒரு ஏழு மணிக்கா உங்கள எழுப்பறேன். நீங்களும் அவ்வளவு தூரம் கார்ல வந்தது உங்களுக்கும் ரொம்ப டையர்டா இருக்கும்" செல்வி சொல்லிக்கொண்டே இருக்க உமாவுக்கோ மிகவும் எரிச்சலாக இருந்தது. 'அய்யோயையோ! விட்டால் இன்றே அக்கா தன் மகனை கவிழ்த்து விடுவாள் போலிருக்கிறதே... விடக்கூடாது' மனது போட்டு கண்டதையும் கற்பனை பண்ணி அடித்துக்கொண்டது அவளுக்கு.  

"சரி பெரியம்மா, காலைல பாக்கலாம்" சொல்லிவிட்டு பூஜாவும் படுக்கையறையை நோக்கி நடையை கட்ட" உமாவுக்கும் வேறு வழியில்லை. அவளும் மகளை பின்தொடர்ந்தாள்.

உண்மையிலேயே பூஜா காரில் வரும்போது கொஞ்சம்கூட தூங்கவே இல்லை . அதனால் அவள் கட்டிலில் படுத்த சில நிமிடங்களில் நன்றாகத் தூங்கி விட்டிருந்தாள். உமாவுக்கோ இப்போது சுத்தமாக தூக்கம் போய் விட்டிருந்தது. புரண்டு புரண்டு படுத்தாள் அவளுக்கு உறக்கமே வரவில்லை. 'அக்காவும் செல்வாவும் என்ன செய்து கொண்டிருப்பார்கள்' என்று மனது கன்னா பின்னாவென்று அலைபாயத் தொடங்கியது. 'வேறு வழியில்லை, பேசாமல் எழுந்து சென்று பார்த்துவிட வேண்டியதுதான்' என்று முடிவு செய்த்தவள், கட்டிலைவிட்டு எழுந்து வெளியே வர, அங்கே செல்வியும், அவளது மகனும் ஏதோ நீண்டநாள் பிரிந்த நண்பர்கள் போல் சிரித்து சிரித்து பேசிக்கொண்டிருக்க, அவளுக்கு பக்கென்றிருந்தது.

"என்னக்கா நீங்க இன்னும் தூங்கலையா" உமா வேண்டுமென்றே அவர்கள் பேச்சிற்கு நடுவில் புகுந்தாள் 

"நீ என்னடி, என்ன எழுந்து வந்துட்ட. தூக்கம் வரலையா?" செல்வி குழப்பமாகத் தங்கையைப் பார்த்தாள்

"இல்லக்கா... வந்து, ரொம்ப தாகமா இருந்தது. தண்ணி குடிக்கலாம்னு வந்தேன். உங்களுக்கு தூக்கம் வரலைன்னா நா வேணுன்னா உங்க கூட பேசிட்டு இருக்கேன். அவன் பூஜாகூட உள்ள பொய் கட்டில்ல படுக்கட்டுமே" சொல்லிவிட்டு மகனை பார்க்க, அவனுக்கும் வேறு வழியில்லை. அம்மாதான், பெரியம்மாவின் பின்புறங்களை அவன் வெறித்து வெறித்துப் பார்த்ததை கையும் களவுமாகப் பிடித்துவிட்டாளே. எப்படி அவனை பெரியம்மாவோடு படுக்க விடுவாள்' என்று நினைத்துக்கொண்டவன் செல்வியின் பதிலுக்குக் கூட காத்திருக்காமல் விடுவிடுவென்று எழுந்து படுக்கை அறைக்குச் சென்று தங்கையோடு படுக்கையில் படுத்துக்க கொள்ள, அவனும் பயணக் களைப்பில் படுத்ததும் உறங்கியும் விட்டான்.

இங்கேயோ பேசிக்கொண்டிருக்கலாம் என்று வந்த உமா கொஞ்ச நேரத்திலேயே உறங்கிவிட, செல்விக்கு இப்போது கடுப்பாக இருந்தது. 'போடி ராட்சசி.. கொஞ்ச நேரம் அவனோட பேச விட மாட்டியா. எவ்வளவு நாளாச்சு எம்மகனோட பேசி' அவள் மனது கருவிக்கொண்டிருந்தது. கோபத்துடனே அவளும் ஒரு வழியாகத் தூங்கிப் போனாள். 

மறுநாள்.....

மறுநாள் காலை செல்வா சற்று தாமதமாகத்தான் படுக்கையைவிட்டு எழுந்தான். அருகில் படுத்திருந்த தங்கை பூஜாவையும் அங்கே காணவில்லை. வீடே மிகவும் அமைதியாக இருந்து. அங்கே யாருமே இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை. செல்வா போனை எடுக்க அதில் மணி 7.30 என்று காட்டியது. 'இந்த அதிகாலை வேளையில் இவ்வளவு சீக்கிரமாக எழுந்து எல்லோரும் எங்கே போனார்கள்' என்று யோசித்துக்கொண்டே எழுந்து பாத்ரூமுக்குள் சென்று குளித்து முடித்துவிட்டு வெளியே வர, அங்கே செல்வி பெரியம்மாதான் அவனை வரவேற்றாள். பாத்ரூமிலிருந்து வெளியே வந்த அவன் வெறும் தூண்டு மட்டுமே கட்டிக்கொண்டிருந்தான். செல்வியோ அவன் அழகான கட்டுடலையும் , திரண்டிருந்த பலமான தொடைகள் மற்றும் கால்களையுமே ஆசையாக  மேலும் கீழுமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் உடலையே மேய்ந்துகொண்டிருந்த கண்கள்

"என்ன பெரியம்மா, யாரையுமே காணோம். இவ்வளவு சீக்கிரம் எங்க போனாங்க" என்ற அவனது கேள்வி செல்வியை அவன் கண்களை நிமிர்ந்து பார்க்கச் செய்தது.

"அம்மாவும், பூஜாவும் தாத்தாவப் பாக்க நம்ம வீட்டுக்கு போயிருக்காங்க" நீயும் ட்ரெஸ்ஸ மாத்திட்டு சீக்கிரம் வா போகலாம். அவருக்கு வேற இப்பவோ அப்பவோன்னு இழுத்துட்டு இருக்குது" சொன்னவள் 

"என்ன புள்ள நீ... குளிச்சுட்டு வந்தா தலையை நல்லா துவட்ட மாட்டியா, பச்சப் புள்ளையாட்டம். தலை இன்னும் எப்படி ஈரமா இருக்கு பாரேன்!" சொல்லிக்கொண்டே செல்வாவின் அருகில் வந்தவள், எதை பற்றியும் யோசிக்காமல் சட்டென்று சேலை முந்தானையை பின்னால் இருந்து எடுத்தவள், அவன் பதிலுக்குக் கூட காத்திருக்காமல் மடமடவென்று அவனுக்கு தலையை துவட்டத் தொடங்கியிருந்தாள். 

இப்போது பெரியம்மா அவனுக்கு வெகு அருகில் நின்றிருக்க, முந்தானை மூடாதா அவளது பெருத்த மாம்பழ முலைகள் அவன் கண்களுக்கு அப்படியே விருந்தாகின. செல்வியை விட அவன் உயரம் அதிகம் என்பதால் அவள் எக்கி எக்கி அவனுக்கு துடைத்துவிடும் போதெல்லாம் செல்வியின் இளநீர் முலைகள் அவனது வயிற்றையும் மார்பையும் இடித்துக்கொண்டே இருந்தது. அவனும் பெரியம்மாவின் முலைகளும் அவள் தொடைகளும் அவன் உடம்போடு உரசுவதில் கூச்சப் பட்டவாறு

"பரவாயில்ல... வேண்டாம் பெரியம்மா நானே துவட்டிக்குறேன். உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்" சொல்லிவிட்டு அவளிடமிருந்து விலக முயற்சிக்க,

"நீ சொன்னா கேக்கமாட்டே. இப்படி வா..." என்று அவனது கையை பிடித்து அழைத்துச் சென்றவள் அங்கிருந்த ஒரு சிறியதொரு மர நாற்காலியில் அவனை அமர வைத்துவிட்டு, அவனுக்கு முன்னாள் நின்றுகொண்டு அவனுக்கு தலைதுவட்ட இப்போது செல்வியின் மிருதுவான பஞ்சு முலைகள் அவ்வப்போது அவன் முகத்தில் மோதி உரசிக்கொண்டிருந்தது. அந்தக் காலை வேளையில், வெறும் டவல் மட்டுமே அணிந்திருந்தவனின் ஆண்மைத் தண்டு துடி துடிக்க, அப்போதுதான் குளித்திருந்ததால் பெரியம்மாவின் உடலில் இருந்த வாசனை மற்றும் அவளது அங்க லாவண்யங்களால் இப்போது முதுவாக எழுந்து விரைப்படையத் தொடங்க அது அவன் தொடைகளுக்கு நடுவே துண்டைப் பிளந்துகொண்டு வெளியே படர்ந்து நீட்டத் தொடங்கியது. அதை அறியாத செல்வாவும் பெரியம்மாவிடம்  தலையைக் கொடுத்தபடி அதிர்ச்சியில் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தான்.

இப்போது முழுவதுமாக அவனது தலையை துவட்டிவிட்ட செல்வியும் அவனிடமிருந்து லேசாக விலகி அவனது முகத்தைப் பார்க்க, அவனது அழகான களையான முகத்தை கண் கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டே

"எம்மாடி! என்ன அழகா இருக்கேடா. என் செல்லம்" என்று உண்மையான தாயன்போடு குனிந்து அவனது உதட்டினோரம் அவனது கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். இப்போது அவளது தொடைகள் அவனது கால்களுக்கு நடுவில் நுழைந்திருக்க அபரிமிதமான வெள்ளரிக்காய் போன்ற எதோ ஒரு பொருள் அவளது தொடையை இடிப்பதுபோல உணர்ந்தாள். அதிர்ச்சியாகி அப்படியே பின்னால் நகர்ந்து அவன் தொடைகளுக்கு நடுவில் பார்க்க... வானத்தை நோக்கி சீரிப் புறப்படத் தயாராகியிருக்கும் ராக்கெட் போல அவனது ஆணுறுப்பு நெடுநெடுவென்று வளர்ந்து அவனது தொப்புளுக்கும் மேலாக நீளமாக நீட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவளுக்கோ என்ன செய்வது அல்லது சொல்வது என்று தெரியாமல் ஆவென்று வாய் பிளந்தபடி தங்கை மகனின் ஆணுறுப்பையே வாய்க்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். செல்வா அப்போதுதான் தனது ஆண்மை துண்டை விட்டு வெளியே வந்ததையே பார்த்தவன் 

"ஐயோ... சாரி பெரியம்மா... தெரியாம... வந்து" வார்த்தைகள் வராமல் தடுமாறிக்கொண்டிருந்தான். செல்விவோ பேயறைந்ததுபோல, அவனது தண்டை விட்டு பார்வையை விலக்காமல் நின்றுகொண்டிருந்தாள். செல்வா வேகமாக துண்டை இழுத்து தனது ஆண்மையை மறைக்க முயற்சிக்க, அது நாற்காலிக்கும் அவனது தொடைகளுக்கும் நடுவில் மாட்டிக்கொண்டு வர மறுத்தது.

"பெரியம்மா...பெரியம்மா!" என்று இருமுறை சத்தமாக அழைக்க அப்போதுதான் உணர்வுக்கு வந்தவளாக சின்னப்பெண் போன்று. "சீ போடா" என்று சொல்லிவிட்டு அப்படியே முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு அங்கிருந்து ஓடியே போய்விட்டாள். அவனுக்கு நடப்பது எல்லாமே அதிர்ச்சியாகவும் ஆசாரியமாகவும் இருந்தது. நேற்றிரவு அம்மாவின் தொடுதல் மற்றும் அவளின் 'டியூப் லைட்' என்ற கிண்டல்கள்... இன்று பெரியம்மாவின் இந்தச் செயல்கள். திடீரென்று ஒரேநாளில் நடக்கமுடியாத நம்பமுடியாத சம்பவங்களால் அவனும் சற்று ஆடித்தான் போயிருந்தான். அவர்களின் விகல்பமில்லாத பாசம் தனக்குத்தான் அப்படி தப்பாகத் தோன்றுகிறதா என்று அவனையே போட்டுக் குழப்பிக்கொண்டிருந்தான். மேலும் அவன் பெரியம்மாவின் முலை ஸ்பரிசம் தந்த அதிர்ச்சி கொஞ்சமும் விலகாமல், அங்கிருந்து எழுந்து சென்றவன் அவனது ட்ராவல் பேக்கில் இருந்த வேறு உடைக்கு சட்டென்று மாறினான். சிறிது நேரத்திலேயே அவனும் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறி கலகலவென்று பேச்சு சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த அவனது தாத்தாவின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். அங்கே,

அவனது பாட்டி செண்பகம்... 

(தொடரும்)

PS : தொடர்ந்து உங்களது கதை பற்றிய உங்களது கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். கதைக்கான வெகுமானம் அது மட்டுமே

[Vimala1976]

கதைக்கு தொடர்ந்து ஆதரவு அளித்துக்கொண்டிருக்கும் அனைத்து நல்ல உள்ளங்களுக்கும் எனது உளமார்ந்த நன்றிகள்.

(இந்தப் பாகம் கொஞ்சம் 'எம்டன் மகனை' ஞாபகப் படுத்தினால் கம்பெனி பொறுப்பாகாது)

அது கொஞ்சம் அந்தக்காலத்து வீடு. முற்றம் தாண்டியவுடன் ஒரு பெரிய ஹால் போன்றதொரு அறை. அங்கேதான் தாத்தாவை ஒரு பழைய கீற்றுக் கட்டிலில் கிடத்தியிருந்தார்கள். கட்டிலுக்கு அருகில் தாத்தாவை ஒட்டி பாட்டி செண்பகம் அமர்ந்திருக்க, அம்மா பெரியம்மா மற்ற பலரும் அவர்களைச் சுற்றி அமர்ந்து சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்தனர். செல்வாவுக்கோ மிகவும் ஆச்சரியமாகவும் வித்தியாசமாகவும் இருந்தது. இப்படி இறக்கப் போபவரை பக்கத்தில் வைத்துக்கொடு இவர்கள் இப்படி சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாரகளே! அவனுக்கு வியப்பு. அப்போதுதான் அவன் உள்ளே நுழைய, உடனே பாட்டி செண்பகம் அவனைப் பார்த்துவிட்டாள் 

"ஏய் ராசா, தங்கம், கண்ணு... வந்துட்டியா? பாட்டியைப் பார்க்க வந்துட்டியா கடைசியில!" தன் இரு கைகளையும் அகலமாக விரித்து நீட்டி தன் பேரன் செல்வாவை அவள் அருகில் அழைத்துக்கொண்டிருந்தாள். இருந்தாலும், அவன் பாட்டிக்கு கொஞ்சம் குசும்பு அதிகம் தான்!. பின்னே, இப்ப சாகப் போகும் புருஷனை அருகில் வைத்துக் கொண்டு பேரன் தன்னைத் தான் பார்க்க வந்திருக்கிறான் என்று சொல்வதெல்லாம் 'ஓவர் நக்கல் ஆமா..' ராகம் தான். பேரன் செல்வா பாட்டியின் அருகில் செல்ல பாட்டி பேரனை ஆசையாக நெஞ்சோடு ஆரத்  தழுவிக்கொண்டாள். அவனை இருக்க அணைத்தபடியே 

"என்ன ராசா இப்படி எளச்சிப் போயிட்டே. உங்க அம்மா உனக்கு சோறு கீறு போடுறதில்லையா?" என்று பாசமாகப் பேரனைப் பார்த்துக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது சட்டென்று ஒரு குரல் 

"ஏங்க அத்தை, உங்க கண்ணுக்கு கண்ணாடி ஏதாவது போடணுமா என்ன? பாருங்க, அவன் ஜிம்முக்கு எல்லாம் பொயி உடம்ப எப்படி ஏத்தி வச்சிருக்கான். விட்டா அவன் ஒரே கையில நம்ம நாலு பேரையும் தூக்கிருவான் போல இருக்குது. அவனைப் பொய் எளச்சிட்டேன்னு சொல்றீங்களே. என்னதான் பேரன் மேல பாசம் இருந்தாலும், இதெல்லாம் உங்களுக்கே கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல?!" இதைச் சொன்னது அம்மாவின் அண்ணன் மனைவியான 'பாரு' என்கிற பார்வதி. அவள் எப்பவுமே அப்படிதான். கொஞ்சம் துடுக்காக, கலகலப்பாக பேசுபவள், மனதில் எதுவும் இருக்காது. நான் சொல்லவருவது உள்மனதில். மற்றபடி அவர்கள் குடும்பத்துப் பெண்களைப் போலவே மார்பகங்கள் இரண்டும் பனங்காய்கள் போன்று உப்பிப் பெருத்திருக்கும்

"அடச் சிருக்கீ... உன் கண்ணுல கொள்ளிக்கட்டைய வைக்க. வந்தவுடனே என் பேரன்மேல இப்படி கண்ணு வைக்குறியே. மொதல்ல அவனுக்கு நல்லா சுத்திப் போடணும். உங்க கண்ணுக்கெலாம் பயந்து தாண்டி எளச்சிட்டான்னு  சொன்னேன். இல்லேன்னா என் பேரன் என்ன சும்மாவா? எப்படி இருக்கான் பாருடி சீமைக்கு ராசாவாட்டம்" 

"ராசாதான்.. யாரு இல்லைன்னு சொன்னது. அதான் நானும் யோசிக்கிறேன். பேசாம உங்க புள்ளைய வுட்டுட்டு நானே அவனுக்கு ராணி ஆயிரலாமான்னு பாக்குறேன். நீ என்ன சொல்றடீ உமா?" என்று அவன் அம்மாவிடமே பேச்சுவாக்கில் அனுமதியையும் கேட்க, அதற்குள் செண்பகம் முந்திக்கொண்டு

"எடு வௌக்குமாத்த!  இப்பதான் பொண்ணுக்கு கல்யாணம் பண்ணி பேத்தியையும் பாத்துட்டே. பாட்டியானதுக்கப்புறம், காலம்போன காலத்துல உனக்கு என் பேரன் வேற கேக்குதா. எம்மகன்கிட்ட சொல்லி நாலு போடச் சொல்லுறேன்" சிரித்துக்கொண்டே செண்பகம் தன் மருமகளைத் திட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.

"எங்க ஒண்ணுக்கே வழியக் காணோம். இதுல நாலெல்லாம் எங்க போடுறது. அப்படியே போட்டுட்டாலும்! இப்ப எனக்கு மட்டும் என்ன வயசாகுது. செல்வி வயசுதான எனக்கும். இப்ப உம்பேரனக் கட்டிக்கிட்டா வேண்டாங்குதா? உன்ன என்னத்த கேட்டுக்கிட்டு; ஏம் மருமகனே, பேசாம இந்த அத்தைய கட்டிக்கிறீங்களா? காலத்துக்கும் உங்களுக்கு சமச்சிப் போட்டு நல்லா பாத்துக்குவேன்"

"சமச்சிப் போடுவியோ. இல்ல போட்டுட்டு சமைப்பியோ. அது உன் வீட்டுக்காரனோட வச்சிக்கோ. எம்பேரனக் கட்டிக்க அங்க பட்டணத்துல ரதியும் ஊர்வசியும் காத்துக்கெடக்காளுக. நீ என்னமோ பேசுறியே பேச்சு?! வேணுன்னா ஒண்ணு செய்யலாம். எம் பேரன்ட்ட கேட்டு சொல்றேன், உன்ன வச்சிக்க சொல்லி. போறியா?!" பாட்டியும் பாருவுக்கு சளைக்காமல் பதிலுக்கு பதில் கலாய்த்துக்கொண்டிருக்க. இங்கே உமாவுக்கோ அடிவயிறு பத்திக்கொண்டு வந்தது. ஆளாளுக்கு இப்படி தன் மகனை சொந்தம் கொண்டாடுகிறார்களே  என்று. அவளும் இப்போது 

"என்னம்மா நீ, கூறுகெட்டத் தனமா பேசிக்கிட்டு. அவதான் மருமகன கலாய்க்கிரான்னா, வயசுப் பையன பக்கத்துல வச்சிக்கிட்டு நீயும் கூடக் கூட பேசிட்டு இருக்கியே. கொஞ்சம் கூட விவஸ்தையே இல்லாம!" உமா அம்மாவிடம் அங்கலாய்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

" சரி விடுடி. இப்ப என்ன உம்மகன கடிச்சி தின்னுறவா போறோம். அவனும் வயசுப் புள்ளதான. அப்படி இப்படின்னு இதெல்லாம் தெரியாமலா இருக்கும். இந்தக் காலத்துப் பசங்க எப்படியெல்லாம் இருக்காங்க. அவங்களுக்கும் வயசுப் புள்ளைங்கள விட வயாசன ஆண்டிகளாத்தான் ரொம்ப புடிச்சிருக்கு" போகிற போக்கில் அவளது அம்மா செண்பகம் அப்படியே  பச்சையாகப் போட்டுடைக்க உமாவின் முகத்தில் ஈயாடவில்லை. இதற்கும்மேல் பேசினால் இன்னும் மோசமாக ஏதாவது சொல்லிவிடுவாளோ என்று பயந்து அந்தப் பேச்சை அத்தோடு விட்டுவிட்டாள். செல்வாவுக்கு கள்ளம் கபடமற்ற அவர்களின் பேச்சு மிகவும் வியப்பாக இருந்தது. இல்லை, கள்ளம் கபடமற்றதாக அவன் மட்டும்தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தானோ என்னவோ? உள்ளத்தில் யாருக்கு என்ன கபடங்கள் இருக்கிறதோ, யார் கண்டது. வாழ்க்கையே கபட நாடகம்தானே!

அதற்குள் பாட்டி செண்பகம் பேரனைப் பார்த்து, இப்போதுதான் தாத்தாவைப் பற்றிய ஞாபகமே வந்ததாக 

"என் ராசா, தாத்தாவுக்கு எல்லாரும் பால் ஊத்திட்டாங்க. நீயும் வந்து கொஞ்சம் ஊத்தீரு ராசா. போற உசுரு சந்தோஷமா போகட்டும்" பட்டி சொல்லிக்கொண்டிருக்க, அவள் கொடுத்த பால் சொம்பை கையில் வாங்கியபடியே தாத்தாவின் அருகில் சென்றான். பாலை வாயில் ஊற்ற அது மொத்தமும் அவர் உதட்டின் ஓரமாக வழிந்து கட்டிலில் சிந்தியது. அவன் போதுமென்று ஊற்றுவதை நிறுத்திவிட்டு நகர முயற்சிக்க, செண்பகம் 

"ஏன், அப்படியே நிறுத்திட்டே? இன்னும் கொஞ்சம் பால அவரு வாயில ஊத்து" செண்பகம்  

"அம்மா..! ஊத்துனதையே சரியா குடிக்கல. இன்னும் கொஞ்சம் பால ஊத்துனா அவ்வளவுதான் உம்புருஷன் போய் சேந்துடுவார் பாத்துக்கோ?!" சொன்னது செல்வி 

"போய் சேரட்டும்னுதான பாலே ஊத்தச் சொல்றது. இதுக்கு மேல இருந்தா அவருக்குத் தாண்டி கஷ்டம். ஏற்கனவே சோறு தண்ணி இல்லமா நாலு நாளு ஆச்சி; நீ ஊத்து ராசா" என்று செண்பகம் பேரனுக்கு கட்டளையிட அவனும் வேறு வழியில்லாமல் இன்னும் கொஞ்சம் பாலை தாத்தாவின் வாயில் ஊற்ற, அவனது பட்டி பேரனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சொம்பை இன்னும் கொஞ்சம் கவிழ்த்துவிட்டாள். நிறையா பால் தாத்தாவின் திருந்திருந்த வாயில் கொட்டிவிட அவர் அப்படியே மூச்சு விடமுடியாமல் 'புஸ்ஸு... புஸ்சென்று' இளைக்க...

அதுவே தாத்தாவின் கடைசி மூச்சாகவும் மாறிப் போனது. செல்வாவுக்கோ முகத்தில் ஈயாடவில்லை. 'நான் சும்மாத்தானடா இருந்தேன். இப்படி ஊத்து... ஊத்துன்னு சொல்லி கடைசில அவர சாகடிச்சிட்டீங்களேடா? பாவிகளா!' என்ற வடிவேலுவின் டயலாக்தான் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. சும்மா போற உசுரு அதுவா போயிருக்கும் இப்ப  'கடைசியில என்னையும் கொலகாரனாக்கீட்டீங்களேடா!?' இது செல்வாவின் மைண்ட் வாய்ஸ். அதற்குள், அருகில் இருந்த அனைவரும் வேக வேகமாக பரபரக்க,  இருக்கிறவரை சிரிச்சிக்கிட்டு சும்மா இருந்துட்டு போனதுக்கப்புறம், பாட்டி செண்பகம்  

 "ஐயோ ராசா போயிட்டீங்களா... ராசா...... ஏ ராசா... ஐயோ ராசா..." என்று ஒப்பாரி வைக்கத் தொடங்கி விட்டாள். அருகில் இருந்த பேரனை அப்படியே இறுக்கமாக முகத்தோடு கட்டி அணைத்துக் கொண்டாள். அவள் முடித்ததும் பெரியம்மா செல்வாவின் அருகில் வர, அவளும்

"தாத்தா போயிட்டாருடா செல்வா... தாத்தா! போயிட்டாரு! பாத்தியா?" அது சந்தோஷமா சோகமா என்று தெரியவில்லை அவனுக்கு. அவள் பாட்டியின் கைகளில் இருந்து அவனை நைசாக அப்படியே இழுத்து அவள்மேல் போட்டுக் கொண்டபடி அவனைக் கட்டிப் பிடித்து முதுகோடு தழுவிக்கொண்டாள். செல்வாவின் மார்பில் அவள்குண்டு முலைகள் புதைந்து அழுத்திக் கொண்டிருக்க உலகை மறந்த நிலையில் அவனை ஆறத் தழுவியபடி அவன் முதுகோடு கைகைளை வைத்து தடவிக் கொண்டே இருந்தாள். ஆரம்பத்தில் அவனிடம் சோகம் பகிர்ந்துகொள்ள தழுவினாலும், நேரம் ஆக ஆக அந்த தழுவல்கள் செல்வியின் உடம்பில் ரசாயன மாற்றங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தன. அவனது தோள்களின் வலிமையையும் மார்பின் திண்மையும், அவன் உடம்பின் உஷ்ணமும் எண்ணையும் திரியும் இல்லாமலேயே அவளுக்குள் தீமூட்டிக் கொண்டிருந்தது. அவள் பெரியாம்மாவாக இருந்தாலும் நீண்டநாள் விடுபட்ட அந்த பந்தத்தின் பிணைப்பு அவளையறியாமல் காமமாக உருவெடுக்கத் தொடங்கியது. அவள் பெண்மை நீர் சொரிய அது அவளது உள்ளாடை வரையிலும் நனைத்துவிட்டிருந்தது. இந்தமுறை இந்த உடல் சங்கமத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவனது அத்தை பார்வதிக்கும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தீப்பற்றத் தொடங்க, இபோது இது அவள் முறை. வேகமாக செல்வாவின் அருகில் வந்தவள் செல்வியிடமிருந்து அவனை உருவியபடி அவனது மார்பில் இவள் சாய்ந்து கொண்டாள். செல்வியோ அவன் மேல் பெண் புலியாகப் பாய்ந்த பார்வதியையே பொறாமையாகப் பார்த்து தீயாக வெந்து கொண்டிருந்தாள் 

நேற்று இரவு அவன் அம்மா உமா வந்து கெடுத்தாள். இப்போது இங்கே பார்வதி. அவள் கண்களில் பொறாமைத் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. அவளும் இப்போது விடுவதாக இல்லை. அப்படியே அணைத்துக்கொண்டிருந்த அவர்கள் இருவரையும் லேசாக கைகளால் தள்ள செல்வாவும் பார்வதியும்  அப்படியே தடுமாற, அவன் அப்படியே சுவற்றில் முதுகை வைத்தபடி பின்புறமாக சாய்ந்தான். அவன் மேல் பார்வதியும் தனது உடலை முழுமையாகப் பொருத்தியபடி விழுந்தாள். தாத்தாவின் அருகில் அனைவரும் கூட்டமாக இருக்க இங்கே அவர்களை யாரும் கவனித்ததாகத் தெரியவில்லை.  அதற்குள் பார்வதியின் லேசாக மேடிட்ட அழகான வயிற்றுப் பகுதி இப்போது செல்வாவின் ஆண்குறியோடு அழுத்தமாக மோதிக்கொண்டிருந்தது. செல்வாவின் ஆண்மையை அவள் வயிற்றில் உணர்ந்ததும் பார்வதி உணர்ச்சி வேகத்தில், இருந்த இடத்தை சுத்தமாக மறந்துவிட்டு அவனது ஆணுறுப்பில் தளதளவென்றிருந்த தன் வயிற்றை வைத்து இடதும் வலதுமாகத் தேய்க்கத் தொடங்கினாள். செல்வாவுக்கும் இப்போது எவ்வளவு முயன்றும் உணர்ச்சிகளை அடக்க முடியாமல் அவனது ஆண்மை மெல்ல மெல்ல விறைக்கத் தொடங்கியது. அது அவன் நைட் பேண்ட்டை முட்டியபடி பார்வதியின் வயிற்றில் நன்றாக குத்திக் குடைந்துகொண்டு நிற்க.

பார்வதி, எதுவோ ஒன்று தனது வயிற்றை இடிக்கிறதே! என்ன அது என்று தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தில், அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் இடதுகையைக் கொண்டு சென்று அவனது பருத்திருந்த ஆணுறுப்பின் மொட்டை பேண்ட்டின் மேலேயே தொட்டுவிட அப்போதுதான் அது என்னவென்பதையே உணர ஆரம்பித்தாள். என்னவென்று உணர்ந்ததும் வெடுக்கென்று அவனிடமிருந்து விலக, இன்னமும் அவள் கைகள் அவனது ஆண்மையைப் பற்றிக்கொண்டுதான் இருந்தது. இதனையெல்லாம் பாக்கத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த செல்வியோ, 'போதும்.. போதும்  இது என்னுடைய முறை' என்பதுபோல பார்வதியைத் தள்ளிவிட்டுவிட்டு வேகமாக தங்கை மகன் மேல் அப்படியே சாய்ந்து கொண்டாள்". ஆனால் பார்வதி இன்னமும் அவளது கைகளை செல்வாவின் ஆணுறுப்பிலிருந்து எடுக்காமல் இருக்க, முதல் முறை செல்வி அவள் எதன் மேல் கைகளை வைத்திருக்கிறாள் என்பதைப் பார்த்தாள். பார்வதியின் கைகளை வேகமாக அங்கிருந்து விலக்கி விட்டுவிட்டு அவனை இன்னும் கொஞ்சம் சுவற்றில்  சரித்தபடி அவனது ஆண்மையை அப்படியே சேலைக்கு மேலாக அவளது அடிவயிற்றில் வைத்து தேய்க்கத் தொடங்க அவளுக்கு உடம்பெல்லாம் இன்பம் பாய்ந்து அப்படியே வெட்டி வெட்டி இழுத்தது      

இதை அத்தனையையும் யாருமே பார்க்கமில்லை என்று பார்வதியும் செல்வியும் நினைத்தாலும், அந்தக் களேபரத்திலும் அங்கு நடந்தவற்றை அத்தனையையும், அவர்களின் அணைப்பையும் மற்றும் மாவாட்டலையும் இரண்டு ஜோடிக் கண்கள் பார்க்கத் தவறவில்லை. ஒன்று உமாவுடையது. மற்றொன்று பூஜாவுடையது. உமாவுக்கோ பற்றிக்கொண்டு வந்தது. 'இதான் சாக்குன்னு வச்சி இப்படி ஆளாளுக்கு எம்மகனை கட்டிப் புடிச்சி என்னென்னமோ பன்னுறாளுகளே. சீ, வெக்கம் கெட்டவளுக' அவளுக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது. இப்போது கோபத்தோடு அவர்களை நெருங்கியா உமா மூவரையும் முறைத்துக்கொண்டிருக்க. இப்போதுதான் அந்த பேரிளம் பெண்கள் இருவரும் சுய நினைவுக்கே வந்தார்கள். வந்தவர்கள் உமாவைப் பார்த்து அப்படியே பயந்தபடி செல்வாவை விட்டு விலகி நிற்க, செல்வாவின் பேண்ட்டில் விடைத்திருந்த ஆணுறுப்பை இப்போது உமாவும் முழுவதுமாகப் பார்த்து விட்டாள். பார்த்தவள் கங்களில் கண்ணீர் வர அங்கிருந்து வேகவேகமாக ஓடி மறைந்தாள்.

ஷாக் அடித்ததுபோல் உணர்ந்த செல்வாவோ, கொஞ்ச நேரம் அவன் உறுப்பு அடங்கும் வரைக்கும் காத்திருந்துவிட்டு, அம்மாவை சமாதானம் செய்ய அவளை நோக்கி விரைந்து செல்லத் தொடங்கினான். அதற்குள் உமா அருகிலிருந்த சித்தப்ப்பா வீட்டிற்குள் நுழைந்து கதவை வெடுக்கென்று சாதிக்கொண்டிருந்தாள்.

செல்வாவும் அவள் பின்னாலேயே சென்று கதவைத் தட்ட அங்கே எந்த பதிலும் இல்லை. அவனும் சளைக்காமல் தொடர்ந்து கதவைத் தட்டிக் கொண்டே இருக்க, 

சிறிது நேரம் கழித்து உமாதான் வந்து கதவைத் திறந்தாள். அவள் கண்கள் அழுததில் சிவந்திருந்தது.

மகன் செல்வாவை அப்படியே கோபமாக, எரித்துவிடுவதைப் போல் பார்த்தாள் 

(தொடரும்)

பிகு : தொடர்ந்து உங்களது கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.அது மட்டுமே கதையை மேலும் இட்டுச் செல்லும்

[Vimala1976]

வார்த்தைகளை கூட்டிப் பாருங்கள் நண்பா (Word Count) அப்டேட்டின் அளவு தெரியும். :)

[Vimala1976]

free photo web storage

[Vimala1976]

(முதலில், இந்தக் கதைக்கு தொடர்ந்து ஆதரவும் பாராட்டும் கருத்துக்களும் தந்துகொண்டிருக்கும் அனைத்து நல்ல உள்ளங்களுக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றிகள். உங்களின் ஆதரவும் கருத்துக்களும் மட்டுமே கதையை நகர்த்திச் செல்லும்)

உமாவின் கண்கள் அழுததில் குங்குமமாய் சிவந்திருந்தது. அவள் கண்களில் தெரிந்தது கோபமா ஆற்றாமையா என்று தெரியவில்லை. ஆனாலும் அவள் மகனையே கண்ணிமைக்காமல் தீவிரமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் பார்வை மகன் செல்வாவுக்கு எதையோ சொல்ல நினைப்பது போல் தோன்றியது. ஆனாலும் அவனுக்கு அம்மாவின் மனதில் என்ன உள்ளதென்பதை உறுதியாகத் தெரிந்துகொள்ள முடியாமல் கொஞ்சம் தடுமாறினான். அவன்மேல் எந்தத் தவறில்லையென்றாலும், தாத்தாவீட்டில் பெரியம்மாவும், அத்தையும் செய்த சில்மிஷ சேட்டைகளை அம்மா பார்த்துவிட்ட அவமானத்திலும் குற்றவுணர்ச்சியிலும் அவன் அம்மாவின் முன்னாள் குனிக் குறுகியபடி நின்றிருந்தான். சிறிது நேர மனப் போராட்டத்துக்கு பிறகு மனதில் தைரியம் வரவழைத்துக்கொண்டு, செல்வா 

"அம்மா சாரிம்மா. நான் எதுவும் செய்யலம்மா. என்ன நம்பு, ப்ளீஸ்!" வார்த்தைகளால் அம்மாவிடம் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தான். அவன் சொல்ல, உமாவோ பதிலேதும் சொல்லாமல் மகனையே ஆழமாகப்  பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள் சட்டென்று அவனை நெருங்கிச் சென்று, செல்வாவை நெஞ்சோடு இருக்கமாக கட்டித் தழுவிக் கொண்டாள். அப்படியே அவளது முகத்தை மகனின் பரந்திருந்த மார்பில் முழுவதுமாகப் புதைத்துக்கொண்டாள். அவள் கண்களில் இருந்த ஈரம் இப்போது அவன் மார்பில் படர்ந்தது. 

திடீரென்ற அம்மாவின் அணைப்பு அவனுக்கு அதிர்ச்சியையும், சந்தோஷத்தையும் மற்றும் ஆச்சரியத்தையும் சேர்த்தே கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அவனும் அம்மாவின் திடீர் அணைப்பு தந்த அதிர்ச்சி விலகாமல் ஆச்சரியமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன் இப்போது அம்மாவின் கூந்தலில் இருந்து வந்த அருமையான வாசனையையும் சேர்த்தே நுகர்ந்து கொண்டிருக்க, அவனுக்கு உடம்பில் ஏதேதோ ரசாயன மாற்றங்கள் நிகழத் தொடங்கியது. அம்மாவின் பருத்து மிருதுவாகக் குழைந்திருந்த அருமையான மார்பக உருண்டைகள் இரண்டும் அவன் வயிற்றிற்கும் மார்பிற்கும் இடையில் புரண்டு மென்மையாக நசுங்கி கொண்டிருக்க, அவனுக்கு மீண்டும் அவனது ஆண்மை மெது மெதுவாக விறைக்கத் தொடங்கியது. அவனும் எவ்வளவோ முயன்றும் அது பெருத்து வீங்குவதை அவனால் கட்டுப் படுத்தவே முடியவில்லை.

பெருத்து நீண்டு வீங்கி விலுக், விலுக்கென்று துடித்துக்கொண்டிருந்த மகனின் ஆணுறுப்பை அங்கே இப்போது உமாவும் முழுவதுமாக அவளது அடிவயிற்றில் உணர்ந்துகொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவளோ அதைப்பற்றியெல்லாம் எந்தக் கவலையையும் படும் நிலையில் இருக்கவில்லை. மகனின் நெருக்கமும் அவன் உடம்பிலிருந்து வந்துகொண்டிருந்த அற்புத ஆண்மை வாசனையிலும் அவளும் தனது மனத்தைத் தொலைத்துக்கொண்டே அவள் கைவிரல்களை அவனது முதுகில் மேலும் அழுத்திக் கோலமிட்டபடி அவனை மேலும் அவள் மார்போடு சேர்த்து இழுத்தாள். அம்மாவின் இந்த ஆக்ரோஷமான அணைப்பில் அவனுமே சற்றுத் தடுமாறித்தான் போனான். அவன் வாயிலிருந்து அவனையும் அறியாமல் "அம்மா.... அம்மா..." என்ற வார்த்தைகள் கிசுகிசுப்பாக வெளிப்பட உமா அனிச்சையாக தலை நிமிர்ந்து மகனை ஆசையோடு பார்த்தாள். பார்த்தவளின் உதடுகள் துடிக்க, மெதுவாக அவளது முன்னங்கால்களை எக்கியபடி அவளது முகத்தை செல்வாவின் முகத்தினருகே உயர்த்த அம்மாவின் உடல் மொழிகள் அவள் ஏங்குவதை உணர்த்தி  அவனுக்குக் காம அழைப்புவிட அவனும் குனிந்து உமாவின் உதட்டை மிக மிக மென்மையாகக் கவ்வினான். செல்வாவின் உதடு பட்டதுதான் தாமதம், இப்போது அவள் வெறிகொண்ட வேங்கையாகவே மாறிவிட்டிருந்தாள். மகனின் கீழுதட்டை ஆழமாகக் கவ்வியபடி இழுத்து இழுத்து சப்பி, அப்படியே பபுள்கம் போல சுவைக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். செல்வாவோ ஆசையோடும் அதிர்ச்சியோடும் அம்மாவின் உதட்டு முத்தத்தில் சிக்கித் திணறி அப்படியே திளைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

உமாவுக்கு இந்தமாதிரி உதட்டு முத்தங்களெல்லாம் ரொம்பவே புதிது. அவள் வாழ்நாளில் இதுவரையில் இந்தமாதிரி உதட்டு முத்தங்களை இதுவரை அனுபவித்ததே இல்லை. கல்யாணமான புதிதிலும் சரி, கடைசியாக மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னால் ஒரே ஒருநாள் புருஷனின் கோழிகுத்து போன்ற ஏறலிலும் சரி இந்த மாதிரி முத்தத்தை அவள் அனுபவித்ததே இல்லை. அவளைப் பொறுத்தவரை உடலுறவில் அதிகபட்சமென்பது, சேலையை தூக்கிவிட்டு ஏற  வேண்டியது அடுத்த ஒருசில நொடிகளில் விந்து பாரம் முழுவதையும் இறக்கிவிட்டு இறங்கிவிடவேண்டியது. இதை மட்டும் தான் அவளும் இதுநாள் வரையிலும் கணவனிடம் கண்டிருக்கிறாள். முத்தத்தில் என்னென்னவெல்லாம் வித்தைகள் செய்யவேண்டுமென்ற பிரக்ஞ்சை எதுவுமே இல்லாமல், மகன் மேல் கொண்ட ஆசையிலும் காம மிகுதியிலும்  இழுத்து இழுத்து மகனின் உதட்டை சப்பி மென்றுகொண்டிருந்தாள். அவனுமே அம்மாவின் இந்த சின்னப்ப பெண்ணைப் போன்ற நடைத்தையில் கொஞ்சம் திக்குமுக்காடித் தான் போயிருந்தான். ஆனாலும் அம்மா தன்மேல் எவ்வளவு ஆசையிலிருக்கிறாள் என்பதை அந்த அதிதீவிரமான வேகமான முத்தங்கள் அவனுக்கு காட்டத் தவறவில்லை. இப்படியே அம்மாவும் மகனும் எவ்வளவு நேரம் முத்தத்தில் திளைத்திருந்தார்களோ தெரியவில்லை இப்போது 

அவனோடு அணைப்பிலிருந்த உமா மெதுவாக செல்வாவின் வலதுகரத்தை பிடித்து மெதுவாக உயர்த்தி அவளது இடதுமார்பில் வைத்து அழுத்திக்கொள்ள, அம்மாவின் தீவிர முத்தத்தில் ரசித்துத் திளைத்திருந்தவன் முதன் முறையாகக் கண்களைத் திறந்து பார்த்தான். இப்போது அவன் போக்குக்கு அவளது உதட்டை கவ்வக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தவள், கண்கள் திறந்து உமாவும் மகனைப் பார்க்க இருவரின் பார்வையும் நேருக்குநேர் சந்தித்துக்கொண்டது. டக்கென்று அவள் கூச்சத்தில் கண்களை மீண்டும் மூடிக்கொள்ள, அவனது கைகளோ அனிச்சையாக, மிகவும் அனாயாசமாக அம்மாவின் உருண்டு திரண்டிருந்த குண்டு அழகு முலைகளை மென்மையாகப் பிசைந்து விடத் தொடங்கியது. அவனது செயல்பாடுகள் இப்போது உமாவுக்கும் சற்று தைரியத்தை வரவழைக்க, அவள் இடுப்பை அசைத்தபடி அவளது அடிவயிற்றில் மகனின் பெருத்து வீங்கியிருந்த ஆண்மையை இருவருக்கும் இடையில் வைத்து நசுக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

எங்கேயோ சற்றுத் தொலைவில், ஒரே சீரான தாளகதியில் ஒப்பாரிச் சங்கதிகள், பாடல்கள் கேட்டுக் கொண்டிருக்க இங்கேயோ அம்மாவும் மகனும் பிரிக்கவே முடியாத அணைப்பில் கட்டுண்டு கிடந்தபடி காமச் சங்கதிகள் இசைத்தபடி ஒருவரோடு மற்றவர் இழைந்து உருகி உலகம் மறந்த நிலையில் உறவாடிக் கொண்டிருந்தனர். மகனின் கைகள் அம்மாவின் முலைகளைப் பற்றி வேக வேகமாகப் பிசைந்துகொண்டிருக்க, அம்மா மகனை ஆறத் தழுவிக்கொண்டபடி ஆடைகளுக்கு மேலேயே மகனின் ஆணுறுப்பை வயிற்றுக்கு உள்ளயே தள்ளும் முயற்சியில் தீவிரமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தாள். வாசல் கதவைக் கூட மூட மறந்த நிலையில், இவர்களின் இந்த தீவிரமான அம்மா மகன் ஆலிங்கனத்தில் நேரமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நழுவிக்கொண்டே இருந்தது. மகன் மேல் இருந்த ஆசையும், அவளின் உடலின் தீவிரமான காமவேட்கையும் சேர்ந்து அவளை இம்சித்துக்கொண்டிருக்க, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காமத்தின்  அடுத்தகட்டம் நோக்கி பயணிக்க ஆயத்தமானாள். மகனை இருக்கமாகத் தழுவியிருந்த அவள் மென்மையான கிசுகிசுப்பான குரலில் அவனிடம்

"ம்ம்ம்... செல்வா, செல்வா.... கதவு திறந்திருக்குப்பா" மகனின் தோள்களில் தவழ்ந்துகொண்டே சொல்ல, செல்வாவுக்கோ அம்மாவின் மிகவும் மிருதுவான உடல் ஸ்பரிசத்திலிருந்து விடுபட கொஞ்சமும் விருப்பமே இல்லை.  ஆனாலும் அம்மாவின் கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்டவன்போல் அவளிடமிருந்து விலகி மெதுவாக கதவை நோக்கித் திரும்பி நடந்தான். கதவை தாளிட்டுவிட்டு திரும்பிப் பார்க்க அம்மாவை அந்த முன்னறையில் காணவில்லை. லேசான அதிர்ச்சியில் அவனது கண்கள் அங்கும் இங்குமாக அம்மாவைத் தேட, அங்கிருந்த ஒரு படுக்கையறையிலிருந்து லேசானதொரு ஓசை "க்ரீச்ச் க்ரீச்.." என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அவனது கால்கள் அவனைக் கேட்காமலேயே அந்த அறையை நோக்கி அவனை இழுத்துச் செல்லத்  தொடங்கியது. அங்கே சென்ற செல்வாவுக்கோ லேசானதொரு இன்ப அதிர்ச்சி காத்திருந்தது....

கட்டிலின் மற்றொரு ஓரத்தில் அவனது அம்மா உமா அவனுக்கு முதுகைக் கட்டிக்கொண்டு படுத்திருக்க அவளது வடிவான அழகான முதுகும், வளைந்து பின் சட்டென்று உயர்ந்திருந்த இடையும், பெருத்து உருண்டு  திரட்சியாக இருந்த அம்மாவின் பிட்டங்களும் அவன் கண்களுக்கு முழுதும் விருந்தாகின. அந்தக் கட்டிலில் அம்மாவின் முன்னும் பின்னுமாக லேசான அசைவுகள் அவனுக்கு காம அழைப்பு விடுத்துக்கொண்டிருந்தது. அவனும் தன்னையறியாமல் அம்மாவை நோக்கி மெதுவாக நடந்து சென்றான். அவனது காலடிச் சத்தங்கள் உமாவுக்கு மகன் நெருங்கிவிட்டதை உணர்த்த அவளும் லேசாக தலையைத் திருப்பிப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் திரும்பிக்கொண்டவள், அவளது குண்டிக் கோளங்களை மட்டும் வேண்டுமென்றே சற்று பின்னோக்கி நகர்த்தி அசைத்துக் காட்ட அவனுக்கு அதற்கும் மேல் எந்தவித அழைப்பும் தேவைப்படவில்லை.

மெதுவாக கட்டிலில் ஏறி அம்மாவின் அருகில் அவளை முதுகோடு ஓட்டியபடி படுக்க, அவளும் தனது உடம்பை பின்னோக்கி நகர்த்தி மகனின் உடம்போடு தனது பின்புறங்களைப் பொருத்திக்கொண்டாள். அவனுக்கும் இப்போது உடம்பில் ஒருவித சூடு பரவ அப்படியே சிலையாகி அடுத்து என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்துக் கொண்டிருக்க, உமாவே மகனின் வலது கையை எடுத்து அவளது உடலைச் சுற்றி இடுப்போடு அணைத்தபடி போட்டுக்கொண்டாள். உமாவின் மிருதுவான பின்புற குண்டிச்சதைகளும், அவளது இதமான உடல் சூடும் மேலும் அவளது முதுகில் முகம் புதைந்திருந்த அவனுக்கு அம்மாவிடமிருந்து வந்துகொண்டிருந்த பால் போன்றதொரு பெண்மை வாசனையும் மொத்தமாக நாசியில் ஏறி மூளையைத் தாக்க, அதற்க்கு சட்டென்றதொரு எதிர்வினையாக அவனது ஆணுறுப்பு அம்மாவின் அழகான வடிவான குண்டிகளை தள்ளியபடி இடிக்கத் தொடங்கியது. 

உமாவும் இப்போது மகனின் ஆணுறுப்பை அவளது பிட்டங்களில் உணர்ந்துகொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு காமம் தலைக்கேற மேலும் செய்வதறியாது தவித்துக்கொண்டு படுத்திருந்தாள். மகனுக்கு இப்போது அவளது முழு சம்மதத்தையும் தெரிவிப்பது போன்ற பாவனையில் அவளது குண்டிக்கோளங்களை உடலை வில்லாக வளைத்தும் நெளித்தும் அவனது ஆண்மையோடு மொத விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று அவளது வயிறோடு வளைந்திருந்த செல்வாவின் வலது கையை எடுத்து அவளது இடது முலையின் மேல் வைத்துக் கொள்ள, அவனும் அம்மாவின் சம்மதம் கிடைக்கப் பெற்றவனாய் மெது மெதுவாக உமாவின் பஞ்சு போன்ற முலையை இதமாக வருடத் தொடங்கினான்.  ஆனால் காமத்தின் உச்சத்தை நோக்கி பயணப் பட ஆயத்தமாகியிருந்த அந்தப் பேரிளம் பெண்ணுக்கு அது போதுமானதாய் இருக்கவில்லை. அவள் மகனின் வேகமான அண்மையான தொடுதலுக்காக ஏங்கிக்கொண்டே அவள் முலைகளில் இருந்த மகனின் விரல்களோடு அவளது விரல்களையும் கோர்த்துக்கொண்டு மென்மையாகவும் அதே நேரம் அழுத்தமாகவும் பிசைந்து காட்டினாள். செல்வாவும் இப்போது அம்மாவுக்கு என்ன தேவையென்பதை முழுதுமாய் உணர்ந்தவன், உமாவின் முலைகள் முழுவதையும் கைகளால் பற்றி அழுத்தி அழுத்திப் பிசைந்துவிட, அவளும் மகனின் பிசைதலுக்கு தோதாக லேசாக சேலையை விலக்கிவிட்டு அவளது முலைகளைக் காட்டிக்கொண்டே இடுப்பை பின்னோக்கி நகர்த்தி செல்வாவின் பிரம்மாண்ட ஆணுறுப்பை அவளது சேலைக்கு மேலே குண்டிப் பிளவுக்குள் நுழைக்க முயற்சித்து, மீண்டும் முயற்சித்து இடையில் சேலை இருப்பதை மறந்தவள் மீண்டும் மீண்டும் தோற்றுக்கொண்டே இருந்தாள்.

இப்படி இருவரும் உடலை உரசி உரசி மிகவும் சூடாகிப் போய் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகரும் முயற்சியாக, உமா அவளது வலது கையை பின்னோக்கிக் கொண்டு சென்று மெதுவாக இருவருக்கும் இடையில் நுழைத்துக்கொண்டே, விளைந்த வெள்ளரிக்காய் போன்று நீண்டு தடித்திருந்த மகனது ஆண்மையைப் பரிசோதிக்கும் விதமாக, அதன் நீளம் முழுமைக்கும் கையைக் கொண்டு விரல்களால் மேலும் கீழும் தடவிக் கொண்டே, அவள் பெற்ற மகனின் ஆணுறுப்பின் நீளத்தையும் திண்மையையும் அளந்துகொண்டிருந்தாள். அவளுக்கோ மிகவும் பெருமையாகவும் அதேநேரம் பூரிப்பாகவும் இருந்தது. தான் பெற்ற மகனின் ஆணுறுப்பு  'எவ்வளவு பெரிதாக, எவ்வளவு கனமாக, எவ்வளவு அழகாய் இருக்கிறது!' என்று அதனை எண்ணி வியந்தபடி பலம்கொண்ட மட்டும் அதனை அழுத்தி அழுத்தி தேய்த்துக்கொண்டே தனது மென்மையான அபாரமான குண்டிக் கோளங்களை அதன் மேல் அழுத்தித் தேய்த்துக்கொண்டே காமத்தில் மகனிடம் தொலைந்துகொண்டிருந்தாள். அவர்கள் இப்படி காமத்தில் உலகை மறந்து, அங்கிருந்த சூழ்நிலையையும் மறந்து உல்லாசமாய் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்க.

"டப் டப் தப்....  டப் டப் தப்.... அம்மா... அம்மா..." என்ற சத்தம் அம்மா மகன் இருவரின் மோகம் என்னும் தவத்தை கலைத்தது.  

உலகை மறந்த நிலையில் கலவியில் ஈடுபட முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தவர்களை அந்தக் கதவு தட்டும் ஓசை இந்த உலகத்திற்க்கு மீண்டும் இழுத்துக் கொண்டுவர,

என்ன நினைத்தாளோ, உமா பட்டென்று மகனிடமிருந்து விலகி கட்டிலை விட்டு எழுந்து நின்றாள். கட்டிலில் மகனின் கோலமும் மற்றும் அவனது பேண்ட்டை முட்டிக்கொண்டு மிக நீளமாக நீட்டிக்கொண்டிருந்த அவனது ஆண்மையும் அவள் காண்பது கனவல்ல நிஜம் என்பதை அவளுக்கு உணர்த்த, ஒரு நிமிடம் ஆடிப் போய்விட்டாள். சற்று நேரம் முன்புதான் அவளது அப்பா அங்கே இறந்திருக்க இப்படி கேவலமாக, பச்சைத் தேவடியாள் போன்று இப்படி மகனுடனேயே சரசமாடிக்கொண்டிருக்கிறோமே என்று அவளது மனசாட்சி அவளை கேள்விகளால் துளைத்தெடுக்க அப்படியே கூனிக் குறுகி உடல் நடுங்கியபடி அங்கே நிற்க... அவளது கண்களில் வழிந்த கண்ணீர் கன்னங்களின் ஊடே வழிந்தோடியது. அங்கே அப்படி அம்மாவின் கண்களில் கண்ணீரைக் கண்டவன் அவள் எதற்கு அழுகிறாள், தான்தான் ஏதோ தவறு செய்துவிட்டோமோ என்று பயந்து  அவனும் கட்டிலை விட்டு எழுந்து அம்மாவின் அருகில் வர, உமாவுக்கோ மகனின் கண்களை ஏறெடுத்துக்  பார்க்கும் தைரியம் கூட இல்லாமல் தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.

"அம்மா... அம்மா. சரிம்மா, நான் ஏதாவது தப்பா! என்ன மன்னிச்சிடும்மா" செல்வா அம்மாவிடம் வருத்தப்பட்டு மன்னிப்புக் கோரிக்கொண்டிருக்க, உமாவுக்கு மனம் வலித்தது. 

"இல்லப்பா... நீயில்ல. அம்மாதான் தப்புப் பண்ணிட்டேன். இப்படி உன்கிட்டயே கேவலமா, இப்படி தரங்கெட்டுப்போய் மோசமா நடந்துக்கிட்டேன். சரிப்பா கண்ணா. அம்மாவை தப்பா நினைக்காத. என்னன்னு தெரியல இப்படி திடீருன்னு கூறுகெட்டுப் போய்... சீ! என்ன நெனச்சா எனக்கே கேவலமா இருக்குது கண்ணா. அம்மாவை மன்னிச்சுடு" அவள் மீண்டும் மகனின் மார்பில் சாய்ந்தபடி கண்களில் கண்ணீர் வழிய அவனது கருணைக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருந்தாள். இன்னமும் அடங்காமல் விறைப்பாய் நீட்டிக்கொண்டிருந்த செல்வாவின் அண்மை அம்மாவின் இடுப்பை இடிப்பதை நிறுத்தியிருக்கவில்லை. இந்தக் களேபரத்திலும் அவளுக்கு  உள்ளூர ஆனந்தம், அவள் மகன் உமாவின் மேல் எவ்வளவு ஆசையாய் இருக்கிறான் என்பதை நினைத்து உள்ளூர பூரிப்படைந்தாள். செல்வா அவளை சமாதனப் படுத்தும் விதமாக 
  
"அம்மா.. இல்லம்மா!  நான் எதுவும் உன்ன தப்பாவே நினைக்கல" அவன் அப்படிச் சொல்லவும்தான் உமாவுக்கு சற்று நிம்மதியாக இருந்தது. அவன் மார்மோடு முகத்தை உரசிக் கொண்டே அவனுக்கு அவள் புரிதலை வெளிப்படுத்தினாள். அதற்குள் மீண்டும் 

"டப் டப் தப்....  டப் டப் தப்.... அம்மா... அம்மா..." என்ற ஓசை அவர்கள் இருவரின் கவனத்தையும் கலைக்க இருவரும் அணைப்பிலிருந்து விலகிக் கொண்டனர். இந்தமுறை உமாதான் போய் கதவைத் திறந்தாள்.

"என்னாச்சும்மா. எவ்வளவு நேரமா கதவைத் தட்டிட்டு இருக்குறது. கதவைத் திறக்க ஏன் இவ்வளவு நேரம்" மகளின் அடுக்கடுக்கான கேள்விகளில் சற்றே தடுமாறியள், சுதாரித்துக்கொண்டபடி

"ஏண்டி பூஜா, என்னாச்சி! நான் பாத்ரூல இருந்தேன். அதான்..." என்று மென்று விழுங்கி மகளிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்க

"அவன் எங்க? அண்ணன் என்ன பண்றான்" பூஜாவின் அடுத்த கேள்விக்கு 

"தெரியலடி, பெட்ரூம்ல இருக்கானோ என்னவோ!" எதுவும் தெரியாததுபோல நடித்தாள். அதற்க்கு பூஜாவும் அம்மா சொல்வதை நம்புவது போல் நடித்தாலும் அவளுக்கோ உள்ளுக்குள் பெருத்த சந்தேகம். 'அங்கே இழவு வீட்டில் பெரியம்மா, அத்தையின் சில்மிஷம் கண்ட அம்மா வேகமாகே இங்கே ஓடி வர, அவளைப் பின்தொடர்ந்து அண்ணனும் வந்தானே! இப்போது அம்மாவோ எதுவும் நடக்காதது போல இப்படி நடிக்கிறாளே. இப்படி பகல் நேரத்திலேயே கதைவைப் பூட்ட வேண்டிய அவசியம் என்ன?!' சந்தேகங்கள் அவள் மனதில் புயலாக அடிக்க, அவற்றையெல்லாம் அப்புறம் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டே,

"அங்க பெரியம்மாவும் பாட்டியும் உன்னைத் தேடிட்டு இருக்காங்க. எதோ சடங்கெல்லாம் பண்ணணுமாம். சீக்கிரம் வா நாம போலாம்" என்று சொல்லிக்கொண்டே உமாவின் கைகளைப் பிடிக்காத குறையாக  அழைத்துச் செல்ல, உமாவும் மகளின் பின்னால் மகனை நினைத்துக்கொண்டே எதுவும் பேசாமல் சென்றாள்.

(தொடரும்)

[Vimala1976]

[Vimala1976]

[Vimala1976]

(உங்களின் தொடர்ச்சியான ஆதரவுக்கும் மற்றும் கருத்துக்களுக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றிகள். இப்படியே தொடர்ந்து உங்கள் கருத்துக்களை பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள். அதுமட்டுமே கதையை மேலும் மேலும் நகர்த்த உதவும்)


அங்கே தாத்தாவின் வீட்டில்.... அவரின் இறப்புக்கான கடைசி ஈமச் சடங்குகள் நிறைய இருக்க அத்தனையும்  நடந்துகொண்டிருந்தது. தாத்தாவுக்கு ஆண்வாரிசுகள் அவன் மாமா (பார்வதியின் கணவர்) மட்டுமே என்பதால், மற்ற ஈமச் சடங்குகள் அனைத்தையும் மாமா கோபாலும் மற்றும் பேரன் செல்வாவுமே முன்னின்று செய்ய வேண்டுமென்று அங்கிருந்த பாட்டியும் மற்ற பெரியவர்களும் முடிவு செய்தனர். அதன்படி செல்வா அவன் அணிந்திருந்த ஆடைகளை மாற்றிவிட்டு, அவனை புதிய ஒரு வெள்ளை வேஷ்டி மட்டும் அணிந்து கொண்டு வரச் சொல்ல, அவனும் வேறு வழியின்றி மற்ற ஆடைகளைத் துறந்துவிட்டு அவர்களின் சொல்படியே வெறும் வேஷ்டியும் தோளில் ஒரு தூண்டும் மட்டும் போட்டுக் கொண்டு அங்கே வந்தான்.

அங்கிருந்த ஐந்து ஜோடிக் கண்கள், அங்கே அவர்கள் இருந்த அந்த அசாதாரணமான சூழ்நிலையையும் முற்றிலுமாக மறந்துவிட்டு அப்படியே செல்வாவின் வலிமையான உடலையும், வேஷ்டியில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்த அவனது தூண் போன்ற அவனது தொடைகள் மற்றும் கால்களையும்... மேல்ச்சட்டை அணியாத நிலையில் அப்படியே நிர்வாணமாக இருந்த அவனது பறந்து விரிந்த மார்பையும், அவனது ஒட்டிய வயிற்றையுமே இடைவிடாது திரும்பத் திரும்ப மேய்ந்துகொண்டிருந்தன. அந்த ஐந்து ஜோடிக் கண்களுக்கு சொந்தக்காரிகள்

அவனது அம்மா உமா, பெரியம்மா செல்வி, தங்கை பூஜா, அத்தை பார்வதி மற்றும் பாட்டி செண்பகம்.

வீட்டில் நடக்கவேண்டிய சடங்குகளெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நடந்துமுடிய, மேலும் ஏற்கனவே சொந்தங்கள் பெரும்பாலோனோருக்கும் சொல்லிவிட்டபடியால் அன்று கிட்டத்தட்ட மணி மூன்றுக்கு முன்னதாகவே அவர்கள் மயாணம் செல்வதற்கு ஆயத்தமானார்கள்.

ஊர்வலம் புறப்பட ஆண்கள் அனைவரும் முன்னால் செல்ல, பேரன் செல்வா அவர்கள் அனைவருக்கும் பின்னால் சென்றுகொண்டிருந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் மற்ற பெண்கள் அனைவரும் வரிசையாகச் சென்று கொண்டிருந்தனர். செல்வாவின் தோள்களில் பட்டி செண்பகம் சாய்ந்துகொண்டே ஊர்வலத்தோடு மெதுவாக நடந்து கொண்டிருந்தாள். அங்கே மயானம் செல்ல ஒரு இரண்டு கிலோ மீட்டர் தூரமாவது நடக்க வேண்டும். மிக மெதுவாக  ஊர்வலம் நகர்ந்துகொண்டிருக்க, அப்போது பார்வதி மெதுவாகக் குனிந்து அருகிலிருந்த செல்வியின் காதுகளில்,

"பாத்தீங்களா அண்ணி இந்தக் கெளவியை! இப்பதான் புருஷன் தவறியிருக்கார். இப்படி வெக்கமே இல்லாம  இப்படி பேரன கொஞ்சிக் கொளாவிக்கிட்டே போறத" அவள் இப்படிச் சொல்லவும் சட்டென செல்வி,

"உனக்கென்னடி எரியுது. எங்கம்மாவுக்கு மட்டும் இப்ப என்னடி கொறச்சல். இந்த ஆவணி வந்தா அவங்களுக்கு 57 வயசு தான் ஆகுது. இன்னும் எப்படி இருக்காங்க பாருடி எங்கம்மா. சும்மா கொத்தும் கொலையுமா கும்முன்னு! அவங்களுக்கில்லாத உரிமையா பேரன்கிட்ட?!" எதோ ஒரு அதியாசத்தை சொல்லியதுபோல பெருமையாக தனது ஓரகத்தியைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

"அதுக்காக இப்படியா? அதுக்குன்னு ஒரு இடம் பொருள் ஏவல் வேண்டாம்! இப்படியா கொஞ்சம் கூட வெக்கமே இல்லாம ஒட்டி ஒரசிக்கிட்டு போறது" பார்வதி பொருமினாள்

"உனக்கென்னடி?!  நீ மட்டும் என்ன வீட்டுல சும்மாவா இருந்தே. எங்கப்பா இறந்தவுடனே, செல்வாவை கட்டிப் புடிக்கிறமாதிரி புடிச்சி என்னென்னவெல்லாம் பண்ணே! இப்ப ஒன்னும் தெரியாத பச்சப் புள்ள மாதிரி இப்படி நடிக்கிறே!" செல்வி அங்கலாய்த்தாள்

"ஏன், நீங்க மட்டும் அவனை எதுவுமே பண்ணலையா?!. மொதல்ல ஆரம்பிச்சதே நீங்கதான. கட்டிபுடிக்கிறீங்கன்னு சொல்லீட்டு அம்மாடி! உங்களோடத வச்சி என்னமா தேய் தேய்ன்னு தேய்க்கறீங்க. நானே கொஞ்சம் பயந்துட்டேன். அப்புறம் அவனை உங்ககிட்ட இருந்து புடுங்குறதுள்ள நான் பட்ட பாடு எனக்குதான் தெரியும். நானே கஷ்டப்பட்டு அவன ப்ராக்கெட் போடுறதுக்கு அத்தைகிட்ட பேசி அப்படி இப்படின்னு அடிபோட்டா, நீங்க என்னடான்னா? என்னையே முந்திறுவீங்க போலயே!" பார்வதி 

"எனக்கு அவன் மகன்டீ, எனக்கில்லாத உரிமை அவன்கிட்ட உனக்கு என்னடி வேண்டிக்கிடக்கு? அதெல்லாம் என்னக்கு அப்பறம்தான் நீயெல்லாம் சொல்லிட்டேன் பாத்துக்கோ" அப்படியே செல்லமாக ஓரகதியிடம் மகனுக்காக கோபப்பட்டாள் செல்வி 

"ஆமா ஆமா... மகனாம் மகன். அதான் பாத்தேனே மகனோட அதுல! அப்படியே உங்களோடத வச்சி அப்படி இப்படின்னு தேய்க்கிறீங்களே. எனக்கென்னமோ நமக்கு முன்னால உங்கம்மா முந்திக்குவாங்களோன்னு பயம்மா இருக்குது அண்ணீ"  பார்வதி உண்மையான அவளது பயத்தை வெளிக்காட்டினாள்

"அதுவும் நல்லதுக்குதாண்டீ. அப்படிமட்டும் நடந்ததுன்னா, அப்புறம் நானும் செல்வாவோட பயப்படாம அப்படி இப்படின்னு இருக்கலாமில்ல" சிறு குழந்தை போல குதூகலித்தாள் செல்வி 

"அண்ணி... நீங்க உண்மையா தான் சொல்லுறீங்களா? நானும் இவ்வளவுநேரம், நீங்க என்னமோ விளையாட்டுக்குத்தான் சொல்றீங்கன்னு நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். எனக்கென்னாமோ நீங்க சொல்லுரதப்பாத்தா இன்னைக்கே உங்க தங்கச்சி மகன்கிட்ட முந்தான விரிச்சாலும் விரிச்சிருவீங்க போல இருக்குதே! அப்புறம் எம்பாடு?" பார்வதி கவலைப்பட்டு சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள் 

"தங்கச்சி மகன் என்னடி தங்கச்சி மகன்; அவன் எம்மகண்டி. உனக்கே தெரியுமில்ல சின்ன வயசில இருந்து அவன்கிட்ட எவ்வளவு உசுருக்கு உசுரா பாசமா இருக்கேன்னு. அவன் பொறந்தப்போ அவங்க அம்மாகிட்ட சொல்லி 'செல்வா'ன்னு பேரு வைக்கச் சென்னாதே நான்தான். அப்புறம் என்னடி கேள்வி. எனக்குதான் மொதல்ல..."

"அதுசரி, வந்து... அம்மான்னா மகன்கிட்ட படுக்கவா ஆசப்படுவாங்க. என்ன மாதிரி நல்ல வெளஞ்ச கட்டையா எவளையாவது கட்டி வச்சி, பக்கத்துல இருந்து பாத்து சந்தோஷமில்ல படனும். நீங்க என்னடான்னா அவனோட படுக்கணும்னு சொல்லுறீங்களே?!" சந்தடி சாக்கில் பார்வதி அவள் மனதில் உள்ளதை, அவள் ஆசைப்பட்டதை நாசூக்காக போட்டுடைத்தாள்.

"ஆமாடி பார்வதி. எனக்கும் மொதல்ல அப்படியெல்லாம் தோணவே இல்ல. ஆனா, இன்னைக்கு அவனை கட்டிப் புடிச்சேன்ல!. ஐயோ அம்மா, எப்படி இருக்கான் தெரியுமா!. அப்படியே கிண்ணுன்னு, தேக்கு மரமாட்டம் இருக்குதுடி அவனோட ஒடம்பு. அப்புறம் வந்து... அவனோடது பெருசா அப்படியே.... சீ போடி, எனக்கே வெக்கமா இருக்குது" அழகாக வெட்கப்பட்டாள்

"ஆமா அண்ணி, நானும் புடிச்சிப் பாத்தேனே. அம்மாடி எவ்வளவு நீளம். எம்பூட்டுப் பருமன். அப்படியே நெகு நெகுன்னு அரை மொளத்துக்கு இருக்கும்னு நெனைக்கிறேன். உங்க அண்ணனுக்கெல்லாம் என் சுண்டு விரலக் கூட தண்டாதுண்ணீ. அப்படிப் பாத்துட்டு அவனக் கட்டிப் பிடிச்சப்ப எனக்கே குறுகுறுன்னு என்னமோ ஒருமாதிரி ஆய்டிச்சி அண்ணி" சொல்லும்போதே தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்

"நானும்தான் பாத்தேனே. சீ.... உனக்கு வெக்கமே இல்லடீ. அப்படி அத்தன பேரு மத்தில வச்சி அத அப்படி புடிச்சி அமுக்கியா பாப்பே.. ஐயோ ஐயோ வெக்கங்கெட்டவளே!"

"இல்லண்ணீ. வேணுன்னு புடிக்கல. திடீர்னு எதோ ஒன்னு பெருசா வயித்த இடிக்கிறமாதிரி இருந்திச்சி. அதுதான் என்னோமோ ஏதோன்னு பயந்து புடிச்சிப் பாத்தா... அப்புறம் தான் அது, அதுன்னு! தெரிஞ்சது. அப்புறம் என்னை என்ன பண்ணச் சொல்றீங்க. ஆனா சேலைக்கு மேல வச்சி குத்துனதே செம்மயா சொகம்மா இருந்துச்சி அண்ணி. இன்னும் அப்படியே இல்லம்மா பண்ணா எப்படி இருக்கும்" உண்மையில் அவள் கண்களை மூடி அப்படியே கற்பனையில் மிதந்தாள் 

"சீ... போடி. உனக்கு கொஞ்சம் கூட வெக்கமே இல்லடீ. இப்படியா பச்சயா அப்படியே சொல்லுவே. ரொம்ப மோசண்டீ நீ" செல்வி

"நீங்க மட்டும் என்ன? இன்னும் பச்சையா உங்க மகனோடத கையில புடிச்சி ஆட்டுவீங்க, நான் பேசக் கூடாதோ?" பார்வதி

"ஏண்டி, இப்படிக்கெடந்து அலையோ அலைன்னு அலையிறே. எங்கண்ணன் உன்ன ஒண்ணும் செய்யிறதில்லையா"

அடபோங்கண்ணி, நீங்கவேற. உங்கண்ணனுக்கு சுண்டுவிரல் நீளத்துக்கு இருக்கும். உள்ள போறதும் தெரியாது, வெளிய வர்றதும் தெரியாது. அத வச்சி கொஞ்ச நேரம் பண்ணாலும் பரவால்ல, ஆனா உள்ள போறதுக்குள்ள அவருக்கு பொசுக்குன்னு கொட்டிடும். அப்புறம் எங்கண்ணீ சந்தோஷமெல்லாம். ரொம்ப முடியலண்ணீ. எவ்வளவு நாலு ஏங்கியிருக்கேன் தெரியுமா" அவள் கண்களில் கண்ணீரே வந்துவிடும் போல் இருந்தது. சொல்லிவிட்டு அவள் செல்வியை பாவமாகப் பார்த்தாள்.

"எனக்கே பரவால்ல போலருக்கே. எங்க வீட்டுக்காரருக்கு சின்னதுதான். ஆனா எதோ கொஞ்சம் ரெண்டு நிமிஷத்துக்காவது பண்ணுவாரு. ஆனாலும் அதுவே எனக்கு சுத்தமா பத்தாதுடி. அதாவது பரவால்லடீ. முடிச்சதும் அப்படியே கவுந்தடிச்சி படுத்துக்குவாரு பாரு.... ஒரு பொம்பள என்ன நெனைக்கிறா, எது நெனைக்கிறா அதெல்லாம் எதுவுமே தெரியாது அவருக்கு" அவளும் அவள் பாட்டை பார்வதியிடம் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள்

"அதாண்ணீ நானும் சொல்றேன்...." இதை பார்வதி சொல்லி முடிக்கும் முன்பே 

"எதாண்ணீ...!? எம்மகன்கிட்ட நீயும் படுத்து ஓத்துக்குறேன்னு சொல்லுறியா?" சொல்லிவிட்டு நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டாள்

"நீங்க ஒண்ணும் பயப்படாதீங்கண்ணி. அவன் பத்து பேரு வந்தாலும் சமாளிப்பான். என்னப்  பாத்தா உங்களுக்கு பாவமா தெரியலையா அண்ணி" மீண்டும் அவள் முகத்தை பாவமாக வைத்துக்கொள்ள

"அதெல்லாம் சரிதாண்டி. ஏற்கனவே உமா அவனையே சுத்தி சுத்தி வந்து, அவ மகன கண்கொத்திப் பாம்பா பத்திரமா பாத்துட்டு இருக்கா. இன்னைக்கு நீயும்தான் பாத்தேல்ல. அவகிட்ட இன்னைக்கு எப்படி மட்டுனோம்னு? ஏற்கனவே அவ மூஞ்சில எப்படி முழிக்கிறதுன்னு தெரியல. இதுல நீவேற. எப்படிடீ இதெல்லாம் முடியும்"  

"எனக்கு ஒரு யோசனை தோணுதுண்ணீ. சொன்னா கோச்சிக்க மாட்டீங்கன்னா சொல்லுறேன்"

"சொல்லுறதெல்லாம் சொல்லிட்டு....!! ரொம்ப பீடிகை போடாம சொல்ல வந்தத சொல்லித் தோல டீ"  

"வந்து, இன்னைக்கு ஒருநாள் கூட்டமா இருக்குன்னு சொல்லி அவன எங்க வீட்டுல தங்க வச்சிக்கிறேன். அப்புறம்..." பார்வதி சொல்ல வந்ததை பாதியிலேயே நிறுத்திய செல்வி 

"ஏன் இன்னைக்கு ஒருநாள் அவனை எங்க வீட்டுல தங்க வச்சி, நாங்க நல்லா பாத்துக்க! மாட்டோமா?"  இதை சொல்லும்போதே செல்வியின் முகத்தில் அவ்வளவு வெட்கம் 

"அதுக்கு சொல்லல அண்ணி. உங்க வீட்டுலேன்னா சொந்தக்காரங்க, அதுவும் முக்கியமா உமாவும் கூடவே இருப்பா. அதுவுமில்லாம பெரியம்மா உங்கக்கிட்டன்னா அவன் கொஞ்சம் கூச்சப் பட்டாலும் படுவான். நான்னா பாத்து பக்குவமா சொல்லிக் கொடுத்துருவேன். அதான்...." சொல்லவந்ததை மென்று விழுங்கி சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள் 

"அதுவும் சரித்தாண்டி. நீ சொல்றதும் சரியாதான் தெரியுது. ஆனா எம்மகன உன்கிட்ட மொதல்ல விட்டுக்கொடுக்கணுமான்னு தான் யோசிக்குறேன்"  

"இன்னைக்கு ஒரே ஒரு நாள் தாண்ணீ. அவன்கிட்ட பக்குவமா பேசி உங்களையும் எப்படியாவது கோத்து விட்டுடறேன். நாளைக்கு மீதிய நீங்க பாத்துக்கோங்க. என்ன சொல்றீங்க?" இதை சொல்லும்போதே பார்வதியின் முகம் நூறு வாட்ஸ் பல்பு போல பிரகாசமாக எரிந்தது. இவர்கள் இங்கே அந்த ஊர்வலத்தில் இப்படி பேசிக்கொண்டும் பிளான் போட்டுக்கொண்டும் இருக்க அங்கே......

(தொடரும்)

[Vimala1976]

[Vimala1976]

(கதைக்கு ஆதரவும் கருத்துக்களும் தந்து உற்சாகப்படுத்தும் அனைத்து நண்பர்களுக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றிகள். தொடர்ந்து இணைந்திருங்கள் கதையும் தொடர...)

அங்கே,
ஒரு வழியாக ஊர்வலம் மயானத்திற்கு வந்து தாத்தாவிற்கான கடைசி ஈமச் சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்த நிலையில் அனைவரும் இப்போது ஒருவழியாக வீட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். ஊர்வலம் கும்பல் கும்பலாகச் செல்ல, செல்வாவின் அருகில் அவனது ஒன்றுவிட்ட சகோதரன் சரவணனும் அவனது சிறுவயது நண்பன் குமாரும் அவனுடன் பேசிக்கொண்டும், அரட்டையடித்துக்கொண்டும் சிறுவயது நிகழ்வுகளைப் பரிமாறிக்கொண்டும் வந்தனர். அப்போது குமார் செல்வாவிடம் 

"மச்சி அங்க பாரு உஷாவ, அவளை உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா?"

"யாரு, நம்ம குண்டு உஷாவா இது. டேய் பொய் சொல்லாதீங்கடா. என்னால நம்பவே முடியல"

"ஆமாடா செல்வா, அவளேதான்!. சின்ன வயசில குண்டா பூசணிக்கா மாதிரி இருந்தவ,  ஆளானதுக்கப்புறம் அடையாளமே தெரியாத அளவுக்கு மாறிட்டா. இப்ப தள தளன்னு தாக்களிப்பழமாட்டம் எப்படி இருக்கா பாரு" இதை வியந்துகொண்டே சொன்னது சரவணன்தான். 

"என்னால சுத்தமா நம்பவே முடியல மச்சி. எப்படி இருந்த நம்ம உஷா, இப்ப அப்படியே வெளஞ்ச நாட்டுக்கட்டை மாதிரி செம்மையா இருக்காளே. ஆனா ஒண்ணு மச்சி... இன்னும் அவ குண்டு குண்டுதான்!"  சொல்லியபடியே செல்வாவும் அவளை வியந்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் 

"ஏண்டா மச்சி உனக்கு கண்ணுல ஏதவாவது பிரச்சனையா. அவ இப்ப சும்மா ஹனி ரோசு மாதிரி செமயா வெளைஞ்சி கும்மனுக்கு இருக்கா. அவள போயி குண்டுன்னு சொல்லுறியே?!" இது குமாரின் முறை 

"அதான் மச்சி நானும் சொல்லுறேன், ஹனி ரோஸ்-தான். முன்னாடியும் பின்னாடியும் மட்டும் இன்னும் இளைக்காம குண்டா பெருத்துப்போய் எப்படி பூத்துக் குலுங்குது பாரு மச்சி. செம்மையா இருக்காளே" செல்வாவின் கண்கள் அந்த அழகான கிராமத்து நாட்டுக்கட்டை தோழியை ரசித்தது. அப்போது சரவணன் குறுக்கே புகுந்து,

"பேசாம ஒண்ணு பண்ணு செல்வா சித்தி (உமா) கிட்ட சொல்லி அவளையே உனக்கு பேசி முடிச்சிரச் சொல்லவா. அடுத்த முகூர்த்தத்துலயே கல்யாணம் வச்சிக்கலாம். கெடந்து இப்படி ஜொள்ளு விடறியே!" என்ற சகோதரனின் நையாண்டிக்கு 

"அவ என்னவிட கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம்  மூத்தவளில்ல?!  அவளை எப்படிடா கேக்க முடியும். இன்னுமா அவ வீட்டுல கல்யாணம் பண்ணாம வச்சிருக்காங்க" செல்வா கேட்டுக்கொண்டிருந்தான் 

"என்னடா நீ. பட்டணத்துல வளந்தவன். காலம் எங்க போயிட்டு இருக்கு, நீ வேற. அவன் அவன் ஆன்டிய கரெக்ட் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணிட்டு இருக்காங்க. இதுல, ஒரு வயசெல்லாம் ஒரு மேட்டரா" குமார் இதைச் சொல்ல

"டேய் சும்மா கத உடாத. இப்ப யாரு ஆன்டியல்லாம் கல்யாணம் பண்ணி சுத்திக்கிட்டு இருக்காங்க. சும்மா ஏதாவது சைடுல வச்சிட்டு இருப்பாங்களா இருக்கும். ஆனா நீ இன்னும் மாறவே இல்ல குமாரு. சும்மா ஒண்ணுன்னா ஒம்போதுன்னு அப்படியே அளந்து உடுவியே!" செல்வா 

"யாரு கத வுடுறது. நமக்கு முந்துன செட்டு... நம்ம ஸ்கூல்ல  படிச்சானே குள்ள கோவிந்தன். அவன் கொஞ்ச நாளு ஃபாரின்-ல இருந்தான். கையில கொஞ்சம் காசு சேந்ததும், வந்ததும் வராததுமா சும்மா ஒரு 36 வயசு ஆண்ட்டி. கல்யாணம் ஆகி கொழந்த வேற இருக்குது. புருஷன் அவளை விட்டுட்டு எங்கயோ போயிட்டான். இவன் தான், சும்மா வச்சி ஓட்டிட்டு இருக்கான்னு பாத்தா, ஒரு நாளு யாருக்கும் தெரியாம ரெஜிஸ்டர் ஆஃபீசில வச்சி கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்து நிக்கிறான். அப்புறம் என்ன, ஊருக்கு வெளியில வீடு எடுத்து அங்க தான் குடித்தனம் பண்ணுறான்" ஒரு பெரிய கதையையே சுருக்கமாக ஒரு பத்தியில் சொல்லி முடித்தான் நம்ம குமாரு. அதற்க்கு 

"ஆண்ட்டி சும்மா கும்முன்னு செமையா இருக்கும்னு நெனைக்கிறேன்...." செல்வா இதை சொல்லிக் கூட முடிக்கவில்லை அவன் பின்னாலிருந்து கலகலவென்ற சிரிப்பு சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. அவர்கள் மூவரும் இப்போது திரும்பிப் பார்க்க,

அங்கே அவர்களுக்கு வெகு அருகில் செல்வாவின் அத்தை பார்வதி, பெரியம்மா செல்வி அவர்களுக்குப் பின்னால் உமாவும் பூஜாவும் நின்றுகொண்டிருந்தனர். இதனை எதிர்பார்க்காத அவர்கள் மூவரும் சட்டென்று பேயறைந்தது போல் அதிர்ச்சியாகி நின்றுவிட இப்போது பார்வதித்தான் அவர்களைநோக்கி,

"அண்ணி, நான் சொல்லல. நம்ம செல்வாவுக்கு என்னமாதிரி நல்லா வெளஞ்ச ஆண்டியத்தான் பிடிக்குமுன்னு. இப்ப என்ன சொல்றீங்க. 'ஆன்டி நல்லா கும்முன்னு இருக்குமா'ன்னு கேக்குறான். பாத்தீங்களா ஏன் செல்லத்த"   முகத்தில் லேசான வெட்கம் மற்றும் சிரிப்புடன் இதைச் சொல்லிவிட்டு செல்வாவைப் பார்த்து 

"அதான் நானும் சொல்றேன் செல்வா. பேசாம இந்த அத்தைய கட்டிக்க. இல்ல, கட்டிக்க கூட வேண்டாம். வச்சிக்க போதும். நீயே போதும் போதும்கற அளவுக்கு உனக்கு...." என்று அவள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே அவளை இடையில் குறுக்கிட்ட செல்வாவின் தங்கை பூஜா அவனது நண்பர்களைப் பார்த்து,

"டேய் நாயிங்களா, ஒன்னும் தெரியாத எங்க அண்ணன இப்படி அதையும் இதையும் பேசி இப்படி கெடுத்து வச்சிருக்கீங்களே! ஒழுங்கா ஓடிடுங்க. இல்லேன்னா ரெண்டு பெரும் எங்கிட்ட ஓததான் வாங்கப் போறீங்க. இனிமே இங்க உங்கள எங்க அண்ணனோட பாத்தேன் அவ்வளவுதான்" தங்கை பூஜா அவன் நண்பர்களைப் விட்டு மிரட்டிக் கொண்டிருக்க, அருகில் இருந்த உமாவோ கண்களில் கோபத்தோடு மகனையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். செல்வாவுக்கோ, இப்படி ரெண்டாவது முறையாக அம்மாவிடமும் தங்கையிடமும் வசமாக மாட்டிக்கொண்டோமே என்ற அவமானம் வேறு. எதுவுமே பேசாமல் அப்படியே  தலையை குனிந்து கொண்டான்.  

"ஆமாமா, உங்கண்ணனுக்கு வாயில வேறல வச்சாக்கூட கடிக்கத் தெரியாது பாரேன். நாங்கதான் அவனை கூட்டிட்டுப் போயி கெடுத்துட்டோம். பட்டணத்துல வளந்தவன், அவனுக்கா இதெல்லாம் தெரியாது. அவனுக்கு என்னமோ இங்க நல்லா கிராமத்து கட்டையா கட்டிக்கணும்னு ஆசைப்படுறான். எதோ பாத்து பக்குவமா  பண்ணி விடுங்க... " இதை சரவணன் சொல்லிக்கொண்டே அங்கே நின்றிருந்த உமாவிடம் திரும்பி 

"என்ன சித்தி சொல்றீங்க?! உஷாவை  பேசி முடிச்சிரலாமா இல்ல... உங்க அண்ணி சொன்ன மாதிரி அவங்களையே செல்வாவுக்கு கட்டி வைக்கப் போறீங்களா?"  அவனும் விடாமல் அதே கிராமத்து குசும்போடு, எரிகின்ற கொள்ளியில் எண்ணெயை விட இப்போது உமா அவனை தீவிரமாக முறைத்துக் கொண்டே.

"எம்புள்ளைக்கு எப்படிப்பட்ட பொண்ணப் பாத்து கட்டிவைக்குறதுன்னு எங்களுக்குத் தெரியும்!. நீங்க ஒண்ணும் கூஜாவை தூக்கிக்கிட்டு தரகர் வேலை பாக்க வேண்டாம். உங்க வேலையை மட்டும் மூடிக்கிட்டு பாருங்க. இரு.. சரவணா உங்கம்மா கிட்ட சொல்லி உனக்கு மொதல்ல நாலு போடச் சொல்லுறேன்" உமாவும் அவர்களிடம்  கிண்டலாகச் சொல்வதைப் போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அவள் உள்ளத்திலோ எள்ளும் கொள்ளுமாக வெடித்துக்கொண்டிருந்தது. 'எனக்கே எம்ம்மகன எப்படி பிராக்கெட் போட்டு கவுக்கணும்னு தெரியாம ஒரு வாரமா தவிச்சிட்டு இருக்கேன். இந்த லட்சணத்துல, இவளுக வேற ஆளாளுக்கு கெளம்பி வந்துட்டாளுக கெளம்பி' என்று மனதில் மகன் மேல் இருந்த காமம் தலைக்கேறியபடி அருகில் இருந்த பெண்களை கருவிக் கொண்டிருந்தாள்... அங்கே மகன்மேலேயே ஆசைகொண்ட அந்த  அன்னை. 

ஒரு வழியாக அவர்கள் அனைவரும் வீட்டிற்கு வந்துசேர, அங்கே வீட்டில் ஒரு பெரிய பந்தலிட்டு வந்திருந்த ஊர்ஜனம் அத்தனைக்கும் சமையல் செய்து பரிமாறிக்கொண்டிருந்தார்கள். இப்போது திடீரென்று பூஜா செல்வாவின் அருகில் வந்தவள், அவன் காதுகளில் கிசுகிசுப்பாக

"அண்ணா, சித்தப்பா வீட்டுக்கு வரைக்கும் வாயேன். உன்கிட்ட கொஞ்சம் தனியா பேசணும்" என்று சொல்லிவிட்டு அவனது பதிலுக்கு கூட காத்திருக்காமல் விடுவிடுவென்று சித்தப்பாவின் வீட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். 

வேறு வழியில்லாமல் செல்வாவும் தங்கை பூஜாவை பின் தொடர்ந்தான்............... 


(தொடரும்)

[Vimala1976]

[Vimala1976]

(தொடர்ச்சியான உங்களின் அன்புக்கும், கருத்துக்களுக்கும் எந்த உளமார்ந்த நன்றிகள். மேலும், உங்களின் கருத்துக்கள் மட்டுமே இந்தக் கதையை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கும். கதை பிடித்து யாரவது ஒருவரேனும் புதிதாக சைன்-அப் செய்து புதிய அக்கவுண்டிலிருந்து கருத்துக் பதித்தால் அதுவே இந்த கதைக்கு கிடைக்கும் பெரிய அங்கீகாரம். நன்றி!) 

இனி...

செல்வாவும் தங்கையைப் பின்தொடர்ந்து சென்றான். அங்கே சித்தப்பாவின் வீடு திறந்தேயிருக்க  முன்னறையில் தங்கையைக் காணவில்லை.

"பூஜா.... பூஜா... எங்கடீ இருக்க" என்று அவன் குரல் கொடுக்க, அப்போது படுக்கையறையிலிருந்து 

"அண்ணா... இங்க இருக்கேண்ணா. இங்க கொஞ்சம் வர்றியாண்ணா. உன்கிட்ட பேசணும்" தங்கையின் குரலில் எந்த உற்சாகமும் இருக்கவில்லை. அவனுக்கோ மிகவும் கவலையாக இருந்தது. அவனும் மெதுவாக பதட்டத்தோடு அந்த படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அவள் அங்கிருந்த ஜன்னலோரம் அவனுக்கு முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தாள். செல்வாவும் பூனைபோல் மெதுவாக தங்கையை நெருங்கியபடி 

"என்ன பூஜா. என்ன விஷயம். ஏதாவது ப்ராபளமா?" தயங்கியபடி அவளைப் பார்த்துக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

"நீதான் ப்ராபளம். போதுமா!" அவள் குரலில் தெரிந்தது கோபமா, அதீத பாசமா இல்லை பொறாமையா என்று தெரியவில்லை  

"எதோ எங்கிட்ட தனியா பேசணும்னு கூப்பிட்டே. இப்ப நான்தான் ப்ராப்லம்ன்னா... நீ என்ன சொல்ல வர்றேன்னு எனக்கு சுத்தமா புரியல பூஜா" குழப்பத்துடன் கேட்டான் 

"ஓஹோ... நான் என்ன சொல்ல வரேன்னு உனக்கு புரியல. ஆனா பெரியம்மாவும் அத்தையும் இன்னைக்கு காலைல என்ன செஞ்சாங்கன்னு மட்டும் உனக்கு நல்லா புரியும். அப்படித்தான?!" இன்னமும் அவள் அவன் பக்கம் திரும்பாமல் இதனை சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்   

"பூஜா.... அது வந்து... அது..." அவன் தடுமாறினான் தடுமாறினான் 

"என்ன வந்து போயின்னு!. உங்களுக்கெல்லாம் ஒரு பொண்ணு பக்கத்துலயே இருந்தாலும் அவளோட அருமை தெரியாது, அவ மனசுல என்ன இருக்குதுன்னும் தெரிஞ்சிக்க மாட்டீங்க. ஆனா எவ்ளோ ஒருத்தி தொட்டுத் தொட்டு பேசினா, ஆட்டி ஆட்டி காட்டுனா மட்டும் ஈன்னு பல்ல இளிச்சிட்டு பாப்பீங்க. அப்படித்தானே. அதான் அந்தப் பொண்ணு, அவ பெரு என்ன ஆஷாவா உஷாவா அவளை ஜொள்ளு விட்டு சைட் அடிச்சிட்டு  இருந்தியே. எல்லாத்தையும் பாத்தேன்"

"ஏய் பூஜா... நீ என்ன அதையெல்லாம் போய் பெருசா எடுத்துட்டு இருக்க. இங்க பாரு... அவங்க என்னோட சின்ன வயசு ஃபிரெண்ட்ஸுங்க. அவங்க ஏதாவது பேசினா, நாமளும் பதிலுக்கு ஏதோ பேச வேண்டியதுதான். இதையெல்லாம் சீரியஸா எடுத்துக்கறதா. என்னப்  பத்தி உனக்குத் தெரியாதா பூஜா. இதுவரைக்கும் எவகிட்டயாவது வழிஞ்சிருக்கேனா, இல்ல லவ்வு கிவ்வுன்னுதான் பின்னாடி சுத்தியிருக்கேனா? நீயே சொல்லு?"  தங்கை மனதில் என்ன நினைத்துக் கேட்கிறாள் என்று தெரியாமல் அன்று மயானத்தில் இருந்து வரும் வழியில் நடந்ததைப் பற்றி தங்கைக்கு விளக்கம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

"அதான் ஏன்னு கேக்குறேன். இதுவரைக்கும் நீ ஏன் எவளையும் லவ் பண்ணல. உனக்கென்ன குறைச்சல். பாக்குறதுக்கு அப்படியே ஹீரோ மாதிரி ஜம்முன்னு இருக்கே. உனக்கு புடிச்ச மாதிரி யாரையும் நீ பாக்கலையா? இல்ல யாரையும் லவ் பண்ணனும்னு தோணலையா?" இதைச் சொல்லும் போது அப்போதுவரைக்கும் அவனுக்கு முதுகு மட்டுமே காட்டிப் பேசிக் கொண்டிருந்த பூஜா வெடுக்கென்று திரும்பி அண்ணனின் கண்களையே கூர்மையாகப் பார்த்தாள். திடீரென்ற தங்கையின் இந்தக் கேள்விகளால் ஆடிப் போனவன்

"பூஜா...?! நீ சொல்ல வர்றது எனக்குப் புரியல. இப்ப என்ன லவ் பண்ணுன்னு சொல்றியா இல்ல பண்ணக் கூடாதுன்னு சொல்றியா? நீ என்னதான் சொல்ல வர்ற பூஜா?"

"ஆமா, ஆமா. இப்ப நான் சொல்ல வர்றது எதுவுமே உனக்குப் புரியாது. ஏன்னா உனக்குத்தான் லேஃப்ட்டு, ரைட்டுன்னு திரும்புன பக்கமெல்லாம் வந்து மேல விழுகுறாளுகளே. அதான் காலைல பாத்தேனே பெரியம்மாவும் அத்தையும் என்னெல்லாம் பண்ணாங்கன்னு!" அவள் மனதில் உள்ளதை எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் அப்படியே அப்பட்டமாக போட்டுடைக்க. 

"பூஜா! இங்க பாரு. அது வந்து... நான் வேணும்னு பண்ணல. எதோ எதேச்சையா நடந்தது. எனக்கும் அங்க அப்படி நடந்துக்கும் எந்த சம்மந்தமும் இல்ல"  

"ஓஹோ அப்படியா! எதேச்சையா அவங்க வந்து உன்ன படுக்க கூப்பிட்டா உடனே போயிடுவ அப்படித்தான?"  இதை அவள் சொல்லி முடிக்கும் முன்பே செல்வா அவள் கன்னத்தில் பளாரென்று ஒரு அரை விட்டிருந்தான். பூஜா இப்போது, அண்ணன் கன்னத்தில் அறைந்ததிலா இல்லை அவள் தெரியாமல் அதிகமாக வார்த்தைகளை அவனிடம் பிரயோகிதத்திலா என்று தெரியாமல் தேம்பித் தேம்பி அழத் தொடங்கிவிட்டிருந்தாள். அவளை அப்படிப் பார்த்ததும் அவனுக்கும் மனது இளகி உள்ளுக்குள் என்னவோ செய்தது. தங்கையை அவசரப்பட்டு அடிதத்திற்க்காக உண்மையிலேயே வருந்தினான்.

"இங்க பாரு பூஜா. நீ நினைக்கிற மாதிரி எதுவும் இல்ல. நான் அப்படிப் பட்டவன் எல்லாம் கிடையாது பூஜா. ஆம்பளைங்களைப் பத்தி, இல்ல நீ என்னப் பத்தி புரிஞ்சிக்கிட்டது அவ்வளவுதான் பூஜா" அவளை தேவையில்லாமல்  அடித்த  வருத்தத்துடன் அவன் தங்கையிடம் விளக்கமளித்துக் கொண்டிருந்தான். அழுதுகொண்டிருந்தவளை இப்போது அருகில் நெருங்கிச் சென்று மார்போடு அணைத்துக்கொள்ள, பூஜாவும் அண்ணனின் மார்பில் தலை சாய்த்தபடி விம்மிக் கொண்டிருந்தாள்.

"சரிண்ணா, நானும் உங்கிட்ட தெரியாம அவசரப்பட்டு என்னமோ கேட்டுட்டேன். என்ன மன்னிச்சுடு ண்ணா!" அவளும் இப்போது கொஞ்சம் அமைதியாகியிருந்தாள்.

"பரவால்ல பூஜா. ஆனா, இப்ப உனக்கு எங்கிட்ட என்ன தெரிஞ்சிக்கணும். மறைக்காம உண்மைய சொல்லு. நான் எதுவும் நினைக்க மாட்டேன், சரியா?"

"வந்து, உனக்கும் அம்மாவுக்கும் என்னதான் பிரச்சனை. எங்கிட்ட, எதுவுமே இல்லைன்னு மட்டும் சொல்லாத. ஏன்னா, நானும் உன்னை ஒரு வாரமா பாத்திட்டு தான் இருக்கேன். அப்புறம், நீ ஊர்ல இருந்து வந்ததில இருந்தே அவங்ககிட்ட சரியா கூட  பேசலை. அப்படி என்னதான் தலபோற பிரச்சனை உங்களுக்கு நடுவுல" அம்மா மற்றும் மகன் இருவரின் ஊடல் மற்றும் திடீர் நெருக்கத்திற்கான காரணத்தை ரொம்பவே நாசூக்காக அவனிடமே கேட்டுக் கொண்டிருக்க. அவனும் தங்கைக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் திருதிருவென்று விழித்துக் கொண்டிருந்தான். அண்ணனின் முகத்தை ஒருநிமிடம் ஏறிட்டுப் பார்த்தவள், அவன் முகத்தில் தெரிந்த குழப்பத்தை அறிந்துகொண்டு  

"நான் நேத்து கார்ல வரும்போது தூங்கவே இல்ல. பாத்துட்டுதான் இருந்தேன்" மீண்டும் தலையை குனிந்தபடி அண்ணனின் மார்பில் சாய்ந்துகொண்டாள்.

"பூஜா.... என்ன சொல்ற. அது..." அவன் மீண்டும் தடுமாறினான்.

"எங்கிட்ட நீ எதுவுமே சொல்லமாட்டேன்னா, பரவால்லண்ணா. எனக்கு புரியுது. ஆனா, நீ நினைக்கிற மாதிரி நான் ஒன்னும் விவரம் தெரியாத சின்னப் பொண்ணில்ல. நீ சொல்லலேன்னாலும் பரவால்ல, இதுக்கப்புறம் இதப்பத்தி நான் உன்கிட்டயோ இல்ல அம்மாகிட்டயோ எதுவுமே கேட்கமாட்டேன். சரியாண்ணா!" தங்கையின் ஆழமான புரிதலிலும் தெளிவான விளக்கத்திலும் கொஞ்சமே கொஞ்சம் ஆடிப் போனவன் அவளையே கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பொதுவாக இந்தப் பெண்கள் ஆண்களைவிடவும் சீக்கிரமே மனதளவில் மெச்சூரிட்டி அடைந்து விடுவார்கள். அது இப்போது செல்வாவுக்குமே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரியத் தொடங்கியது. 

"பூஜா... உங்கிட்ட எப்படி சொல்றது. இல்ல, இதையெல்லாம் உங்கிட்ட சொல்லலாமான்னு கூட எனக்கு சரியாத் தெரியல" அவன் உண்மையிலேயே வார்த்தைகளைத் தேடி கிடைக்காமல்  தடுமாறிக்கொண்டிருந்தான்.

"அதான் சொன்னேனேண்ணா. பரவால்ல. எங்கிட்ட சொல்லப் பிடிக்கலைன்னா விடு. நான் எதுவும் நெனச்சிக்க மாட்டேன்." அவள் வாய்தான் அப்படிச் சொல்லியதே தவிர அவளும் அண்ணனை விடுவதாக இல்லை. செல்வாவுக்கும் வேறு வழி தெரியாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக 

"வந்து....அன்னிக்கு, திருச்சிக்கு போறதுக்கு முன்னாடி... பாத்ரூம்ல......" 

என்று ஆரம்பித்து. தயங்கித் தயங்கி, மென்று விழுங்கி எப்படியோ சொல்ல வந்ததை, அன்று திருச்சிக்கு செல்வதற்கு முன்னாள் அதிகாலை அம்மாவுக்கும் அவனுக்கும் இடையில் நடந்த நிர்வாண நாடகத்தை முழுவதையும் அவளிடம் சொல்லி முடித்திருந்தான். அண்ணன் சொல்லி முடிக்கவும் இப்போது அவளுக்கும் அம்மா-மகன் இருவருக்கும் இடையில் மனதளவில் என்ன போராட்டங்கள் நடந்திருக்கும் என்பதை கொஞ்சமாக யூகிக்க முடிந்தது. கொஞ்ச நேரம் அண்ணன் சொன்ன காட்சியை மனக்கண்ணில் ஓடவிவிட்டவள் பின்பு சிறிது வெட்கப்பட்டவாறே,

"சரி. அம்மாவை நூடா பாத்துட்டே. இதுல என்னண்ணா இருக்குது. பதிலுக்கு அவங்களும் உன்ன பிறந்தமேனியா பாத்துட்டாங்க. அப்புறம் என்ன. பதிலுக்கு பதில் சரியாப்போச்சு. அவங்க உனக்கு அம்மாதானே!. அத அப்படியே மறந்திட வேண்டியதுதான. வேற என்ன பிரச்சனை?!" அனைத்தையும் தெரிந்துகொண்டே அண்ணனின் மனதில் என்ன உள்ளதென்பதை தெரிந்து கொள்வதற்காக கொக்கியோடு ஒரு பெரிய தூண்டிலைப் போட்டாள். தங்கை சொல்வதில் உள்ள ஞாயம் அவனுக்கும் உறைக்க, அவனும் இப்போது எப்படி சொல்லுவான் 'அம்மாவின் இளமையான உடலையும் வடிவான வளைவுகளையும், பெருத்திருந்த உடல் வனப்புகளையும் உண்மையில் அவனால் மறக்க முடியாமல் தவிக்கிறான் என்பதை! முதலில் அம்மாவின் உடல் மேல் ஏற்பட்ட ஈர்ப்பு பின்பு அம்மாவின் நடவடிக்கைகளால் மனதின் பாலும் ஈர்க்கப்பட்டது' என்பதை தங்கைக்கு எப்படி புரிய வைப்பான்! அவன். தடுமாறினான். அவன் சொல்லவில்லையென்றாலும் அவன் மனதைப் புரிந்துகொண்ட தங்கை,

"அம்மா உடம்ப அந்த மாதிரி பத்துக்கப்புறம், அவங்கள உன்னால மறக்க முடியலையாண்ணா?!" அவள் அவனை சரியாகக் கணித்திருந்தாள். இருக்காதா பின்னே! பூஜாதான், அவளுக்கு நினைவு தெரிந்த நாள் முதலாய் அண்ணனை ஒருதலையாய் காதலித்துக் கொண்டிருக்கிறாளே!!. அவளுக்கா தெரியாது, அண்ணனின் எண்ணங்கள், செய்கைகள் மற்றும் அவனது நடவடிக்கைகள் எல்லாமும்.

செல்வாவின் மனதில் நினைத்துக் கொண்டிருந்ததை அப்படியே போட்டுடைத்த தங்கையின் வார்த்தைகளில் அப்படியே நிலைகுலைந்து ஆடிப்போயிருந்தான் அவன். அதிலிருந்து மீள்வதற்குள் பூஜாவின் அடுத்த அஸ்திரமாய்.

"எனக்கும் அதே நிலமைதாண்ணா. நீ ஏண்ணா எனக்கு அண்ணனா பொறந்தே?. எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்குண்ணா. எனக்கு உன்னை... வந்து நானும் உன்னை லவ் பண்றேன். நீ அம்மாவ லவ் பண்றியா இல்லையான்னு எனக்குத் தெரியாது. ஆனா நான் உன்ன வெறித்தனமா லவ் பண்றேன். இன்னைக்கு நேத்து இல்ல ரொம்ப வருஷமா. இதெல்லாம் உனக்குத் தான் தெரியாது. இல்ல தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறியான்னு கூட எனக்குத் தெரியல. பட், ஐ லவ் யூண்னா. ஐ லவ் யூ சோ சோ மச்" அவன் மார்பில் இப்போது கண்ணீர்த்துளிகளின் ஈரம் படர்ந்துகொண்டிருந்தது. செல்வாவுக்கோ என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. அங்கே அவள் தந்த அதிர்ச்சியில் அப்படியே சிலையாக நின்றிருந்தான். வார்த்தைகள் வரவில்லை. முகம் வியர்த்து உடம்பே பதபதைத்தது அவனுக்கு

"அண்ணா!! அம்மாவுக்கும் உனக்கும் இடையில இந்த மாதிரி ஒண்ணு நடக்கலேன்னா... நான் உன்கிட்ட இதையெல்லாம் சொல்லியிருக்க முடியுமான்னே எனக்குத் தெரியலண்ணா. ஆனா இப்பத்தான் எனக்கும் நிம்மதியா இருக்கு. என் மனசில உள்ள பாரமே கொறஞ்ச மாதிரி இருக்கு. நீ என்ன லவ் பண்றியா இல்ல பண்ணுவியான்னு கூட எனக்கு கவலை இல்ல. நான் உன்ன விரும்புறது நிஜம். அத உன்கிட்ட எப்படியோ சொல்லிட்டேன். அவ்வளவுதான்!" அப்படியே செல்வாவின் மார்பில் அவளின் மனதில் உள்ள பாரம் இறங்கி விட்டதின் அறிகுறியாக அவளது பெருமூச்சு ஒன்று புயலாக அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

அவனுக்கோ, அம்மாவிடமிருந்த ஈர்ப்பை தங்கையிடம் சொல்லிவிட்டதால் சற்று ஆறுதல் கிடைக்கும் என்று நினைத்தவன். இப்போது தங்கையின் இந்த எதிர்பாராத வாக்குமூலத்தால் என்ன செய்வது அல்லது சொல்வது என்று தெரியாமல் மேலும் குழப்பத்திற்கும் தடுமாற்றத்திற்கும் ஆளானான். அவனுக்கு தங்கையின் மேல் அதீத பாசம் இருந்தாலும், பூஜாவை தங்கை என்பதைத் தவிர வேறு ஒரு கோணத்தில் அவன் சிந்தித்ததே இல்லை. ஏன், அவள் மேல் எந்தவித காம எண்ணங்களும் இதுவரைக்கும் அவனுக்கு தோன்றியதே கிடையாது. 

அப்படியே, பல சிந்தனைகளில் அகப்பட்டு அவன் அங்கே தடுமாறிக்கொண்டிருக்க,  அவனை மேலும் தடுமாற்றத்தில் தள்ளுவது போல இப்போது அவன் தங்கை ஒரு காரியம் செய்தாள். பூஜா திடீரென்று எந்தவித முன்னறிவிப்புமின்றி

அண்ணனின் கழுத்தை சுற்றி தனது இரு கைகளையும் மாலையாக்கியவள், அவன் கழுத்தை முன்னோக்கி இழுத்தவாறே, முன்னங்கால்களை எக்கி சட்டென்று அண்ணனின் உதட்டோடு அவள் உதடுகளை பொருத்தி அழுத்தமானதொரு முத்தத்தை பதித்தாள். அவள் அதோடு மட்டும் நிற்கவில்லை. அவனது தடித்திருந்த உதடுகளை லேசாக பற்களால் கவ்வியவள், அதனை கவ்வி இழுத்து பபுல்கம் போல கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுவைக்கத் தொடங்கினாள். செல்வாவும் தங்கையின் இளம் உதட்டுச் சுவையிலும், அதன் அதீத மென்மையிலும், அற்புதமான அவளது எச்சில் வாசத்திலும் மயங்கியவன் உலகை மறந்து அவளிடம் உதடுகளை மெல்லக் கொடுத்துவிட்டு தங்கையின் முத்தத்தை இப்போது அவனையறியாமலேயே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரசிக்கத் தொடங்கிவிட்டிருந்தான். அங்கே அவளது கைகொள்ளாத  மார்பங்கள் அவனது நெஞ்சில் மோதி அவனது மார்போடு அழுத்தி அவனை மேலும் கொஞ்சம் இம்சிக்க, பூஜாவின் அடுத்த அதிரடியாக

இப்போது அவள் அவனது கைகளை இழுத்து அவளது இடுப்பை வளைத்தபடி, அவளது வடிவான அழகான குண்டிக் கதுப்புகளுக்கு மேலாக போட்டுக் கொண்டாள். மெதுமெதுவாக அவனது கைகள் அவளது மிகவும் சிறுத்து, வளைவாய் இருந்த இடையில் நிற்காமல் மேலும் மேலும் வழுக்கி கீழ்நோக்கி பயணித்துக்கொண்டே இருக்க, செல்வாவின் கைகள் அவளது சிக்கென்றிருந்த குண்டிப் பந்துகளில் அவ்வப்போது அவனையறியாமல் வழிந்து தடவிக்கொண்டே இருந்தது. அவன் கைகளை அவள் பிட்டங்களில் இருந்து விலக்கி வைத்திருக்க மிகவுமே சிரமப்பட்டு போராடிக்கொண்டிருக்க, அதனை புரிந்துகொண்ட பூஜாவோ இப்போது அண்ணனின் கைகளை பற்றி தனது அழகான குண்டிகளின் மேல் நன்றாக அழுத்தி, அவளுக்கு அண்ணன் தனது குண்டிகளை பிசைவத்தில் எந்தவித ஆட்சேபனையும் இல்லையென்பதை அவனுக்கு சூசகமாக உணர்த்திக்கொண்டிருந்தாள்.

பூஜாவுக்கோ இப்போது பட்டுப்போன்ற தனது குண்டிக் கதுப்புகளில் அண்ணனின் மென்மையான பிசைதல்களால் அப்படியே மயங்கிப் போனவள் தனது உடலை முன்னோக்கித் தள்ளி வில்லாக வளைத்தபடி அண்ணனிடம் அவளது உதட்டு முத்தங்களை இன்னமும் தீவிரமாக்கினாள். செல்வாவின் உதடுகளை ஒன்று மாற்றி ஒன்று என்று கவ்வி இழுத்தவள், சட்டென அவளது நாக்கினை குவித்து கூர்மையாக்கி அவனது உள் உதடுகளிளிலும் பற்களிலும் மென்மையாக நாக்கினால் நக்கிக்கொண்டே இருந்தாள். செல்வா, அவனையும் அறியாமல்  தன் வாயை சற்று லேசாகத் திறக்க இப்போது பூஜாவின் நாக்கு சட்டென்று அண்ணனின் வாய்க்குள் புகுந்து எதையோ ஆவேசமாகத் தேடத் தொடங்கி விட்டிருந்தது. அவள் அண்ணனின் எச்சிலை அமிர்தமென்று எண்ணி அப்படியே அள்ளி அள்ளி பருகிக் கொண்டே இருக்க, இந்த தீவிர காமம் கலந்த முத்தத்தை அவன் தன் தங்கையிடமிருங்கிது எதிர்பார்க்காத செல்வா அவளுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் திக்குமுக்காடிக் கொண்டிருந்தான். 

தங்கையின் காம முத்தங்கள் இப்போது அவனுக்குள்ளும் தீவிரமான காமவேட்கையை ஏற்படுத்தியிருக்க. அவன் அனுமதியின்றியே அவனது ஆணுறுப்பு மெதுமெதுவாக நீளத் தொடங்கி விட்டிருந்தது. அதனை அவள் பூஜாவும் இப்போது அவளது வயிற்றின்மேல் உணர்த்துவிட, அதன் அசாத்திய வளர்ச்சியிலும் அபாரத் தடிமனிலும் ரசித்து அப்படியே தன்னை மறந்து அண்ணனோடு இழைந்து கொண்டே இருந்தாள். அண்ணனின் ஆயுதத்தை தனது அடிவயிற்றில் மென்மையாக வைத்து நசுக்கிக் கொண்டே, அவளையும் அறியாமல் அவன் வாய்க்குள்ளேயே "ம்ம்ம்ஹ்ம்... ம்ம்ம் ... ண்ண்ணா" என்ற மென்மையான சத்தத்தை முனகலோடு வெளிப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தாள். அங்கே இவர்களின் இந்த காமத் தேடல்கள் எவ்வளவுநேரம் நீடித்ததோ தெரியவில்லை, 

இப்படி அண்ணனும் தங்கையும் இந்தத் தீவிரமான முத்திலும் ஆக்ரோஷமான  தழுவல்களிலும் நேரம்போவது தெரியாமல் கூடித் திளைத்துக்கொண்டிருக்க அவர்களின் மோகத் தழுவல்களை அங்கே,

ஒரு ஜோடிக் கண்கள் கண்ணிமைக்காமல் ஆச்சரியமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அது வேறு யாருமல்ல.... 

(தொடரும்)

[Vimala1976]

[Vimala1976]

Update pottinganu ulla vantha photo upload panni irukinga
Dispoiment bro
Anyways konjam periya update podunga

ப்ரோ, ஒரே ஒரு அப்டேட்டுக்கு மட்டுமே 3-4 மணி நேரம் செலவு செஞ்சு அப்டேட் பண்றேன் ப்ரோ. ஆனா அதுக்கு வர்ற கமெண்ட்ஸ் முக்கால்வாசி  "update....", "சூப்பர்", "next Update?" "வெறி நைஸ்" இது மட்டும்தான். அதுவுமில்லாம கத படிக்கிற 90% பேருக்கு அக்கௌன்ட்-டே கிடையாதுங்கறது வேதனையான விஷயம்.

உண்மையான கமெண்ட்ஸ்சுங்கறது, கதைல என்ன புடிச்சிருக்கு, எந்த கேரக்டர் உங்கள ரொம்ப கவர்ந்தது, எந்த சூழ்நிலையை ரசிச்சி படிச்சீங்க, கதைல வர்ற வசனங்கள் புடிச்சிருக்கா?, உங்கள பாதிச்ச பகுதி எது? இந்தமாதிரி கமெண்ட் பண்ணா, எனக்கு மட்டுமில்ல கதை எழுதுற எல்லாருக்கும் உற்சாகமா, அடுத்து கதையை நல்ல விதமா எடுத்துட்டு போகிற ஆர்வம் வரும். ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் ஒரு கேரக்டர கிரியேட் பண்ணி, அதோட மனநிலையை கதைல எழுதி, அத காட்சிப்படுத்தி, காமம் வர்ற சூழ்நிலையை தேடி உருவாக்கி எழுதி... இப்படி காமக் கதை எழுதுறதுக்கு ரொம்பவே மெனக்கிடறோம், சிரமப்படறோம்.

ஆனா இப்ப, நீங்க பப்ளிக் பாத்ரூம் போனீங்கன்னா, அதுல அசிங்க அசிங்கமா எழுதி படம் வரஞ்சி போட்டிருப்பாங்க, பாத்துருக்கீங்களா. சில நேரம் எனக்கும் அப்படிதான் தோணும். நானும் சும்மா பத்துரூம்ல எழுதுறமாதிரி எழுதிட்டு இருக்கேனோன்னு. அப்படி தோணும்போது சங்கடமா அருவருப்பா தோணும். அப்படியில்லாம அந்த மனநிலைய மாத்துறது வாசிக்கிற உங்ககிட்ட தான் இருக்கு. அப்படிப் பட்ட கமெண்ட்ஸ் மட்டும்தான் கதையாசிரிய சோர்வடையாம வச்சிக்கும். நீங்களே யோசிச்சி பாருங்க எதுக்காக எழுதிக்கிட்டு இருங்காங்க?

இதையெல்லாம் தாண்டி இங்க இருக்கிற சில ஸ்பேமர்ஸ், அவங்கள நெனச்சா ரொம்பவே பயமா இருக்குது ப்ரோ.  இஷ்டத்துக்கு எழுதுறாங்க, நாலு வரி அப்டேட் போடுறாங்க, வேற வேற ஐடில இருந்து எழுதுறாங்க. இதுக்கு மத்தில உக்காந்து கஷ்டப்பட்டு டைம் செலவுபண்ணி எழுதணுமான்னு வேற தோணுது. அதுமட்டுமில்ல போட்டோஸ் அப்படின்னு ரியல் ரெப்பியூட்டட் ஆக்டர்ஸ் போட்டோசா அப்லோட் பண்ணி தள்ளுறாங்க. எனக்கிருக்குற பயமே அதுதான் நாளைக்கு யாரவது பாத்து இத ட்ராக் பண்ணா என்ன ஆகும்னு யோசிக்கிறதே இல்ல. போட்டோஸ் போட வேணான்னு சொல்லல. ஆனா கொஞ்சம் ரெஸ்பான்சிபிலிட்டி வேணும்னு சொல்றேன். அவங்க இருக்குற வேகத்தை பாத்தா இந்த சைட்ட ஒளிச்சுக் கட்டணும்னே வேல பாக்குற மாதிரி தோணுது.

எனக்கு எப்பவுமே இந்த கதையை முழுசா எழுதி முடிக்கணும்னுதான் ஆசை. ஏன்னா அதுல வர்ற காரெக்டர்ஸ்ஸுக்கு முழுசா உயிரும் உடம்பும் ஆன்மாவும் இந்தக் கதைல கொடுத்திருக்கேன். கதையாசிரியருக்கு, அவங்களும் நம்மளோட உலா வர்ற உயிருள்ள மனுஷங்க மாதிரிதான்.  அத பாதில விட்டுட்டுப் போறது இல்ல போகண்ணுன்னு முடிவெடுக்குறதே ரொம்ப பெரிய கொடுமை. பட் கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க...

1. ஒரே ஒரு அப்டேட்டுக்கு ஒரு கதை ஆசிரியர் எவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கறார். அத ப்ரூப் ரீட் பண்றதுக்கு சேத்தே? 

2. பாத்ரூம்ல கிறுக்குறவுங்களுக்கும் எங்களுக்கும் என்ன வித்யாசம்.

3. வேல மெனக்கிட்டு இத ஏன் நாங்க செய்யணும்.

கத படிக்கிறதுக்கு முன்னால இத கொஞ்சம் யோசிச்சி பாருங்க. இத யாரோட பனசையும் புண்படுத்துறதுக்காக சொல்லல நண்பர்களே. நல்ல வாசகர்களால தான் நல்ல கதையை கொண்டுவர முடியும். கத எழுதுறவங்களுக்கு அது மட்டும்தான் பெரிய உற்சாகம் சன்மானம் .

என்னோட இந்த சொந்த கருத்து, யாரோட மனசையாவது புண்படுத்தியிருந்தா என்ன மன்னிச்சிடுங்க. கதையும் தொடர்ந்து வரும் 

நன்றி நண்பர்களே!

[Vimala1976]

என் நாலேஜுக்கு தெரிந்து இப்போது எழுதிக் கொண்டிருக்கும் கதைகளில் உங்கள் கதைக்குத்தான் அதிக லைக்ஸ் வருகிறது.அப்படியிருக்கும் போது நீங்களே புலம்பினால் என்ன செய்வது? நானும் கதை எழுதி அதிக கமெண்டில்லாத காரணத்தால் கதையை நிறுத்திவிட்டேன். உங்களது இந்த கதை படிப்பதற்கு சூப்பராக இருக்கிறது. அதனால் தொடர்ந்து எழுதவும்.

கதையில் வரும் கேரக்டர்களின் எனக்கு அம்மா கரெக்டர் தான் பிடித்தமானது.அதற்காகவே எல்லா  அப்டேட்டையும் எதிர்பார்த்து படித்து வருகிறேன்.உமா மறக்க முடியாத பெயர்.

உங்களின் உண்மையான அன்புக்கும் தொடர்ச்சியான ஆதரவுக்கும் முதலில் நன்றி நண்பா. உங்களுக்கு உமாவின் கரெக்ட்டர் பிடித்திருந்தது ரொம்பவே மகிழ்ச்சி. அது மிகவும் ரசித்து எழுதப்பட்ட கெரக்டர். அப்டேட்ஸ்  சில நேரங்களில் தாமதமாகலாம். ஆனால் கதை கண்டிப்பாகத் தொடரும்.