[Nandhinii Aaryan]

Hi Nandhinii
Thank you, very sweet. No comments, Mersal ayitean.

புரியல

[Nandhinii Aaryan]

I love incest. I don't want to hide myself, atleast here.

But in the above reply, I have not at all mentioned about the Incest. 

Actually for me "Akka" is a relation, I am longing for. "Akka" is a completeness. 

https://xossipy.com/thread-28123.html, this thread given me the wonderful realation "Madhu Akka".. And I am missing my real Akka in my life..

And your words reminiscent the most precious emotions of mine

Thank you..

Sorry for the misunderstanding

[Nandhinii Aaryan]

இவ்வளோ நாள் பேச துணைக்கு ஆள் கூட இல்லாமல் நம்ம மேல யாரும் அக்கறை படாம வாழ்ந்துட்டோம் இப்ப ஒரு ஜீவன் நம்மையே சுத்தி வந்து என்னோட தனிமையை போக்கிருக்கு இப்ப அவன் கூட பேச டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ண மனசு ஏங்குது... டேய் ஆகாஷ் பேசாம நீ தம்பியாவே பொறந்து இருக்கலாம் என்று மனதில் யோசித்து விட்டு என்னுடைய ரூமிற்கு சென்று சேலையை உருவி போட்டு வெறும் ஜாக்கெட், பாவாடையும் கண்ணாடி முன் நின்று பார்த்தேன். ஆமா காலேஜ் படிக்குற பொண்ணு மாதிரி தான் இருக்கேன் என மனசுக்குள் சிரித்தேன்.

தனிமையில் உடை மாத்தும் போது கூட உடல் வெளியே தெரியாமல் நேர்த்தியாக ஜாக்கெடை கழட்டி பாவடையை மார்பு வரை தூக்கி பல்லால் கடித்துக் கொண்டு நைட்டியை மேலே வழிய அணிந்து பாவடையை தாங்கி இருந்த பற்களை விடுவித்து நைட்டி மாற்றும் நான் என்று ஏனோ இவ்வாறு என்னை ரசித்துக் கொண்டு இருந்தேன்.

பாவடை என் தொப்புளுக்கு மேல் இருந்தது அதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கீழே இறக்கினேன். என்னுடைய தொப்புள் முழு வட்டமாக இல்லாமல் மேலே அரை வட்டம் குழியாகவும் கீழே அரை வட்டம் கொஞ்சம் நேராக குழி இல்லாமல் இருக்கும். அப்பறம் என்னுடைய பிரகன்ஸி தழும்புகளை தடவி பார்த்தேன். பின் என்னுடைய ஜாக்கெட்டை அவுத்து கருப்பு நிற பிராவுடன் நின்றேன் பின் பாவாடையும் அவுத்து கண்ணாடியை பார்த்தேன் என்னுடைய அழகை என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை ஒரு மாடல் போல நின்று கொண்டு இருந்தேன்.

பின் ஏதோ ஞாபகம் வந்தவளாய் "ச்சீ என்ன நந்தினி பண்ற" என என் தலையில் அடித்துக் கொண்டு வேகமாக நைட்டியை மாட்டி வெளியே வந்து டின்னர் ரெடி பண்ண தயாரானேன்.

இரவு அவனுடைய மெசேஜ் வரவே அதற்கு பதிலளிக்க மனசு ஏங்கியது.‌ அவர் பக்கத்தில் படுத்து தூங்கி கொண்டு இருந்தாலும் ஒரு மனது என்னை தடுத்துக் கொண்டிருந்து. நெட்டை ஆஃப் பண்ணி கஷ்டப்பட்டு தூக்கம் வர வைத்து தூங்கினேன்.

அடுத்த நாள் சனிக்கிழமை கணவர் ஆபிஸிற்கு சென்றார். நான் என் மகனுடைய ரூமிற்கு சென்று அவனுடைய பெட் ஷுட்டை உருவினேன்.

"டேய் ஆர்யன் தூங்குனது போது எந்திரி டா"

"மம்மி இன்னும் கொஞ்சம் நேரம்"

"நோ வே ஆல்ரெடி ரொம்ப தூங்கிட்ட எந்திரி" என சீலிங் பேனை ஆஃப் செய்தேன். அவன் கோவத்தில் எந்திரிச்சு பல் விளக்கி விட்டு வரவே அவனுக்கு டிபனை பரிமாறினேன்.

"இன்னைக்காவது ஹோம் வொர்க் முடிப்பியா? படிப்பியா?‌இல்ல டிவி முன்னாடி கேம் போட்டு உக்கார போறியா?"

"மம்மி....."

"போதும் நீ என்ன சொல்ல போறேன்னு நாளைக்கு லீவு தானேனு அதானே" கையில் தோசை கரண்டியை வைத்துக் கொண்டு அவனை முறைத்து பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன்.

"......."

"என்ன பதிலை காணோம்?"

"இவ்வளோ ஸ்டிரிக்டா இருக்காத மம்மி... டாடி ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாரு நான் அவருகிட்ட பேசிகிடுறேன்"

"ம்ம்ம்ம் உங்க அப்பாவா parents Teacher meetingல பதில் சொல்ல போறாரு? நான் தானே அங்கே நிக்கனும்.. உங்க அப்பா ஸ்டிரிக்டா சொல்லிட்டாரு படிச்சா மட்டும் allow பண்ணுனு"

"சரி"

"அதை கொஞ்சம் சிரிச்சிட்டு சொல்லு எருமை.. படிக்க சொன்ன கறி வலிக்குமே"

"ஈஈஈ சரி மம்மி"

"ஹோம் வொர்க் முடிக்காம நீ ரூம் விட்டு வெளியே வர கூடாது புரியுதா? அப்ப தான் நான் அலோவ் பண்ணுவேன்"

என்னுடைய மகன் ரூமிற்கு சென்று கதவை சாத்த நான் போனை எடுத்துக் கொண்டு என்னுடைய ரூமிற்கு சென்று கதவை சாத்தினேன்.

"ஹாய் ஆகாஷ்" அவனிடம் இருந்து உடனே ரிப்ளே வந்தது

"ஹாய் அக்கா"

"என்ன பண்ற?"

 "உங்களுக்காக தான் வெயிட்டிங் மேடம்" நமக்காக ஒரு பையன் வெயிட் பண்றானு நினைக்கும் போது கொஞ்சம் பெருமையாக இருந்தது.

"ஆஹான்"

"கேன் வீ ஸ்பீக் இன் கால் அக்கா?"

"ஓகே கால் மீ"

"ம்ம்ம் சொல்லுடா"

"உங்க கூட நிறைய பேசனும்னு தோணுது ஆனா உங்க குரல் கேட்டதுக்கு அப்புறம் எல்லாமே மறந்து போயிடுது"

"டேய் சினிமா பாக்குறதை கம்மி பண்ணு டா"

"உண்மைதான் உங்க குரல் குயிலை விட இனிமையா இருக்கு தெரியுமா"

"இதெல்லாம் உன் ஆளு கிட்ட சொல்ல வேண்டிய லைன்ஸ்டா இதெல்லாம் இந்த ஆண்டிகிட்ட சொல்லி வேஸ்ட் பண்ணிட்டு இருக்க"

"யாரு நீங்க ஆண்டியா மண்டே என் கூட அட்மிஷன் போட வர போறிங்கள அப்ப தெரியும்"

"நான் எப்ப வரேனு சொன்னேன்"

"பொய் சொல்லாதீங்க நேத்து சேட் எடுத்து பாருங்க"

"அது சும்மா டா என்னால வர முடியாது"

"சரி வர வேண்டாம்" என கோபமாக கால் கட் செய்தான்

நான் அவனை திரும்பி பல முறை அழைத்தேன். தொடர்ந்து கால் கட் செய்தான்.

"இங்கே பாரு இப்ப கால் அட்டண்ட் பண்ண போறியா இல்லையா? பிளிஸ் அட்டண்ட் பண்ணு என்னை கெஞ்ச வைக்காதே" என மெசேஜ் அனுப்பினேன்.

அவனே கால் செய்தான்.. "சார்க்கு என்ன அவ்வளோ கோவம்?"

"பின்னே இருக்காதா என் மேல யாருக்கும் அக்கறை இல்லைனு தான் உங்களை கூப்பிட்டேன் ஆனா உங்களுக்கும் என் மேற அக்கறை இல்லை என அழும் குரலில் பேசினான்"

"டேய் ஆம்பள பிள்ளை தானே நீ? எதுக்கு அழகுற‌? லூசு நான் கூட சும்மா விளையாடினேன் டா, உன் கூட நான் விளையாட கூடாதா? சொல்லு நான் விளையாடல"

"ம்ம்ம் அப்ப வருவீங்களா?"

"ம்ம்ம் நான் வர்றேன் போதுமா?"

"அப்படியே அந்த சுடிதார்?"

நான் சிரித்துவிட்டு "சரி சுடிதார் போட்டு வர்றேன்"

"டாப் & லெக்கின்ஸ் உங்க கிட்ட இருக்கா?"

"ம்ம்ம் உன்னைய கொல்ல போறேன் பாரு அதுலாம் இல்ல அது போடவும் மாட்டேன்"

"ப்ளீஸ் ப்ளீஸ் ப்ளீஸ்"

"டேய் சீரியஸாதான் பேசுறீயா நோ வே சான்ஸே இல்ல"

"நந்தினி நீ டாப் & லெக்கின்ஸ்ல இன்னும் அழகாக யங்கா இருப்பா, நான் சொன்ன மாதிரி உன்னைய நியூ அட்மிஷனா கேப்பாங்க பாரு"

அவன் சொல்ல சொல்ல நான் உருகினேன். சிணுங்கும் குரலில் "ஹிம்ம்ம் வேணாம்டா"

"உன்னோட வொர்த் உனக்கே தெரியல..‌ நீ அப்படி வந்தா இப்ப இருக்கிற பொண்ணுங்களுக்கு போட்டியா அவ்வளோ அழகா இருப்ப"

எனக்கு வெட்கம் பீறிட்டு கொண்டு வந்தது "......."

"என் வயசு பசங்க உன்னைய காலேஜ் சேர வந்த பொண்ணுன்னு நினைச்சு பிரோபஸ் பண்ணாலும் ஆச்சரிய படுறதுக்கு இல்ல"

அதை அப்படியே என் கண் முன்னே யோசித்து பார்த்தேன் என்னில் பாதி வயது கொண்ட ஒரு வாலிபன் என் அழகில் மயங்கி பிரோபஸ் செய்வது மாதிரி என்னுள் ஏதோ மாற்றம் ஏற்படுவதை உணர முடிந்தது. நீண்ட வருடங்களுக்குப் பின் எனது மனதிலும் உடலிலும் காம உணர்ச்சிகள் துளிர் விட்டு மலர தொடங்கியதற்கான அறிகுறி அது.

"என்ன ஆச்சுங்க பதிலே காணோம்"

"ம்ம்ம் ஒன்னுமில்ல" என்னுடைய கால்களுக்கு இடையே ஏதோ ஒரு ஈர உணர்வு ஏற்படுவதை உணர முடிந்தது

"நீங்க எதுக்கும் கவலை படாதீங்க இன்னைக்கு சாயங்காலமே போயி உங்களுக்கு டாப்-ம் லெக்கின்ஸ்-ம் எடுத்துடுவோம் ஓகே"

"ஓகே"

"நீங்க நார்மலா தானே இருக்கீங்க என்னாச்சு"

"ஒன்னுமில்லை நான் அப்புறம் பேசுறேன்" என்று காலை கட் செய்து டவலை எடுத்துக் கொண்டு பாத்ரூம் சென்று கதவை சாத்தினேன்.

நைட்டியை உருவி போட்டு பேண்டியை பார்த்தேன் அது முழுவதும் ஈரமாக இருந்தது. அதை கழட்டி பாக்கெட் தண்ணீரில் முக்கினேன். பிராவையும் கழட்டி முழு அம்மணமாக ஷவரை திறந்து குளிர்ந்த நீரில் என் உடல் உஷ்ணத்தை தணித்தேன்.

எது நடக்க கூடாது என்று நினைத்தேனே அது நடந்து கொண்டிருக்கிறதே.. இது இனிமேல் நடக்க கூடாது.. இவ்வளவு வருடங்கள் உடல் சுகத்தை மறந்து இருந்தது எல்லாம் வீணாகி விடுமோ? அவர் என்னை தொட மாட்டார் அதனால் அந்த உணர்ச்சிகள் வந்தால் கட்டுப்படுத்துவது கஷ்டம் என அதை மறந்து வாழ்ந்திருந்தேன்.‌ இப்போது இது மறுபடியும் தூண்டப்பட்டால் நான் தனியாக கஷ்டபட வேண்டி இருக்கும் என மனதிற்குள் புலம்பிக் கொண்டே ஷவரில் நனைந்துக் கொண்டே இருந்தேன்.. இருந்தும் ஏதோ ஒரு ஓரத்தில் அதை என் மனம் விரும்பியது என்பதே உண்மை.

குளித்து முடித்து வேற பாண்டியை மாற்றி அதே நைட்டியை போட்டு வெளியே வந்தேன். என் மகனின் அறை சாத்தி இருந்தது "ம்ம்ம் ஒரு வழியா படிக்க ஆரம்பிச்சிட்டான்" என மதிய உணவை தயார் செய்ய துவங்கினேன்.

சாயங்காலம் அவனிடமிருந்து கால் வந்தது. இப்போது என் அனுமதி இல்லாமல் கால் செய்ய துவங்கி இருந்தான்

"ஹலோ அக்கா என்னாச்சு மதியம் எதாவது பிரச்சனையா?"

"ஒன்னுமில்ல டா கொஞ்சம் வேலை இருந்துச்சு அதான்"

"சரி போலாமா?"

"எங்க?"

"அதான் காலையில பேசுனோமே உங்களுக்கு டிரெஸ் எடுக்க"

"இல்ல அதுலாம் வேணாம் விடு"

"விளையாடாதீங்க வாங்க போயி எடுத்துட்டு வந்துடலாம்"

"இல்ல சீரியஸ் சொல்றேன் வேணாம்"

"என்ன நந்தினி நீங்க அப்படி டிரஸ் பண்ணா சினிமா ஹிரோயின்ஸ் தோத்துடுவாங்க" என அவன் மறுபடியும் ஆரம்பிக்க

"உனக்கு ஒரு தடவை சொன்னா புரியாதா? ஏன் இப்படி தொல்லை பண்ற? உன் வயசு என்ன என் வயசு என்ன மரியாதையா பேச தெரியாது? போனை வை" என கட் பண்ணினேன்.

அப்போது என் மகன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தான். "என்னம்மா ஆச்சு யாரு போன்ல?"

"ஒன்னுமில்ல ஏதோ மார்கெட்டிங் கால் வேண்டாம் வேண்டாம்னு சொல்ல கேட்காமல் டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டு இருந்தாங்க அதான்"

"சரி மம்மி நான் ஹோம் வொர்க் முடிச்சிட்டேன், கேள்வி கேட்டீங்க அப்படின்னா.. டிவில உட்கார்ந்துடுவேன்"

"இல்லடா நீ டிவி பாரு எனக்கு கொஞ்சம் தலைவலி-ன்னு" என்னுடைய ரூமிற்கு சென்றேன். கதவை சாத்தியவுடன் என்னையும் மீறி எனக்கு அழுகையா வந்தது. அழுதுகொண்டே மெத்தையில் குப்புற விழுந்தேன். அப்புறம் எப்போது தூங்கினேன் என தெரியவில்லை.

"நந்தினி நந்தினி ஹே நந்தினி" யாரோ என்னை அழைப்பது போல் இருக்க கண் விழித்து பார்த்தேன் என்னுடைய கணவரும், மகனும் நின்று கொண்டு இருந்தனர்.

"என்னாச்சு உனக்கு டின்னர் கூட ரெடி பண்ணல"

அப்போது தான் மணியை பார்த்தேன். மணி இரவு 9 ஆகி இருந்தது. அய்யோ இப்படி தூங்கிட்டோமே என நினைக்கும் போது உடம்பு ஒரு மாதிரி வலி எடுத்தது. "சாரிங்க இப்ப ரெடி பண்ணிடுறேன்"

"இரு உடம்பு இப்படி தீயா சுடுது இதுல நீ சமைக்க போறியா"

அப்போதுதான் என் உடம்பு காயச்சலில் தீயாய் கொதிப்பதை உணர முடிந்தது.

"உடம்பு சரியில்லை அப்படின்னா ஈவினிங்கே டாக்டர் கிட்ட போயி இருக்கலாம்ல"

"நாளைக்கு காலையில பார்த்துக்கிடுறேன்ங்க"

"இப்படி காய்ச்சல் அடிக்குது நாளைக்கா? ஆர்யா நீ வீட்டை பார்த்துக்கோ நான் அம்மா கூட ஹாஸ்பிடல் போயிட்டு அப்படியே டின்னர் வாங்கிட்டு வர்றேன்"

இந்த மனுஷனா இப்படி பேசுறது இன்னைக்கு மழை வந்துரும் என ஆச்சரியமாக பார்த்தேன்

நீண்ட வருடங்களுக்குப் பின் அவருடைய பைக்கில் பின் சீட்டில் உட்கார்ந்தேன்

ஹாஸ்பிடலில் டாக்டர் செக்கப் பண்ணிணாங்க... அது எங்கள் குடும்ப டாக்டர் அங்கே தான் எனக்கு பிரசவம் நடந்தது.

"நந்தினி உங்க உடம்பு கொஞ்சம் வீக்கா இருக்கு... அப்புறம் பிளட் பிரஸர் அதிகமாக இருக்கு பார்த்து இருக்க கூடாதா" நான் என் கணவரை பார்த்தேன். அவர் குற்ற உணர்ச்சியுடன் தலையை தொங்கப் போட்டார்.

"வீட்டு வேலைனே இருக்காதீங்க நேரத்துக்கு சாப்பிடுங்க, நான் கொஞ்சம் வைட்டமின் டேப்லெட்ஸ் எழுதி தர்றேன் கண்டினுயூ பண்ணுங்க, நாளைக்கு ஒரு முறை திரும்பி வரனும், இப்ப இன்ஜெக்ஷன் போடனும் பவர்ஃபுல் மருந்து சோ உங்க இடுப்பை காட்டுங்க" நான் என்னுடைய சேலை மடிப்பை லூஸ் செய்து சேலையை பாவாடையுடன் சேர்த்து கீழே இறக்கினேன்.

என் கணவர் இதை பார்த்து வெளியே செல்ல முயன்றார்‌ உடனே டாக்டர் "எங்க போறீங்க இது உங்க மனைவி தானே உக்காருங்க"

எனக்கு கொஞ்சம் சிரிப்பு வந்ததது அடக்கி கொண்டு இடுப்பை காட்டினேன் அவர் அதை ஓரக்கண்ணால் பார்ப்பதை அறிந்தேன் பின் நாங்கள் வீட்டிற்கு விரைந்தோம். போகும் வழியில் இரவு டின்னர் அப்படியே வாங்கி சென்றோம்.

பின் இரவு சாப்பிட்டு படுக்கும் நேரத்தில் அவரே சுடு தண்ணீர் போட்டு கொண்டு வந்தார் மாத்திரையுடன் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது இந்த மனுஷனா இது என்று... இவர் காட்டிய இந்த திடீர் அக்கறையில் ஆகாஷை முழுவதும் மறந்திருந்தேன்

- தொடரும்

[Nandhinii Aaryan]

அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை இப்போது உடம்பு கொஞ்சம் பரவாயில்லை. நேற்று நடந்தது நினைத்து பார்த்தேன் எல்லாம் கனவு போல இருந்தது. ஆகாஷிடம் இருந்து ஒரு மெசேஜ் கூட வரவில்லை. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காலை வேலைகளை பார்க்க ஆரம்பித்தேன்

"என்ன நந்தினி இப்ப உடம்பு ஓகே வா?"

"ம்ம்ம் பரவாயில்லைங்க"

"ஈவினிங் ஒன்டைம் டாக்டர் கிட்ட போயிட்டு வந்துடலாம்"

"ம்ம்ம் சரிங்க"

"இன்னும் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுக்கலாம்ல"

"இருக்கட்டும் பரவாயில்லை என்னை விட்டா இந்த வேலையெல்லாம் யார் செய்வா?"

அவர் ஒன்றும் சொல்லாமல் காபி குடித்து விட்டு பாத்ரூம் சென்றார். என் மகனையும் எழுப்பி விட்டு டிபன் ரெடி செய்து பரிமாறினேன்.

அப்போது அவருக்கு ஏதோ கால் வரவே பேசி முடித்துவிட்டு "நந்தினி அர்ஜெண்டா பிஸினஸ் விஷயமா நான் வெளியூர் போகனும் 2 டேஸ் இருக்க மாட்டேன் பார்த்துக்கோ, ஆர்யா கூட நீ ஈவினிங் ஹாஸ்பிடல் போயிட்டு வந்துடு"

அதானே பாத்தேன் வேதாளம் மறுபடியும் முருங்கை மரம் ஏறிருச்சே பொண்டாட்டி உடம்பு சரியில்லாம இருக்கா அதை விட என்ன பிஸினஸ்

"என்ன நந்தினி என்ன யோசிட்டு இருக்குற?"

"ஒஒ..‌ ஒன்னுமில்லங்க, நான் பார்த்துக்கிடுறேன்"

அவர் கிளம்பி ஊருக்கு போனார். என்னுடைய பையன் ஹாலில் வீடியோ கேம் விளையாட ரூமில் தனிமையில் அமர்ந்திருந்தேன். அந்த தனிமையில் மீண்டும் ஆகாஷ் ஞாபகம் வந்தான். அய்யோ நேத்து கோவபட்டு ரொம்ப திட்டிட்டோமே ரொம்ப ஹர்ட் ஆயிருப்பான்ல மறுபடியும் நம்ம கால் பண்ணி பேசுவோமா என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். என்னதான் இருந்தாலும் அம்மா இல்லாத பையன் நம்மளே கால் பண்ணுவோம் என போன் எடுத்து கால் செய்தேன் கட் பண்ணி விட்டான். என்ன திமிரு இருக்கனும் அவனுக்கு "ஸாரி டா" என மெசேஜ் செய்தேன் பார்த்துவிட்டு ரிப்ளை இல்லை. அடுத்து இன்னும் 3,4 மெசேஜ் அனுப்பினேன். அவனிடம் இருந்து பதிலில்லை.‌ எனக்கு உடம்பு நேத்து இருந்து சரியில்லை டா என மெசெஜ் அனுப்பினேன்.‌ உடனே அவனிடமிருந்து கால் வந்தது நான் பேசுவதற்குள்

"என்ன ஆச்சு?"

"எப்படி இருக்கீங்க?"

"எங்க இருக்கீங்க?"

"ஹாஸ்பிடல் போனீங்களா?"

"டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க?"

இப்படி பேசிக்கொண்டே போயிட்டு இருந்தான். அவன் என் மீது காட்டும் அக்கறை எனக்கு பிடித்து இருந்தது.

"ஹே ஹே கூல் என்னை பேச விடுடா"

"சொல்லுங்க ப்ளீஸ்"

"சாதாரண காய்ச்சல் தான் நேத்து அவரு கூட போயிட்டு வந்துட்டேன் இப்ப கொஞ்சம் பரவாயில்லை ஈவினிங் அகைன் போகனும், நோ பிராப்ளம்"

"தேங்க் காட், சாப்ட்டீங்கலா?"

"ம்ம்ம் இனிமேல் தான் சமைக்கும்"

"என்னங்க நீங்க, ஆல்ரெடி டைம் ஆயிருச்சு இதுல நீங்க எப்ப சமைச்சு எப்ப சாப்பிட போறீங்க, அதுமட்டுமல்லாமல் உங்களுக்கு உடம்பு வேற சரியில்லை இதுல இந்த ஸ்ட்ரேயின் தேவையா சொல்லுங்க"

"பின்ன என்ன பண்றது எல்லா வேலையும் வீட்ல நான் தானே பார்க்கனும்" அவரிடம் மார்னிங் கேட்ட அதே கேள்வியை ஆகாஷிடமும் கேட்டேன்.

"சோ வாட் ஒரு நாள் வீட்ல ஆம்பளைங்க வேலை பார்த்தா ஒன்னும் குறைஞ்சு போயிட மாட்டாங்க, என்னோட பொண்டாட்டிலாம் இப்படி உடம்பு சரியில்லாமல் இருந்தா அப்படின்னா அவளை வேலை செய்யவே விட மாட்டேன் சமையல் கூட நான் தான் பண்ணுவேன்"

"பார்ரா உனக்கு சமையல் லாம் தெரியுமா?"

"அது என்ன பெரிய கலையா? என்னோட கோல்ஸ்ல வீக்லி ஒன்ஸ் என்னோட மனைவிக்கு நான் சமைச்சு கொடுக்கனும்"

"ம்ம்ம் உனக்கு வர்ற போறவ ரொம்ப குடுத்து வைச்சவ டா"

"ஆமா அங்கிள் எங்க? இதுலாம் அவரு பண்ண மாட்டாரா?"

"ம்ம்ஹீம் எங்கே? சண்டை கூட ஏதோ வேலை இருக்குன்னு போயிட்டாரு"

"அய்யோ அப்புறம் ஹாஸ்பிடல் எப்படி போவீங்க?"

"என்ன பண்ண என் மகனை துணைக்கு கூப்பிட்டு தான் போகனும்"

"என்னக்கா ஆல்ரெடி உடம்பு சரியில்லை இதுல எப்படி ட்ரைவ் பண்ணிட்டு போவிங்க?"

"ஆட்டோ எதாவது பிடிச்சு போகனும்"

"If you don't mind நான் ஒன்னு கேக்கலாமா?"

"ம்ம்ம் கேளுடா" அப்ப காலிங் பெல் அடிக்க "டேய் ஒரு நிமிஷம் லைன்ல இரு" நான் நைட்டிய அட்ஜஸ்ட் பண்ணிட்டு ஒரு டவலை எடுத்து போட்டுக் கொண்டு கதவை திறக்க

அங்கே ஒரு ஸ்விக்கி ஊழியர் நின்று கொண்டு இருந்தார்

"நந்தினி?"

"ஆமா நான் தான்ங்க"

"இந்தாங்க நீங்க ஆர்டர் பண்ண புட்ஸ்"

"நான் எதுவும்....." அப்பதான் ஆகாஷ் ஞாபகம் வந்தது... ஒரு வேளை இது அவன் பண்ண வேலையா இருக்குமோ

இப்படி யோசிக்கும் போது அந்த ஊழியரின் கண்கள் என் உடம்பை அந்த நைட்டியில் ரசித்துக் கொண்டு இருந்தது

"தேங்க்ஸ்" என்று பார்சலை வாங்கி டைனிங் டேபிளில் வைத்து என் ரூம்க்கு சென்று போனை எடுத்தேன்

"ஹே லைன்ல இருக்கியா?"

"ம்ம்ம் சொல்லுங்க"

"இது நீ பண்ண வேலை தானே"

"எது?"

"டேய் டேய் நடிக்காத இந்த புட் ஆர்டர் பண்ணது"

"அதுவா ஆமா அப்புறம் என்ன பட்டினியா இருக்க போறீங்களா? இல்ல இந்த நிலைமையிலும் சமைக்க போறீங்களா?"

"உனக்கு எதுக்கு டா இந்த வீண் சிரமம்"

"இதுல என்ன இருக்கு ஆப்ல ஆர்டர் பண்ணா டெலிவரி பண்ண போறான், அங்கிள் ஊருல இல்லனு நீங்க சொல்லும் போதே நான் பக்கத்துல உள்ள கடையில ஆர்டர் போட்டுட்டேன், அதான் சீக்கிரம் வந்துருச்சு"

"ம்ம்ம் தேங்ஸ் டா அப்புறம் நீ ஏதோ சொல்லனும்னு சொன்னியே என்ன டா?"

"முதல்ல சாப்பிட்டு வாங்க அப்பறம் சொல்றேன்"

"ம்ம்ம் சரி இதை கணக்குல வைச்சிக்கோ நான் திருப்பி அமோண்ட் தந்துடுறேன்"

"ஓஓஓ அப்ப நான் வேற யாரோ மூனாவது ஆள் அதானே"

"லூசு அது இல்ல டா எனக்கு இப்படி யார்கிட்ட வாங்குனாலும் திருப்பி கொடுத்துடுவேன் சரி விடு நான் சாப்பிட்டு கால் பண்றேன்"

"ஓகே நந்தினி"

நானும் என் மகனும் சாப்பிட்டு முடித்தோம். அப்புறம் மாத்திரையை போட்டு என் ரூமிற்கு சென்று மீண்டும் ஆகாஷிற்கு கால் செய்தேன்

"சாப்ட்டீங்கலா மேடம்"

"ம்ம்ம் தேங்க்ஸ் டா"

"அட போதும் எத்தனை தேங்க்ஸ்"

"ம்ம்ம் சரி ஏதோ கேக்கனும்னு சொன்னியே என்ன?"

"அது ஒன்னுமில்ல நான் உங்களை ஹாஸ்பிடல் கூப்பிட்டு போகவா?"

"அய்யோ வேணாம் டா"

"எதுக்கு நீங்க எதுக்கெடுத்தாலும் இப்படி பயப்படுறீங்க? நான் உங்களுக்கு தம்பி மாதிரி தானே"

"அதுக்கில்ல டா"

"என்ன அதுக்கில்ல? நீங்க என் சித்தி கூட நல்லா பேசுவிங்க தானே, இந்த மாதிரி ஹாஸ்பிடல் போகனும் உங்க பையனை டிராப் பண்ண சொல்ல முடியுமானு கேட்டா ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாங்க"

".........."

"எவ்வளவு நாள் தான் இப்படி போன்லயே பேசிட்டு இருக்குறது? நான் இப்படி உங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணேனு தெரிஞ்சா அங்கிள் கூட சந்தோஷம் தான் படுவாறு நான் இன்னும் ஒரு குளோஸ் ஃபேமிலி பிரண்டா ஆகிடுவேன்"

"இல்ல...."

"இங்க பாரு தனியா எப்படி அதுவும் பையனை கூப்பிட்டு அவ்வளோ தூரம்? ஞாயிற்றுக்கிழமை வேற பார்த்துக்கோ, உன் மேல உள்ள அக்கறைல தான் சொல்லிட்டு இருக்கேன்"

அவன் சொல்வது சரி என எனக்கு தோன்றியது என்னை விட அவன் ரொம்ப சின்ன பையன் அவன் கூட போறதுல என்ன இருக்கு நாம ஏன் இப்படி யோசிக்குறோம்

"சரிடா நான் ஈவினிங் உன் சித்திகிட்ட வந்து பேசுறேன்"

"தட்ஸ் குட் சரி இப்ப ரெஸ்ட் எடு நான் போன் வைக்குறேன்"

"ம்ம்ம் சரிடா தேங்ஸ்"

ஈவினிங் எழுந்து ஒரு சிம்பிள் காட்டன் புடவை கட்டினேன்

ஆர்யன் அம்மா ஹாஸ்பிடல்க்கு போயிட்டு அப்படியே டின்னர் வாங்கிட்டு வந்துடுறேன். வீடு பூட்டி உள்ள இரு ஓகே யா?

மம்மி தனியாவா போறீங்க?

இல்ல டா, அம்மாவால டிரைவ் பண்ண முடியாது பக்கத்து வீடு ஜானகி அக்கா பையனை ஹெல்ப்க்கு கூப்பிடலாம்னு இருக்கேன்

யாரு ஆகாஷ் அண்ணாவா?

டேய் உனக்கு எப்படி டா தெரியும்?

நானும் அந்த அண்ணாவும் பிரண்ட்ஸ்மா, பஸ் ஸ்டாப்ல இருந்து வீடு வரைக்கும் அண்ணா தான் எனக்கு கம்பெனி டெய்லி காளான், பானிபூரி அண்ணா கூட தான் சாப்பிடுவேன் சொல்லிட்டு அவன் நாக்கை கடித்தான்

ஆர்யன்! உன்னைய ஸ்டீரிட் புட் சாப்பிட கூடாதுனு சொல்லிருக்கேன்ல

மம்மி உங்களுக்கு லேட் ஆகல?

இரு இரு உன்னைய வந்த வைச்சுகிடுறேன், பார்த்து பத்திரமா இரு

நான் பக்கத்து வீட்டிற்கு சென்று பெல் அடித்தேன். ஜானகி அக்கா பொண்ணு அக்யஷயா வந்து கதவை திறந்தாள்

"வாங்க ஆண்டி"

"அம்மா இல்லையாம்மா?"

"இருக்காங்க, அம்மா அம்மா நந்தினி ஆண்டி வந்துருக்காங்க"

"வா நந்தினி வா, தம்பி எப்படி இருக்காரு"

"ம்ம்ம் நல்லா இருக்காரு அக்கா"

"என்ன விஷயம் நந்தினி, ஒரு மாதிரி இருக்க"

"உடம்பு சரியில்லை அக்கா"

"ஹாஸ்பிடல் போனியா நந்தினி"

"அவரு ஹாஸ்பிடல் கூப்பிடுட்டு போகனும் ஆனா வேலை விஷயமா வெளியூர் போயிட்டாரு அக்கா"

"அச்சோ இரு, ஹே அக்யஷயா போயி ஆகாஷை கூப்பிட்டு வா"

"தம்பி ஊருல இருந்து வந்து இருக்கான், அவனை உன்னைய கூட போயிட்டு வர சொல்றேன்"

அப்போது அக்யஷயா ஆகாஷை கூப்பிட்டு வர  

"வாங்க அக்கா எப்போ வந்தீங்க?"

"ம்ம்ம் இப்பதான் பா"

ஜானகி ஆண்டி நான் வந்த விஷயத்தை சொல்ல ஆகாஷ் முகத்தில் அவ்வளவு குஷி அதை பார்க்க முடிந்தது.

அவன் பைக்கில் ஒரு சைடு உட்கார்ந்து அவனை பிடிக்காமல் பைக் பக்கவாட்டை பிடித்து உட்கார்ந்தேன்

- தொடரும்

[Nandhinii Aaryan]

நந்தினி ஆகாஷிடம் சின்ன காய்ச்சல் தான் ஒண்ணுமில்ல என்றவள். தன் கணவனிடம் தன் காய்ச்சலுக்கான கணவன் விடுப்பு எடுக்காமல் office  போகிறார் என்று சலித்து கொள்ளுகிறால்.
இதே மனைவி காய்ச்சலுக்கு விடுப்பு எடுத்து கொண்டு இருந்தால் எந்த நிறுவனமும் நம்மை பணியில் வைத்து கொள்ள மாட்டார்கள் என்று  எப்பபோது உணர்வார்கள்

பெண்கள் மனதில் என்ன உள்ளது என ஆண்களுக்கு எப்போதும் புரிவதில்லை, புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதும் இல்லை

[Nandhinii Aaryan]

The child is going to be a disturbance for the extra marital affair.
Either akash or nandini will kill the child like we hear in news. The husband will be out of town most of time. They can fuck fuck fuck all the time.
Please reduce the font size.
Nice writing

Please don't put comment like this

[Nandhinii Aaryan]

இது கள்ள காதல்  கதை தானே?
கள்ள காதலில் இதெல்லாம் நடக்க தானே செய்கிறது 
சரியா தானே சொல்லி இருக்காரு

எந்த ஒரு தாயும் சுகத்திற்காக பெற்ற குழந்தையை கொல்ல துணிய மாட்டாள் அப்படி செய்தால் அவள் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவள்.‌ நந்தினி ஒன்றும் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவள் இல்லை. தயவுசெய்து இந்த மாதிரி கருத்துகளை பதிவிட்டு காயப்படுத்தாதீர்கள்

[Nandhinii Aaryan]

Don't hear this kind of bullshit comments. Whatever you want to write please go ahead.. Don't change ur story narration for anyone

Sure I'm Clear about it, I never change my thought for anyone

[Nandhinii Aaryan]

இங்கு கதை எழுதினாலே இப்படி தான் ஒவ்வொருத்தனும் கதை ஆசிரியனா மாறிடுவானுக 

ஒருத்தன் சொல்வான் சீக்கிரமா ஒத்து தள்ளுங்க ன்னு 

அப்படி ஓக்குற மாதிரி ஸீன் வச்சு எழுதுனா  உடனே இன்னொருத்தன் சொல்வான் என்ன உடனே ஓத்துட்டான்னு  

உடனே எப்படி காதல் வந்துச்சு காமம் வந்துச்சுனு லாஜிக் கேப்பானுக  இப்படி எல்லாம் எழுதணும்னு நமக்கு அறிவுரை சொல்வானுக அவனுக ஒரு கதை கூட எழுத மாட்டானுக 

இதுல இன்னொரு வகை இருக்கானுக எப்போ பாரு மாசமாக்கு மாசமாக்குன்னு காமெண்ட் பண்ணுவானுக 

அத விட சில பேர் இருப்பானுக அப்படியே ரொம்ப உங்கள பாராட்டி பாராட்டி பேசிட்டு உங்க கதைக்கு அவனுக சஜஷன் சொல்லுவனுக இப்படி பண்ணுங்க அப்படி பண்ணுங்க  ஏன் இப்படி பண்ணீங்கன்னு 


இவனுக தொல்லையால் தான் டுபாய் சீனு  நிஷா கதையை நல்லா கொண்டு போனவர் அப்புறம் ஒழுங்கா முடிக்க முடியாம எங்கு எங்கோ கொண்டு போயி கதையே   சரியாவே முடிக்கல 


அதனால உங்க கதை நன்றாக இருக்கிறது உங்க கதைக்கு வரும் காமெண்ட் எதையுமே கண்டுக்காதிங்க  உங்க மனசு போல எழுதுங்க இல்லைன்னா உங்க கதையை இவனுக கதையா மாத்திடுவானுக

Sure Thanks

[Nandhinii Aaryan]

Did you not know kundrathur abirami story. she is just one example. there are hundreds of women involved in extra marital affair killing their husbands and children. you must have been in coma for many years.  :) :shy:

Yes I'm already told mental illness ulladhavanga apdi pannuvanga, Idhuku mela enna explanation venum

[Nandhinii Aaryan]

மிகவும் நேர்த்தியாக அவன் வண்டி ஓட்டினான். ஸ்பீடு பிரேக்கரில் சாதுரியமாக மெதுவாக சென்றான்.‌ இந்த காலத்து பசங்க வண்டியில பறப்பாங்க பின்னாடி ஒரு பொண்ணு உட்காந்திருந்தா ஆனா இவன் என் மீது மரியாதை, அக்கறை கொண்டு வண்டி ஓட்டுவதை என்னால் உணர முடிந்தது.‌ என்னுடைய கைகள் தானாக அவன் தோள்களை தேடிச் செல்லும் ஆனால் ஏதோ ஒரு தயக்கத்தோடு தோளை தொடாமலே கையை எடுத்து விடுவேன். இதை அவன் கண்ணாடியில் பார்த்திருக்க கூடும் இருந்தும் என்னிடம் எதுவும் கேக்கவில்லை. ஒரு வழியாக ஹாஸ்பிடல் வந்து சேர்ந்தோம்.

அங்கு வெயிட்டிங் ஹாலில் காத்து இருந்தோம் டோக்கன் வரிசைப்படி

அப்போது அங்க வந்த நர்ஸ் "நீங்க தானே மிஸஸ் சங்கீதா & அஜய், நீங்களும் உங்க ஹஸ்பண்டும் இப்ப டாக்டரை பார்க்க போகலாம்" நானும் அவனும் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொண்டு ஷாக் ஆனோம். என் முகத்தில் வந்த வெட்கத்தை அவன் கவனித்திருக்க கூடும் ஏனெனில் அவன் படும் வெட்கத்தை நான் பார்த்தேன். "ஸாரி சிஸ்டர் அது நாங்க இல்லை அண்ட் ஹி இஸ் நாட் மை ஹஸ்பண்ட் மை பிரண்ட்"

அப்போது "நாங்க இங்கே இருக்கிறோம் என ஒரு ஜோடி உள்ளே சென்றது" அது தான் சங்கீதாவாக இருக்க கூடும் அவளும் பார்க்க என்னைப் போலவே மிக அழகாக இருந்தாள். நான் அப்படியே ஆகாஷை பார்த்தேன் அவன் வாயை பிளந்து கொண்டு அந்த சங்கீதாவை சைட் அடித்துக் கொண்டு இருந்தான் அதை பார்த்ததும் எனக்கு கோவம் வந்தது. எனக்கு ஏன் அந்த பொஸஸிவ் வந்தது என புரியவில்லை. சைட் அடித்து முடித்து விட்டு திரும்பியவன் என் முகத்தில் இருந்த கோவத்தை பார்த்ததும் தலையை குனிந்தான்.

நான் என்ன அவ்வளவு யங்காவா இருக்கேன். ,18 வயது பையனும் நானும் கணவன் மனைவி என எண்ணும் அளவிற்கு? அவனுக்கு என்ன தான் 18 வயது ஆனாலும் உடம்பை நன்றாக ஏத்தி வைத்திருந்தான்.‌ அப்புறம் அவன் அழகான முகத்தில் கறுப்பு மீசை மற்றும் டிரிம் பண்ண தாடி எடுப்பாய் காட்டும் பார்க்க 25 வயது பையன் மாதிரி இருப்பான் அப்ப நானும் 25 வயது பொண்ணு மாதிரியா இருக்கேன் என எனக்குள் வெட்கப்பட்டு சிரித்துக் கொண்டேன்.

அப்புறம் தான் இன்னொரு ஞாபகம் வந்தது நர்ஸ் வந்து கேக்கும் போது நான் ஏன் இவனை தம்பின்னு சொல்லாமல் பிரண்டுன்னு சொன்னேன் என்று யோசிக்கும் போதே உள்ள சென்ற சங்கீதா வெளியில் வர நர்ஸ் எங்களை உள்ளே அழைத்தார். நான் இப்போது ஆகாஷை பார்த்தேன் சைட் அடிக்குறானா என்று அந்த பாவி அவளையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான் கோவத்தை அடக்கிக் கொண்டு டாக்டர் அறைக்குள் சென்று அமர்ந்தேன் பின்னாடியே அவனும் வந்து அமர்ந்தான்.

"வா நந்தினி ஹவ் இஸ் யூர் ஹல்த் நவ்"

"எஸ் லிட்டில் பெட்டர் டாக்டர்"

"வேர் இஸ் யூர் ஹப்பி?"

"ஹி காட் சம் அர்ஜண்ட் வொர்க் அதான் பக்கத்து வீட்டுல உள்ள இந்த பையனை கூப்பிட்டு வந்தேன்" என டாக்டர் அவன் யாருனு கேட்பதற்குள் முந்தினேன்.

"ஓ ஓகே பைன்"

அப்புறம் டாக்டர் அவனிடம் அவனுடைய படிப்பு மற்றும் மார்க் பத்தி பேசிட்டு இருந்தாள்

"என்ன டாக்டர் ஓல்ட் நர்ஸ் லாம் எங்கே? புது நர்ஸ் ஆ இருக்காங்க? அவங்களுக்கு நான் யாருனு கூட தெரியல"

"யா நந்தினி டூடே சண்டேல சோ ஓல்ட் நர்ஸ் லாம் ஆஃப்ல இருக்காங்க இதுலாம் டிரெயினிங் நர்ஸ்"

அப்புறம் டாக்டர் என்னை செக் பண்ணி இன்ஜெக்சன் எடுத்து இடுப்பை காட்ட சொன்னாங்க, இடுப்பு சேலை கொசுவத்தில் கை வைக்கும் போது தான் ஆகாஷ் இருப்பது ஞாபகம் வந்தது "ஹீம் ஹீம்" என இரும்பி என பார்வையை குறுகி அவனை பார்த்தேன், அவன் புரிந்து கொண்டு எழுந்து வெளியே சென்றான்.

"நந்தினி யூ ஆர் பெட்டர் நவ் இன்னைக்கு நைட்டே நீங்க பூல்லா கீயூர் ஆகிடுவீங்க"

"தேங்க் யூ டாக்டர்" என கூறி வெளியே வந்தேன். அவன் நான் வருவதை பார்த்து என் அருகில் வந்தான்.

"என்னாச்சு டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க?" நான் ஒன்னும் சொல்லாமல் கோவத்தில் முன்னால் நடந்தேன்.

"ஹலோ நந்தினி இப்ப என்ன ஆச்சு? எதுக்கு என் மேல கோவம்?"

அவனை திரும்பி மறுபடியும் முறைத்துப் பார்த்து வேகமாக பைக் நிறுத்தி இருக்கும் இடத்திற்கு சென்று பைக் அருகில் நின்றேன்

"ஏய் சொல்லு நந்தினி? எதுக்கு என் மேல கோவம், எனக்கு தெரியுமே"

நான் கையை கட்டி கண்களால் என்ன என்பது போல பார்த்தேன்

"அந்த சங்கீதாவை சைட் அடிச்சது உனக்கு பிடிக்கலை அதானே"

"இல்ல"

"எனக்கு தெரியும் நந்தினி உன் கண்ணுல உள்ள பொசஸிவ்நஸ் நான் பார்த்தேன்"

"ஹே என்ன அதுலாம் இல்ல, என்ன மூச்சுக்கு மூச்சு நந்தினி நந்தினினு பேரை சொல்லி கூப்பிடுற கொழுப்பா உனக்கு"

"தென் பிரண்டை அப்படித்தானே கூப்பிடனும்"

"பிரேண்டா யாரு?"

"நீ தான்"

"யாரு சொன்னா"

"நீ தான்"

"வாட்"

"நர்ஸ் கிட்ட சொல்லல"

"அ... அ... அது... அது தெரியாம சொல்லிருப்பேன், வண்டி எடு போகலாம்" என பேச்சை மாற்றினேன்

வரும் போது இருந்த தயக்கம் இப்போது ஏனோ இல்லாமல் இருந்தது. பேலன்ஸ்காக பைக்கை பிடித்திருந்த எனது கை இப்போது அவன் தோல்களை பிடித்திருந்தது.

இப்போது அவன் என்ன நினைத்தான் என தெரியவில்லை ஸ்பீடு பிரேக்கரில் வண்டியை வேகமா ஏத்தினான், இடைவெளி விட்டு அமர்ந்திருந்த நான் இப்போது இந்த ஸ்பீடு பிரேக்கரால் நெருங்கி வந்திருந்தேன். அவன் அடுத்த ஸ்பீடு பிரேக்கரில் ஏத்தும் போது என்னுடைய மார்பு கலசங்கள் அவனுடைய முதுகை மோதியது. நீண்ட நாள்களுக்கு பின் எனக்கு மார்பில் உருவித ஊரல் உணர்ச்சி ஏற்பட்டது. அவன் இப்போது மூன்றாவது ஒரு சிறிய பள்ளத்தாக்கிலும் ஏத்தவே என்னுடைய மார்புகள் வில்லனாகவும் நிப்பிள் அம்பாகவும் அவனுடைய முதுகை துளைத்தது. கண்ணை மூடி அந்த சுகத்தை அனுபவித்தேன். பின் அடிக்கும் ஹாரனில் நான் நினைவுக்கு வந்து அவன் தலையை அடித்தேன் "டேய் எருமை பார்த்து மெதுவா ஓட்டு, நான் பின்னாடி உட்கார்ந்து இருக்குறது உனக்கு தெரியலையா?"

"பின்னாடி உட்கார்ந்து இருக்குறது தெரிய போயி தான் இப்படி ஓட்டுறேன்"

"என்ன முனுமுனுக்குற கேக்கல"

"எனக்கு என்ன பின்னாடி கண்ணா இருக்கு, நீ உட்கார்ந்து இருக்குறது தெரியறதுக்குன்னு சொன்னேன்"

"ஹாஸ்பிடல்-ல அந்த ஆண்டி நல்லா இருந்தாங்களா?"

"எந்த ஆண்டி?"

"அதாண்டா சங்கீதா"

"ஓஓஓ அந்த பொண்ணா?"

அவன் தலையில் மீண்டும் அடித்தேன் "டேய் உனக்கு அவ பொண்ணா? என்னை விட அப்படியும் 2,3 வயசு அதிகமா இருப்பா, அவ புருஷன் பக்கத்துல இருக்கானு கூட இப்படி சைட் அடிக்கிற"

"நல்லா இருந்தா சைட் அடிக்க வேண்டியது தான் வயசா முக்கியம், அவங்க பார்க்க ஆண்டி மாதிரியா இருந்தாங்க"

"பின்ன"

"உன்னை மாதிரி அவ்வளோ யங்கா ஒரு யூத் கேர்ள் மாதிரி இருந்தாங்க"

ப்ச் இவன் எப்படித் தான் இப்படி பேசுறானோ பேசி பேசியே நம்மளை ஒரு வழி பண்றான்
 
"என்ன பேச்சை காணோம்"

"ஈஈஈ ஒன்னுமில்ல ரோட்டை பார்த்து ஓட்டு"

அப்போது போகும் வழியில் ஒரு ஜவுளிக்கடை இருந்தது. "ஹே அந்த கடையில வண்டியை நிப்பாட்டு"

"எதுக்கு"

"ஜவுளிக்கடைக்கு எதுக்கு போவாங்க, சொன்னதை செய் மாடு"

இருவரும் ஜவுளிகடைக்குள் சென்றோம். அங்கு நான் என்ன வாங்க போகிறேன் என என்னையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அங்கே இருந்த பெண்ணிடம் "லாங் டாப்ஸ் மாடல் காட்டுங்க" என சொல்லி அவனை பார்த்தேன். அவன் முகத்தில் அவ்வளவு ஆச்சரியம் கலந்த மகிழ்ச்சி. அவனை பார்த்து சிரித்துவிட்டு அவங்க சில மாடல்ஸ் எடுத்து போட அதில் ஒரு வொயிட் லாங் டாப் வித் பிங்க் டிசைன் செலக்ட் பண்ணினேன். அதுக்கு மேட்சீங் ஆக பிங்க் லெக்கின்ஸ் ஆல்சோ எடுத்தேன். அவன் என்னையவே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான் பேய் அடித்த மாதிரி.

"டிரையல் ரூம் எங்க இருக்குன்னு" கேட்டு என் கையில் இருந்த ஹேண்ட் பேக், டேப்லெட்ஸ், மொபைல் எல்லாம் அவன் கையில் கொடுத்து டிரையல் ரூம் நோக்கி சென்றேன். பின் அவனை திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்தேன் அவன் அப்படியே நடந்து என் பின்னால் வந்தான், சிரித்துக் கொண்டே டிரையல் ரூம் சென்று கதவை மூடினேன்.

அப்போது தான் நான் சேலை உடுத்தி இருப்பது ஞாபகம் வந்தது. இன்னும் இதை அவுத்து போட்டு திரும்பி கட்டுனா எப்படியும் லேட் ஆகும், ஆல்ரெடி டைம் ஆச்சு பையன் வேற சாப்பிடமா இருப்பான் என டிரையல் பார்க்காமலே வெளியே வந்தேன்.

என்னை பார்த்த அவனுக்கு ஒரு வித ஏமாற்றம் அவன் முகத்தில் தெரிந்தது.

"என்ன போட்டு பார்க்கலையா?"

"ம்ம்ம்ம் போட்டு பார்த்துட்டேனே கரக்டாக நல்லாதான் இருக்கு"

"நான் பார்க்கலையே"

"என்ன?"

"ஒன்னுமில்ல"

அவன் முகத்தில் தெரிந்த ஏமாற்றத்தை நினைத்து எனக்கு வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு என் பொருள்களை வாங்கிக்கொண்டு கவுண்டர்க்கு சென்றேன்.

பில் செலுத்திவிட்டு போகும் வழியில் டின்னர் வாங்கிட்டு வீட்டுக்கு விரைந்தோம். வீடு செல்லும் வரை அவன் என்னிடம் பேசவே இல்லை, ஒரு வழியாக வீடு வந்தது.

"தேங்க்ஸ் ஆகாஷ்"

"இட்ஸ் ஓகே"

நாளைக்கு காலேஜ் போவதை பற்றி நான் ஏதாவது பேசுவேனா என எதிர்பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான் ஆனால் அவனை சீண்டுவது எனக்கு பிடித்து இருந்தது. வீட்டு கேட் வரை சென்று திரும்பி ஆகாஷ் என கூப்பிட்டேன் அவன் கண்களில் அவ்வளவு எதிர்பார்ப்பு "குட் நைட்" என சொல்லி விட்டு வீட்டிற்குள் சிரித்துக் கொண்டே சென்றேன்.

வீட்டிற்குள் சென்ற எனக்கு அதிர்ச்சி டைனிங் டேபிளில் ஆல்ரெடி சாப்பாடு இருந்தது.

"ஆர்யன் ஆர்யன்"

உள்ளே இருந்து வந்தான் "என்ன மம்மி"

"சாப்பாடு எப்படி டா வந்துச்சு, யாரு கொடுத்தா"


"பக்கத்து வீடு அக்யஷா மம்மி, ஜானகி ஆண்டி கொடுத்து விட்டாங்களாம்"

"அய்யோ வேண்டாம்னு சொல்ல வேண்டியது தானே மம்மி வேற சாப்பாடு வாங்கிட்டு வந்துட்டேன்"

"நான் வேண்டாம்னு சொல்ல சொல்ல குடுத்துட்டாங்க"

"ஓகே எப்படியும் ஆகாஷ் சாப்பிடாம தான் இருப்பான், நான் போயி நான் வாங்கிட்டு வந்த சாப்பாடும், பாத்திரமும் கொடுத்துட்டு வந்துடுறேன்"

போயி காலிங் பெல் அடிக்க ஜானகி அக்கா கதவை திறந்தாங்க.

"உங்களுக்கு ஏன் கா இந்த சிரமம்"

"இதுல என்ன இருக்கு போன இடத்தில எவ்வளவு லேட் ஆகனும்னு தெரியாது பையன் வேற சாப்பிடாம இருப்பான்"

"ம்ம்ம் தேங்க்ஸ் கா, நான் வேற சாப்பாடு வாங்கிட்டு வந்துட்டேன் எப்படியும் ஆகாஷ் சாப்பிடமா இருப்பான் அதான் இதை கொடுத்துட்டு போலாம்னு வந்தேன்"

பேசிட்டு இருக்கும் போதே ஆகாஷ் வந்தான், ஜானகி அக்கா பாத்திரங்களை வாங்கி கொண்டு உள்ளே போனாங்க"

"இந்தா டா இதை சாப்பிடு, அப்புறம் நாளைக்கு காலையில 10 மணிக்கு ரெடியா இரு, காலேஜ் போலாம்"

"உண்மையா வா?"

"ம்ம்ம்"

அவனிடம் சொல்லி விட்டு வெட்கபட்டு கொண்டே வீட்டிற்கு சென்றேன்

- தொடரும்

[Nandhinii Aaryan]

அடுத்த நாள் காலை எனக்குள் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத ஒரு இன்பம் வந்து காலை முதலே உற்சாகமாக இருந்தேன். என் மகனை பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டு குளிக்க சென்றேன். என்னுடைய நைட்டியை கழட்டி வாளியில் போட்டு நான் போட்டிருந்த கொண்டையை அவிழ்த்து விட்டேன் பின் என்னுடைய பிரா மற்றும் பாண்டி இரண்டையும் கழட்டி முழு அம்மணமாக நின்னேன்.

"இவன் யாரோ இவன் யாரோ வந்தது எதற்காக
சிரிக்கின்றான் ரசிக்கின்றான் எனக்கே எனக்காக
என்னாச்சு எனக்கே தெரியவில்லை"

என்று பாட்டை முனுமுனுத்துக் கொண்டே ஒரு ஆனந்த குளியல் போட்டேன். பின் புதியதாக காலேஜ் செல்லும் ஒரு டீன் ஏஜ் பொண்ணு மாதிரி துள்ளலுடன் ரெடியானேன்.

நான் நேற்று வாங்கி வந்த ஆடைகளை கட்டில் மெத்தை மேல் பரப்பி அதையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன் அப்போது அவன் கால் வரவே எடுத்து ஸ்பீக்கரில் போட்டு ஆடைகளை மாத்த ஆரம்பித்தேன்.

"ஹே ரெடி ஆகிட்டியா? லேட் ஆகிட்டு இருக்கு"

நான் உடம்பை சுத்தி இருந்த துண்டை விடுவித்து பிறந்த மேனியாக அவனுடன் பேச ஆரம்பித்தேன் "ம்ம்ம் ரெடியாகிட்டே இருக்கேன் டா"

"என்ன பண்ற, எதுக்கு இவ்வளவு நேரம்"

இப்போது பிரா எடுத்து அதை முதுகுக்கு பின்னால் போட்டு மார்புக்கு கீழ் வைத்து கொக்கி போட்டு அதை பின்னால் கொண்டு போய் பிரா அட்ஜஸ்ட் செய்து மாட்டினேன் "டேய் ஏன்டா பறக்குற பத்து மணி தானே சொன்னே, மணி 9.30 ஆகுது, இப்போதான் குளிச்சிட்டு வந்தேன் டிரஸ் போட்டுட்டு இருக்கிறேன் ஆன் டைம் ரெடி ஆகிடுவேன், நீ ஒன்னும் கவலை பட வேண்டாம்"

பின் பேண்டியை எடுத்து போட்டுக்கொண்டு 2 பீஸில் நின்றேன். அவனிடம் இருந்து எந்த பதிலும் இல்லை (அவன் என்ன நினைப்பான், என்ன செய்து கொண்டு இருப்பான் என்பதை வாசகர்களாகிய உங்கள் மனநிலைக்கு விட்டு விடுகிறேன்)

"டேய் என்னடா பதிலே காணோம் இருக்கியா?"

"ம்ம்ம்"

"என்னடா ம்ம்ம் சரி கட் பண்ணு நான் ரெடியாகிட்டு கால் பண்றேன்"

கால் கட் பண்ணிட்டு நேத்து எடுத்த பிங்க் பேண்டியை போட்டேன். பின் சிம்மிஸ் & துப்பட்டா வாங்க மறந்ததை எண்ணி தலையில் அடித்துக் கொண்டு அந்த லாங் வொயிட் டாப்பை தலை வழியாக போட்டு கண்ணாடி முன் நின்றேன்.‌ எனக்கே ஆச்சரியம் கிட்டத்தட்ட 15 வருடங்கள் பின்நோக்கி சென்றது போல இருந்தேன்.

ம்ம்ம் அவன் சொன்னது உண்மை தானோ? காலேஜ் படிக்கிற பொண்ணு மாதிரி தான் இருக்கோம்.‌ அளவாக மேக்கப் போட்டுக்கொண்டு வீட்டை பூட்டி விட்டு தெருவில் யாரும் என்னுடைய தோற்றத்தை காண வண்ணம் ஸ்கூட்டியை எடுத்துக் கொண்டு தெரு மூலைக்கு சென்று அவனுக்கு கால் பண்ணினேன்.

"டேய் எருமை மாடே எங்கே இருக்க என்னைய லேட்னு சொல்லிட்டு நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்குற"

"வந்துகிட்டே இருக்கேன் 2 மின்ஸ்"

அவன் வந்ததும் என்னை பார்த்து ஷாக் ஆனான்

என்னை கண்களால் அளவெடுத்தான் அவன் கண்கள் முதலில் என் நெத்தியில் இருந்து ஆரம்பித்தது கிளம்பும் அவசரத்தில் நெத்தி வகுட்டில் குங்குமம் வைக்காமல் வந்திருந்தேன். பின் கண்கள் என்னுடைய மூக்கு ஸ்ட்ராபெரி போன்ற என் உதடுகள் அப்புறம் என்னுடைய கழுத்து அதில் ஒரு வியர்வைத் துளி நழுவி என் டாப்புக்குள் சென்றது அவனுடைய கண்களும் ஷால் அணியாத என் மார்புகளை பார்த்தான் என்னுடைய டாப்ஸ் மார்பின் அழகை இன்னும் அவனுக்கு அதிகமாக காட்டியிருக்க வேண்டும். பின் மார்புக்கு கீழே மார்ப்புக்கு சிறிது சம்பந்தம் இல்லாமல் அளவெடுத்தது போல இருந்த என்னுடைய வயிற்றுப் பகுதியை பார்த்தான். அப்படியே கீழே இறங்கி லெக்கின்ஸ்ல் வெளிப்படையாக தெரியும் என் தொடை மற்றும் கால் சதைகளை பார்த்துக் கொண்டே வந்தவன் காலில் மெட்டியை பார்த்ததும் நிறுத்தினான் இது எல்லாமே பத்து செகண்டில் நடந்து முடிந்திருந்தது.

"மேடம் இங்கே நந்தினினு ஒருத்தங்க வெயிட் பண்றேன்னு சொன்னாங்க அவங்கள பார்த்தீங்களா?"

என் கண்களை குறுகி அவனை பார்த்து "ஹே என்ன கொழுப்பா"

"ஏ நீதானாடி நான் ஏதோ சின்ன பொண்ணுனு நினைச்சிட்டேன்"

"என்னது டியா" அவனை செல்லமாக முறைக்க ஆரம்பித்தேன்

"ஹே நான் என்ன முதல் தடவையா உன்னை அப்படி கூப்பிடுறேன் சும்மா சும்மா கோவ பட்டுட்டு இந்த டிரஸ்ல நீ எவ்வளோ அழகாக இருக்க தெரியுமா என் கண்ணே பட்டுடும் போல இருக்குடி"

எனக்கு வெட்கத்தில் முகம் சிவந்தது அதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல்"போதும் போதும் இங்கேயே நின்னுட்டு இருந்தா தெரிஞ்சவங்க யாராவது பார்த்தா பிராப்ளம் ஆகிடும் போலாம்"

நான் முன் செல்ல அவன் பின் தொடர்ந்தான், கண்ணாடியில் நான் பார்க்கும் போது அவன் என்னை சைட் அடித்துக் கொண்டே வண்டி ஓட்டிக்கொண்டு இருந்தான். நான் வண்டியை ஸ்லோ பண்ணினேன் அவன் என்ன என்பது போல பக்கத்தில் வந்து நின்றான். "டேய் நீ முன்னாடி போ" நான் பின்னாடி வர்றேன்"

ஸ்கூட்டியில் செல்லும் போது சிறுசு முதல் பெரிசு வரை என்னை சைட் அடிப்பதை உணர முடிந்தது.‌ ஒரு வழியாக காலேஜ் வந்து சேர்ந்தோம்.

"நந்தினி இங்க உனக்கு கல்யாணம் ஆன மாதிரியோ வயசு ஆன மாதிரியோ நீ காட்டிக்க வேண்டாம்"

"ஹே எதுக்கு"

"நீ இப்பதான் +2 முடிச்சிட்டு காலேஜ் சேர வந்த பொண்ணு மாதிரி இருக்குற அப்படியே மெயிண்டைன் பண்ணு, எவ்வளோ பேரு பின்னாடி சுத்துனாங்கனு மட்டும் பாரு" என்று கண் அடித்தான்

அவன் சொன்ன இந்த கண்டிஷன் எனக்கு பிடிச்சு இருந்துச்சு ஒரு விதமான புது திரில்லிங்காக இருந்தது. கல்லூரி வளாகத்தினுள் நுழைந்து அட்மிஷனுக்கான வேலைகளை பார்த்தோம்.

அங்கே இருந்த ஊழியர் ஒருவர் "உங்களுக்கு அட்மிஷன் போடலையா" நான் சொல்ல வருவதற்கு முன் ஆகாஷ் முந்திக் கொண்டு இல்ல "இது என்னோட கசின் ஆல்ரெடி வேற காலேஜ்ல அட்மிஷன் போட்டுடுவாங்க இப்ப துணைக்கு வந்துருக்காங்க"

எனக்கு ஒரு பக்கம் சிரிப்பாக இருந்தது அடக்கிக் கொண்டு சமாளித்து கொண்டு இருந்தேன். அப்போது அவன் ஆல்ரெடி அவங்க அப்பாவிடம் சைன் வாங்கிட்டு வந்த ஃபார்மை கொடுத்து அட்மிஷன் போட்டு பணம் கட்டி முடித்தான்.

அப்போது ஒரு மதிக்கத்தக்க இளைஞன் ஒருவன் என் அருகில் வந்து நின்றான் ஆகாஷை விட ஓரிரண்டு வயது அதிகமாக இருக்கும்

"புது அட்மிஷனா?"

"ம்ம்ம்"

"நான் சீனியர்"

"ஓஓஓ"

"உன் பேரு என்ன"

"நந்தினி"

"உன்னோட நம்பர் கொடு" என்று என்னை வச்ச கண்ணு வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்

"எதுக்கு"

"என்ன கேள்விலாம் கேக்குற இங்க நான் தான் எல்லாமே, உனக்கு இந்த காலேஜ்ல நான் தான் சேப்டி, இந்த ராஜேஷ் பாக்குற பொண்ணுனு தெரிஞ்சா ஒரு பையன் கூட உன்னை வம்பு இழுக்க மாட்டேன்"

"இல்ல நான் இந்த காலேஜ் இல்ல கசின் கூட அட்மிஷன் போட வந்தேன்"

"யாரு அவன்"

இவனை பார்த்தால் கொஞ்சம் ரௌடி பையன் மாதிரி இருக்கு இவனுக்கு ஆகாஷ் பத்தி தெரியாதது தான் நல்லது

"என்ன யோசிட்டு இருக்குற"

"இல்ல அவன் கொஞ்சம் வெளியே போய் இருக்குறான் டாக்குமெண்ட்ஸ் ஜெராக்ஸ் எடுக்க"

அப்ப அவனை யாரோ கூப்பிட திரும்பி பார்த்தால் அதிர்ச்சி நேற்று ஆஸ்பத்திரியில் பார்த்த அதே பெண், ஓஓஓ இவங்க இங்க தான் வேலை பாக்குறாங்க போல ஆகாஷ் சும்மாவே அப்படி பார்த்தான் ஒரே காலேஜ் வேற அய்யோ என்று என் மனதிற்குள் நெருடல் வந்தது அவன் மேல் பொஸஸிவ் அதிகமானது அவன் எங்கே என்று தேடினேன்.

அங்கே அவன் சில பெண்களுடன் சிரித்து பேசிக் கொண்டு இருந்தான் அதைப் பார்த்ததும் எனக்கு இன்னும் எரிச்சல் ஆனது வேகமாக அவனை நோக்கி நடந்தேன். என்ன நினைத்தேன் என தெரியவில்லை என் கையை அவன் கைக்குள் விட்டு அவன் கரகத்தை என் இரு கையால் பிடித்தேன்

"ஆகாஷ் அதான் அட்மிஷன் போட்டுட்டில வா போலாம்" என அவனை அங்கே இருந்து இழுத்துக் கொண்டு வெளியே நடந்தேன்

"ஹே நந்தினி உனக்கு என்ன பைத்தியமா ஏன் இப்படி பண்ண"

"என்ன பண்ணேன்?"

"அதுலாம் என்கூட படிக்க போற பொண்ணுங்க என்ன நினைப்பாங்க"

"என்ன நினைப்பாங்க"

"நீ ஏதோ என் லவ்வர் மாதிரி நினைச்சுடுவாங்க அடுத்து என் கூட பழக மாட்டாங்க"

அவனிடம் இந்த பதிலை நான் எதிர் பார்க்கவில்லை அவன் என்னை காதலி என்று சொல்லி இருந்தால் கூட இவ்வளோ கவலை பட்டு இருக்க மாட்டேன். கோவம் கலந்த கண்ணீருடன் அங்கே இருந்து அவனை விட்டு கிளம்பினேன் அவன் தொடர்ந்து கால் பண்ண நான் போனை ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்தேன்.‌ வீட்டிற்கு வந்து பெட்டில் விழுந்து அழ ஆரம்பித்தேன். ஏன் கோவப்பட்டேன் அழுகிறேன் என்பதற்கான காரணம் அப்போது எனக்கு தெரியவில்லை

- தொடரும்

(நான் முழுவதும் நந்தினி பார்வையிலே கதையை கொண்டு போவது பிடித்து இருக்கறதா? அல்லது ஆகாஷ் மற்றும் நந்தினி இவர்கள் இருவரும் என்ன நினைக்கிறார்கள் என பொதுவாக இருவர் பார்வையிலும் கொண்டு செல்லவா? உங்கள் கருத்தை கமெண்டில் சொல்லுங்கள்)

[Nandhinii Aaryan]

காமெண்ட் பண்ணியவர்கள் அனைவருக்கும் நன்றி, பெரும்பாலோனோர் விருப்பப்படி நான் நந்தினி பார்வையிலே கதையை கொண்டு செல்கிறேன் அதே போல் ராஜேஷ் என்ன நினைப்பான் என்பதை உங்களுடைய கற்பனைக்கு விட்டு விடுகிறேன்

[Nandhinii Aaryan]

Romba nalla paiyan

Dear is he Rajesh or Akash? Isn't Rajesh her husband? புருஷனை விட்டு கொடுக்க மாட்டீங்களா  D:)

I didn't mention anywhere Nandhini's husband name, Rajesh is aakash senior

[Nandhinii Aaryan]

Mrs. நந்தினி.

Neenga தேவை இருக்கிற கதா பாத்திரம் வைத்து எழுத ஆரம்பிச்சு இருந்தீங்க.

தேவை இல்லாத வேளையா இப்போ இப்போ சில characters கொண்டு வர மாதிரி இருக்கு

எல்லா charactersம் தேவையான characters தான்

[Nandhinii Aaryan]

ஹலோ எனக்கு பிடிச்சிருக்கு அதுனால தான் நான் கொண்டு வந்தேன்... உன்னைய வெறுபெத்த நான் எதுக்கு வர வைக்கனும்? நீயா எதாவது ஒன்னு திங் பண்ணிகிட்டா அதுக்கு நான் பொறுப்பு இல்ல

[Nandhinii Aaryan]

மன்னிச்சுடுங்க ஆள் readers.

உங்க ஆசிரியர் கதை எழுத கூடாது கமெண்ட் பன்னால. 

இனி நீங்க ரசிக்கிற Story பக்கம் வரல. 

ஆனா எல்லா கதையை stop பண்ணிட்டு நான் start பன்ன poren னு நெனைச்சா ஹம் அவ்ளோ கேவலமா ஆள் இல்ல நான். 

அப்படி தான் views வர வைக்கணும் னு அவசியம் இல்ல ஏன் நா நான் Story எழுதுவது நிறுத்தி 2 months ஆகிடுச்சு. 

எப்பா நான் 2 years aah எழுதுன இங்கேயே தான இருந்த சப்போர்ட் கு நாலு பேர் இரு தங்க இப்போ கூட ஆனா என்ன எதிர்த்து பேச இவ்ளோ பேரு னு நெனச்சு கூட பார்களை. 

Sorry மா நந்தினி நீ ஆச்சு உன் Story ஆச்சு அத படிகிற reader ஆச்சு. 

Xossipy கு ஒரு பெரிய கும்பிடு

இப்ப உன்னைய யாரு எதிர்த்தாங்க? நீயே எப்பவும் எதாவது ஓவர் திங்க் பண்ணிட்டு நீயா ஒன்னை நினைச்சிப்ப அதான் உன்னோட பிராப்ளம்... கதையை முன்னோக்கி நகர்த்தனும் என்றால் சில கதாபாத்திரங்கள் உள்ளே கொண்டு தான் வந்து ஆகனும்... வெறும் இரண்டு பேரை மட்டும் வச்சு புஷ் பண்ண முடியாது அது பல கதைகள் எழுதிய உனக்கே புரிஞ்சிருக்கும்... நான் இப்பதான் அவங்களை கதைக்குள்ள கொண்டு வந்தேன் அதுக்குள்ள நந்தினி என்னமோ ராஜேஷ் கூட படுத்த மாதிரி வானத்துக்கும் பூமிக்கும் தயாதக்கனு குதிச்சுட்டு இருக்கிற? இங்க வர கதைகள் அதை எழுதுறுவங்களும் படிக்குறவங்களும் தன்னுடைய மனகஷ்டத்தை போக்கவும் சில நேரம் நரகமாக இருக்கும் வாழ்க்கையில் இருந்து வெளிவந்து சந்தோஷம் அடைய மட்டும் தான் இன்செஸ்ட் படிப்பவர்கள்/எழுதுபவர்கள் இன்செஸ்ட் கிடையாது, Cuckold படிப்பவர்கள்/எழுதுபவர்கள் கக்கோல்டு கிடையாது, adultery படிப்பவர்கள்/எழுதுபவர்கள் கள்ளத்தொடர்புக்கு அலைபவர்கள் கிடையாது.

உனக்கு என் மேல என் கதை மேல் கோவம்னா எங்கிட்ட காட்டு, எதுக்கு சம்பந்தம் இல்லாமல் மத்தவங்களை திட்டுற? உன்னாலயும் உன் நண்பர்கள் னாலயும் தான் அவன் கஸ்டா படிச்சிட்டு ஒதுங்கி இருக்கான்

இங்க பாரு இது என்னோட கதை நந்தினியை ராஜேஷ் கூட படுக்க வைப்பேன் இல்லைனா சங்கீதா கூட லெஸ்பியன் கூட பண்ண வைப்பேன் என்னுடைய கதை எப்படி போகனும்னு நான் தான் முடிவு எடுக்கனும். நான் புது எழுத்தாளர் என்பதால் சில இடங்களில் இப்படி கொண்டு போலமா என ஐடியா கேட்பது உண்டு ஆனால் அது எப்போதும் நான் நினைத்த கதையை பாதிக்காது

[Nandhinii Aaryan]

அழுது அழது மூஞ்செல்லாம் சிவப்பாகி போயிருந்தது. சிறிது நேரத்தில் காலிங் பெல் சத்தம் கேட்கவே "அய்யோ அவரு வந்துட்டாரோ, போன் பண்ணாமல் வர மாட்டாரே" என வேக வேகமாக டாப்ஸ், லெக்கின்ஸ் கழட்டி என்னுடைய கப்போர்டில் ஒளித்து வைத்தேன். ஒரு நைட்டியை மாட்டிக்கொண்டு கதவை திறந்தேன். கதவை திறந்த எனக்கு அதிர்ச்சி ஆகாஷ் தான் நின்று கொண்டு இருந்தான்.


அவசரத்தில் துண்டு எதுவும் போடாமல் கதவை திறந்ததால் அவனுடைய‌ கண்கள் என் மார்பு மேல் தொங்கும் அவர் கட்டிய தாலியையும், என்னுடைய மார்புகளையும் பார்த்தது. அந்த பார்வை எனக்குள் புது உணர்வை ஏற்படுத்தியது. சுதாரித்த நான் "ம்ம்ம்கும்" என்று இறுமி அவனை நிதானத்துக்கு கொண்டு வந்தேன். அப்படியே பக்கத்தில் கிடந்த துணியை எடுத்து நைட்டியை மூடினேன்.

"இங்கே எதுக்கு நீ வந்த போ"

"ஸாரி பிளீஸ் நந்தினி என்னைய மன்னிச்சிடு"

"ஹே போடா இங்கே இருந்து"

"நான் உங்கிட்ட அப்படி பேசிருக்க கூடாது ஸாரி"

அவன் இப்படி வெளியே நின்று பேசிக்கொண்டு இருப்பது எனக்கு பயத்தை தந்தது, அவனை உள்ளே அழைக்கலாம் என‌ ஒரு மனது சொல்லியது ஆனால் பெண்களுக்கே உரிய பாதுகாப்பு உணர்வு அதை தடுத்தது

"ஹே எதுவா இருந்தாலும் போன்ல பேசிக்கலாம் நீ இங்க இருந்து போ பிளீஸ் யாராவது பார்த்தா என்ன ஆகுறது"

"அப்ப உள்ள கூப்பிடுங்க"

அவனை ஓர கண்ணால் முறைத்து கதவை சாத்த முயன்றேன் அவன் அதை முழு பலம் கொண்டு தடுத்தி நிறுத்தினேன்

"ஹே பிளீஸ் என்னோட நிலைமை புரிஞ்சிக்கோ, போ இங்கிருந்து"

"சரி போறேன் ஆனா ஒன்னு"

என்ன என்பது போல அவனை பார்த்தேன்

"போயி போன் ஆன் பண்ணுங்க நான் வீட்டுக்கு போயிட்டு கால் பண்ணுவேன் அகைன் ஸ்விட்ச் ஆஃப்-னு வந்துச்சுனா திரும்பி வருவேன்"

"ம்ம்ம் சரி போ போ" என கதவை மூடி அந்த கதவு மேல் சாய்ந்தேன். பின் அவன் சொன்னது ஞாபகம் வரவே என்னுடைய ரூமிற்கு சென்று போனை ஆன் பண்ணினேன். "அப்பாடா இவ்வளவு மிஸ்டு கால் இவ்வளோ மெசெஜ்ஸ்-ஆ" இதற்கு முன் யாரும் என்னிடம் இப்படி சமாதானம் பண்ணியது இல்லை. அவன் செய்யும் ஒவ்வொரு விஷயமும் புதியதாக இருந்தது அது எனக்கு பிடித்திருந்தது. "என்னைய உனக்கு அவ்வளோ பிடிக்குமாடா?, நம்ம கால் பண்ணுவோமா? இல்ல இல்ல அவனே பண்ணட்டும்" நினைத்த மாதிரியே கால் வந்தது.

உடனே அட்டண்ட் பண்ணா கோவம் போயிருச்சினு நினைச்சிப்பான், நம்ம கோவத்துல இருக்குற மாதிரியே மெயிண்டைன் பண்ணுவோம் என இரண்டு ரிங்கிற்கு அப்புறம் கால் அட்டண்ட் பண்ணேன்.

"ஹலோ நந்தினி"

"......"

"ஓஓஓ கோவமா இருக்குறீங்க போல"

"......."

"கோவமா இருக்குறவங்க எதுக்கு அழனும்"

"நான் எதுக்கு அழனும், அதுலாம் இல்ல"

"பொய் சொல்லாதீங்க, உங்க உதடுகள் பொய் சொன்னாலும் உன் அழகிய கண்களும், உன் புசுபுசு ஜப்பி கண்ணங்களும் காட்டி கொடுத்துருச்சு"

எங்க தான் இவன் இப்படி பேச கத்துக்கிட்டானோ, என்னைய கொல்றானே

"என்ன மேடம் பதிலே காணோம்"

"ஹே என்ன டா? வர வர நீ பேசுற பேச்சும் சரி, பார்க்குற பார்வையும் சரி தப்பா இருக்கு"

"அழகா இருந்தா பார்க்க வேண்டியது தான், அந்த அழகை வாயால புகழ வேண்டியது தான்"

"போதும் போதும் ஓவரா ஐஸ் வைக்காதே, உனக்கு உன் அந்த புது காலேஜ் பிரெண்ட்ஸ் தானே முக்கியம் அங்கே போயி பேசு"

"அதான் சாரி கேட்டுட்டேன்லடி"

"சும்மா இருந்த என்னைய காலேஜ் பொண்ணு மாதிரி பேசு, நடந்துக்கோனு உசுப்பேத்தி விட்டுட்டு நீயே என்னைய அப்படி சொல்ற"

"இதுக்கு தான் அழுதீங்களா?"

"ஹே எத்தனை டைம் சொல்றது நான் ஒன்னும் அழல"

"நான் சின்ன வயசுல இருந்து நீ அழுறதை பார்த்து இருக்கேன், நீ அழுதா உன் மூஞ்சு எப்படி இருக்கும்னு எனக்கு தெரியாதா"

"என்ன சொல்ற டா"

"ஆமா நீ கல்யாணம் ஆன புதுசுல அடிக்கடி அழுதுட்டே இருப்ப எதுக்குன்னு காரணம் தெரியாது விளையாட வந்த நான் தான் உன் கண்ணீரை துடைச்சு விடுவேன் மறந்துட்டியா?"

அடப்பாவி என்னைய நீ இவ்வளவு கவனிச்சு இருக்கியா என நினைத்து கொண்டு "மறக்கலை டா, ஞாபகம் இருக்கு"

"அப்படி நான் கண்ணீரை துடைச்சு விடும்போது எனக்கு ஒரு முத்தம் தருவ அதையும் மறக்கல அப்படித்தானே"

அவன் என்னிடம் முத்தத்தை பத்தி பேசியது என் உடம்பெல்லாம் புல்லரித்தது போல உணர்வு "ம்ம்ம் மறக்கல"

"அப்ப இப்ப நான் உன் கண்ணீரை துடைச்சா அதே முத்தம் எனக்கு கிடைக்குமா"

இதை கேட்டு நீண்ட வருடங்களுக்குப் பிறகு என் கால் இடுக்கில் காம உணர்வு மலர்வதை உணர்ந்தேன், உடனே கால் கட் பண்ணினேன். வறண்டு கிடந்த வெறும் பாலை வனத்தில் முதல் மழைத்துளி விழுந்தது போன்ற உணர்வு.

அவன் மறுபடியும் கால் பண்ணினான் நான் எடுக்கவில்லை. அப்போது தான் எனக்கு இன்னும் சமையல் பண்ணாமல் உட்கார்ந்து இருப்பது ஞாபகம் வர போனை சைலண்ட் மோடில் போட்டு கிச்சனுக்குள் சென்று சமையல் வேலைகளை ஆரம்பித்தேன்.

சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் காலிங் பெல் அடிக்க நெஞ்சம் படபடத்தது. இவன் வேற வெளியில நின்னு நின்னு காலிங் பெல் அடிக்குறான். போற வர்றவங்க பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க என்று கோவத்துடன் கதவை திறந்தேன்.

அவன் தான் நின்னு கொண்டு இருந்தான் அவன் கையை பிடித்து உள்ளே இழுத்து கதவை சாத்தினேன்

கோவத்துடன் "டேய் உனக்கு ஒரு தடவை சொன்னா புரியாதா? இப்படி ஆம்பள இல்லாத வீட்டுல இனி இப்படி வந்து நின்னுகிட்டு இருந்தா என்ன நினைப்பாங்க?"

"அப்ப எங்க வீட்டு மாடி வழியா உங்க வீட்டுக்கு மாடிக்கு வந்து கீழே வரவா யாருக்கும் தெரியாது"

"நல்லது மொட்டை மாடி கதவு திறந்து வைக்குறேன் அது வழியா உங்க வீட்டுக்கு போயிடுனு" கிச்சனை நோக்கி நகர்ந்தேன்.‌ அவன் எனக்கு முன்னால் ஓடிச்சென்று வழி மறைத்தான்.

"ஹே வழியை விடு, என்ன பண்ற நீ"

"சமையல் பண்ண போறேன்"

"வாட்"

"இன்னைக்கு நான் தான் சமைக்க போறேன் உட்கார்ந்து வேடிக்கை மட்டும் பாரு"

"நோ வே விளையாடாத"

அவன் என் முதுகை பிடித்து தள்ளிக்கொண்டே வந்து என்னை ஷோபாவில் உட்கார வைத்தான். பின் டிவியை ஆன் செய்து "நான் சமையல் செய்து முடிக்கும் வரை சமத்தா உட்கார்ந்து டிவி பாக்கனும் சரியா" என ரிமோட் என் கைகளில் கொடுத்து விட்டு கிச்சனுக்குள் சென்றான்.

நான் டிவியில் சில பாடல்களை கேட்டுக் கொண்டே அப்பப்ப அவன் என்ன செய்கிறான் என பார்த்தேன் "ச்சே எல்லாரு வீட்லயும் இப்படி ஒரு ஆம்பள நீ உக்காரு உனக்கு இன்னைக்கு ரெஸ்ட் நான் சமைக்குறேன்னு சொன்னா எப்படி இருக்கும்"

சில நேரம் கழித்து"நந்தினி சமையல் ஓவர் சாப்பிட வா" என உரிமையாய் அவன் கூப்பிட இருக்குற பசியில் வேகமாக சென்று டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்து, இரு கைகளையும் கண்ணத்தில் வைத்து அவனையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். என்ன என்பது போல அவன் கண்களால் கேட்டான்

"நீயும் உட்காரு இரண்டு பேரும் ஒன்னா சாப்பிடலாம் டா"

"நோ வே நான் தான் பரிமாறுவேன்"

"கையில என்ன இருக்குனு பார்த்தில என கரண்டியை காட்டினேன்"

"சரி" என்று உட்கார ஆரம்பித்தான்

"டேய் டர்டி பெலோ போயி கை கால் மூஞ்சிலாம் கழுவிட்டு வா, என் ரூம்ல ரெஸ்ட் ரூம் இருக்கு பாரு"

ரெஸ்ட் ரூம் சென்றவன் பத்து நிமிடங்கள் ஆகியும் வரவில்லை நான் எழுந்து என்னுடைய ரூமிற்கு சென்று பாத்ரூம் கதவை தட்ட நினைக்கும் போது கதவு திறந்தது

(அவன் அவ்வளவு நேரம் அவளுடைய பாத்ரூமில் என்ன செய்து இருப்பான்?)

- தொடரும்

[Nandhinii Aaryan]

எதுக்கு இப்படி மாத்தி மாத்தி சண்டை போட்டுகிடுறீங்க? என்னோட வாசகர்கள் தயவுசெய்து சண்டை போடாதீங்க

எல்லோருடைய கருத்துகளும், Suggestionsம் வரவேற்கபடுகிறது ஆனால் அது எப்போதும் என்னுடைய கதையின் போக்கை மாத்தாது. சில suggestions நல்லா இருந்துச்சின்னா நான் கண்டிப்பா ஏத்துக் த்துக் கொள்வேன் நீங்கள் நினைக்கும் எல்லாமே கதையில் உண்டு அதற்குள் என்ன அவசரம்? நான் ஆல்ரெடி நந்தினி அவனை நினைத்து முனுமுனுக்க போகிற பாடல் வரிகளை யோசித்து வைத்துவிட்டேன் ஆல்ரெடி சில பாடல் வரிகளை கூட உபயோகித்து இருப்பேன். பொறுத்து இருங்கள்

இன்னொரு விஷயம் தயவுசெய்து மனம் கஷ்டபடும் படி கணவனை கொன்னுவிடு, மகனை கொன்றுவிடுனு கருத்துகளை மட்டும் போடாதீர்கள் மற்ற படி உங்கள் விமர்சனங்கள் வரவேற்கபடுகிறது

[Nandhinii Aaryan]

இனிய தமிழ் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள் அனைவருக்கும்