[Pallaki]

16

శృతి ముందు మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని తననే చూస్తున్నాను, నేను అలానే తనని ఓదార్చకుండా చూస్తుండేసరికి ఏడుపు ఆపేసి నన్నే చూస్తుంది... నా కళ్ళని నా శరీరాన్ని చూసి నేను వాసునా కానా అని పోలికలు గుర్తుతెచ్చుకుంటుంది.

వాసు : ఇంకెంతసేపు చూస్తావే అలాగా?

శృతి ఏడ్చుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళింది, తన వెనకాలే నేనూ బెడ్ రూమ్ కి వెళ్లాను, వెళ్లి బెడ్ మీద కూర్చుంది వెళ్లి తన పక్కన కూర్చుని గడ్డం పట్టుకుని నా వైపుకు తిప్పుకున్నాను నన్ను చూసి మళ్ళీ తల దించుకుంది.

వాసు : మాట్లాడు.

శృతి : ఏమ్మాట్లాడమంటావ్ ఇన్ని సంవత్సరాల నుండి నిన్ను గుర్తు చేసుకొని రోజు లేదు, నీకోసం వెతకని జైలు లేదు నువ్వేమో వచ్చి ఇలా మమ్మల్ని ఆటపట్టించి నీ సరదాలు తీర్చుకుంటున్నావ్ నీకోసం ఎంత తపించానో నీకేం తెలుసు అని వస్తున్న కళ్ళ నీళ్లు ఆపుకుంది.

వెంటనే లేచి చెయ్యి పట్టుకుని లాగాను... ఏం మాట్లాడకుండా లేచింది అలానే తన చెయ్యి పట్టుకుని గోడకి తగిలించిన కార్ కీస్ తీసుకుని బైటికి తీసుకెళ్లి కార్ లో కూర్చోబెట్టి నేరుగా గుడికి పోనిచ్చాను.

అలానే మళ్ళీ చెయ్యి పట్టుకుని గుడికి తీసుకెళ్లి పంతులుగారితో మాట్లాడి పెళ్ళికి ఏర్పాట్లు చేయించాను అన్నీ ఆశ్చర్యంగా నోరు తెరిచి చూస్తుంది వాసు అంటూఏదో చెప్పబోయింది, పంతులుగారు కూడా మా మధ్య వయసు వ్యత్యాసం గమనించి ఆలోచించుకోమన్నాడు నేను వినిపించుకోలేదు పదిహేను నిమిషాల్లో మొదలయ్యి అరగంటలో మా పెళ్లి జరిగిపోయింది తన మెడలో తాళి కట్టేముందు మాట్లాడబోయింది కానీ మాట్లాడేలోపే మూడు ముళ్ళు వేసేసాను.

పంతులుగారికి సంభావన సమర్పించి మళ్ళీ అలానే తన చెయ్యి పట్టుకుని భుజం మీద చెయ్యి వేసి కార్ దెగ్గరికి నడిపించుకుళుతుంటే ఏడుస్తూ నన్నే చూస్తుంది.

ఇంటికి తీసుకొచ్చి అలానే హాల్లోకి నడిపించుకొచ్చి సోఫాలో కూర్చోబెట్టాను, శృతి ఇంకా నోరు తెరవలేదు తన కళ్ళు తుడిచి "ఇప్పటికైనా మాట్లాడతావా లేదా?"

వాసు : ప్లీజ్ బంగారం ఆ ఏడుపు ఆపేయ్ అస్సలు నేను తిట్టాలి.. ఎవడే మిమ్మల్ని IAS IPS లని చేసింది నన్ను బైటికి తీసుకురకుండా అంతా వెతుక్కుంటూ కూర్చున్నారంట.. నిన్నూ...

శృతి : వాసు ఇన్ని రోజులు ఎక్కడున్నారు అమ్మ వాళ్ళు ఎలా ఉన్నారు?

వాసు : అన్నీ మీ ఫ్రెండ్ ని అడుగు తరువాత తీరికగా తెలుసుకుందువు నాకు కొంచెం పని ఉంది కొంచెం నీ బొడ్డు ఇస్తే ఒక ముద్దు ఇచ్చి పోతా.

శృతి : రా ఇదిగో నా సర్వస్వము నీదే.. అని పైట తీసేసింది.

వాసు : ఆమ్మో సెంటిమెంట్ లో ఏమడిగినా ఇచ్చేలా ఉన్నావ్ నాకు, ఇలా కాదు నాకు నా పాత సత్యభామ కావాలి అప్పటివరకు నిన్ను ముట్టుకోను పిర్రలు మాత్రం ఏం పెంచావే అని పిర్ర మీద ఒక్కటి చరిచాను.. చిన్నగా నవ్వింది... ఇదే నాకు కావాల్సింది.. నేను బైటికి వెళ్తున్నా అమ్మతొ పాటు మళ్ళీ వచ్చి నిన్ను ఆ ఇంటి కోడలిగా తీసుకెళ్తాను.

శృతి : నవ్వుతూ ఇంతలోనే బాధపడి మరి పద్మ?

వాసు : దాన్నింకా పెళ్లి చేసుకోలేదు నువ్వే ఫస్ట్, సరే సరే నేను వెళ్ళాలి బాయ్ అని కౌగిలించుకుని బుగ్గ మీద ముద్దు పెర్రి బైటికి పరిగెత్తాను పొద్దన నుంచి నన్ను ఫాలో అవుతున్న వాళ్ళ కోసం.

రాత్రి వరకు వాళ్ళని వదిలించుకుని డెడ్ బాడీలని చెత్తలో పారేసి కమల్ గాడి దెగ్గర ఫోన్ తీసుకుని బెంగుళూరుకు ఫోన్ కలిపాను... ఆతరువాత చార్మినార్ దెగ్గరికి వచ్చి కూర్చున్నాను ప్రతీ నెలా మొదటి ఆదివారం అన్నయ్యని ఇక్కడికి రమ్మన్నాను ఇప్పుడు వాడి రాకకోసమే చూస్తున్నాను.

ఎండ కూడా వచ్చేసింది సుమారు పది అవుతుండగా బక్కగా వచ్చాడు ఒకడు మొహం కనపడకుండా కర్చీఫ్ కట్టుకుని ఐదు గంటలు ఒక్కడే ఎండలో నిల్చున్నాడు ఎటు కదలకుండా వాడినే చూస్తూ ఉన్నాను చివరికి నిరాశగా వెను తిరిగాడు వాడినే ఫాలో అవుతూ వైజాగ్ వరకు వెళ్లాను వైజాగ్ స్లం ఏరియాలో ఒక చిన్న రేకుల ఇంట్లోకి వెళ్ళాడు వాడి వెనకాలే వెళ్ళాను..

జానకి : కనిపించలేదా?

అర్జున్ : లేదు..

అర్జున్ : నేను పనికెళుతున్నాను.

జానకి : ఆకలిగా ఉందిరా..

అర్జున్ : ఓర్చుకో మా, డబ్బులు ఖర్చు అయిపోయాయి ఇవ్వాళ అయినా కూలి డబ్బులు ఇస్తే తినడానికి ఏమైనా తీసుకొస్తాను.

ఆ మాటలు వినగానే నాకు ఏడుపు ఆగలేదు మహారాణి లాగా ఉండే అమ్మ ఇలా తిండికి అల్లాడడం చూసి ఇక ఆగలేక కళ్ళు తుడుచుకుని లోపలికి వెళ్ళాను.

వెనక్కి తిరిగి నన్ను చూసి అర్జున్ "ఎవరు కావాలి?" అన్నాడు.

అన్నయ్యని పక్కకి తోసి అమ్మ మొహం చేతిలోకి తీసుకుని బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టి కౌగిలించుకున్నాను అమ్మ నన్ను నెట్టేసింది అర్జున్ నన్ను కొట్టడానికి ముందుకు వచ్చాడు.

వాడి చెయ్యి పట్టుకుని వెనక్కి విరిచి పట్టుకున్నాను దానితో అమ్మ ఏడుస్తూ "వదిలేయ్ బాబు నీకేం కావాలి" అని ఏడుస్తుంటే..

వాసు : నీ బొడ్డు కావాలి జానకి... అలానే మైంటైన్ చేస్తున్నావా లేక కొవ్వు పట్టిందా అన్నాను సరైన తిండి లేక బక్కగా  అయిపోయిన అమ్మని చూస్తూ... అమ్మ ఆశ్చర్యంగా నన్ను గుర్తు పట్టి తన కళ్ళలో నుంచి నీళ్లు కారుతుంటే..

ఏరా అన్నయ్య చార్మినార్ దెగ్గరికి వచ్చి శిల్పంలా నిల్చున్నావ్ కనీసం అటు ఇటు కూడా చూడలేదు ఎలా కనిపిస్తానురా నీకు... నేను కాబట్టి నిన్ను గుర్తు పట్టాను..

అర్జున్ : నా చెయ్యి విడిపించుకుని "వాసు?" అన్నాడు.

వాసు : నేను కాకపోతే ఇంకెవరు వస్తారు మీకోసం?

నన్ను ఎగా దిగా చూసి.. "అమ్మా వాసు.. నేను చెప్పానా వాడికి ఏం కాదు అని చూడు హీరోలా ఉన్నాడు" అని నా చేతులు కండలు తడుముతూ నన్ను కౌగిలించుకుని ఏడ్చేసాడు.

జానకి : అవునురా నీ తమ్ముడు వచ్చేసాడు... అని వాడి తల నిమిరింది, నన్ను చూసి సంతోషంగా ఏడుస్తూ...

అర్జున్ : ఇప్పుడు రాని వాడి సంగతి చెప్తా..

వాసు : ఎవర్రా?

జానకి  నోటి మీద చెయ్యి వేసుకుని ఆశ్చర్యంగా చూసింది అర్జున్ ని.

జానకి : ఈ ఏరియాలో ఒక రౌడీ ఉన్నాడురా నాకోసం తిరుగుతున్నాడు, వాడు నాకోసం వచ్చి అన్నయ్యని కొడుతున్నాడు రా.. రోజు ఇదే తంతు.. అని ఏడ్చేసింది... ఎటు వెళ్లలేక ఇక్కడ బిక్కు బిక్కుమంటూ బతుకుతున్నాం, ఇప్పుడు చూడు నీ అన్నయ్య ఎంత ధైర్యంగా ఉన్నాడో నువ్వు వచ్చాకే వాడి కళ్ళలో మళ్ళీ ధైర్యం చూడటం.

అర్జున్ : మనకి ఇంకేం భయం అమ్మా చూడు నా తమ్ముడు వచ్చాడు ఇప్పుడు రమ్మను ఎవడోస్తాడో నేను చూస్తాను అన్నాడు.

ఇంతలోనే వాళ్ళ ఆకలి గుర్తొచ్చి జేబులోనుంచి డబ్బులు తీసి అన్నయ్య చేతిలో పెట్టాను..

వాసు : రేయ్ అన్నయ్య నాకు ఆకలేస్తుంది ముందు టిఫిన్ తీసుకురాపో.

అర్జున్ : దానికి ఇన్ని డబ్బులెందుకురా అని మిగతావి నాకు ఇస్తుంటే వాడిని కోపంగా చూసాను..

నన్ను చూసి తల దించుకుని డబ్బులు మొత్తం జేబులో పెట్టుకుని వెనక్కి తిరిగాడు ముడ్డి మీద ఒక్కటి తన్నాను... అన్నయ్య మమ్మల్ని చూసి ఏడ్చుకుంటూ నవ్వుతూ బైటికి వెళ్ళాడు... అమ్మ వైపు తిరిగాను మమ్మల్ని చూసి చిన్నగా నవ్వింది.

వాసు : అమ్మా నీ ఒళ్ళో పడుకుంటానే... ముందు ఒక ముద్దు ఇవ్వవే..

అమ్మ ఏడుస్తూ నా తల నిమిరి బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టింది...

వాసు : ఎన్ని సార్లు చెప్పాలే నీకు నాకు అక్కడ కాదని.

జానకి : అప్పటి సంగతులు గుర్తొచ్చాయేమో నవ్వుకుంది నన్ను చూసి "ఇంకా చిన్న పిల్లోడివి అనుకుంటున్నావా?"

వాసు : ఎంత పెద్దొడిని అయినా నీ కొడుకునేగా..

నా కళ్ళలోకి చూసి నా పెదాల మీద ముద్దు ఇచ్చింది..

వాసు : అమ్మా.. వెచ్చగా ఉన్నాయే... మొహం కడుక్కోలేదా...?

దానికి జానకికి పాత జ్ఞాపకాలు గుర్తొచ్చి గట్టిగా నవ్వింది, అమ్మ అలా నవ్వుతూ ఉంటే తన చెయ్యి పట్టుకుని అమ్మ నవ్వు చూస్తూ ఆ చింపిరి జుట్టుని వెనక్కి సరర్దుతూ నాలో నేనే మురిసిపోయాను.

ఇంతలో అన్నయ్య వచ్చాడు ముగ్గురం కింద కూర్చుని టిఫిన్ పొట్లాలు తెరిచాం.

వాసు : ఎందుకు రా ఇన్ని?

అర్జున్ : నాకు బాగా ఆకలేస్తుందిరా... ఒక్కసారి డబ్బులు చూడగానే ఆగలేకపోయాను, ఇదిగో డబ్బులు అంటూ జేబులో చెయ్యి పెట్టాడు.

వాసు : నరుకుతాను ఇంకోసారి ఇలా ఓవర్ యాక్షన్ చేశావంటే..

అర్జున్ : అది కాదురా నీ దెగ్గర ఉన్నాయో లేవో?

వాసు : మనకెంట్రా నాన్న ఇచ్చిన అంత ఆస్తి పెట్టుకుని.. త్వరగా తినండి ఇంటికి వెళదాం.

అమ్మ భయంగా చూస్తుంటే ఏం భయం లేదు నేనున్నాగా అంటూ కళ్ళతోనే ధైర్యం చెప్పి తనకి నా చేత్తోనే ఇడ్లి తినిపించాను నన్ను ప్రేమగా చూస్తూ రెండు ప్లేట్ల ఇడ్లీ లాగించేసింది, ఇంతలో ఎవరో ఇద్దరు నవ్వుకుంటూ లోపలికి వచ్చారు.

అర్జున్ లేచి నిలబడుతూ "వాసు వాడి మనుషులు" అన్నాడు.. లేచి ముందుకు వెళ్లి ముందు వచ్చే వాడి గుండె మీద ఒక్కటి తన్నాను రేకులు పగలకొట్టుకుని బైట జీప్ లో కూర్చున్న వాడి మీద పడ్డాడు ఇంకొకడు షాక్ లో చూస్తుండగానే కణత మీద ఒక్కటి పీకాను నాకు తెలిసి చచ్చి ఉండాలి.

జీప్ లో ఉన్న వాడిని కోపంగా చూసి లోపలికి వచ్చి అమ్మ ముందు కూర్చుని టిఫిన్ తింటున్నాను.

వాసు : ఏంట్రా ఆకలి అన్నావ్ వచ్చి తిను..

అర్జున్ కూడా ధైర్యంగా కూర్చుని టిఫిన్ చేస్తున్నాడు ఇదంతా చూసిన ఆ రౌడీకి పిచ్చెక్కి కోపంగా లోపలికి వచ్చాడు ఇడ్లీ ముక్క నోట్లో పెట్టుకుంటూనే వాడి వైపు చూడకుండా గన్ తీసి వాడి మోకాలి మీద కాల్చాను, కింద పడి నేను కూర్చున్న దెగ్గరికే వాడి తల వచ్చి పడింది వాడి తల మీద గన్ పెట్టి అదే ఫోజులో సుబ్బరంగా తినేసి అమ్మని చూసానుఇంకా షాక్ లోనే ఉంది, చిటికె వేసాను, తెరుకుని నన్ను చూసింది నవ్వుతూ ఎంగిలి చెయ్యి చూపించాను ముగ్గులో నీళ్లు తెచ్చింది కడుక్కుని వాడికి అలానే గన్ పెట్టి బైట జీప్ దెగ్గరికి తీసుకొచ్చాను... గన్ సౌండ్ విని అప్పటికే జనం చుట్టూ మూగారు.

జీప్ లో తాడు తీసుకుని వాడి రెండు చేతులు కట్టి జీపుకి కట్టేసి స్టార్ట్ చేసాను, అన్నయ్యని చూసాను వాడు అమ్మ చెయ్యి పట్టుకుని వచ్చి జీప్ ఎక్కాడు, అమ్మ భయంగా వాడి వైపు వెనక్కి చూస్తుంటే ఆ ఏరియా సెంటర్ వరకు పోనిచ్చాను అలానే వాడిని ఈడ్చుకుంటూ..

సెంటర్ లో ఆపి వాడిని ఒక్క తన్ను తన్నాను స్థంబానికి గుద్దుకున్నాడు అదే తాడుతో స్థంబానికి కట్టేసి పక్కనే ఉన్న ఐనప సువ్వ తీసుకుని ఇష్టమొచ్చినట్టు కొట్టాను..

అర్జున్ : వాసు వాడిని వద్దలోద్దు అమ్మ కొంగు పట్టుకుని ఇంట్లో నుంచి బైటికి లాగాడు వాడు.

వాసు : ఏ చెయ్యి?

అర్జున్ : కుడి చెయ్యి.

గన్ తీసి కుడి భుజం జాయింట్ లో మూడు బుల్లెట్లు దింపాను, చుట్టు పక్కన జనాలు అందరూ చంపెయ్యమని అరుస్తుంటే ఆగి వాళ్ళని చూసాను.

వాసు : మీరే చంపెయ్యండి గుంపుగా... దోమ్మిలో పోద్ది అని మళ్ళీ జీప్ ఎక్కి అక్కడనుంచి వచ్చేస్తుండగా జనాలు వాడి మీదకి వెళ్లడం మిర్రర్ లో చూసాను.

[Pallaki]

Thanks for the lovely
Comments andi ❤️
Inko vishayam
Aranya ane thread lo
Please comments cheyyakandi anthaga
Meeku comment cheyyalanipisthe
Migatha e thread lo ainaa aranya gurinchi
Comment cheyyandi

[Pallaki]

17

అక్కడనుంచి నేరుగా షాపింగ్ మాల్ కి పోనిచ్చాను, లోపలికి వెళ్ళగానే ఎవడో సేల్స్ పర్సన్ అనుకుంట మమ్మల్ని చూసి "రేయ్ సెక్యూరిటీ ఈ అడుక్కునే వాళ్ళని లోపలికి ఎవరు రానిచ్చారు" అని సెక్యూరిటీ వాళ్ళని తిట్టాడు, అమ్మ భయపడుతూ నా చెయ్యి పట్టుకుంది.

మా దెగ్గరికి వచ్చి మాకు వినిపించేలా "అలగా జనం" అంటూ మమ్మల్ని ఛీదరించుకున్నట్టు చూసాడు వాడి కాలర్ పట్టుకున్నాను ఇంతలో సెక్యూరిటీ వచ్చారు వాడు నన్ను కోపంగా చూస్తుంటే భయపడుతున్నట్టు "అయ్యో సారీ సారి" అంటూనే వాడి మొహంలో పొగరుగా ఉన్న నవ్వు చూసి అలానే షర్ట్ కాలర్ తొ సహా కిందకి లాగేసాను షర్ట్ చినిగిపోయింది.

వాసు : అయ్యయ్యో సారీ సర్ చూసుకోలేదు అంటూనే వాడు వేసుకున్న జీన్స్ ని కూడా లాగేసాను, అయ్యో మీరేంటి సార్ మాలాగ అలగా జనంలా అయిపోయారు, సెక్యూరిటీ సెక్యూరిటీ అలగా జనాన్ని లోపలికి రానివోద్దని ఇప్పుడే కదా సర్ చెప్పింది అని పక్కనే  బెల్టులు షో కేసు స్టాండ్ నుంచి ఒక బెల్ట్ తీసుకుని ఒక్కటిచ్చాను,  భయపడుతూ వెనక్కి జరిగాడు అలానే మెయిన్ ఎంట్రన్స్ వరకు కొట్టుకుంటూ తీసుకెళ్లి డ్రాయర్ మీదే బైటికి ఎల్లగొట్టాను.

పాపం వాడు పెట్టుకున్న సెక్యూరిటీ కనీసం ఆపడానికి కూడా రాలేదు, పైపెచ్చు లోపలికి వచ్చాక నాకు థాంక్స్ చెప్పారు ఎవ్వరికీ కనిపించకుండా.. దాన్ని బట్టే అర్ధమైంది ఈ మాల్ ఎలా నడుస్తుందో.

పక్కనే ఒక అమ్మాయి సేల్స్ గర్ల్ భయంగా చూస్తుంటే తనని పిలిచాను, ఆ అమ్మాయి బిక్కు బిక్కుమంటూ నా ముందుకి వచ్చింది ఎవరో కాదు ప్రణీత మా ముందుకి వచ్చి మమ్మల్ని చూసింది... అమ్మని గుర్తు పట్టినట్టుంది పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి అమ్మని కౌగిలించుకుని ఏడ్చేసింది.

ఆ తరువాత నన్ను చూసి "వాసు అన్నయ్య?" అంది.
రెండు చేతులు చాపాను వచ్చి నన్ను వాటేసుకుంది ఏడుస్తూ.

కింద కూర్చుని ఏడుస్తుంటే ముగ్గురం తన చుట్టూ చేరాము అమ్మ ప్రణీత తల నిమురుతుంటే తనని లేపి నడిపించుకుంటూ చైర్ లో కూర్చోపెట్టాను.

వాసు : అమ్మ ఎక్కడా?

ప్రణీత : ఊర్లోనే అని ఇంకా ఏదో చెప్పబోతుంటే...

వాసు : అన్నీ దారిలో చెపుదువులే కానీ ముందు అమ్మకి అన్నయకి బట్టలు ఇప్పించు మనం ఊరికి వెళుతున్నాం.

అమ్మ కూడా ప్రణీతకి సర్ది చెప్పింది, అక్కడ ఇద్దరికి బట్టలు తీసుకున్నాక అందరం హోటల్ లో రూమ్ తీసుకుని అమ్మని ప్రణీతని ఫ్రెష్ అయ్యి రెడీ అవ్వమని చెప్పి అన్నయ్య నేను తినడానికి ఏమైనా తీసుకుందామని బైటికి వచ్చాం.

హోటల్ లో బిర్యానీ పార్సెల్ చెయ్యమని పేపర్ ప్లేట్స్ కూల్ డ్రింక్స్ వాటర్ బాటిల్ చెప్పి అన్నయ్య వంక చూసాను.

వాసు : ఇప్పుడు చెప్పరా, ఆరోజు నుంచి ఈరోజు వరకు ఏం జరిగింది మొత్తం కక్కు.

అర్జున్ : నిన్ను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తీసుకెళ్ళాక అమ్మని తీసుకుని వైజాగ్ వచ్చాను ఇక్కడ ఒక స్నేహితుడు ఉంటే తనని కలిసాను కానీ సహాయం చెయ్యలేక పోయాడు కొన్ని రోజులు రవి అన్నయ్య ఇచ్చిన చైన్ అమ్మగా వచ్చిన డబ్బులతో తిండికి గడిచింది ఈ లోగా నేను కూలి పనికి వెళ్లడం మొదలు పెట్టాను ఎక్కడికి వెళ్లినా ఏదో ఒక ఇబ్బంది ముఖ్యంగా అమ్మని కాపాడుకోవడం నాకు పెద్ద పని అయ్యింది.

దాని వల్ల సరిగ్గా పని చెయ్యలేకపోవడం నన్ను పనిలోనుండి తీసేయ్యడం మాములు అయిపోయింది అలా సంవత్సరాలు గడుస్తూనే ఉన్నాయి నువ్వు చెప్పినట్టు గానే ప్రతీ నెల మొదటి ఆదివారం నీకోసం వచ్చే వాణ్ని అప్పుడు మాత్రం అమ్మని పక్కనే ఉన్న గుడిలో పూజారి సాయంతొ ఆ ఒక్క రోజు గుడిలో దాక్కునేది.

అంతే ఇన్ని రోజులు అలా నెట్టుకోస్తూ గడిపేసాను వాసు....ఏం చెయ్యాలన్నా ధైర్యం చాలేది కాదు దానికి తోడు అమ్మ, మళ్ళీ నిన్ను చూసాకేరా న గొంతులో ఒక మాట ఒక ముద్ద సంపూర్తిగా దిగింది.

ఈలోగా పార్సెల్ రెడీ అయితే తీసుకుని అన్నయ్య భుజం మీద చెయ్యి వేసి నడుస్తూ రూమ్ కి వెళ్ళాం... అమ్మ ప్రణీత అన్నీప్లేట్స్ లో పెట్టేలోపు అన్నయ్య నేను ఇద్దరం స్నానం చేసి రెడీ అయ్యి కలిసి తినేసి కూర్చున్నాం.

వాసు : ప్రణీత ఇప్పుడు చెప్పు అమ్మ ఎక్కడ, నువ్వు వైజాగ్ లో ఎందుకున్నావ్ అక్కడ ఎందుకు పనిచేస్తున్నావ్?

ప్రణీత ఒక్కసారిగా ఏడ్చింది : పోయిన సారి జరిగిన ఊరి గొడవల్లో నాన్నని చంపేశారు, ఆ తరువాత మూన్నేళ్లకే ఆ సర్పంచ్ కొడుకు రమణకి అమ్మ మీద కన్ను పడింది ముందు నా కోసం వచ్చే వాడు కానీ ఆ తరువాత అమ్మ వెనకాల పడేసరికి ఎవ్వరికీ తెలీకుండా నన్ను ఇక్కడకి పంపించేసింది ఇక్కడే హాస్టల్లో ఉంటూ జీవితం గడిపేస్తున్నాను...అమ్మని వాడు ఎత్తుకుపోయాడు అన్నయ్య అని ఏడ్చేసింది.

అమ్మ ప్రణీతని ఓదారుస్తుంటే నాకు విపరీతమైన కోపం వస్తుంది, అడివి రోజులు గుర్తొచ్చి శాంతించాను కానీ ఒక్కటి మాత్రం గమనించాను పక్కన పద్మ కానీ శృతి కానీ లేకపోతే నేను మృగంలా అయిపోతున్నాను నాకు తెలీకుండానే హత్యలు చేస్తున్నాను... ఇలానే ఉంటే కష్టం మారకపోతే చాలా ఇబ్బందులు వస్తాయని కూడా తెలుసు ఇక నుంచి కోపాన్ని కంట్రోల్ చేసుకోవాలి... గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుని పదండి వెళదాం అన్నాను.

అందరం లేచి ఒకసారి నరసింహ స్వామి వారిని దర్శించుకుని హైదరాబాద్ బైలుదేరాము, హైదరాబాద్ వచ్చాక రూమ్ తీసుకుని అందరినీ రెడీ అవ్వమని చెప్పి శృతి దెగ్గరికి బైలుదేరాను.

ఇంట్లోకి అడుగుపెడుతూనే శృతి వాళ్ల అమ్మ ఎదురు వచ్చింది, నన్ను చూసి పలకరించి శృతిని పిలిచి ఇద్దరికి హారతి ఇచ్చి ఆశీర్వదించింది.

శృతి : రా వాసు.. అని నా చెయ్యి పట్టుకు లోపలికి లాగింది.

లోపలికి వెళ్ళగానే డోర్ పెట్టేసి నన్ను వాటేసుకుంది.

వాసు : మొత్తానికి అమ్మాయిగారి మూడ్ మారింది.. నడుము మీద చెయ్యి వేసి ఇంకా దెగ్గరికి లాక్కున్నాను, సిగ్గుపడి మంచం మీదకి దూకి బోర్లా పడుకుంది తన పిర్రలు చూపిస్తూ... ఏం ఊరిస్తున్నావే అనుకుంటూ వెళ్లి తన మీద పడుకుని నా మొడ్డని ఆ గుమ్మడికాయల మధ్యలో అదిమిపెట్టి శృతి జుట్టు పక్కకి జరిపి మెడ ఓంపులలో దూరిపోయాను, తన రెండు చేతులతొ నా చేతుల వేళ్ళు కలిపేస్తూ.

వాసు : అమ్మ వాళ్లు వచ్చారు, హోటల్ రూమ్లో ఉన్నారు.

శృతి : ఇంటికి తీసుకురాకుండా ఎందుకు బైట?

వాసు : ఇంకా మన విషయం చెప్పలేదు, ముందు ఊరికి తీసుకెళ్తాను ఆ తరువాత చూద్దాం.. అని శృతి పెదాలు అందుకున్నాను.

శృతి : వాసు అస్సలు నన్ను పెళ్లి ఎందుకు చేసుకోవాలనిపించింది?

వాసు : ఆ టైంలో అలా అనిపించింది చేసుకున్నాను నీకు ఇష్టం లేకపోతే చెప్పు విడిపోదాం.

శృతి : ఇదిగో ఇవే వద్దు.

వాసు : అలా కాదులే గాని, చిన్నప్పుడు నీకు నాకు ఉన్న తేడా వయసు మాత్రమే కానీ ఇప్పుడు నాకు అవేమి కనిపించలేదు నీ పిర్రల మాయలోపడి పెళ్లి చేసుకున్నాను... ఈ పిర్రలు నన్ను మోసం చేసాయి అని గట్టిగా ఒత్తాను..

శృతి : కళ్ళు మూసుకుని ఆ ఒత్తిడిని అనుభవిస్తూ ఇంతలోనే ఏదో గుర్తొచ్చినదానిలా ఆమ్మో మర్చిపోయా మనల్ని గుళ్లో ఎవరైనా చూసి ఫోటోలు తీసుంటే?

వాసు : అయితే?

శృతి : ఒరేయ్ నేను ఇక్కడ కలెక్టర్ ని రా.. పేపర్ లో వేసి టీవీ లో డిబేట్ లు పెట్టి పెంట పెంట చేస్తారు అని టెన్షన్ పడి మళ్ళీ నవ్వుకుని అయినా నాకు ఆ కలెక్టర్ ఉద్యోగంతొ ఇక పనిలేదులే.

వాసు : అంటే?

శృతి : మానేస్తాను.

వాసు : ఇంకా నయ్యం... ఇంత కష్టపడి తెచ్చుకున్న ఉద్యోగం అలా గాలికి వదిలేస్తావా... నీ కలెక్టర్ అనే పవర్ తొ నాకు చాలా పని ఉంది.. ఉండని.. ఇంతకీ సరిత అక్కతో మాట్లాడావా?

శృతి : హా... అన్నీ చెప్పింది.

వాసు : నేను చేసిన హత్యాల గురించి?

శృతి : చెప్పింది.

వాసు : కోపం వచ్చిందా?

శృతి : లేదు.. నీ గురించి నాకు తెలీదా.. ఏం చేసినా ఆలోచించే చేస్తావ్ కారణం లేకుండా అంత మందిని చంపవు.

వాసు : సర్లే ఇవన్నీ తరువాత మాట్లాడుకుందాం నాకు డబ్బులు కావాలి ఎంత వెనకేసావ్ ఏంటి?

శృతి : పర్లేదు కొంచెం ఉన్నాయి.. అని నన్ను విడిపించుకుని లేచి కొంత కాష్ ఒక కార్డు ఇచ్చింది తీసుకుని జోబులో పెట్టుకున్నాను.

ఒక సారి కిందకి చూసాను నాకోసం బొడ్డు కిందకి జార్చింది కుచ్చిళ్ళని, ఇందాకటి దాకా లేదు ఇప్పుడే కిందకి జరిపింది నవ్వుతూ తన కళ్ళలోకి చూసాను... శృతి ఏం జరగనట్టే ఏంటి అని కళ్ళు ఎగరేసింది... నవ్వుతూ అలానే మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని నోటితో బొడ్డు అందుకున్నాను శృతి కళ్ళు మూసుకుని న తలని పట్టుకుని తన పొట్టలోకి అదుముకుంది.

శృతి : వాసు... శోభనం ఎప్పుడు చేసుకుందాం?

లేచి తన పెదాలు అందుకుని నా రెండు చేతులతొ తన గుద్ద పిసుకుతూ "ముందు పద్మతొ అవనీ.."

శృతి : హ్మ్మ్...

వాసు : బాధపడకే నాకు ముందుగా పద్మతొ కలవాలని ఉంది.

శృతి : లేదు నీ కోసం ఇన్ని సంవత్సరాలు ఎదురు చూసాను ఇంకొన్ని రోజులు చూడలేనా?

వాసు : అయితే ఇవ్వాల్టితో మన ప్రామిస్ తీసేసినట్టేగా..?

శృతి : ఏ ప్రామిస్

ఒక చేత్తో అలివిగాని సన్నుని పట్టుకు పిసుకుతూ..

వాసు : అదే నేను నీతో పద్మతొ తప్ప ఇంకెవ్వరిని దెంగనని.

శృతి : అంటే మేమిద్దరం కాకుండా ఇంకా కావాలా నీకు? అని కోపంగా చూసింది.

వాసు : అబ్బా అలా కాదే... నువ్వే చెప్పు ఎక్స్పీరియన్స్ లేకుండా మిమ్మల్ని సుఖపెట్టలేను కదా ప్లీజ్ ఒప్పుకోవే.

శృతి చిన్నగా నవ్వింది.

వాసు : ఎంత పుణ్యం చేసుకున్నానో నీలాంటి పెళ్ళాం దొరికింది.

శృతి నవ్వుతూ : లైసెన్స్ ఇచ్చాను కదా అని బండి ఇష్టమొచ్చినట్టు నడిపితే బొక్క బోర్లా పడతావ్... నేను ఒక్క దాన్నే కాదు దీనికి పద్మ కూడా ఒప్పుకోవాల్సిందే..

శృతి నుంచి విడిపడ్డాను..

వాసు : వద్దు అవసరంలేదు.. ఒక్క క్షణం కూడా తను బాధ పడటం నేను చూడలేను ఇవేమి తనకి తెలియాల్సిన అవసరం లేదు...

శృతి మళ్ళీ నన్ను కౌగిలించుకుని నా వీపు నిమురుతూ..

శృతి : సరే సరే కోప్పడకు... నువ్వనుకున్నట్టు గానే చెయ్యి..

శృతిని ముద్దు పెట్టుకుని తిరిగి అమ్మ వాళ్లదెగ్గరికి వచ్చాను.

రూంకెళ్లి ప్రణీతని  చూసి..

వాసు : అమ్మ ఎక్కడా?

ప్రణీత : బాత్రూం.

అన్నయ్య చేతిలో కాష్ కార్డు చేతిలో పెట్టి ప్రణీతని చూసి.. అన్నయ్య నాకు అమ్మ మన చిన్నప్పుడు ఎంత వైభవంగా ఉందేదో అలానే కనిపించాలి, ప్రణీత అమ్మకి కావాల్సిన నగలు చీరలు అన్నీ తీసుకో ఖర్చుకి అస్సలు వెనకడొద్దు.. అన్నయ్య ఉట్టి అమ్మకి మాత్రమే కాదు మన ఈ చిట్టి చెల్లలికి కూడా ఇప్పించు ఇద్దరు దేవతల్లా కనిపించాలి నాకు.. అని ప్రణీత భుజాల మీద చెయ్యి వేసాను.

అన్నయ్య ప్రణీత వెళ్లిపోయారు.. మంచం మీద కూర్చున్నాను అమ్మ బాత్రూం నుంచి బైటికి వచ్చింది.

జానకి : వాళ్ళేక్కడా?

వాసు : ఇప్పుడే వస్తామని వెళ్లారు.

అమ్మ నా పక్కన కూర్చుంది.. వెళ్లి తన ఒళ్ళో పడుకున్నాను నా మొహం మీద చెయి వేసి తడుముతూ తల నిమురుతుంటే నిద్ర వస్తుంది, అమ్మ వైపు తిరిగాను కనిపించి కనిపించకుండా బొడ్డు సగం సగం కనిపించే సరికి అలానే ముద్దు పెట్టేసాను..

జానకి : అరే దున్నా... నువ్వేం మారలేదు రా అని నన్ను పైకి లేపేసింది.

కార్చుని తన భుజాల మీద తల ఆనించి, నిన్ను ఒక్క క్షణం కూడా మర్చిపోలేదు మా... అన్నాను.

నా చెంప మీద చెయ్యి వేసి.. ఏడుస్తుంటే...

వాసు : ఇన్ని రోజులు ఏడుస్తూనే ఉన్నావ్ కద మా, ఇక నవ్వు మా నిన్ను ఇలా చూడలేను... ప్లీజ్.. నవ్వకపోతే మళ్ళీ బొడ్డు మీద ముద్దు పెట్టేస్తా మరీ...

అలా అమ్మతొ చాలా మాట్లాడాను, చాలా సేపు నవ్వించాను అమ్మ అలా నవ్వుతుంటే మనసుకి చాలా హాయిగా ఉంది.

అన్నయ్య వాళ్లు వచ్చాక నేను అన్నయ్య బైటికి వచ్చాము, ఊరు ఎలా ఉందొ ఎలా అత్తయ్య సర్పంచ్ తొ కలిసి మనల్ని మోసం చేసింది అన్నీ చెప్పాను కానీ వదిన గురించి చెప్పలేదు.

పాపం అన్నయ్య కూడా ఆ సర్పంచ్ వల్ల నన్ను వదిన గురించి అడగలేక పోతున్నాడు, నవ్వుకున్నాను..

తరువాత ప్రణీత పిలిస్తే లోపలికి వెళ్ళాం.. అమ్మ ప్రణీత ఇద్దరు పట్టు చీరల్లో మెరిసిపోతుంటే నాకు పద్మ గుర్తొచ్చింది వెంటనే బైటికి పరిగెత్తి గాజుల షాప్ కి వెళ్లి తనకి ఇష్టమైన ఎరుపు రంగు గాజులు కొని జేబులో పెట్టుకున్నాను ఎవ్వరికీ కనిపించకుండా...

[Pallaki]

18

అమ్మ వాళ్ళతొ  కలిసి ఊరి పొలిమేరలో అడుగుపెట్టి అందరికీ కనిపించేలా నడుచుకుంటూ అమ్మ చేతిని పట్టుకుని నడుస్తుంటే ఊర్లో వాళ్లంతా గుడ్లప్పగించి చూస్తున్నారు అమ్మ ఇంకా భయంగానే నా చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుని నడుస్తుంది తల ఎత్తకుండా.

దారి మధ్యలో ఎవరో నలుగురు ఇంట్లో నుంచి సామాను తెచ్చి బైట పడేస్తున్నారు, అక్కడ ఉందే చిన్న గుడిసె దాంట్లో ఎంత సామాను ఉంటుందని బైటకి తెచ్చి పడేస్తున్నారో నాకు అర్ధంకాలేదు అక్కడ వాళ్ళని బతిమిలాడుకుంటుంది ఒకావిడ,  ఒక్కసారి తన మొహం కనిపించేదాకా ఆగి చూసాను లక్ష్మీ మేడం..

అమ్మ చెయ్యి పట్టుకుని ముందుకి నడిచి ఇంటివరకు వదిలిపెట్టాను.

వాసు : అమ్మా మీరు లోపలికి వెళ్ళండి నేను ఇప్పుడే వస్తాను.

అమ్మ వాళ్లు లోపలికి వెళుతుండగా పద్మ ఎదురు వచ్చింది, ముందుగా అమ్మని వాటేసుకుని వాళ్ళని  పలకరించి ప్రణీతని హత్తుకుంది సంతోషంగా..నన్ను చూసి నవ్వి కళ్ళు ఎగరేసింది అప్పటికి గాని అర్ధంకాలేదు నాకు పద్మ లంగా ఓణి వేసుకుందని చిన్నప్పుడు చూసిన అదే పచ్చ రంగు లంగా దాని మీద ఎరుపు రంగు ఓణి వేసుకుని జడ నిండా మల్లెపూలు పెట్టుకుంది.

తన నవ్వు మొహం చూడగానే ముచ్చటేసి దెగ్గరికి రమ్మని సైగ చేసాను.. పద్మ నా దెగ్గరికి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చేసరికి అందరూ వెనక్కి తిరిగి చూసారు.. జేబులోనుంచి గాజుల పొట్లం విప్పి తనకోసం తీసుకున్న ఎరుపు రంగు గాజులు చేతికి తోడిగాను, ప్రేమగా చూసింది.. నుదిటి మీద ముద్దు పెట్టుకున్నాను.. అందరూ చూస్తుండేసరికి సిగ్గుపడి లోపలికి పారిపోయింది.

అలా సిగ్గుతో లోపలికి పారిపోతుంటే అనిపించింది ఇవ్వాల్టితో నా పద్మ కన్నెతనాన్ని అనుభవించేయ్యాలని...

వెనక్కి తిరిగి కోపంగా లక్ష్మి గారి దెగ్గరికి నడిచాను దారిలో చెరుకులు తీసుకెళ్తున్న ట్రాక్టర్ ఒకటి ఎదురు వస్తే దంట్లో నుంచి ఒక చెరుకుగడ బైటికి లాగి నాలుగు అంగల్లో నడిచి అదే చేత్తో లక్ష్మీ జుట్టు పట్టుకున్న వాడి పిర్ర మీద ఒక్కటి పీకాను.

నొప్పికి అరుచుకుంటూ పక్కన పడి కింద కూర్చున్నాడు, ఇంకొకడిని తేరుకొక ముందే మెడ మీద కొట్టాను వాడు మళ్ళీ లేవలేదు... ఇంకొకడు పారిపోతుండగా పక్కనే ఉన్న ఇటుక రాయి వాడి తల మీదకి విసిరేసరికి అక్కడే కింద పడ్డాడు ఇక ఆఖరివాడి తల పట్టుకుని అక్కడే గోడకేసి కొట్టాను, ముందు కొట్టినవాడు ఈలోగా పారిపోయాడు.

లక్ష్మీ గారి చెయ్యి పట్టుకుని "రండి మేడం" అన్నాను.. నా చెయ్యి విడిపించుకుని లోపలికి వెళ్ళిపోయింది తన వెనకాలే లోపలికి వెళ్లాను లోపల కింద పడిన ఫోటో తీసి దుమ్ము దులుపుతుంది వాళ్ళ అబ్బాయి ఫోటో అనుకుంట.

వాసు : మేడం నేను మీ స్టూడెంట్ నే నన్ను నమ్మండి నాతొ పాటు రండి అని తన సమాధానం కోసం చూడకుండా చెయ్యందుకుని బైటికి లాగాను అయోమయంగా నావెంటే వచ్చింది అలానే ఇంటివరకు తీసుకెళ్లాను.

వాసు : పద్మా.. పద్మా... ఇలా రా...

పద్మ బైటికి వచ్చింది ఆనందంగా.. "ఏంటి బావా?" అంటూ... మేడంని చూసి ఆగిపోయింది.

వాసు : మేడంని లోపలికి తీసుకెళ్ళు అని చెయ్యి అందించాను.

లక్ష్మీ : పద్మా నువ్వు.. మరి ఆ రాక్షసులు.. నన్ను వదిలెయ్యండి నేను వెళ్ళిపోతాను.

పద్మ : మేడం రండి ఇప్పుడు ఇక్కడ ఆ రాక్షసులు ఎవ్వరు లేరు... అందరూ దేవుళ్ళే అని నన్ను చూసింది.

వాసు : అబ్బా గుండె తరుక్కుపోయిందే పద్మా, ఏం ఎలివేషన్ ఇచ్చావే నీ బావకి... సూపర్... అంటూ లోపలికి వెళ్ళాను.. పద్మ లక్ష్మీ గారిని లోపలికి తీసుకెళుతుంటే అయోమయంగానే లోపలికి వెళ్ళింది, నేను బాలుతొ మాట్లాడి అన్నీ ఏర్పాట్లు చూసుకోమని వదిన దెగ్గరికి వెళ్ళాను.వదిన రూమ్ లో మంచం మీద అటువైపు తిరిగి ఆలోచిస్తుంటే వెళ్లి వెనక నుంచున్నాను.

వాసు : ఏంటి కవిత గారు ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టున్నారు?

కవిత వెనక్కి తిరిగి నన్ను చూసి నా చేతులు పట్టుకుంది.

వాసు : ఏమైంది?

కవిత : భయంగా ఉందిరా...

వాసు : దేనికి?

కవిత : మీ అమ్మగారి గురించి..

వాసు : నేనేదో ఊరికే అన్నాను.. అస్సలు నువ్వు అన్నయ్యని కలిసావా?

కవిత : లేదు..

వాసు : నిన్నూ... రా... అని వదిన చెయ్యి పట్టుకున్నాను.

కవిత : వద్దు వాసు నాకు భయంగా ఉంది.

వాసు : దేనికి భయం.... సరే నువ్వు పైకి వెళ్ళు అన్నయ్య పైకి వస్తాడు..

కవిత : ఎలా?

వాసు : వాడికి ఏడుపొస్తే పైకి వెళ్లి ఒంటరిగా ఏడ్చే అలవాటు ఉందిలే..

కవిత : ఇప్పుడు ఏడిపిస్తావా?

వాసు : మరి... ఇంత అందమైన మంచి వదినని ఊరికే ఇస్తానా.. నువ్వెళ్లు వాడే వస్తాడు.

వదిన పైకి వెళ్ళాక హాల్లోకి వెళ్ళాను.. అమ్మ చుట్టూ పద్మ... నా ఫ్రెండ్స్ అందరూ కింద కూర్చుని ఏదో చెపుతుంటే వెళ్లి అమ్మ పక్కన కూర్చున్నాను.. అన్నయ్య నా గురించి వీళ్లంతా చెపుతుంటే, చెప్పేదంతా శ్రద్దగా వింటూ నేను ఎవరినో ఒకరిని చంపేదెగ్గరికి వచ్చేటప్పటికి వాడి కళ్ళలో బాధ చూసాను.. ఇంతలో సర్పంచ్ విషయం గుర్తొచ్చింది.

వాసు : అమ్మా... సర్పంచ్ అంటే గుర్తొచ్చిందే మొన్న వాళ్ళమ్మాయి పెళ్లి చేసాడు.

అందరూ షాక్ అయ్యి చూస్తుంటే, అందరినీ చూసి కన్ను కొట్టాను.. వాళ్ళకి అర్ధమైంది... పద్మ నవ్వుకుంటూ అందరికీ టీ పెట్టడానికి లోపలికి వెళ్ళింది.

అమ్మ : అయినా వాళ్ళ గురించి మనకెందుకు వాడు పెళ్లి చేసుకుంటే ఏంటి చస్తే ఏంటి?

వాసు : అంతేలే... మనకెందుకు అన్నాను అన్నయకి క్లియర్ గా వినపడేలా..

అప్పటికే అన్నయ్య మొహం మాడిపోయింది...

అన్నయ్య లేచి బైటికి వెళ్తుంటే...

వాసు : అన్నయ్య ఎక్కడికిరా...?

అర్జున్ : ఇప్పుడే వస్తాను అని వెనక్కి చూడకుండా మెట్లేక్కి వెళ్ళిపోయాడు..

వాసు : ఎల్లెల్లు... అని నవ్వాను..

జానకి : ఏమైందిరా..?

వాసు : తరువాత చెప్తాలే... ముందు భోజనాలు రెడీ చెయ్యండి.... పద్మా... ప్రణీతా.. చూసుకోండి..నేనలా బైటికి వెళ్ళొస్తాను..

పద్మ : ఎక్కడికి బావ పొద్దు పొయ్యాక?

వాసు : ఊరికే అలా ఊళ్ళోకి వెళ్ళొస్తా... అని పద్మ దెగ్గరికి వెళ్లి.. నువ్వు రెడీ అవ్వవే రాత్రికి శోభనం చేసుకుందాం.. ఇంకాగలేను.. అని వెనక్కి తిరిగి బైటికి వెళ్ళాను నవ్వుకుంటూ రాత్రికి ఇవ్వాళ ఫుల్లుగా కుమ్మేద్దామని.. ఎలా పద్మని సంతోషంగా సుఖపెట్టాలని ఆలోచించుకుంటూ..

ప్రణీత : అన్నయ్య ఎక్కడికి?

వాసు : నీకోసమేనే.. అమ్మని తీసుకొస్తా..

ప్రణీత : అన్నయ్యా... వాళ్లు..

వాసు : నాకు తెలుసులే నువ్వు లోపలికి పో..

[Pallaki]

అప్డేట్ కొద్దిగా చిన్నగా అనిపించింది బ్రో.....కానీ బాగుంది....అయితే పద్మ కి వాసు కి పెళ్లి కాకుండానే శోభనం అన్నమాట...... clp);

మీ అరణ్య స్టోరీ గురించి చిన్న సందేహం బ్రో.....ఆ స్టోరీ లో అసలు సెక్స్ కంటెంట్ ఉంటుందా ఉండదా....అంటే మినిమం సెక్స్ బ్రో...మీ ప్రతి స్టోరీ లో వుండేలాగా.......ప్లీస్ రిప్లై.....
అలాగే ఆ స్టోరీ కూడా ఇంట్రెస్టిటింగ్గ్న్ గా అనిపిస్తుంది.....స్టార్టింగ్ బాగా స్టార్ట్ చేశారు....కొద్దిగా ఎమోషనల్ గా కూడా ఉంది.....

అప్డేట్ కి ధన్యవాదాలు  

లేదు మిత్రమా
అది ఒక దారావాహికం
సెక్స్ కంటెంట్ ఉండదు
రొమాంటిక్ గా రాస్తాను
బూతులు ఉండవు సున్నితంగా రాస్తాను
ఉదాహరణకి పూకు అనే బదులు "తన రెండు తొడల మధ్యలో" అని రాస్తాను
కుదిరితే అందులో చాలా కొత్త ప్రయోగాలు చేస్తాను
చాలా సాగతీసి రాస్తాను
రొమాంటిక్ సీన్స్ కూడా చాలా ఆరుదు
కానీ క్యారెక్టర్స్ ఎలా క్రియేట్ చెయ్యాలనుకుంటున్నాను
అంటే మీరు వదిన అనే కధలో అక్షితకి ఎలా కనెక్ట్ అయ్యారో అలానే
చాలా సింపుల్ రొమాన్స్ కానీ చదువుతుంటే కళ్ళ ముందు కదిలేలా
ఉండాలని ప్రయత్నం చేస్తున్నాను నా అనుభవం సరిపోదు కానీ ప్రయత్నిస్తాను

హీరో పేరు అరణ్య..

[Pallaki]

bro nuvvu super bro.. thanks for the sexy update... Adagagaany icchinanduku , thank u somuch.....

❤️

[Pallaki]

19

రేయ్ రాంబాబు ఇలారా, అలా వాకింగ్ కెళ్ళొద్దాం అని వాడి భుజం మీద చెయ్యి వేసాను వెనకాలే ఫ్రెండ్స్ వస్తుంటే వద్దని వారించాను... ఆగిపోయారు..

ఈ ఊరి నుంచి పక్కూరి వరకు నడుస్తున్నాం...

వాసు : కమల్ గాడిని ఏసేశాను..

రాంబాబు : ఏ కమల్?

వాసు : జూవేనైల్ హోమ్ నడిపే కమల్... బెంగుళూరు.

రాంబాబు : ఎప్పుడు జరిగింది ఇదంతా... ఎలా?

వాసు : హైదరాబాద్ వెళ్లినప్పుడు... మన కోసం వెతుకుతూ ఉండాలి.. నన్ను ఎక్కడ చూసారో తెలీదు కానీ ఫాలో అయ్యారు.. వాళ్ళని పట్టుకొగా కమల్ గాడు కూడా హైదరాబాద్ లోనే ఉన్నాడని తెలిసింది ఫోన్ చేసి వాడితోనే పిలిపించి చంపేశాను.

రాంబాబు : ఇప్పుడెలా.. ఆ మినిస్టర్ మనల్ని వదులుతాడంటావా?

వాసు : వాడితో కూడా మాట్లాడాను... జూవేనైల్ హోమ్ ని మనం నడిపేలా ఒప్పించాను..

రాంబాబు : వాడెందుకు ఒప్పుకున్నాడు?

వాసు : వాడికి వేరే దారి ఉందా దాన్ని నడిపే లొసుగులు మనకి తప్ప ఇంకెవ్వరికి తెలీదు అది కాకా కమల్ గాడు చేసే స్కాంలు కూడా చెప్పానలే... ఒప్పుకోక ఏం చేస్తాడు.. నాకు డబ్బులు వద్దు సపోర్ట్ కావాలన్నాను... వాడికి అది బాగా నచ్చింది..ప్రాఫిట్ పెర్సెంటేజ్ తొ పాటు సపోర్ట్ కూడా ఇస్తానన్నాడు.

రాంబాబు : తరువాత..

వాసు : ఇంకేం లేదు రా... నేనేమైనా కథ చెపుతున్నానా... ఊ కొడుతున్నావ్?

వెళ్లి నువ్వే చూసుకో అది... మైనాటెనెన్సు మొత్తం నీదే ఇక.. మనమే పెద్దొళ్ళం మనమంటే పడనోళ్లు ఆల్రెడీ చచ్చారు.. నీకింకేం భయం లేదు.. ఇంకెవడైనా ఉంటే నువ్వు చంపేయి.. ఇక పో బస్సు ఎక్కు...

రాంబాబు : నాకు పెళ్లి కుదిరింది రా..

వాసు : పెళ్లి చేసుకునే పోరా..

రాంబాబు : మరీ ఆ పిల్లలు పాపంరా వాళ్లు..

వాసు : మనం కాకపోతే ఇంకొకడురా... అక్కడున్న అడవి కాళీ అయ్యేవరకు వదిలిపెట్టరు.. ఇంకా అక్కడ మనం అయినా ఉంటే పిల్లలకి ఏ భయము ఉండదు.. ఆలోచించుకో.. నీ ఇష్టం..

రాంబాబు : సరే వెళ్తాను..

ఈలోగా బస్సు వచ్చింది వాడిని అందులోకి తోసాను,  బస్సు బైలదేరింది.. నేను నడుచుకుంటూ పక్కూరికి వెళ్ళాను...
.
.
.
.

వరదరాజులు ఇంట్లోకి అడుగుపెడుతుంగా పెద్ద పెద్ద డీజే సౌండ్స్ వినిపిస్తుంటే లోపలికి వెళ్లాను ఇంటి ముందు బాయి దెగ్గర మంచాలు ఏసుకుని మరీ ఆడుతున్నారు ఫుల్లుగా తాగుతూ... మధ్యలో ఎవరో డాన్స్ ఆడుతుంటే వెళ్లాను...

నన్ను చూడగానే ఒక్కొక్కడికి చెమటలు పట్టాయి.. వెళ్లి మంచం మీద కూర్చున్న కవిత వాళ్ల అన్నయ్య రమణ పక్కనే కూర్చుని.. "ఏంటి అకేషను?"

రమణ నన్నే కోపంగా చూస్తున్నాడు.. డాన్స్ ఎస్తున్న ఆవిడ కూడా నన్ను చూసి ఆగిపోయింది..

తెల్ల చీరలో ఆ కిందా పైన ఎత్తులతొ జడలో మల్లెపూలతో తెగ రెడీ అయ్యింది రమ అత్త కానీ ఒక్కటి తక్కువ అయ్యింది.. నవ్వు... మొహం మీద నవ్వు లేదు.. ఏదోలా బతికేస్తున్నట్టుంది కూతురి కోసం.

రమణ సైగ చెయ్యగానే మ్యూజిక్ ఆపేసారు..

వాసు : ఏమైంది రమణ ఆపేసారు... నేను ఎంజాయ్ చేద్దామనే వచ్చాను..

పక్కన ఉన్న వాడి కాలర్ పట్టుకుని కిందకి లాగి.. "రేయ్ ఏంట్రా ఇది దేనికి?"

దానికి వాడు "ఇవ్వాళ అన్న బర్తడే" అన్నాడు.

వాసు : మరి చెప్పరే.. హ్యాపీ బర్తడే రమణ.. చేసుకోండి హాపీగా చేసుకోండి.. బాబాయి కాలు పోయినా అయ్య పరువు పోయినా పర్లేదు మీరు పండగ చేసుకోండి కానీ ఒక్కటి అని లేచి రమ అత్త దెగ్గరికి వెళ్లాను..

రమ అత్త చుట్టూ చెయ్యి వేసి తన నడుము పట్టుకున్నాను.. ఆహా.. ఇంకా పట్టు తగ్గలేదు అదే వాటం.. గుండ్రంగా ఉంది.. పిర్ర మీద చేయితో కొట్టి అలానే ఆదిమి పట్టుకుని..

వాసు : ఇది నా ఆస్థి..  నా సొత్తు తీసుకెళుతున్నాను దమ్మున్న మగాడు ఎవడైనా సరే ఆపొచ్చు అని రమ అత్త భుజం మీద చెయ్యి వేసి ముందుకు నడుస్తుంటే ఎవ్వరు రాకపోవడంతొ రమ అత్త ఆశ్చర్యంగా నన్నే చూస్తుంది.

వెనక రమణ లేచి వస్తుంటే వాడి మనుషులు వాడిని ఆపుతున్నారు.. వద్దాన్నా వద్దాన్నా అని.. ఈ గొడవంతా చూసిన వరదరాజులు రమణని లోపలికి పిలిచాడు..

.
.
.

రమణ : ఏంటి నాన్న నువ్వు?

వరద రాజు ఈ ఒక్క రోజు ఓపిక పట్టు.. రేపు వాడు ఉండడు.. సౌరవ్ వాళ్లు వస్తున్నారు ఆల్రెడీ కబురు చేసాను.. రేపటి లోగా ఆ ఇంట్లో ఎవ్వరూ మిగలరు..

రమణ గట్టిగా అందరికీ వినిపించేలా నవ్వాడు బైటికి వచ్చి ఇంకో పెగ్గు లేపుతూ...


.
.
.
.


ఊర్లోకి నడుస్తూ నా చెయ్యి ఇంకా రమ అత్త భుజం మీదే ఉండడంతొ చెయ్యి తీసాను, ఇంకా నన్నే చూస్తుంది.

వాసు : మీ చూపులు గుచ్చేస్తున్నాయండి రమ గారు..

రమ : నేను మీకు తెలుసా?

వాసు : తెలుసా.. నాకు మీరే కాదు మీదేగ్గరున్న గ్రహాలు కూడా పరిచయమే..

రమ : ఏంటండీ మీరేం మాట్లాడుతున్నారో నాకేం అర్ధంకాలేదు.. అంది భయంగానే..

వాసు : అదేనండి మీ జాకెట్ లో దాచారుగా సూర్యుడు చంద్రుడు.. రేపటి నుంచి సూర్య చంద్రుళ్ల నమస్కారాలు చేసుకోవాలి అందుకే మిమ్మల్ని తీసుకొస్తున్నా... జాగ్రత్తగా ఉండాలి మరీ...

రమ : వాసు నువ్వేనా...? అని ఏడుస్తూ గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

నాకు అప్పటికే రమ అత్త ఫిగర్ చూసి కింద లేచిపోయింది గట్టిగా పిర్రలని అదిమి పట్టి నామీదకి ఒత్తుకున్నాను.. తనకి నా వేడి వాడి తగిలిందేమో నన్ను చూసి ఏడుపుని నవ్వుగా మార్చేసింది.

రమ : రేయ్ నిన్ను.. ఛీ... అని ముందుకి నడిచింది.

వాసు : అత్తా..

రమ ముందుకు నడుస్తూనే నవ్వుతూ "ఆ..." అంది.

వాసు : నాక్కూడా అలా ఒకసారి కావాలె...

రమ : ఎలా?

వాసు : నేను కూడా పాట పెడతా.. నా ముందు డాన్స్ వెయ్యాలే..

రమ : నిన్ను... అంటూ ముందుకి వచ్చింది.

వాసు : ప్లీజ్ అత్తా నా కోసం..

రమ : సరేలే పదా..

వాసు : ఆమ్మో ఇప్పుడు కాదు..

రమ : నేనన్నది ఇప్పుడు కాదులే.. తరువాత చూద్దాం..

వాసు : మా మంచి అత్త.. అత్తా చిన్నప్పుడు నా పెదాలు నాకేదానివి కదా.. ఒకసారి అలా చెయ్యవే..

రమ : ముందు పదా..

వాసు : అక్కడ ప్రణీత ఉందే నిన్ను నన్ను చూసిందంటే చంపేసిద్ది.. అస్సలే దానికి డౌటు చిన్నప్పటి నుంచి..

రమ : ఏంటి? ప్రణీత వచ్చిందా.. ఎక్కడుంది?

వాసు : ఇంకెక్కడ ఉంటుంది.. నా ఇంట్లోనే..

రమ : అక్కడ వాళ్లు ఆ సుబ్బరాజు వాళ్లంతా ఉన్నారు... అని ఇంకేదేదో ఏడుస్తూ చెప్తుంటే

వాసు : అత్తా.. అత్త... ప్రణీత ఇంట్లో అమ్మా అన్నయ్యలతొ పాటు సేఫ్ గా ఉంది పదా చూద్దు..

రమ : అమ్మ వాళ్లు వచ్చారా.. అని వాళ్ళని చూడడానికి పరిగెత్తింది.

వాసు : అత్తా.. నీ ఎత్తులు భలే ఎగురుతున్నాయే ఇంకా స్పీడ్ గా పరిగెత్తు..

రమ : అంతే పరిగెత్తడం ఆపేసి నవ్వుతూ స్పీడ్ గా నడవటం మొదలెట్టింది...

[Pallaki]

20

రమ అత్త ముందు నడుస్తుంటే నేను వెనకాల తన అందాలు చూస్తూ నడుస్తున్నాను, ఇంతలో ఎవరో గుంపు మాట్లాడుకుంటూ ఉంటే అటు చూశాను..

రవి అన్న వాళ్లు....వెళ్లి పలకరిద్దామనుకున్నాను కానీ ఇందాకటి నుంచి నాలో ఉన్న కోరిక ఆగట్లేదు ముందు పద్మ దెగ్గరికి వెళ్లాలని ఆతృతగా ఇంట్లోకి వెళ్లిపోయాను..

ప్రణీత వాళ్ల అమ్మని చూసి పరిగెత్తుకుంటూ బైటికి వస్తుంటే నేను పద్మ కోసం లోపలికి పరిగెత్తాను, అప్పటికే రాత్రి ఎనిమిదవుతుంది పద్మ కనిపించలేదు ఇంతలో అమ్మ అన్నానికి పిలిచింది నిరాశగా అన్నానికి కూర్చున్నాను కానీ మానసంతా పద్మ చుట్టే ఉంది.. అన్నయ్య వాళ్లంతా భోజనానికి కూర్చున్నారు.. ప్రణీత రమ అత్త అందరూ కూర్చున్నారు.

అమ్మ : ఇవ్వాళ నేనే వండానురా వాసు..

వాసు :.....

అమ్మ : వాసు...

ప్రణీత : అన్నయ్యా...

అమ్మ : రేయ్...

వాసు : ఆ...! ఉన్నాను ఉన్నాను...

అమ్మ : ఏం ఆలోచిస్తున్నావ్?

వాసు : ఏం లేదు.. అన్నయ్య పెళ్లి గురించే..

అమ్మ : అవునురా ముందు అన్నయ్య పెళ్లి చెయ్యాలి... లేకపోతే నీది అవ్వదని భయంగా ఉందా..

వాసు : నాకు ఆ భయాలు ఏం లేవు.. ఆల్రెడీ ఒక పెళ్లి అయిపోయింది నాకు.

అమ్మ దగ్గుతూ "ఏంటి పెళ్ళైపోయిందా?"..

వాసు : ఆ.. ఒకటి అయిపోయింది ఇంకో పెళ్లి కోసం వెయిటింగ్ ఇక్కడ పద్మ కోసం.

అమ్మ : నిజంగానా?

వాసు : నవ్వుతూ... నా సంగతి తరువాతే బాబు ముందు అన్నయ్య సంగతి చూడండి అక్కడ పెళ్లి కూతురు ఆగలేకపోతుంది..

అమ్మ : ఎవర్రా?

వాసు : ఉందిలే కవిత అని... రేపు చూపిస్తా...

అమ్మ : అమ్మాయి మంచిదేనా ఎవరి తాలూకా.. అస్సలే నా కొడుకు రాముడు.. రాముడికి తగ్గ సీతని వెతకాలి అని నేను చూస్తుంటే.. నువ్వెవరెవరినో తీసుకొస్తా అంటున్నావ్... నాకు నచ్చకపోతే వద్దు ముందే చెప్తున్నా...

వాసు : అమ్మాయి ఎలాంటిదో నీ రాముడినే అడుగు.. ప్రేమించింది వాడే.. అనగానే అన్నయ్యకి ఎక్కిళ్ళు వచ్చి మంచినీళ్లు అని లోపలికి పరిగెత్తాడు నా వీపు మీద ఒక గుద్దు గుద్ది..

అమ్మకి అర్ధం అయిపోయింది.. సైలెంట్ గా అన్నం తింటుంది..


వాసు : ఏంటి మా ఏం మాట్లాడవే.. ఇప్పుడు పొగుడు నీ రాముడిని..

అన్నయ్య లోపలనుంచి కవితని పట్టుకుని మాముందుకు తీసుకొచ్చాడు..

వాసు : మొత్తానికి మా అన్నయకి ధైర్యం వచ్చింది.

అమ్మ : నువ్వు ఆ సర్పంచ్ కూతురువి కదూ..

అమ్మ ఆలోచించడం మొదలు పెట్టింది, లేచి అమ్మ ముందు మోకాళ్ళ మీద కూర్చున్నాను..

వాసు : అమ్మా.. మంచి పిల్లే.. ఇద్దరు ఒకరి కోసం ఒకరు ఇన్నేళ్లు వేచి ఉన్నారంటేనే తెలీట్లేదు జీవితాంతం ఆనందంగా బతుకుతారని.. ఒకరికొకరు మంచిది తోడే అమ్మా ఒప్పుకోవే..

అమ్మ నా తల మీద చెయ్యి వేసి అన్నయ్య వాళ్ళని ఒకసారి చూసింది.. కవిత వెంటనే వచ్చి అమ్మ ఆశీర్వాదం తీసుకుంది..

అమ్మ : వాసు నీకు సరిగానే అనిపిస్తుందా?

వాసు : అవును మా ఇద్దరు సరైన జోడి.. నువ్వే చూడు.. అని కవితని అన్నయ్య పక్కన నిలబెట్టి.. చూడముచ్చటగా లేరు..

అమ్మ : అవును.. అని చిన్నగా నవ్వింది.

అప్పుడు చూసాను పద్మని వెనక గోడ దెగ్గర నుంచి తొంగి చూస్తుంది, నన్ను చూడగానే తల దించుకుంది మౌనంగా.. సిగ్గుతోనెమో అనుకుని సర్థిచెప్పుకున్నాను..

అమ్మ వాళ్ళ తతంగం అంతా అయిపోయాక అందరూ పడుకోడానికి పది దాటింది.. చిన్నగా ఎవరి రూమ్ లోకి వారు వెళ్లడం మొదలెట్టారు.. అమ్మ తన రూమ్ లోకి తను... ప్రణీత రమ అత్త ఒక రూమ్ లోకి అన్నయ్య ఇంకో రూమ్ లోకి పద్మ కవితా ఇంకో రూమ్ లోకి వెళ్లారు..

ఇంకో పావుగంట ఎదురు చూసి అందరూ పడుకున్నారని రూఢీ చేసుకుని చిన్నగా కవిత వాళ్ల రూమ్ లోకి వెళ్ళాను.. లోపల అన్నయ్య కవిత ముచ్చట్లు పెట్టుకుంటున్నారు.. అన్నయ్య నన్ను చూసి లేచి నవ్వుకుంటూ వచ్చి కౌగిలించుకుని థాంక్స్ చెప్పాడు.. నెట్టేసాను...

వాసు : ఎహె.. లెగు.. ఏ టైం లో ఏం చెయ్యాలో కూడా తెలీదు ఈడీకి.. వదినా పద్మ ఎక్కడా?

కవిత : ఏమో వాసు.. ఇందాకే బైటికి వెళ్ళింది.. నాతో ప్రణీత దెగ్గరికి అని చెప్పింది..

వాసు : సరే.. నువ్వు అడ్డం లెగువురా బాబు.. (కింద కారిపోతుంది  నాకిక్కడ) అంటూ ప్రణీత వాళ్ల రూమ్ లోకి పరిగెత్తాను.

ప్రణీత వాళ్ల డోర్ కొట్టాను.. రమ అత్త తలుపు తీసింది.

రమ : ఏంట్రా ఈ టైంలో వచ్చావ్.. ఇప్పుడు కాదు.. పో..

వాసు : ఆ.. నీ బొందే... నీకోసం రాలేదు నేను.. పద్మ ఉందా లోపల..

రమ : లేదు.. ఎందుకు?

వాసు : అన్నీ కావాలే నీకు... అని చెయ్యి తీసుకుని నిగిడిన నా మొడ్డ మీద వేసుకున్నాను..

రమ : ఆదా సంగతి.. ఏమో నేను చూడలేదు..

వాసు : నీ.. పురుగులు పట్టి పోతారే మీరంతా.. ఇదేక్కడా చచ్చిందో అని లక్ష్మి మేడం రూమ్ కి వెళ్ళాను..

వాసు : మేడం... ఎలా ఉంది ఇప్పుడు?

లక్ష్మీ : బానే ఉన్నాను వాసు.. నాకోసం.. నువ్వు..

వాసు : అలా ఏం లేదు మేడం అయినా మీ అందాన్ని మర్చిపోగలనా.. మీ కొంటె చూపులు.. నేను మీ వైపు దొంగ చూపు చుసినప్పుడల్లా మీకు దొరికిపోడం నాకన్ని గుర్తున్నాయి లెండి.. ఇంతకి పద్మ వచ్చిందా..

లక్ష్మీ : లేదు వాసు..

వాసు : (అమ్మా... ఎక్కడికెళ్ళింది ఇది) సరే నేను రేపు మాట్లాడతాను మీరు పడుకోండి అని తిరిగి హాల్లోకి వచ్చాను.. ఇక మిగిలింది అమ్మ రూమే... లోపలికెళ్లాను.

అమ్మ దెగ్గర కూర్చుని మాట్లాడుతుంది.. ఏదో సీరియస్ గా..

వాసు : పద్మా ఇలా రా..

అమ్మ : దేనికి?

వాసు : చిన్న పని ఉందే.. మళ్ళీ పంపిస్తా..

అమ్మ : అది రాదు.. నాకు దానితో పని ఉంది.. ఎమట్లాడలన్నా అయితే ఇక్కడ మాట్లాడు లేకపోతే రేపు మాట్లాడుకో...

నాకు కోపం వచ్చింది.. రెండు అడుగుల్లో అమ్మ ముందుకు వెళ్లి కోపంగా చూస్తూ రెండు చేతులతో పద్మని ఎత్తుకుని బైటికి పరిగెత్తాను.. అమ్మకి నాలిక చూపించి ఎక్కిరిస్తూ.. అమ్మ కోపంగా బాధగా చూస్తుంటే... ఏదోలా అనిపించింది కానీ... ఆగకుండా నా రూమ్ లోకి తీసుకొచ్చి పద్మని మంచం మీద పండేసి వేగంగా వెళ్లి డోర్ పెట్టేసాను..

తిరిగి పద్మని చూసాను.. మంచం మీద కూర్చుని ఏడుస్తుంది.. అయోమయంగా వెళ్లి పద్మ కాళ్ళ దెగ్గర కూర్చున్నాను.. బైట అమ్మ తలుపు కొడుతుంది.

వాసు :
పద్మా.. ఏమైందే..
చెప్పవే... అలా ఏడవకే నేను చూడలేను..
పద్మ గడ్డం పట్టుకున్నాను..

పద్మా.. ఇప్పుడు వద్దా.. పెళ్లి అయ్యిందాక ఆగాలా.. ఇప్పుడు నీకిష్టం లేదా.. చెప్పవే నాకు అంత తొందర ఏం లేదు నీకెప్పుడు అంటే అప్పుడే చేసుకుందాం..

పద్మ ఇంకా మౌనంగానే ఏడుస్తుంది తప్ప తన దెగ్గర నుంచి సమాధానం లేదు... నా కళ్లెమ్మట నీళ్లు వచ్చేసాయి.

వాసు : పద్మా.. ఎవరినైనా ప్రేమించావా.. నిన్ను ఎప్పుడు అడగలేదు.. అస్సలు నేనంటే ఇష్టం ఉందా.. (చిన్నగా..) పద్మా.. నేనంటే ఇష్టం లేదా అని అడిగాను ఏడుపుని దిగమింగుకుంటూ...

పద్మ "బావా..." అని గట్టిగా ఏడుస్తూ నన్ను వాటేసుకుంది...

వాసు : బుజ్జి ఏమైందిరా.. చెప్పు... అలా ఏడవకురా నేను చూడలేను...

పద్మ : నేను కన్యని కాదు.. నీకు నన్ను అర్పించుకోడానికి నా దెగ్గర ఏం లేదు.. నన్ను చేరిచేసారు.. అని ఏడ్చేసింది...

రక్తం ఉడికిపోయింది నాకు...

వాసు : ఎవరు?

పద్మ నా గొంతులో కోపం చూసి భయపడి పోయింది..

పద్మ : బావా... వద్దు..

వాసు : ఎవర్రు....

పద్మ భయపడిపోయింది.. " ఆ రమణ... సర్పంచ్.. SI సుబ్బరాజు.." అని ఏడుస్తూ కూర్చుంది... ఇంకా అమ్మ తలుపులు బాదుతూనే ఉంది.. లేచి తలుపులు తీసాను.. అమ్మని ఒక చూపు చూసి బైటికి నడిచాను.. నన్ను పిలిచింది కానీ పలకలేదు..

ఇంటి నుంచి బైటికి వస్తుంటే... చెట్టుకు ఆనించిన గొడ్డలి కనపడింది.. తీసుకుని జీప్ లో వేసి జీపు బైటికి దూకించాను..

రూమ్ లోపలికి వెళ్ళిన జానకి పద్మని చూసి "చెప్పావా వాడికి?" అని అడిగింది..

పద్మ తెరుకుని బైటికి పరిగెత్తింది అంతలోపే వాసు జీప్ లో వెళ్లిపోవడం చూసి.. అర్జున్ దెగ్గరికి పరిగెత్తింది తన వెనకాలే జానకి..


పద్మ : బావా.. బావ..

అర్జున్ : పద్మా ఏమైందిరా ఎందుకు ఏడుస్తున్నావ్.. వెనకే వచ్చిన జానకి మొహంలో  ఆందోళన కనిపించి ఏదో జరిగిందని... ఏడుస్తున్న పద్మని చూసి "పద్మా ఏమైంది చెప్పు..

పద్మ : అది నన్ను పాడు చేశారని వాసు బావకి తెలిసింది... బావ ఒక్కడే ఆ సర్పంచ్ వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళాడు నాకు భయంగా ఉంది..

అర్జున్ : ఎ నా కొడుకు నీ మీద చెయ్యి వేసింది అని విపరీతమైన కోపంతొ పక్క రూంకెళ్లి కత్తి తీసుకుని వచ్చాడు కానీ కవిత కనిపించేసరికి ఆగాడు కానీ కోపం తగ్గలేదు..

కవిత తల దించుకుని చూస్తూ ఉండిపోయింది.. అర్జున్ వెళ్లి కవిత నుదిటి మీద ముద్దు పెట్టుకుని "ఇందులో నీ తప్పు లేదు" అని బైటికి వెళ్ళిపోయాడు..

పద్మ మోకాళ్ళ మీద ఏడుస్తూ కూర్చుండిపోయింది మొహానికి చేతులు అడ్డుపెట్టుకుని.. జానకి ఓదార్చుతుంది కానీ కవిత పద్మ దెగ్గరికి వెళ్లే ధైర్యం చెయ్యలేక పోయింది.. అన్యాయం చేసిందే తన వాళ్ళు కదా... బాధగా పద్మని చూస్తూ ఉండిపోయింది కన్నీళ్లతో అది జానకి గమనించింది..

ఈలోగా శబ్దాలకి అందరూ లేచి చూసుకుంటూ కవిత రూమ్ దెగ్గరికి వచ్చారు.. విషయం తెలుసుకుని బాధ పడ్డారు.. రమ ఏటో వెళుతుంటే.. ప్రణీత అడిగింది "అమ్మా ఎటు?" అని..

రమ : అక్కడికే ఇవ్వాళ వాళ్ల చావులు నేను చూడాలిసిందే..

దానికి అందరూ కవిత వైపు చూసారు.. కవిత కళ్ళు తుడుచుకుని పద్మ పక్కకి జరిగి.. పద్మ తల మీద చెయ్యి వేసి "పద్మా.. తప్పు చేసిన ఏ ఒక్కరు తప్పించుకోలేరు" అని కౌగిలించుకుంది వెన్ను మీద పాముతూ..

ప్రణీత వెంటనే బాలుకి ఫోన్ చేసి విషయం చెప్పింది... రమ కూడా బైలుదేరింది ఆవేశంగానే... తన వెంటే బాలు సునీల్ వాళ్లు కూడా...

రమణ తాగి ఇంకా మంచం మీద కూర్చుని సంతోషంగా పేకాట ఆడుకుంటున్నాడు తన ఫ్రెండ్స్ తొ కలిసి.. ఇంకోపక్క అంబులెన్సు లో సుబ్బరాజుని హాస్పిటల్ నుంచి డిశ్చార్జ్ చేసినట్టున్నారు నలుగురు కలిసి స్ట్రెచర్ దించుతున్నారు.. వరద రాజులు అంబులెన్సు ని చూస్తూ రూమ్ లోకి తీసుకెళ్లమని  చెప్తుండగానే.. ఇంటి ఇనప గేట్ బద్దలు కొట్టుకుంటూ వచ్చింది వాసు జీపు గాల్లోకి ఎగురుతూ..

జీపు గాల్లోనుంచి నెలమీద టైరు ఆనిందో లేదో వాసు గొడ్డలి అందుకుని డోర్ తీసి బైటికి దూకాడు.. జీప్ నేరుగా రమణ కూర్చున్న మంచం వైపు వెళ్లి గుద్దింది..

ఈలోపే వాసు గొడ్డలితో మొదటి వేటు స్ట్రెచర్ లో భయంగా చూస్తున్న సుబ్బరాజు మీద పడింది.. నాలుగు సార్లు గుండెల మీద నరికి మెడ మీద ఒక్క వేటు వేసాడు.. అంతే అది చూసిన రమణకి ఉచ్చ కారిపోయింది.. చుట్టు ఉన్న పనివాళ్ళు ఆ నరకడం చూసి ఏటోళ్ళు అటు ఇష్టమొచ్చినట్టు ప్రాణం అరిచేత్తో పట్టుకుని బైటికి పరిగెత్తారు.



లోపలికి పరిగెత్తుతున్న వరద రాజు మీదకి గొడ్డలి విసిరాడు వాసు..అది నేరుగా వీపులో దిగింది.. వెంటనే పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి కింద పడిన వరదరాజు వీపు నుంచి గొడ్డలి బైటికి లాగి.. వెల్లికల తిరిగేలా ఒక్క తన్ను తన్ని గుండె మీద కాలు వేసి అదిమిపట్టి మూడు వేట్లు వేసాడు మెడ మీద..

అప్పటికే అర్జున్ తన వెనకాలే రమ.. వాసు స్నేహితులు అందరూ లోపలికి వస్తుండగా వాళ్ళు చూసిన విషయాలు జీవితంలో ఎప్పటికి మరిచిపోలేరు... అందరూ నిలబడి చూస్తుండగానే..

రమణ కిందపడి వద్దు వద్దు అంటూ వెనక్కి పాకూతుంటే కాల్లో గొడ్డలి దించి దెగ్గరికి లాక్కుని పన్నెండు సార్లు నరికాడు చనిపోయాదని తెలిసినా చుట్టూ చూసాడు ఇంకెవరైనా ఉన్నారేమో అని కానీ ఎవ్వరు కనిపించకపోయేసరికి ఇంకో రెండు సార్లు నరికి మూడో సారి ఆ గొడ్డలి వాడి గుండెలో ఇరుక్కుపోవడం వల్ల వదిలేసి అక్కడే బాయికి ఆనుకుని కూర్చుండిపోయాడు.. ఒంటి నిండా రక్తంతొ..

అక్కడున్న ఎవ్వరూ వాసు దెగ్గరికి వెళ్ళడానికి ధైర్యం చాల్లేదు.. వాళ్ళ జీవితంలో అనుకోలేదు అలాంటి చావులు చూస్తారని ఒక్కొక్కరి గుండె ఆగిపోయినంత పని ఐయింది... చివరికి అర్జున్ కూడా తన చేతిలో ఉన్న కత్తి కింద పడిపోయింది నోరు తెరుచుకుని అలానే వాసు గాడి కోపాన్ని చూస్తున్నాడు..

కొంచెం ధైర్యం చేసి రమ ముందడుగు వేసింది.. వాసుని శాంతింపజేయాలని.. బాయిలో నీళ్లు చేది బిందె నీళ్లు వాసు తల మీద పోసింది.. వెంటనే మరొకసారి ఇంకో బిందె నీళ్లు చేది మళ్ళీ పోసింది..

వాసు కళ్ళు తుడుచుకుని లేచి నిలబడ్డాడు.. రమ అదిరిపోయి పక్కకి జరిగి నిలబడింది.. గేటు నుంచి బైటికి నడుస్తుంటే తన స్నేహితులు అన్నయ్య భయంతొ పక్కకి జరిగిపోయారు...

వాసు బైటికి నడిచాడు పద్మ కోసం...

[Pallaki]

అందరికి ధన్యవాదములు

[Pallaki]

ఆయన అక్కడ నుండే వచ్చి ఉంటే?

ఎక్కడనుంచి మిత్రమా?

[Pallaki]

అరణ్య.. గురించి ఎక్కడే కాని ఎలాంటి కామెంట్స్ నా తరపున ఉండవు

ధన్యవాదాలు మిత్రమా
అర్ధం చేసుకున్నారు
ఆ థ్రెడ్ లో మాత్రమే కామెంట్స్ వద్దాన్నాను
మిగతా అన్నీ థ్రెడ్ లలో అరణ్య గురించి ఏ కామెంట్స్ చేసిన పర్లేదు
అందులో మాత్రమే వద్దు
మిత్రులందరికీ... అందరికీ.... ❤️

[Pallaki]

బ్రో...మీరు హీరో పెరు అరణ్య అన్నారు....కానీ స్టోరీ లో హీరో పెరు శివ అని రాస్తున్నారు కదా?????
Reply plzzz

ఇద్దరు...
హీరోలే...

[Pallaki]

brother meeru writer ga work chestunara ( out of curiosity tho aduguthunna)

లేదండి..
రైటింగ్ అంటే చిన్నప్పటి నుంచి
ఇష్టం ఉండేది
దానికి తోడు నాకొక మంచి ప్లాట్ఫం దొరికింది.
❤️❤️

[Pallaki]

Bro update please

కొంచెం బిజీగా ఉండటం వల్ల రాయలేదు మిత్రమా

[Pallaki]

Aa kathalo iddaru hero la bro

అరణ్య

[Pallaki]

Wow interesting.......చూడాలి ఎలా ఉండబోతోందో......మీరు ఖచ్చితంగా ఆదరకొడతారులెండి..... yr):

ధన్యవాదాలు మిత్రమా ❤️

[Pallaki]

21

అలా రక్తపు మడుగులొంచి నడుచుకుంటూ ఇంటికి వస్తుంటే చెరువు గట్టు కనిపించి అక్కడికి వెళ్లి నీళ్లలో మునిగాను, చీకటిలో వెన్నల వెలుతురు తప్ప ఇంకెవ్వరు లేరు.

నీళ్లలో పడుకుని కళ్ళు మూసుకున్నాను తెల్లారే వరకు మెలుకువ రాలేదు పక్షుల అరుపులకి మేలుకవా వచ్చి లేచాను తెల్లవారింది కానీ ఇంకా చీకటి పోలేదు కళ్ళు తెరిచి పడుకొనే నా ఒంటి మీద రక్తపు మరకలు తుడుచుకున్నాను.

ఎవరో చెరువు దాటి అటు వైపు వెళుతున్నట్టనిపించి లేచి చూసాను, కళ్ళు తుడుచుకుని చూసాను ఆ ఆకారం పద్మదే తన వెనకాలే వెళ్ళాను, అటు ఇటు చూస్తూ వెళ్లి బస్సు స్టాప్ దెగ్గర చెట్టు చాటున నిల్చుంది.

టైం చూద్దామని జేబులోంచి ఫోన్ తీసాను, రాత్రంతా నీళ్లలో ఉండిపోవడం వల్ల పాడయినట్టుంది, నా పక్క నుంచి పక్క ఊరికి వెళ్లే వాళ్లు మొదటి బస్సుకు టైం అవుతుందని మాట్లాడుకోగా విన్నాను.

వెళ్లి బస్సు వచ్చే దెగ్గర నిల్చున్నాను ఒక ఐదు నిమిషాలకి బస్సు హారన్ వినిపించింది. బస్సు రాగానే చెట్టు చాటు నుండి బైటికి వచ్చి నన్ను చూసి ఆగిపోయింది.

వాసు : ఆగిపోయావే వెళ్ళిపో..

పద్మ : బావా...

వాసు : వెళ్ళు ఇది పోతే మళ్ళీ ఏడింటికే  బస్సు వచ్చేది, రెండు గంటలు మళ్ళీ చెట్టెనక దాక్కోవాలి. నన్ను వదిలేసి నువ్వు ఒక్కదానివే బతికేద్దామని నిర్ణయించేసుకున్నావు మొత్తానికి, నా పద్మ చాలా పెద్దదైపోయింది..

ఏడ్చుకుంటూ నా దెగ్గరికి వచ్చి నన్ను వాటేసుకుంది, కోపంలో అలానే నిల్చుండిపోయాను.. బస్సు వెళ్ళిపోయింది.

పద్మ : బావా.. అలా మాట్లాడకు, నేను తట్టుకోలేను.. నువ్వలా నా వెనక ఆశగా తిరుగుతుంటే నేను ఎంత నరకం అనుభవించానో నీకు తెలీదు, చిన్నప్పటి నుంచి నువ్వు తప్ప వేరే ధ్యాస లేదు నాకు... నీకు తెలుసు కదా... ఎందుకో నీకు చెప్పాక మళ్ళీ నీ మొహం చూడాలంటే ఎలాగో అనిపించి ఇలా వచ్చేసాను కానీ నువ్వు కనపడగానే అన్నీ పోయాయి.. నన్ను పట్టుకో.. నన్ను పట్టుకో బావా.. అని ఏడ్చేసింది.

పద్మని వాటేసుకుని గట్టిగా కళ్ళు మూసుకున్నాను, నేను తన వెనక తిరుగుతుంటే నా నుంచి దూరం పారిపోవడం గుర్తొచ్చి తన బాధ గుర్తొచ్చి ఇంకా ఏడుపు వచ్చేసింది.. పద్మని బలవంతంగా ఆ నీచులు అనుభవిస్తుంటే ఎలా తట్టుకుందో... అది గుర్తుకు రాగానే పద్మ వాళ్ల అమ్మ గుర్తొచ్చింది అన్నిటికి కారణం అదే దాన్ని వదిలేసి వచ్చాను.. కోపం ఇంకా పెరిగిపోయింది నాకు..

పద్మ నా ఆవేశం తాలుకు ఊపిరి గమనించిందేమో ఒక్కసారిగా నా పెదాలు అందుకుంది అలా ఎంత సేపు ముద్దు పెట్టుకున్నామో తెలీదు కానీ ఆ ముద్దుల్లో ఉన్నంత ప్రేమ ఎన్ని జన్మల తపస్సు చేసినా దొరకదు అనిపించింది నిజంగానే నేను అదృష్టవంతుడిని పద్మ నా జీవితంలో ఉండడం.

ఇంతలోనే నా వెనకాల రమ అత్త, అన్నయ్య, అమ్మ వాళ్లు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి మమ్మల్ని చూసి హమ్మయ్య అనుకున్నారు... ఆ చప్పుడు విని మా ఇద్దరి పెదాలు దూరమయ్యాయి.

కవిత : పద్మా అలా మమ్మల్ని వదిలేసి వెళ్లిపోవచ్చా, నువ్వు ఒక్క నిమిషం కనపడకపోతే చూడు ఎంతలా కంగారు పడ్డామో.. అని పద్మని కౌగిలించుకుంది.

అమ్మ కోపంగా పద్మని చూడటం గమనించాను తన చేతిలో ఏదో చీటీ ఉంది, నాకు అర్ధమైంది.. పద్మ ఏడుస్తూ అమ్మ ముందుకి వెళ్లి నిల్చుంది మౌనంగా.. చాచి పెట్టి కొట్టింది చెంప మీద... అమ్మ కళ్ళలో నీళ్లు... పద్మ అమ్మని హత్తుకుపోయింది ఇద్దరు వాటేసుకుని ఏడ్చుకున్నారు.

నేను అటు వైపు నడుస్తుండడం చూసి ప్రణీత అడిగింది "ఎక్కడికి అన్నయ్య?" అని.

అమ్మ పద్మతో పాటు అందరూ నా వైపు చూసారు.

వాసు : ఇప్పుడే వస్తాను.

అన్నయ్య : రవళి కోసమా?

వాసు : లేదు..

రమ : నువ్వెళ్ళినా అక్కడ ఎవ్వరు లేరు వాసు.. ఆ వరదరాజులు గాడి భార్య తన తమ్ముడితో పుట్టింటికి పంపించేసాడు ఇక ఆ రవళి బతికి లేదు.

వాసు : ఏమైంది?

రమ : మీ అన్న చంపేసాడు.

వాసు : (ఆశ్చర్యంగా) అన్నయ్యా... అంటూ తన వైపు చూసాను.

అర్జున్ : హా... మన పద్మ కి అన్యాయం చేసిన ఏ ఒక్కరు బతికి ఉండటం నాకు ఇష్టం లేదు.. అని పద్మ దెగ్గరికి వెళ్లి తన నుదిటి మీద ముద్దు ఇచ్చి నా దాకా నడిపించుకుంటూ వచ్చి తన చెయ్యి నా చేతిలో పెట్టాడు.. అమ్మతో సహా అందరూ ముందుకు నడుస్తుంటే వాళ్ళతో పాటే పద్మ చెయ్యందుకుని ఇంటికి నడుస్తున్నాను.

వాసు : పద్మా చూసావా.. నువ్వు ఇలాంటి పిచ్చి పనులు చేస్తే బాధ పడేది నేను ఒక్కడినే కాదు.. చూడు అమ్మ ఎలా ఏడ్చేసిందో.. ఎప్పుడు సౌమ్యంగా ఉండే పెద్ద బావ ఒకరిని చంపేసాడు.. కవితక్క వాళ్ల అన్నా నాన్న చనిపోయారన్న బాధకంటే నువ్వు ఇంట్లోనుంచి వచ్చేసావని బాధ పడుతుంది.. ఇంకెప్పుడు మమ్మల్ని ఇలా ఏడిపించకు.

పద్మ ఇంకేం మాట్లాడలేదు.. ఇంటికి వెళ్ళిపోయాము అందరం.. ఆడవాళ్లందరూ టిఫిన్ చెయ్యడానికి వెళ్లిపోయారు పద్మని నా రూమ్ లో ఒళ్ళో పడుకోబెట్టుకుని తన కురులు సర్దుతూ నిద్ర పోయేవరకు జో కొట్టి.. తను పడుకోగానే చిన్నగా తన కింద దిండు పెట్టి వదిన దెగ్గరికి వెళ్ళాను.

వదిన ఒక్కటే కిచెన్ లో పని చేసుకుంటుంది వెళ్లి పక్కనే నిల్చున్నాను, నన్ను చూసి ఏంటి అని సైగ చేసింది..

వాసు : అదీ..

కవిత : ఏం చెప్పకు.. నాకు నీ మీద కోపం లేదు.

వాసు : అది కాదు వదినా, ఎంతకాదన్నా నీకు మీ నాన్న అన్నయ్య... వాళ్ళని చంపింది నేనే.. ఇక్కడ నువ్వు రోజు నా మొహం చూడక తప్పదు..

కవిత : అందుకని..

వాసు : ఒక వేళ ఇక్కడ ఉండడం నీకు ఇష్టం లేకపోతే.. నువ్వు అన్నయ్యా...

కవిత : (కోపంగా) వాసు.. అలా మాట్లాడకు.. నిన్న నువ్వు కోపంగా వెళ్ళినప్పుడే నాకు తెలుసు.. నిజమే కొంత బాధ పడ్డాను కానీ చేసిన పాపం పండక తప్పదు, ఎంతో మంది ఉసురు పోసుకున్నారు. ఇక ఇన్నేళ్లు దూరంగా ఉన్న అన్నతమ్ములని విడతీస్తానని ఎలా అనుకున్నావ్.

వెళ్ళు ఎక్కువగా అలోచించి బాధపడకు, జరిగేందేదో జరిగిపోయింది ఇక నుంచి అందరం ఆనందంగా ఉండటానికి ప్రయత్నిద్దాం.

అక్కడనుంచి బైటికి వచ్చాను అమ్మ కనిపించింది మొత్తం విన్నట్టుంది.. నేరుగా నా రూమ్ కెళ్ళి డోర్ పెట్టేసి పద్మని కౌగిలించుకుని పడుకున్నాను... వాళ్ల అమ్మని చంపినందుకు ఒక్క మాట కాదు కనీసం తన చూపులో కూడా తేడా తెలియనివ్వలేదు.. అదీ నా పద్మ.. వెచ్చగా కళ్ళు మూసుకున్నాను.

[Pallaki]

22

వాసుతో మాట్లాడదామని రూమ్ లోకి వచ్చిన జానకి వాసు పద్మా ఇద్దరు ఒకరికోసం ఒకరు అన్నట్టుగా కౌగిలించుకుని పడుకునేసరికి చిన్న పిల్లలా అనిపించారు.

తన రూంలోకి వెళ్తున్న అర్జున్ కూడా తన అమ్మ అలా డోర్ దెగ్గర నిల్చొడం చూసి వెళ్లి జానకి భుజం మీద చెయ్యి వేసి తను కూడా చూసాడు.

జానకి పెద్ద కొడుకు భుజం మీద ఒరిగిపోయి, "చూడరా వాళ్ళని"...

అర్జున్ : అవును అమ్మా... కొన్ని దేవుడు వాళ్ళ కోసమే పుట్టిస్తాడంటారు.. పద్మని వాసుని చూస్తే నాకు అలానే అనిపిస్తుంది.

జానకి : వాడు చూసావా.. పద్మని చెరిచారని తెలిసి వాళ్ల మీద కోప్పడ్డాడే తప్ప పద్మ మీద ఇంత కూడా జాలి గాని అనుమానం గాని , చీరాకు గాని ఏమి లేవు దాని మీద ప్రేమ తప్ప..

అర్జున్ : అవును...

జానకి : (అర్జున్ ని ముద్దు చేస్తూ) నువ్వు కూడా.. కవిత కుటుంబం వల్ల మనకి ఇంత అన్యాయం జరిగినా, నువ్వవేమి పట్టించుకోలేదు కవితని దెగ్గరికి తీసుకున్నావ్.. నిజంగా నేను చాలా మంచి కొడుకులని కన్నాను.. (అని నుదిటి మీద ముద్దు పెట్టుకుంది)

అర్జున్ : అవును అమ్మా... నువ్వు మమ్మల్ని చాలా బాగా పెంచావు (తన రెండు భుజాలు పట్టుకుని)... పదా తిందాం.. అని జానకిని తీసుకెళ్తూ డోర్ దెగ్గరికి వేసాడు.

అందరూ కూర్చుని తింటున్నారు, లక్ష్మి గారు కూడా.. ప్రణీత కవిత వడ్డీస్తుంటే మిగిలిన అందరూ కూర్చున్నారు.

అర్జున్ : అమ్మా...

జానకి : ఆ...

అర్జున్ : నాకు భయంగా ఉందమ్మా, వాడిని చూస్తుంటే.. కోపం వస్తే ఏం చేస్తాడో వాడికే తెలీదు అస్సలు కంట్రోల్లో ఉండడు.

రమ : ఏం కాదులే అర్జున్.. వాడు ఏం చేసినా నీకోసం అక్క కోసమే.. ఇక మీ పెళ్లిళ్లు కూడా చేసేస్తే ఒక పని అయిపోద్ది.. ఏమంటావ్ అక్కా..

జానకి : సాయంత్రం మాట్లాడదాం.

......
......
......

మెలుకువ వచ్చి చూసేసరికి ఇంకా పద్మ నిద్ర పోతూనే ఉంది కళ్ళ మీద ముద్దు పెట్టాను, టైం చూస్తే మూడవుతుంది.. పద్మ కూడా లేచింది.

వాసు : ఉండు అన్నం పెట్టుకొస్తా.

పద్మ : హ్మ్మ్...

లేచి కిచెన్ లోకి వెళ్లి ఒకేసారి ప్లేట్ నిండా అన్నం పెట్టుకుని కూర వేసి వెనక్కి తిరిగాను.. ప్రణీత నిల్చొని నవ్వుతూ చూస్తుంది.

వాసు : ఏంటే..?

ప్రణీత : పద్మ వదినకా?

వాసు : అవును..

ప్రణీత : తినిపిస్తున్నావా?

వాసు : మ్మ్.. మ్మ్.. మ్మ్..

ప్రణీత : అబ్బా.. నాకు కూడా నీలాంటి వాడు భర్తగా రావాలి అన్నయ్య.

వాసు : వస్తాడు లే.

ప్రణీత : ఏం వస్తాడు.. వాడికి తినడం మాత్రమే తెలుసు.. అని గోనిగింది.

వాసు : మనమే మార్చుకోవాలి ప్రణీత.. లేదా మనం మారాలి.

ప్రణీత : హా ఏంటి?

వాసు : మాకు తెలుసులే.. ఎళ్లేళ్లు..

ప్రణీత అక్కడనుంచి తుర్రుమంది..  వెళ్లి కవిత దెగ్గర కూర్చుంది..

కవిత : ఏంటి ప్రణీత ఏదో హడావిడిలో ఉన్నావ్..

ప్రణీత : ప్రణీతకి ఏం చెప్పాలో తెలీక..నీకోటి తెలుసా.. వాసు అన్నయ్య పద్మ ఒదినకి అన్నం తినిపిస్తున్నాడు..

సరిగ్గా అప్పుడే లోపలికి వచ్చాడు అర్జున్..

కవిత : అలాంటి భర్తలు దొరకాలంటే రాసి పెట్టి ఉండాలి.. నాకూ దొరికాడు ఒకడు.

అర్జున్ : ఏంటి... ఏమైంది ఇప్పుడు?

కవిత : చూపిస్తా రా అని చేతిలో వాటర్ బాటిల్ తీసుకుని అర్జున్ చెయ్యి పట్టుకు వెళ్ళింది వాసు రూమ్ కి. ప్రణీత కూడా వాళ్ళ వెనకాలే వెళ్ళింది అది గమనించిన రమ కూడా వాళ్ళ వెనకాలే వెళ్ళింది.

అందరూ తొంగి చూస్తున్నారు ఏంటా అని.. జానకి అది చూసి నవ్వుకుంటూ తన రూమ్ లోకి వెళ్ళింది.

పద్మ : ఇంక చాలు బావ కడుపు నిండిపోయింది.

వాసు : కడుపు నిండినా పండినా... ఇంకా పెట్టించుకోవాలే మొద్దు.. అని బుగ్గని గిల్లాను.

ఆ మాటలు అక్కడున్న ఎవ్వరికి అర్ధంకాక పోయినా రమకి అర్ధం అయ్యి గట్టిగా నవ్వేసింది.. దానికి వాసు పద్మ ఇద్దరు డోర్ వైపు చూసి అందరూ అక్కడే ఉండేసరికి పద్మ వాసు కౌగిలిలో దాక్కుంది సిగ్గుతో... కవిత నవ్వుతూ లోపలికి వచ్చి బాటిల్ అంటూ తన చేతిలో ఉన్న వాటర్ బాటిల్ కింద పెట్టేసి వెళ్ళిపోయింది.

తినేసి ఇద్దరం ఇన్నేళ్లలో మాట్లాడుకోవాల్సిన మధురమైన మాటలు ఎన్నెన్నో మాట్లాడుకుంటూ గడిపేశాము. అప్పటికే సాయంత్రం అవ్వడంతో పద్మ బైటికి వెళదాం అని లేచింది.

పద్మ ఓణి పట్టుకులాగాను నా ఒళ్ళోకి వచ్చి పడింది, తన మొహంలో మొహం పెట్టి చూస్తూ ఓణి లాగేసి తన చుట్టూ చుట్టి నా దెగ్గరికి లాక్కుని పద్మ పెదాలు అందుకున్నాను.

మూడు నిమిషాల వరకు ఓపిక పట్టి ఇక తన వల్లకాక వదిలించుకుని గట్టిగా ఊపిరి పీలుస్తూ తమకంగా వాసు కళ్ళలో కళ్ళు పెట్టి చూసి లేచి నిలబడింది.

చిన్నగా తన నడుము పట్టుకున్నాను.. పద్మ కళ్ళు మూసుకుంది  లంగా కొంచెం కిందకి లాగి తన బొడ్డు కనిపించగానే నాలిక దూర్చేసాను.. పద్మ మొహం పక్కకి తిప్పేస్తూ తన పెదాలని తనే కొరుక్కుంటూ తరువాత నేనేం చేస్తానా అని చూస్తుంది.

లంగా ఇంకా కిందకి లాగేసి లోపల డ్రాయర్ కూడా లాగేసాను తన పూకు చూస్తూ... చిన్నగా అక్కడ ముక్కు పెట్టి వాసన చూసాను, అదే సమయానికి పద్మ ఊపిరి పీల్చుకోడం కూడా విన్నాను..

చిన్నగా నాలికతో కొంచెం కొంచెం నాకుతూ ఒక్కసారిగా నోట్లో కుక్కేసుకున్నాను మొత్తం... పద్మ చిన్నగా మూలగడం నా చెవులకి వినపడుతూనే ఉంది ఇంకా ఓపెన్ అవ్వట్లేదు సిగ్గుపడుతుంది అని అర్ధం అయ్యింది.

అలా తనకి కారిపోయేంతవరకు నాకి,  నా ఒళ్ళోకి తీసుకుని  నా బట్టలు కూడా విప్పేసి తనని నా పక్కలో పండేసుకుని చిన్నగా నా దండాన్ని దించాను.. చిన్నగా అరిచింది..

పద్మ : బావా... మెల్లగా... నొప్పి.

తన నుదిటి మీద ముద్దు పెట్టుకుని పెదాలు అందుకుని మిగిలిన మొత్తాన్ని దించేసి దంచడం మొదలు పెట్టాను.. అలా ఒక ఐదు నిమిషాలకి పద్మ మీదకి ఎక్కేసి మళ్ళీ మొదలెట్టాను పద్మ ఎదురోత్తులు ఇవ్వకపోడంతో నేనే తన వీపు కింద చెయ్యి వేసి గాల్లోకి లేపుతూ అందిన చోట కొరుకుతూ కింద కొడుతున్నాను దాని వల్ల తమకంతో పద్మ ఇంద్రధనస్సులా వెనక్కి వాలిపోయింది అలా ఒకరి కౌగిలిలో ఒకరం బట్టలు లేకుండానే గాలి కూడా దూరనంతగా పద్మని నా మీద పడుకోబెట్టుకుని ఇద్దరం నిద్రలోకి జారుకున్నాం
.
.
.
.

రాత్రికి అందరూ భోజనానికి కూర్చున్నారు... కవిత.. వాసు రూమ్ దెగ్గరికి వెళుతుంటే.. జానకి పిలిచింది.

కవిత : వాసు వాళ్ళని పిలుస్తాను అత్తయ్య.

జానకి : వాళ్లే వస్తారులే కవితా నువ్వు రా కూర్చో.. కవిత ఇంకేం మాట్లాడకుండా కూర్చుంది భోజనానికి.

రమ : నీకేం తెలీదే కవితా.

కవితకి ఏం అర్ధంకాక మెలకుండా భోజనం చేస్తుంది. జానకి అది చూసి నవ్వుకుంది మనసులోనే..

నాకు మెలుకువ వచ్చి లేచి చూసేసరికి అప్పటికే రాత్రి ఎనిమిదవుతుంది.. ఆమ్మో.. అందరూ భోజనానికి కూర్చొనే ఉంటారు అని పద్మని లేపి తను నిద్ర మత్తులో ఉండగానే బాత్రూం లోకి తీసుకెళ్లి షవర్ ఆన్ చేసి పద్మకి స్నానం చేపించి నేను చేసాను.

ఇద్దరం రూమ్ లోకి వచ్చి నేను బట్టలు వేసుకున్నాను.. పద్మ బట్టలు లేక చేతులెత్తేసింది.. నేను పద్మ బట్టలు తీసుకొద్దామని డోర్ దెగ్గరికి వెళ్లాను.

పద్మ : బావా డోర్ తీసే ఉంది... అంటే ఎంత మంది చూసారో ఏమో.. అని భయపడింది.

వాసు : కొత్తగా ఏం చూస్తారులే అందరూ అందులో ఆరి తెరిన వాళ్ళేలే.. అని బైటికి వెళ్ళాను...

నా రూమ్ నుంచి పద్మ రూమ్ కి వెళ్తుండగా మధ్యలో అందరూ డైనింగ్ టేబుల్ మీద కూర్చుని అన్నం తింటున్నారు నేను రాగానే నన్ను చూసారు అందరికి నవ్వుతున్న నా మొహం చూపించి పద్మ రూమ్ లోకి వెళ్లి తన లంగా ఓణి జాకెట్ తీసుకుని కవర్ కోసం చూసాను కానీ దొరకలేదు.

జాకెట్ జేబులో పెట్టుకుని లంగా ఓణి వెనకాల పెట్టుకుని ఒక్కసారి స్పీడ్ గా దాటేశాను తింటున్న వాళ్లందరికీ ఎలాగో కనిపిస్తుందని తెలుసు కానీ తప్పదు.

కవితకి ఇప్పుడు మాటర్ అర్ధమైంది..

పద్మ లంగా ఓణి తీసుకుని "జాకెట్ ఏది?"..

జేబులోనుంచి తీసిచ్చాను.

పద్మ : నువ్వు.. నిన్ను బావా.... అని నవ్వుతూ సిగ్గుపడుతూ తీసుకుంది.

నేను బైటికి వచ్చి అమ్మ పక్కన చైర్ లో కూర్చుని అన్నం పెట్టుకున్నాను తల ఎత్తకుండా అందరూ ముసి ముసి నవ్వులు నాకు వినపడుతూనే ఉన్నాయి అమ్మవి కూడా.

చిన్నగా అమ్మ తొడ మీద గిచ్చాను... నవ్వకు అని..

వెనకాలే ఒక రెండు నిమిషాల తరువాత పద్మ ఏం జరగనట్టు నటిస్తూ అందరి ముందుకు వచ్చింది.. ఆ నటన చూసేసరికి అందరికీ నవ్వొచ్చినట్టుంది అందరూ నవ్వుతున్నారు..

పద్మకి కూడా అర్ధం అయ్యి ముందు చిన్నగా నవ్వి తల దించుకుంది, ఇక అందరూ అలా ఎగతాలిగా చూసేసరికి పద్మ "చూడత్తయ్యా.. వీళ్ళు" అని అమ్మ దెగ్గరికి వెళ్ళింది.

జానకి : ఏయ్ ఏంటి మీరు.. మెలకుండా తినండి అని తన అన్నం ముగించి పద్మ కి అన్నం వడ్డించింది తన తల మీద ముద్దు పెట్టి మళ్ళీ కూర్చుంది.

జానకి : వాసు ఇవ్వాళ పంతులు గారికి కబురు చేసాను పెళ్ళికి ముహుర్తాలు ఎప్పుడు పెట్టించమంటావ్?

వాసు : నీ ఇష్టం.. మూడు పెళ్లిళ్లు ఒకేసారి జరిపించు.

రమ : మూడా...?

వాసు : హా... నాది అన్నయ్యది ఇక మా చిట్టి చెల్లెలిది.. మంచి సంబంధం చూసాను, నాకు నచ్చిందంటే ప్రణీతకి కూడా నచ్చుతుంది ఏం ప్రణీతా?

ఆ మాటలు వినగానే రమ కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగితే... అన్నం తినేసి చెయ్యి కడుక్కుని వచ్చి కూర్చున్న ప్రణీత మొహంలో మాత్రం ఒక్కసారిగా రంగులు మారిపోయాయి.

వాసు : ప్రణీతకి నేను చూసిన సంబంధం ఇష్టం లేనట్టుంది.

ప్రణీత లేచి వాసు దెగ్గర మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని "నీ కంటే నాకు ఏది ఎక్కువ కాదు అన్నయ్య, నువ్వు అన్నీ ఆలోచించే ఉంటావుగా నీ ఇష్ట ప్రకారమే కానివ్వు"...

వాసు : అది నా చెల్లెలంటే.. అని ప్రణీత తల నిమురుతూ ఉండగా.. అమ్మ అడిగింది.

జానకి : ఇంతకీ అబ్బాయి ఎవరు?

వాసు : నా ఫ్రెండ్ బాలు మా...

అంతే ప్రణీత ఆనందంగా ఏడుస్తూ వాసుని వాటేసుకుంది..
రమ వాళ్లు అందరూ ఆశ్చర్యపోతుండగా..

వాసు : నా చెల్లెలికి ఏం కావాLలో నాకు తెలీదా.. హా...?
రేపే మాట్లాడదాం.. సరేనా.. అని ప్రణీతని బుజ్జగిస్తూ.. ఏమ్మా? అంటూ అమ్మని చూసాను.

జానకి : అలానే రేపు కబురు చేసి వచ్చి అమ్మాయిని చూసుకోమను.. పొద్దున్నే పదకొండు గంటలకి రమ్మను.

వాసు : మూడింటికి కూడా బానే ఉంది మా.. ఇన్నేళ్ల తరువాత మన ఇంట్లో మొదటి విశేషం.. నా పెద్ద భార్య లేకుండా జరగడం నాకు ఇష్టం లేదు తనని కూడా రాననీ..

అంతే అందరి నోళ్లు పడిపోయాయి.. జానకి ఆశ్చర్యంగా అర్జున్ వైపు చూసింది... అర్జున్ "నాకేం తెలీదు నేను ఇప్పుడే వినడం" అన్నాడు.

జానకి పద్మ వైపు చూసింది...

పద్మ : నాకు ఇందాకే చెప్పాడు అత్తయ్య.. మీకంటే ఒక నాలుగు గంటలు ముందు తెలుసు అంతే..

వాసు : ఎందుకు అందరూ అంత షాక్ అవుతున్నారు, మీకు ఇంతక ముందే చెప్పాగా..

కవిత : ఎప్పుడు?

వాసు : అదే మొన్న మాటల్లో పడి చెప్పాగా..

జానకి : ఏదొ నవ్వులాటకి చెప్పావ్ అనుకున్నాం రా..

వాసు : నేను సీరియస్ గానే చెప్పాను, మీరు కామెడి గా తీసుకున్నారు.. నా తప్పు లేదు.

అమ్మ కోపంగా చూసింది... లేచి అమ్మ దెగ్గరికి వెళ్ళాను..

వాసు : అమ్మా మంచిదే.. మీ అందరికీ తెలుసు.. పైగా నీకు నచ్చిన పిల్లే కాదు పిడుగే..

రమ : మనందరికీ తెలిసిన పిల్ల ఎవరబ్బా...!

ప్రణీత : ఏమో.. నాకు ఫ్రెండ్స్ కూడా లేరు..

కవిత : మన ఊరు అమ్మాయేనా?

వాసు : మన ఊరే..

జానకి : (కోపంగా) సస్పెన్స్ లో పెట్టకుండా...ఎవరో చెప్పి చావు.

వాసు : శృతి..

జానకి కుర్చీ లోనుంచి లేచి నిల్చుంది.. ఆశ్చర్యంగా కోపంగా..

జానకి : ఏ శృతి?

వాసు : మన శృతే.. నా టీచర్.. నా శృతి..

జానకి : శృతి.. నువ్వు.. ఎలా.. ఎక్కడ కలిశారు.. మళ్ళీ.. తనకి పెళ్లయిందిగా.. అని కోపంలో తడబడుతుంటే పద్మ వెళ్లి అమ్మ చెయ్యి పట్టుకుంది... అమ్మ పద్మ చెయ్యిని విధిలించి కొట్టింది.

వాసు : రేపు వస్తుంది.. తనే చెప్తుందిలే వివరంగా..

అమ్మ ఇంకేం వినకుండా లోపలికి వెళ్ళిపోయింది.. తన వెనకాలే నన్ను చూస్తూ పద్మ కూడా అమ్మ వెనకాలే వెళ్ళిపోయింది.

[Pallaki]

మిత్రులందరికీ
తొలి ఏకాదశి మరియు బక్రీద్
శుభాకాంక్షలు

[Pallaki]

మిత్రులందరికీ ధన్యవాదములు ❤️

అప్డేట్ రాస్తున్నాను...