[game40it]

Ennachu bro English la update panni 3 days aachu tamil ah kandukave matreenga ennachu bro please update bro

Day before yesterday thaane english update bro . Ippothu Thamil update poda poren. Naduvil oru naal thaane aachu.

[game40it]

சரவணன் மிகவும் கோபமடைந்தான். அந்த அயோக்கியன் பிரபு தான் சொன்னதை விட ஒரு நாள் முன்னதாகவே திரும்பி வந்திருக்கான். அப்படி இருந்தால் கூட அது மட்டும் ஒரு பிரச்சினை அல்ல. இதை அவன் தானக்கு தெரிவிக்கவில்லை என்பது கூட தானக்கு ஒரு பிரச்சினை அல்ல. இருப்பினும், அந்த ஒழுக்கம் கெட்டவன் தனது மனைவியுடன், அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, மீண்டும் உடலுறவு கொண்டுருப்பான் என்று தான் கடுமையாக சந்தேகப்பதில் உண்மை அநேகமாக இருக்கும் என்பது தான் பிரச்சனை. பிரபு தன் மனைவியை அனுபவித்தது ஒன்றும் புதிதல்ல என்று சரவணனுக்கு தெரியும் ஆனாலும் முன்புக்கும் இப்போதைக்கும் வித்யாசம் இருக்கு.

 
இதற்கு உறுதியான ஆதாரம் தன்னிடம்  இல்லை என்றாலும், சரவணன்  தன் சந்தேகங்களில் தவறில்லை என்று உறுதியாக நம்பினான். நண்பரின்  மனைவியை அவன் இச்சைக்காக கற்பிழக்க செய்து அனுபவித்து அதன்  மூலம் அந்த நண்பனுக்கு  நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்வதில் எந்தவிதமான தயக்கமும் இல்லாத ஒருவனிடம் வேறு எந்தவிதமான நடத்தையை எதிர்பார்க்க முடியும். நேற்று வீடு திரும்பிய பின்பு மீராவின் நடத்தைதான் அவனது சந்தேகத்தைத் தூண்டியது. அவள் சாதாரணமாக நடந்து கொள்ள முயன்றாலும், அவள் அவன் முகத்தைப் பார்த்து சரியாகப் பேச முடியவில்லை. மறுபடியும் தனது முன்னாள் காதலன் திடீரென இங்கு வந்துவிட்டதால் அவளுக்கு மன அழுத்தமாக இருக்கு என்று அவன் அதை முதலில் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அவன் அதைப் பற்றி அதிகம் சிந்திக்கவும் இல்லை.
 
டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்த சோபாவில் சரவணன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவன் எப்பதும் போல சோபாவில் கையை வைத்திருந்தான் . இருக்கையின் பகுதிக்கும் சோபாவின் பின்புறத்திற்கும் இணைக்கும் இடத்தின் இடையில் விரல்களைத் தள்ளி வைத்து உட்காரும் பழக்கம் சரவணனுக்கு இருந்தது. அப்போதுதான் அவனது விரல்கள் இடுக்கில் ஏதோ இருப்பதை உணர்ந்தன. அப்போதும் அவன் அதற்கு அதிக கவனம் கொடுக்கவில்லை, டிவியில் நிகழ்ச்சியில் தான் தொடர்ந்து கவனம் செலுத்தி வந்தான். அவனது விரல் அதன் மேல் மீண்டும் படும் போது தான், என்ன அப்படி அங்கே இருக்கு என்று அவன் அது சிக்கி இருக்கும் இடத்திலிருந்து விரலால் தோண்டி எடுத்தான்.
 
நசுக்கப்பட்ட ஜாதிமல்லியின் மொட்டு அது என்று கண்டதும் அவன்  அதிர்ச்சியடைந்தான். மீரா கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக ஜாதிமல்லியை  வாங்குவதை நிறுத்திவிட்டாள். அது அங்கே இருபதுக்கு  வாய்ப்பில்லை.. என்றாலன்றி .. என்றாலன்றி... ஆம், குறைந்த வாழ்க்கை இங்கு வந்திருக்க வேண்டும். மீரா அவருடன் சாதாரணமாக பேசுவதில் ஏன் சிரமப்பட்டார் என்பதை இப்போது அவனால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. குற்ற உணர்ச்சி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆயினும், பிரபுவை தனியாக சந்தித்த முதல் சந்தர்ப்பதிலையே மீரா தன்னை மீண்டும் முகிலு மனதோடு அவனுக்கு கொடுத்தது வேதனையாக இருந்தது. இப்போது இன்னொரு விஷயமும் அவன் மனதில் தோன்றியது. அவனது படுக்கையில் புதிய படுக்கை விரிப்பு மாற்றி இருந்தன. அதாவது, பிரபு தனது மனைவியுடன் தனது படுக்கையில் எப்போதும் உடலுறவு கொள்ள கூடாது என்று அவன் நேரடியாக தடை விதித்திருந்தாலும், பிரபு தனது எச்சரிக்கைகள் அனைத்தையும் புறக்கணித்து, அங்கு மீராவைப் புரட்டி எடுத்து ஓழ்த்திருக்கான்.
 
ஆமாம், இதைப் பற்றி இன்னும் ஏன் உறு  விழிப்பாக சொல்ல வேண்டும். அவர்கள் ஆசை தீர ஓழ்திருக்கர்கள். அதை வேறு எந்த நல்ல விதத்திலும் சொல்ல முடியாது. அவனது சொந்த வீட்டில், அவனது சொந்த படுக்கையில் காம வெறியில் விலங்குகளைப் போல அவர்கள் புணர்ந்து மகிழ்ந்திருக்கர்கள். எந்தவொரு மனிதனின் பொறுமையையும் இறுதியில் உடைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு. அது இப்போது சரவணனுக்கு நடந்துவிட்டது. இனி அவன் பிரபுவுடன் கண்ணியமாக நடந்து கொள்ள முயற்சிக்கப் போவதில்லை. பொறுமையை இழந்தால் அவன் சுயரூபம் என்னவென்று பிரபுவுக்கு தெரியப்போகுது. மீராவின் பங்கும் இந்த துரோகத்தில் இருந்தும் அவனால் இன்னும் அவளை சபிக்க முடியவில்லை. அவனை பொருத்தவரை அவள் ஒரு ஒழுக்கவரம்பற்ற காமுகனின் மோசமான சாதுர்ய செயலுக்கு இரை ஆகிவிட்டாள். பிரபு அவள் தனிமையை பயன்படுத்தி, அவள் மன ஏக்கத்தை அவன் லாபத்துக்கு உபகயித்து, அவளை தப்பு செய்ய தூண்டிவிட  இல்லாவிட்டால், அவள் ஒருவரின் மனைவி என்ற கட்டுப்பாட்டில்  இருந்து தானாக விலகிச் செல்வதைபற்றி நினைத்திருக்க கூட மாட்டாள்.
 
சரவணன் பிரபுவின் வீட்டிற்கு தொலைபேசியில் அழைத்து, பிரபு சென்னையில் இருந்து எப்போது திரும்பி வருவான் என்று எதிர்பார்க்க படுத்து என்று  சாதாரணமாக கேட்பது போல பிரபுவின் தாயிடம் கேட்டான்.
 
பிரபுவின் தாயார் பதற்றமடைந்தார். பிரபு மற்றும் அவனது  (சரவணனின்) குடும்பத்தின் விஷயங்கள் பொருத்தவரை அவளுக்கு  எப்போதும் பீதி எட்டப்படும்.
 
"அவன் இன்று மதியும் திரும்பி வந்தான், ஏன்,என்ன விஷயம், எதுவும் பிரச்சனையா?"
 
சரவணன் அவள் குரலில் இருந்த பயத்தை உணர முடிந்தது.
 
"ஒன்னும் இல்ல அம்மா, நான் சும்மா தான் கேட்டேன். அவன் தந்தை இறுதிச் சடங்கு முடிந்ததில் இருந்து நான் அவனைப் பார்க்கவில்லை, அதனால்தான், "சரவணன் அந்த தாயின் ஐயப்பாடு அகற்றுகிற வகையில்  பேசினான்.
 
பிரபுவின் தாய் கொஞ்சம் சமாதானம் அடைந்தாள். "அப்படியா பா, அவனை கூப்பிடுட்டும்மா?"
 
"இல்ல மா, எனக்கு இப்போ கொஞ்சம் வேலை இருக்கு நான் அவனிடம் நாளைக்கு பேசுறேன்."
 
மீரா சமையல் அறையில் மும்முரமாக வேளையில் இருந்ததால் சரவணன் மெதுவாக போனில் பேசியது தெரியாது. போனை வைத்தபிறகு சரவணன் யோசித்தான்.  உறுதி ஆகிவிட்டது. பிரபு சொன்ன நேரத்துக்கு முன்பே திரும்பி வந்துட்டான், அதுவும் வந்தவுடன் நேராக என் வீட்டுக்கு வந்திருக்கான். பிரபு தனது சொந்த மனைவியையும் குழந்தையையும் பார்ப்பதை விட அவன் மனைவியைப் பார்ப்பதில் அதிக ஆர்வம் கொண்டிருந்தான். மீரா மீதான அவனது காமம் இந்த அளவுக்கு வலுவானது. அதுவும் என் மனைவி அவனுக்கு தன்னை கொடுத்துவிடுவாள் என்று என்ன நம்பிக்கை இருந்தால் பிரபு வரும் போது மீராவுக்கு ஜாதிமல்லிசாரம் வாங்கி வந்திருப்பான் என்று வருத்தப்பட்டான் சரவணன். மீராவும் அவனை  ஏமாற்றவில்லை, என்ன விளக்கம் அல்லது சமாதானம் சொன்னான்னோ, அப்போதே அவன் இச்சைக்கு இணங்கிவிட்டாள்.
 
அவனது வீட்டில் கிடைத்த தனிமையில், அவர்கள் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக அவர்கள் ஏங்கிக்கொண்டிருந்த எல்லாவிதமான இன்ப உரசலும் செய்திருக்க வேண்டும். அவன் அவள் உதடுகள், அவளது மார்பகங்கள், அவளது புண்டையை ருசிக்க விரும்பியிருப்பான், அதை செய்து இருப்பான். அவளும் அவனது ஆண்மையை அவள் மிருதுவான இதழ்கள் உறிஞ்சுவதை விரும்பியிருப்பான், அதை அவள் செய்யாமல் விட்டிருக்க மாட்டான். அவள் அதை உடனடியாக செய்திருப்பாள், இது வரை அவனுக்கு மறுக்கப்பட்டதை அவனுக்கு செய்திருப்பாள் என்று மனம் குமுறினான் சரவணன். சோபாவில் ஜாதிமல்லி இருந்திருந்தால், படுக்கை விரிப்புகள் மாற்றப்பட்டிருந்தால் அந்த இரு இடங்களிலும் அவர்கள் உடல் பசி தீர்த்திருக்க வேண்டும். இரண்டு முறை மட்டும் தான் அவர்கள் புணர்ந்திருக்கிறார்களா? பிரபு  தனது வீட்டுக்கு முன்பு நிறைய தடவை வந்திருந்த பொது, அவர்கள் நிச்சயமாக என் வீடு முழுவதும் நிர்வாண காம ஆட்டம் ஆடிருக்க   வேண்டும். இன்றும் அது நடந்ததா? அவனது வீட்டில், பிரபுவும் மீராவும் நிர்வாணமாக ஒன்றாக உல்லாசமாக இருந்தா அதே இடங்களுக்குச் செல்வதில் நிலைக்கு பொது அவனுக்கு வெறுப்பு வந்தது.
 
இந்த வேதனையான எண்ணங்களை நினைத்து ஏன் என்னை சித்திரவதை செய்துகொள்கிறேன் என்று வேம்பினன் சரவணன். மனதில் இருந்து அந்த எண்ணங்களை விரட்ட விரும்புவதைப் போல சரவணன் தன் தலையை வேகமாக குலுக்கினான். இன்னும் விட்டுவிட கூடாது, அதற்கு ஒரு முடிவுகட்ட முடிவெடுத்தான். அடுத்த நாள் காலையில் சரவணன் சாதாரணமாக பிரபுவின் வீட்டிற்கு அழைத்து அவனுடன்  பேசச் நினைத்தான். பிரபு தான் போனை எடுத்தான். பிரபு வீட்டில் இருந்தான். அவன் இன்னும் என் வீட்டிற்கு செல்லவில்லை என்று சரவணன் நினைத்தான்.
 
“நீ மீண்டும் பழைய கோவிலுக்கு வர முடியுமா” என்று பிரபுவிடம் சரவணன் கேட்டான்.
 
"ஏன், நாம விவாதித்த விஷயங்களைப் பற்றி நான் உன் மனைவியுடன் பேசப் போகிறேன், அதற்க்கு முன்பு ஏன் மீண்டும் சந்திக்க வேண்டும்."
 
சரவணன் உள்ளுக்குள் கோபத்தில் கொதித்து கொண்டு இருந்தாலும் அவன் தன் தொனியைக் சாதாரணமாக வைத்திருந்தான்.
 
"இல்லை, நான் இன்னும் சில விஷயங்களை சொல்ல விரும்புகிறேன், அரை மணி நேரத்தில் அங்கு வந்திடு."
 
பதிலளிக்க சரவணன் பிரபுவுக்கு நேரம் கொடுக்கவில்லை. உடனே தொலைபேசியை துண்டித்தான். அவர்கள் பழைய கோவிலில் சந்தித்தனர். இந்த முறை சரவணன் முன்பு அங்கு வந்து பிரபு வருவதும் காத்திருந்தான். அவர்கள் பழைய கோயில் மண்டபத்திற்கு வெளியே சந்தித்தனர்.
 
பிரபு இதை முற்றிலும் எதிர்பார்க்கவில்லை, வாய்வடைந்து போனான். அவன் வாய் திறப்பதற்கு முன்பு சரவணன் மீண்டும் ஒரு முறை பேசினான். அவனது குரல் மெதுவாக அனால் உள்ளுக்குள் பயம் எழுப்புக் வகையில் இருந்தது.
 
"நேற்று மீராவைப் ஓத்தியா?" அடுத்த கேள்வி வந்தது.
 
பிரபு திகைத்து போனான். சரவணன் எப்படி கண்டுபிடித்தான். பிரபுவின் முகத்தில் இருந்த தோற்றம் சரவணனுக்குத் தேவையான எல்லா பதில்களையும் கொடுத்தது. திடீரென்று, எச்சரிக்கை இல்லாமல் சரவணன் வேகமாக அவன் கையை வீசி பிரபுவை முகத்தில் குத்தினான்.
 
அடியின் சக்தியால் பிரபு சுருண்டு கீழே விழுந்தான். பிரபு மேலே பார்த்தான், பீதியுடன் இருந்தது அவன் முகம். இந்த அவளுக்கு கோபத்தை அவன் இதற்கு முன்பு சரவணன் இடம் பார்த்ததில்லை. எப்போதும் சாதுவாக இருந்த சரவணன். பிரபு  உணரவில்லை, ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு முறிவு புள்ளி இருந்தது.

[game40it]

பிரபு சரவணனை விட சைசில் பெரியவன் (ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வழிகளில்), ஆனால் சரவணனின் முகத்தில் உள்ள நியாயமாக கோபத்தைப் பார்த்தபோது, தான் இந்த நேரத்தில் சரவணனுக்கு  எதிரே ஈடுட்டு கொடுக்க முடியாது என்று பிரபு உணர்ந்தான். இதற்கு முன்னர் அவன் சந்திக்காத சரவணனின் ஒரு அம்சம் இது. சரவணன் எப்போதுமே மிகவும் லேசான நடத்தை கொண்டவன். சரவணனுக்குள் ஒரு உறுதியான வலிமை கொண்டிருப்பதை அவன்  அறிந்திருந்தான், ஆனால் அவன் எப்போதுமே தனது தந்தை தோல்வியுற்ற இடத்தில் வெற்றிபெற வேண்டும் என்பதுக்காகவே மட்டும் இந்த மனஉறுதி இருப்பதாக நினைத்தான். மற்ற விஷயங்களில் அப்படி இல்லை என்று எண்ணினான். அது எவ்வளவு பெரிய தவறு.  உண்மையில் சரவணன் தான் அவன் கரக்ட்டர் பற்றி இவ்வளவு பெரிய தவறான எண்ணம் ஏற்படுத்த காரணமாக இருந்தான். இதே  தவறை வேறு எவரும் கூட எளிதாக செய்திருப்பார்கள் என்று பிரபு நினைத்தான்.

 
அப்படி ஒரு என்னத்துக்கு பிரபு வருவதற்கு பல கரணங்கள் இருந்தது. சரவணன் தனது சகோதரியின் திருமணத்திற்கு முன்பு, தனது வீட்டின் பின்னால் கைவிடப்பட்ட பழைய வீட்டில் அவனின் (சரவணனின்) மனைவியை தான் முத்தமிடுவதை முதலில் பார்த்தான். அவர்கள் முத்தமிட்டது மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் பாலியல் சேட்டைகளில் இருந்து அவர்கள் கள்ள உறவின் ஆரம்ப நிலையில் இல்லை என்பதைக் காட்டி இருக்கும், அவர்கள் முன்பே முழுதாக எல்லாவற்றையும் முடித்திருப்பார்கள் என்பதைக் வெளிப்படுத்தி இருக்கும். அப்போதே சரவணன் அவர்கள் இருவரையும் நேரடியாக கையும் களவுமாக பிடித்து தண்டித்து இருக்கணும். அவன் அப்படி செய்யவில்லை என்று பிரபு நினைத்தான்.
 
சரி அது போகட்டும். சரவணன் அதைச் செய்யாததற்கு அப்போதைக்கு ஒரு தர்க்கரீதியான காரணம் இருந்திருக்கலாம், என்று  பிரபு ஊகித்தான். சரவணன் அப்போது அப்படி செய்திருந்தால், இதன் விளைவாக எல்லோருக்கும் ஒரு பெரிய அவமானம் ஏற்பட்டிருக்கும், ஏனனில் அப்போது அவனது வீட்டில் பல உறவினர்கள் மற்றும் நகர மக்கள் கூடிவந்தனர். இது இரு குடும்பங்களின் நற்பெயரையும் பாழாக்கியிருக்கும். இது அவனது சகோதரியின் திருமணத்தை நிறுத்தியதற்கு கூட காரணமாக ஆகி இருக்கலாம். மணமகளின் அன்னான் இப்படி ஒரு இழிவான செயல்ளை செய்திருக்கான், அதே குடும்பத்தில் உள்ள மணப்பெண் எப்படி பட்டவளோ என்ற சந்தேகம் வந்திருக்கலாம். ஒரு பழமை எண்ணம் நிறைத்து சமுதாயத்தில், மணமகனின் குடும்பத்துக்கு  இத்தகைய சந்தேகங்கள் எளிதில் வந்து திருமணத்தை ரத்து செய்திருக்கலாம். அப்போது மீரா மட்டும் இல்லை அவனும் தூக்கில் தொங்கி இருக்க வேண்டும் என்று பிரபுவுக்கு புரிந்தது.
 
அது ஒரு தர்க்கரீதியான காரணியாக இருந்தது என்று ஒத்துக்கொள்ளலாம், ஆனால் சரவணன் அந்த திருமணத்திற்குப் பிறகு அவனை தனிப்பட்ட முறையில் அழைத்து எச்சரித்திருக்கலாம். அது எதுவும் அவன் செய்யவில்லை. அதன்பிறகு அவன் (பிரபு) தனது (சரவணனின்) மனைவியை இரண்டு முறை அனுபவிப்பதை சரவணன் பார்த்திருக்கான். முதல் முறையாக வீட்டிற்குள் தான் மீராவை அவன் அறையில், அதுவும் அவன் கட்டிலில் ஓழ்த்துக்கொண்டு இருந்ததை பார்த்திருக்கான். அப்போது அவன் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்தி ருக்கலாம், எல்லாற்றையும் தடுத்திருக்கலாம். அப்படி செய்யாதது தான் பிரபுவுக்கு புரியவில்லை. அல்லது அவர்கள் அந்த பழைய பாழடைந்த கோயில் மண்டபத்தில் சில நாட்கள் சந்திக்காத ஏக்கத்தில் மிருகத்தனமான புணர்ச்சியில் அவர்கள் ஈடுபடும்போது சரவணன் அவர்களை தடுக்கவில்லை. கடைசியில் அவன் தந்தையிடம் மாட்டிக்கொண்டதால் தான் அவர்கள் கள்ள உறவே நின்றது என்று பிரபு அறிந்தான். சரவணன் இரண்டு முறை மிகவும் பொறுமையாக இருந்தான்.
 
எதுவும் செய்யாமல் இருக்க சரவணன் மிகவும் சிரமப்பட்டு பெரும் முயற்சி எடுத்து தன்னை கட்டுப்படுத்தி இருக்க வேண்டும். பிரபுவுக்கு நன்கு தெரியும் மீரா தன்னுடன் நாணம் எல்லாம் மறந்து இன்பங்களை பல விதத்தில் கொடுத்தும், அனுபவித்தும், மகிழ்வதை சரவணன் பார்க்கும் போது அவனுக்கு அது இதயத்தில் பெரும் வலி உண்டாக்கியதை. இதை எல்லாம் தாங்கிக்கொள்வதுக்கு உள்ள ஒரே காரணம் சரவணன் மீரா மேல வைத்திருந்து அன்பு என்பதை பிரபு அறிந்தான். அவள் எல்லோரும் முன்பு, அல்லது சரவணன் முன்பு கூட மானம் இழந்தால் அவள் தற்கொலை சேய்துவிடுவாள் என்ற அச்சம் இருப்பதையும் அறிந்தான். 
 
அவர்கள் வாழ்க்கையில் அவன் தலையிடுவதற்கு முன்பு அவர்கள் வாழ்வது மகிழ்ச்சியாக இருந்திருக்க வேண்டும். மீரா சரவணன் கஷ்டப்படும் போது அவனுக்கு பெரும் தூணாக இருந்திருக்காள்.  அவனையும் அவர்களுடைய குழந்தைகளையும் பாசத்தோடு கவனித்துக்கொள்வதையும் மற்றும் குடும்பத்தின் நலனுக்காக தனது சொந்த ஆசைகளை எதுவும் நிறைவேறவில்லை என்பதை பற்றி  எப்போதும் சரவணனிடம் சொல்லி சலித்துக்கொண்டதில்லை என்பதை சரவணன் உணரத் தவறி இருக்க மாட்டான். அதனால் தான் மீரா வாழ்க்கையில் தப்பு செய்தபோதும் அவன் பங்கும் அதில் இருக்கு என்று எல்லாம் சகித்துக்கொண்டான்.  மிகவும் ஆழமான அன்பு இருந்தால் ஒழிய இப்படி ஒரு சகிப்பு தன்மை வந்திருக்க முடியும். அதனால் தான் சரவணனை தன் வழிக்கு கொண்டுவர பிரபுவுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது.
 
மீரா இன்னும் பிறப்புக்கு ஏங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த பிறகுதான் சரவணன் இப்படி ஒரு கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்க முடிவு செய்து இருக்கவேண்டும். மீரா மற்றும் பிரபு இருவருடனும் நேரடியாக தான் அவர்களுக்கு கொடுக்கும் வாய்ப்புகளை முன்மொழிய சரவணன் விரும்பவில்லை, ஏனெனில் அவன் அங்கே இருந்தால் மீரா சுதந்திரமாக ஒரு முடிவு எடுக்க தயங்க கூடம். அவனுக்கு எதிரான முடிவு எடுக்க தயங்க வாய்ப்பு உண்டு. அவளுக்கு அந்த கட்டையாம் வர கூடாது என்று சரவணன் நினைத்தான். சரவணனின் நடத்தையின் இந்த அம்சம் தான், தான் திட்டமிட்டதை இறுதியில் அடைய உதவும் என்று பிரபு நம்பியிருந்ததுக்கு முக்கியமான  காரணம்.
 
அவன் நினைத்தது நடக்கவேண்டும் என்றால் முதலில் மீராவுடனான அவனது கள்ள உறவை முதலில் புதுப்பிக்க பிரபு திட்டமிட்டான். அதன் மூலம் அவர்களுடைய இன்ப உடல் கூடல் அவளுக்குத் தரும் தீவிரமான பரவசத்தை அவளுக்கு நினைவுபடுத்த வேண்டியிருந்தது. முதலில் மீரா  தனது சாக்குகலை ஏற்றுக்கொள்ளும் படி செய்யணும். அப்போது தான்  மீண்டும மீரா அவன் ஆசைகளுக்கு இணங்குவாள் என்று பிரபு நம்பினான். அவன் மனதில் இருந்த திட்டத்தில் வெற்றிபெற இது மிகவும் முக்கியமானது. அதனால் தான் சரவணனிடம் சொல்லாமல் முதல் நாள் மீராவை சந்திக்க சென்றான் பிரபு. மீரா உடனடியாக தன்னை மீண்டும் அவனுக்குக் கொடுத்தபோது பிரபு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான். அவன் திட்டப்படி எல்லாம் நடந்தது. மீராவை நிதானமாக புணர்ந்தான். அவன் அவளை சோபாவிலும் படுக்கையிலும் மிகவும் ரசித்து அனுபவித்தான். மீறவும் அதே மனநிலையில் இருந்தாள், அவனது துடிக்கும்  சூடான ஆண்மை அவளது ஈரமான புண்டையில் ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பினாள்.
 
அவள் உடல் பல முறை இன்பத்தில் துடிப்பது மற்றும் அந்த பரவசம் பல நிமிடங்கள் அவள் உடலில் நீடிப்பதை கண்டு பிரபு மிகவும் நம்பிக்கை கொண்டான். நிச்சயமாக மீரா அவன் தான் வேண்டும் என்று தீர்மானமாக சொல்லிவிடுவாள் என்று அவள் இன்பத்தை அனுபவிக்கும்  வித்ததை பார்த்து நம்பினான். அவன் தான் வேண்டும் என்றால் அவனுடன் வந்து வாழ விரும்பவேண்டும் என்ற பொருளில் அல்ல. மீரா தனது கணவர் மற்றும் குழந்தைகளை பிரிந்து வரும் அளவுக்கு விருப்பம் இருக்காது என்று பிரபு நம்பிக்கை கொண்டிருந்தான். வெளி உலகம் என்ன சொல்லும் என்ற அச்சம் அவளுக்கு ரொம்ப இருக்கும். மாறாக ஒரு மாதத்திற்கு இரண்டு அல்லது மூன்று முறை மட்டுமே அவனுடன் இருந்தாலும் போதும் என்று விரும்புவாள் என்று பிரபு நினைத்தான். இது அவன் திட்டத்தின் முதல் பாகம்.
 
ஆமாம், இந்த சூழ்நிலையில் அவன் வெளி தோற்றத்திற்காக மட்டுமே மீராவுடன் வாழ்வான் என்றும் அவன் மீராவை  தனது மனைவியாக கருத மாட்டான் என்றும் சரவணன் கூறியிருந்தாது பிரபு அறிவான். சரவண தன் வாழ்க்கையை அவன் குழந்தைகளின் நல்வாழ்வுக்காக அர்ப்பணிக்க போவதாக சொல்லிவிட்டான்.  அவன் வீட்டில் மீராவின் பங்கு, வீட்டை பராமரிப்பது மற்றும் குழந்தைகளை கவனித்துக்கொள்வது தவிர வேறொன்றுமில்லை என்றும் சரவணன் சொல்லிவிட்டான். சரவணனைப் பொருத்தவரை மீரா பிரபுவின் வைப்பாட்டி, அவனுக்கு இனிமேல் அவள் ஒரு வேலைக்காரி தவிர வேறொன்றுமில்லை. இங்குதான் ஒரு மாற்றத்தை செய்ய முடியும் என்று பிரபு நினைத்தான்.
 
இப்போது நீண்ட காலமாக இருந்த கோபம் வெடித்து வெளிவரும் போது  சரவணன் இவ்வாறு நினைக்கலாம், ஆனால் சரவணனுக்கு, மீராவுடன் இருக்கும்  உணர்ச்சிபூர்வமான அன்பு அவ்வளவு எளிதில் போகாது என்று பிரபு நம்பினான். தனக்கு எதுவும் இல்லாதபோது தன்னுடன் தோலோடு தோல் நின்ற மனைவியை சரவணன் இப்படி சும்மா புறக்கணிப்பது கடினம். அதுவும் ஒவ்வொரு நாளும் சரவணன் மீராவை பார்த்துக்கொண்டு தான் இருக்க போகிறான். இருவரும் ஒரே வீட்டில் தானே இருப்பார்கள். அதை பயன்படுத்தி கொள்ள பிரபு விரும்பினான். பிரபுவுக்கும், மீராவுக்கும் இடையே இருப்பது வெறும் கட்டுப்படுத்த முடியாதது (இருவராலும் தான்) பாலியல் ஆசை. வெறும் உடல் ரீதியான ஆசை என்று சரவணனை நம்ப வைக்க பிரபு எண்ணினான். மனப்பூர்வமாக மீரா வின் உண்மையான அன்பு சரவணனுக்கு தான் என்று மெல்ல மெல்லப் பேசி வலியுறுத்த வேண்டும். 
 
மீராவின் வாழ்க்கையில் சரவணனின் இடத்தை பிடிக்க முடியாது. உண்மையில் இத்தனை வருடங்கள் சரவணனுக்கு மீரா மேல் உண்மையான அன்பு இருந்திருந்தால். அவள் சந்தோஷமாக இருக்கணும் என்று நினைத்திருந்தால், அவள் தன் சொந்த மகிழ்ச்சியைப் பெற செய்த தவறை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ள தேவை இல்லை. அவனையும், குழந்தைகளும் அவள் எப்போதும் எந்த விதத்திலும் கவனிக்காம இருந்ததில்லை என்று மீண்டும் வலியுறுத்தி அவளுக்கு கிடைக்கும் இந்த சில நேர மகிழ்ச்சியை தடுப்பதில் நியாயம் இல்லை என்று உணரவைக்க வேண்டும். சரவணன் மட்டுமே மீராவின் மற்ற எல்லா தேவைகளை வழங்கப் முடியும். அன்பு காட்டுவது, பாசம் பகிர்ந்துகொள்வது, உணர்ச்சிவசமான எல்லா தேவைகளும் சரவணனிடம் தான் மீராவுக்கு முழுமையாக கிடைக்கும். இந்த ஏற்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம் சரவணன் எதையும் இழக்கப் போவதில்லை என்று சரவணன் ஏற்றுக்கொள்ள வைக்க வேண்டும் என்பது தான் பிரபுவின் திட்டத்தின் இரண்டாம் பாகம்.
 
இப்படி செய்துவிட்டோம்மே என்ற குற்ற உணர்வு தான் மீராவை இந்த இடைப்பட்ட காலமாக துன்பப்படுத்தியது. வாழ்நாள் முழுவதும் தனக்காக எதையும் கேட்டிராத அவன் மனைவிக்கு, சரவணன் இந்த கடினமான நிபந்தனைகல் போடாமல் அவள் முதல் முறை விரும்பிய ஒன்றை அனுபவிக்க அனுமத்தில் தவறு இல்லை. அத்தகைய அற்புதமான மற்றும் தன் உணர்ச்சிக்கு மதிப்பு மற்றும் புரிதல் உள்ள கணவருக்கு அவள் மிகவும் நன்றியுள்ளவளாக இருப்பாள். மேலும் இப்போதைவிட  அவனை அதிகமாக நேசிப்பாள் என்று மறுபடியும் மறுபடியும் ஜாடைமாடையாக சொல்லவேண்டும்.  சரவணன் இதை முதலில் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டான் என்பதை பிரபு நிச்சயமாக உணர்ந்தான், ஆனால் மீரா மற்ற நேரத்தில் எப்படி அன்போடு நடந்துகொள்கிறாள் என்று சரவணன் பார்க்க பார்க்க பிரபு மற்றம் மீரா அனுபவிப்பது சாதாரணம் ஆகிவிடும் மற்றும் அந்த நிலையை ஏற்றமைவிக்க கற்றுக்கொள்வான் என்று பிரபு திட்டமிட்டான்.
 
அவன் அடைய நினைக்கும் அனைத்தும் உண்மையில் தனது சுயநலத்திற்காகவே என்று பிரபுவுக்கு தோன்றவில்லை. அவனுக்கு இருந்த கொஞ்சநஞ்ச மனசாட்சி சமாதான படுத்தும் வகையில் அவன் நண்பனை சம்மதிக்க வைக்க நினைப்பது உண்மையில் அனைவரின் நல்வாழ்விற்கானது என்று தனக்கு சொல்லிக்கொண்டான். சரவணனின் குடும்பம் சீரழிந்து போகாது. மீரா சரவணனை மிகவும் அதிகமாக அன்பாக கவனித்துக்கொள்வாள். முன்பு தானாக அவள் முன்வந்து சில காம விளையாட்டுகள் செய்தால் தன் கணவன் அவளை  மோசமான பெண் என்று நினைப்பானோ என்ற அச்சம் மறைந்து, இப்போது அவள் கணவருக்கு மறுக்க பட்ட பாலியல் இன்பங்களை கொடுத்து அவனுக்கும் அதிக காட்டில் சுகம் கொடுப்பாள். எந்த அளவு அவனுடன் இன்பங்கள் பெருகிறாளோ அதை தன் கணவனுக்கு கொடுக்க நினைப்பாள். மீராவும் இனிமேல் குற்ற உணர்வு இல்லாமல் அவனுடன் பயம் இன்றி இன்பத்தை அனுபவிப்பாள். அவன் மட்டும் மீராவை அனுபவித்து மகிழவில்லை, இதன் மூலம் எல்லோரும் இன்பங்கள் அனுபவிப்பார்கள் என்று பிரபு அவள் மோச செயலுக்கு நியாயம் கற்பித்தான். 
 
இப்போது அவன் மேல நின்று குனிந்து கோபமாக முறைத்துக்   கொண்டிருக்கும் மனிதனைப் பார்த்த போது, அவனது முகத்தில் இருந்த கோபம் கண்டு, இதுவரைக்கும் எல்லாம் அவன் நினைத்தபடி தான் நாடாகும் என்ற நம்பிக்கை குறைந்தது. அவன் நினைத்தது நடத்துக்குமா என்று மனதில் சந்தேகம் எழுந்தது. சரவணன் சும்மா பேசி பேசி அவன் வழிக்கு கொண்டுவர மனிதன் போல் இந்த நேரத்தில் அவனை பார்க்கும் போது தோன்றவில்லை. நேற்று அவன்  வீட்டிற்கு போனதை சரவணன் தெரிந்துகொள்வான் என்று பிரபு   எதிர்பார்க்கவில்லை. பிரபுவுக்கு தெரியாது அவன் ஆசையாக வாங்கி வந்த ஜாதிமல்லி தான் அவன் அகப்பட்டதுக்கு காரணம். அதை மட்டும் வாங்கி வரவில்லை என்றால் அவன் தப்பித்து இருப்பான். ஒரு வேலை அவன் திட்டமிட்டதும் எதிர்காலத்தில் நடந்திருக்கலாம்.  மாட்டிக்கொண்டது ஒன்று அனால் அதன்விளைவாக சரவணனிடம் இதுபோன்ற வன்முறையான எதிர்வினையைத் தூண்டும் என்று அவன்  நிச்சயமாக நினைக்கவில்லை.
 
பிரபு தனது பாலிய நண்பரின் மனைவியுடன் அற்புதமான உடலுறவை அனுபவித்த பின்னர் நேற்று மிகவும் மகிழ்ச்சியாக வீட்டிற்கு திரும்பி வந்தான். அவளும் முழு மனதுடன் அவனுக்கு ஒத்தொழைத்து, சில வருடங்கள் இழந்த இன்பத்தை ஈடுசெய்யும் வகையில் அவனுடன் அனுபவித்தாள். அவன் வீட்டிற்கு திரும்பிச் சென்றபோது, மதிய உணவுக்குப் பிறகு ஓய்வெடுக்கும் போது அவன் மனைவியும் அந்த மதியம் அவனை உடலுறவுக்கு அழைத்தாள். உண்மையில், அவன்  மனைவி அப்படி செய்யாமல் இருந்தால், அவன் திரும்பிச் சென்று மீராவை மீண்டும் ஒரு முறை ஓத்துவிட்டு வர ஆசைப்பட்டிருக்கலாம். அவன் தனது கணவனான கடமைகளை தன் மனையிடம்  நிறைவேற்றினான்.  சரவணனின் சொன்னதை மீராவுக்கு சொல்லும்  முன்பு அவளை முதலில் ஒரு முறை ஓழ்த்துவிட வேண்டும் என்று  மகிழ்ச்சியுடன் நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். இப்போது எல்லாமே தலைகீழாக மாறிவிட்டது.
 
"இங்கே பாரு சரவணா நான் அதை மறைக்க விரும்பவில்லை… ”
 
பிரபு முடிப்பதற்குள் "வாயை மூடு தேவடியா பயலே," சரவணாவை கோபமாக குறுக்கிட்டான்.
 
"உன்னை போன்ற கேவலமான பொறுக்கிடம் இருந்து நான் நேர்மையாக நடப்ப என்று எதிர்பார்த்தது என் தப்பு. அருவருப்பானவான்  அருவருப்பான செயலை தான் செய்ய தெரியும்."
 
பிரபு வாய்வடைந்து போய் சரவணன் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டு இருந்தான்.
 
"நான் சொல்லுறத கவனமாக கேளு, உன் திருட்டுத்தனத்தை மீண்டும் செஞ்ச மவனே நீ செத்த."
 
அடுத்ததா பத்து நிமிடத்துக்கு தரையில் உட்கார்ந்தபடியே சரவணன் பேசுவதை கேட்டபடி பிரபு இருந்தான்.
 
“உனக்கு அவளுடன் 15 நிமிடங்கள் மட்டுமே இருக்கு. அதற்குள் எல்லாம் சொல்லி முடிக்க வேண்டும். நான் ரொம்ப தொலைவில் இருக்க  மாட்டேன். நான் கொடுத்த நேரத்துக்குள் நீ வரணும் என்று நான் எதிர்பார்க்கிறேன், ” என்று சரவணன் முடித்தான்.
 
பிரபு இருபது நிமிடங்கள் கழித்து தான் திரும்பி வந்தான். சரவணன் அந்த நேர வித்தியாசத்தை கவனிக்கவில்லை, ஏனென்றால் பிரபு அவன் வீட்டில் இருந்த ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு மணிநேரம் போல அவனுக்கு இருந்தது.
 
"சரி, அவளுடைய முடிவு என்ன என்று சொல்லு?" அவனுக்கு இருந்த பதற்றத்தை  அவன் முகத்தில் இருந்து  மறைக்கத் தவறிய படி சரவணன் கேட்டான். இப்போது வரும் பதில் அவன் வாழ்க்கையை தலைகீழாக மாற்றும் ஆற்றலைக் கொண்டிருந்தது.
 
பிரபுவின் முகம் வெளுத்து போய் இருந்தது. "சரவணா, நீ உள்ளே போவது நல்லது என்று நான் நினைக்கிறேன்." பிரபு வாற்றைகள் தடுமாறி வந்தது.
 
“என்ன ..” சரவணன் கேட்கத் தொடங்கினான், ஆனால் பிரபுவின் முகத்தைப் பார்த்து, மோசமான ஒன்றை எதிர்பார்த்து அவன் விரைவாக தன் வீட்டிற்குச் சென்றான்.
 
அவன் கதவின் பிடித்து திறக்கும் போது கதவு அப்படியே திறந்துகொண்டது.  சரவணன் சத்தமின்றி  தயக்கத்துடன் உள்ளே சென்றாரன். எல்லாம் மரண அமைதியாக இருந்தது. அவன் கண்கள் உள்ளே தேட, ஹாலின்  ஒரு மூலையில் தரையில் அமர்ந்திருந்த மீராவைப் பார்த்தான். அவள் கால்கள் மார்பு வரை வளைந்தது, அவள் முகம் எதிரெதிர் சுவரில் வெற்றுத்தனமாகப் பார்த்தது கொண்டிருந்தது.  அவள் எதுவும் மோசமாக செய்துகொள்ளவில்லை என்று அமைதி அடைந்தான். அவன் மெதுவாக அவளை நோக்கி நடந்தான், அவன் கால்கள் இந்த உலகின் எடையை எல்லாம் தாங்கினபோல மெல்ல நகர்ந்தது.

[game40it]

ஆங்கிலத்தில் எழுதிய கடைசி போஸ்ட் இப்போது தான் தமிழில் எழுத துவங்குறேன். இன்றைய இரவுக்குள்ளே ஒரு போஸ்ட் போடா பார்க்கிறேன்.

[game40it]

பிரபு வீட்டிற்கு திரும்பிச் சென்றான், அவனது கால்கள் சோம்பலாக நகர்ந்தன, நிகழ்வுகளின் திருப்பத்தை கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காமல் அவனது மனம் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டு இருந்தது. இந்த தருணத்தில் அவன் பீல் பண்ணியது போல அவன்  இதற்க்கு முன்பு ஒருபோதும் சோகமாக உணர்ந்ததில்லை. அவன் தனது வீட்டிற்குள் செல்லும்போது அவன் மனைவி ஹாலில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய உடையால் அவளும் சற்று முன்பு தான் வீடு திரும்பியிருப்பது போல் தோன்றியது.

 
கோமதி (பிரபுவின் மனைவி) அவனைப் பார்த்து, ”நீங்க இவ்வளவு சீக்கிரம் திரும்பி வந்துட்டிங்களா? இன்று மதியம் தானே நீங்க வீட்டிற்கு வருவீர்கள் என்று சொன்னிங்க?"
 
அவள் முகத்தை பார்க்காமலே பிரபு பதில் சொன்னான், ”ஆம், ஆனால் என் வேலை சீக்கிரம் முடிந்தது. நீயும் வெளியே சென்று வந்தது போல் தெரிகிறது.”
 
"இங்கே, பக்கத்தில் உள்ள கடைக்கு சிறிது நேரம் தான் போய்வந்தேன். சில பழங்களை வாங்க போனேன்," என்று அவள்  பதிலளித்தாள்.
 
"ஹ்ம்ம் ... சரி, நான் சிறிது நேரம் படுத்துக் கொள்ள போறேன், நேற்று வந்த களைப்பில் நான் இன்னும் கொஞ்சம் சோர்வாக இருக்கேன்."
 
“உங்க கன்னத்தில் என்ன அது, அங்கே சற்று சிவந்து இருப்பது போல தெரியுதே… அது என்ன காயமா? கோமதி நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து தன்னை நோக்கி வந்தபடி கேட்டாள்.
என்னை குத்தியபோது சரவணனின் கை செய்த காயமாக இருக்க வேண்டும் என்று பிரபு மனதில் நினைத்துக்கொண்டான்.
 
"ஓ, அது ஒன்றும் இல்லை, நான் பிசினெஸ் வேலை பற்றி நினைச்சுகிட்டு   பாதையில் உள்ள தூணில் நான் கவனிக்காமல் இடிச்சிகிட்டேன், சின்ன வலி தான் அது ஒன்றுமில்லை."
 
"என்னங்க இப்படி கவன குறைவாக இருக்கீங்க, பார்த்து வரவேண்டாம்மா." “பாருங்க அங்கு சற்று வீக்கம் தெரியுது. நான் கொஞ்சம் ஐஸ் கட்டி  கொண்டு வரேன், ”என்று அக்கறையாக சொன்னாள்.
 
"பரவாயில்லை விடு, அது ஒன்னும் வலிக்கில," பிரபுவுக்கு கொஞ்சம் எரிச்சல் வந்தது. "நான் படுக்க போறேன்."
 
இப்போது இருந்த அவன் மனநிலைக்கு, அவன் மனைவியின் அக்கறை தான் அவனுக்கு தேவை படும் விஷயங்களில் கடைசி விஷயம். பிரபு  விரைவாக அவன் அறைக்குள் நுழைந்தான், ஒரு வேஷிட்டிக்கு மாறி விட்டு படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டான். அவன் மகள் படுக்கையில் அவனருகில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான், ஆனால் அவன் மனதில் இருந்த கொந்தளிப்புக்கு, அவனுக்கு உறக்கம் வராது என்று அவனுக்கு தெரியும்.
 
மீராவின் எதிர்வினை எப்படி இருக்கும் என்று எவ்வளவு மோசமமாக தப்புகனுக்கு போட்டுவிட்டான். அவள் அதிர்ச்சியடைவாள் என்று அவன் எதிர்பார்தாது தான், அனால் அவளுடைய துரோகத்தைப் பற்றி அவள் கணவனுக்கு தெரியும் என்று அறிந்தபோது அவள் நடந்துகொண்டதில் அதிர்ந்து போனான்.  சரவணன் அவள் உண்மையில் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புவான், அதனால் இதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்று மீராவை சமாதானம் படுத்திவிடலாம் என்று நம்பி இருந்தான் அனால் அனைத்தும் தலைகீழ் ஆகிவிட்டது.
 
சரவணன் அவளுக்கு கொடுத்த சில முடிவில் அவன் விதிமுறைகள் போட்டு இருந்தாலும், (அவள் பிரபுவுடன் உள்ள தொடர்பை முடித்துக்கொள்ள விரும்பாவிட்டால்) அதாவது அவர்கள் வெளி உலகத்துக்கு மட்டும் தான் இனி கணவன் மனைவி அனால் அவர்களுக்குள் இனி எந்த பந்தமும் இல்லை என்று சொன்னது, எல்லாம் கால போக்கில் மாற்றிவிடலாம் என்று அவள் மனதை மாற்றிவிடலாம் என்று பிரபு எண்ணி இருந்தான். அவர்கள் கள்ள உறவு தொடர்ந்தாள் கூட சரவணன் மெல்ல மெல்ல அதை ஏற்றுக்கொண்டு அவளையும் ஏற்று கொள்வான் என்று சொல்லி அவளை நம்பவைக்க பார்த்திருந்தான்.  அதனால் அவர்களின் அந்த இனிதான கள்ள உறவி கவலையின்றி தொடரலாம், அனுபவிக்கும் இன்பங்களை இழக்க தேவை இல்லை என்று ஆசை காட்டினான்.
 
மீரா ஒரு புன்னகை முகத்துடன் பிரபுவை வரவேற்றாள், ஆனால் பிரபு பேசும் போது, சரவணனின் முடிவுகள் சொல்லும் போது அது விரைவில் அவளது முகத்திலிருந்து மங்கிப் போய் மறைந்தது. பிரபு அவள் ரொம்ப பாதிரி போகும் முன்னே அவன் என்னையதை வேகமாக கூறி அவளை சாந்த படுத்த நினைத்தான். சரவணனுக்கு தெரிந்தால் என்ன அவனே அவர்களுக்கு பச்சை கோடி காட்டியது போல அவர்கள் கள்ள உறவு தொடர்ந்தாலும் அவளுக்கு இன்பம் மட்டுமே, பாதிப்பு இல்லாமல் அவன் பார்த்துக்கொள்வான் என்ற எண்ணத்தை மீராவின் மனதில் ஆழ்ந்து புகுத்த நினைத்தான் பிரபு. இது நடப்பதும் பதிலாக அவன் கவனித்த விஷயம் என்னவென்றால் அவள் முகம் பெரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனது. பிரபு எதிர்பார்த்த எந்த வழியிலும் மீரா செயல்படவில்லை. அவள் உள்ளே என்ன உணர்கிறாள் என்பதற்கான ஒரே வெளிப்புற அறிகுறி அவள் கன்னங்களில் இருந்து ஓடும் கண்ணீரின் கோடுகள். அவள் அலுத்து புலம்பி கதறினாள் கூட சமாளித்து இருப்பான் அனால் அவள் மனதில் உள்ள துயரத்தை அடக்கிக்கொண்டு அவள் பேசும் போது தான் அவன் பயந்து போனான்.
 
"அவர் எப்போது முதல் முறையாக இதை கண்டுபிடித்தார்," என்று மீரா துக்கத்தை அடைகொள்ளுள் குரலில் கேட்டாள்.
 
முதலில் பொய் சொல்லலாமா என்று யோசித்தான் பிறகு, சரவணன் பல முறை அவர்களை பார்த்தும் தடுக்கவில்லை அதனால் ஒரு வகையில் அவனால் இதை ஏற்று கொள்ள முடிந்தது மற்றும் இதனால் இனியும் அவர்கள் உறவை தொடர்ந்தாலும் அவன் ஏற்றுக்கொள்ள வைக்க முடியும். அதனால் மீரா அப்படி நினைக்க வேண்டும் என்பரதுக்காக உண்மை சொல்லலாம் என்று மனதை மாத்திக்கொண்டான் பிரபு.
 
"பப்புவின் திருமணத்திற்கு முன்பு பின்னால் இருந்த அந்த பழைய வீட்டில்  நம்மை பார்த்திருந்தான்."
 
அவள் தொண்டையில் இருந்து ஒரு புலம்பல் வெடித்தது, ஆனால் அவள் அதை கட்டுப்படுதி கொண்டாள். மீரா கண்களை வேதனையில் மூடினாள். அவள் மனதில் ஓடிய முதல் விஷயம், அவளும் பிரபுவும் அங்கு என்ன செய்தார்கள் என்பது தான். அவர்கள் முத்தமிடுவது மட்டும் தான்பார்த்திருந்தாலே மிகவும் மோசமாக இருந்திருக்கும், ஆனால் அவர்கள் வெறும் முத்தத்தோடு மட்டுமா நிறுத்தினார்கள். ஐயோ, அவர் பிரபு தனது முலைகளும் பெண்மையும் தீண்டுவதை பார்த்திருப்பார்.  மேலும் மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், அவள் பிரபுவின் முத்தங்களை எப்படி விருப்பத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டாள். கடவுளே நான் அதோடு நிறுத்தவில்லை, நானும் பிரபு உறுப்பை பிடித்து பிசைதத்தை பார்த்திருப்பாரே.  நான் எவ்வளவு அசிங்கமாக நடந்துகொண்டேன் என்று மீராவின் மனது வேதனையில் துடித்தது.
 
எவ்வளவு வேதனை கொடுத்தாலும், அவளுக்கு அவள் செயலை நினைத்து அவமானம் வந்தாலும் எல்லாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று மீரா தீர்மானித்தாள்.
 
"அடுத்த முறை எப்போது?" அவள் துக்கத்தில் குரல் முறித்துக் கேட்டாள்.
 
பிரபு மெதுவாக அச்சப்பட ஆரம்பித்தான். அவன் எதிர்பார்த்தபடி விஷயங்கள் செல்லவில்லை, ஆனால் அவனால்  இனி பொய் சொல்லவும்  முடியவில்லை. எல்லாவற்றையும் அவளிடம் சொல்லத் தொடங்கினான்.
 
"சரவணன் அன்று நம்மை பார்த்த பிறகு அவன் ரொம்ப வருத்தப்பட்டான், பாபு திருமணம் முடிந்து இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு அவன் காலையிலேயே வீட்டிற்கு திரும்பி வந்திருக்கான்."
பிரபு மேலும் எதுவும் சொல்ல தேவை இல்லை. அவள் இதயத்தை ஒரு கூர்மையான ஐஸ் கட்டி ஊடுருவி செல்லவது போல வலித்தது. அவளும் பிரபுவும் அவள்படுக்கையறையில் அந்த ஈன புணர்ச்சி செய்த நாள் அது, என்று நிலைகுலைந்தாள். அந்த அசிங்கத்தையும் அவர் பார்த்துவிட்டார். எப்படி அவர் துடித்து போயிருப்பார். கடவுளே என் உயிரே இப்போதே எடுத்துக்கொள்ளு என்று வேண்டினாள். இப்போது விஷயங்கள் தெளிவாகிவிட்டன. அன்று அவள் கணவர் மதிய உணவுக்கு வீட்டிற்கு வராத காரணமும், அவருடன் தங்குவதற்காக அன்று மாலை தனது தொழிலாளி மரிமுத்துவின் தாயை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்ததற்கான காரணமும். வேதனையில் கால்கள் பலமில்லாமல் இருந்தது. இருதயம் வெடித்துவிடும்மோ என்று தோன்றியது. எப்படியோ உடலும் உள்ளமும் வேதனையில் துடிக்க நின்றுகொண்டு இருந்தாள் மீரா.
 
அவர் எங்களை ஏன் தடுக்கவில்லை… நான அவருக்கு இந்த மன்னிக்கமுடியாத துரோகம் செய்வதை கண்டபோதும், அவருடைய அன்பையும் நம்பிக்கையையும் சீரழித்ததை கண்டபோதும், அவர் என்னிடம் ஒரு கடுமையான வார்த்தை கூட பேசவில்லை. அவள் கைகள் இப்போது அவள் முகத்தை மூடின. அவள் உடல் நடுங்கிய விதத்தில் அவள் வெம்பி வெம்பி அழுகிறாள் என்று உணர்ந்தான் பிரபு.
 
"அழுத மீரா. சரவணனுக்கு தெரிந்தும் அவன் உன் சதோஷத்துக்காக எல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டான். அது தான் அவனுக்கு முக்கியம். நீ இப்படி அழுவதை பார்க்க விரும்பமாட்டான்."
 
பிரபுவின் வார்த்தைகள் அவன் நினைத்ததுக்கு பதிலாக  எதிர் விளைவு  ஏற்படுத்தியது. அவள் செய்த துரோகத்தை ஏற்றுக்கொள்ள அவள் கணவர் கற்றுக்கொள்ள முடியும் என்றும், அவள் மகிழ்ச்சி சரவணனுக்கு முதன்மை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்றும் வலியுறுத்து நினைத்தான். அவளின் சொந்த மகிழ்ச்சியைத் தேடும் வழியில் சரவணன் நிற்க விரும்ப மாட்டான் என்றும் பிரபு காட்ட விரும்பினான். மீரா உணர்ந்தாள் அவள் கணவனான எல்லா கொடும்மையும் அவளுக்காகவே தாங்கி கொண்டான். எவ்வளவு பாசமும் அக்கறையும் அவள் மேல் இருந்தால், எல்லாம் தெரிந்தால் அவள் தன உயிரை கூட எடுத்து கொள்ள கூடம் என்ற அச்சத்தில் அவன் வேதனை எல்லாம் இப்படி பொருந்து கொண்டு இருப்பார். இதை நினைக்கும் போது அவளுக்கு அவள் இதயம் வெடித்து விடும் போல இருந்தது. இத்தனை வருட இல்லற வாழ்க்கையில் சரவணனுக்கு அவளை பற்றி நன்கு தெரியும். அவள் செய்த மோசமான செயல் வெளியே தெரிந்தால் அவள் இப்படி ஒரு முடிவுக்கு வருவாள் என்றும் அவருக்கு தெரியும் என்று மீராவுக்கு விளங்கியது. அதற் தவிப்பதும் அவர் எவ்வவலு மன கொடும்மையை பொறுத்து கொள்ள வேண்டியதாக இருந்தது.
 
அவள் உள்ளுக்குள் நொறுங்கி போயிருந்தாள். அவளால் எப்படி இன்னும் நிற்க முடிந்தது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. சரவணனுடன் அவள் கட்டியிருந்த அழகான குடும்பம் அவளது முட்டாள்தனத்தாலும் சுயநலத்தாலும் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டது. அவள் மேலே அவளுக்கு வெறுப்பு பொங்கி எழுந்தது. இனிமேல் அவள் என்ன செய்தாலும் அவளுடைய அசிங்கமான நடத்தைக்கு ஈடுசெய்ய முடியாது. ஆனாலும் மேலும் இருக்கும் என்டேரு மீராவுக்கு தெரிந்தது. அவர்கள் கள்ள உறவு அப்போதும் நிற்கவில்லை வேற எதுவோ நடந்து இருக்கணும். பிரபு அவளிடம் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாமல் ஏன் இங்கிருந்து போனான் என்பதோடு இது சம்பந்தப்பட்டிருக்க வேண்டும். நேற்று அவளை சந்தித்தபோது பிரபு அவளுக்கு அளித்த விளக்கம் எல்லாம் வெறும் பொய்யாக இருக்கும்.
 
“பிரபு, இனியும் என்னிடம் பொய் சொல்லாதே. என்னிடம் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் நீ திடீரென்று போனா உண்மையான காரணத்தை சொல்லு. பழைய கோயில் மண்டபத்தில் நாம அன்று கடைசியாக  சந்தித்த அன்று ஏதோ நடந்திருக்க வேண்டும். அதன்பிறகு நீ என்னுடன்  பேசவோ தொடர்பு கொள்ளவோ இல்லை. ”
 
மீரா அவள் கேட்கப் போவதைப் பற்றி நிலைகுலைந்து பயந்தாலும் என்ன நடந்தது என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டியதாக இருந்தது. பிரபு தயங்கினான், ஆனால் அன்று மாலை என்ன நடந்தது என்று அவளிடம் சொல்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று அவனுக்கு தெரியும்.
 
“நாம அங்கு வந்த கொஞ்ச நேரத்துக்கு பிறகு சரவணனும் அந்த பழைய கோயில் மண்டபத்திற்கு வந்திருகான். தற்செயலாக தான் வந்திருக்கான். கோவில் மண்டபத்திற்கு அருகில் உள்ள ஒரு நிலம் விற்பனைக்கு வருவதாக யாராவது அவனிடம் கூறியதால் அவன் அங்கு வந்திருந்தான்.”
 
மீராவின் தலை குனிந்து, அவள் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் இப்போது தரையில் தாராளமாக விழுந்து கொண்டிருந்தது. இப்போது நல்ல காலை நேரம், வெளியில் சூரியன் பிரகாசமாக எரிந்து கொண்டிருந்தது, ஆனால் அன்று அந்த மண்டபத்தில் வரவிருக்கும் இடியும் மழையினால் வானம் எப்படி இருண்டு போயிருந்தோதோ அதே போல் அவள் மனதும் மற்றும் அவள் வீட்டில் ஹாலும்  இப்போது இருண்டு இருந்தது.
 
“சரவணா எங்களைப் பார்த்தான் …” என்று பிரபு தொடர்ந்தான்.
 
இல்லை .. இல்லை… இல்லை… அவள் தனக்குத்தானே வேதனையில்  கத்தினாள். பூமி ஏன் இப்போது என்னை விழுங்கவில்லை. என் அன்பு கணவர்… யாராலும் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத அதை  அவர் பார்த்தார்… மீரா மனம் வெந்து போனாள். அன்று மாலை பிரபுவுடன் அவள் எவ்வளவு அருவருப்பான செக்சில் ஈடுபட்டாள். தன் மனைவி தன்னை வேறொரு ஆணுக்கு மிகவும் விருப்பத்துடன் கொடுக்கும் கொடும்மையும் மற்றும் இன்னொரு ஆணுடன் இத்தகைய அசிங்கமான செயல்களில் ஈடுபடுவதையும் எந்தவொரு கணவனும் பார்க்கும் நிலை எப்போதும் ஏற்பட கூடாது. இதயம் தாங்க முடியாத துக்கத்தை சமாளிக்க முடியாமல் உள்ளுக்குள் கதறினாள்.
 
பிரபு அவளது முக தசைகள் வலியால் முறுக்க படுவதை கண்டான். அவன்  அவளது முகத்தை பலமுறை வலியைப் போலக் துன்பத்தில் இப்படி மாறுவதை பார்த்திருக்கான், ஆனால் அவை அனைத்தும் அவன் அவளுக்குக் கொடுக்கும் தாங்க முடியாத இன்பத்தின் வெளிப்பாடாக இருந்தன, ஆனால் இப்போது அவள் முகத்தில் உண்மையான வலி இருந்தது, இது போன்ற வலி அவள் முகத்தில் முன்பு அவன் பார்த்ததில்லை. இதைப் பார்த்த அவன் முற்றிலும் அதிர்ந்து போனான்.
 
"என் அப்பாவும் அன்று தற்செட்டாளாக அங்கே வந்து நம்மை பார்த்துவிட்டார்," என்று பிரபு மேலும் சொன்னான்.
 
மீராவின் முகம் அதிர்ச்சியில் துடித்தது, ஓ, இல்லை .. அவரும் பார்த்திட்டாரா, அவள் பெரும் துன்பம் அவள் தொண்டையை அடைத்தது. முழிச்சு வாங்க திணறினாள். எப்போதும் அழகாக ஜொலிக்கும் பெண்ணின் முகத்துக்கு பதிலாக இப்போது வேதனையில் கருகி போய் இருக்கும் முகம் தான் அங்கே தெரிந்தது.
 
"அவர் எங்களை அங்கே அப்போதே கொன்றிருப்பார், ஆனால் சரவணன் தான் அவரைத் தடுத்தான். அன்று மாலை நான் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு பெரிய பூகம்பம் எங்கள் வீட்டில் வெடித்தது.  உன்னை இனிமேல் பார்க்க கூடாது என்று என் தந்தை கட்டளை இட்டார். எனக்கு சீக்கிரமாக கல்யாணத்தை முடித்தனர். நான் இனி இந்த ஊருக்கே வரக்கூடாது என்று என்னை விரட்டினர். மத்தது எல்லாம் உனக்கு தெரியும்மே." என்று பிரபு முடித்தான்.
 
அப்போதே, அங்கேயே நான் என் உயிரை விட்டு இருந்தால் நல்ல இருந்திருக்குமே என்று மீரா புலம்பினாள். அவர்களின் கள்ள உறவு  திடீரென முடிவுக்கு வந்ததற்கான காரணம் இப்போது அவளுக்குத் தெளிவாக தெரிந்தது. அப்படி இருந்தும் இன்னும் என் கணவர் ஒரு முறை கூட என்னிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஒருமுறை கூட என்னிடம் எந்தவிதமான வெறுப்பு காட்டியதில்லை. அவர் பார்த்த எல்லாவற்றிற்கும் பிறகும் கூட  கோபத்தை என்னிடம் அவர் காட்டியதில்லை. வேறு எந்த ஒரு மனிதராக இருந்தாலும் எதோ ஒரு விதத்தில் தங்கள் கோபத்தை எப்படியாவது வெளிப்படுத்தியிருப்பார்கள்.
 
இப்படி ஒரு கண்ணியமான மனிதனுக்கு மனைவியாக வாழ்வதும் நான் என்ன தவம் செய்திருக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்டவரை நானேஎவ்வளவு கொடும்மையாக காயப்படுத்திவிட்டேன். எனக்கு எந்த ஜென்மத்திலும் மன்னிப்பே கிடையாது. இந்த எண்ணங்கள் அனைத்தும் அவளுக்கு மேலும் மேலும் வேதனையை ஏற்படுத்தின. பிரபுவின் தந்தை எங்களைக் கொல்ல விரும்பினார் .. மன்னிக்க முடியாத இந்த துரோகத்திற்காக நான் என் கணவரின் கைகளில் மகிழ்ச்சியுடன் இறந்திருப்பேன். இந்த வேதனையான எண்ணங்கள் அனைத்தையும் மனதில் இருந்து விரட்ட விரும்பியது போல மீரா தடுமாறியபடிய பின்னே நடந்து சென்றாள். அவள் உடல் சுவரைத் தாக்கியது, அவள் கீழே விழுந்து, தலையை முழங்காலில் புதைத்துக்கொண்டாள்.
"இங்கே பாரு மீரா, உன் மகிழ்ச்சிக்காக தானே சரவணன் அனைத்தையும் பொறுத்துக்கொண்டான். உன் சந்தோசம் அவனுக்கு முக்கியம். எதிர்காலத்தில் நாம எல்லோரும் சந்தோஷமாக இருப்பதை தான் இப்போது பார்க்கணும்."
 
மீரா பிரபுவைப் பார்த்தாள், அவளுடைய முகம் அவன் மேல் உள்ள அதிகமான வெறுப்பைக் காட்டியது. அட ச்சே, இந்த துரோகிக்கு முக்கியமான ஒரே விஷயம், என் உடல் அவனுக்கு அளிக்கும் இன்பம் மட்டுமே. இதை அறியாமல் நான் எப்படி இவ்வளவு மூர்க்கத்தனமாக  இருந்திருக்கேன். உடல் இன்பத்தின் இந்த சில நிமிடங்களுக்காக என் வாழ்க்கையில் எனக்கு இருந்த உண்மையான மகிழ்ச்சியை இழந்துவிட்டேன். எல்லாம் இழந்த பின் தான் உண்மைகளே புரியுது.
 
“அப்படியானால் என் கணவர் என்னைக் கைவிடுவது பற்றியும் நான்  அவருடன் இனி வாழும் வாழ்கை ஒரு பொய்யான வாழ்கை என்றாலும் உனக்கு கவலை இல்லை. உனக்கு வேண்டியது இந்த அழுகிப்போக கூடிய சதை மட்டுமே, ”மீரா பிரபுவை பார்த்து கத்தினாள்.
 
பிரபு அதிர்ச்சியடைந்தான். அவள் முன்பு அவனைப் பார்க்கும் போது எல்லாம் அவன், அவள் கண்களில் ஆசை இருப்பதை மட்டும் பார்த்திருக்கான். முதல் முறையாக அவன் அந்த கண்களில் வெறுப்பைக் காண்கிறான். அவள் ஒரு அருவருப்பான புழுவைப் பார்ப்பது போல் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
 
பிரபு இன்னும் முயன்றான், ”மீரா, அவன் இப்போது வருத்தமாக இருக்கிறான், ஆனால் அவனுக்கு உன் மேல் பாசம் அதிகம் இருக்கு. அவன்  நாளடைவில் உன்னை ஏற்றுக்கொள்வான் .. நம்ம ஏற்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்வான் .. நான் சத்தியமாக சொல்லுறேன். இது எல்லோருக்கும்  நல்லதாக முடியும் ”
 
“யாருடைய நல்லது ?? உன்னோடையதா .. நீ விரும்புவது எல்லாம் இந்த அழுகிய சதைதானே, வேறு எதுவும் உனக்கு முக்கியமில்லை. உன்னை  மட்டும் குறை சொல்லி என்ன புரயோகனும். என் புத்தி ஒழுக்கம் எங்கே போனது. நான் உன்னை இனிமேல் பார்க்க விரும்பவில்லை .. என் வாழ்க்கை இப்போதே முடிந்து விட்டது.” என்று  கதறினாள்.
 
பிரபு மிரண்டு போனான். “மீரா நீ உன்னை …” என்று தொடங்கிய அவனை நிறுத்தினாள்.
 
"பயப்புடாதே, என் சாவு உன் தலையில் விழாது. நான் ஒன்னும் தற்கொலை செய்துகொள்ள மாட்டேன். இதை நான் செய்ய கூடாது என்று தானே அந்த நல்ல மனிதன் எல்லாற்றையும் சகித்து கொண்டார். என் செயலால் அவர் பெயருக்கு இனிமேல் எந்த களங்கமும் வர விடமாட்டேன்."
 
மீரா பிரபுவைப் பார்த்தாள், ”இப்போது நீ வெளியே போ. உன் முகத்தை மீண்டும் பார்க்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை. ”
 
பிரபு வெளியேறினான். மேலும் பேசுவதும் எதுவும் இல்லை. மீராவின் கடைசியாக ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு வெளியே சென்றான். அவள் ஹாலில் ஒரு மூலையில் சரிந்து உட்கார்ந்தபடி இருந்தாள்.  நடந்ததை எண்ணி கொண்டு பிரபு அவன் வீட்டில் அறையின் உச்சவரம்பைப் அமைதி இன்றி பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
 
எப்படி அவள் மீண்டும் அவள் கணவனின் முகத்தில் விழிப்பாள் என்று மீராவுக்கு தெரியவில்லை. அவர் முகத்தை பார்த்தால் மீதி இருக்கும் கொஞ்சம் கட்டுப்பாட்டையும் இழந்து நொறுங்கி போவாள். அவள் செய்கையின் அவமானத்தை தாங்க அவளால் முடியாது. உடல் மட்டும் இருக்கு உயிர் எதுவும் இல்லாதது போல இருந்தது. வாழ்வதுக்கே வெறுத்து போயிருந்ததது. அனால் வேறு வழி இல்லை. அவள் கணவன் முகத்தை பார்க்கணும். அவருடன் பேசணும். அந்த அருகதை அவளுக்கு இல்லை என்று வாகுக்கு தெரியும். சுவரை வெறித்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். அவளை நோக்கி கால்நடை சத்தம் கேட்டது. அது அவள் கணவனாக தான் இருக்கும். அவள் உள்ளே செத்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

[game40it]

இப்போது தான் ஒரு ஆங்கில பதிவு போட்டேன். அதை இன்றைக்கு லேட் ஈவினிங் அல்லது நாளைக்கு தமிழில் போடா பார்க்கிறேன்.

[game40it]

சரவணன் அவன் மனைவி தரையில் சரிந்து உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டான். அவள் முகம் துக்கத்தால் சிதைந்து இருந்தது. அவள் உடலில் உயிர் எதுவும் இல்லை என்று இருப்பது போல தோன்றியது. சரவணன் அஞ்சிய இதுதான். இதையெல்லாம் அவள் எப்படி எடுத்துச் செல்லப் போகிறாள்.

 
"மீரா," அவன் மென்மையாக அவளை கூப்பிட்டான்.
 
அவன் குரலைக் கேட்டு அவள் உடல் விறைப்பதைக் கண்டான். அவள் நகரவில்லை, அப்படியே உறைந்து போல் இருப்பதாக  தோன்றியது.
 
“மீரா,” அவன் மீண்டும் அவளை அழைத்தான்.
 
அவள் மெதுவாக திரும்பி அவன் முகத்தைப் பார்க்க சில நிமிடங்கள் ஆனது. இந்த அரை மணி நேர இடைவெளியில் அவள் முகம் வியப்பு அடையும் அளவில் ரொம்ப மாறிப்போய்விட்டது. எப்போதும் அவளுக்கு  பிரகாசமான, அழகான முகம். அதற்கு பதிலாக அவள் கண்கள் எந்த  ஒளி இல்லாமல் வெற்று குளம் போல் தெரிந்தது. அவள் அழுது அழுது  அவள் முகம் வீங்கி இருந்தது. அவளுடைய முக தசைகள் கூட அவற்றின் உறுதியை இழந்துவிட்டதாகத் தோன்றியது. அவள் அவன் முகத்தைப் பார்த்ததும், அவளுக்குள் இது வரைக்கும் இருந்த கட்டுப்பாட்டை இழந்தாள். பிரபு இங்கே இருந்தபோது தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள அவள் ஒரு மிக பெரிய முயற்சியை மேற்கொண்டிருந்தாள், ஆனால் இப்போது அவள் உள்ளே இருந்த அவளுடைய எல்லா துக்கமான உணர்ச்சிகளும் அவள் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போனது.
 
அவள் கூச்சலிட்டாள், வேதனையில் அலறினாள், அவள் உடல் கட்டுக்கடங்காமல் தூக்கி தூக்கி போட்டது, அவள் அன்பான கணவனை பார்க்க முடியாமல் துடித்தாள். இப்போது கூட அவன் அவள் முகத்தைப் பார்த்தபோது அந்தக் கண்களில் கோபமோ, அறிவுறுத்தலோ இல்லை. அவளுடைய மோசமான மற்றும் வெட்கக்கேடான நடத்தை தெரிந்து இருந்தபோதிலும் அங்கே தென்பட்டது அவளுக்கு இரக்கமும் அக்கறையும் மட்டுமே. இத்தனை ஆண்டுகளில், திருமணத்தில் அவர்களை ஒன்றிணைத்த பாசத்தோடு வாழ்ந்த அந்த புனித உறவை அவள் சீரழித்துவிட்டாள். அவள் வாழ்க்கையில் கற்பித்த  எல்லா ஒழுக்கமும் அவளை பற்றிக்கொண்ட காமம் அவளை எல்லாம் மறக்க செய்து இந்த தலைகுனியும் நிலைமைக்கு கொண்டுவந்து விட்டது.
 
ஏன்… ஏன்… ஏன்… .எப்படி உங்களால் தாங்க முடிந்தது ..  அவள் அழுதபடி எதோ பேய் பிடித்தது போல தலையை வேகமாக ஆட்டினாள்.
 
ஒரு ஆறுதலான கையை அவள் மீது வைக்க விரும்பி சரவணன் அவள் அருகில் சென்றான். அவன் அவளைத் தொடுவதற்குள் அவள் திகிலுடன் அவனிடமிருந்து விலகிச் சென்றாள். இப்படி அவள் செய்யும் போது அவள் கணவரின் கண்களில் ஏற்பட்ட காயத்தை அவள் பார்த்தபோது, அவள் துக்கத்துடன் பதறி போனாள். அவர் தன்னை தொட கூட பிடிக்காமல் அவள் அவர் மேல் வெறுப்பு இருக்கு என்ற தவறாக நினைத்துவிட்டாரோ என்று துடித்துப்போனாள். அவள் மேல் அவர் கணவனின் விறல் பட கூடாது என்று அவர் விரும்பினாள் அனால் அதன் காரணமே வேற. அவரின் புனிதமான விரல்கள் அவளை போன்ற பெரும் பாவம் புரிந்த ஆள் மீது பட கூடாது. அது அவர் புனித்ததைய கெடுத்துவிடும் என்று மனதில் குமுறினாள்.
 
இல்லை… இல்லை .. நீங்கள் என்னைத் தொடக்கூடாது. உங்கள் விரல்கள் இந்த அசுத்தமான உடலை மீண்டும் ஒருபோதும் தொடக்கூடாது, "என்று அவள் கெஞ்சினாள்.
 
“மீரா அப்படி சொல்லாதே….” சரவணன் சொல்ல ஆரம்பித்தான் , ஆனால் அவள் மேலும் தொடர்ந்து பேசி அவன் வார்த்தைகளை நிறுத்தினாள்.
 
"இல்லை .. இல்லை…,” என்று கெஞ்சினாள், "என் பாவப்பட்ட துர்நாற்றம் உங்களுக்கும் ஒட்டிக்கொள்ளும். நீங்க எனக்கு எந்த அனுதாபமும்  ப்டுவதுக்கு  நான் தகுதியற்றவள். நான் உங்களை எவ்வளவு ஆழமாக காயப்படுத்தினேன் என்று நான் நினைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் என் இதயத்தில் ஈட்டு குத்துவது போல வலியை ஏற்படுத்துகிறது."
 
அவள் மீண்டும் குலுங்கி குலுங்கி அழு துவங்கினாள். அதிலிருந்து மீள அவளுக்கு சிறிது நேரம் பிடித்தது.
 
அவளைத் தொடாதபடி கவனமாக சரவணன் அவள் அருகில் அமர்ந்தான். அவள் இருக்கும் நிலையில் அவள் இயக்கத்தில் மிகவும் வருத்தப்பட்டாள், அவளுக்குள் அவள் மேல் தீவிரமான சுய வெறுப்பு இருக்க வேண்டும் என்று புரிந்தது. அவன் இந்த நேரத்தில் அவளுக்காக மிகவும் பொறுமையாக இருக்க வேண்டும்.
 
“பரவாயில்லை மீரா, அமைதியாக இரு. நாம் நடந்து முடிந்ததை இனிமேல்  மாற்ற முடியாது. நடந்தது எதுவும் மாற செய்ய முடியாது. இனிமேல் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று மட்டும் இப்போது பார்ப்போம், ”என்று அவன்  மெதுவாகப் பேசினான்.
 
அவள் தன் கணவன் முகத்தைப் பார்த்தாள், அவள் முகம் வேதனையில் துவண்டு போய் இருந்தது. “இந்த அவமானத்தை நீங்கள் எப்படித் தாங்கினீங்க. நான் இனி வாழ விரும்பவில்லை .. நீங்கள் என்னை அடித்து கொன்றிருந்தால் நான் மகிழ்ச்சியுடன் உங்கள் கைகளில் இறந்திருப்பேன். ”
 
"இல்லை மீரா, நானும் உன்னை சரியாக கவனித்துக் கொள்ளவில்லை, நான் முற்றிலும் குற்றமற்றவன் அல்ல."
 
“இல்லை .. இல்லை ..,” மீரா கதறினாள், “ஒருபோதும் .. எப்போதும் அப்படி சொல்லாதீங்க. இது முழுக்க முழுக்க என் தவறு. உங்களைப் போன்ற ஒரு நல்ல மனிதனுக்கு மனைவியாக இருக்க தான் நான் தகுதியற்றவள் … உங்களை யாரும் குறை சொன்னால் அவுங்க நாக்கு அழுகி போய்விடும்.”
 
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான். அவள் தொடர்ந்து அழுதுகொண்டு இருந்தாள், சரவணன் பொறுமையாக இருந்தான், அவள் மீண்டும் கொஞ்சம் அமைதியான நிலைக்கு வர அவகாசம் கொடுத்தான்.
 
மீரா சோகமாக மறுபடியும் பேச ஆரம்பித்தாள், “நீங்க  ஏன் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லவில்லை .. நீங்க ஒருமுறை கூட  என்னிடம் கோபமோ வெறுப்போ காட்டவில்லை .. நான் செய்த இந்த காரியத்துக்கு  பிறகும் … ஏன் ??”
 
எப்படி ஒரு மனிதன் இதை பொறுத்துக்கொண்டான் என்று புரியவில்லை. இந்நேரம் அவளை துண்டு துண்டை வெட்டி போட்டு இருக்கவேண்டும்.
 
சரவணனுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை, அவனுடைய வாழ்க்கையில் அவன் மனைவியின் கள்ள உறவு ஏற்படுத்திய வேதனையை அவனால் எவ்வாறு தாங்க முடிந்தது என்று அவனுக்கும் தெரியாது. சரவணன் மெதுவாக அவள் துக்கத்தை தணிக்க முயன்றான், ஆனால் அவள் மிகவும் சுய வெறுப்பால் நிறைந்திருந்தாள், அவள் தன்னைத் தானே வெறுப்பாக பேசி கொண்டு இருந்தாள். இறுதியாக கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் கழித்து அவள் எதிர்காலத்தைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்தாள்.
 
“நீங்கள் பிரபுவுடன் சொன்னது ஒன்று சரிதான் .. என்னால் இனி உங்கள் மனைவியாக இருக்க முடியாது ..”
 
சரவணன் அவள் முகத்தை உற்று பார்த்தான். அதைப் பார்த்த அவள் விரைவாக தொடர்ந்து பேசினாள். "அதுக்கு எனக்கு தகுதி இல்லை என்று எனக்கு தெரியும்." அதற்காக பிரபுவின் வைப்பாட்டியாக வாழ விரும்பிய அவ்வளவு மோசமான ஒழுக்கங்களைக் கொண்ட ஒரு பெண் என்று அவர் நினைப்பதை அவள் விரும்பவில்லை.
 
"நான் உங்கள் மனைவியாக இருக்க தகுதியற்றவள் மட்டும் இல்லை  .. நான் உங்களுக்கு கொடுத்த அவமானத்திற்கும் வேதனையுக்கும் என் வாழ்க்கையில் நான் இனி எந்த மகிழ்ச்சியையும் பெற தகுதியற்றவள்."
 
அவள் சரவணனின் முகத்தை நேர்மையாகப் பார்த்து தொடர்ந்தாள், ”பிரபு மீண்டும் இங்கு வரமாட்டான், நான் சாவேன் ஒழிய அவனை  மீண்டும் சந்திக்க மாட்டேன். என் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது. நான் உள்ளே இறந்துவிட்டேன் இப்போது இருப்பது வெறும் கூடு. ”
 
“இல்லை மீரா, கடந்த காலத்தை விட்டுவிட முதலில், நீ இப்படி வாழத் தேவையில்லை. எல்லோரும் இரண்டாவது வாய்ப்புக்கு தகுதியானவர்கள்.”
 
ஹா,” அவள் வெறுப்பு பெருமூச்சு விட்டாள். அதில் அவளுக்கு அவள் மேல் இருந்த  கசப்பான எண்ணம் தெரிந்தது. “பிரபுவின் தந்தை அவனை  இங்கிருந்து நிரந்தரமாக போக சொன்ன போது எனக்கு இரண்டாவது வாய்ப்பு கிடைத்தது .. நான் அதைப் பயன்படுத்தவில்லை. நான் ஏற்கனவே வைத்திருந்த ரத்தினத்தைப் மதிக்காமல், சுயநலத்தை தீட்டி சென்ற தீய வேசி.”
 
"நான் மன்னிப்பு கேட்டு உங்கள் காலடியில் விழுந்து கடக்க  விரும்புகிறேன், ஆனால் மன்னிப்புக்கு தகுதியான ஒருவர் மட்டுமே அதை செய்ய முடியும். அதுக்கு கூட எனக்கு தகுதி இல்லை.  என்னை விரைவில் அழைத்துச் செல்ல மரணம் மட்டுமே நான் விருமுகிறேன்.”
 
சரவணன் இப்போது உண்மையிலேயே அச்சமடைந்தான். "மீரா, அவசரமாக முட்டாள்தனமான முடிவு எதையும் எடுக்காதே."
 
அவள் கணவரின் கவலையை அவரது குரலில் மீராவால் கேட்க முடிந்தது, அது அவளது இதயத்தில் மேலும் வேதனையை ஏற்படுத்தியது.அவர் அவளை உதைத்திருந்தால் அல்லது அடித்துவிட்டால் அவளுக்கு அதிலிருந்து கொஞ்சம் ஆறுதல் கிடைத்திருக்கும், ஆனால் அவள் கணவனின் அக்கறையும் அன்பும், அவள் மேல் கொடுரா தாக்குதலை கொடுந்திருந்தாளை விட அதிக  வேதனையை ஏற்படுத்தியது. அவளுக்கு  இத்தகைய பாசம் வைத்திருந்தவரை நினைக்காமல் அவள் எப்படி இப்படி  கண்மூடித்தனமாக இருந்திருக்க முடிந்தது. உடல் இன்பத்தின் சில விரைவான நிமிடங்களுக்காக அவள் எல்லாவற்றையும் இழந்தாள்.
 
அவள் தன் கணவருக்கு உருகி அன்பான வார்த்தைகளை பேச துடித்தாள், ஆனால் அதைச் செய்வதற்கான அனைத்து உரிமையையும் இழந்துவிட்டாள்  என்று அவள் உணர்ந்தாள்.
 
“இந்த காரணமாக தானே நீங்கள் எல்லா அவமானங்களையும் சகித்துக்கொண்டீர்கள். நான் என் உயிரை எடுத்துக்கொள்ள மாட்டேன்  .. கடைசி மூச்சு என் உடலில் இருக்கும் வரை உங்களுக்கு மேலும் அவமானத்தைத் தரும் எதையும் நான் ஒருபோதும் செய்ய மாட்டேன். ”
 
அதைக் கேட்டு சரவணன் நிம்மதி அடைந்தான்.
 
"நீங்க சொன்னது போல உங்கள் வாழ்க்கையில் எனக்கு இனிமேல் இருக்கும் ஒரே தகுதி உங்கள் வேலைக்காரியாக மட்டும் தான். நான் என் வாழ்நாள் முழுவதையும் அப்படியே கடந்து செல்வேன். உங்களுக்கு சேவை செய்வது மட்டுமே எனக்கு புண்ணியம்."
 
சரவணன் அடுத்த ஒரு மணிநேரம் அவளுடன் முடிவை மாத்திக்கொள்ள அவளிடம் வாதாடி பார்த்தான். அவளுடைய முடிவிலிருந்து மாறுவது இல்லை என்று அவள் மிகவும் உறுதியாக இருந்தாள்.
 
எனவே அவர்களின் வாழ்க்கையின் அடுத்த அத்தியாயம் தொடங்கியது. பிரபுவும் அவனது குடும்பமும் விரைவில் ஊரை விட்டு போய்விட்டார்கள்.  தங்கள் சொந்த வீட்டிற்கு கூட எப்போதாவது ஒரு முறை தான் வருகை தந்தனர். மீரா அவள் கணவனின் வேலைக்காரியாக வாழ்க்கையை தொடங்கினாள். அவள் அறையில் தரையில் தூங்குவாள், சரவணன் என்ன சொன்னாலும் வந்து படுக்கையில் தூங்க மாட்டேள். அவன் அவளை சம்மதிக்க முயன்றால், அவள் கன்னங்களில் இருந்து நிறைய கண்ணீர் வர ஆரம்பிக்கும், எனவே சரவணன் அந்த முயற்சியை கைவிட்டான், அவள் இப்படி செய்வதை பார்க்கும் போது சரவணனுக்கு கஷ்டமாக இருக்கும்.
 
தன் குழந்தைகளை அவளால் முடிந்தவரை கவனித்துக்கொள்வதற்கு அவள் தொடர்ந்து ஒரு அன்பான தாயாக இருந்தாள். அவளுடைய குழந்தைகளுடன் மட்டுமே அவள் முகத்தில் ஒருசில முறை ஒரு சிறிய புன்னகை தோன்றும். அவன் மேல் மிகுந்த அக்கறை கொண்டதும் அவனை நல்ல கவனிக்க விரும்பும் அவள் எண்ணம் சரவணனால்  காண முடிந்தது. அவன் கொஞ்சம் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தால் அவள் மிகவும் கவலையைக் இருப்பதை காண முடிந்தது. அவள் அவனை ஆறுதல்படுத்தவும், அவனைக அன்போடு அரவணைத்து கவனித்துக் கொள்ளவும் ஏங்கினாள், ஆனால் அவள் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு ஒரு செவிலியரைப் போலவே அவனைக் கவனித்துக் கொள்வாள். அவனை நேசிக்க அளவுக்கு தனக்கு உரிமை இல்லை என்று அவள் உணர்ந்தாள். அதை எப்போதோ இழந்துவிட்டாள்.
 
சரவணனின் நற்பெயருக்காக எந்த பங்கமும் ஏற்பட கூடாது என்று வெளி உலகத்துக்கு அவர்கள் குடும்பத்தில் எந்த பிரச்னையும் இல்லை என்ற வெளிப்புற தோற்றத்தை காண்பித்தாள். வாராந்திர கோயில் வருகைக்குச் செல்லும்போது கூட, தன் மகனையோ மகளையோ கணவனுடன் முன்னால் உட்கார வைப்பாள். ஒரு வேலைக்காரியாக இப்போது அவள் இருக்கையில் அவள் தன் கணவனுடன் முன்னால் உட்கார உரிமை இல்லை என்று உணர்ந்தாள். அவளுக்கு மிகவும் புண்படுத்திய விஷயம் என்னவென்றால், தன்னைத் தானே தண்டிக்க விரும்புவதில், அவள் வாழ்க்கையில் எல்லா மகிழ்ச்சியையும் பெற கூடாது என்று புறக்கணித்தாள்.
 
காமத்தின் காரணமாக அவள் செய்த பெரிய பாவத்திற்காக, அவள் வாழ்க்கையில் பாலியல் இன்பத்திற்கான இடமே இனி இல்லை என்று இருந்தாள். அதனால் ஒரு மனைவி தன் கணவனுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய படுக்கையில் இன்பங்களை அவளால் வழங்க முடியவில்லை என்பது வேதனை படுத்தியது. தன்னை தண்டிக்க நினைக்கும் போது அவள் கணவனுக்கு தண்டனை கிடைக்குதே என்ற எண்ணம் அவள்  மனதில் காயத்தை ஏற்படுத்தியது. தன்னைப் போன்ற ஒரு கீழ் தர பெண்ணின் மூலம் தூய்மையான இதயமுள்ள ஒரு மனிதன் கலங்க படுவார் என்ற எண்ணத்தில் இருந்து அவள்  விடுபட முடியவில்லை. அவர் இரண்டாவது மனைவியை அல்லது ஒரு வைப்பாட்டி மூலம் இன்பங்கள் கிடைத்தால் அவன் மனப்பூர்வமாக அதை வரவேட்ப்பாள். அனால் அவள் கணவன் அந்த வகையான மனிதர் அல்ல என்று தெரியும் அதனால் அவளுக்கு இதில் குற்ற உணர்வு தொடர்ந்தது.
 
அவள் தொடர்ந்த மன வேதனை அடைகிறாள் என்பதுக்கு அவளுக்குள் ஏற்பட்ட மாற்றங்களில் பிரதிபலித்தது. அவள் உடல் எடை குறைத்துக்கொண்டிருந்தாது. அவரது உடல்நிலை மெதுவாக மோசமடைந்து வருவதால் சரவணன் கவலைப்பட்டான். அவள் எதோ விரைவாக வயதாகி கொண்டு போவது போல தோற்றம் மாற துவங்கியது. அவர்கள் வாழ்க்கையின் இந்த புது அத்யாயம் ஆரம்பித்து இப்போது ஆறு மாதங்கள் கடந்துவிட்டன. அவளுடைய உடல்நிலை ஏன் இப்படி ஆகுது என்று சரவணன் புலம்பி போனான். ஒரு வேலை அவள் சரியாக சாப்பிடவில்லை என்று அவன் நினைத்தான், அவள் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை என்றாலும், அவள் சரியாக உணவு சாப்பிடுகிறாள் என்று பார்க்க, அவர்களுடன் சேர்ந்து அவளை சாப்பிட வைத்தான். இதற்கு முன்பு அவர்கள் சாப்பிட்ட பின்னே அவள் சாப்பிடுவாள்.
 
இருப்பினும் இன்னும் அவள் உடல்நிலை மோசமடைந்து கொண்டு இருந்தது. அவள் ஏதோ நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாக சரவணன் கவலைப்பட்டான். அவன் அவளை தன்னுடன் வரும்படி கட்டாயப்படுத்தி, அவர்களின் ஊருக்கு மிக அருகில் உள்ள ஒரு பெரிய நகரத்தில் ஒரு பெரிய மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றான். ஒரு முழுமையான மருத்துவ பரிசோதனையில் மருத்துவ ரீதியாக அவளுக்கு எந்தத் பிரச்சனையும் இல்லை என்று தெரியவந்தது. அவளுக்கு சில வைட்டமின்கள் பரிந்துரைக்கப்பட்டு வீட்டிற்கு அதை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு செண்டர்கள். ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகும்  மீராவின் உடல்நிலைக்கு எந்த முன்னேற்றமும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. சரவணன் மீண்டும் அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்று அதே மருத்துவ நிபுணரைப் பார்த்தான். நிபுணர் மீண்டும் அனைத்து சோதனைகளையும் சில கூடுதல் சோதனைகளையும் செய்தார். மருத்துவர் மீராவிடம் ஒரு அறையில் படுக்கையில் ஓய்வெடுக்கச் சொல்லி, சரவணனை ஒரு புறம் அழைத்தார்.
 
"டாக்டர், சொல்லுங்கள், அவளுக்கு என்ன பிரச்சனை?"
 
"மிஸ்டர் சரவணன், நான் எல்லா சோதனைகளையும் செய்து பார்த்துவிட்டேன், ஆனால் எங்களால் எந்த ப்ரப்ளேம் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.”
 
டாக்டர் ஒரு கணம் மெளனமாக இருந்தார் பிறகு, ”மன்னிக்கவும் சார், அவங்களுக்கு ஏதேனும் உடல் ரீதியான துன்புறுத்தல் ஏற்பட்டிருக்கிறதா என்று கூட நான்  பரிசோதித்தேன் செய்தேன். பழைய காயங்கள் கூட எதுவும் இல்லை. ”
 
“என்ன டாக்டர் .. நான் ஒரு மோசமான மனைவி அடிப்பவன் என்று நினைச்சீங்களா??"
 
"கோப படாதீங்க சார், நாங்க எல்லா விதத்திலும் சிந்தித்து பார்க்கணும். நான் இப்போது சொல்லுறத கேட்டு மேலும் கோக படாதீங்க. உங்க மனைவிடம் தனியாக கேட்டேன் அவுங்கள நீங்க மனரீதியாக கொடுமை படுத்துறீங்களா என்று."
 
சரவணன் அவன் மனைவிடம் எவ்வாறு கேள்வி கேட்டார் என்று வருத்தப்படுவதைப் பார்த்த டாக்டர் விரைவாக தொடர்ந்தார், “உங்கள் மனைவி எப்போதும் மெளனமாக இருப்பதால் நான் அப்படி  நினைக்க வேண்டியிருந்தது. அவுங்க எப்போதும் ஒரு வார்த்தையும் பேசுவதில்லை,  ஆனால் நான் அவங்களிடம் இப்படி கேட்டபோது முதல் முறையாக அவுங்களிடம் இருந்து ஒருவித உணர்ச்சியைக் கண்டேன். ”
 
அது என்னவென்று தெரிய ஆவலாக, “என்ன உணர்ச்சி ??” என்றான் சரவணன்.
 
"உங்களை பற்றி நான் எப்படி அப்படி நினைக்கலாம் என்று அவுங்க  கோபப்பட்டாங்க."
 
அவன் தவிர்க்க நினைத்தாலும் சரவணனின் முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை தோன்றியது.
 
டாக்டர் தொடர்ந்தார், ”சரவணன்,  இது எல்லாம் ஏற்படுவத்துக்கு ஏதோ ஒன்று நடந்து இருக்கு. உங்கள் மனைவிக்கு  உடல் ரீதியான பிரச்சனை  எதுவும் இல்லை என்று தோன்றுது. அவுங்க மனதளவில் ஏதேனும் பாதிக்கப்படுகிறாங்க என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன்.”
 
சரவணன் திடீரென்று அமைதியாக இருப்பதைப் பார்த்த அவர் சரியான பாதையில் செல்வதை டாக்டர் அறிந்திருந்தார்.
 
"அது என்னவென்று நான் தெரிந்துகொள்ள விரும்புல, ஏனென்றால் எனக்குத் தெரிந்திருந்தாலும் அதற்க்கு தீர்வு சொல்ல என்னால் முடியாது. மேலும் இது நிச்சயமாக மிகவும் பிரைவேட்  ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். உங்க மனைவிக்கு ஒரு மனநல நிபுணரின் ட்ரீட்மெண்ட் தேவை என்று நான் நினைக்கிறேன். ”
 
"என்னது ?? என் மனைவிக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கு என்று  நினைக்கிறீர்களா ??
 
“இல்லை, இல்லை சார், பலர் அந்த தவறை செய்கிறார்கள். நாம் அனைவரும் மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகிறோம், சில மனநல பிரச்சினைகள் கூட இருக்கலாம், அவை பொதுவாக நாம் சமாளிக்க முடியும். மனம் சில நேரத்தில் பழகினமாகவும் சில நேரத்தில்  வலிமையாகவும் இருக்கலாம். சிலர் தங்கள் கஷ்டங்களால் சமாளிக்க முடியும், சிலருக்கு அது நீங்கள் நினைப்பது போல் எளிதாக இருக்காது. ”
 
டாக்டர் என்ன சொல்கிறார் என்று சரவணன் யோசித்துக்கொண்டிருந்தான். மீரா இருக்கும் மன அழுத்தத்தை அவன் அறிந்திருந்தான். அவள் எப்போதும் சோகமாக, எதோ பறிகொடுத்து போல இருப்பாள். குழந்தைகள் அல்லது அவன் இருக்கும் போது அந்த பாதிப்பு குறைவதை அறிந்தான். சில நேரத்தில் அவள் அழுது இருக்கிறாள் என்று அவள் முகத்தை பார்த்தால் தெரியும். ஒரு முறை அவள் முன்பு போல பிரபுவுக்கு தான் ஏங்கி இருக்காள் என்று நினைத்து அதை கேட்டும் செய்துவிட்டான். அவன் அவளை அறைந்தது போல் அவள் முகம் சுளித்தது. அவள் முகம் வாடி போனது. அவளது வேதனையான தோற்றம் அவன் கேட்டதற்கு உடனடியாக அவனுக்கு வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியது.
 
"அவனை மறுபடியும் பற்பத்துக்கு பதிலாக நான் செத்து போய்விடுவேன். இப்படி நீங்க நினைப்பதுக்கு நான் எப்படி குற்றம் சொல்ல முடியும். நான் முன்பு அவ்வளவு கீழ் தரமாக நடந்து கொண்டேன் இல்லையா," என்று கூறிய மீரா தேம்பி தேம்பி அழுதாள்.
 
நான் ஏன் இப்படி கேட்டேன் என்று சரவணன் தன்னை திட்டிக்கொண்டான். அவனது வார்த்தைகளால் ஏற்பட்ட வலியிலிருந்து அவள் மீண்டு வர  சில நாட்கள் ஆனது. பிரபுவுடனான மீராவின் உறவு நிரந்தரமாக முடிவடைந்த பின்னர் அவன் எதிர்பார்த்ததைப் போல அவர்களின் வாழ்க்கை மீண்டும் முன்பு போல சந்தோஷமாக மாறவில்லை. இன்னும் என்ன தான் அவன் செய்ய முடியும் என்று வருந்தினான்.
 
"டாக்டர் நான் இப்போ என்ன செய்ய வேண்டும்?"
 
"எனக்கு ஒரு சக ஊழியர் இருக்கிறார், இது போன்ற பிரச்சினைகள் உள்ளவர்களுக்கு சிகிச்சையளிப்பதில் மிகவும் திறமமைசாலி. உங்களுக்காக அவருடன் ஒரு அப்பொய்ண்ட்மென்ட் செய்கிறேன். அடுத்த வாரம் உங்களுக்கு சரியாக இருக்கும்மா?”
 
சரவணன் தனது ஆழமான எண்ணங்களில் மூழ்கியபடி தனது காரை ஓட்டிக்கொண்டு வீட்டிற்கு புறப்பட்டான். மீரா ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் அமைதியாக அவனருகில் அமர்ந்தாள் (சரவணன் அங்கே உட்கார வலியுறுத்தினான்). மாலை நேரம் ரொம்ப ஓடிவிட்டதால்  இருட்டாகிவிட்டது.

[game40it]

நாளைக்கு போடா பிளான் பண்ணி இருக்கிறேன். டிஸ்டுர்பன்ஸ் எதுவும் இல்லை என்றால் நாளைக்கு ஒரு போஸ்ட் போடமுடியும்.

[game40it]

அதற்க்கு அடுத்த வாரத்தில் சரவணன் மீராவுக்கு இப்போதைக்கு  சிகிச்சையளிக்கும் மருத்துவரால் சொன்ன அந்த மனநல நிபுணரான டாக்டர் அருள் பிரபாகரனுடன் சந்திப்புக்காக மீராவை அழைத்துச் சென்றான். மீரா அவர்கள் முன்பு சென்ற மருத்துவமனை இல்லாமல் விட வேறு மருத்துவமனைக்குச் செல்வதைக் பார்த்து பீதியடைந்தாள்.

 
மீரா இப்போது எல்லாம் ரொம்ப அமைதியாக இருப்பவள். பெரும்பாலும் யாரிடமும் பேச மாட்டாள் அதுவும் பேசினால் அளவோடு தான் பேசுவாள். அவள் பிள்ளைகளுடன் பேசும் போது மட்டும் கொஞ்சம் சாதாரணமாக பேசுவாள். அவள் செய்த துரோகத்துக்காக அவள் சரவணனிடம் சாதாரணமாக பேச வெட்கப்படுவாள் அனால் இப்போது அவளாகவே பேசினாள்.
 
"நாம் எங்கே போகிறோம்? ஏன் இந்த மருத்துவமனை? ” அவள் கேட்டாள்.
 
“கவலைப்படதே மீரா, நாம இப்போது ஒரு புதிய மருத்துவரைப் பார்க்க போறோம். நம்ம பழைய மருத்துவர் அவரைப் பார்க்க பரிந்துரைத்தார், ”சரவணன் அவளுக்கு ஆறுதலாக கூறினான்.
 
"இது எதற்கு, நான் நல்ல தான் இருக்கேன். எனக்கு ஒன்னும் இல்லை."
 
அவளுக்கு ஆறுதலாக பேசியபடியே அவர்கள் ரிசெப்ஷனுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். டாக்டர் அருலைக் பற்றி கேட்டதும், அவர்கள் மருத்துவமனையின் 2 வது மாடியில் உள்ள டாக்டரின் சிகிச்சை அறைக்கு அனுப்பப்பட்டனர். டர். அருள் ரிசப்ஷனில், டாக்டர் தற்போது மற்றொரு நோயாளியுடன் இருப்பதால் அவர்களை காத்திருக்கச் சொன்னாள் அங்கே இருக்கும் நேர்ஸ் கம் ரிஷப்ஷனிஸ்ட்.  அவர்கள் அப்பொய்ண்ட்மென்டுக்கு சுமார் 15 நிமிடங்கள் முன்னதாகவே வந்துவிட்டார்கள். மீரா அங்கேயே காத்திருக்கும்போது மேலும் மேலும் பதற்றமடைவதை சரவணன் பார்க்க முடிந்தது. இறுதியாக, ஒரு ஜோடி மருத்துவரின் அறையிலிருந்து அவர்கள் சிகிச்சை முடிந்து வெளியே வந்தார்கள்.
 
சரவணனையும் மீராவையும் உள்ளே செல்லச் சொல்ல அவர்கள் டாக்டர் அறை உள்ளே போனார்கள். டாக்டர் அருள் ஒரு 45 தில் இருந்து 48 வயதுடையர் போல தோன்றியது. ஒரு நோயாளியை அமைதிப்படுத்தும் ஒரு கனிவான முகம் அவருக்கு இருந்தது. அவர் சார்ந்த மருத்துவ நிபுணத்துவத்துக்கு அது ஒரு பிளஸ் பாயிண்டாக இருக்கலாம்.
 
"உள்ளே வாங்க, திரு. சரவணன் மற்றும் திருமதி மீரா," அவர் ஒரு புன்னகையுடன் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார். “டாக்டர். கணேஷ் (முன்னதாக மீராவுக்கு சிகிச்சையளித்த நிபுணர்) உங்களைப் பற்றி எனக்கு விளக்கி இருக்கார் . தயவு செய்து உட்காருங்கள்."
 
பின்னர் அவர் பொதுவாக வயது, கல்விப் பின்னணி, வீடு மற்றும் குடும்பம், தொழில் போன்ற அவர்களின் பின்னணியைப் பற்றி சில கேள்விகளைக் கேட்கத் தொடங்கினார். அவர் பேசும் விதத்தில் ரொம்ப கனிவு இருந்தது. மீரா மெதுவாக அவளது பீதியை இழக்கத் தொடங்கினாள். மீராவை இந்த அறைக்கு இணைக்கப்பட்ட அறைக்கு அழைத்துச் செல்ல டாக்டர் அருள் மற்றொரு செவிலியரை அழைத்தார். மீராவின் எடை, உயரம் மற்றும் ரத்த அழுத்தம் ஆகியவற்றை மீராவுக்கு எடுக்க சொன்னார். மீரா சிறிது நேரம் அங்கே இருக்கும் ஒரு படுக்கையில் படுத்துக் கொஞ்சம் ஓவ்வு எடுக்க சொன்னார். இப்போது சில விஷயங்கள் தெரிந்த கொள்ள, சரவணனிடம் தனியாக பேச விருமினார்.
 
மீரா தயக்கத்துடன் செவிலியர்ருடன் போனாள் (அவள் சரவணனின் பக்கத்தை விட்டு செல்ல விரும்பவில்லை). டாக்டர் அருள் இப்போது தனது கவனத்தை சரவணன் பக்கம் திருப்பினார்.
 
"திரு. சரவணன், நான் உங்களை சரவணன் என்று பெயர் சொல்லி  அழைக்கலாமா? நம்ம ரொம்ப போர்மலாக இருக்க வேண்டாம் என்று நான் நினைக்கிறேன். ”
 
"நிச்சயமாக டாக்டர், அப்படியே கூப்பிடுங்க, எந்த பிரச்சனையும் இல்லை."
 
"நல்லது நல்லது. சரவணன், டாக்டர் கணேஷ் உங்கள் மனைவியிடம் அவர் நடத்திய அனைத்து சோதனைகள் மற்றும் ரிசல்ட் பற்றி என்னிடம் கூறினார். இப்போதைய நிலைமை ஏற்படுத்திய  பிரச்சினைகள் அல்லது சிக்கல்கள் என்னவென்று நீங்கள் என்னிடம் சொல்லுங்கள். நான் எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். ”
 
டாக்டர் அருளுக்கு  சரவணனின் தயக்கத்தைக் காண முடிந்தது. அவருக்கு இது நல்லாவே புரிந்தது. அவர் சிகிச்சையளிப்பதில் அவரது 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான அனுபவத்தில், மக்கள் மனம் திறந்து எல்லாம் சொல்வது எவ்வளவு கடினம் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். இது பொதுவாக வலிமிகுந்த நினைவுகளைத் மீண்டும் கிளறிவிடும், இதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அதைப் பற்றி மீண்டும் பேச சங்கடம் படுவது புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.  இது போன்ற விஷயங்கள் பொதுவாக மிகவும் தனிப்பட்ட விஷயம் மற்றும் உணர்வுகள் பாதிப்பை  கொண்டவை. அவர் பொறுமையாக இருக்க வேண்டியிருந்தது, அவர்களின் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதில் தனது உதவியை நாடுகிற மக்களுக்கு அவர் நம்பிக்கை கொடுக்க வேண்டியிருந்தது.
 
"சரவணன், என்ன நடந்தது என்பதைப் பற்றி பேசுவது உங்களுக்கு கடினம் என்று எனக்குத் தெரியும், ஆனால் உங்கள் இருவருக்கும் நான் உதவுவதற்கு எனக்கு முன்பு நடந்த விஷயங்கள் தெளிவாக அறிவது அவசியம். நீங்கள் இங்கே வெளிப்படுத்துவது கண்டிப்பாக மருத்துவர் / நோயாளியின் இரகசியத்தன்மையைக் கொண்டிருக்கும். அது வேறு யாருக்கும் தெரியாது, ஏன்,எனக்கு வேலை செய்யும் செவிலியர்கள் கூட தெரிய வராது என்றும் நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன். நான் பரிந்துரைக்கும் சிகிச்சை / மருந்து மட்டுமே அவர்களுக்குத் தெரியும், ஆனால் நோயாளியின் வரலாற்றின் விவரங்கள் எதுவும் கிடையாது. அது எனது தனிப்பட்ட ரகசிய குறிப்புகளில் மட்டுமே இருக்கும்."
 
டாக்டர் அருள், சரவணன் அவர் பேசியபின் சற்று அமைதி அடைவதை கண்டார், ஆனாலும் இந்த விஷயத்தைத் திறந்து வெளிப்படுத்த சரவணனின் மன போராட்டத்தைக் காண முடிந்தது. அவர் வெளிப்படுத்த வேண்டியது தனிப்பட்ட முறையில் மிகவும் சங்கடமாக இருந்த ஒரு விஷயமாக இருக்க வேண்டும். அது என்னவாக இருக்கக்கூடும் என்று அவர் ஓரளவு யூகிக்க முடியும், ஆனால் அவர் தானாக முடிவுகளுக்கு செல்ல விரும்பவில்லை, சரவணன் பேசுவதற்காக காத்திருந்தார்.
 
"சரவணன், உங்கள் மனைவிக்கு அல்லது சொல்லப்போனால் உங்களுக்கே இப்போது நீங்க சந்திக்கும் பிரச்சினையை ஏற்படுத்தியதை பற்றி நீங்கள் சொல்லாவிட்டால் என்னால் உதவ முடியாது."
 
சரவணன் ஆழ்ந்த மூச்சு எடுத்தான். பிரபு தனது மனைவியுடன் உடலுறவு கொள்ளும் போது பிரபுவின் தந்தை அதை தர்ச்செய்யலாக பார்த்துவிட, அதன்பின்னே அவன் பிரபுவின் தந்தையுடன் பேசிய சுருக்கமான தருணத்தைத் தவிர, வேறு எந்த நபரிடமும் அவன் இதைப் பற்றி பேசியதில்லை.  டாக்டர் அருலுக்கு அதை சொல்ல வேண்டியது அவசியம் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். ஆனால் அப்படி சொல்லும் போது அது மிகவும் வேதனையான சில காயங்களை மீண்டும் திறக்கப் போகிறது. மனைவியின் மன நலனுக்காக டாக்டருக்கு அவ்வாறு செய்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.
 
“டாக்டர் இது அனைத்தும் சுமார் மூன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொடங்கியது. எனது பால்யாநான்பண், பிரபு என்ற ஒருவன் கல்ப்பில் இருந்து  எங்கள் சொந்த ஊருக்கு வந்திருந்த நேரம். ”
 
டாக்டர் அருளுக்கு பிரச்சினை எங்கிருந்து தொடங்கியது, என்ன பிரச்சினையாக இருக்கக்கூடும் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கியாது. அவரது பல வருட அனுபவத்தில், ஒரு தம்பதியினரிடையே இனிமையான வாழ்க்கையில் சிக்கல் உருவாகுவதுக்கு  பெரும்பாலும் மூன்றாம் நபர் அவர்கள் உறவில் புகுருவதுனால தான். பெரும்பாலும் அந்த மூன்றாம் நபர் ஒரு பெண்ணாக இருக்கும். ஆனால் அந்த மூன்றாம் நபர் ஆணாக இருப்பது முற்றிலும் அரிது என்று சொல்லமுடியாது.
 
பிரபு மெதுவாக வீட்டுக்குள் எப்படி பாம்புபோல நுழைந்தான் என்பதை டாக்டர் அறிந்தார். எப்படி அவன் தனது வருகைகளை அடிக்கடியாக  ஆக்கியது, பின்னர்  அவனுக்கு தெரியாமல் தனது வீட்டிற்கு வருகை தருவது என்பதை சரவணன் சொன்னான். சரவணன் தனது சொந்த குடும்பம் எவ்வாறு எல்லாவற்றையும் இழந்தது என்பதையும், தனது சொந்த மனஉறுத்தினாலும் மற்றும் கடின உழைப்பினாலும் தான் ஒரு வெற்றிகரமான தொழிலதிபராக மாறியது என்பதையும் சொன்னான். அந்த பணி இன்னும் அவனது நேரத்தை எவ்வாறு எடுக்குது மற்றும் அவனது வியாபாரத்தை கவனித்து, அந்த வெற்றியை தொடர்ந்து உறுதிப்படுத்த வேண்டிய நிலைமையும் எடுத்து சொன்னான். இதை பயன்படுத்தி பிரபு அவன் மனைவியை மயக்கிவிட்டான் என்று சொல்லி முடித்தான்.
 
டாக்டர் அருளுக்கு இது ஒன்றும் புதிதல்ல. குடும்ப தலைவனுக்கு குடும்பத்துக்காக பல பொறுப்புகள், பல வேலைகள் இருக்கும். பிரபு போன்ற பொறுக்கிகளுக்கு ஒரே வேலை தான்.
 
"வெளிப்படையாக தெரிந்ததை விட அவர்களுக்கு இடையே வேறு எதுவோ நடக்கிறது என்று நீங்கள் எப்போது சந்தேகித்தீர்கள்."
 
எப்படி ஜாதிமல்லி அவன் சந்தேகத்தை கிளப்பியது என்று சரவணன் சொன்னான். டாக்டர் அருள் ஆச்சரியப்படவில்லை. கள்ளத்தனம்  செய்யும் ஜோடிகள் தங்கள் செய்யும் தப்பை மறைக்க அதிக முயற்சி எடுத்தாலும், பெரும்பாலும் அவர்கள் எதிர்பாராத சில விஷயங்கள் அவர்களைக் காட்டி கொடுத்திடும். இந்த விஷயத்தில் வித்தியாசமாக அது ஜாதிமல்லியாக இருந்தது. இது மட்டும் இல்லாமல், பிரபுவின் வங்கி புத்தகத்தை தனது வீட்டில் கண்டுபிடித்தது, அதனால் பிரபு சென்னையிலிருந்து திரும்பி வந்ததை அவனிடம் கூட சொல்லாமல் நேராக தனது வீட்டிற்குச் சென்று மீராவை சந்தித்தது மேலும் அவன் சந்தேகத்தை தூண்டியது என்று சரவணன் சொன்னான்.
 
"உங்கள் நண்பருக்கும் உங்கள் மனைவிக்கும் இடையே ஒரு பாலியல் கள்ள தொடர்பு இருப்பதை நீங்கள் எப்போது அல்ல எப்படி உறுதிப்படுத்தினீர்கள்?"
 
பிரபுவின் தங்கையின் திருமணத்திற்கு முந்தைய நாள் பார்த்தது, பிறகு திருமணம் முடிந்து இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு அவன் வீட்டில் அவன் பார்த்தது மற்றும் பழைய கோயில் மண்டபத்தில் மூன்றாவது முறை அவர்கள் ஈடுபடும் மோசமான செயலை பார்த்ததை பற்றி சரவணன் அவரிடம் கூறினான். பிரபுவின் தந்தை காரணமாக இந்த விவகாரம் எப்படி முடிந்தது என்று சரவணன் அவரிடம் கூறினான். இந்த கள்ள உறவு மேலும் தொடராமல் தடுக்க பிரபு தந்தை கொடுத்த கட்டளை பற்றியும் கூறினான்.  சரவணன் மனைவியையோஅல்லது நண்பன்னானியோ ஏன் அவன் நேராக தடுக்கவில்லை என்பதை டாக்டர் அருள் அறிய விரும்பினார். சரபனன் தனது மனதில் அப்போது இருந்த அச்சங்களை சொல்ல அவர் கவனமாகக் கேட்டார். பிரபுவின் வருகைக்கு முன்பு எப்படி இனிமையான வாழ்கை அவர்களுக்கு இருந்ததையும் விளக்கினான்.
 
"அது மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இருந்தது, அதற்குப் பிறகு வேறு ஏதாவது நடந்ததா என்று சொல்லுங்கள்" என்று டாக்டர் அருள் ஆய்வு செய்தார்.
 
அப்போது தான் சரவணன் கிட்டத்தட்ட எட்டு மாதங்களுக்கு முன்பு என்ன முடிவுகள் எடுத்தான் அதன் பிறகு என்ன நடந்தது என்று டாக்டரிடம் சொன்னான். அதற்க்கு பிறகு தான் மெல்ல மெல்ல மீராவின் உடல் நிலை மோசமாகி கொண்டு இருந்தது. அவள் அலைகளால் மெல்ல மெல்ல குறைந்து இப்போது இடையும் குறைந்து மோசமாக போய்க்கொண்டு இருக்காள்.
 
டாக்டர் அருள் சரவணனிடம்  விஷயங்கள் தெரிந்து கொண்ட பிறகு, மீராவுடன் தனிப்பட்ட முறையில் கவுன்சிலிங் நடத்தினார். சரவணனும் அங்கே இருந்தால் தன் மனைவி மனம் திறந்து பேச முடியாமல் போகலாம் என்று அவர் சரவணனிடம் கூறினார். மீரா டாக்டருடன் தனியாக விருப்பத்துக்கு மிகவும் சங்கடமாக இருந்தது, அவர்களுடன் சரவணன் இருக்கணும் என்று கெஞ்சினாள். பக்கத்துக்கு அறையில்  வெளியே தான் இருக்கிறேன் என்று சரவணன் மீராவை சாந்தப்படுத்தினான். மீராவுடன் சேஷன் முடிந்த பிறகு டாக்டர் அருள் மீண்டும் சரவணனுடன் தனியாக பேசினார்.
 
"உங்கள் மனைவியை அவள் வாழ்க்கையில் நடந்தது சம்பவங்கள்  மிகவும் மோசமாக பாதிக்க செய்துவிட்டது.  நான் அவளை பேசவைக்க மிகவும் சிரமப்பட்டேன், ஆனால் நான் இதை எதிர்பார்த்தேன். நோயாளியை மெதுவாக மனம் திறக்க செய்ய வழிகள் உள்ளன, ஆனால் அதற்கு நேரம் எடுக்கும். இது எளிதானது அல்ல. "
 
“அவளுக்கு என்ன பிரச்சனை டாக்டர்? அதை குணப்படுத்த முடியுமா? ”
 
"நான் முதலில் ஒரு உறுதியான முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்பு இன்னும் சில கவுன்சலிங் அமர்வுகள் இருக்க வேண்டும், ஆனால் அவள் எம்.டி.டி.யால் (MDD)  பாதிக்கப்படுகிறாள் என்று நான் ஏறக்குறைய சொல்ல முடியும்."
 
“எம்.டி.டி? அப்படி என்றால்  என்ன டாக்டர்? ”
 
"எம்.டி.டி என்பது பெரிய மனச்சோர்வுக் கோளாறைக் குறிக்கிறது (Major Depressive Disorder) அல்லது நீங்கள் சும்மா புரிதலுக்கு மனச்சோர்வைச் (depression) என்று சொல்லலாம்."
 
"சரவணன், இதனால் பாதிக்கப்படுபவர்களுக்கு பொதுவாக குறைந்த சுயமரியாதை, விஷயங்களில் ஆர்வமின்மை, பசியின்மை, மனநிலை மாற்றங்கள் போன்ற சில அறிகுறிகள் இருக்கும்."
 
டாக்டர் இப்படி சொல்லும் போது மீராவில் இவற்றில் சிலவற்றை சரவணன் அடையாளம் காண முடிந்த்திருந்தது ஞாபகம் வந்தது.
 
"ஏதாவது செய்ய முடியுமா டாக்டர், நீங்கள் அவளை குணப்படுத்த  முடியுமா?"
 
"நான் நிச்சயமாக இதற்க்கு முழு முயற்சி செய்வேன். நான் உங்கள் மனைவிக்கு உடனடியாக சில மருந்துகள் கொடுக்க தொடங்குவேன். அவங்களுக்கு தூக்கம் எப்படி இருக்குது என்று சொல்லுங்கள்? ”
 
சரவணன் சிறிது நேரம் யோசித்தான். "ஆமாம் டாக்டர் நான் சில நேரத்தில் இரவில் திடீரென்று குளித்தால் அவள் இன்னும் விழித்திருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்."
 
"சரி, அவள் கைகள் நடக்கும் கொள்வதை நான் இப்போது பார்க்குல, வீட்டில் அப்படி எதுவும் நடுக்கும் இருப்பதை கவனித்து இருக்கீங்களா?"
 
"இல்லை டாக்டர் அப்படி எதுவும் இல்லை."
 
“நான் அவங்களுக்கு முதலில் அல்பிரஸோலம் (Alprazolam) மற்றும் ஆண்டிடிரஸண்ட்ஸ் (Antidrepessants soretonin) செரோடோனின் ஆகியவற்றை தொடங்குரென். மருந்துகளின் டோஸேஜ் அளவு மற்றும் எதனை முறை எடுக்கணும் என்று  குறித்து நான் உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்துகிறேன். ”
 
டாக்டர் அருள் சரவணனிடம் சொல்லாதது என்னவென்றால் ஒரு சிறிய ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க சதவீத நோயாளிகளில் இது தற்கொலைக்கு வழிவகுக்கும். அது 10% க்கும் குறைவாக இருந்தது, இந்த நேரத்தில்  சரவணனை எச்சரித்து அச்சப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை என்று கருதினர்.
 
"வாரத்திற்கு ஒரு முறை கவுன்சிலிங்கிற்காக அவளைப் பார்ப்பது மிகவும் நல்லது என்று கருதுகிறேன். ஒன்று உங்கள் நேரம் அதிகம் எடுக்கும் மேலும் அதிக செலவு ஏற்படும் என்று நான் உங்களுக்காக அஞ்சிக்கறேன். பணம் என்பது ஒரு பிரச்சினையாக இருந்தால், அதை ஒரு மாதத்திற்கு 2 அமர்வுகளாக வைத்துக் கொள்ளலாம். ”
 
“இல்லை டாக்டர், பணம் எனக்கு முக்கியமல்ல. என்னால் செலவு செய்ய முடியும். எனது மனைவியின் உடல்நிலை தான் மிக முக்கியமானது. தயவுசெய்து வாரத்துக்கு ஒரு முறையாக மாற்றவும். ”
 
அடுத்த வாரம் முதல் கவுன்சலிங் தொடங்கியது. முன்னேற்றம் மெதுவாகவும், கஷ்டமாகவும் இருந்தது. மீரா மெதுவாக பேசவும், அவளது உள் எண்ணங்களையும் போராட்டங்களையும் வெளிப்படுத்தவும் சில மாதங்கள் ஆனது. உண்மையான முன்னேற்றம் காணப்பட்டபோது, மீரா மனச்சோர்வுக்குள் தாக்கி மறுபடியும் மறுபடியும் மனம் இறுகிவிடுவாள். அவள் மீண்டும் சரியாக பேசத் தொடங்குவதற்கு மீண்டும் சில அமர்வுகள் எடுக்கும். சுமார் ஐந்து மாதங்களுக்குப் பிறகு டாக்டர் அருள் சரவணனை அழைத்து அவரை தனிப்பட்ட முறையில் பார்க்க விரும்பினார். மீராவின் முன்னேற்றத்தை மறுஆய்வு செய்வது மற்றும் மேலதிக சிகிச்சையைப் பற்றி விவாதிப்பத்துக்காக.
 
"வாங்க சரவணனை, உட்காருங்க," டாக்டர் அருள் அவரது அறைக்குள் நுழையும் சரவணனை பார்த்து கூறினார்.
 
“மாலை வணக்கம் டாக்டர். மீரா நிலையில் என்ன முன்னேற்றம் இருக்கு என்று சொல்லுங்கள் டாக்டர்? ”
 
"ஓரளவு முன்னேற்றம் இருக்கு. அவளுடைய மனச்சோர்வு மற்றும் அவளுடைய இப்போது இருக்கும் மனநிலைக்கான முதன்மைக் காரணங்களை நான் புரிந்து கொண்டேன். ”
 
சரவணன் டாக்டர் அருலைப் பார்த்தான், அவன் மனைவி நலனடையும் பாதையில் இருக்கிறாராளா என்று அறிய ஆவலுடன்.
 
“உங்கள் மனைவி உங்களை மிகவும் நேசிக்கிறாள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இப்போது நீங்கள் அவளுக்காக என்னவெல்லாம் சகித்துக்கொண்டீர்கள் என்பது தெறித்து. "
 
"ஆனால் அவள் இன்னும் என்னிடம் விலகி இருக்காள், நான் ஏதாவது கேட்டால் பதிலளிப்பாள் தவிர உண்மையில் என்னுடன எதுவும் தானாக வந்து பேச மாட்டாள்."
 
“சரவணன், உங்கள் மனைவி உங்கள் அன்புக்கு தகுதியற்றவள் என்று நினைக்கிறாள். அவள் செய்த துரோகத்தால் அதனால் அவள் மேல் அவளுக்கு இருக்கும் வெறுப்புணர்வு நிரம்பியிருப்பதால், உங்களை நேசிக்க அவளுக்கு உரிமை இல்லை என்று மனம் நொறுங்கி இருக்காள். ”
 
"பிரபு மற்றும் அவளது துரோக செயல்களால் நீங்கள் மட்டுமே பாதிக்கப்பட்டுள்ளீர்கள் என்று அவள் உணர்ச்சிகள் அவளை கொல்லுது.  அவளால் உங்களிடம் தன் அன்பைக் காட்டவோ அல்லது அவள் உடலை  பகிர்ந்து கொள்ளவோ முடியாது என்று அவள் மிகவும் மனச்சோர்வையும் தன மேல் கோபத்தையும் உணர்கிறாள். ”
 
"அவள் ஒரு தீண்டத்தகாத பெண், அவளை தொட்டால் உங்களுக்கு தீங்கு விளைந்திடும் என்று அவள் ஆழ்மனதில் பதிந்து விட்டது."
 
"அதனால் நானும் கஷ்டப்படுகிறேன் இல்லையா டாக்டர்."
 
"ஆமாம், அவள் அதை நன்கு அறிந்திருக்கிறாள், அதுவே அவளுக்கு வேதனை கொடுக்கிறது. உண்மையில் அவளுக்கு இருக்கும் உள்ளுணர்வுகள் என்னவென்றால் .. அதை எப்படி சொல்வது .. ஹ்ம் அவள் ஒரு அசுத்தம் ஆனவள் மற்றும் அந்த அசுத்தத்தின் துர்நாற்றம் அவள் உங்களைத் தொட்டால் உங்களுக்கும் பற்றிக்கும் என்ற மனநிலையில் அவளால் விடுபட முடியவில்லை. "
 
"அதனால் என்ன செய்வது டாக்டர்."
 
"இந்த எண்ணத்தை மெல்ல மெல்ல தான் போக்கணும்."
 
"சரவணன் மனம் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா, அவள் தன்னைத்தானே தண்டிக்கிறாள், அதனால் அவளுடைய உடல்நிலை எவ்வாறு பாதிக்கப்படுகிறது என்பதைப் பிரதிபலிக்கிறது. உங்கள் மனைவியாக ஒரு நல்ல பெண் உங்கள் வாழ்வில் வரவேண்டும், உங்கள் அன்புக்கு தகுதியானவள் மற்றும் உங்களுக்கு அன்பு செலுத்த தகுதியானவன் வரவேண்டும் என்று மிகவும் விரும்பி வருந்துகிறாள். என்று அவள் உணர்கிறாள். அவள் இறந்தால் மட்டுமே அது நடக்கும் என்று நினைக்கிறாள். அவளை பொறுத்தவரை அவள் வாழ்கை முடிந்துவிட்டது."
 
"ஐயோ டாக்டர், இது என்னது, அவள் ஏதாவது செஞ்சிக்க போறாள்," என்று சரவணன் பதறினான்.
 
"ஆமாம், சரவணன் நீங்கள் ஒரு புதிய மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்காக அவள் மரணமடைய வேண்டும் என்று அவள் மனதில் எண்ணத்தை வலியுறுத்திக்கொண்டு இருக்கிறாள். இந்த எண்ணத்தை மாற்றுவது என் முக்கிய வேலை."
 
"அவள் பிரபுவுடன் சென்றால் நான் வேறொரு பெண்ணுடன் ஒரு புதிய வாழ்க்கைக்குச் அமைத்திருக்க முடியும் என்று அவளால் நினைக்க முடியவில்லையா?"
 
"அது நடந்திருந்தால், அவள் உங்களுக்கு துரோகம் செய்ததை உலகம் முழுவதும் அறிந்திருக்கும். அதனால் உங்களுக்கு ஏற்படும் அவமானத்தை நினைத்துப் பார்க்க அவளால் தாங்க முடியவில்லை. ”
 
"இந்த ஒரு காரணத்துக்கு மட்டும் தான அவள் பிரபுவுடன் அவளது கள்ள தொடர்பை முடித்து கொண்டாள்?"
 
“இல்லை இல்லை… அவள் செய்த காரியத்துக்கு அவள் தன்னை வெறுக்கிறாள். நீங்கள் எந்த தவறும் செய்யாதபோது, அவர்களின் துரோக செயலால் நீங்க மட்டுமே கஷ்டப்படுகிறீர்கள் என்று அவள் உணருவதால், அவள் கடும் மனச்சோர்வடைகிறாள். நீங்க ஒரு பெரிய அநீதிக்கு ஆளானதாக அவள் உணர்கிறாள். அவள் தன்னை தண்டிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறாள், ஆனால் அதே நேரத்தில் உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட வேதனைக்கும் அவமானத்துக்கு முதன்மையான காரணம் இருந்த இன்னொரு நபர், பிரபு, எந்த பாதிப்பும் இல்லாமல் தப்பித்துவிட்டான் என்று அவளை துன்பத்தில் ஆதிகிறது. அவனும் அவதிப்பட வேண்டும் என்று அவள் விரும்புகிறாள். அவளுடைய மனதில் உங்களுக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும் என்று ஆழ்ந்து பதிந்திருக்கு.”
 
“அதனால் என்ன பயன். அது எதையும் மாற்றப்போவதில்லை டாக்டர். ”
 
“இது தான் அவளுடைய மன அழுத்தத்திற்கு இன்னொரு காரணம். அவர்கள் இருவரும் தண்டிக்கப்பட வேண்டுவார்கள் என்றாலும் நீங்கள் உங்கள் மனைவியோ,ப்ரபுவையோ தண்டிக்க நினைக்கவில்லை. நீங்கள் கொடுக்க கூடிய எந்த தண்டனையையும் விட உங்கள் இரக்கம் தன் அவளுக்கு ரொம்ப வலிக்கிறது. "
 
"அதனால் நான் இப்போ என்ன செய்ய வேண்டும்?? அவளை அடிக்க ஆரம்பிக்கலாம்மா?"
 
மனச்சோர்வு தரும் நகைச்சுவையை டாக்டர் அருள் பார்த்து அவரது முகத்தில் ஒரு புன்னகை தோன்றியது.
 
"அது உங்கள் இயல்பு குணம் இல்லை" என்று டாக்டர் அருள் கனிவோடு கூறினார்.
 
“தண்டனைக்கு தகுதியான அனைவரும் உண்மையில் தண்டனை அடைவதில்லை, எந்த தவறும் செய்யாத சிலர் ஏன் வேதனை படுகிறார்கள் என்றும் புரியவில்லை. நம்முடைய நீதி உணர்வு எப்போதும் வாழ்க்கையில் நீதி இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாலும் உண்மையில் வாழ்கை ஒவ்வொரு முறையும் அப்படி இருந்ததில்லை. பிரபு துன்பப்படுகிறாரான இல்லையா என்பது உண்மையில் ஒரு பொருட்டல்ல என்பதை நான் அவளுக்கு உணர்த்த வேண்டும். இது உடனே நடக்காது."
 
டாக்டர் அருள் திடீரென்று நிறுத்தி சரவணனிடம், “மீராவுக்கு கடவுள் பக்தி அதிகமா?” என்று கேட்டார்.
 
“ஆம், நான் அப்படி தான் நினைக்கிறேன். ஏன் டாக்டர்?
 
"நல்லது. நாம் தண்டனையில் இப்போது தப்பித்தாலும் கூட, ஒவ்வொருவரும் அவர்கள் செய்த பாவங்களின் விளைவுகளை சந்திக்க  ஒரு உயர்ந்த சக்தி இருக்கிறது என்ற கருத்தை நான் வலுயுறுத்தி உங்கள் மனைவியை மனா நிறைவு அடைய முயற்சிக்கலாம். பிரபு தனது செயல்களுக்காக ஒரு நாள் தீர்ப்பை எதிர்கொள்வான் என்று உங்கள் மனைவிக்கு நம்பிக்கை வரணும். ”
 
டாக்டர் அருள் சரவணனைப் பார்த்து, “கவலைப்பட வேண்டாம் சரவணன், நாம குறைந்தபட்சம் இவ்வளவு முன்னேற்றம் கண்டதில் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். போரில் வெற்றி பெற முயற்சிப்போம். ”
 
“சொல்லுங்கள் சரவணன், உங்க நிலை என்ன. நீங்க உண்மையிலேயே எப்படி பீல் பண்ணுறீங்க. ”
 
“ஏன் டாக்டர், நான் நன்றாக தான் இருக்கிறேன். எனக்கு எந்தத் பிரச்சனையும் இல்லை. ”
 
டாக்டர் அருள் சரவணனை வினோதமாகப் பார்த்து, “அப்படியா? உங்க  மனைவி அல்லது பிரபு மீது நீங்க ஒரு முறை கூட கோபம், வெறுப்பு அல்லது வேறு எதையும் உணரவில்லையா? ”
 
டாக்டரின் கூர்மையான பார்வையில் சரவணன் சற்று சஞ்சலம்  அடைந்தான். “சரவணன், அப்படி பட்ட உணர்ச்சிகளை உணருவது தவறல்ல. நீங்க எலும்புகள், சதை மற்றும் இரத்தத்தால் ஆன மனிதர். நீங்க எப்போதும் ஒரு துணிச்சலான ஆளுமையை ஆள் என்று வெளியில் காட்ட விருப்புறிங்க. உங்களுக்குள் அனைத்தையும் அடக்கி வச்சிக்காதிங்க.  அது நல்லதுக்கில்லை."
 
ஆமாம், அவனுக்கு பிரபு மீது கோபம் மற்றும் வெறுப்பு வரும் தருணங்கள் பல முறை இருந்தன, மீரா மீது கூட விரைவான கோபம் கொள்ளும் தருணங்கள் இருந்தன, ஆனால் அவன் அதை எப்போதும் அடக்கினான். அவன் ஒரு பிடிவாதமான தன்மையைக் கொண்டிருந்தான், அவன்  எப்போதும் குடும்பத்துக்கு ஒரு பாறை போல் வலுவாக இருக்க வேண்டும், மேலும் வாழ்க்கை எறியும் எந்த சவால்களையும் எதிர்கொள்ள உறுதி இருக்க வேண்டும் என்று தனுக்குத்தானே வகுத்துக்கொண்டான்.
 
“சரவணன், நான் உன்னைப் பற்றியும் கவலைப்படுகிறேன். எல்லாவற்றையும் அடக்கி வைப்பது நீங்கள் எதிர்பார்க்காத போது கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும். எனக்கு மேலும் பிசினெஸ் வென்றும் என்று நான் இதை சொல்லுல்லா, ”டாக்டர் சிரித்தார்,” ஆனால் உங்களுடனும் சில கோன்சலிங் நடத்த விரும்புகிறேன்."
 
இது நடந்த இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, சரவணன் வீட்டில் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மீரா அவனிடமிருந்து சற்று தொலைவில் அமர்ந்து இருந்து தொலைக்காட்சியைப் பார்த்தாள், ஆனால் அவள் சரவணன் அறியாதபடி பெரும்பாலும் தன் கணவரை தன் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். பிள்ளைகள் டுவிஷேனுக்கு போயிருந்தார்கள். அப்போது கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்க சரவணன் திரும்பி கதவைப் பார்த்தான். அவன் எழுந்திருக்குமுன், மீரா எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தாள். ஒரு மூச்சுத்திணறலுடன் அவள் இரண்டு மூன்று படிகளை பின்னோக்கி நகர்த்தினாள். இதைப் பார்த்த சரவணன் எழுந்து விரைவாக வாசலுக்கு நடந்தான். அவனும் திகைத்துப் போனான். மீராவின் எதிர்வினைக்கான காரணம் அவனுக்கு இப்போது புரிந்தது. அங்கே பிரபு மற்றும் கோமதி நின்றுகொண்டு இருந்தார்கள். பிரபு தங்கள் மகளை சுமந்தபடி நின்றான், அவர்கள் மகளுக்கு இப்போது ஒரு வருடத்துக்கு மேலாக ஆகி இருக்க வேண்டும்.

[game40it]

சரவணனுக்கு இப்போ என்ன நடக்குது என்று அதிர்ந்த நிலை. பிரபு அவனது குடும்பத்தினருடன் இங்கே ஏன் வந்தான்? சரவணன் மீண்டும் பிரபுவை  பார்ப்பான் என்று கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கவில்லை. மிஞ்சி மிஞ்சி போனால், மிக அரிதான நிகழ்வுகளில், பிரபு மீண்டும் ஊருக்கு வந்தபோது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தற்செயலாக கடந்து சென்றிருக்கலாம். பிரபு உண்மையில் தனது வீட்டிற்கு வருவான் என்று அவன் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை, குறிப்பாக அவர்கள் கடைசியாக எப்படி பட்ட நிலைமையில் பிரிந்தார்கள் என்று எடுத்துக்கொள்ளும் போது. சரவணன் மீராவைப் பார்த்தான். ஆரம்ப அதிர்ச்சிக்குப் பிறகு, வந்த விருந்தாளிகளை வா என்று அழைக்காமல் கூட உள்ளே சென்று விட்டாள். அதை இப்போது சரவணன் செய்ய வேண்டியதாக ஆகிவிட்டது.

 
“உள்ளே வாங்க, என்ன ஆச்சரியம் உங்களை இங்கே பார்க்குறது,” சரவணன் உண்மையிலேயே அப்படி உணர்ந்து இதை சொன்னான், வெறும் சம்பிரதாயத்திற்காக அவன் இதைச் சொல்லவில்லை.
 
சரவணனுக்கு பிரபுவின் முகத்தில் இருந்த சங்கடத்தை காண முடிந்தது. சங்கடம் மட்டுமல்ல, அவன் முகத்தி பார்த்தால் அவனுக்கு மனத்தளர்ச்சி இருப்பதாகத் தோன்றியது. அதைப் பாரதத்தின் மூலம் சரவணனுக்கு விளங்கியது அவர்கள் இங்கே வருகை தருவது பிரபுவின் எண்ணமல்ல. அநேகமாக அது அவன் மனைவி கோமதியின் யோசனையாக இருந்திருக்கும்.
 
"நன்றிங்க, உங்களை மீண்டும் பார்ப்பதில் மகிழ்ச்சி."
 
கோமதி தான் அவள் முகத்தில் மகிழ்ச்சியான புன்னகையுடன் இதை சொன்னாள். பிரபுவின் புன்னகை செயற்கூச்சமுள்ள புன்னகை போல வித்யாசமாக இருந்தது. வழக்கமாக அவன்  முகத்தில் இருந்த தன்னம்பிக்கையான, ஏன் திமிர்பிடித்த புன்னகையை என்று கூட நீங்க சொல்ல முடியமா அந்த புன்னகை இல்லை. கோமதி விறுவிறுவென்று உள்ளே நடந்து வந்தாள், பிரபு சற்றே பணிவாக நடந்து வந்தான்.
 
மீரா அவர்களை உள்ளே கூட அழைக்காமல் உள்ளே போயிருந்தாலும், கோமதி நேராக அவளிடம் நடந்து மீராவின் கைகளை அவள் கைகளில் எடுத்தாள்.
 
“அக்கா, நீங்க எப்படி இருக்கீங்க? என்ன நடந்தது, உடம்புக்கு என்ன? உடல்நலம் சரி இல்லாதது போல இருக்கே."
 
மீரா பதற்றத்தோடு அவள் கணவனைப் பார்த்தாள். அவளுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அவள் விரும்பாத முக்கியமான விஷயம்,  அவர்கள் பிரிந்ததால் ஏற்பட்ட ஏக்கத்தினால் அவள் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டது என்று பிரபு நினைத்துவிடுவானோ என்பது. சரவணன் அவள் தடுமாற்றத்தில் இருந்து காப்பாத்த பேசினான்.
 
இல்லை, அவளுக்கு சமீபத்தில் கேஸ்ட்ரிக் பிரச்சினை இருந்தது, சரியாக சாப்பிட முடியவில்லை. அவளுக்கு கொஞ்ச நாளில் நல்ல போய்விடும். நாங்கள் டாக்டரை பார்த்திட்டோம். இப்போது சரியான மருந்துகளை எடுக்கிறாள். "
 
சரவணன் சோபாவின் சிங்கிள் நாற்காலியில் அமர்ந்தான், பிரபு நீண்ட சோபாவில் அவனருகில் அமர்ந்திருந்தான், கோமதி பிரபுவுக்கு  மறுபுறம் அமர்ந்திருந்தாள். கோமதி மீராவை தன்னுடன் இழுத்துச் வந்திருந்தாள், மீராவுக்கு வேறு வழியில்லை, நீண்ட சோபாவின் மறுபுறம் உள்ள மற்ற சிங்கிள் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தாள். பிரபு தனது மகளை மடியில் வைத்திருந்தான். மீரா பிரபுவைப் பார்க்க விரும்பவில்லை. உண்மையில், ஏறக்குறைய மூன்று வருடங்களுக்குப் பிறகு அவன் தந்தையின் இறுதிச் சடங்கிற்காக  பிரபு திரும்பி வந்த நேரத்தில் ரொம்ப அவள் காதலனைப் பார்க்க ஆவலாக ஏங்கி கொண்டு இருந்தது போல் இல்லாமல்,  இந்த முறை அவனைப் பார்க்க அவளுக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை. பிரபுவுடன் கணவருக்கு அடிக்கடி அநீதி இழைத்த சோபாவில் அவர்கள் உட்கார்ந்திருப்பது அவளுக்கு சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல், அவளுக்கு மிகவும் துரதிட்டமுடையக இருந்தது.
 
நீங்க எப்போது ஊருக்கு வந்தீங்க? சரவணன் பிரபுவிடம் கேட்டான்.
 
சரவணனுக்கு பதில் அளிக்கும் போது பிரபு மிகவும் தயக்கத்துடன் பேசினான். “அம்மா அதிக நேரம் பப்பு வீட்டில்  செலவிடுகிறார். என்ன அவள் வீடு இங்கிருந்து அதிக தூரம் இல்லை. வீட்டை சுத்தம் செய்ய மட்டுமே அவுங்கு வந்திட்டு அப்பப்போ வந்துட்டு போவாங்க. ”
 
“அப்படியா? மன்னிக்கவும், நான் அம்மாவுடன் தொடர்பு வச்சிக்கில்ல.” மீறவும் பிரபுவும் இடையே உள்ள கள்ள தொடர்பு இறுதியாக முடிவடைந்த காலத்திலிருந்தே சரவணன் பிரபுவின் குடும்பத்துடன் எந்தவிதமான தொடர்பையும் வைத்திருக்கவில்லை. அவுங்க குடும்பத்தில் என்ன நடக்குது என்றே சரவணனுக்கு தெரியாது.
 
“ஆமாம், அம்மா இப்போது வீட்டில் இருக்கிறாங்க. இந்த முறை அவுங்கள வந்து எங்களுடன் நிரந்தரமாக சென்னையில் தங்க வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம், ஆனால் அவுங்களுக்கு தான் இதில்  விரும்பவில்லை. ”
 
"உன்  தாயை நீ கவனித்துக் கொள்ள முடிந்தால் அது நல்லது பிரபு. அவுங்களுக்கு வயதாகிறாது, உன் தந்தை இல்லாமல் அவுங்க ரொம்ப  தனிமையாக உணருவங்க. ”
 
சரவணன் பிரபுவின் தந்தையை மிகவும் அன்பாக நினைத்தான். அவர் நேர்மையாகவும், மானம் பெரிதென்று கருதும் மனிதர். அதனால்தான் தன் மகன் செய்த மோசமான துரோகத்தை அவரது மனசாட்சியை எளிதாக்க எடுத்துக் கொல்லாவோ மன்னிக்கவோ முடியவில்லை. அது இறுதியாக அவரை விரைவான மரணத்துக்கு  அழைத்து சென்றுவிட்டது.
 
“அதைத்தான் நான் அவருக்கும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்,” கோமதி இப்போது உரையாடலில் குறுக்கிட்டாள்.
 
“நான் தயாராக தான் இருந்தேன், ஆனால் என் அம்மா தான் வர விரும்பவில்லை. நான் என்ன செய்ய முடியும், ”என்று பிரபு புலம்பினான், தனது முயற்சியின்மையை நியாயப்படுத்தினான்.
 
அப்படியானால், இப்போது நிலைமை என்ன?” சரவணன் விசாரித்தான்.
 
"அம்மா இறுதியாக வர ஒப்புக்கொண்டாங்க, நிரந்தரமாக இல்லாவிட்டாலும் குறைந்தது சில மாதங்களாவது, பின்னர் அங்கு தங்குவதைப் பற்றி அவுங்களுக்கு எப்படி இருக்கு என்று பார்ப்போம்," என்று பிரபு பதிலளித்தான்.
 
தங்களுக்கு இடையேயான மூன்று வழி உறவின் காரணமாக ஏற்பட்ட மன உளைச்சலை அங்குள்ள மூன்று பேருக்குத் தெரியும். இது இப்போதும் பெரும் உள் உணர்ச்சி எழுச்சியை ஏற்படுத்தியது, ஆனால் அவர்கள் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் ஒரு நாகரிகமான உரையாடலில் ஈடுபட  முயன்றனர். சாதாரணமாக பேசுவது, ஆனால் அதே நேரத்தில் அவர்களின் உணர்ச்சிகளைக் காண்பிப்பதை மறைப்பது கடினமான ஒன்றாக இருந்தது. அவர்கள் மூவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது மீரா மட்டும் தனது பார்வையை தரையில் வைத்திருந்தாள்.
 
"நல்லது பிரபு. இன்னும் எவ்வளவு நாள் இங்கு இருப்பீங்க? ” சரவணன் கேட்டான்.
 
"நாங்க இங்கு மூன்று நாட்கள் இருக்கிறோம், நாங்க நாலாவது நாளில் தான் புறப்பிடுறோம்" என்று இந்த முறை பதிலளித்தவர் கோமதி.
 
"இங்கே பாருங்க, உங்களுக்கு காபி டி எதுவும் ஒப்பார் பண்ணாமல் பேசிக்கொண்டு இருக்கேன். உங்களுக்கு காபி ஓகே வா."
 
அவர்கள் தலை அசைக்க," மீரா எல்லோருக்கும் காபி போட்டு கொண்டு வரியா."
 
அதிர்ச்சி அடைந்த மீரா சடாரென்று மேலே நிமிர்ந்து பார்த்தாள். சீக்கிரம் அவர்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறினால் நல்ல இருக்கும் என்று அவள் நினைத்துக்கொண்டு இருந்தாள், ஆனால் அவளுடைய கணவன் அவர்களுக்கு காபி கொடுக்குமாறு சொல்லுறார். விருந்தாளிகளை உபசரிப்பது நல்ல பண்பாடு என்று மீராவுக்கு தெரிந்தும் கூட அவளுக்கு இங்கே பிரபு இருப்பது பிடிக்கவில்லை. அவன் எப்போது இங்கு இருந்து போவான் என்று காத்திருந்தாள்.
 
அந்த சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்ததைவிட இப்போது இருக்கும் நிலை மிகவும் வித்தியாசமானது. முன்பு பிரபு வந்து அவளைப் பார்க்க வேண்டும் என்று அவள் எதிர்பார்புதன் இருப்பாள். கிட்டத்தட்ட எல்லா நேரங்களிலும் இதுபோன்ற அவன் வருகைகள் மிக விரைவாக அவர்களுக்கு இடையேயான காதல் மற்றும் காம பாலியல் இன்ப விளையாட்டாக மாறும். அந்த வருகைகள் அவளுடைய பிரியேட்ஸ் நேரத்தில் இருந்தபோதும் கூட அது அவர்கள் பாலியல் இன்பத்துக்கு தடையாக இருந்ததில்லை. அவள் கைகளால் அல்லது வாயால் அவன் ஆசைகளை பூர்த்தி செய்வாள். இப்போது இங்கே உட்கார்ந்து இருந்தது ரொம்ப வேதனையாக இருந்தது எண்னணில் அவளும் பிரபுவும் இணைந்திருந்த அதே சோபாவில் அவர்கள் இப்போது அமர்ந்திருந்ததால் அவளுக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தியது. இது முன்பு போன்ற இனிமையான நினைவுகளை ஏற்படுத்தவில்லை, மாறாக அவளது வெட்கக்கேடான நடத்தையை நினைவூட்டுயாது.
 
சென்று அவர்களுக்கு காபி செய்ய வேண்டியது அவளுக்கு மிகவும் விரும்பத்தகாததாக இருந்தது. ஏனென்றால், அவளிடம் காபி கேட்பத்தின்  மூலமேக தானே பிரபு முதலில் அவளது நனவில் தன்னை நுழைத்துக் கொண்டான். ஆயினும், அவர்களின் திடீர் எதிர்பாராத வருகையான கேட்ட கனவு முடியும் வரை அவள் இப்போது ஒரு நல்ல விருந்தளிப்பவராக செயல்பட வேண்டியிருந்தது. மீரா மெதுவாக ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் எழுந்து சமையலறைக்கு நடக்க ஆரம்பித்தாள். ஹாலில் இருந்து சமையலறைக்குள் அவர்கள் டைனிங் ஹால் வழியாக நடந்து செல்லும்போது அவள் உடலின் பின்புறத்தில் ஒருவரின் பார்வை இருப்பதுபோல அவளால் உணர முடிந்தது. இது பிரபுவின் பார்வையாக இருக்க கூடாது என்று மட்டும் விரும்பினாள். முன்பு போல் கிளுகிளுப்பாக இல்லாமல் இப்போது அவனது பார்வை ஒரு அருவருப்பு உணர்வை ஏற்படுத்தும்.
 
மீரா அவர்கள் மூன்று பேருக்கும் இடைய உரையாடல் நடப்பதை கேட்க முடிந்தது. வார்த்தைகளின் ஒலி மட்டும் காதுகளுக்கு லேசாக கேட்டது தவிர அவர்கள் என்ன பேசுறார்கள் என்று தெளிவாக கேட்கவில்லை. அவள் அடுப்புக்கு முன்னால் நின்றபோது அவள் சில ஆழமான சுவாசங்களை எடுக்க ஆரம்பித்தாள். அவள் தன்னை அமைதிப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. அவள் மெதுவாக தன் உணர்வுகளைப் பற்றிய நிலை அறிய வேண்டாம் என்று சிந்திக்க துவங்கினாள். அவள் மெதுவாக கொஞ்சம் அமைதியாகவும், எண்ணங்கள் கொஞ்சம் தெளிவாகவும் மாறியது. அவள் மனதில் வந்த அந்த எண்ணங்களின் முடிவு அவளுக்கு நிம்மதி மிகுந்த உணர்வு ஏற்படுத்தியது.
 
பிரபுவுடனான தனது கள்ள உறவு முடிவுக்கு வர வேண்டும் என்று அவள் திட்டவட்டமாக முடிவு செய்திருந்தாலும், கணவருக்கு ஏற்பட்ட வேதனையால் அவளும் மிகுந்த வேதனையை அனுபவித்திருந்தாலும், பிரபுவை மீண்டும் சந்திக்க நேர்ந்தால், அவளது ஆழ்ந்த மறைந்த உள் உணர்வுகள் என்னவாக இருக்கும் என்று அவளுக்கு உண்மையில் தெரியாது. அவள் மீண்டும் பிரபுவுடன் உண்மையில் எந்தவித தொடர்பும் கொள்ள  விரும்பவில்லையா அல்லது அப்படி அப்படி செய்வது தான் சரியானது என்று அவள் நினைத்தாள் அவள் உண்மையான உணர்வுகளை அடைக்கிக் கொண்டாளா. இது அவளுக்கு தெளிவாக தெரிவது முக்கியம்.
 
அவள் எப்போதாவது பிரபுவை மீண்டும் பார்த்தால் மட்டுமே அவள் உண்மையில் பிரபுவை மறந்துவில்லாலா இல்லையா என்ற அந்த சோதனை வரும். இன்று வரை அது ஒருபோதும் நடக்காது என்று அவள் நம்பினாள் அனால் இப்போது அது எதிர்பாராத விதமாக நடந்ததால் அவளுக்கு வேண்டிய பதில்கள் கிடைத்துவிட்டது. அவளுக்கு கிளிர்ச்சியான உணர்வுகள் இல்லை, ஏக்கத்தின் உணர்வுகள் இல்லை, ஆசையின் உணர்வுகள் இல்லை. எதுவுமே இல்லை. வெறுப்பு  உணர்வுகளும் கூட இல்லை. இது முக்கியமானது, அன்பும் வெறுப்பும் சில சமயங்களில் இது போன்ற உறவுகளில் மிகவும் நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணைந்திருக்கலாம், இது காதல் வெறுப்பாகவும், அல்லது வெறுப்பு காதலாக எளிதில் மாறலாம். இப்போது அவள் பிரபு நினைத்து அல்லது பார்த்து எதுவுமே  உணரவில்லை. அவன் அவளுக்கு ஒரு பொருட்டாகவே இல்லை. அவன் எங்கே இருக்கிறான், அவன் என்ன செய்கிறான் அல்லது அவனின் நிலை  என்ன என்பதைப் பற்றி அவளால் உண்மையில் கொஞ்சம்கூட கவலைப்படவில்லை. அவள் நல்ல இருக்கணும் என்று எல்லா சிரமங்களையும் தாங்கிக்கொள்ளும் தன் கணவரின் மகிழ்ச்சி மட்டுமே அவளுடைய ஒரே கவலை.
 
அடுப்பில் ஒரு கேட்டல் தண்ணீர் வைத்தபோது, சமையலறைக்குள் யாரோ நுழைவது போல அவள் உணர்ந்தாள். அவள் திரும்பி பார்த்தால், சரவணன் வந்துகொண்டு இருந்தான். பிரபு அங்கு வரத் துணிய மாட்டான் என்று அவளுக்குத் தெரியும், ஆனால்கோமதியாக இருந்தால் ஆவலுடன்  உரையாடலை மேற்கொள்ளும் மனநிலையில் அவள் இல்லை. சரவணன் முகத்தில் அக்கறை கலந்த கவலை தெரிந்தது.
 
“மீரா உனக்கு ஒன்னும் இல்லையே? உன்னால் சமாளிக்க முடியும் தானே? காபி போடா நான் உனக்கு உதவவா? ”
 
அவள் கண்கள் அவள் கணவனின் அக்கறையை கண்டு மென்மையானது. அவள் கணவனை அப்படியே அனைத்துக் கொள்ளனும் என்று துடித்தாள். அவள் தலையை அவர் மார்பில் புதைத்து அழு வேண்டும்  போல இருந்தது. ஆனாலும் இப்போதும், ச்ச, நான் அதற்க்கு தகுதியானவள்ளா என்றே எண்ணம் குறுக்கிட்டு அவளை தடுத்தது.
 
"பரவாயில்லை, அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டு இருங்க. நான் காபி செய்து சீக்கிரம் வறேன். ”
 
“நிச்சயமாகவே சொல்லுற மீரா. நான் எதுவும் செய்யணும் என்றால் தயங்காம சொல்லு, ” சரவணன் முகத்தில் இன்னும் அந்த அக்கறை மாறாமல் இருந்தது.
 
மீரா முகத்தில் ஒரு சிறிய நடுங்கும் புன்னகை தோன்றியது. அவள்  முகத்தில் அவன் மிக நீண்ட காலத்துக்கு பிறகு பார்த்த அவனுக்கான முதல் புன்னகை. இது சரவணனை மிகவும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்தது.
 
"இல்ல, நான் சமாளிச்சிக்கிறேன், நீங்க போங்க. நீங்களும் இங்கே வந்திட்டிங்க,  அவுங்க அங்கே தனியாக இருக்காங்கங்க .. ஆனால் அவர்கள் ஏன் திடீரென்று வந்தாங்க என்று எனக்கு புரியல, ”மீரா அவர்கள் இருவரின் மனதிலும் ஏற்பட்ட கேள்விக்கு குரல் கொடுத்தாள்.
 
"எனக்கும் அதே கேள்வி தான், ஒன்னும் புரியில."
 
இந்த வருகை ஒரு சாதாரண நட்ப்புக்கான வருகை இல்லாமல் வேறு உள்நோக்கம் இருக்க வேண்டும் என்று சரவணனுக்கு ஒரு சிறிய உணர்வு இருந்தது. இது அவனது வாழ்க்கையில் இன்னொரு குழப்பத்தை  ஏற்படுத்துமா .. அவன் மனதில் ஆச்சரியப்பட்டான். அவன் மீண்டும் ஹாலுக்கு நடந்து சென்றான். கோமதியும் பிரபுவும் ஒரு தீவிரமான கிசுகிசு உரையாடலில் ஈடுபட்டு இருப்பது தெரிந்தது. அவன்  உள்ளே நுழைந்தவுடன் அவர்கள் அதை நிறுத்தினார்கள். இதை பார்த்த போது, இந்த வருகை கண்ணுக்கு வெளிப்படையாக தெரிந்ததை விட  வேறு ஏதேனும் ஒன்று இருப்பதை சரவணனுக்கு மேலும் உறுதிப்படுத்தியது.
 
சரவணன் உட்கார்ந்தவுடன், அவர்கள் மீண்டும் பொதுவாக பேச ஆரம்பித்தார்கள். சரவணன் பிரபுவின் பிசினெஸ் குறித்து விசாரித்தான். சரவணனின் பிசினெஸ் போல இது இன்னும் பெரிய அளவில் இல்லை என்றாலும் அது நல்லாக தான் போய்க்கொண்டு இருக்கு என்று பிரபு கூறினான். பிசினெஸ் வெற்றிபெற வேண்டும் என்றால் எப்போதும் நேரமும் கடின உழைப்பும் தேவை என்று சரவணன் பிரபுவுக்கு  அறிவுறுத்தினான். தேவையற்ற விஷயங்களில் கவனம் போனால்  எளிதில் பிசினெஸ் தோல்வியடையச் செய்யலாம் என்றான். அவன் எதோ  பிரபுவிடம் சுற்றிக்காட்ட விரும்புவது போல் இருந்தது.
 
மீரா அனைவருக்கும் காபியுடன் வந்தாள். அவள் சோபா முன்னால் இருந்த மேஜையில் காபி டம்ளர்  கொண்டுவந்த தட்டை வைத்தாள், அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கு ஒரு டம்ளர் எடுத்துக் கொண்டனர். பிரபுவின் மகள் அவன் மடியில் தூங்கிக்கொண்டு இருந்தாள்.
 
சரவணன் தூங்கும் குழந்தையைப் பார்த்து, ”உன் மகள் உன்னை போல இருக்காள்," என்று பிரபுவிடம் சொன்னான்.
 
இதைக் கேட்டு கோமதி சிரித்தாள், ”உண்மையில் நீங்க அப்படி நினைக்கிறீங்கள?”
 
அவள் மீராவின் பக்கம் திரும்பி, ”அக்கா நீங்க என்ன நினைக்கிறிங்க , அவள் அவரை போலவோ அல்லது என்னைப் போலவோ இருக்க?” என்றாள்.
 
மீரா உரையாடலுக்குள் இழுக்கப்படுவதை விரும்பவில்லை, ஆனால் இப்போது குழந்தையைப் பார்க்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
 
“எனக்குத் தெரியல .. இப்போதைக்கு தெரியல, சரியாய் சொல்லுவதும் இன்னும் காலம் ஆகணும் என்று நினைக்கிறேன், ”என்று மீரா பதிலளித்தாள்.
 
இதைச் சொன்னதே அவசியத்தை விட அதிகமாக இருந்தது என்று அவள் உணர்ந்தாள். அவள் வெறும் தலையை மட்டும் ஆட்டியிருக்க வேண்டும்.
 
"அக்கா சரியாக சொன்னாங்க, நீங்க என் குழந்தையை சரியாக கவனிக்கவில்லை," கோமதி சரவணனைப் பார்த்து கூறினாள்.
 
அடுத்து என்ன வரப்போகிறது என்று அவனுக்குத் தெரிவது போல, பிரபுவின் தலை திடீரென கீழே தொங்கியது.
 
"அவள், அவர் குழந்தை இல்லாதபோது அவள் எப்படி அவரைப் போல் இருக்க முடியும்," கோமதி மீராவின் மற்றும் சரவணனின் எதிர்வினைகளைக் காண காத்திருந்தது போல அவர்கள் முகத்தை பார்த்தபடியே அவ்வாறு கூறினாள்.
 
இருவரும் அவளை திகைத்துப் பார்த்தார்கள்.
 
வா… வா… நீ என்ன சொல்லுற,” சரவணன் தடுமாறியபடி பேசினான்.
 
மீராவும் அதே போல அதிர்ச்சியடைந்தாள். அவளுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அவள் செய்தது போல கோமதியும் பிரபுவுக்கு துரோகம் செய்தாளா? அப்படி இருந்தாலும்கூட, அவள் ஏன் இங்கே பிரபு இருக்கும் போதே சொல்லணும். அவள் இதயத்தில் அவள் ஒரு மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தாள், கோமதி பிரபுவை ஏமாற்றியிருந்தால், நிச்சயமாக பிரபுவின் செயலுக்கு அது தகுந்தது தான். அவள் இப்போது முதல் முறையாக பிரபுவின் முகத்தை உற்று நோக்கினாள். இது பொலிவில்லாமல் சோர்வாக  இருந்தது. நிச்சயமாக இது அவனுக்கு  எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. இதைப் பற்றி அவனுக்கு  முன்பே தெரியும் என்று புரிந்தது.
 
"நீங்க இருவரும் என்னைப் பற்றி எதுவும் நினைக்கிறதுக்கு முன்பு, அவள் என் வயிற்றில் இருந்து பிறக்கவில்லை என்பதையும் சொல்லிடுறேன். அவள் எங்கள் வளர்ப்பு மகள், ”கோமதி ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் கூறினாள்.
 
“எனக்கு புரியில. இது எப்படி சாத்தியம் .. எனக்கு குழப்பமாக இருக்கு, ”என்றான் சரவணன்.
 
"நான் எல்லாவற்றையும் விளக்குகிறேன். உங்களுக்கு தெரியும்மொ, தெரியாதோ, நாங்கள் இருவரும் கல்ப்பில் இருக்கும் போது நான் கர்பமாக இருக்கிறேன் என்று நம் இருவர் பெற்றோரிடமும் சொன்னோம். நாங்கள் அங்கே சென்று ஐந்து மாதங்கள் ஆகியும் இன்னும் எந்த நல்ல செய்தியும் இல்லை என்று எங்கள் இருவரின் பெற்றோரும் ரொம்ப தொந்தரவு செய்ய தொடங்கிவிட்டார்கள். அவர்களுக்கு வேண்டியது ஒரு பேரக்குழந்தை.
 
நான் கர்ப்பமாக இருக்கிறேன் என்று சொன்னபோது, என் அம்மா அங்கு வர விரும்பினாங்க அப்படி  இல்லையென்றால் என்னை இங்கு வரச் சொன்னார்கள். விசா பெறுவது சாத்தியமில்லை என்றும், பிரபு பணிபுரிந்த நிறுவனத்தில் நல்ல மருத்துவ சலுகைகள் இருப்பதாங்க சொல்லி சமாளித்தோம். அவுங்களை நம்பவைக்கவும் செய்தோம்.  என்னை இங்கே கவனித்துக் கொள்ள ஆளும் இறுக்கர்கள் என்று சொன்னேன்.  இருந்தாலும் என் அம்மாவுக்கு மகிழ்ச்சியாக இல்லை, என்னிடம் குறை சொல்லி ரொம்ப தொந்தரவு செய்தாள். ஆனால் நான் சிரமத்துடன் அவளை சமாளித்தேன். நாங்கள் உண்மையில்  கையில் குழந்தையுடன் தான் திரும்பி வந்தோம். அனைத்து முறையான தத்தெடுக்கும் வேலைகளும் அங்கே செய்துவிட்டோம். அந்தக் குழந்தை அங்கு திருமணமாகாத இந்தியப் பெண்ணுக்குப் பிறந்தது. ”
 
இப்போது சரவணன் மற்றும் மீரா இருவரும் கவனத்துடன் அவள் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். பிரபு இன்னும் தலையை கீழே தொங்கியபடி இருந்தான், அநேகமாக அவமானத்தில். கோமதி தொடர்ந்தாள்.
 
"நான் கர்ப்பமாக முடியாதபோது, நாங்கள் இருவரும் சோதனை செய்தோம்." "என் கணவருக்கு என்னை ஒரு தாயாக மாற்றும் திறன் இல்லை என்று தெரிந்தது. இது தெரிந்தால், எங்கள் இருவரின் பெற்றோர் மிகவும் கவலை படுவார்கள் என்று தெரியும், குறிப்பாக என் கணவர் அவுங்க குடும்பத்துக்கு ஒரே ஆண் வாரிசு என்பதால். எனவே, நாங்கள் இதை மறைக்க முடிவெடுத்தோம். எங்கள் பெற்றோரை தேவை இல்லாமல் வருத்தப்படுத்த நாங்கள் விரும்பவில்லை. ”
 
ஹ்ம்ம் .. இந்த பெரிய ஆண்மை கொண்ட .. விரியும் உள்ள ஆள், பிறர் மனைவியின் கற்பை சூறையாடும் மனிதன் தன மனைவிக்கு குழந்தை கொடுக்க இயலாதவன் என்று மீரா மனதில் சிரித்துக்கொண்டாள். அவர்கள் முதலில் உடலுறவு கொள்ளத் தொடங்கியபோது, அவர்கள் எப்போதும்மே முன்னெச்சரிக்கையைப் பயன்படுத்தாததால், பிரபு மூலம் அவள் கர்ப்பம் தரிக்கவில்லை என்பது அதிர்ஷ்டம் என்று அவள் நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். இப்போது தான் தெரிந்தது அது கடவுளின் கருணை.
 
அந்த நேரத்தில் பிரபுவும் அவன் ஒரு குழந்தைக்கு  தந்தை ஆகா முடியாது என்பதை அறிந்திருக்க மாட்டான். அதனால் அவன் அப்போது அவள் கர்பம் ஹிராலா இல்லையா என்ற கவலை இருந்திருக்காது, அல்லது ரகசியமாக அவனுக்குள் அவளை கர்பம் ஆக்க ஆசை இருந்திருக்கும். அவனை மட்டும் சொல்ல முடியாது. அவள் கூட பாதுகாப்பை பற்றி முழு அக்கறை எடுக்கவில்லையே. அந்த நேரத்தில் அவள் காமத்தால் எவ்வளவு கண்மூடித்தனமாக இருந்தாள் என்பதை இது காட்டியது. எனவே எப்படியிருந்தாலும், இவை அனைத்து பற்றியும் ஏன் எங்களுக்கு கோமதி சொல்லுறாள் என்று மீரா ஆச்சரியப்பட்டாள்.
 
"அப்படியிருக்க நீ ஏன் இதையெல்லாம் எங்களிடம் சொல்லுற?" சரவணன் மீராவின் எண்ணங்களை எதிரொலிக்கக் சரவணன் கேட்டான்.
 
இதற்க்கு பதில் கூறாமல் கோமதி கேட்டாள். “எனது நிலைமையைப் பற்றி நினைச்சி பாருங்க. நான் உங்கள் இருவரையும் கேட்கிறேன், "என்று சரவணன் மற்றும் மீரா, இருவரையும் பார்த்து கூறினாள்," தாய்மையின் மகிழ்ச்சியை என்னால் அனுபவிக்க முடியாது நியாயமா? "
 
சரவணன் மற்றும் மீரா இருவரும் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தனர், பின்னர் சரவணன் பதிலளித்தான், ”சில நேரங்களில் விதி நம்மை பல துன்பங்களுக்கு ஆளாக்குகிறது, நாம் அதை ஏற்றுக்கொண்டு அதை சமாளிக்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். சில நேரங்களில் சில விஷயங்களை மாற்ற முடியாது. ”
 
"நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன், சில நேரங்களில் எதுவும் செய்ய முடியாது, ஆனால் ஒரு வழி இருந்தால் ஏன் அதை செய்யக்கூடாது" என்று கோமதி உறுதியாக கூறினாள்.
 
"நீ என்ன சொல்ல வர," சரவணன் குழப்பத்துடன் கேட்டான்.
 
"என்னால் உண்மையாக ஒரு தாயாக இருக்க முடியும்….," என்று அவள் இழுத்தாள்… நான் ஏன் உங்க மூலம் ஒரு தாயாக கூடாது. "
 
“என்னது!!! ... உனக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கா..” சரவணன் கத்தியபடி  திடீரென எழுந்து, அவன் கேட்ட வார்த்தைகளில் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
 
"என்ன!!! என் கணவர்ரா!!, ”மீரா அதிர்ச்சியிலும் வலியிலும் மனதுக்குள் நினைத்தாள்.
 
பிரபுவின் மடியில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தை சத்தத்தைக் கேட்டு எழுந்து அழ ஆரம்பித்தது.
 
"உனக்கு பைத்தியமா," என்று சரவணன் அவள் சொன்னதில் எரிச்சல் அடைந்து  மீண்டும் சொன்னான்.  " "நீ வேற எங்கேயாவது போகலாமே, நான் எதுர்க்கு," என்று கோபம் அடைந்தான்.
 
"நீங்களா ஏன் இருக்க கூடாது," கோமதி ஆத்திரம் அடையாமல் நிதானமாக சொன்னாள், "உங்க மனைவியும் மற்றும் என் கணவரை பற்றி எல்லாம் எனக்கு தெரியும்."
 
ப்போது மீரா மற்றும் சரவணன் இருவரும், அதிர்ச்சியில் வாய் அடைந்துபோனார்கள். பிரபுவின் முகம் ஒரு சோகமான, உதவியற்ற தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு இதில் விருப்பம் இல்லை என்று காட்டியது.

[game40it]

English update eluthitten. Athil konjam Tamilil translate pannitten. Nalaikku irandum ore neraththil post seiya mudiyum endru ethirparkkiren.

[game40it]

கோமதி கூறியதைக் கேட்டு மீரா தனது கணவர் அதிர்ச்சியிலும், கோபத்திலும் எழுந்து நின்றதை பார்த்தாள். அவள் கணவர் தொடர்ந்து அவளை ஆச்சரியப்படுத்தினார்.  இதே சூழ்நிலையில் வேறு எவரும் இருந்திருந்தால், நிலைமை இவ்வாறு மாறியதற்கு மகிழ்ச்சியைக் காட்டியிருப்பார்கள். அவனது சொந்த மனைவியை மயக்கிய நபரின் மனைவி இப்போது பதிலுக்கு அவளுடன் உடலுறவு கொள்ள வேண்டும் என்று அழைக்கிறாள், இதுதான் பழிதீர்க்க தக்க வாய்ப்பு என்று மகிழாமல் அவர் உடனடியாக அதை நிராகரிக்கிறார். தனது சொந்த குடும்ப வாழ்க்கைக்கு பெரும் தீங்கு செய்த நபருக்கு எதிராக பழிவாங்க வேண்டிய நேரம் இது என்ற எண்ணம் அவருக்கு இல்லை. குறைந்த பட்சம், தனது நம்பிக்கையை சீரழித்த நபர் விதியால் தண்டிக்கப்பட்டார், அவன் ஒரு தகப்பன் ஆகா முடியாது, என்பதில் ஓரளவு திருப்தியாவது அவர் அடைய  வேண்டும்,  அனால் இங்கேயும் அவர் அதில் மகிழ்ச்சியடைந்து போல தெரியவில்லை.

 
“என்ன... எப்படி… உனக்கு எப்படித் தெரியும்?” சரவணன் கேட்டான்.
 
"அவர்களின் கள்ள உறவு நிரந்தரமாக முடிந்த அந்தநாளில் இருந்து நான் இதை அறிந்தேன்," கோமதி கூறினாள்.
 
அழுகிற குழந்தையை பிரபு மீண்டும் தூங்க போடா பிரபு அதை தட்டிக்கொடுத்து கொண்டு இருந்தான், அது விரைவில் மீண்டும் தூங்கியது. பிரபு அவர்கள் பக்கம் நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை. அவன் தனது குழந்தையை கவனித்துக்கொள்வதில் மட்டுமே கவனம் இருப்பதுபோல காட்டினான், ஆனால் அவன் காதுகள் அவன் மனைவி பேசுவதை உன்னிப்பாக கேட்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
 
"என் கணவர் அன்று அந்த நாளில் சென்னையில் இருந்து எதிர்பார்த்ததை விட ஒரு நாள் முன்பே வந்தார், ஆனால் அவர் காலையில் எப்போதும் பஸ் வந்து சேரும் நேரத்தில் வரவில்லை, ரொம்ப நேரம் சென்று தான் வீட்டிற்கு வந்தார். அந்த நேரத்தில் இங்கு திரும்பி வரும் பஸ் எதுவும் இல்லை என்று எனக்குத் தெரியும், அதனால் அவர் தாமதமாக வந்த காரணத்தைக் கேட்டேன். அன்று பஸ் இங்கு வர தாமதமாகிவிட்டது என்று அவர் சொன்னார்.”
 
அவர்கள் இருவரும் இன்னும் குழப்பத்தில் இருந்ததை பார்த்தாள். பிரபு தாமதமாக வந்தது மட்டுமே எப்படி அந்த கள்ள உறவை கண்டுபிடிக்க காரணமாக இருந்தது என்று அவர்கள் நினைப்பதை அவளுக்கு புரிந்தது.
 
"இப்படி நடந்ததற்கு எப்படி பெரும் சந்தேகம் வரும் என்று நீங்கள் யோசிக்கிறீர்கள் என்றால், நீங்கள் நினைப்பது சரிதான். நான் அதைப் பற்றி பெருசா அப்போது எடுத்துக்கிள, அதை அப்போதே மறந்துவிட்டேன். "
 
பிரபு அவன் மடியில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் அவர்கள் தட்டெடுத்த குளத்தை தட்டிக்கொண்டு இருப்பதை கோமதி பார்த்தாள்.
 
"என் கணவருக்கும் மீராவுக்கும் இடையில் எவ்வளவோ நடந்துவிட்டது, அது பற்றி உங்களுக்கும் தெரியும்," என்று சரவணனை பார்த்து பேசினாள். அதனால் அன்று பிற்பகல் எனக்கும் என் கணவருக்கும் இடையில் என்ன நடந்தது என்று சொல்வதற்கு நான் வெட்கப்பட தேவை இல்லை என்று நினைக்கிறேன்." கோமதி ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்த பின்பு தொடர்ந்தாரள், ”அன்று மதியம் என் கணவருடன் உடலுறவு கொள்ள விரும்பினேன். அப்போதுதான் எனது சந்தேகங்களை எழுப்பிய மற்றொரு விஷயத்தை நான் கண்டுபிடித்தேன். ”
 
கோமதிக்கு சந்தேகத்தை எழுப்பிய விஷயம் அநேகமாக அவளை சம்மந்த படுத்தியதாக இருக்கும் என்று அஞ்சிய மீரா இப்போது சங்கடமாக உணர துவங்கினாள்.
 
"என் கணவரும் நானும் அன்று உடலுறவு கொள்ளும்போது நான் அவரது பிட்டத்தை பிடித்தேன்," கணவன் மனைவி இடையே நடந்த இவ்வளவு அந்தரங்க விஷயத்தை உணர்வு எதுவும் இல்லாமல், கோமதி இதை ஒரு சாதாரண விஷயமாக சொன்னாள்.
 
"அப்போது அங்குள்ள அவரது சதை மீது ஒருவித வீக்கம் இருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். உடலுறவுக்குப் பிறகு, என் கணவர் தனது வேஷ்டியை இடுப்பில் சீக்கிரமா காட்டி மறைத்தாள் கூட, நான் ஒருசில வினாடிகள் அங்கே பார்க்க முடிந்தது. அவரது பிட்டம் சதைகளில் மூன்று சிவப்பு நிற கோடுகள் போன்றதை கண்டேன். ”
 
மீராவின் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது. அவள் மீண்டும் எப்போதும்மே நினைக்க விரும்பாத ஒன்றை பற்றி இப்போது கோமதி மீண்டும் நினைவூட்டுகிறாள். அவள் மனதில் அவமானத்தில் துடித்தாள். இது தனது கணவனை மீண்டும் எப்படி மோசமாக காயப்படுத்தும் என்று அவள் பயந்தாள், ஏனென்றால் அவருக்கும் தெரியும் இது அவளுடைய விரல் நகங்களே அவள் இன்பத்தில் துடிக்கும் போது ஏற்படுத்திய காயங்கள். அவனுக்கு இப்போது திருமணம் ஆகிவிட்டது என்று பிரபுவின் உடல் மீது அவள் இன்ப கோடுகள் எதுவும் செய்ய கூடாது என்று அவள் கவனமாக இருந்தாள், அதனால் தான் அவள் உச்சம் அடையும் போது அவள் பிரபு உடலில் வேறு எங்கும் பிறாண்டாமல் அவன் பிட்டத்தைப் பிடித்தாள். அதுதான் அவன் உடலில் எப்போது வெளியே தெரியாத பகுதியாக இருக்கும் என்று நினைத்திருந்தாள். ஆயினும், பிரபுவின் மனைவியும் அவர்கள் உடலுறவின் போது அவனை அங்கேயே தாதுவிட நேரிடும் என்பது அவளுக்கு தோன்றவில்லை.
 
"இது என் சந்தேகங்களை எழுப்பியது, ஆனால் அந்த நேரத்தில் என் கணவர் சென்னையில் தனியாக இருந்தபோது ஏதாவது தவறு செய்திருக்கலாம் என்று நினைத்தேன். அல்லது அந்த குறிகளுக்கு நியாயமான காரணங்கள்  கூட இருக்கலாம், நான் தான் வீணாக சந்தேகப்படுகிறேன் என்று கூட நினைத்தேன், ”கோமதி தொடர்ந்தாள்.
 
"அடுத்த நாள் நீங்கள் அவரை அழைத்தபோதுதான்," கோமதி இதைச் சொல்லும்போது சரவணனைப் பார்த்தாள், "அவரது முகம் மாறுவதை நான் கண்டேன், ஏதோ தவறு இருப்பதாக நான் நினைத்தேன். அப்போது தான் ஞாபகம் வந்தது, அதற்கு முந்தைய நாள் கூட நீங்கள் என் மாமியாரை அழைத்து, நீங்கள் என் கணவரைப் பற்றி விசாரித்தபோது என் மாமியார் எவ்வளவு பதற்றம் அடைந்தார்கள் என்று ஞாபத்துக்கு வந்தது. ”
 
வெவ்வேறு நிகழ்வுகள் அனைத்தும் மெதுவாக பிரபுவின் மனைவியின் சந்தேகங்களை எவ்வாறு எழுப்பின என்பதை சரவணன் பார்க்க முடிந்தது. அவர் ஒரு புத்திசாலித்தனமான பெண், அவளை குறைவாக மதிப்பிட்டதில் தவறு.  அவள் உள்ளுணர்வு சரியாக வேலைசெய்திருக்கு. இந்த நிகழ்வுகள் ஒன்று ஒன்றாக கோர்த்து சரியான முடிவை கண்டுபிடித்திருக்காள்.
 
“என் கணவர் உங்களைப் பார்க்கச் சென்ற பிறகு உண்மையில் என்ன செய்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நானே என்னுள் விவாதித்தேன். என் கணவர் தனது மோட்டார் சைக்கிளில் சென்றுவிட்டார், அதனால் அவரைப் பின்தொடர எனக்கு வாய்ப்பு இல்லை. ஒரு யுகத்தில் நான் உங்கள் வீட்டிற்கு செல்ல முடிவு செய்தேன். நான் பின் வழியில் சென்று காத்திருந்தேன். ”
 
இதையெல்லாம் கவனித்து, அதை கண்டுபிடிக்க கோமதி மிகவும் புத்திசாலியாக செயல்படுவாள் என்று சரவணனோ பிரபுவோ எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவர்கள் இருவரும் அந்த கள்ள உறவின் பிரச்னையை ஒரு வழியாக தீர்க்க நினைத்த நிலையில் அவர்கள் மூழ்கியிருந்தார்கள். வேறு எதையும் கருத்தில் கொள்ள அவர்கள் தவறிவிட்டார்கள்.
 
"என் கணவர் உங்கள் வீட்டை நோக்கி வருவதை நான் பார்த்தபோது, என் உள்ளுணர்வு சொன்னது சரி என்று எனக்கு விளங்கியது. என் கணவர் உங்கள் வீட்டிற்கு வந்தபோது சில முறை திரும்பிப் திரும்பிப் பார்த்தார், எனவே நீங்கள் வெகு தொலைவில் இல்லை என்று எனக்குத் தெரியும், ஆனால் உங்களை என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. நீங்கள் பார்வைக்கு தெரியாத அளவுக்கு போதுமான தொலைவில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தேன். ”
 
“நான் உங்கள் ஹாலின் பக்கவாட்டில் உள்ள ஜன்னல் வழியாக மறைந்தேன், உள்ளே பார்க்க முடிந்தது. என் கணவருக்கும் உங்கள் மனைவிக்கும் இடையிலான உரையாடலில் இருந்து எல்லாம் தெரிந்து கொண்டேன். மேலும் உங்கள் குடும்பம் மற்றும் என் கணவரின் குடும்பத்தின் நல்ல பெயரக்காகவும், அதைவிட முக்கியமாக, உங்க மனைவியின் நலனுக்காகவும் நீங்கள் எல்லாவற்றையும் எவ்வாறு பொறுத்துக்கொண்டீர்கள் என்பதையும் நான் தெரிந்துகொண்டேன். ”
 
"அந்த நேரத்தில் எல்லாவற்றையும் பற்றி உனக்கு தெரிந்திருந்தால், ஏன் நீ எதுவும் அப்போதே சொல்லவில்லை அல்லது செய்யவில்லை" என்று சரவணன் கேட்டான்.
 
கோமதி சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள், பின்னர் மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தாள். "இது எனக்கு அப்போது எவ்வளவு அதிர்ச்சியாக இருந்தது என்பதை நீங்க சற்று யோசிக்க வேண்டும். உங்க மனைவிக்கும் என் கணவருக்கும் இடையிலான கள்ள உறவு முடிவுக்கு வருவதை பார்க்கிறேன் என்று அப்போது உணர்ந்தேன். அவர்களுக்கிடையில் பெரும்பாலும் எங்கள் திருமணத்திற்கு முன்பே நடந்தது என்று அறிந்தேன், ஆனால் கடைசியாக என் கணவர் எண்ணுக்கும் நேரடியாக துரோகம் செய்துவிட்டார். எனக்கு உண்மையில் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. நான் என் பெற்றோர், என் குடும்பம் மற்றும் என் மாமியார் பற்றி நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். நான் அப்போது ஒரு பெரிய ஆர்ப்பாட்டத்தை செய்தால், அனைவரின் வாழ்க்கையிலும் ஏற்பட்ட பெரும் கொந்தளிப்பை பற்றி நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். என்ன செய்வது என்று என் மனசாட்சியுடன் போராடினேன். ”
 
"என்னை இப்படி ஏமாற்றிவிட்டார் என்று எனக்கும் தான் அவமானமாக இருந்தது. அதோடு சேர்ந்து கோபமும் வந்தது."
 
“பிறகு இப்போது என்ன நடந்தது. இதையெல்லாம் இப்போது ஏன் கொண்டு வர வேண்டும்? ” சரவணன் கேட்டான்.
 
“அது மெதுவாக எனக்குள் நச்சரிப்பான பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. இதை பற்றி என் கணவரிடம் நேரடியாக கேட்காமல் இருக்க மன அழுத்தமாக இருந்தது. பல மாதங்கள் ஒடின. என்னுள் எல்லாம் புதைத்து வைத்திருந்தேன். என்னால் உங்களை போல இருக்க முடியவில்லை. இறுதியாக, என்னால் அதை இனி பொறுக்க முடியவில்லை. என் கணவருடன் எனக்கு ஒரு பெரிய மோதல் ஏற்பட்டது. என்ன நடந்தது என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், என் கணவர் உங்கள் மனைவியுடனான நடந்த அனைத்தையும் அவரை வற்புறுத்தி காக்க வைத்தேன். ”
 
இந்த விஷயங்கள் அனைத்தும் மீண்டும் திறந்த வெளியில் சொல்லும்போது மீராவுக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தியது. அது மீண்டும் பிரபுவுடனான அவளது மோசமான நடத்தையை வெளிப்படுத்தியது. அவள் இன்பங்கள் அனுபவிக்க  சுயநலமாக நடந்து, அவள் எவ்வளவு பாவம் செய்தாள் என்று அவள் வெட்கப்பட்டாள். அவள் அப்போதைய  நடவடிக்கைகள் அவள் கணவரை ஆழமாக காயப்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல், அது மற்றொரு அப்பாவி பெண்ணையும் காயப்படுத்தியது.
 
"என் கணவரிடமிருந்து அனைத்து விவரங்களையும் தெரிந்துகொண்ட  பிறகு, உங்கள் மீதான என் மரியாதை மிகப்பெரியது அளவுக்கு பெருகியது. நீங்க எவ்வளவு கண்ணியத்துடன் நடந்து கொண்டீர்கள். இதுபோன்ற ஒன்றை சகித்துக்கொள்ள உங்கள் மனைவியை நீங்கள் எவ்வளவு நேசித்திருக்க வேண்டும். இந்த மாதிரியான சூழ்நிலையில் ஒரு மனிதன் தற்கொலை செய்திருப்பான் அல்லது அவனது மனைவியை அல்லது அவளுடைய காதலனை, அல்லது இருவரையும் கொன்றிருப்பான் என்று தான் நான் எப்போதுமே நினைத்திருந்தேன், ஆனால் அவசரத்திலும் கோபத்திலும் எடுக்கப்பட்ட குருட்டு நடவடிக்கைகளால் விட்டு சென்றவர்களுக்கு ஏற்பட்ட போகும்  மிகப்பெரிய பேரழிவை நீங்கள் சிந்தித்திருக்கிங்க."
 
வேற  ஒருவர் அவள் கணவன் செய்த மகத்தான தியாகத்தையும், அவள் மீது  வைத்திருந்த அன்பையும் மீண்டும் நினைவூட்டும் போது மீராவின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தானாக ஓடத் தொடங்கியது.
 
"என் கணவர் மீண்டும் இங்கு வராவிட்டால், உங்கள் மனைவியிடம், அவர்கள் செய்த துரோகம் பற்றி உங்களுக்குத் தெரிந்ததை நீங்கள் எப்போதும்மே வெளிப்படுத்தியிருக்க மாட்டீர்கள் என்பது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. நீங்க அவமானத்தையும் வேதனையையும் சகித்துக்கொண்டீர்கள், உங்க மனைவிக்கு எந்த  வேதனையும் வர கூடாது என்று நீங்க காப்பாற்ற விரும்பினீர்கள். இப்படியும் ஒரு மனிதன்னா."
 
இதைக் கேட்ட மீராவின் வாயிலிருந்து ஒரு வேதனை புலம்பல் தப்பியது. டாக்டர் அருள் மீராவுக்கு சிகிச்சையளிப்பதில் சிரமம் எடுத்துக்கொண்டாலும் முன்னேற்றம் மிகவும் மெதுவாக இருந்தபோது, இவை அனைத்தும் மீண்டும் அவன் மனைவியை மோசமாக பாதிக்கும் என்று சரவணன் அச்சப்பட்டான்.
 
"இது எல்லாம் முடிந்துபோன கதை, இப்போது ஏன் இந்த கேவலமான  யோசனையுடன் இங்கே வந்திருக்க" என்று சரவணன் கோபமாக கூறினான்.
 
"கடந்த மூன்று, நான்கு மாதங்களாக நான் இதைப் பற்றி தீவிரமாக சிந்தித்து வருகிறேன். இது தொடர்பாக என் கணவருடன் நான் பல முறை சண்டை போட்டிருக்கேன். அவர் செய்த காரியத்துக்கு இதை எதிர்க்க  அவருக்கு எந்த தார்மீக உரிமை இல்லை. தாய்மை அடையும்  உரிமையை நான் இழந்துவிட்டதாக உணர்கிறேன். என் விருப்பத்துக்கு அவர் ஒப்பு கொள்வதை தவிர அவருக்கு வேறு வழியில்லை. அவர் என்ன செய்தார் என்பதை எனது குடும்பத்தினர் அறிந்து கொண்டால், இன்னும் மோசமான விளைவு ஏற்படும். ”
 
கோமதி சொல்வதை சரவணன் பொறுமையின்றி கேட்டான்.
 
"அப்படி என்றால் வேறு யாரையாவது தேர்வு செய்ய வேண்டியது தானே. உங்க குடும்ப வட்டாரத்தில் தகுதியான ஆள் கிடைப்பார்கள், என்னை ஏன் சங்கட படுத்திறீங்க, ”சரவணன் கோபமாக பதிலளித்தான்.
 
“ஏன் நீங்க…  என்ன நீங்க எப்படி பட்ட மனிதர் என்பதால். உங்கள் நிலையில்  உள்ள வேறு எவரும் என் கணவர் செய்ததற்கு பழிவாங்க விருப்பத்துடன் இதற்க்கு தயாராக இருப்பார்கள். உங்களுக்கு அவரிடம் எந்த பகையும் இல்லை. நீங்க நேர்மையானவர், கண்ணியமானவர், உயர்ந்த எண்ணம் கொண்டவர்.  என் குழந்தைக்கு இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பும் அத்தனை குணங்கள் உங்களிடம் இருக்கு. ”
 
"மற்றொரு காரணம் என்னவென்றால், உங்களால் நடந்தால் மட்டுமே இது ஒரு ரகசியமாக வைக்கப்பட முடியும், மேலும் எதிர்காலத்தில் எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்காது."
 
சரவணன் திடீரென்று மிகவும் அமைதியாக இருந்தான். அவன் ஆழ்ந்து சிந்தித்து தனது எண்ணங்களைச் சேகரிப்பதை காண முடிந்தது. மீராவும் அவள் கணவர் என்ன சொல்வார் என்பதில் மிகுந்த பதற்றத்துடன் காத்திருந்தாள், ஆனால் அவள் உணர்வுகள் எப்படி இருக்குது என்பதை அவளால் உண்மையில் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவளுக்குள் முரண்பட்ட உணர்ச்சிகள் இருந்தன. சரவணன் மெதுவாக, பொறுமையாக, உறுதியாக பேச ஆரம்பித்தான்.
 
"உன் கணவனை எனக்கு எந்த பழிவாங்கலுக்கும் எண்ணமும் இல்லை என்பதை நீ அறிவாய், ஏனென்றால் அவன் நான் ஒரு பொருட்டாக மதிப்பதில்லை, எனக்கு அவன் ஒண்ணுமே இல்லை. எல்லோரும் தங்கள் செயல்களுக்கு எப்படியோ ஒரு வழியில் எப்போது ஒரு காலத்தில் பாதிக்க படுவார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். பழிவாங்குவதில் நான் ஆறுதல் அடைந்தால் எனக்கும் அவனுக்கும் என்ன வித்யாசம்."
 
அவர்கள் மூவரும் சரவணன் பேசுவதைக் உன்னிப்பாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். அவன் முதன்முறையாக தன்னை பற்றி வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார், அவன் ஆழ்ந்த எண்ணங்கள், அவனை உருவாகின அவன் குணங்கள், தெளிவு படுத்திகொண்டு இருந்தான். மீரா கூட அவள் வாழ்க்கையிள் பல வருடங்கள் அவருடன் வாழ்ந்த பிறகும் முதல்முறையாக அவரை பற்றி புது விஷயங்கள் தெரிந்துகொண்டு இருக்கிறாள்.
 
"ஒருவரின் சொந்த நேர்மையான நடத்தை ஒரு நபரை வரையறுக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன். வேறு எந்த நபரின் நடத்தையும் உங்கள் சொந்த தன்மையை வடிவமைக்கக் கூடாது. எனது கொள்கைகள் எனக்கு முக்கியமாக உள்ளன. அதற்க்கு உண்மையாக இருக்கிறேன் என்று நான் நம்புகிறேன். நான் சொன்னது போல் உன் கணவர் எனக்கு ஒரு பொருட்டல்ல. அவனுக்கு என்ன நடக்க போவதும் முக்கியமில்லை, அவனை தண்டிப்பது எனது விருப்பமும் இல்லை. ஒரு வேலை இப்போது இல்லை என்றாலும், அவன் செய்த செயல்களுக்கு அவன்  உண்மையிலேயே வருத்தப்பட வேண்டிய ஒரு காலம் வரும். ”
 
எனக்கு முக்கியமானது என் குடும்பம். எனது குழந்தைகளின் எதிர்காலம். என் மனைவி மற்றும் குழந்தைகளின் மகிழ்ச்சி. நீங்க உண்மையிலேயே அவர்கள் மேல் அக்கறை மற்றும் பாசம் இருந்தால் அவர்களை ஒருபோதும்  காயப்படுத்த நீங்கள் விரும்ப மாட்டீர்கள். என் மனைவி வாழ்க்கையில் தவறுகளை செய்திருக்கலாம். அந்த தவறுகள் நடக்க நான் ஓரளவு கூட காரணமாக இருக்கலாம், ஆனால் அவள் என்மீது வைத்திருக்கும் அன்பு எப்படியும் குறைந்துவிடவில்லை என்று எனக்கு ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. இப்போது நம் வாழ்க்கையை மீண்டும் மீட்டெடுக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது. தவறான  செயல்களையும் கடந்த காலத்திள் நடந்தை நினைத்து நினைத்து வாழ்வது எதிர்காலத்திற்கு ஒருபோதும் நல்லதாக இருக்காது. நான் என் மனைவியை நேசிக்கிறேன், கடந்த காலத்தில் என்ன நடந்தது என்பதனால் வேறொரு பெண்ணுடன் நான் சேர்வதை நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை. அப்படி இல்லையென்றால் எனக்கும் பிரபுவுக்கும் என்ன வித்தியாசம். ”
 
சரவணன் உண்மையில் பிரபுவைப் பற்றி நேரடியாக இழிவான எதையும் சொல்லாமல் அவமானப்படுத்தியிருந்தான்.
 
கணவர் பேசுவதைக் கேட்டு மீராவின் இதயம் அப்படியே உடைந்து போனது. அவளிடம் எவ்வளவு பெரிய பொக்கிஷம் இருந்தது, அனால் அதை தான் அவளுக்கு பாதுகாக்க தெரியவில்லை. இதுபோன்ற ஒரு நபருக்கு அவள் எப்படி தகுதியாவாள். கணவனிடம் அன்பால் அவள் இதயம் நிரம்பி இருந்தது. அவள் என்ன செய்ய முடியும் .. அவள் என்ன செய்ய வேண்டும்… மீரா முன்பை விட இப்போது மேலும் குழம்பி போனாள்.

[game40it]

ஒரு நாள் பிரேக் எடுத்துவிட்டு இன்றைக்கு தான் கடைசி பதிவை எழுத துவங்கி இருக்கேன். இது கடைசி பதிவு என்பதால் இது ஓரிரு நாளில் முடிக்க முடியுமா அல்லது மேலும் ஓரிரு நாட்கள் நீடிக்குமா என்று எனக்கு தெரியவில்லை. எழுதிக்கொண்டு இருக்கும் போது தான் அது தெரியும். பிலீஸ் கொஞ்சம் பொறுமையாக இருங்க.

[game40it]

ஆங்கிலத்தில் நேற்று முழுதாக எழுதி முடித்தேன். இன்று தமிழில் பாதிவரை ட்ரான்ஸ்லேட் பண்ணி இருந்தேன் இப்போது வேற வேலை வந்துவிட்டது. நாளைக்கு அநேகமாக கடைசி பதிவை போஸ்ட் செய்ய முடியும். நாளைக்கு இரடையும் ஒரே நேரத்துகில் போஸ்ட் செய்வேன்.

[game40it]

கோமதி முதலில் அவள் கணவன் முகத்தை பார்த்தாள். சரவணன் அந்த வார்த்தைகளை சொன்னதை கேட்டு அவன் முகம் பிரகாசம் ஆனது. அவள் தன கணவரின் எதிர்வினையை கவனித்தாள், பின்னர் சரவணனின் முகத்தைப் பார்க்க மீண்டும் திரும்பினாள். ஒரே நிகழ்வுக்கு அந்த இரண்டு ஆண்களின் வேறு பட்ட எதிர்வினையை எப்படி வேறுபடுத்தாமல் அவள் இருக்க முடியும். இது அந்த இரண்டு மனிதர்களின் ஒழுக்கத்தையும், எப்படி பட்டவர்கள் என்ற தன்மையையும் முழுமையாக பிரதிபலித்தது. அவள் எடுத்த இந்த முடிவை எப்படி அவள் கணவன் எதிர்த்தான், அவர்களிடையே எவ்வளவு வாக்குவாதம் நடந்தது என்று கோமதிக்கு மட்டும் தான் தெரியும். ஆனால் அவளுடைய விருப்பத்தை எதிர்ப்பதற்கு அவனுக்கு எந்தவித தார்மீக உரிமை இல்லை என்பதை கோமதி திட்டவட்டமாக பிரபுவிடம் சொல்லிவிட்டாள்.

 
“நீங்க தான் என் குழந்தையின் தந்தையாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பியது எவ்வளவு சரி என்பதை உங்கள் வார்த்தைகள் மீண்டும் நிரூபிக்கின்றது."
 
“உங்க இதயத்தில் பழிவாங்குதல் போன்ற எண்ணம் இல்லை. வேறு ஒரு பெண்ணுடன் படுக்க வாய்ப்பு கிடைத்து, அதை எதுவும் அல்லது எவரும் தடுக்க முடியாது என்று தெரிந்தும் நீங்க இது தான் வாய்ப்பு என்று மகிழ்வு அடையவில்லை. இதற்க்கு மேலே எந்த சிறந்த மனிதனை ஒரு பெண் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்."
 
"இங்கே பாரு கோமதி, நீ விரும்பியபடி நான் செய்யப் போவதில்லை என்ற  காரணத்தை நான் ஏற்கனவே உன்னிடம் சொல்லிவிட்டேன், ஏன் உன்  நேரத்தை மேலும் வீணடிக்கிறீரா,” என்று சரவணன் கூறினான், அனால் கோமதி தனது முடிவில் வெற்றி பெற இன்னும் பிடிவாதமாக இருந்தாள்.
 
"நீங்க கூறியது எனக்குப் புரியுது, உங்க விருப்பத்தை நான் மதிக்கிறேன், ஆனால் நீங்க கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய வேறு ஒன்று இருக்கு. நீங்க அதை அறைந்தால் உங்க எண்ணத்தை நீங்க மாற்றலாம். "
 
சரவணன் எரிச்சலடைந்து கொண்டிருந்தான். அவன் பொதுவாக யாரிடமும் பண்பு இல்லாதபடி நடந்துகொள்ள விரும்ப மாட்டான், ஆனால் கோமதி அவனது பொறுமையை ரொம்ப சோதிக்கிறாள்.
 
"இன்னும் என்ன கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்? எதுவும் என் மனதை மாற்றிவிடும் என்று நான் நினைக்கவில்லை, அதனால் தயவுசெய்து அந்த விஷயத்தை இதோடு விட்டுவிடுவோம். ”
 
சரவணனின் தொனியால் கோமதி அச்சம் அடைய போவதில்லை. "நான் உங்களுடன் தனியாக கொஞ்சம் பேச வேண்டும், அதற்கான காரணத்தை நான் உங்களுக்கு அப்புறம் தெரிவிக்கிறேன்."
 
"ஏன் தனியாக பேசணும். என்ன இருந்தாலும் எல்லாம் இங்கேயே சொல்லலாம். என்ன இருந்தாலும் என்ன பெரிய வித்யாசம் இருக்க போகுது என்று எனக்கு புரியில."
 
கடவுளே, இந்த மனிதன் மிகவும் பிடிவாதமாணவன் கோமதி தனக்குள் திட்டிக்கொண்டாள். சும்மா வாயை மூடு என்று சொல்லிவிட்டு அவனை படுக்கை அறைக்கு இழுத்துகிட்டு போகலாம் என்று தோன்றியது அவளுக்கு. அனால் அதற்க்கு பதிலாக ஒன்னும் சொல்லாமல் சரவணனிடம் எழுத்து நடந்து சென்றாள். மீரா கோமதியைப் பார்த்தாள், அவள் இதயம் வேகமாக துடித்தது, ஒருவேளை அவள் தன் கணவனை என்ன செய்யப் போகிறாள் என்று கூட கொஞ்சம் பயந்திருக்கலாம். பிரபு அவன் மனைவி செய்வதை, கண்கள் விரிந்து, மூச்சு விடுவதை கூட நிறுத்திவிட்டு பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான். கோமதி அவனை நோக்கி வர, சரவணன் தடுமாறி பின்னே நகர்ந்தான், அவன் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலியில் அவன் கால்கள் மொத, மேலும் போகமுடியாமல் நின்றுவிட்டான். இதைப் பார்த்த கோமதி கிட்டத்தட்ட சிரித்துவிட்டாள்.
 
"நகராதிங்க, நான் எதுவும் செய்யப்போவதில்லை. நான் உங்களிடம் ஒன்னு சொல்ல விரும்புகிறேன், அவ்வளவு தான்."
 
சரவணனும் அவன் நடந்து கொண்ட விதத்தை நினைத்து முட்டாள்தனமாக உணர்ந்தான். அவன் சொன்னது வீட்டில், அதுவும் நாடு ஹாக்களில், அவன் மனைவி மற்றும் கோமதி கணவன் இருக்க, கோமதி என்ன செஞ்சிர போறாள். கோமதி அவள் தலையை அவன் தலையின் பக்கவாட்டில் கொன்றுசெண்டு அவன் காதுகளில் ஏதோ கிசுகிசுத்தாள். சரவணனின் கண்கள் ஒரு யோசனையில் குறுகின. கோமதி அவனிடம் கூறியதை அவன்  பரிசீலிக்கிறான் என்று தோன்றியது. கோமதி சரவணனுக்காகக் காத்திருக்கவில்லை, திரும்பிப் பார்க்காமல் டைனிங் ஹாலுக்கு நடக்க ஆரம்பித்தாள். மீரா கோமதி அங்கு இருந்து நடந்து செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், கோமதியின் செயல்களைப் அவள் ஆச்சிரியத்தில் வாய் திறந்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். மறுபுறம் பிரபு சரவணனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சரவணனின் எதிர்வினை என்னவாக இருக்கும் என்பதைப் அவன் மிகவும் அச்சத்தோடு பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்.  ஒருவேளை அவன் தனது மனைவியின் வாத திறனைப் அறிந்ததால் பயப்படுகிறானோ. 
 
சரவணன் சில நொடிகள் அங்கே நின்றான். அவன் தனது அடுத்த செயலைப் பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான். கோமதி அப்படி நடந்து சென்ற பிறகு அவளைப் பின்தொடர்வதைத் தவிர அவனுக்கு வேறு வழியில்லை. அவன் தயங்கினான், ஆனால்  கோமதி கேட்டபடி செய்யாமல் அங்கேயே நின்றிருந்தாள் அது அவமதிப்பாக இருக்கும் என்று உணர்ந்தான். அது மட்டும் அல்ல, அவன் காதில் அவள் கிசுகிசுத்ததைப் பற்றி முழுதாக அறிவதால் தீங்கு ஒன்னும் ஆகா போவதில்லை. சரவணன் மெதுவாக கோமதி நின்று கொண்டிருந்த இடத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான்.  இதை பார்த்து பிரபுவின் தோள்கள் சரிந்ததால் பிரபுவின் வலிமை/நம்பிக்கை அவனை விட்டு விலகியது என்று தெரிந்தது. மறுபுறம் மீரா உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் திடுக்கிட்டு இருந்தாள். பிரபுவைப் பார்க்காமல் மீரா மிகுந்த கவனமாக இருந்தாள். அந்த முகத்தை இனிமேல் பார்க்க அவளுக்கு உண்மையில் விருப்பமில்லை.
 
கோமதி சரவணனிடம் ஏதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். சரவணன் முதலில் கோமதி சொன்னதை கேட்டு ஆம் என்று தலையசைத்தான், ஆனால் பின்னர் கோமதி சொல்வதை கேட்டு முடியாது என்று சொல்வது போல உறுதியாக  அவன் தலையை ஆட்டினான். ஹாலில் அமர்ந்திருந்த இருவருக்கும் என்ன பேசுறார்கள் என்று கேட்க முடியாதபடி அவர்கள் மிகவும் தீவிரமாக ஆனால் மெதுவாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். கோமதி எதையோ வற்புறுத்துவதாகத் தோன்றியது, ஆனால் சரவணன் அவன் முகத்தில் வெளிப்படும் முக பாவத்தில் மற்றும் அவன் தலையை ஆட்டிய விதத்தில் அவனுக்கு கோமதி சொல்லியதில் ஈடுபாடு இல்லை என்று தெரிந்தது. உரையாடல் நீண்ட காலமாக நடந்து கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது, ஆனால் உண்மையில் அது வெறும் பத்து நிமிடங்கள் மட்டுமே நடந்து கொண்டிருந்தது. திடீரென்று கோமதி சரவணனை மீண்டும் சிந்திக்க வைத்த ஏதோ ஒன்றைத் சொன்னது போல் தெரிந்தது. அவன் திடீரென்று அசையாமலும், அவன் கொடுக்கும் கவனத்தில் இருந்து  கோமதி சொன்னதை கேட்டு யோசிப்பது போல தெரிந்தது.
 
அவள் முன்மொழிவுக்கு சரவணனின் எதிர்ப்பை உடைக்க முக்கிய வாதம்  கண்டுபிடித்ததாக கோமதியும் உணர்ந்தாள். அவள் வாதங்களில் அந்த விதத்தலையே ஆர்வத்துடன் பின்தொடர்வது போல் பார்க்கும் மீராவுக்கு தோன்றியது. சரவணன் இப்போது அதிகம் பேசவில்லை, மேலும் உன்னிப்பாக கோமதி சொல்வதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவள் சொன்ன கருத்தை பற்றி ஆழமாக யோசிப்பதாகத் தோன்றியது. சரவணன் அவள் சொன்னதை உள்வாங்கிக் கொள்வதற்கும், வாதத்தின் பொருத்தத்தை சீராய்வு செய்ய நேரம் கொடுப்பது போல் கோமதி சில வினாடிகள் அமைதியாக இருப்பாள். பின்னர் மேலும் அவள் வாதத்தை வலியுறுத்த எதோ சொல்லி அதை பற்றியும் அவன் சிந்திக்கும் மாறு பேசுவாள். சரவணனின் உடல் மொழி தோல்வியை ஒப்புக்கொள்வது போல் தோன்றியது. அவன் இன்னும் சில வாதங்களை முன்வைத்ததாகத் தோன்றினாலும், அது இப்போது அரை மனதுடன் இருப்பதாகத் தோன்றியது. கடைசியாக அவன் கேட்டதுக்கு தலை அசைத்து கோமதி சொல்வதைக் ஒப்புக்கொண்டு கேட்பது போல் தெரிந்தது. சரவணன் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சு இதுதான். பிறகு ஒரு பெருமூச்சு விட்டு, கோமதியிடம் எதோ ஒன்று சொன்னான். இந்த முறை கோமதி தான் அதை ஏற்றுக்கொண்டாள் என்றபடி  தலையை ஆட்டினாள், ஆனால் அவள் முகத்தில் தெரிந்த திருப்தி தோற்றத்தால் இருந்து அவள் வாதத்தில் வெற்றி பெற்றாள் என்பது தெளிவாகத் காட்டியது.
 
பின்னர் அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் ஹாலுக்கு நடந்தார்கள். கோமதியின் நடை  நம்பிக்கையுடனும் உறுதியாகவும் இருந்தன அனால் சரவணன் தயக்கத்துடன் திரும்பி நடந்து கொண்டிருந்தான். அவன் முகம் அவனுக்குள் இன்னும் இருந்த சங்கடத்தை பிரதிபலித்தது. முதல் முறையாக அவன் மீராவை பார்ப்பதை தவிர்த்தான்.  அதைச் செய்வதில் அவனுக்கு சங்கடமாக இருப்பதாகத் தோன்றியது. அது மட்டும் இல்லை, அவன் பிரபுவையும் பார்க்கவில்லை. கோமதி நேராக அவள் கணவனிடம் சென்று பிறருக்கு கேட்காதபடி ஏதோ சொன்னாள். அவன் பதில் எதோ சொல்ல வாய் திறந்தான், ஆனால் பயன் இல்லை என்று தெரிந்து அதை மீண்டும் மூடிவிட்டு கோமதியிடம் தலையசைத்தான். மீராவின் இதயம் வேகமாக துடித்துக்கொண்டு இருந்தது. அவள் கணவனுக்கும் பிரபுவின் மனைவிக்கும் இடையிலான வாக்குவாதத்தின் முடிவு என்னவென்று அவளுக்கு இப்போது யூகிக்க முடிந்தது. ஒரே நேரத்தில் அவள் உணர்ந்த இரண்டு நேர் எதிரான  உணர்ச்சிகலால் மீராவால் அவளுடைய சொந்த உணர்வுகளை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.  அவளது கணவர் இறுதியாக நீதி பெறுகிறார் என்ற மகிழ்ச்சி இருந்தது.  மற்றவர்கள் தவறுச் செய்வதில் எப்போதும் அவர் மட்டும் பலியாகாமல் இப்போது அவருக்கும் வெற்றி கிடைத்தது போல அவள் இதயத்தில் உணர்ந்தாள்.
 
ஒரு பெரிய வேதனையின் வலி அவள் இதயத்திலிருந்து தணிந்தது. கணவருக்கு ஏற்பட்ட வேதனைக்கு ஈடாக அவளும் பிரபுவும் வலியை உணருவார்கள், தண்டனை அடைவார்கள் என்பது அவளுக்கு ஒரு பெரிய ஆறுதல். குற்றம் இன்னும் இருந்தது, ஆனால் அது அவ்வளவு முன்பு போல புண்படுத்தவில்லை. இருப்பினும், அதே நேரத்தில் அவள் மற்றொரு வகையான வலியை உணர்ந்தாள். அவள் இதற்கு முன்பு அனுபவிக்காத ஒன்று. எப்போதும் தனக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்று இருந்ததை பகிர்ந்துகொள்வதில் வேறொருவர் மீது பொறாமை உணர்வை முதன்முறையாக அவள் உணர்ந்தாள். அந்த உணர்வு வலித்தது, அவளுக்கு அமைதி தரவில்லை.
 
சரவணன் ஹாலின் நடுவில் வந்து நின்றான், என்ன செய்வது என்று புரியாமல், எதோ அவன் சொந்த வீட்டில் அவன் காண போனது போல. கோமதி தன் கணவனை விட்டு விலகி சரவணனிடம் நடந்தாள். கோமதி அவன்னை அர்த்தத்துடன் பார்த்தாள். சரவணன் சிறிது நேரம் திகைத்துப் போவது போல் தோன்றியது, பின்னர் அவன் நினைவுக்கு வந்து  கோமதியிடம் தலையசைத்து அவன் படுக்கையறைக்கு நடந்தான். அறையில் வேறு யாரையும் பார்ப்பதை அவன் கவனமாக தவிர்த்தான். அவனது  மனைவிக்கு துரோகம்  செய்வது அவனுக்கு மிகவும் வேதனையான ஒரு நடவடிக்கையாக இருந்தது, ஆனால் அந்த வார்த்தையின் உண்மை புரிதலில் பார்த்தால் அவன் ஒன்னும் துரோகம் செய்யவில்லை. இந்த மாதிரி வெளிப்படையா நடந்தால் கூட இது போன்ற செயல் அவனோடேயே இயல்புக்கு அந்நியமானது.
 
இருப்பினும், கோமதியை ஊக்குவிப்பது என்ன என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அவள் செய்கையில் அவள் மகிழ்கிறாள் என்று தெரிந்தது. உண்மையில் அவளை இவ்வளவு கடுமையாக நடப்பதும் தூண்டுவது என்ன. முதல் முறையாக அவள் தன் வயற்றில் குழந்தை சுமந்து தாய் ஆகா போகிறாள் என்பதுக்காகவா? அல்லது பிரபு அவளுக்கு துரோகம் செய்தது அவள் வெளிய காட்டிக்கொண்டதை விட அதிகமாக காய படுத்தியதோ? சரவணனைப்  போலல்லாமல், பழிவாங்கும் நோக்கம் அவளை இப்படி செய்ய தூண்டுகிறது? அல்லது இது இந்த இரண்டு காரணங்களின் கலவையாக இருக்கலாம். வேற யாரும் எண்ணாத காரியமாக கூட இருக்கலாம். அவள் கணவன் செயலால் சரவணன் எவ்வளவு மோசமாக பாதிக்கப்பட்டார் என்று அரித்த போது அவள் மனசாட்சியை அது மிகவும் பாதித்து இருக்கலாம். சரவண நிலைமைக்கு அவளுக்கு அதிகமான அனுதாபம் ஏற்பட்டிருக்கலாம்.
 
கோமதி சரவணனின் பின்னால் நடக்க ஆரம்பித்தாள். பிரபு அவளைப் பார்த்தான், ஆனால் என்ன நடக்குது என்ற தாங்க முடியாமல் வேகமாக  அவன் தலையைத் திருப்பி கொண்டான். சரவணனின் மனைவியுடன் புணர அவன் அந்த அறைக்கு பல முறை சென்றிருக்கிறான். இப்போது ஒரு முறை அவன் மனைவி சரவணனுடன் காட்டில் சுகம் அனுபவிக்க போவதை அவனால் தாங்க முடியவில்லை. அவனது நண்பரின் மனைவி அவள் சிற்றின்பகரமான உடலை அவனுக்கு கொடுக்க படுக்கையில் நிர்வாணமாக படுத்துக் கொண்டிருப்பாள் என்று அவனது முகத்தில் ஒரு திமிர்பிடித்த புன்னகையுடன் மற்றும் மகிழ்ச்சியுடன் எப்போதும்  உள்ளே போவான். அனால் இன்று நிலைமை தலைகீழாக மாறி இருந்தது. அவனது மனைவி அதே படுக்கையறைக்குள் நடந்து கொண்டிருந்தாள். விரைவில் அவளும் அவனது நண்பன் அவளுடன் இன்பம் அனுபவிக்க  நிர்வாணமாக அதே மெத்தையில் படுத்து இருப்பாள். அதே நினைக்கும் போதே உள்ளம் நோய்பட்ட நிலைக்கு ஆனது.
 
இங்கே ஒரு கூடுதல் விஷயம் இருந்தது. அவர்கள் புணர்ந்து இன்பம் மட்டும் அனுபவிக்க போவதில்லை. அவன் நண்பன் அவன் மனைவியை கர்பம் ஆக்க போகிறான். அவனால் முடியாத ஒன்றை அவன் நண்பன் செய்ய போகிறான். அதை அவன் தடுக்க எதுவும் செய்யாத முடியாத செயலற்றவன்னாக ஆகிவிட்டான். ஒருவேளை இது அவனது ஒழுக்கமின்மைக்கான கடவுள் கொடுத்த  தண்டனையாக இருக்கலாம்.
 
பாதுகாப்பைப் பயன்படுத்தாமல் மீராவுடன் பலமுறை உடலுறவு கொண்டான். அவன் அதை தன்னால் முடிந்தவரை தவிர்த்துவிட்டான், ஏனென்றால் இன்ப உணர்வைக் குறைக்கும் பாதுகாப்பு ரப்பரைக் காட்டிலும் தோலும் தோலும் உரசும் கூடுதல் இன்பத்தை அவன் விரும்பினான்.  எந்தவொரு பாலியல் நோயையும் பாதிக்கும் என்ற பயம்  ஒரு பிரச்சினையாக இருக்கவில்லை. அந்த நேரத்தில் மீராவைத் தவிர வேறு யாருடனும் அவன் உடலுறவு கொள்ளாததால் மற்றும் அவளும் பல ஆண்களுடன் படுக்கும் கீழ் குணம் கொண்ட பெண் இல்லை. அவள் கணவருக்குப் பிறகு அவன் தான் அவளுடைய இரண்டாவது ஆண். மேலும் சரவணன் ஒரு விசுவாசமான கணவன், அவன் தனது மனைவியைத் தவிர வேறு யாருடனும் உடலுறவு கொள்ளவில்லை.
 
மீராவும் அவன் ஆணுறை பயன்படுத்த வேண்டும் என்று எப்போதும் வலியுறுத்தவில்லை. உணர்ச்சி பொங்கும் தருணங்களில் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடுவார்கள். பிரபு தனது நண்பனின்  மனைவியை மயக்கியதற்காக நட்பின் நம்பிக்கையை தவறாகப் பயன்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல், அவன் உள்ளத்தில் அவளை கர்பம் ஆகா விரும்பி இருக்கான். அப்போது தான் அவன் ஆண்மையை முழுதாக நிலைநிறுத்திவிட்டான் எண்டு ஆகி இருக்கும்.   மீரா கர்ப்பமடையவில்லை என்பது அதிர்ஷ்டத்தால் மட்டுமே என்று அவன் நினைத்திருந்தான். அவன் ஒரு குழந்தைக்கு தகப்பன் ஆகும் தகுதி இல்லாதவன் என்று பிற்காலத்தில் தான் தெரியவரும். அந்த உண்மையை அறிந்தபோது முதலில் அது அவனை மிகவும் வருத்தப்படுத்தியது, ஆனால் அதைப் பற்றி எதுவும் செய்ய முடியாததால் அவன் விரைவில் அந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள கற்றுக்கொண்டான். ஒரு குழந்தையைப் தகப்பன் ஆவது முடியாது தவிர, ஒரு பெண்ணை கட்டிலில் முழுமையாக திருப்திப்படுத்துவதில் அவன் திறன் கொண்டவன் என்று ஆறுதல் அடைந்துகொண்டான்.
 
அவன் மீராவைப் பார்த்தான், அவள் தன் மனைவி அவள் கணவனுடன் படுக்கையறைக்குள் செல்வதைப் பார்த்த அவள் முகத்தில் சோகம் தெரிந்தது. அவளும் அவனைப் போலவே உணர்கிறாள, பிரபு யோசித்தான். அவள் அவனை முற்றிலும் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தாள். அவள் நிறைய எடை இழந்து மோசமாக இருந்தாள். ஒரு காலத்தில் மிகவும் மென்மையாக இருந்த தோல் வரிசையாகவும் சுருக்கமாகவும் தெரிந்தது. ஒரு காலத்தில் இருந்த அடிப்படை அழகை இப்போது தேட வேண்டியிருந்தது. இப்போது அவளை பார்க்கும் போது அது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. இந்த மீராவை பிரபு முதலில் பார்த்திருந்தால் அவளை அடையும் முற்சியில் ஒரு காலமும் இறங்கி இருக்க மாட்டான்.
 
மீரா முடிந்தவரை அவன்னிடமிருந்து முடிந்த அளவு தூரமாக உட்கார்ந்து  பிரபு கவனித்தான். அவர்கள் இடையே இனி எந்த தொடர்பும் இருப்பது  அவள் தெளிவாக விரும்பவில்லை. இது போன்ற உறவுகல் முடிந்தபோது  நேரிய நேரங்களில் இது போன்ற முரண்பாடு இருக்கும். எப்படி முன்பு தன்னை வசைப்படுத்தி கவர்ந்த அதே ஆணின் மீது பிறகு மனக்கசப்பு ஏற்படும். மிக குறைவான சமயங்களில் தான் கள்ள காதலர்கள் சுமுகமாக பிரிவார்கள். தன்னை பயன்படுத்திக்கொண்டார்கள் என்ற கோபமும் மற்றும் தானும் அதுக்கு இணங்கிவிட்டார்கள் என்று தன மேலே இருக்கும் கோபம் இருப்பதால். அப்போது தான் அவர்கள் மோகத்தின் மாயையில் இருந்து விடுபட்டு உண்மை புரிந்துகொள்வார்கள். அவர்கள் மயக்கியவரின் ஒரே நோக்கும், அவர்களை அனுபவிப்பது மட்டுமே, அவர்கள் வாழ்க்கையை பார்கிர்ந்து கொல்வதுக்கு இல்லை. இதனால் அவர்கள் வாழ்கை சீரழிந்தாலும் அவர்கள் கவலை படமாட்டார்கள்.
 
அந்த கள்ள காதலன் திறமையாக உடலுறவு கொண்டால் அந்த பெண்ணுக்கும் இன்பம் கிடைத்தால் கூட அவர்கள் செய்கை வெளிப்படும் போது அவர்களுக்கு அவமானமாக இருக்கும். வெறும் உடல் சுகத்துக்காக பண்பை இழந்தார்கள் என்று தன மேல் வெறுப்பு வரு. இதற்க்கு காரணமான ஆண் மீதும் அந்த வெறுப்பு போகும்.  பிரபு தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தையை சோபாவில் வைத்து எழுந்தான். அவன் மெதுவாக மீராவை நோக்கி நடந்தான். அவள் கணவன் நிச்சயமாக அவன்  மனைவியுடன் உடலுறவு கொள்ளப் போவதால்,  பழிவாங்க எண்ணத்தில் அவளுடன் இன்னும் ஏதாவது செய்ய அவன் விரும்பி இருக்கலாம். இது தன்னுடைய சுயநலத்தில்  ஏற்பட்ட விளைவு , இது பழிவாங்கல் பற்றி எதுவும் இருக்கக்கூடாது என்பதை அவன் உணரவில்லை. அவன் தான் நட்பின் தூய்மையை சீரழித்ததுக்கு இது பதில் அடி என்று தெரிந்துகொள்ளும் தன்மை இல்லை.
 
அவளை நோக்கி வரும் காலடியில் ஓசை கேட்டு முதல்முறையாக பிரபுவை நேராக பார்த்தாள். அவள் கண்களில் எறியும் நெருப்பு அவனை அப்படியே எரித்துவிடும் போல இருந்தது. அவனுக்கு மேலே உள்ள அவள் மனக்கசப்பு அந்தக் கண்களில் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவள் அவனை ஒரு இழிவான மனிதனாக எப்படி நினைக்கிறாள் என்பதை அது தெளிவாகக் காட்டியது. அவள் கண்களின் பார்வையில் அப்படியே திகைத்து நின்றுவிட்டான். மீராவிடம் இருந்த இந்த பார்வை அவனுக்கு புதிதாக இருந்தது. அவனுக்கு பழக்கப்பட்டது போல் இப்போ இல்லை அந்த கண்களில் ஆசையோ, காமமோ. வெறுப்பு மட்டும் இருந்தது. இப்போது பிரபுவுக்கு புரிந்தது பழைய நிலைக்கு இனி எப்போதும் அவர்கள் உறவு மாறாது. அமைதியாக திரும்பிச் சென்று தூங்கும் குழந்தையின் அருகில் அமர்ந்தான்.
 
அறையில் சில அசைவுகள் ஓசை கேட்டது. சரவணனுக்குப் பின் உள்ளே சென்ற கோமதி கதவை முழுமையாக மூடவில்லை. அது லேசாக திறந்து இருந்தது. அவள் கவனக்குறைவாக அல்லது உல் நோக்கத்துடன் அதை செய்திருந்தாள்லா? அப்படி உல் நோக்கம் இருந்தால் ஏன்? அவளுக்கு அவள் புருஷன் மேல் ஏன் இவ்வளவு கோபம். அவன் கணவன் செய்த துரோகம் அவளை உண்மையில் ரொம்ப பாதித்துவிட்டதா? முத்தமிடும் சத்தங்கள் வெளியே கேட்டன. பின்னர் சரவணனின் குரலை லேசாக கேட்டது.
 
"இது என்ன விடு, இல்லை, இது ஒன்னும் வேண்டாம். சீக்கிரமாக முடிச்சிக்கலாம்" முத்தங்களை கொடுப்பதை துவங்கியது கோமதி என்பது போல் இருந்தது.
 
தெளிவாக விளங்காத சில பேசும் சத்தம் கேட்டது. பிறகு காட்டில் மெல்ல கிராசில் இடுவது வெளியில் கேட்டது. இப்போது இருவரும் கட்டிலில் இருக்கிறார்கள் என்று விளங்கியது.
 
"ஐயோ அங்கே என்ன செய்யுற, இது வேணாம் ஆஹ்ஹ்... ம்ம்ம்..." சில ஈரமான ஒலி வெளியே கேட்டது.
 
மீரா தனது இதயத்தில் கடுமையான வலியை உணர்ந்தாள். அவள் செய்யாத ஒன்றை கோமதி தன் கணவருக்காக செய்யாத செய்து கொண்டிருந்தாள். ஒரு பெண்ணின் வாய் கொடுக்கும் இன்பத்தை அவள் கணவன் அனுபவிப்பது அவளிடமிருந்து அல்ல, வேறொரு பெண்ணிடமிருந்து. சரவணன் அவன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து இன்பத்தில் முனுகுவது கேட்டது. இந்த சுகத்தை அவள் அல்லவ அவள் கணவனுக்கு கொடுத்திருக்க வேண்டும், மாறாக அதை அவள் கள்ள காதலனுக்கு மட்டுமே கொடுத்திருந்தாள். இந்த இன்ப முனகலை கேட்ட பிரபுவின் முகம் வாடியது தெரிந்தது. அவன் தன கண்களை இருக்க முடி இருந்தான். ஒரு கண்ணியமான குடும்ப பெண் இப்படி தான் நடந்து கொள்ளணும் என்ற  தவறான நம்பிக்கையில் அவள் கணவருக்கு இந்த இன்பத்தை மறுத்தாள். அனால் அவள் கண்ணியம் எல்லாம் அவள் கணவனிடம் தானே கடைபிடித்தாள்  பிரபுவிடம் இல்லையே. பிரபு அவளை பற்றி எப்படி நினைக்கிறான் என்ற கவலை அவளுக்கு அப்போது இல்லை அனால் தன்னை தவறாக தன் கணவன் நினைக்க கூடாது என்று அச்சம் அதிகமாக இருந்தது.
 
ஏதோ அவளை அப்போது பிரபுவைப் பார்க்க வைத்தது. அறையில் என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கேட்பதைத் தாங்காதது போல் அவன் முகத்தில் கைகள் வைத்திருந்தன. அறையிலிருந்து, பெரும்பாலும் ஒரு பெண்ணிடமிருந்து உணர்ச்சிவசப்பட்ட சத்தங்கள் வந்தன. அவள் உணர்ச்சிகளை இப்படி எப்போதாவது அவள் கணவரிடம் வெளிப்படையாக கட்டி இருக்காளா என்று வேதனையுடன் மீரா நினைத்தாள், ஆனால் இப்போது இன்னொரு பெண் தான் எப்போதும் தன கணவரிடம் அடக்கி  வைத்ததை சுதந்திரமாக வெளிப்படுத்துகிறாள். இது அவள் ஏற்கனவே உணர்ந்த வேதனையை மேலும் அதிகரித்தது.
 
அவள் மீண்டும் பிரபுவைப் பார்த்தாள். இப்போது அவன்  அறையில் என்ன நடக்கிறது என்று கேட்க விரும்பவில்லை என்பது போல் காதுகளை மூடிக்கொண்டிருந்தான் . சிறிது நேரத்தில் இனி அதைத் மேலும் அவனால் தாங்க முடியாது என்று தெரிந்தது. அவன் விரைவாக எழுந்து முன் வாசலுக்கு நடந்தான். கதவை திறந்து வெளியே சென்றான். பிரபு வேதனையில் துடித்ததை பார்க்கும் போது அவள் அப்போது உணர்ந்து வலிக்கு ஒரு இதமான  தைலம் போல் இருந்தது. பிரபு அங்கே இருந்து போய்விட்டன என்று மீரா யோசித்தாள். இல்லை, அவன் இன்னும் அங்கே தான் இருந்தான். கதவின் பாதையில் அவனுடைய நிழலை அவளால் பார்க்க முடிந்தது. அவளும் காதுகளை மூட விரும்பினாள், ஆனால் அவள் என்ன நடக்கிறது என்று கேட்க வேண்டியது அவசியம் என்று கருதினாள்.
 
கணவருக்கு ஏற்பட்ட அதே வலியை அவளும் அனுபவிக்க வேண்டியது அவசியம் என்று அவள் நினைத்தாள். கோமதி வெளியே வருவதற்கு அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலாக ஆனது. அவள் முகம் பிரகாசமாக இருந்தது, அவள் முகத்தில் ஒரு திருப்தி இருந்தது. இது செக்ஸ் காரணமாக இருந்ததா அல்லது பழிவாங்கும் உணர்வின் காரணமாக இருந்ததா, மீராவுக்கு தெரியாது. அவள் மீராவைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள், குழந்தையை அவள் கைகளில் தூக்கினாள்.
 
"ரொம்ப நல்ல இருந்தது, நான் நாளைக்கும் வருகிறேன்," என்றாள் கோமதி.
 
இது சொன்னது அவளை வேதனை படுத்தா என்றது மீரா நினைத்தாள். அப்படி என்றால் அது தேவை இல்லை, நான் ஏற்கனவே துடித்து போய் தான் இருக்கேன் என்று மீரா மனதில் புலம்பினாள். பிரபு மீண்டும் உள்ளே வரவில்லை. மீரா அவர்களின் வாகனன் செல்லத்தை  கேட்க முடிந்தது. அவள் கணவர் குளிப்பதை அவள் கேடக முடிந்தது. அவர் வெளியே வந்தபோது, மீராவைப் பார்ப்பது அவருக்கு கஷ்டமாக இருந்தது.  ஒன்று, சரவணன் அவள் பின்னால் எதையும் செய்யவில்லை என்றாலும், இரண்டாவது அதைப் பற்றி வருத்தப்படுவதற்கு அவளுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை என்றாலும், அவர் செய்த காரியத்திற்காக அவர் குற்ற உணர்ச்சியுடன் இருக்கிறான் என்று மீராவுக்கு புரிந்தது. அவர் மேல் உள்ள பாசம் இன்னும் பெருகியது.
 
சரவணன் எதோ சொல்ல நினைத்து அவன் வாயை திறந்தான் பிறகு மனதை மாற்றிக்கொண்டு மெளனமாக இறந்துவிட்டான். மேலும் சற்று நேரத்தில் அவள் பிள்ளைகள் வந்துவிடுவார்கள். அவர்களுக்கும், அவள் கணவருக்கும் இரவு உணவு தயார் படுத்தனும். அவள் கணவனின் பார்வையில் இருந்து மறைந்த போது தான் அவள் அடக்கி வைத்து உணர்ச்சிகள் வெளியானது. கண்களில் கணீர் பெருகியது. துரோகத்தின் வலி இதுதானா. இது துரோகம் என்று கூட சொல்ல முடியாது. இதுவே இப்படி வேதனையாக இருந்தால் அவள் செய்தது எப்படி அவள் கணவருக்கு வலித்து இருக்கும்.
 
கோமதி தொடர்ந்து அடுத்த இரண்டு இரவுகள் வந்தாள். பிறகு தான் மீராவுக்கு தெரிந்தது அது அவள் கர்பம் ஆர்வத்துக்கு செழிப்பான நாட்கள் என்று. மூன்றாவது நாள் பிரபு கோமதியை இறக்கி விட்டுட்டு போய்விட்டான். ஒரு மணி நேரத்துக்கு பிறகு வருவான் என்று போய்விட்டான். அவனால் அங்கே இருக்கு முடியவில்லை. இதை எல்லாம் கோமதி முன்பாகவே திட்டமிட்டபடி செய்திருக்காள். அப்படி என்றால் பிரபுவை அவள் விருப்பத்துக்கு வற்புறுத்தி ஒப்புக்கொள்ள வைத்திருக்காள். அந்த மூன்று நாளுக்கு பிறகு சரவணன் மீண்டும் மீராவுடன் சகஜமாக பேச பல நாட்கள் ஆனது. இதுக்கே அவருக்கு இவ்வளவு குற்ற உணர்வு இருக்கு அனால் நான் எப்படி ஒன்னும் நடக்காதது போல அவரை ஏமாற்றி இருக்கேன் என்று மீரா மிகவும் வருந்தினாள்.
 
டாக்டர் அருள் மூலம் நடக்கும் சிகிச்சை தொடர்ந்து நடந்தது. இந்த சம்பவம் முடிந்து நாலு முறை கண்ஸல்டெஸேனுக்கு பிறகு டாக்டர் சரவணனை தனியாக அழைத்தார்.
 
"முன்பை விட முன்னேற்றம் கொஞ்சம் அதிகமாக இருக்கு சரவணன், எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கு."
 
இதற்க்கு காரணன் என்னவென்று சரவணனுக்கு தெரியும் அனால் இதை சொல்ல சங்கட போட்டுவிட்டு அதை டாக்டரிடம் மறைத்தான். கிட்டத்தட்ட ஒரு மாத்துகளுக்கு பிறகு பிரபுவும் கோமதியும் மீண்டும் அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்தார்கள். இம்முறையும் பிரபு கோமதியை அங்கே விட்டுவிட்டு சென்றான். சரவணனுக்கு சங்கடமாக இருந்தது. கோமதி இன்னும் கர்பம் ஆகவில்லையா. இப்போது தான் அவனே மீண்டும் மீராவிடன் சகஜமாக பேச துவங்கி இருக்கான் அதற்குள் மீண்டும் இதுவா? இதில் எந்த உணர்ச்சிப்பூர்வமான பந்தமும் இல்லை, இது வெறும் ஒரு பெண்ணை கர்பம் ஆக்கும் முயற்சி என்று இருந்தாலும், வேற ஒரு பெண்ணுடன் உடலுறவு வைப்பது தவறு என்று சரவணன் கருதினான்.
 
"மன்னிக்கவும் மீரா, உங்க கணவன் இன்னும் வேணும்," என்று கூறி கோமதி சரவணனை இழுத்துக்கொண்டு போனாள்.
 
இந்த முறை மீரா வேற ஒரு அறைக்குள் தன்னை பூட்டிக்கொண்டாள். அவளாலும் கோமதி பெரும் இன்பங்களை கேட்டு தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இந்த முறை ஒரு மணி நேரத்துக்கு பிறகு தான் அவர்கள் வெளியே வந்தார்கள். மீராவை அழைக்க அவளும் வெளியே வந்தாள். இந்த முறை இருவரும் ஒன்றாக வெளியே வந்து இருந்தார்கள்.
 
கோமதி, சரவண மற்றும் மீராவை பக்கத்தில் பக்கத்தில் சோபாவில் உட்கார வைத்தாள்.
 
"மீரா அக்கா உங்களுக்கு தெரியுமா, உங்க புருஷன் உங்களை ரொம்ப நேசிக்கிறார்."
 
மீரா அவள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து இருக்கும் அவள் கணவரின் முகத்தை ஓரிரு வினாடிகள் பார்த்தாள். இது தான் அவளுக்கு புரியவில்லை, அவள் செய்த காரியத்துக்கு எப்படி அவளை நேசிக்கிறார், நியாயப்படி அவளை வெறுக்கணும்.
 

[game40it]

"அவர் மிகவும் நல்ல மனிதர், அவரை கணவனாக அடைய நீங்க கொடுத்து வைத்திருக்கணும்."
 
இதை பாதுகாக்க தெரியாமல் எவ்வளவு பெரிய தப்பு செய்துவிட்டேன், என்று மனதில் சோகமாக நினைத்தாள் மீரா.  
 
"அவரை ஒத்துக்கொள்ள வைப்பதும் ரொம்ப சிரமமாக இருந்தது அனால் அக்கா உங்க உடல் நிலையை பார்த்த போது நான் ஆச்சரிய போட்டுட்டேன்."
 
"நீங்க எவ்வளவு அழகாக இருப்பீங்க இப்போது இப்படி ஆகிவிட்டிங்களே. அதில் இருந்து தெரிந்தது குற்ற உணர்வு உங்களை மோசமாக பதித்து விட்டது என்று."
 
இத சொல்லும் கோமதியை அமைதியாக பார்த்தாள் மீரா.
 
"இதை வைத்து தான் அவரை சம்மதிக்க வைத்தேன். உங்கள் இந்த உணர்வை போக்குணம் என்றால் நான் சொன்னதை செய்வதை தவிர வேறு வழி இல்லை என்று வாதித்தேன்."
 
"அப்போது கூட அவர் தயங்கினர். உங்க நலனுக்காக இதை ஏன் முயற்சி பண்ண கூடாது என்று வலியுறுத்திய போது அவர் அரை மனதுடன் சம்மதித்தார். அதுவும் உங்க நலனுக்காக."
 
கோமதி இரவரியும் பார்த்து அன்போடு புன்னகைத்தாள். 
 
"நான் ஏற்கனவே கர்பம் ஆகிவிட்டேன். இன்றைக்கு வந்தது  அதற்க்கு நன்றி சொல்வதுக்கு."
 
இதை கேட்டு மீறவும், சரவணனும் அதிர்ச்சி அடைந்தார்கள். 
 
"இனிமேல் உங்கள் வாழ்க்கை நன்றாக இனிமையாக இருக்கணும் என்று வேண்டிக்கிறேன்," கோமதி மனமார்ந்த சொன்னாள்.
 
அதற்க்கு பிறகு மாதங்கள் விரைவாக கடந்தன்ன. மீரா நிலையில் முன்னேற்றம் இருந்தாலும் அவள் இன்னும் சரவணனுடன் நெருங்குவதை தவிர்த்தாள். 
 
மீறவே ஒரு நாள் தானாகவே சரவணனிடம் பேசினாள்.
 
"இப்போது கோமதிக்கு பிரசவ நேரம் நெருங்கி இருக்கும் இல்ல."
 
அவளுக்கு அந்த நினைப்பு அதிகமாக இருந்தது அப்போது தான் சரவணனுக்கு தெரிந்தது. அதற்க்கு பிறகு அவ்வப்போது கோமதி நிலை என்னவா இருக்கும் என்று சரவணனிடம் விசாரிப்பாள். அவனும் ஒன்னும் தெரியல என்று கூறுவான். இதை தவிர வேற எதையும் பற்றியும் பேசமாட்டாள்.
 
ஒரு நாள் சரவணன் வந்து சொன்னான், " கோமதிக்கு நேற்று ஒரு ஆண் குழந்தை புரிந்து இருக்கு. அவள் உறவினர் ஒருவர் இன்று கடைக்கு வந்தார். அவர் தான் சொன்னார்."
 
கோமதி முகத்தில் ரொம்ப நாளுக்கு பிறகு சந்தோசம் தெரிந்தது.
 
அடுத்த நாள் அவளே சரவணனிடம் கேட்டாள்," நாம போய் குழந்தையை பார்த்திட்டு வரலாம்மா?"
 
"இல்லை மீரா, அது சரி வரத்து," என்ற சரவணன், மீராவின் முகத்தில் ஏமாற்றத்தை பார்க்க முடிந்தது.
 
அவளை ஏமாற்ற விரும்பவில்லை என்றாலும் அதுதான் சரி என்று சரவணனுக்கு பட்டது. அந்த மாதத்தில் மீரா அடிக்கடி அந்த குழந்தை பற்றி நினைத்திருப்பாள். ‘குழந்தை எப்படி இருக்கும்?’ “என் கணவர் போல ?? கோமதி போல ?? ’‘  கோமதியின் மகன் அவள் காணார் மூலம் பிறந்தது என்ற எண்ணத்தில் அவள் மனம் மூழ்கியது. குழந்தையைப் பார்க்க அவள் ஏங்கினாள். ஒரு நான்கு மாதத்துக்கு பிறகு ஒரு நாள் அவர்கள் வீட்டின் முன் ஒரு கார் வந்து நிற்கம் சத்தம் கேட்டது. சரவண எழுந்து சென்று கதவை திறந்தான். அவனுக்கு தெரியாத ஒரு கார் நின்றிருந்தது. அதில் இருந்து பிரபுவும் கோமதியும் வெளி ஆனார்கள். கோமதி கையில் அவள் குழந்தை, பிரபு கையில் அவர்கள் மகள் கையை பிடித்திருந்தான்.
 
அவர்கள் வீட்டிற்குள் நுழைந்த போது, மீரா அவர்களைப் பார்த்ததும், அவள் விரைவாக எழுந்து, கிட்டத்தட்ட கோமதியிடம் ஓடினாள், அவள் முகம் புன்னகையில் பிரகாசமாக இருந்தது. மீரா குழந்தையை கோமதியின் கைகளிலிருந்து வாங்கி கொண்டு, குழந்தையை கொஞ்சிக்கொண்டு, முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அது அவளுடைய சொந்த குழந்தை போல கொஞ்சினாள்.
 
மீராவின் பிள்ளைகள் அங்கே அப்போது இருந்தார்கள், அவர்களிடம் காட்டி, "இங்கே பாருங்க, தம்பி எவ்வளவு அழகாக இருக்கான்."
 
சம்பிரதாயத்துக்கு குழந்தையை தம்பி என்று குறிப்பிடுவார்கள் அனால் இங்கே உண்மையில் அது அவர்கள் தம்பி என்று அவர்களுக்கு தெரியாது. அவர்களும் குழந்தையை சுற்றிக்கொண்டு கொஞ்சினார்கள். அங்கே அவர்கள் சாதாரணமாக பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள். அவர்கள் என்றால், சரவணன், பிரபு மற்றும் கோமதி. மீரா கவனம் எல்லாம் அத குழந்தை மேல.
 
அவர்கள் காபி எதுவும் வேண்டாம் உண்டார்கள், குழந்தையை காண்பிக்க வந்தார்கள் என்று சொன்னார்கள். பிரபு சரவணனை தனியாக அழைத்தான்.
 
"சரவணன், நான் உன்னிடம் சிலவற்றை சொல்லணும். என் மனைவியும் நீயும் உடலுறவு வைக்கும் போது எனக்கு இருவர் மீதும் கடும்கோபம். என்னால் அதை ஏற்று கொள்ள முடியவில்லை. நான் திரும்பி சென்றதும் கோமதியுடன் பல வரன்கள் பேசவில்லை."
 
"அப்போது தான் என் மண்டைக்கு உரைக்கின்ற மாதிரிi சொன்னாள். இப்படி வெளிப்படையாக செய்ததும் கோபம் வருதே, நீங்க செஞ்சதுக்கு அவருக்கு என்ன வரணும் என்று கண்டபடி திட்டினாள்."
 
"பிறகு தான் என் நடத்தையை பற்றி உண்மையில் யோசிக்க துவங்கினேன். என் அப்பாவிடம் அகப்பட்ட போது கூட என் வருத்தும், அகப்பட்டுட்டுமே என்று அதிகம் இருந்தது. குடும்பத்தில் வெறுப்பு விருப்படி நடந்துட்டும்மே என்று இருந்தது. உன்னிடம் மன்னிப்பை கேட்டால் கூட, நீ அனுபவித்த உண்மையான வேதனை எனக்கு புரியவில்லை. இப்போது நான் அதே வேதனை பெரும் போது தான் உன்னை எப்படி எல்லாம் கொடுமை படுத்திட்டேன் என்று புரிந்தது. இப்போது உண்மையிலயே உன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறேன்."
 
"நடந்தது நடந்து போச்சி, இனி அதை கிலுருவதில் பயனில்லை, விட்டுடு," என்றான் சரவணன். 
 
"உன் குடும்ப வாழ்க்கையை சீரழித்ததுக்கு எனக்கு மன்னிப்பே இல்லை, அனால் ஒன்னு, உன் குழந்தையை என் குழந்தை போல வளர்ப்பேன், இது சத்தியம்."
 
பிரபுவும் கோமதியும் ஒரு மணி நேரம் அங்கேயே கழித்துவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினர். சரவணனும் மீராவும் வீட்டு வாசலில் நின்று அவர்கள் விடைபெறுவதை பார்த்தபடி இருந்தார்கள். அந்த நேரத்தில் சரவணனின் கை தற்செயலாக மீராவின் கையைத் தொட்டது. மீரா வழக்கம்போல கையை நகர்த்தவில்லை. சரவணன் ஆச்சரியப்பட்டான். அவன் கையை மீண்டும் நகர்த்தினான், அவன் உள்ளங்கையின் பின்புறம் மீண்டும் அவள் உள்ளங்கையின் பின்புறத்தைத் தொட்டது. மீராவின் கை இன்னும் அப்படியே இருந்தது. சரவணன் மெதுவாக விரல்களை சற்றி அவள் விரல்களைப் பற்றிக்கொண்டான். மீராவின் சுவாசம் ஒரு கணம் நின்றுவிட்டது. அவள் தயங்கினாள் ஆனால் மெதுவாக அவன் விரல்களுடன் அவள் விரல்களை மூடினாள்.
 
சரவணனுக்கு மகிழ்ச்சி அவன் இதயத்தில் பொங்கியது. அவன் பழைய மீராவை மீட்டெடுப்பதற்கு எவ்வளவோ போராடி இருக்கான். அது மிகவும் கடினமான ஒரு பாதையாக இருந்தது. பல நாட்களில் மனம் தளர்ந்து போயிருக்கான். அது ஒரு நீண்ட கடினமான பயணமாக இருந்தது. முதல் முறையாக இருட்டில் ஒரு சிறிய வெளிச்சம் தெரிந்தது. இன்னும் மிக நீண்ட தூரம் செல்ல வேண்டியிருந்தது. பல தடைகள் கடந்து செல்ல வேண்டும்.  நாட்கள் கடினமாக இருக்கும், ஆனால் இப்போது அவன்  அதை நம்பிக்கையுடன் எதிர்நோக்க முடிந்தது. இறுதியாக அவன் இழந்த இனிய குடும்ப வாழ்கை திரும்பப் பெற முடியும் என்று மனநிறைவுடன் இருந்தான்.
 
முற்றும

[game40it]

ஒரு வழியாக கதை எழுதி முடித்துவிட்டேன். எண்ணுக்கு ஓக்கும் கொடுத்தவர்கள், ஆதரவு கொடுத்தவர்கள், கமெண்ட் செய்த்தவர்கள், எல்லோருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள். கதை பெரும்பாலோருக்கு பிடித்து இருக்கும் என்று விடுகிறேன். நன்றி.

[game40it]

Super bro

Super bro fantastic good finish i really proud super super bro what next bro

Slightly disppointed bro ...Saravanan ithuku othukitu Iruka kudathu .....
Anyway thanks for the story :D

Wonderful finish dude. Just loved the ending. Thanks a ton.

Super nanba. enga sappunu mudinjidumo nu nenachen, summa solla kodathu KALAKITTINGA.

???அருமையான முடிவு.

Excellent End. Cant think anything better than this. Love you.

Thanks for the wonderful story.
Really impressed.

FANTASTIC FINISH

 

Super Bro, You are Awesome

Absolutely Marvelous finish. 

Complete justice to the original story.

I know that you can take this story to great heights and you proved it true.

Enjoyed every episode of it

Final episode with transformation of each character is wonderful.

Another masterpiece writing. 

Dont call yourself as amateur writer anymore.

Thanks so much for giving this great experience of relationship and true love

clp); clp); clp);

yr): 

Waiting to see you again with another wonderful story. 

முதலில் இந்த கதையை சிறப்பாக முடித்தமைக்கு நன்றி.

முதல் கதையின் முடிவும் இந்த கதையின் முடிவும் நன்றக இருந்தது, ஆனால் இறுதியில் ஜாதி மல்லி மட்டும் மிஸ்ஸிங்.

இரண்டு கதையிலும் தனக்கு தீங்கு செய்த நண்பன் குடும்பத்துக்கு நல்லதையே செய்துள்ளான் சரவணன்.

தன்னுடைய மகனை பார்க்கும் போதெல்லாம் தான் செய்த துரோகம் பிரபுவை தாக்கும்.

குழந்தையை கண்டவுடன் துள்ளி குதித்து ஓடிய மீராவின் குழந்தைத்தனம் அழகு. ஆனால் அவளை மயக்கி பிரபு ஏமாற்றி அனுபவித்தது தான் நெஞ்சில் தைத்த முள்ளாக இருக்கு.

இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் நாண நாணயம் செய்து விடல் என்ற குறளுக்கு ஏற்ப வாழ்ந்து சரவணன் அனைவரின் நெஞ்சிலும் நிறைந்து விட்டான்.

கதையின் இறுதி வரிகள்.  பொண்டாட்டி இழந்தவனை பொணம் னு சொல்லுவாங்க  தன்னோட பொறுமையாலும், மனா உறுதியாலும் தன்னுடைய மனைவியை மீட்டெடுத்து, துரோகியவும் மன்னித்து.. தவறு செய்வது அனைவரின் குணம்  மன்னிப்பை போல ஒரு மருந்தில்லை என்று சொன்னது அருமை ...

சரவணன் வாழ்க்கையில் மீரா திரும்ப கிடைத்தது .. அதுவும் முழுவதுமாக திருந்தி கணவனை புரிந்து கொண்டு முன்பை விட அதிகமாக நேசித்து.. அவனுக்கு ஒரு பலத்தை தந்து வாழ்க்கையை மேற்கொண்டு போராட துணை செய்வதாக சொன்னது பிரமாதம்.

சிறப்பாக கதையை கொண்டு, உறவுகளின் தேவைகளை புரியவைத்து எல்லோரும் ஏற்று கொள்ளும்படியான நல்ல ஒரு முடிவை தந்தத்துக்கு உங்களை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.

[game40it]

You are an excellent writer. The way you took the story without any compromise is really fantastic.
I Did not expect this climax. Simply superb.

Excellent completion. The final episode definitely deserves a standing ovation. clp); clp); clp);


Thanks so much for this beautiful story. 

சூப்பர் சகோ...... மனதுக்கு நிறைவான முடிவு...... நன்றிகள் பல.

Bro next enna bro please continue another story

Semma thala. Super mudivu.

Beautiful finish. Thanks for the story :)

Super end of story jathimali

Nanbaa u great writer neega rest eduthutu aduthu oru arumaiyana title udan kathai thodagavum please...

Happy ending irukanume nu mudichingala nu theriyala ... Rombha nalla plot ana yar yaro pesa ketu epdi oanningala nu puriyala... But itha edho love story pola kondu poitinga...

Thappu solla la... Permbalum Inga kaamathuku than varom... Apdi irukum pothu ithu disappointed ah iruku kick ilama poi soga serial mari agirichu...

Anyways thanks nanba...

Nicely done

Nicely ended. Good job

  மீண்டும் எல்லோருக்கும் என் நன்றிகள். ஆங்கிலத்திலும், தமிழிலும் ஒரே நேரத்தில் எழுதுவது சிரமமாக இருந்தது. இப்போதைக்கு ஒரு பிரேக் எடுத்துக்கொண்டு இங்கே வரும் கதைகளை படிக்கும் ரசிகனாக நானும் இருக்க போறேன். இந்த கதை பெரும்பாலான வாசகர்களுக்கு பிடித்து இருக்கு என்பது மனநிறைவை கொடுக்குது. மீண்டும் ஆதரவு கொடுத்த அனைவருக்குமே என் நன்றிகள்.

[game40it]

Continued by same author @ https://xossipy.com/thread-7923-page-3.html

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

மீரா உச்சம் அடைந்து நாங்கள் இருவரும் உட்கார்ந்தபடியே என்னை இறுக்கமாக தழுவி கொண்டாள். அவள் முகம் என் கழுத்தில் புதைந்து இருந்தது. அவள் பெண்மையின் சதைகள் என் லிங்கத்தை பல முறை இறுக்கி இறுக்கி தளர்ந்தது. அவள் உடல் அதிர்வுகள் அடங்கிய பின்பு அவள் இரு கணங்களை என் இரு உள்ளங்கைகளில் தங்கி பிடித்தபடி அவள் முகத்தை பார்த்து புன்னகைத்தேன். எங்கள் இரு நேத்தியும் முட்டியபடி இருக்க, எங்கள் உதடுகள் இடையே மிக சிறிய இடைவெளி தான் இருந்தது.

"உன் அற்புதமான புண்டையின் தழுவலில் என் சுன்னி இன்பத்தில் மிதந்து எத்தனை வருடம் ஆகிவிட்டது."

இதை கேட்டு மீரா மெல்ல சிரித்தாள்.

"எனக்கும் தாண்டா செல்லம், உன் இன்ப கோல் இல்லாமல் என் பெண்மை தவிதவித்து போனது."

"மீரா உனக்கு இப்போ நான் செய்தது நல்ல இருந்ததா?"

"என் உடல் பேரின்பத்தில் துடித்ததை பார்த்தும் இந்த கேள்வி தேவை தான," என்று சிரித்தபடி சொன்னாள்.

"உனக்கு எப்படி சரவணன் இருந்தும் நான் தேவைபட்டனோ அதே போல எனக்கும் என் மனைவி இருந்தும் நீ தேவைப்பட்ட."

எனக்கு மனைவி இருக்கிறாள் என்பதை மீராவுக்கு நினைவூட்டியதும், அவள் உடல் என் உடலில் இருந்து விலகியது. அனால் எங்கள் அந்தரங்க உறுப்புகள் பிரியாதபடி அவள் இடுப்பை பிடித்துகொண்டேன். என் சுன்னி இன்னும் அவள் கதகதப்பான புழை உள்ளே தஞ்சம் அடைந்து இருந்தது.

"ஆமாம், என்னை விடு, நீ தான் வருடமும் சொல்லாமல் உன் மாமா பொண்ணை கல்யாணம் செய்துகொண்டு போய்விட்டியே. அவள் இருக்க உனக்கு நான் ஏன் தேவை படுகிறேன்."

நான் கல்யாணம் ஆனா விஷயம் நினைவுக்கு வந்த பின் அவளுக்கு பொறாமை பற்றிக்கொண்டது.

"என்ன மீரா கோவிச்சிக்கிறியே, நான் அவளை விரும்பிய கல்யாணம் செய்தேன். என் பெற்றோர்கள் வற்புறுத்தி கல்யாணம் செய்து வைத்தார்கள். அப்போது சரி இப்போது சரி நீ மட்டும் தான் என் இதயத்தில் நிறைஞ்சி இருக்க. அதே போல தான் சரவணன் இருந்தாலும் உன் இதயத்தில் நான் இருக்கேன் என்று."

அவளுக்கு புரிந்தது, நாம் இருவருக்கும் துணை இருந்தாலும் நாம் இருவரமும்மே ஒருவரை ஒருவர் நாடுறோம். இதில் உடல் தேடல் அதிகம் இருந்தாலும் கால போக்கில் இரு இதயங்களுக்கு இடையேயும் நெருக்கம் உண்டாகி இருக்கு. அவள் மனம் சற்று ஆறுதல் அடைந்தது.


"எங்கே உன் மனைவியை காணும், உன் தந்தையின் இறுதி சடங்களுக்கு கூட அவளை பார்க்கலியே?'

"அவளுக்கு இப்போது தான் அப்பெண்டிக்ஸ் ஆபரேஷன் முடிந்தது. அவள் ட்ராவெல் செய்ய முடியாது. அவள் கிடக்கிறாள், அவள் இருந்தால் என் அழகு தேவதையை சந்திக்க இடைஞ்சலாக இருப்பாள். அவள் எனக்கு முக்கியம் இல்லை மீரா, நீ தான் எனக்கு முக்கியம்."

அவள் மனம் குளிர்வதை அவள் முகத்தில் என்னால் பார்க்க முடிந்தது. என் சுன்னி அவள் புண்டையில் இருந்து வெளியாகாமல் அவளை மல்லார்க்காக படுக்க செய்து அவள் மேல் படர்ந்தேன்.

"இப்போ நான் உன்னை ஓக்கவாடி கண்ணே."

அவள் என்னை இழுத்து ஒரு வெறியான முத்தம் கொடுத்தாள். எங்கள் உதடுகள் பிரிந்தபின்னே என் காதோரம் கிசுகிசுத்தாள்.

"என்னை உன் ஆசைதீர ஓலுடா, உன் கள்ள பொண்டாட்டியை ஓலுடா."

(மீதி என் இப்போதைய கதை முடிந்த பின்னே)


-----------------

ipdi potruntheenga ! ipo antha thread um ilaye

அந்த கதையை கொஞ்சம் தான் எழுதினேன், பிறகு அதை நிறுத்திவிட்டு மீண்டும் முதலில் இருந்து கொஞ்சம் மாற்றலாக எழுதினேன். அந்த கதைக்கு பதிலாக தான் அடுத்து வந்த கதை.