[Kaja.pandiyan]

சப்தஸ்வரங்கள்...

அன்பார்ந்த இணையதள வாசகர்களே...இது நண்பர் ஒருவருடைய இனிமையான கதை..பழைய வாசகர்கள் நிச்சயம் இதை படித்திருக்க கூடும்.புதிய வாசகர்களுக்ககவும்...ஏற்கனவே படித்தவர்களுக்கு மறு புத்துணர்சிக்காகவும் இந்த அருமையான கதையை இங்கு பதிவிடுகிறேன்...தங்கள் ஆதரவை

கமண்ட் மூலம் தெரிவிக்கவும்.

ஸ்வரம்-ஒன்று
-----------------

              ராகவன் காலையில் எழுந்து ரெடியாகி உடை மாற்றி விட்டு வெளியே வந்து கதவை அடைக்கும் வரை இன்று ஒரு அதிர்ஷ்டம் அடிக்க போகிறதென்பதை தெரியாமல் இருந்தான். கதவை பூட்டி விட்டு படியிறங்கி தனது ஹோண்டா மோட்டார் சைக்கிளுக்கு அருகில் போகும் போது அவனுக்காகவே காத்து நின்ற சாந்தி அக்கா அவன் கண்ணில் பட்டாள். அவளை ஒரு முறை ஏறிட்டு பார்த்து விட்டு மறுபடியும் தலையை திருப்பிக் கொண்டு அமைதியாக மோட்டார் சைக்கிளை நோக்கி திரும்ப...சாந்தி அக்காவின் குரல் முதுகிற்கு பின்னால் இருந்து அவனுக்கு கேட்டது...

       'தம்பி...தம்பி' என்று அவள் இருமுறை அழைத்த பிறகே அவன் மெதுவாக திரும்பி 'என்ன' என்று கேட்பதை போல அவளை பார்க்க....'ஒரு நிமிஷம் இங்க வந்துட்டு போ...'என்று சற்று கெஞ்சலாக சாந்தி அக்கா அவனை பார்த்து சொல்ல...அதை கேட்டு விட்டு ஒரு நிமிடம் அமைதியாக எதுவும் பேசாமல் அவளையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றவனை நோக்கி...சாந்தி அக்கா மீண்டும் அதே போல மெதுவாக கெஞ்சுவதை போல அழைக்க...முகத்தில் எவ்வித உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தாமல் அவளுக்கு கேட்கும் படி மெதுவாக 'இல்ல...ஆபீசுக்கு நேரமாயிட்டு....'என்று தயங்குவதை போல இழுக்க....'அதெல்லாம் பரவாயில்லை தம்பி....ஒரே ஒரு நிமிஷம் வந்துட்டு போ...' என்று மீண்டும் அதே போல கண்களால் கெஞ்சுவதை போல அழைக்க....வேறு வழியின்றி செல்வதை போல...மோட்டார் சைக்கிளை விட்டு அகன்று ஐந்தாறடி தூரத்திலேயே நின்ற அவளை நோக்கி ராகவன் நடக்க....அவன் தனது அழைப்பை ஏற்று தன்னை நோக்கி வருகிறான் என்பதை புரிந்து கொண்டு அதனால் ஒரு லேசான புன்முறுவலோடு தனது வீட்டு கதவை நோக்கி அவள் திரும்பினாள். 

       ஒரே காம்பவுண்டுக்குள் அவர்கள் வீடுகள் அடுத்தடுத்து இருந்தன...சொல்லப் போனால் அந்த வீடு ஒரே வீடுதான். ஐந்து சென்ட் நிலத்தில் கட்டப்பட்ட ஓரளவு சுமாரான வீடு. சாந்தி அக்காவுக்கு சொந்தமான வீடுதான். ராகவன் அங்கே பக்கத்து போர்ஷனில் வாடகைக்கு குடி இருக்கிறான். 

       சாந்தி அக்காவுக்கு கணவர் கிடையாது. வருமான வரித்துறையில் பணிபுரிந்து வந்த அவளது கணவர் எதிர்பாராத விதமாக ஏழு வருடங்களுக்கு முன்பே அலுவலகத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு அசம்பாவித விபத்தில் இறந்து போக...அதனால் நல்ல ஒரு தொகை நஷ்ட ஈடாக கிடைத்தது மட்டுமின்றி மத்திய அரசு ஊழியராக இருந்து இறந்து போனதால் மாதம் மாதம் செழிப்பான விதத்தில் பிஎப் பணமும் வந்து கொண்டிருந்தது., 

ஒரே ஒரு மகன். சந்திரமோகன். வயது 29. ராணுவத்தில் அதிகாரியாக இருக்கிறான். வடஇந்தியாவில் வேலை என்பதால் ஆறு மாதத்திற்கு ஒரு முறை ஊருக்கு வந்து செல்வான். மூன்று வருடங்களுக்கு முன்புதான் அவனுக்கு திருமணம் செய்து வைத்தாள். 

       சொந்தத்திலேயே தெரிந்த பெண்ணாக வாணி கிடைக்க...அவளை சாந்திக்கும் சந்திரமோகனுக்கும் உடனே பிடித்து போய்விட காலம் தாழ்த்தாமல் திருமணம் நடக்க...இதோ இப்போது வாணி ஒரு வயது பெண் குழந்தையோடு மாமியாரோடு வாணி இங்கே இருக்கிறாள். 

ஏழு அறைகள் இருக்கிற வீட்டில் மாமியாரும் மருமகளுமாக இரண்டு பேர் மட்டுமே இருக்க....

இத்தனை பெரிய வீட்டை எதற்காக சும்மா வைத்திருக்க வேண்டும் என்று அம்மாவும் மகனும் பேசி முடிவெடுத்து பக்கத்தில் இருக்கிற மூன்று அறைகளை நடுவே கதவு வைத்து தனி வீடு போல மாற்றி வாடகைக்கு விட தீர்மானித்த போதுதான் தூரத்து சொந்தமான ராகவனுக்கு இந்த ஊருக்கு மாறுதல் கிடைக்க...அகே சுற்றி இங்கே சுற்றி அந்த விஷயம் சாந்திக்கு தெரியவர ... சாந்தியும் தன்னை நேரில் வந்து சந்திக்க சொல்ல....ஒரு வழியாக ராகவன் இந்த ஊருக்கு மாறுதலாகி வந்த அடுத்த நாளே சாந்தியை வந்து பார்த்தான். 

       அவனுக்கும் கல்யாணமாகி மூன்று வருடங்கள்தான் ஆகி இருந்தது. மனைவி சந்தியா ஓரளவு சுமாரான குடும்பத்தை சேர்ந்த படித்த பெண். கல்யாணமாகி இரண்டு வருடங்களுக்கு மேலாக குழந்தை இல்லாமல் இருக்க...இந்த வீட்டிற்கு வந்த யோகமோ என்னவோ தெரியவில்லை... வந்த மூன்றாவது மாதத்திலேயே சந்தியா கர்ப்பம் தரித்தாள். 

இந்த வீட்டின் ராசிதான் என்று ராகவனும் சந்தியாவும் மட்டுமின்றி அவர்களுடைய பெற்றோர்களுமே நினைத்து சந்தோசப்பட சாந்தியிடமும் வாணியிடமும் சந்தியா ரொம்ப ஒட்டிக் கொண்டாள். 

அவள் மட்டுமின்றி ராகவனும் சாந்தியை வாய் நிறைய அக்கா அக்கா என்று அழைப்பான். வாணியை தந்து சொந்த தங்கை என்று சொந்தம் கொண்டாடி பாசம் காட்டினான். 

வெளியே போய் விட்டு வரும்போதெல்லாம், தனக்கும் தனது மனைவிக்கும் மட்டுமின்றி சாந்திக்கும் வாணிக்கும் சேர்த்து நிறைய பொருட்கள் வாங்கி வருவான். 

       இதெல்லாம் எதற்கு தம்பி என்று சாந்தி செல்லமாக அங்கலாய்த்தாலும் அதை கண்டு கொள்ளாமல் பைநிறைய பழங்களும் தின்பண்டங்களும் வாங்கி வருவான். சந்தியாவும் அதை ஆதரிப்பாள். 

அதுமட்டுமின்றி வாரத்தில் ஒரு நாள் நால்வருக்கும் சேர்த்து நல்ல ஹோட்டலில் இருந்து சாப்பாடு வாங்கி வருவான். 

சாந்தியும் பதிலுக்கு அடிக்கடி ராகவனுக்கும் சந்தியாவுக்கும் எதையாவது ருசியாக சமைத்துக் கொடுப்பாள். 

சாந்திக்கும் சந்தியாவுக்கும் முன்பாக ராகவனும் வாணியும் மிகவும் பாசமாக பேசிக் கொள்வார்கள். நால்வரும் ஒன்றாக இருந்து டிவி பார்ப்பார்கள். சிலசமயம் வாணிக்காக நாப்கின் கூட வாங்கி வரச் சொல்லி சந்தியா ராகவனிடம் சொல்லி இருக்கிறாள். 

அதையும் தனியாக இல்லாமல் சாந்திக்கும் வாணிக்கும் முன்னால் வைத்தே சொல்வாள். ராகவன்தான் சற்று தயங்குவதை போல சந்தியாவையும் வாணி மற்றும் சாந்தியையும் மாறி மாறி பார்ப்பான். 

அந்த தயக்கமான பார்வையை பார்த்து விட்டு சந்தியாதான் மீண்டும் அவனிடம் சொல்வாள். 'எதுக்கு தயங்குறீங்க....வாணி என்ன தெரியாத பொண்ணா. ...? உங்க தங்கச்சிதானே...சும்மா போய் வாங்கிட்டு வாங்க' என்று விரட்டி இருக்கிறாள். 

அதை கேட்டு சாந்திக்கு சந்தோசம் தாங்க முடியாது. இத்தனை அன்னியோன்மாக பழகும் விதமாக வாடகைக்கு குடியிருக்க ஆட்கள் கிடைத்து இருக்கிறார்களே என்று அவளுக்கு சந்தோசமாக இருந்தது.

 

[Kaja.pandiyan]

ஸ்வரம் - இரண்டு
---------------------


சந்தியா இப்போது பேறுகாலத்திற்காக தனது தாய் வீட்டுக்கு போய் இருக்கிறாள்.
தற்போது ராகவன் மட்டுமே தனியாக இருப்பதால் அவனை கடையில் எல்லாம் போய் சாப்பிட்டு உடம்பை கெடுத்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்றும் காலையிலும் இரவிலும் தனது வீட்டிலேயே சாப்பிட வேண்டும் என்று சாந்தி அக்கா சொல்ல...சந்தியாவும் அதற்கு சம்ம்மதம் கொடுக்கவே ராகவன் காலையில் குளித்து ரெடியாகி அலுவலகம் செல்லும் முன்பு சாந்தி வீட்டில் சாப்பிட்டு விட்டு இரவு சாப்பாட்டையும் அங்கேயே முடித்துக் கொண்டான்.
மதியம் அலுவலகத்திற்கு உள்ளேயே இருந்த கேண்டீனில் சாப்பிடுவான். சாந்தி அக்கா சிலசமயம் பரிமாறுவாள்.
அவள் ஏதாவது வேலையாக இருந்தால் வாணி பரிமாறுவாள். ராகவனும் வாணியும் ஓரளவு கலகலப்பாக பேசிக்கொள்வார்கள்.

வாணி அவனை வாய்நிறைய அண்ணா..அண்ணா...என்று அழைக்க....ராகவனும் பதிலுக்கு தங்கை பாசம் கொப்பளிக்கும் வகையில் வாணி வாணி என்று கூப்பிட்டு பேசுவான்
சந்தியாவும் வாணியும் மிக நெருங்கிய தோழிகளை போல பழகி வந்ததால் இருவருக்கும் இடையே எவ்வித ரகசியமும் இல்லாது தங்களுடைய அந்தரங்கமான விசயங்களை கூட பகிர்ந்து கொள்வார்கள்.

இன்னும் சொல்ல வேண்டும் என்றால் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் 'அண்ணி என்றும் மதனி என்றும் அழைத்து பேசிக் கொள்ளும் அளவுக்கு பழகி இருந்தார்கள்.இருவரும் அவ்வப்போது தனியாக உட்கார்ந்து எதையாவது பேசி சிரிப்பார்கள். அதை கவனித்து சாந்தியும் அவர்களிடம் அப்படி என்ன ரகசியம் பேசிகிட்டு இருக்கீங்க...என்று கேட்பாள். ஆனால் அவர்களோ அதெல்லாம் சொல்ல முடியாது....எங்களுக்குள்ள ஆயிரம் இருக்கும்...என்று சொல்லி சிரிப்பார்கள்.

பெண்கள் மூவருமே ஒன்றாக குளிப்பது....முதுகு தேய்த்து விடுவது தலை பிணி விடுவது என்று மிகவும் நெருங்கிப் பழகினார்கள். ஒருவரை ஒருவர் கிண்டல் செய்வதும்....சீண்டி விளையாடுவதும் அவர்களுக்கு வாடிக்கையாகிப் போனது.
வாணியிடம் பேசி விட்டு வந்த பிறகு சந்தியா தனது கணவனிடம் ஒன்று விடாமல் சொல்வாள்.

வாணியின் கணவன்....அதாவது சாந்தியின் மகன் சந்திரமோகனுக்கு ஆண்குறியில் முன்தோல் இல்லை என்பதை கூட வாணி சந்தியாவிடம் சொல்ல....அதை சந்தியா ராகவனிடம் தனியாக இருக்கும்போது சொல்லி இருக்கிறாள். அதை கேட்டு விட்டு ராகவன் அவளை சீண்டுவான். 'அப்படின்னா....தோல் இல்லாமல் இருக்கிறதை பாக்கணும்னு ஒருவேளை ஆசையா இருக்கோ...?' என்று அவன் கேட்க...அவள் பதிலுக்கு....அவனை சீண்டும் விதமாக....'ம்ம்...ஆசை இல்லன்னு சொல்ல முடியாது...ஆனா அது தேவை இல்லை...' என்பாள்.

இந்த மாதிரி எல்லாம் சந்தியா அவனிடம் ஒன்று விடாமல் ஒப்புவித்ததில்....வாணியின் தொடையில் இருக்கிற அகலமான மச்சமும் சாந்தியின் வலது பக்கத்து மார்பில் கருவளையத்துக்கு ஒட்டினாற்போல இருக்கும் மச்சமும் கூட தெரிந்து இருந்தது. அது மட்டும் இன்றி ராகவனுக்கு சந்தியாவின் பெண்குறியில் ரொம்ப நேரம் வாய் வைத்து சுவைப்பதில் நிறைய ஆசை உண்டு என்பதையும் அவனுடைய ஆண்குறியை வேகமாக சூப்பி விட சொல்வான் என்பதையும் சந்தியா வாணியிடம் சாந்தி அக்காவிடமும் சொல்லி இருக்கிறாள் என்பதையும் இவனிடமே அவள் சொல்ல....அதை கேட்டு விட்டு செல்லமாக தலையில் அடித்துக் கொள்வான்.

எதைத்தான் சொல்லனும்னு இல்லியாடி...என்று செல்லமாக சந்தியாவிடம் கோபிக்க...அவளோ அதை கேட்டு விட்டு குலுங்கி குலுங்கி சிரித்து விட்டு....இதுல என்னங்க இருக்கு.....அவங்களும் கல்யாணம் ஆனவங்கதானே....இதெல்லாம் அவங்க ரெண்டுபேருக்கும் தெரியாதா என்ன....? என்று சொல்லி அவனை சமாதனப் படுத்துவாள்.
அது மட்டுமா...? வாணி அடிக்கடி அவளது அந்தரங்கத்தில் சவரம் செய்து கொள்வாள் என்பதும் அவளது கணவன் தற்போது ஊரில் இல்லை என்ற போதிலும் அங்கே சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வதுதான் அவளுக்கு பிடிக்கும் என்பதும் கூட சந்தியா ராகவனிடம் சொல்லி இருக்கிறாள்.
அதை கேட்டு ராகவன் சந்தியாவை உற்றுப் பார்க்க...அதை கவனித்து விட்டு சந்தியா ஒரு நமுட்டு சிரிப்புடன்...எதுக்கு அப்படி பாக்குறீங்க...அங்கே பாக்கணும் போல இருக்கோ....என்று கேட்கவும்...பதிலுக்கு ராகவன் ஏதாவது சொல்வதும் வாடிக்கையான விஷயம். இப்படியாக அங்கே அந்த நால்வருக்குள்ளும் அரசால் புரசலாக எவ்வ்வித ரகசியமும் இல்லாமல்தான் இருந்தது. ஆயினும் ராகவன் வாணியிடம் மிகவும் கட்டுப் பாட்டோடுதான் பழகினான்.
வாணியும் அப்படித்தான். ராகவனிடம் வரம்பு மீறி எப்போதும் பேசியதும் இல்லை...பழகியதும் இல்லை... அவளது கணவனிடம் போனில் பேசும்போதெல்லாம் ராகவனை பற்றி மறக்காமல் புகழ்ந்து சொல்வாள். ராகவனும் சந்தியாவும் அவளுக்கு கிடைத்த அண்ணன் அண்ணி என்றே சொல்வாள்.

அதை கேட்டு விட்டு சாந்தியும் இவர்களிடம் வந்து வாணி சந்திரமோகனிடம் சொன்னதை சொல்லி மகிழ்வாள்.
இரவு நேரங்களில் சாப்பாடு முடிந்து டிவி பார்த்துக் கொண்டே அடிக்கடி நால்வரும் ஒன்றாக அமர்ந்து கேரம்போர்டு மற்றும் கார்ட்ஸ் விளையாடுவார்கள். அந்த நேரங்களில் வாணி மடியில் வைத்து இருக்கும் தனது குழந்தை பசியில் அழும் தருணங்களில் பால் கொடுப்பதற்காக அங்கே இருந்து எழுந்து அடுத்த அறைக்கு போய் பால் கொடுத்து விட்டு குழந்தையை உறங்க வைத்து விட்டு வருவாள். அத்தனை கண்ணியமாகவே பழகினாள் அவளுக்கு நைட்டி போடும் பழக்கம் உண்டு என்றாலும் ராகவன் வீட்டில் இருக்கும் சமயங்களில்., கூடுமானவரை நைட்டியை தவிர்த்து புடவை கட்டிக் கொள்வாள். அதை ஒரு முறை சந்தியா கவனித்து விட்டு அவளிடம் செல்லமாக கடிந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

தனது கணவன் அவளை உடன்பிறவா சகோதரியாகத்தானே நினைத்து பழகுகிறார்....பிறகு எதற்காக இந்த மாதிரி நைட்டி போட தயங்க வேண்டும் என்று சொன்னதில் இருந்து .. சாந்தியும் சந்தியா சொன்னதை ஆமோதித்ததால் ராகவன் முன்பாக நைட்டி போட தொடங்கினாள். வழக்கம் போல இதையும் சந்தியா ராகவனிடம் சொல்லி இருக்கிறாள். அதை கேட்டு ராகவன் எதுவும் பேசாமல் சிரித்துக் கொள்வான்.

(தொடரும்}

என்ன நண்பர்களே....கதை எப்டி இருக்கு?

[Kaja.pandiyan]

ஆதரவுக்கு நன்றி...

ஸ்வரம் - மூன்று

தற்போது ராகவன் மட்டுமே தனியாக இருப்பதால் அவனை கடையில் எல்லாம் போய் சாப்பிட்டு உடம்பை கெடுத்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்றும் காலையிலும் இரவிலும் தனது வீட்டிலேயே சாப்பிட வேண்டும் என்று சாந்தி அக்கா சொல்ல...சந்தியாவும் அதற்கு சம்ம்மதம் கொடுக்கவே ராகவன் காலையில் குளித்து ரெடியாகி அலுவலகம் செல்லும் முன்பு சாந்தி வீட்டில் சாப்பிட்டு விட்டு இரவு சாப்பாட்டையும் அங்கேயே முடித்துக் கொண்டான். மதியம் அலுவலகத்திற்கு உள்ளேயே இருந்த கேண்டீனில் சாப்பிடுவான். சாந்தி அக்கா சிலசமயம் பரிமாறுவாள். அவள் ஏதாவது வேலையாக இருந்தால் வாணி பரிமாறுவாள். .
சந்தியா அவளது தாய்வீட்டுக்குப் போய் பத்து பதினைந்து நாட்கள் ஓடிவிட்ட நிலையில் ராகவன் காலையில் டிபன் சாப்பிடுவதற்கும் இரவு சாப்பாட்டுக்கும் வருவதை தவிர மற்ற நேரங்களில் தனது போர்ஷனிலேயே இருப்பதை கவனித்த சாந்தி அக்கா ஒரு நாள் அவனிடம் நேரிலேயே சொல்லி விட்டாள்.
தம்பி...என்ன திடீர்னு இந்த மாதிரில்லாம் பண்ற..?
'என்னக்கா....நீங்க என்ன சொல்றீங்கன்னு புரியலையே..."
'முன்னெல்லாம் ராத்திரி இங்க வந்து ஒண்ணா உட்கார்ந்து டிவி பார்த்துகிட்டு அரட்டை அடிச்சிகிட்டு இருப்பே...இப்போ சந்தியா ஊருக்கு போனதுல இருந்து முன்ன மாதிரி இல்லாம அங்கியே இருக்கியே...அதான் கேட்டேன்.'
'அப்படில்லாம் ஒன்னும் இல்லக்கா....சும்மாதான்....'
'இல்ல...நீ போய் சொல்ற...சந்தியா இல்லாத நேரத்துல எப்படி இங்க வர்றது...அப்படின்னு நினைக்கிற....என்ன சரிதானே...'
அதற்கு ராகவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் வெறுமனே சிரிக்க....அதை பார்த்து விட்டு சாந்தி தொடர்ந்து பேசினாள்.
'நீ பதில் சொல்லலைன்னாலும் அதான் உண்மை...நான் இப்போ சொல்றேன் கேட்டுக்கோ...நிசமாவே நீ எங்க மேல பாசமா இருக்குறது உண்மையா இருந்தா எப்போதும் போல இரு...இந்த மாதிரி இருந்தா எனக்கு மனசு சங்கடமா இருக்குப்பா...'என்று கொஞ்சம் தளுதளுப்பதை போல அவள் சொல்ல...அதை கேட்டு பதரியத்தை போல ராகவன் சொன்னான்.
'ஐயோ..அக்கா....என்ன நீங்க இப்படில்லாம் பேசிகிட்டு இருக்கீங்க...இதோ..இப்பவே வர்றேன்...வாங்க..'என்று சொல்லி விட்டு அவளை கடந்து அவளுக்கு முன்பாக நடந்து சென்று அவள் வீட்டுக்குள் சென்று அங்கே நடு அறையில் டிவிக்கு முன்பாக கிடந்த கட்டிலில் உட்கார அவன் பின்னாலேயே நடந்து வந்த சாந்தி அதை பார்த்து கலகலவென்று சிரித்து விட்டு 'ம்ம்...இப்படித்தான் இருக்கணும்'என்று சொல்ல...இதை எல்லாம் அடுத்த அறையில் இருந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்த வாணியும் வாய் நிறைந்த சிரிப்போடு அங்கே வர....மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சந்தோசத்தில் சிரித்துக் கொண்டார்கள்.

இதற்கிடையே ராகவன் மற்றொரு விசயத்தையும் கவனிக்கத் தவறவில்லை. சந்தியா ஊருக்குப் போனதில் இருந்து வாணியிடம் சில சின்ன சின்ன மாற்றங்கள் உண்டானதை கவனித்தான். சந்தியா இருந்தவரயிலும் வாணி அணிந்து கொண்ட நைட்டிக்கும் தற்போது அவள் அணிந்து கொள்ளும் நைட்டிக்கும் நிறையவே வித்தியாசம் இருந்தது. முன்பெல்லாம் கழுத்தை ஒட்டினாற்போல காலரும் இறங்கிய கைப்குதியும் சற்று லூசான நைட்டியும் அணிந்திருப்பாள்.ஆனால் இப்போது ஒரு வார காலமாக அவள் அணிந்த இரண்டு நைட்டிகள் முன்புறம் நன்கு இறங்கியும் ஏறக்குறைய SLEEVELESS போன்று குட்டிக் கையும் நன்கு டைட்டாகவும் இருந்தது.
அதாவது அருகில் நின்று பார்த்தால் மிகவும் ஆபாசமாக இருந்தது. அது ராகவனுக்கு பிடித்து இருந்தாலும் கூடவே அவள் எதற்காக இந்த மாதிரி நைட்டி அணிய ஆரம்பித்து இருக்கிறாள் என்று ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது. அதுமட்டும் இல்லாமல் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு விஷயம் நடந்தது. அது ஒரு ஞ்யாயிற்றுக்கிழமை.
லீவு நாள் என்பதால் ராகவனை வீட்டிலேயே மதியம் சாப்பிட சொல்லி இருந்ததால் அவன் சாந்தி வீட்டுக்குப் போய்...கால் கை கழுவுவதற்காக பின்புறம் செல்ல...அங்கே வாணி வீட்டை ஒட்டினாற்போல இருந்த சிமென்ட் திண்டில் அமர்ந்து தனது குழந்தைக்கு பாலூட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
வீட்டின் பின்புறம் ஓரளவு காலியிடம் இருந்ததால் அங்கே கருவேப்பிலை தென்னை கொய்யா போன்ற சில மரங்கள் இருந்தன.

திண்டின் மேல் இருந்த வாணி சுவற்றில் வசதியாக சாய்ந்து உட்கார்ந்து குழந்தைக்கு பாலூட்டிக் கொண்டிருந்ததால் ஒதுங்கி இருந்த புடவையிநூடே அவளது ஒரு பக்க முலை வெளியே தெரிந்து கொண்டிருந்தது. வீட்டினுள் இருந்து பின்புறத்திற்கு ராகவன் நடந்து வரும் காலடி கேட்ட போதும் கூட வாணி புடவையை சரி செய்யாமல் இருந்து கொண்டே பின்புற படிக்கட்டில் இறங்கிய ராகவனைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை பூக்க...பதிலுக்கு அவளைப் பார்த்து சிரித்த ராகவனின் பார்வையில் அவளது ஒரு பக்க முலை முக்கால் வாசி தெரிய....அதை கண்டு சிறிதாக அதிர்ந்து தர்ம சங்கடமாக நிற்க அந்த நேரம் பார்த்து குட்டையாக இருந்த காம்பவுண்ட் சுவற்றின் அடுத்த பக்கத்தில் இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.
'என்ன வாணி...இன்னும் சாப்பிடலியா...குழந்தைக்கு பால் குடுக்கியா....இல்ல....உட்கார்ந்துட்டே தூங்குறியா...?' என்று அடுத்த வீட்டு பாக்கியம் அக்காவின் குரலை கேட்டு திடுக்கிட்டு திரும்பிய வாணி...ஒரு கையால் பட்டென்று புடவையை சரிசெய்து கொண்டே அந்த பாக்கியம் அக்காவை பார்த்து வலுக்கட்டாயமாக வரவழைத்துக் கொண்ட சிரிப்போடு ...'இல்லக்கா....இனிமேதான் சாப்பிடனும்...'என்றாள். அவளது பதிலை செவிமடுத்த
அந்த பாக்கியம் வாணிக்கு சற்று அருகிலேயே படிக்கட்டில் இருந்து இறங்கி நின்ற ராகவனை பார்த்து விட்டு மீண்டும் வாணியை நோக்கி....
'ம்ம்..என்ன உங்க அண்ணனுக்கு இன்னிக்கு விருந்தா...?' என்று ஒரு மாதிரி கேட்க....சாந்தி இந்த பேச்சு சத்தத்தை கேட்டு விட்டு வெளியே வந்து...சட்டென்று நிலைமையை புரிந்து கொண்டு பாக்கியத்தை நோக்கி ...'ஆமா பாக்கியம்...இன்னிக்கு லீவுதானே...அதான்...'என்று இழுக்க...'சரி..நான் குளிக்கப் போறேன்...'என்று சொல்லி விட்டு பாக்கியம் அங்கே இருந்து அகல....சாந்தி வலது பக்கம் அமர்ந்து இருந்த வாணியை நோக்கி சின்னதாக ஒரு கோபப் பார்வை வீசியதை ராகவன் கவனித்தான்.ஆயினும் அதை கவனிக்காத மாதிரி திரும்பி கை கால் கழுவி விட்டு படியேறி சாந்தியை கடந்து வீட்டிற்குள் வந்த ராகவனுக்கு தன்னுடைய முதுகிற்கு பின்னால் சாந்தி வாணியிடம் ஏதோ சத்தம் போடுவது கேட்டது.

தனக்கு முன்பாக புடவையை ஒழுங்காக போடாமல் இருந்ததற்காகத்தான் சத்தம் போடுகிறாள் என்று ராகவனுக்கு புரிய அவனுக்கு ரொம்ப சங்கடமாக இருந்தது. சாந்தியும் ரொம்ப நேரம் தாமதிக்காமல் திரும்பி வந்து அவனுக்கு பரிமாற....அவனும் எதுவும் பேசாமல் சாப்பிட்டு விட்டு எழுந்து கை கழுவ மீண்டும் தயக்கமாக பின்னால் சென்றபோது....அதே இடத்தில் உட்கார்ந்து இருந்த வாணிக்கு கண்கள் கலங்கி இருந்ததை கண்டு கஷ்டமாக இருந்தது. அந்த தர்மசங்கடமான சூழ்நிலையில் இருந்து ஒருவாறு சமாளித்து வாணியிடம் எதுவும் பேசாமல் கை கழுவி விட்டு திரும்பி உள்ளே பாத்திரங்களை ஒதுக்கி வைத்துக்கொண்டிருந்த சாந்தியிடம் மட்டும் 'வர்றேன்' என்று ஒற்றை வார்த்தை சொல்லி விட்டு அங்கே இருந்து வெளியே வந்து தனது வீட்டுக்கு வந்து தொப்பென்று கட்டிலில் விழுந்தான். மனதுக்கு ரொம்ப கஷ்டமாக இருந்தது. கூடவே இனம்புரியாத ஒரு கோபமும் உண்டானது. நான் வேண்டும் என்றா அங்கே போனேன். அவர்கள்தானே கூப்பிட்டார்கள். எதிர்பாராமல் வாணியை அப்படி பார்த்ததற்கு நான் எப்படி பொறுப்பாவேன்.
வேண்டும்...எனக்கு வேண்டும்....இந்த மாதிரி எல்லாம் தவறாக நினைப்பார்கள் என்று தெரிந்து இருந்தால் அங்கே போயிருக்கவே மாட்டேனே....சந்தியா ஊருக்கு போனதில் இருந்து நானும் கூட தேவை இல்லாமல் அங்கே போகாமல்தானே இருந்தேன்... இந்த சாந்தி அக்காதானே அவங்களாகவே வந்து என்னை அடிக்கடி வரச் சொன்னார்கள்.
எல்லாம் போகட்டும்...இனிமேல் அந்த பாக்கவே போகக் கூடாது. நினைக்கவே வெட்கமாக இருக்கிறது....என்னவோ நான் வேணும்னே வாணியை பார்த்தது மாதிரி கேவலமா நினைச்சுட்டான்களே....என்று ரொம்ப நேரம் புழுங்கியபடி படுக்கையில் புரண்டவன் அப்படியே உறங்கி போய் விட்டான்.. ராகவன் நிலைமை அப்படி இருந்தது என்றால் அங்கே சாந்திக்கு தனது திட்டம் மெல்ல மெல்ல நிறை வேறி வருவதை உணர்ந்து சந்தோசமாக இருந்தது.
தனது மருமகள் விரகதாபத்தில் துடிப்பதை கொஞ்ச நாட்களாகவே கவனித்துக் கொண்டிருந்த சாந்திக்கு ரொம்ப கஷ்டமாக இருந்தது.

அவள் வாணியின் பால் மிகுந்த பாசம் கொண்டிருந்த காரணத்தால் மருமகள் என்பதையும் மீறி அவளுடைய உடற்பசியை எந்த வழியிலாவது தீர்த்து வைக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டாள்.
தனது மகன் ராணுவத்தில் இருந்து லீவில் வர இன்னும் சில மாதங்களாகும் என்பதால் அது வரை வாணி எப்படி தாங்கிக் கொள்வாள் என்று கவலைப் பட்டாள். இப்படி மருமகளை நினைத்து கவலைப் பட்ட சாந்திக்கு சமீபத்தில்தான் ஒரு வினோதமான ஆசை எழுந்தது. ராகவனும் வாணியும் மிகவும் அன்னியோன்யமாக பழகுகிறார்கள்.
என்னதான் அண்ணன் தங்கை என்று பழகினாலும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் அந்த மாதிரி ஏதாவது நடக்காமலா போய் விடும்...?

சந்தர்ப்பம் அமைய வேண்டும் என்று எதற்காக காத்திருக்க வேண்டும்....?
அந்த மாதிரியான சந்தர்ப்பத்தை நாமாகவே ஏன் ஏற்படுத்தக் கூடாது....? என்று யோசித்த சாந்தி மெல்ல மெல்ல தனது திட்டத்தை நிறைவேற்ற முயன்றாள்.

தனது மருமகளுக்கு தன்னால் இயன்ற சந்தோசத்தை கொடுக்க வேண்டும் என்று ஆசைப் பட்ட சாந்திக்கு அது தன்னுடைய மகனுக்கு செய்யும் துரோகம் என்றெல்லாம் தெரியவில்லை.
அதை அவள் அந்த விதத்தில் நினைத்துப் பார்க்கவும் தயாராக இல்லை. சாதாரணமாக ஒரு மாமியாருக்கு தோணாத ஒரு வினோத ஆசை அவளுக்கு உண்டானது. எப்படியும் சந்திரமோகன் வர இன்னும் இரண்டு மூன்று மாதமாகும்... அவன் வரும்வரை வாணியால் பொறுத்து இருக்க முடியுமா...என்றெல்லாம் யோசித்த சாந்திக்கு கூடவே ஒரு வினோதமான ஆசையும் உண்டானதை மறுப்பதற்கில்லை.

என்னதான் 52 வயதானாலும் சாந்திக்கும் அந்த விசயத்தின் மீதான மோகம் குறையவில்லை... இந்த வயதில் தன்னால் வேறு யாருடனும் அந்த மாதிரியான உறவை ஏற்படுத்திக் கொள்ள இயலவில்லை என்றாலும்....அடுத்தவர்கள் உல்லாசிப்பதை பார்த்ததால் நன்றாக இருக்குமே என்று தோன்றியது.
அதுவும் தனது மருமகள் தன்னுடைய மகனோடு இல்லாமல் வேறு ஒருவனோடு உறவு கொள்வதை பார்த்தால் எப்படி இருக்கும் என்று தோன்றியது.

ஆகவே அதை மெல்ல மெல்ல செயல்படுத்த விரும்பினாள்.
இதற்காக அவள் மனதில் உதித்த ஆண்தான் பக்கத்து வீட்டு ராகவன்.
அவனுக்கு வாணியின் மேல் நிறைய பாசம் இருக்கிறது.
தங்கை தங்கை என்று சொன்னாலும் அவனும் ஒரு ஆண்தானே....அதை போல அப்படி ஒரு சூழ்நிலையை உண்டாக்கிக் கொடுத்தால் அவனுக்கும் அந்த மாதிரி ஒரு ஈர்ப்பு வாணியின் மீது வராதா என்ன....? என்று சாந்திக்கு தோன்றியது.
வாணிக்கும் அவன்பால் ஒரு ஈர்ப்பு இருந்ததை சாந்தி உணர்ந்தது இருக்கிறாள்.
அதை உறுதிப் படுத்திக் கொள்ள ஓரிரு முறை அவளிடம் ஜாடை மாடையாக பேசிப் பார்த்ததில் அதுவும் உறுதியாகி விட்டது.

சந்தியா ஊருக்கு கிளம்பி போன பிறகு சாந்தி வாணியிடம் மெதுவாக பேச்சை தொடங்கி இருந்தாள்.

[Kaja.pandiyan]

Please tell your suggestions....can i continue....or stopped?

[Kaja.pandiyan]

ஸ்வரம் - நான்கு

சந்தியா ஊருக்கு கிளம்பிப் போன இரண்டு நாட்கள் கழித்து காலை சாப்பாட்டை முடித்து விட்டு ராகவன் அலுவலகம் கிளம்பி போன பின்னர் சாந்தி சமையல் அறையில் வேலையை எல்லாம் முடித்து வீட்டு ஹாலில் உட்கார்ந்து குழந்தைக்கு பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த வாணியின் அருகே வந்து உட்கார்ந்து கொண்டு எப்படி பேச்சை தொடங்கலாம் என்று யோசித்தபடி இருக்க...அதனை கவனித்த வாணி....

'என்ன அத்தை...ஏதோ யோசனையில இருக்குற மாதிரி தெரியுதே...எதை பத்தி யோசிச்சுகிட்டு இருக்கீங்க...?' என்று புன்னகைத்தபடி கேட்டாள். அதை செவியுற்ற சாந்தி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிபடுத்தி விட்டு அவளையே பார்த்து...'வேற என்ன...? எல்லாம் உன்னை பத்திதான் யோசனை பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்...'என்று சொல்ல....அதை கேட்டு ஆச்சரியமான முகத்தோடு...'என்ன அத்தை சொல்றீங்க...என்னை பத்தி அப்படி என்ன யோசிக்க வேண்டி இருக்கு....?' என்று சொல்ல...'ம்ம்...எல்லாம் எனக்கு தெரியும்டி....'என்று பொடி வைத்து பேசுவதை போல சொல்ல... பால் குடித்து முடித்து விட்டதால் புடவை தலைப்பை சதிசெய்து கொண்டே குழந்தையை மடியில் நகர்த்திப் போட்டுக் கொண்டே சாந்தியை பார்த்து...'என்ன அத்தை...எனக்குப் புரியலையே....எனக்கு என்ன குறை...என்னை நீங்க நல்லாத்தானே பாத்துக்குரீங்க...?' என்று குழப்பம் விலகாத முகத்தோடு கேட்க...இதை விட சரியான தருணம் வேறு கிடைக்காது என்பதை உணர்ந்த சாந்தி பேச்சை சரியான திசைக்கு திருப்பினாள்.

'அதெல்லாம் நான் உன்னை நல்லாத்தான் பாத்துக்கிறேன்...அது எனக்கே நல்லா தெரியும்.....ஆனா அது போதுமாடி..?' என்று நிறுத்த...வாணி அதே குழப்பமான முகத்தோடு...'வேற என்ன வேணும் அத்தை....நீங்க என்ன சொல்ல வர்றீங்கன்னு எனக்கு தெரியலை அத்தை..' என்று சாந்தியின் முகத்தையே பார்க்க....சாந்தி நிதானமாக பேச தொடங்கினாள்.

'அதோ பாரு வாணி....உனக்கே தெரியும்...நான் உன்னை என்னோட மருமகளை மாதிரி பாக்கலை...நீ எனக்கு மகள் மாதிரிதான்...அப்படி இருக்குறப்போ ராத்திரி எல்லாம் நீ படுற கஷ்டத்தை நான் கவனிக்காம இருப்பேனா...?' என்று சொல்லி விட்டு மீண்டும் பேச்சை அப்படியே பாதியில் நிறுத்தி வாணியின் முகத்தை உற்றுப் பார்க்க....சாந்தி எதை பற்றி பேச வருகிறாள் என்பது இப்போது வாணிக்கு ஓரளவு பிடிபட தலையை தாழ்த்திக் கொண்டாள். அவளால் எதுவும் பேச முடியவில்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்ட சாந்தி மீண்டும் பேச்சை விட்ட இடத்தில் இருந்தே தொடங்கினாள்.
'பாத்தியா....நான் எதை பத்தி சொல்றேன்னு இப்போ உனக்கே புரியுது இல்ல....நானும் கொஞ்ச நாளா உன்னை கவனிச்சுக்கிட்டுதாண்டி வர்றேன்...என்னதான் பகல் நேரத்துல நீ சந்தோசமா இருக்குற மாதிரி காட்டிகிட்டாலும் நைட் நேரத்துல உறங்காம புரண்டுகிட்டு இருக்குறதும்....அடிக்கடி நடு ராத்திரில போய் தலைக்கு குளிச்சுட்டு வந்து படுக்குறதும்....எல்லாம் எனக்கு தெரியும்டி...'

இப்போது வாணியின் கண்கள் லேசாக கலங்குவதை போல தெரிய....அதை கவனித்த சாந்தி...'ஏய்...நீ எதுக்குடி அதுக்காக வருத்தப்படனும்...இந்த வயசுல இதெல்லாம் சகஜம்தான்...இதுக்கெல்லாம் காரணம் நானும் என் மகனும்தாண்டி...எங்களை மன்னிச்சுக்கோடி...' என்று தழுதழுத்த குரலில் சொல்ல...நிஜமாகவே பதறிய குரலில் வாணி சாந்தியின் கையை பற்றிக் கொண்டு...'ஐயோ..என்ன அத்தை நீங்க...என்னென்னமோ சொல்றீங்க...நீங்க என்ன தப்பு செஞ்சீங்க...இல்ல உங்க புள்ளதான் என்ன தப்பு செஞ்சார்...?' என்று வினவ....சாந்தி மீண்டும் அவளைப் பார்த்து தணிந்த குரலில் சொன்னாள்.

'நீ ரொம்ப நல்லவ வாணி...அதான் இப்படி பெருந்தன்மையா சொல்ற...ஆனா நான் சொல்றதுதான் நிஜம்....பட்டாளத்துல வேலை பாக்குற மகனுக்கு என் பொண்ணு பாக்குறப்பவே எனக்கு உன்னை மாதிரி ஒரு வயசு பொண்ணோட மனசு புரிஞ்சு இருக்கணும்....நானும் உன் வயசை கடந்து வந்தவதான்... அப்படி இல்லைன்னா என் மகனுக்காவது ஒரு பொண்ணோட மனசு புரிஞ்சு இருக்கணும்....ரெண்டு பேருமே அதை பத்தி கொஞ்சம் கூட யோசிக்கலை... அவனும் கல்யாணம் ஆன கையோட கொஞ்ச நாள் உன்கூட இருந்துட்டு ருசி காமிச்சுட்டு போய்ட்டான்...

அதுக்கு பிறகு ஆறு மாசத்துக்கு ஒரு தடவை வந்துட்டு பத்து இருவது நாள் இருந்துட்டு உனக்கு ஆசை காமிச்சுட்டு போய்டுவான்...ஆனா அவன் போனதுக்கு பிறகு அவனை நினச்சு நீ படுற அவஸ்தை இருக்கே....அய்யய்யோ...அதை நான் எத்தனை நாள் கவனிச்சுகிட்டு இருக்கேன் தெரியுமா....நீயும் என்னை எப்படில்லாம் கவனிச்சுக்கிறே....பதிலுக்கு நான் உன்னை இப்படி தவிக்க விட்டிட்டு இருக்கேனே...'என்று மிகவும் கவலை தோய்ந்த குரலில் சொல்ல...சாந்தியை ஆறுதல் படுத்தும் விதமாக வாணி மீண்டும் அவளது கையை பிடித்துக் கொண்டு....'ஐயோ...என்ன அத்தை நீங்க...இதை எல்லாம் ஒரு விசயம்னு இப்படில்லாம் வருத்தப் பட்டு பேசுறீங்க...விடுங்க அத்தை...' என்று சொல்ல....'அப்புறம் இதை வேற என்னடி பெரிய விஷயம் இருக்கப் போவுது...கல்யாணம்னு ஒண்ணு எதுக்குடி பண்ணி வைக்கிறோம்......வயசு இருக்குறப்பவே அந்த சுகத்தை அனுபவிக்கனும்தானே....அதுக்கு வழியில்லைன்னா அப்புறம் கவலையா இருக்காதா....?' என்று சொல்லி புடவை முந்தானையால் உறிஞ்சிய மூக்கை துடைத்தாள்.

'விடுங்க அத்தை....அதுக்கு என்ன செய்ய...? சம்பாதிக்கத்தானே அவரு போயிருக்காரு...இன்னும் ரெண்டு அல்லது மூணு மாசத்துலதான் திரும்பி வந்துருவாரே...அப்புறம் என்ன அத்தை....விடுங்க அத்தை....' என்று வாணி அவளை ஆறுதல் படுத்துவதை போல சொல்ல....சாந்தி பேச்சை விட விரும்பாமல் மீண்டும் பேசினாள்.

'ஏய்....நேரடியாவே கேக்குறேன்...மறைக்காம சொல்லு....நீ சொல்ற மாதிரி அவன் வர்றதுக்கு இன்னும் ரெண்டு மூணு மாசம் ஆகும்...அது வரை நீ அவஸ்தை படாம இருந்துக்குவியா...?'

அந்த கேள்விக்கு வாணியால் சாந்தியின் முகத்தை பார்த்து பதில் சொல்ல முடியவில்லை....ஆகவே தலையை தொங்கப் போட்டுக்கொண்டே மெதுவா சொன்னாள்.

'நீங்க இப்படி கேக்குறதுனால நானும் வெளிப்படையாவே சொல்றேன் அத்தை....ஏன்னா...நீங்க எனக்கு அம்மா மாதிரி....அதனால சொல்றேன்....

நீங்க சொல்றது சரிதான் அத்தை....ரொம்ப கஷ்டமாத்தான் இருக்கு.... அவரு எப்ப வருவாரோன்னு மனசு ரொம்ப ஏங்குது...உடம்பெல்லாம் ராத்திரி நேரத்துல பரபரன்னு வருது....தூக்கம் வர மாட்டேங்குது....ஆனா வேற என்ன செய்றது அத்தை....நான் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிறேன்... நீங்க கவலைப் ப்படாதீங்க.... அதை நினச்சு நீங்க இப்படி வேதனை பட்டு பேசுறதே எனக்கு ரொம்ப ஆறுதலா இருக்கு அத்தை....விடுங்க அத்தை...வேற வழி இல்லையே...' என்று அவளும் ஒரு மூச்சை உள்வாங்கி வெளிப்படுத்தியபடி சொல்ல....சாந்தி அந்த வாய்ப்பை கப்பென்று பிடித்துக்கொண்டாள்.
வாணி அப்படி பேசி நிறுத்தியது....சாந்தி சற்று நெருங்கி உட்கார்ந்தபடி...சட்டென்று சொன்னாள்.

'வழி இல்லாம் எல்லாம் இல்லை...'

அதை கேட்டு சற்று ஆச்சரியப்பட்டு நிமிர்ந்து பார்த்த வாணி....'என்ன அத்தை சொல்றீங்க...புரியலை...' என்று சொல்ல...
சாந்தியின் முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை உண்டானது. ஏற்கனவே குழம்பிய வாணி சாந்தியின் முகத்தில் தோன்றிய அந்த சிறிய புன்னகையை கண்டு மேலும் குழம்பினாள்.

'ஐயோ...அத்தை நீங்க சொல்றீங்கன்னு எனக்கு புரியலை....கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லுங்களேன்...'

இப்போது சாந்தி மிகவும் நிதானமாக வாணியை பார்த்து பேச தொடங்கினாள்.

'எல்லாம் நம்ம கையிலதாண்டி இருக்கு.....'

'ஐயோ...அத்தை....என்னை நீங்க ரொம்பவும் குழப்புறீங்க....விளக்கமா சொல்லுங்க அத்தை...' வாணியின் குரலில் ஒரு பரபரப்பு தொற்றிக் கொண்டதை சாந்தி கவனிக்கத் தவறவில்லை.... சாந்தியின் பதில் வெளிப்படும் முன்பே வாணி படபடப்பாக கேட்டாள்.

'உங்க புள்ளை ஏதாவது லீவு எடுத்துட்டு வராங்களா அத்தை....?'

'ம்கும்...அதெல்லாம் இல்லை....'

'அப்புறம் வேற என்ன அத்தை...?'

'ம்ம்...சொல்றேன்...அதுக்கு முன்னாடி நான் கேக்குறதுக்கு பதில் சொல்லு...'

தன் கணவன் ஏதாவது அவசரமாக லீவு எடுத்துக் கொண்டுதான் வரப் போகிறானே என்று அவசரப் பட்டு நினைத்தது பொய்யாகிப் போனதில் சட்டென்று முகம் வாடினாலும்....சாந்தி அப்படி என்ன கேட்கப் போகிறாள் என்று ஆவல் எழ...வாணி அவளையே பார்த்தாள்.

அடுத்து சாந்தி கேட்ட கேள்வி....வாணியை ரொம்பவும் குழப்பினாலும் கூடவே ஒரு பரவசம் எழுந்ததை மறுப்பதற்கில்லை.

'நம்ம ராகவன் தம்பியை பத்தி நீ என்னடி நினைக்கிற...?' இதுதான் சாந்தி கேட்ட கேள்வி...

இந்த நேரத்தில் ராகவன் அண்ணனை பற்றி எதற்காக அத்தை நம்மிடம் கேட்க வேண்டும்....இந்த விஷயம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அவரை பற்றி எதற்காக கேட்க வேண்டும்.... ஆயினும் அத்தை காரணம் இல்லாமல் எதையும் கேட்க மாட்டார்களே....என்று குழப்பமும் கூடவே இனம்புரியாத ஒரு பரவசமும் வாணியை ஆட்கொண்டது.

[Kaja.pandiyan]

Nala story ya tan continue panrenga complete pani nenga na nala irukum

sure.....i will try to best of my level....Nichayama mudipom unga aadharavudan...!!

[Kaja.pandiyan]

ஸ்வரம் - ஐந்து

வாணியின் மனதில் ஏதோ ஒரு பொறி தட்டினாலும் முழுமையாக புரியாததால் சாந்தியை உற்று நோக்கியபடி ...
'நீங்க .....நீங்க என்ன கேக்குறீங்கன்னு புரியலை அத்தை...' என்று தடுமாற்றமாக சொன்னாள்.
சாந்தி அதே நிதானத்துடன் மீண்டும் கேட்டாள்.
'ராகவன் தம்பியை பத்தி நீ என்ன நினைக்கிற....?'
'அவருக்கே என்ன அத்தை....ரொம்ப நல்ல மனுஷன்...சொந்த அண்ணன் மாதிரி என்கிட்டே நடந்துக்கிறார்...'
'ம்ம்...வேற ...?'
'வேற என்ன.....?'
'ஆள் பாக்க எப்படி இருக்கிறார்...'
ஏற்கனவே மனதுக்குள் ஒருவித பரவசமான உணர்ச்சி ஓடிக்கொண்டிருந்த வாணிக்கு சாந்தியின் இந்த கேள்வி மேலும் பரவசமூட்டியது.

ஆயினும் அந்த பரவசத்தை வெளிக்காட்டாமல் தன்னை சற்று கட்டுப் படுத்திக் கொண்டு நிதானமாக சொன்னாள்.
'அவருக்கென்ன....பார்க்க நல்லாத்தான் இருக்கார்....சந்தியாவுக்கேத்த நல்ல சரியான ஜோடி....'
'ம்ம்...அதான் சொல்றேன்...சந்தியா ஊருக்கு போனதுல இருந்து அவனும் ஒரு மாதிரி தவிச்சுக்கிட்டுதான் இருக்கான்...'
'அப்படியா....எப்படி சொல்றீங்க...?'

'ராத்திரி ரொம்ப நேரம் டிவி ஓடுதே...கவனிக்கலியா....வழக்கமா பத்த பத்தரை மணிக்கெல்லாம் தூங்கிடுவான்....ஆனா இப்போ அவன் ஊருக்கு போனதுல இருந்து ரொம்ப நேரம் தூங்காம இருக்கான்...'
உண்மையில் இதெல்லாம் ஒரு காரணம் இல்லை என்றாலும் கூட தந்து பேச்சுக்கு வலு சேர்ப்பதற்காக சாந்தி இந்த விஷயத்தை பெரிது படுத்துவதை போல வாணியிடம் சொல்ல...'ஐயோ...என்ன அத்தை நீங்க....சந்தியா இல்லாம தனியா ப்ரீயா இருக்குறதால அவரு அப்படி ரொம்ப நேரம் முழிச்சுகிட்டு இருக்காரு...'
'போடி..இவளே....சந்தியா இருந்தவரை ஒரு ராத்திரி கூட அங்கே அந்த மாதிரி சத்தம் கேட்காம இருந்தது இல்லை....ஆனா இப்போ அதுக்கு வழி இல்லியே...அதான் அவன் உறக்கம் வராம அந்த மாதிரி முழிச்சுகிட்டு இருக்கான்...'
'சரி...அதுக்கு என்ன அத்தை...?'
'ம்ம்....நீ ஒரு விவரம் புரியாதவடி....'
'நிஜமாலுமே எனக்கு புரியலை அத்தை....'
'அதான் எனக்கு தெரியுதே....நான் என்ன சொல்ல வர்றேன்னா.....அங்கே அவனும் சந்தியா இல்லாம உன்னை மாதிரி ரொம்ப கஷ்டப் படுறாண்டி....'
சாந்தி இத்தனை வெளிப்படையாக சொன்னவுடன் வாணிக்குள் மேலும் பரவசம் உண்டாக...ஆயினும் அதை கட்டுப் படுத்திக் கொண்டாள்.

'அதுக்கு நாம என்ன அத்தை பண்ண முடியும்..../' என்று அப்பாவியாக கேட்க....
'நாம நினைச்சா அவனுக்கு உதவி பண்ண முடியுமடி....'என்று சொல்லி நிறுத்தி விட்டு வாணியை உற்றுப் பார்த்தாள்.
சுற்றி வளைத்து அவள் எங்கே வரப் போகிறாள் என்று வாணிக்கு முக்கால் வாசி புரிந்து போயிற்று.
ஆனால் எப்படி அந்த பேச்சை தானாக வளர்ப்பது என்று புரியாமல்...
.'அத்தை அது அவரோட கஷ்டம்....அதுக்கு நீங்க என்ன பண்ண முடியும்....?' என்றாள்.
'அட...மக்கு....நான் அதுல ஒன்னும் பண்ண முடியாதுடி....நீ நினச்சா அவனுக்கு உதவி பண்ணலாம்டி...'
'அத்தை....நிஜமாவே எனக்குப் புரியலை....'
'ம்கும்....இதுக்கு மேல நான் எப்படிம்மா விவரமா சொல்ல....?'
'அத்தை....அப்போ நீங்க என்ன சொல்ல வர்றீங்க....?'
'ம்ம்...ஆமாடி....சந்திரன் இல்லாம நீயும் அவஸ்தை படுற.....சந்தியா இல்லாம அவனும் அங்க கஷ்டப் படுறான்...நீ நினச்சா ரெண்டு பேருமே கஷ்டப் படாம இருக்கலாம்டி...' இதற்கு மேல் வெளிப்படையாக சொல்ல முடியுமா என்ன...?
'அத்தை...நீங்க தெரிஞ்சுதான் பேசுறீங்களா...அவரு அந்த மாதிரில்லாம் நடந்துக்கிற ஆள் இல்லை அத்தை....அதுவும் இல்லாம அந்த மாதிரி நினைச்சுப் பாக்கவே ஒரு மாதிரி இருக்கு அத்தை...'
'ஏய்....மறைக்காம சொல்லு.....உனக்கு அவனை பாக்கும் போது அணு அளவு கூட ஒரு ஈர்ப்பு இல்லையா என்ன...?'
'ஐயோ...அத்தை...என்ன கேக்குறீங்க....?'
'ஆமாடி....நேரடியாவே கேக்குறேன்...அந்த மாதிரி சந்தர்ப்பம் அமைஞ்சா என்ன செய்வே....?'


'ஐயோ....உங்க மகனுக்கு துரோகம் பண்ண சொல்றீங்களா அத்தை...?'
'போடி...இவளே....துரோகம்னா என்னடி....தெரியாம செஞ்சாதான் துரோகம்...உன் புருஷனை பெத்தவ நானே உன்கிட்ட கேக்குறேன்...எனக்கு தெரிஞ்சு பண்றது எப்படிடி துரோகமாகும்....?'
இப்போது இருக்குமிடையே கொஞ்ச நேரம் ஒரு அமைதி நிலவியது. இருவருமே எதுவும் பேசிக் கொள்ளாமல் இருந்தார்கள்.
வாணி தலையை குனிந்தபடி எதையோ யோசித்தபடி இருக்க...சாந்தி வாணியின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
வெகுநேரம் தலையை குனிந்த நிலையிலேயே வாணி அமர்ந்திருக்க....அவளுடைய தயக்கத்தையும் மன ஓட்டத்தையும் புரிந்து கொண்ட சாந்தி உட்கார்ந்து இருந்த நிலையிலேயே மேலும் சற்று வாணியை நெருங்கி அமர்ந்து வலது கையால் வாணியின் முகத்தை நிமிர்த்த....வானியில் கண்கள் லேசாக கலங்கி இருந்ததை கண்டு ... 'எதுக்குடி இப்போ இப்படி கண் கலங்குற......நீ படுற கஷ்டத்தை பாக்க முடியாமத்தானே நான் அப்படி சொன்னேன்...?" என்று ஆறுதலாக சொல்ல....சின்னதாக மூக்கை உறிஞ்சியபடி...வாணி சாந்தியை பார்த்து....'என்ன இருந்தாலும்....அப்படில்லாம் நடந்துக்க முடியுமா அத்தை....அது தப்பில்லையா....?' என்று கேட்டதிலிருந்தே வாணியின் மறைமுகமான சம்மதத்தை உணர்ந்து கொண்ட சாந்தி தனக்குள் சந்தோஷித்தபடி... 'ஒன்னும் தப்பில்லைடி....நீ என்னோட மகனோட பொண்டாட்டி...நானே உன்கிட்ட இந்த விஷயத்தை சொல்றேன்னா நான் உன்னோட கஷ்டத்தை பார்த்து எந்த அளவுக்கு வருத்தப் படுறேன்னு புரிஞ்சுக்கோ....எனக்கு இதை விட்டா வேற வழி தெரியலைடி....இதுக்கு மேல உன் இஷ்டம்....' என்று பேச்சை நிறுத்துவதை போல மீண்டும் பழையபடி நகர்ந்து உட்கார்ந்து கொள்ள....வாணி சற்று இடைவெளி விட்டு...
'நீங்க சொல்றது புரியுது அத்தை....ஆனா இது கஷ்டம் அத்தை....நான் அவர்கிட்ட அண்ணன் மாதிரிதான் பழகுறேன்...அவரும் என்கிட்டே அந்த மாதிரி தான் நடந்துக்கிறார் அத்தை...'


'போடி...போ....அண்ணன் தங்கச்சி எல்லாம் ஒரு லிமிட்டு வரைக்கும்தாண்டி....இந்த காலத்துல கூடப் பிறந்த அண்ணன் தங்கச்சியையே நம்ப முடியல...நியூஸ்இ பேப்பரெல்லாம்து நீ படிக்கிறது இல்ல? நீ வேற....'
'அப்போ....இது தப்பிலைன்னு சொல்றீங்களா....... ?'
'ஆமாடி....எல்லாம் நம்ம மனசு நினைக்குறதுதான் வாணி....நான் ஒன்னும் இதை திடீர்னு நினைச்சு சொல்லலை....ரொம்ப யோசிச்சுதான் சொல்றேன்....ராகவன் ரொம்ப நல்ல பையன்....நாம பேசிக்கிற மாதிரி நடந்தா கூட வெளியே யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டான்....ஏன்..சந்தியாவுக்கு கூட தெரியாது....அது மட்டுமில்லாம நல்ல ஆரோக்கியமான பையானத்தான் இருக்கான்....அழகாவும் இருக்கான்....வேற எந்த கெட்ட பழக்கமும் இல்லாத பையனா இருக்கான்.....அண்ணன் மாதிரி உன்கிட்ட பழகுறான்னு நீ சொல்றதுக்காக வேணும்னா ....இப்போ நான் சொல்றேன்....இந்த நிமிஷத்துல இருந்து நான் ராகவனையும் என்னோட மகன் மாதிரி நினச்ச்க்கிறேன்...என்ன இப்போ சரிதானே...?' என்று நீளமாக பேசி முடித்தாள்.
சாந்தி இப்படி நீளமாக பேசும்போதே அதை கேட்டுக் கொண்டிருந்த வாணியின் மனதில் மேலும் மேலும் சந்தோஷ அலைகள் எழுந்தன.

'நீங்க சொல்றதை பார்த்தா ராகவன் அண்ணன் என்னை சும்மா பேருக்காகத்தான் தங்கச்ச்சி தங்கச்சின்னு கூப்பிகிட்டு இருக்காரா...?'
'அப்படி இல்லைடி....அவன் இந்த நிமிஷம் வரை நம்மகிட்ட நல்ல டீசண்டாதான் பழகிக்கிட்டு இருக்கான். ...ஆனா அவனுக்கும் உன்மேல கொஞ்சம் ஈர்ப்பு இருக்குன்னு நான் புரிஞ்சு வச்சு இருக்கேன்...?'
'என்ன சொல்றீங்க அத்தை...?'
'ஆமாடி.....ரெண்டு மூணு தடவை ஏதேதோ பேசிகிட்டு இருக்கும் போது....மெனக்கிட்டு 'நம்ம வாணி மாதிரி.....நம்ம வாணி மாதிரி' ன்னு உன்னை உதாரணம் காட்டி பேசி இருக்கான்.. நிஜமாவே அந்த பேச்சுக்கு நடுவுல உன்னோட பேரை நுழைக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை....ஆனா அவன் வேணும்னு உன் பேரை உதாரணம் காட்டி பேசினான்....அதுவும் இல்லாம அப்படி உன்னோட பேரை சொல்லும்போதே அவன் முகத்துல ஒரு சந்தோசம் உண்டானதைக் நான் கவனிச்சு இருக்கேன்...அதனாலதான் சொல்றேன்....கொஞ்சம் சான்ஸ் கிடைச்சாலும் அவன் மடங்கிருவான்....'

'ஐயோ அத்தை....நீங்க எப்படில்லாம் கவனிச்சு இருக்கீங்க....நீங்க பெரிய ஆள்தான் அத்தை... '
'ஆமாடி....என்னோட அனுபவுத்துல இதெல்லாம் கவனிக்காம இருக்க முடியுமாடி....உன் மாமா இருக்குறப்போ அவரு வேலை விசயமா ஒரு அஞ்சு நாள் வெளியூரு போனா நான் என்ன பாடு பட்டு இருக்கேன்னு எனக்கு தெரியும்டி....அதனாலதான் நான் இப்போ எல்லாத்தையும் யோசிச்சு பாத்து உன்கிட்ட சொல்றேன்.....இதை எல்லாம் சொல்றதாலே நீ என்னை எதுவும் தப்பா நினச்சுக்காதேடி...'
'ஐயோ...இல்லை அத்தை....நீங்க நினைக்கிறதை என்னால புரிஞ்சுக்க முடியுது .....ஆனா திடீர்னு நீங்க இப்படி சொன்னவுடனே எனக்கு என்ன சொல்லன்னு தெரியல அத்தை...ஆனா இது தப்புன்னு மட்டும் மனசுக்கு படுது ....'

'சரி...வாணி....நான் திடீர்னு இப்படி கேட்டதால உனக்கு குழப்பமா இருக்கு.....ஒண்ணு பண்ணலாம் ...நான் குளிக்கப் போறேன் ...நீயும் குளிச்சுட்டு சாபிட்டுட்டு நல்லா ரெஸ்ட் எடு ....மத்தியானத்துக்கு மேல நாம இதை பத்தி பேசலாம்....என்ன சரியா...?' என்று சொல்லிவிட்டு...அங்கே இருந்து சாந்தி எழுந்து போக....வாணி பலவிதமான உணர்ச்சி போராட்டத்தில் அதே இடத்தில் உட்கார்ந்து இருந்தாள்.

[Kaja.pandiyan]

சாந்தி சொன்னதை போலவே அதன் பிறகு வாணியிடம் எதுவும் பேசாமல் போய் குளித்து விட்டு காலை சாப்பாட்டை முடித்து விட்டு மீண்டும் சமையல் அறைக்குள் போய் விட்டாள். வாணியும் எழுந்து குழந்தையை உறங்க வைத்து விட்டு வீட்டின் பின்னால் சென்று பாத்ரூமுக்குள் சென்று உடைகளை களைந்து விட்டு ரொம்ப நேரம் குளித்தாள்.
சாந்தி தன்னிடம் சொன்னவற்றை மனதில் ஒருதரம் ஓடவிட்டபடி எத்தனை நேரம் குளித்தாள் என்று தெரியாமல் மார்காம்புகள் சில்லிட்டு சுருங்கி போகுமளவு குளித்து முடித்தாள்.

குளித்து முடித்துவிட்டு தலை துவட்டி விட்டு புதியதொரு வெளிர் நீல நிற உள் பாவாடையை எடுத்து மார்புக்கு மேலாக கட்டிக் கொண்டு வெளியே வந்தாள். இந்த இடத்தில் வாணியை பற்றி சொல்லியே ஆக வேண்டும். அவள் சினிமா நடிகையை போன்று அத்தனை பெரிய அழகி இல்லை என்றாலும் பார்ப்பவரை திரும்பி பார்க்க வைக்கும் அழகுக்கு சொந்தக்காரி. நல்ல நிறமும் நீளமான தலை முடியும் நல்ல நடுத்தரமான உயரமும் சற்று பூசினாற்போல உடம்புமாக பார்க்க சுந்தரியாகத்தான் இருந்தாள். குழந்தைக்கு பால் கொடுத்துக் கொண்டிருப்பதால் நல்ல திரட்சியான உருண்டை முலைகளும் அதற்கேற்ற மாதிரி மத்தளம் போன்ற இடுப்புமாக கவர்ச்சியாகவே இருந்தாள்.

உண்மையில் ராகவனுக்கு வேணியை பார்க்கும் போதெல்லாம் 'உதடுதான் தங்கை' என்று உச்சரிக்குமே தவிர.. மனதில் அவ்வப்போது சின்ன சின்ன காமக்கீற்று ஒடி மறையவே செய்யும். சந்தியாவும் வாணிக்கு அழகில் சற்றும் சளைத்தவளில்லை என்றாலும் ராகவனுக்கு என்னவோ சந்தியாவை விட வாணி சற்று கவர்ச்சியாகத்தான் தெரிந்தாள்.
இக்கரைக்கு அக்கறை எப்போதுமே பச்சைதானே....? ஆனால் என்ன செய்ய...ஏதாவது தவறாக நிகழ்ந்து விடக் கூடாதே என்று அவன் மிகவும் கவனமாகவே நடந்து வந்தான்.

வாணியிடம் மூன்று சிறப்புகள் உண்டு....

1.அவள் சிரிக்கும் போது தெரியும் அழகான பல்வரிசை ஒன்று.

2.அடுத்து ஒளிவு மறைவாகத் தெரியும் முலை அழகு.

3. கடைசியாக அவள் எத்தனைதான் பதவிசாக புடவை உடுத்தி இருந்தாலும் அதையும் மீறி வெளிப்படும் அவளுடைய இடுப்பு பிரதேசம்.

இந்த மூன்றையுமே ராகவன் கவனிக்காமல் இல்லை...ஆனால் என்ன பயன்.. ? தங்கை என்ற பொய்வளையத்தில் வளைய வரும் நிலைமையில் எதையும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ள தருணம் கிடைக்க வில்லை.

உள்பாவாடை கட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்த வாணியை அந்த நேரம் பார்த்து அடுத்த வீட்டின் பின்புறம் வந்த பாக்கியம் அக்கா பார்த்து விட...இருவரும் அனிச்சையாக ஒருவர் ஒருவர் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டார்கள்.
'என்ன வாணி...இப்பதான் குளிச்சியா...?'
'ஆமாக்கா....'
'குளிச்சுட்டு வர்றப்ப உன்னை பாக்கும்போது புதுசா பூத்த பூ மாதிரி இருக்கியேடி....என்ன அழகுடி நீ....உள்ள போனவுடனே சாந்திகிட்ட சொல்லி சுத்தி போடச் சொல்லு....என் கண்ணே பட்டுடும் போல இருக்குடி....'
'போங்கக்கா...உங்களுக்கு வேற வேலையே இல்லை...'
'நிஜமாத்தாண்டி சொல்றேன்...சாந்திக்கு முன்னாலேயே நீ என் கண்ணுல பட்டு இருந்தேன்னா என் பையனுக்குதாண்டி உன்னை கட்டி வச்சிருப்பேன்...'
'நூறு தடவை இதை சொல்லிட்டீங்க...போங்கக்கா...நான் என் அத்தைகிட்ட சொல்லிடுவேன்...'
'தாராளமா சொல்லிக்க...நான் உன் அத்தைகிட்டேயே இதை சொல்லி இருக்கேனே...'

அதற்கு மேல் வாணி அங்கே நின்று பேச்சை வளர்க்காமல் வீட்டுக்குள் வந்து ஈரமாக இருந்த தலை முடியை வாரிமுடிந்து கொண்டு வேறு புடவைக்கு மாறி சமையல் அறைக்கு போய் சிம்பிளாக சாப்பிட்டு விட்டு தனது அறைக்கு வந்து கட்டிலில் படுத்தாள். சமையல் அறையில் இருந்த சாந்தியும் தேவை இல்லாமல் வேறு எதுவும் பேசாமல் அவளுக்கு சாப்பாடு பரிமாறி விட்டு சமையல் வேலையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அறையில் வந்து கட்டிலில் படுத்த வாணிக்கு ரொம்பவும் குழப்பமாக இருந்தது ... கூடவே ஒரு பரவசமான உணர்ச்சி பிரவாகமும் இருந்தது.

அத்தை சொல்வதெல்லாம் நடப்பதற்கு சாத்தியம் இருக்கிறதா....? அப்படியே சந்தர்ப்பம் கிடைத்தாலும் ராகவன் அண்ணன் என்னை அந்த மாதிரி எப்படி பார்ப்பார்? நான்தான் அவரை எப்படி அந்த மாதிரி கோணத்தில் பார்க்க முடியும்.....? அவரால் என்னை தொட்டு பழக முடியுமா...? இல்லை என்னால்தான் அவரை அனுமதிக்க முடியுமா...?
என் கணவர் மட்டுமே தீண்டிய இந்த உடம்பை வேறொரு ஆண்மகன் தொடும்போது அதை எப்படி என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள மூடியும்...? ஆனாலும் இந்த அத்தை ரொம்ப மோசம்....

என்னையும் ராகவன் அண்ணனையும் இப்படி உறவாட வைக்க வேண்டும் என்கிற அளவிற்கு யோசித்து இருக்கிறார்களே....ச்சீ...எல்லாம்...என் மேல் உள்ள பரிவினால்தானே... ?

நான் ராத்திரி நேரங்களில் அந்த மாதிரியான காம வேட்கையில் தத்தளிக்கும் போதெல்லாம் என்னை கூர்ந்து கவனித்து இருக்கிறார்கள். தன்னுடைய மகனுடைய மனைவி,மருமகள் என்று கூட பார்க்காமல் என்னுடைய உணர்வுகளுக்கு மதிப்பு கொடுத்து இந்த அவஸ்தையை தீர்த்து வைக்க முன் வருகிறார்கள் என்றால் அவர்களுக்கு தான்எ ன் மீது எத்தனை பாசம் பரிவு இருக்க வேண்டும்...என்றெல்லாம் யோசித்தபடி குழப்பம் தீராத மனதோடே உறங்கிபோனவள் மீண்டும் விழிக்க பகல் மணி ஒன்றை தாண்டி விட்டது.

குழந்தையும் நடுவில் பசிக்கு அழாமல் உறங்கியதால் நன்றாக உறங்கி எழுந்தவள் ... கட்டிலை விட்டு இறங்கி ஹாலுக்கு போனவளின் பார்வையில் அங்கே தரையில் கால்களை நீட்டியபடி டிவி பார்த்துக் கொண்டு இருந்த சாந்தி பட்டாள்.
வாணியை பார்த்ததும் ...வா...இங்க வந்து உட்காரு....என்று சொல்லிக் கொண்டு எழப் போனாள்.
'என்னை உட்கார சொல்லிட்டு நீங்க எங்க போறீங்க அத்தை...?' என்று சொல்லிக் கொண்டே உட்காரப் போன வாணியை பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே...

'இருடி...ஜூஸ் போட்டு வச்சு இருக்கேன்....எடுத்துட்டு வர்றேன்...' என்று சொன்ன சாந்தியிடம்...'நீங்க இருங்க...நான் போய் எடுத்துட்டு வர்றேன்...' என்று கையமர்த்தி விட்டு வாணி சமையல் அறைக்குள் போய் அங்கே இருந்த FRIDGE திறந்து அங்கே இருந்த JUICE சூசை இரண்டு தம்ளர்களில் ஊற்றி எடுத்துக் கொண்டு வந்து சாந்திக்கு எதிரே உட்கார்ந்தாள்.

இருவரும் எதிர் எதிரே அமர்ந்து ஜூசை குடித்துக் கொண்டு டீவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்களே ஒழிய எதுவும் பேசிக் கொள்ள வில்லை.கொஞ்ச நேரம் கழித்து எதேச்சையாக சாந்தி வாணியை திரும்பி பார்க்க வாணியும் அனிச்சையாக சாந்தியை பார்த்தாள். இருவரும் ஓரிரு வினாடி ஒருவரை ஒருவர் அமைதியாக பார்க்க....சாந்தி வாணியை பார்த்து புன்னகைத்தாள். பதிலுக்கு அதே போல புன்னகைத்த வாணி...'என்ன அத்தை ... அப்படி பாக்குறீங்க...?' என்று மெதுவாகக் கேட்க....

'ஒண்ணுமில்ல...என்ன ஒண்ணுமே சொல்லாம இருக்கியே...அதான் பார்த்தேன்...'என்று காலையில் நிறுத்திய பேச்சை தொடங்க....வாணி சற்று நேரம் அதுவுமே பேசாமல் டீவி பார்ப்பதை போல இருந்தாள்.
அவள் பேசுவதற்கு தயங்குகிறாள் என்பதை புரிந்து கொண்ட சாந்தி....'இதோ பாரு வாணி....இதுல எந்த நிர்பந்தமும் கிடையாது.... நான் உன்னை எந்த விதத்திலயும் கட்டாயப் படுத்தலை...... அதுக்கு மேலயும் ஒன்னு சொல்றேன்....தப்புன்னு நினச்சா தப்புதான்.....சரின்னு நினச்சா சரிதான்....நான் காலைல சொன்ன மாதிரி எனக்கு இது தப்பா படல....அதுலயும் நீயா இதுல இஷ்டப்பட்டு எதுவும் செய்யலை....
நீ படுற அவஸ்தையை கவனிச்சுட்டு நானாத்தான் இந்த பேச்சை ஆரம்பிச்சேன்....இதுல உன்னோட இஷ்டம்தான் முக்கியம்....ஒருவேளை இது சந்திரனுக்கு பண்ற துரோகம்னு நீ நினச்சா வேண்டாம்....ஆனா என்கிட்டே கேட்டா நான் அப்படி சொல்ல மாட்டேன். ஏன்னா...எனக்கு இதுல முழு சம்மதம்...உன்னையும் என்னையும் தவிர வேற யாருக்கும் தெரியாம பார்த்துக்கலாம்....'என்று ஒரே மூச்சில் பேசி முடிக்க....
சாந்திக்கு தன்மேல் உள்ள பாசமும் பரிவும் முழுமையாக புரிய....மெதுவாக பேசத் தொடங்கினாள்.
'நீங்க சொல்றது புரியுது அத்தை....எனக்காகத்தான் இதை எல்லாம் நீங்க ரொம்ப யோசிச்சு சொல்றீங்க....ஆனா எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியலை....நான் இப்படி யோசிக்கிறதெல்லாம் உங்க மகனுக்கு தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்னு நினச்சாலே நெஞ்சு பதறுது அத்தை...'

'அடியே அசடு....திரும்ப திரும்ப சொன்னதையே சொல்லிக்கிட்டு இருக்கியே....அதான் சொல்றேன்ல...நம்ம ரெண்டு பேரையும் தவிர வேற யாருக்கும் தெரியாம பாத்துக்கலாம்னு.....முதல்ல உனக்கு இதுல சம்மதமான்னு சொல்லு....எனக்கு அதுதான் தெரியனும்...'
அதற்கு பதில் சொல்லாமல் கொஞ்ச நேரம் வாணி அப்படியே உட்கார்ந்து இருக்க....சாந்தி மீண்டும் அவளை பார்த்து....
'நீ சரின்னு சொல்ல தடுமார்றன்னு எனக்கு தெரியுது.....நீ அமைதியா இருக்குறதை சம்மதம்னு நான் எடுத்துக்கட்டுமா...' என்று உசுப்பி விடுவதை போல கேட்க...வாணி அதற்கும் பதில் சொல்லாமல் இருக்க....
சாந்தி சற்று சத்தமாய் சிரித்துக் கொண்டே...

'சரி...உனக்கு சம்மதம்னு தெரியுது....ஆனா அதை என்கிட்டே எப்படி சொல்றதுன்னு யோசிக்கிற.....அப்படித்தானே...?'
அதற்கும் வாணி பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக இருக்கவே....
சாந்தி பேச்சை தொடர்ந்தாள்.
'சரி....ராகவனை உனக்கு பிடிச்சு இருக்குதானே....?' என்று ஒரு மாதிரி கிண்டலாக கேட்க....
'ச்சீ போங்க அத்தை.....இப்பதான் எனக்கு மாப்பிள்ளை பாக்கப் போற மாதிரி கேக்குறீங்க...?' என்று சினுங்கினாள்.

(தொடரும் )

[Kaja.pandiyan]

@kaja.pandian ~ can you reply to my question ? which i have asked earlier..

complete panna mudiyumanu ketingala?  i can..do

[Kaja.pandiyan]

'ச்சீ போங்க அத்தை.....இப்பதான் எனக்கு மாப்பிள்ளை பாக்கப் போற மாதிரி கேக்குறீங்க...?' என்று சினுங்கினாள்.
'ஏறக்குறைய அப்படித்தாண்டி....உனக்கு புதுசா மாப்பிள்ளை பாக்குற மாதிரிதான்னு வச்சுக்கோயேன்....'

ஸ்வரம் -ஆறு


'ஐயோ அத்தை....நீங்க எனக்கு அத்தையான்னே எனக்கு சந்தேகமா இருக்கு....' என்று புன்னகைத்துக் கொண்டே மீண்டும் சிணுங்க...
'ம்ம்..அத்தை சொல்லாதே....வேணா மாமான்னு சொல்றியா....?'
என்று கிண்டலாக சாந்தி கேட்க....அதை கேட்டு விட்டு...வாணி தனது இரண்டு கைகளாலும் தன முகத்தை மூடிக் கொள்ள....
அப்போது குழந்தை அழும் சத்தம் கேட்டது. அழும் குழந்தையின் சத்தம் கேட்டு வாணி எழுந்திரிக்கப் போக...அவளை கையமர்த்தி விட்டு சாந்தி எழுந்து போய் தொட்டிலில் இருந்து குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு வந்து வாணியிடம் கொடுத்தாள்.வாணி குழந்தையை வாங்கி தனது மடியில் போட்டுக் கொண்டு ஒரு நிமிடம் கொஞ்சி விட்டு
புடவை தலைப்பை ஒதுக்கி விட்டுக் கொண்டு ப்ளவுஸ் பட்டன்களை அவிழ்த்து ஒரு பக்க மார்பில் குழந்தையின் வாயை வைத்தாள்.

அதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த சாந்தி....வாணியை பார்த்து...மீண்டும் புன்னகைக்க....வீணா என்னவென்று கேட்க....சிரிப்பை அடக்க முடியாததை போல சாந்தி வாணியை பார்த்து கேட்டாள்.
'நீ இப்படி குழந்தைக்கு பால் குடுக்கையில ராகவன் என்னிக்காவது பாத்து இருக்கானா...?'

அந்த கேள்வியை வாணி நிஜமாகவே எதிர்பார்க்க வில்லை....
ஆனால் இனிமேல் சாந்தியிடம் இருந்து இந்த மாதிரி கேள்விகள் நிறைய வரும் என்று தோன்றியது.
'ம்ம்...என்ன கேக்குறீங்க அத்தை....? அதெல்லாம் இல்லை....
அவங்க பாக்குற மாதிரி எல்லாம் பாப்பாக்கு நான் பால் குடுக்க மாட்டேன்....'
அதை கேட்டு மீண்டும் சிரித்த சாந்தி....'சரி..சரி...இது வரை குடுக்கலை....ஆனா இனிமேல் குடுக்கணும்...என்ன சரியா...?'
'என்ன சொல்றீங்க....இப்படி வெளியே தெரியிற மாதிரி வச்சுகிட்டா பால் குடுக்கச் சொல்றீங்க....?'
'ஆமாடி...அப்பத்தானே அவன் இதை பார்ப்பான்...'என்று சொல்லிக் கொண்டே வெளியே தெரிந்து கொண்டிருந்த அவளது ஒரு பக்க மார்பை நோக்கி கண்ணைக் காட்ட....'ச்சீ...நீங்க ரொம்ப மோசம் அத்தை....எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு....' என்று சிணுங்கிய வாணியை பார்த்த சாந்திக்கு ,ஒரு வழியாக வாணி தன பேச்சுக்கு கட்டுப் பட்டு விட்டதோடல்லாமல் அதற்கேற்ற மாதிரியும் நடந்து கொள்ள ஆயத்தமாகி விட்டாள் என்பது புரிந்து போனதால் அவள் தனக்குள் ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டாள்.

'என்னடி ஒரு மாதிரி இருக்கு.....சும்மா இந்த மாதிரி வச்சு குடு....அப்பத்தான் அவன் பார்ப்பான்....'
'அது எப்படி அத்தை முடியும்.....?'
'முடியனும்டி....பிறகு நான் அவன்கிட்ட நேரடியாவா கேட்க முடியும் 'என் மருமகளை செய்றியான்னு '?
'ச்சீ....ரொம்ப அசிங்கமா பேசுறீங்க அத்தை....'
'அதுவே அசிங்கமான விசயம்தானே....அப்புறம் வேற எப்படி பேசுறதாம்...?'
'அதுக்காக இப்படியா செய்யப் போறியான்னு கேப்பீங்க...?'
'சரி..அதை எல்லாம் விடு....இப்போ நான் சொல்லப் போறதை நல்லா கேட்டுக்கோ....இந்த மாதிரி அவன் முன்னால வச்சு பால் குடுக்குறது மட்டுமில்ல...டிரஸ் பண்றதுலையும் கொஞ்சம் மாத்திக்கோ...'
'அது எப்படி அத்தை . ... வேற மாதிரி டிரஸ் பண்றது....?'
'வேற ஒன்னும் இல்லைடி....உனக்கு கல்யாணம் ஆனா புதுசுல சந்திரன் உனக்கு ரெண்டு மூணு நைட்டி எடுத்து தந்தானே....அதை நீ அப்ப போட்டதோட சரி....அதை எல்லாம் பத்திரமாத்தானே வச்சு இருக்கே....'
'ஆமா....'
'அதை எடுத்து போட்டுகோ...'
'ஐயோ..,..அது ரொம்ப மோசமா இருக்கும் அத்தை....அதான் அதை போடாம உள்ள வச்சு இருக்கேன்...உங்க பிள்ளை....கல்யாணம் ஆனா புதுசுல அந்த கிறக்கத்துல வாங்கிட்டு வந்து என்னை போடச் சொன்னாரு ....'
'அதாண்டி சொல்றேன்....அதை போட்டா எப்படி இருக்கும்னு எனக்கு தெரியும்.....ராகவன் இங்கே சாப்பிட வரும்போதும்....வேலை முடிஞ்சு வந்ததுக்கு பிறகு நாம ஒண்ணா உட்கார்ந்து பேசிகிட்டு இருக்கும்போதும் நீ அந்த நைட்டிகளை போட்டுக்கோ....மத்த நேரத்துல வேண்டாம்...என்ன சரியா...?'
சாந்தி சொல்வதை எல்லாம் கேட்ட வாணிக்கு இப்போதே உடம்பில் சூடுபரவத் தொடங்கியது.
'அத்தை நீங்க ரொம்ப சூப்பரா யோசனை பண்றீங்க அத்தை....என்னவோ செக்ஸ் படம் எடுக்கப் போற டைரக்டர் மாதிரி இல்ல ப்ளான் போடுறீங்க...?'
'ஆமாடி....நான் உன்னையும் ராகவனையும் வச்சு செக்ஸ் படம் எடுக்கப் போற டைரக்டர்தான். போதுமா....?' என்று முத்தாய்ப்பாக பேசி முடிக்க...அதை கேட்டு விட்டு வாணி முதல்முறையாக சத்தமாக சிரித்தாள்.

அதன் பிறகு சாந்தி இயக்கத்தில் நடிக்கும் புதுமுக கதாநாயகி போலவே வாணி செயல்படத் தொடங்கினாள்.
பீரோவுக்குள் மற்ற துணிகளுக்கு அடியில் கிடந்த மூன்று நைட்டிகளையும் வெளியே அடுத்து அணிந்து கண்ணாடி முன் நின்று பார்க்க....
அவளுக்கே தான் ரொம்ப கவர்ச்சியாக இருப்பதை போல தெரிந்தது.
அதுவும் குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்னால் வாங்கிய நைட்டிகள்...
அவைகள் இப்போது முன்னை விட நன்றாக உடலோடு ஒட்டிப் போய் மிகவும் கவர்ச்சியாக தெரிந்தன....
இரண்டு மார்புகளும் முன்னை விட பெருத்து விட்டிருந்ததால் மிகவும் விம்மிக்கொண்டு நின்றன.
ராகவன் அண்ணன் இந்த கோலத்தில் என்னை பார்த்தால் நிச்சயமாக சற்று ஆடித்தான் போவார் என்று நினைக்கும் போதே வாணிக்கு உள்ளுக்குள் என்னவோ செய்தது.

இந்த அத்தை போகிற போக்கை பார்த்தால் இந்த டிரஸ்ஸில் என்னை ராகவன் அண்ணன்கூட தனியாக இருந்து பேச கூட வைப்பார். அப்படி தனியாக இருந்து பேசும்போது அருகே இருந்து என்னை பார்த்து சற்று தடுமாறி என்னை ஏதாவது செய்ய முயன்றால் அதை நான் எப்படி எதிர்கொள்வது....?

எப்படி நடந்து கொள்வது....என்று யோசிக்கும்போதே...தனக்கு தானே சிரிப்பு வந்தது. கூடவே அந்த கற்பனை அதோடு நிற்காமல் ராகவனை பற்றி சந்தியா சொன்னதெல்லாம் ஞாபகம் வந்தது.

ராகவன் அண்ணனுக்கு அந்த இடத்தில்வாய் வைத்து சுவைத்து விடுவதென்றால் ரொம்ப இஷ்டமாமே....அது மட்டுமில்லாமல் அவருடையதை வாயில் வைத்து ரொம்ப நேரம் சூப்பி விடச் சொல்வாராமே....என்றெல்லாம் நினைக்கும்போதே வாணிக்கு கீழே தொடையிடுக்கிலும் நாக்கிலும் ஒரே நேரத்தில் நீர் சுரந்தது.
அதற்கு சுதி சேர்ப்பதை போல சீரான தாள கதியில் அவளது இரண்டு மார்புகளும் விம்மி விம்மி அடங்கியது.
அதனை முன்னாலிருந்த கண்ணாடியில் பார்த்த வாணிக்கு வெட்கம் வந்தது.
அடுத்த நாளில் இருந்தே வாணி அந்த நைட்டிகளை போட்டுக் கொண்டு ராகவன் முன்னால் சங்கோஜமின்றி நடமாடத் தொடங்கினாள்.
முதலில் அவளுக்கு சற்று கூச்சமாகத்தான் இருந்தது. அதை கவனித்த சாந்தி அவளுக்கு பின்புலமாக நின்று தைரியமூட்டவே மெல்ல மெல்ல சகஜமாகி ராகவனை நெருங்கி நின்று பேசும் போதும் பரிமாறும்போதும் அந்த நைட்டிகளையே அணிந்து கொண்டாள்.
அதை பார்த்த ராகவனும் தடுமாறிப் போனதையும் தர்ம சங்கடத்தில் நெளிவதையும் கவனித்த வாணிக்கு உள்ளுக்குள் அந்த காம நீரூற்று பொங்கி வடியலாயிற்று.
அப்படித்தான் அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை மத்தியானம் ராகவனை சாப்பிடக் கூப்பிட்ட சாந்தி வாணிக்கும் சைகை காட்டி இயக்க....
அதை போலவே வாணி வீட்டின் பின்புறத்தில் சுவற்றில் சாய்ந்தாற்போல அமர்ந்து ஒரு பக்கத்து முலை ராகவனுக்கு தெரியும்படி வைத்துக் கொண்டு குழந்தைக்கு பால் கொடுக்க ...
நினைத்த மாதிரியே அங்கே வந்து படியிறங்கிய ராகவன் அதை பார்த்து சற்று நிலை தடுமாறி நின்றான்.அந்த நேரம் பார்த்து பக்கத்து வீட்டு பாக்கியம் அக்கா இடுப்புயரமான சுவற்றுக்கு அந்த பக்கத்திலிருந்து வாணியையும் அருகே நின்று அவளை பார்த்து தடுமாறி நின்ற ராகவனையும் பார்த்து கிண்டலாக கேட்க அதை கவனித்த சாந்தி வாணியை கடிந்து கொள்ள....
அதை பார்த்த ராகவன் அங்கே சாப்பிட்டு விட்டு வந்த பின்னால் படுக்கையில் கிடந்து தனக்குள்ளாகவே புலம்பி விட்டு...உறங்கி போக...

மறுநாள் காலையில் இருந்து வாணி மீதும் சாந்தி மீதும் கோபம் கொண்டு அவர்கள் பக்கமே திரும்பாமல் அவர்கள் வீட்டுக்கு சாப்பிடவும் போகாமல் தானுண்டு தன வேலை உண்டு என்பதை போல இரண்டு மூன்று நாட்கள் கழிக்க....
இதை விட்டால் இன்னொரு அருமையான சந்தர்ப்பம் கிடைக்காது என்பதை உணர்ந்த சாந்தி...
நான்காம் நாள் காலை ராகவன் வெளியே செல்லும் நேரம் பார்த்து வெளியே போய் அவனிடம் கெஞ்சுவதை போல பேசி வீட்டுக்குள் அழைக்க...
ராகவனும் அவளது கெஞ்சலான பேச்சை தவிர்க்க இயலாமல் வீட்டிற்குள் வந்தான்.
பக்கத்து வீட்டில் குடியிருக்கும் பாக்கியம் நல்ல வேளையாக ஊருக்குப் போயிருந்தாள்.
அதையும் உறுதி படுத்திக் கொண்டுதான் சாந்தி ராகவனை வீட்டுக்கு அழைத்தாள்.
அவளது திட்டப்படி வாணி வீட்டிற்கு பின்னால் குளிக்கப் போயிருந்தாள்.

[Kaja.pandiyan]

சாந்தி அக்காவின் வீட்டினுள் சென்ற ராகவன் எதுவும் பேசாமல் முன்னரையிலேயே அமைதியாக நிற்க....அவனை நோக்கி சாந்தி பேச தொடங்கினாள்.

'எதுக்குப்பா அங்கியே நிக்கிற....உள்ள வந்து உட்காரேன்..'
'இல்ல.... எனக்கு நேரமில்லை... ஆபீசுக்கு போகணும்....என்ன விசயம்னு சொல்லுங்க...'
'சொல்றதுக்குதானே உன்னை கூப்பிட்டேன்...அதுக்கு முன்னாடி உள்ள வந்து உட்காரேன்...'
'இல்லை...நேரமாவுது....என்ன சொல்லணுமோ சீக்கிரம் சொல்லுங்க....'
'இந்தா பாரு தம்பி...என்னவோ இன்னிக்குத்தான் புதுசா இந்த வீட்டுக்குள்ள வர்ற மாதிரி இப்படி வெளியவே நிக்கிற...?'
'நான் எதையும் புதுசா பேசலை....நீங்கதான் புதுசு புதுசா செய்றீங்க...'
'என்ன தம்பி சொல்ற...நான் அப்படி என்ன புதுசா செய்றேன்....சரி..சரி...நீ எதை பத்தி சொல்லுறேன்னு புரியுது...'
'உங்களுக்கே புரியுதுல்ல...அப்புறம் என்ன....நான் என்னவோ தப்பு செஞ்ச மாதிரியும்...நான் என்னவோ புதுசா வாணிகிட்ட பேசுற மாதிரியில்ல அன்னிக்கு அப்படி வாணிகிட்ட சத்தம் போட்டீங்க....'
'தெரியும்...நீ அதை இப்டித்தான் தப்பா புரிஞ்சுப்பேன்னு எனக்கு தெரியும்....அந்த நேரத்துல என்னால உன்கிட்ட எதையும் விளக்கமா சொல்ல முடியலை...'
'வேண்டாங்க....நீங்க எதையும் என்கிட்டே விளக்கமா சொல்ல வேண்டாம்...நான்தான் எப்போதும் போல உரிமையோட பேசிட்டேன்...அது என்னோட தப்புத்தான்....'

இப்போது சாந்தி ராகவனை நெருங்கி அவனுடைய ஒரு கையை பிடித்துக் கொண்டு..
'நீ நிசமாவே என்னை உன்னோட அக்கா மாதிரி நினச்சின்னா ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் உள்ள வந்து உட்கார்ந்து நான் சொல்றதை கேளு....கேப்பியா மாட்டியா...?'

சாந்தியுடைய அந்த உரிமையான அதட்டலை புறந்தள்ள இயலாமல் சாந்தியை பார்த்துக் கொண்டே உள்ளே நடந்து சென்று ஹாலில் நடுவாக நிற்க...அவனை தொடர்ந்து பின்னால் சென்ற சாந்தி...
'ம்ம்..எதுக்கு நிக்கிற...உட்காரு...' என்று சொல்ல....மீண்டும் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே ஓரமாக அங்கே கிடந்த கட்டிலில் உட்கார...சாந்தி அவனுக்கு அருகே போய் நின்று ...
'சாப்பிட்டுட்டே பேசலாம்...இரு...இட்டிலி எடுத்துட்டு வர்றேன்...'என்று சொல்லிக் கொண்டே சமையல் அறையை நோக்கி நகரப் போக....

அதை கண்டு அவசரம் அவசரமாக ராகவன் சொன்னான்.
'அதெல்லாம் வேண்டாம்....நான் வெளியே சாப்பிட்டுக்கிறேன்....நீங்க முதல்ல சொல்ல வந்ததை சொல்லுங்க...'
'சரிப்பா....உன் இஷ்டம்...நான் சொல்லி முடிச்சதும் நீயே சாப்பிடுவே...'என்று சொல்லிக் கொண்டே மீண்டும் அவனை சற்று நெருங்கி நின்று பேசினாள்.

'வாணிக்கும் எனக்கும் மூணு நாளா பேச்சு வார்த்தையே இல்லை தெரியுமா....? அது மட்டுமில்ல... அவ இந்த மூணு நாளா சரியாவே சாப்பிடலை...'
அதை கேட்டவுடன் சாந்தியை முகத்தில் கேள்விக்குறியோடு நிமிர்ந்து பார்த்த ராகவனை பார்த்து சாந்தி தொடர்ந்து பேசினாள்.
'ஆமாம்பா....அவளும் உன்னை மாதிரியே அன்னிக்கு நான் சத்தம் போட்டதை தப்பா புரிஞ்சுகிட்டு என்கிட்டே கோவிச்சுகிட்டு இருக்கா...?'
இப்போது ராகவனின் பேச்சில் சற்று கோபம் தணிந்து விட்டதை போல தெரிந்தது.
'நீங்க அப்படி திடீர்னு சத்தம் போட்டா யாருக்குத்தான் கோபம் வராது... வாணி பாவம்...அவ என்ன செய்வா....நீங்களே சொல்லுங்க...நாங்க அப்படி என்ன தப்பு பண்ணினோம்....?'
'இதுக்குத்தான் காத்துகிட்டு இருந்தேன்...நீ இந்த மாதிரி கேக்கனும்னுதான் காத்துகிட்டு இருந்தேன்...'
அதை கேட்டு விட்டு....சாந்தியை நேருக்கு நேராக உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே கேட்டான்.
'சொல்லுங்க...அப்படி என்ன சொல்லப் போறீங்க...?'

'நீங்க ரெண்டு பேரும் அன்னிக்கு செஞ்சது தப்புதான் தம்பி....'என்று சொல்லி பாதியில் நிறுத்துவதை போல நிறுத்தி விட்டு சாந்தி ராகவனை பார்க்க...ராகவனிடம் ஆச்சரியம் தொற்றிக் கொண்டது....
சமாதானப் படுத்த தன்னை கூட்டிக் கொண்டு வந்து உட்கார வைத்து விட்டு இப்படி பட்டவர்த்தனமாக தானும் வாணியும் தப்பு செய்தோம் என்று சொல்கிறார்கள்....என்ன இது...? என்று ஆச்சரியப் பட்டு சாந்தியையே பார்க்க...
'ஆமா தம்பி....திரும்பவும் சொல்றேன்....அன்னிக்கு நீங்க ரெண்டு பேரும் செஞ்சது தப்புத்தான்... என்ன நான் சொல்றது புரியலையா...?' என்று பூடகம் போடுவதை போல கேட்க....
ராகவனுக்கு இப்போது குழப்பம் தொற்றிக் கொண்டது.

என்னடா இது....இவர்கள் என்ன சொல்ல வருகிறார்கள் என்று குழம்பி தவிக்க...
அந்த குழப்பத்தில் அதுவரை அவனுக்கு இருந்த அத்தனை கோபமும் ஓடி ஒளிந்து கொண்டது...
'ஆமா தம்பி....இன்னும் உனக்கு புரியலையா....அந்த பாக்கியம் என்ன மாதிரி பொம்பளை தெரியுமா....? அவளுக்கு ஒரு விஷயம் தெரிஞ்சா அடுத்த நிமிஷமே அது இந்த தெருவுக்கு மட்டுமில்லை....இந்த ஏரியாவுக்கே தெரிஞ்சுரும்....அந்த மாதிரி பொம்பளை பார்த்து கிண்டலா கேள்வி கேக்குற அளவுக்கு நடந்துக்கனுமான்னுதான் நான் அவளை சத்தம் போட்டேன்....அது அந்த கழுதைக்குத்தான் புரியலைன்னா....உனக்கும் ஏன் தம்பி புரிய மாட்டேங்குது....?'
சாந்தி இத்தனை விவரமாக பேசி முடிக்க...அதற்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று ராகவனுக்கு புரியவில்லை... அதனால் சாந்தியே தொடர்ந்து பேசினாள்.

'நீயும் வாணியும் ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் எம்புட்டு பாசம் வச்சு இருக்கீங்கன்னு எனக்கு நல்லா தெரியும்....நீங்க எப்படி பழகினாலும் நான் தப்பா நினைக்கவே மாட்டேன்...நீயும் எனக்கு ஒரு மகன் மாதிரிதான்....'
இப்போதுதான் விஷயம் புரிந்ததை போல சமாதானமான முகத்தோடு சாந்தியிடம் கேட்டான்.
'அப்போ அந்த பாக்கியம் அக்கா பாத்ததுக்குத்தான் அப்படி வாணியை சத்தம் போட்டீங்களா...?'
'அப்புறம் வேற எதுக்கு தம்பி நான் சத்தம் போடப் போறேன்....அவ உனக்கு முன்னாடி அப்படி உட்கார்ந்து குழந்தைக்கு பால் குடுத்ததுக்குத்தான் சத்தம் போட்டேன்னு நீ தப்பா நினச்சுட்டே.....அப்டித்தானே...'
ம்ம்.. ஆமா....'

'எனக்கு தெரியும்....நீ அப்டிதான் நினச்சுகிட்டு இந்த மாதிரி என் மேல கோவப் பட்டுகிட்டு இங்க வராம இருக்கேன்னு....'
'இல்ல சாந்திக்கா....எனக்கு இப்பதான் புரியுது....அந்த பாக்கியம் அக்கா பத்தி சந்தியாவும் என்கிட்டே ஏற்கனவே சொல்லி இருக்கா...அவங்க முன்னாடி அந்த மாதிரி நாங்க நடந்துகிட்டது தப்புத்தான்....ஆனா அது கூட எதிர்பாராம எதேச்சையாத்தான் நடந்துச்சி சாந்திக்கா...'
'அது எனக்கு தெரியும் தம்பி.....'

'அதுக்கு முன்னாடி வாணி எப்பவுமே அந்த மாதிரி எல்லாம் என் முன்னால வச்சு குழைந்தைக்கு பசியாத்துனதே இல்லை...'
'அதுவும் எனக்கு தெரியும்....உனக்கு ஒண்ணு தெரியுமா....நாம நாலுபேரும் உட்கார்ந்து கார்ட்ஸ் விளையாடும் போது குழந்தை அழுதுச்சுன்னா வாணி நம்மகிட்ட இருந்து எந்திரிச்சு போய் குழந்தைக்கு பால் குடுத்துட்டு வருவா...அதுக்கே நான் அவளை சத்தம் போட்டு இருக்கேன்...நீ என்ன வேத்து மனுஷனா....அவளுக்கு கூடப் பிறக்காத அண்ணன் மாதிரிதானே பழகுற...பிறகு எதுக்கு உன்கிட்ட அந்த மாதிரி நடந்துக்கணும்...'
வேண்டுமன்றே சுக்கானை திசை திருப்புவதை போல பேச்சை திசை திருப்பி சாந்தி பேச....
அதை கேட்ட ராகவனுக்கு சாந்தி மீது ஒரு புது விதமான மரியாதையும்....அதே சமயம் ஒருவிதமான கிளுகிளுப்பான உணர்ச்சியும் உண்டானது...என்ன இது...நம் முன்னால் வைத்து பால் கொடுக்காமல் இருந்ததற்காக வாணியை கடிந்து கொண்டு இருக்கிறார்களே....?

நம் மீது அத்தனை நம்பிக்கையா...என்றெல்லாம் அவன் மனதில் சிந்தனை ஓடிக் கொண்டிருக்க....சாந்தி தொடர்ந்து பேசினாள்.

'ஆமாப்பா....நான் உன்னை என்னோட இன்னொரு மகன் மாதிரிதான் நினைக்கிறேன்....நீ இந்த வீட்டுல ஒரு ஆள்...உன் முன்னாடி அவ அப்படி நடந்துகிட்டா அது உன்னை அவமதிக்கிற மாதிரி ஆகாதா...நீயே சொல்லு...'
'இல்லக்கா...அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை...'

'உன்னையும் வாணியையும் பத்தி இந்த அளவுக்கு நினைக்கிற நான் அன்னிக்கு அவ பால் குடுத்துட்டு இருக்கும்போது நீ தெரியாம போய் நின்னதுக்கு நான் சத்தம் போடுவேனா...அந்த பாக்கியம் பாத்ததுக்குத்தான் சத்தம் போட்டேன்....அன்னிக்கு அங்க இல்லாம இங்க வீட்டுக்குள்ள வச்சு அந்த மாதிரி நடந்து இருந்த நான் எதுக்கு சத்தம் போடப் போறேன்...'
இப்போது ராகவன் முழுமையாக சமாதானம் ஆனதோடல்லாமல் சாந்தியிடம் சரணடைந்ததை போல ஆகி விட்டான் ராகவன்.

'இப்போ எனக்கு நல்லா புரியுது அக்கா....விஷயம் புரியாம நான் கோபப் பட்டுட்டேன்...ரொம்ப சாரிக்கா...' என்று சொன்ன ராகவனை பார்த்து முறுவலித்த சாந்தி....'ம்கும்...உன்னோட சாரி ஒன்னும் எனக்கு வேண்டாம்....இப்பவாவது புரிஞ்சுகிட்டியே...அது போதும் எனக்கு....'
என்று சொல்ல...ராகவன் அவளுக்கு பதில் சொல்லாமல் அவளை பார்த்து ஒரு அசட்டு சிரிப்பு சிரித்தான்.

'அதெல்லாம் சரிப்பா....நீ புரிஞ்சுகிட்டு சமாதானம் ஆயிட்ட....ஆனா பாரு...அந்த கழுதை இன்னும் என்மேல கோவமா இருக்கா....இன்னும் என்கிட்டே பேச மாட்டேன்றா....உன்கிட்ட சொன்ன மாதிரி அவகிட்டயும் ரெண்டு மூன்று தடவை சொல்லி பாத்துட்டேன்...ஆனா அதை நம்ப மாட்டேன்றா...அவளை சமாதானப் படுத்தத்தான் நான் அப்படில்லாம் கதை சொல்றேனாம்...நீதாம்பா உன் தங்கச்சிகிட்ட எடுத்து சொல்லி புரிய வைக்கணும்....'
'நீங்க விடுங்கக்கா...நான் பாத்துக்கிறேன்....வாணிகிட்ட நான் எப்படி சொல்லணுமோ அப்படி சொல்லி புரிய வைக்கிறேன்...அவ குளிச்சுட்டு வரட்டும்..'

கிடைத்த எந்த ஒரு சிறிய வாய்ப்பையும் நழுவ விட தயாரில்லாத சாந்தி ...இந்த வாய்ப்பையும் தவறா விடாமல் அவனை பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாள்.

'எதுக்கு அவ குளிச்சுட்டு வர்ற வரைக்கும் நீ இங்க காத்து இருக்கணும்....
நீயே போய் அங்க வச்சே அவகிட்ட விவரமா எடுத்து சொல்லி கூட்டிகிட்டு வா...இங்க நான் இருந்தா அவ உன்கிட்டயும் சரியா பேச மாட்டா...திமிர் பிடிச்ச கழுதை...'
'ஐயோ..என்ன சொல்றீங்க சாந்திக்கா...வாணி குளிச்சுகிட்டு இருக்கும்போது நான் எப்படி அங்க போறது...?'
'பாத்தியா....இத்தனை நேரம் நான் சொன்னதுக்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்...? அவ குளிச்சு முடிச்சுட்டு தலை முடியை காய வச்சுகிட்டுதான் இருக்கா...போ...போய் பேசு...' என்று சாந்தி அவனை உசுப்பி விட.

இனம் புரியாத சந்தோசம் மனதை ஆட்கொள்ள...மெதுவாக எழுந்து நடந்து வீட்டின் பின்கட்டை நோக்கி திரும்ப அங்கே வாணி வீட்டின் பின்புறம் இருந்த கொய்யா மரத்தின் அடியில் வெறும் பாவாடையை மார்புக்கு மேலே கட்டிக்கொண்டு தலையை சாய்த்து மேலே பார்த்தபடி நீண்டு வளர்ந்து இருந்த தனது தலை முடியை ஒரு கையால் வருடி கொண்டிருந்தாள்.

( இனிய சம்பவங்கள் இனி தொடரும்..)

[Kaja.pandiyan]

ஸ்வரம் - ஏழு

வீட்டினுள் இருந்தே அங்கே நின்ற வாணியை பார்த்து விட்ட ராகவன் அவள் நின்ற நிலை கண்டு திரும்பி..சாந்தியை பார்த்து , 'அக்கா...வேண்டாம்...வாணி சேலை உடுத்தாம நிக்கிறா.......'

'அடப் போப்பா....அவ பாவாடை கட்டிக்கிட்டு நின்னா என்ன....? உன்னோட தங்கச்சிதானே....நீ அவளுக்கு அண்ணன்தானே...அப்புறம் என்ன...போ...'

'அதுக்கில்லை அக்கா....அங்கே வாணிகிட்ட போய் பேசும்போது அன்னிக்கு மாதிரி அந்த பாக்கியம் அக்கா பாத்துட்டா தப்பா போயிருமே அதான். ' என்று இழுக்க...அதை கேட்டு அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும் படி சற்று சத்தமாக சிரித்த சாந்தி....'அதெல்லாம் ஒன்னும் பாக்க மாட்டா...நானும் எதுவும் தப்பா சொல்ல மாட்டேன்...பாக்கியம் ஊருக்கு போயிருக்கா....அங்கே அவங்க வீட்டுல யாரும் இல்ல...அதனால நீ தைரியமா போயி உன் தங்கச்சிகிட்ட பேசு...பேசி புரியவச்சு கூட்டிகிட்டு வா....நான் உங்க ரெண்டுபேருக்கும் இட்லி ரெடி பண்ணி வைக்கிறேன்...வந்து சாப்பிடுங்க...என்ன சரியா...?' என்று தைரியப் படுத்துவதை போல சொல்ல....பக்கத்து வீட்டில் இருந்து யாரும் பார்க்க வாய்ப்பில்லை என்பதும் ஒரு வித தைரியத்தை கொடுக்க...ராகவன் மீண்டும் வீட்டின் பின்வாசலை நோக்கி நடந்து படியிறங்கி அங்கே மரத்தினடியில் வேருபுரமாக திரும்பி நின்று கொண்டிருந்த வாணியை படபடக்கும் மனதோடு நெருங்கி மெதுவான குரலில் 'வாணி...'என்று அழைக்க....டக்கென்று அதிர்ந்து திரும்புவதை போல திரும்பிய வாணியின் முன்புற தோற்றத்தை கண்டு ராகவன் வாயடைத்துப் போய் நின்றான்.

நல்ல திரட்சியாக விம்மி நின்ற அவளது இரண்டு மாங்கனிகளும் அவள் கட்டியிருந்த உள்பாவாடையிற்கு மேல் பாதி தெரிய...இரண்டுக்கும் நடுவில் இறங்கிய கோடு ராகவனை ஒரு வினாடி தடுமாறச் செய்தது. அவனை அங்கே எதிர்பார்க்காத வாணியின் கண்கள் விரிய அவனை பார்த்த படியே அனிச்சையாக இரு கைகளையும் மார்புக்கு குறுக்காக வைக்க...அதை பார்த்த ராகவன்....'ஐயோ...தப்பா நினைச்சுக்காத வாணி...சாந்தி அக்காதான் உன்கிட்ட வந்து பேச சொன்னாங்க..'என்று லேசாக குழறியபடி சொல்ல...இதுவும் அத்தையின் வேலைதானா...அதுதான் குளிச்சுட்டு என்னை இங்கியே நிற்க சொன்னார்களா... அப்படி என்றால் நாம் இந்த மாதிரி நடந்து கொள்ளக் கூடாது .... என்று மனதினுள் நினைத்தபடி ...ராகவன் அண்ணனை இதற்கு மேலும் வருத்தப் படுத்தக் கூடாது என்று முடிவு செய்து கொண்டு மார்பின் குறுக்காக வைக்கக் கொண்டு போன இரு கைகைளையும் இறக்கி கொண்டு ராகவனைப் பார்த்து சிரித்து கொண்டே...'ஐயோ..நீங்களா அண்ணா...ரெண்டு மூணு நாளா நீங்க இங்க வரலியா...அதான்...உங்களை எதிர்பார்க்காம டக்குன்னு ஆம்பிளை குரல் கேட்டவுடன் பதறிட்டேன்...'என்று அவனை தர்மசங்கடப் படுத்தாமல் இருக்க முயல்வதை போல சொல்ல....ராகவனுக்கும் வாணி கைகளை குறுக்காக வைத்து மறைக்க முயல்வதை பார்த்து உண்டான தர்மசங்கடம் இப்போது விலகி....அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தான்.

வாணி தன்னுடைய பாதி மார்புக் கலசங்களை மறைக்காமல் காட்டும்படி நின்ற நிலையில் ராகவனை பார்த்து கேட்டாள். 'என்ன அண்ணா....நீங்க எப்போ வந்தீங்க...எதுக்கு ரெண்டு மூணு நாளா வராம இருந்தீங்க...?'
'அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை....சும்மாதான்...அதான் இப்போ வந்திட்டேனே...'
'சும்மா சொல்றீங்க...எனக்கு தெரியும்....நீங்க கோவத்துல தானே இங்கே வராம இருந்தீங்க...இந்த அத்தைக்கு வேற வேலையே கிடையாது....திடீர் திடீர்னு அந்த மாதிரி ஏதாவது யோசிக்காம சொல்லிருவாங்க...'
'ம்ம்...அதை பத்தி உன்கிட்ட பேசத்தான் வந்தேன் வாணி....நான்தான் அவங்களை பத்தி தப்பா நினைச்சிட்டேன்...'
ஓகோ...அப்படின்னா அத்தை அப்படி பேசினது சரின்னு சொல்ல வர்றீங்களா...?'
'ஆமா வாணி....அவங்க என்கிட்டே விளக்கமா சொன்ன பிறகு எனக்கு புரிஞ்சுட்டு....நான்தான் அவங்க சொன்னதை தப்பா நினச்சுகிட்டு தேவை இல்லாம கோபப் பட்டுட்டேன்...'
'போங்க அண்ணா...நீங்க இப்படி சொல்வீங்கன்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை...உங்களை சமாதானப் படுத்துதற்காக அந்த மாதிரி கதை சொல்றாங்க...'
'இல்ல வீணா...அவங்க சரியாத்தான் சொல்லி இருக்காங்க...'
'அப்போ நீங்களும் அவங்க கட்சியில சேர்ந்தீட்டீங்க...அப்படித்தானே...'
'ஐயோ..வீணா...கொஞ்சம் நான் சொல்றதை கேளேன்...'

ராகவன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே சற்று நகர்ந்து சென்ற வாணி அருகே இருந்த கயிற்றுக் கொடியில் கிடந்த ஒரு டவலை எடுத்து தனது தோளினை சுற்றி போட்டு விம்மிநின்ற கனிகளை மறைத்து கொண்டு ராகவனைப் பார்த்து திரும்பி...
'நீங்க என்ன வேணா சொல்லுங்க...ஆனா நான் நம்ப மாட்டேன்...அத்தை சொன்னது தப்புத்தான். '
'இல்லவே இல்லை...நான் சொல்றதை முதல்ல கேளு...' என்று சொல்லிக் கொண்டே வாணியை நெருங்க ..வாணியும் கோபத்தில் சற்று பக்கவாட்டில் திரும்பி நிற்க...இப்போது இருவருக்கும் இடையே அரை அடி இடைவெளிதான் இருந்தது.
அந்த நிலையில் ராகவனுக்கு வாணியின் உடம்பில் இருந்து மஞ்சளும் சந்தனமும் சேர்ந்த ஒரு மனம் வீசியதை உணர்ந்து அதை மூச்சை இழுத்து உள்வாங்க...அதே நேரம் ராகவன் குளித்து முடித்து ஆபீசுக்கு போக தயாராகி வந்து இருந்ததால் அவன் தன்னுடம்பில் ஸ்பிரே செய்திருந்த பாய்சன் வாசனை திரவியம் வாணியை கிறக்கியது. ராகவனை போலவே அவளும் அந்த வாசனையை நன்கு உள்வாங்கி சுவாசிக்க...ராகவன் தொடர்ந்து பேசினான்.

'நானும் உன்னை மாதிரிதான் அக்கா மேல ரொம்ப கோபமா இருந்தேன். வாணி....ஆனா அவங்க ஒண்ணு விடாம மறைக்காம சொன்னதுல எனக்கு புரிஞ்சு போயிட்டு வாணி...'.ஆனால் அதற்கு வாணி எதுவும் பதில் பேசாமல் பக்கவாட்டில் முகத்தை திருப்பியபடி நிற்க...ராகவன் மேலும் பேசினான்.

'அவங்க வேற என்ன சொன்னாலும் நான் உன்னை மாதிரியே நம்பாமல்தான் இருந்து இருப்பேன்...ஆனா கடைசியா அவங்க ஒரு விஷயம் சொன்னாங்க தெரியுமா...அதான் எனக்கு நான் செஞ்சது தப்புன்னு புரிய வச்சது...'
இப்போது வாணி அவனை பார்த்து திரும்பி அவன் முகத்தையே உற்றுப் பார்ப்பதை போல நிற்க...மிக அருகில் இருந்த அவளது அழகான முகத்தை பார்த்தபடி ராகவன் மெதுவாக சொன்னான்.

'என்ன சொன்னாங்க தெரியுமா....என் முன்னாடி வச்சு நீ அந்த மாதிரி வெளியே தெரியிற மாதிரி பால் கொடுத்தது ஒன்னும் தப்பு இல்லையாம்...அதை அந்த பாக்கியம் அக்கா பாத்ததுதான் அவங்களுக்கு பிடிக்கலையாம்....வீட்டுக்குள்ள வச்சு நீ அந்த மாதிரி எனக்கு முன்னால வச்சு செஞ்சு இருந்தேன்னா ஒன்னும் சொல்லி இருக்க மாட்டாங்களாம்...பாக்கியம் அக்காவுக்கு தெரிஞ்சா இந்த ஏரியாவுக்கு தெரிஞ்ச மாதிரியாம்...அதுதான் அவங்க உன்கிட்ட அப்படி சத்தம் போட்டாங்களாம். ..வீட்டுக்குள்ள வச்சு நடந்து இருந்தா ஒண்ணுமே சொல்லி இருக்க மாட்டாங்களாம்...'
மிக நீளமாக பேசி முடித்த ராகவனை நிமிர்ந்து பார்த்த வாணி...'நிஜமாவா சொல்றீங்க....அத்தை அப்படியா சொன்னாங்க...?' என்று கேதுவாகக் கேட்டாள்.

'ஆமா வாணி....வெளிப்படையா அவங்க இப்படி சொன்ன பிறகுதான் எனக்கு அவங்க மேல உள்ள கோபம் எல்லாம் போயிடுச்சு...'
'அப்போ நான் விவரம் புரியாமத்தான் அத்தைகிட்ட கோவிச்சுகிட்டு பேசாம இருந்திட்டேனோ...'
'ஆமா வாணி....அது மட்டுமில்லாம நீ ரெண்டு மூணு நாளா சரியாவே சாப்பிடைலயாமே...?'
'ஆமா அண்ணா....கோபத்துல அப்படி இருந்திட்டேன்...இப்பதாண்ணா புரியுது....'
'இப்பவாவது புரிஞ்சுதே...அதுவரை சந்தோசம்.....சரி வா....வீட்டுக்குள்ள போகலாம்...எனக்கும் நேரமாவுது....அக்கா நாம ரெண்டு பேருக்கும் இட்டிலி ரெடி பண்ணி வச்சு இருக்காங்களாம்...'

ராகவனும் வாணியும் ஒன்றாக நடந்து வந்து வீட்டுப் படியேறி உள்ளே வர....சாந்தி வாணியை பார்த்து....
'என்னடி....என் மேல உள்ள கோவம் எல்லாம் போயிடுச்சா...?' என்று சிரித்தபடி கேட்க....வாணி வருத்தம் தொனிக்கும் குரலில் ,'ஆமா அத்தை என்னை மன்னிச்சுக்கோங்க....நான் விவரம் தெரியாம உங்ககிட்ட கோபப் பட்டுட்டேன்...' என்று சொல்ல....சாந்தி இருவரையும் பார்த்து சொன்னாள்.

'சரி..சரி...விடு....இப்பவாவது புரிஞ்சுகிட்டியே...அது போதும்...ஆனாலும் எனக்கு ஒரு வருத்தம்தாண்டி உன்மேல...?'
அதற்கு பதில் சொல்லாமல் என்ன என்று கேட்பதை போல வாணி சாந்தியை பார்க்க...ராகவனும் சாந்தியை பார்த்தான்.
சாந்தி மீண்டும் இரண்டு பேரையும் பார்த்து சொன்னாள்.

'நான் எத்தனை சொல்லியும் கேட்காம கடைசியில உன் அண்ணன் வந்து சொன்ன பிறகுதான் புரிஞ்சு சமாதானமாயிருக்கியே....அதான்...'
அதை கேட்டு மிகுந்த சந்தோசத்தில் சாந்தியையும் வாணியையும் வாயெல்லாம் சிரிப்பாக ராகவன் பார்த்துக் கொண்டு நிற்க...
'அப்படில்லாம் இல்லை....அத்தை....'என்று அசடு வழிவதை போல வாணி சொல்ல... 'சரி..சரி....வாங்க ரெண்டு பேரும் வந்து உட்காருங்க...
இட்டிலி வச்சு இருக்கேன்...சாப்பிடுங்க...' என்று சாந்தி சொன்னாள்.

'இதோ டிரஸ் மாத்திட்டு வந்துடுறேன் அத்தை...'என்று சொல்லிக் கொண்டு உள்ரூமுக்குள் போக முயன்ற வாணியை பார்த்து சட்டென்று கையமர்த்திய சாந்தி....'அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம்...சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு அப்புறமா போய் வேற டிரஸ் போட்டுக்கொள்...' என்றாள்.

'இல்லை..அத்தை...'என்று மீண்டும் வாயெடுத்த வாணியை நோக்கி...'அதான் சொல்றேன்ல ... சும்மா இப்படியே உட்கார்ந்து சாப்பிடு...அண்ணனும் தங்கச்சியும் தானே ஒண்ணா உட்கார்ந்து சாப்பிடப் போறீங்க...பிறகு என்ன...?' என்று சற்று அதட்டலாக சொல்ல....வாணி ஒரு வினாடி ராகவனை பார்த்து விட்டு வேறு எதுவும் பேசாமல் போய் சாப்பிட உட்கார ராகவனும் நிறைந்த மனதோடு அவளருகே போய் சற்று தள்ளி அமர்ந்தான்.

[Kaja.pandiyan]

வீட்டின் நடுவே இருந்த அந்த பெரிய ஹாலில் கிழக்கு பக்கமிருந்த ஜன்னலை ஒட்டினாற்போல போடப் பட்டிருந்த சிங்கிள் ஸ்டீல் கட்டிலில் கால்களை தொங்க விட்ட படி வாணியும் ராகவனும் எதிரெதிரே உட்கார்ந்திருந்தார்கள். வாணி இன்னும் ஈரமான தலை முடியை முழுவதும் பின்னாமல் பின்பக்கம் விரித்துப் போட்டு பேருக்காக ஒரு கோடாலி முடிச்சு போட்டு இருந்தாள்.

குளித்து முடித்து விட்டு குளியலறை கதவில் ஒட்டி வைத்து இருந்த ஒரு சிறிய ஸ்டிக்கர் பொட்டினை நெற்றியில் வைத்து இருந்தாள். முகத்துக்கு மஞ்சள் பூசியிருந்ததால் அந்த மஞ்சள் வாசனையும் கூடவே அவள் உடம்பில் போட்டுக் குளித்த மைசூர் சாண்டல் சோப்பின் சுகந்தமான சந்தன மனமும் தலைக்கு மேலே ஓடிய விசிறிக் காற்றில் இரண்டடி இடைவெளியில் உட்கார்ந்திருந்த ராகவனுக்கு மூக்கில் உறைக்க... வீட்டின் பின்புறத்தில் வைத்து அவளருகே நின்றபோது உணர்ந்த மனத்தை விட இப்போது அந்த மனம் அதிகமாக தெரிய ... அந்த வாசனையில் அவன் சற்று கிறங்கத்தான் செய்தான். திருவிளையாடல் படத்தில் வரும் 'பெண்களின் கூந்தலுக்கு இயற்கையிலேயே மணம் உண்டா?' என்ற வசனம் நினைவுக்கு வர...அதை நினைத்து தனக்கு தானே லேசாக சிரித்தான்.

அவர்கள் இருவரையும் உட்கார சொல்லி விட்டு இருவருக்கும் சாப்பாடு எடுத்து வர சாந்தி அடுக்களைக்கு சென்று இருந்ததால் ... இருவர் மட்டுமே அருகருகே தனியாக இருந்த நிலையில் எதிரே இருந்த ராகவன் சப்தமில்லாமல் திடீரென சிரித்ததை கவனித்த வாணி....ராகவனை பார்த்து. 'எதுக்கு சிரிக்கிறீங்க...?' என்று கேட்கவே...தான் சிரித்ததை அவள் கவனித்து விட்டாள் என்பதை கண்டு மேலும் சிரிக்காமல் அடக்க முயன்று தோற்றுப் போன ராகவன்....'இல்ல சும்மாதான்....' என்று இழுத்தான்.

'ம்ஹூம்....இல்லை....என்னை பாத்துதானே சிரிச்சீங்க....சொல்லுங்கண்ணா....எதுக்கு சிரிச்சீங்க....?' என்று அழுத்தமாக கேட்டாள்.

'இல்ல வாணி....சும்மாதான் சிரிச்சேன்....காரணம் எல்லாம் ஒண்ணுமில்ல....'
'ம்ஹூம்...அதெல்லாம் இல்ல....காரணம் இல்லாம யாராவது சிரிப்பாங்களா...? என்னை பார்த்துதான் சிரிச்சீங்கன்னு எனக்கு தெரியும்...சொல்லுங்க...'

'ம்ம்...அது வேற ஒண்ணுமில்ல....ஒரு சினிமா வசனம் ஞாபகம் வந்துட்டு...அதான்...'
'அப்டியா....என்ன வசனம்....?'

'திருவிளையாடல் படத்தில் 'பெண்களின் கூந்தலுக்கு இயற்கையிலேயே மணம் உண்டா?' என்ற வசனம் வருமே...அதான்....'
'அந்த வசனம் எதுக்கு இப்போ ஞாபகம் வந்திச்சி...?'

'காரணம் இல்லாம வருமா....நீ இந்த மாதிரி தலை முடியை விரிச்சு போட்டுட்டு இருக்குறப்போ மஞ்சள் வாசனையும் சந்தன வாசமும் சேர்ந்து வருது.... அதான் உடனே எனக்கு அந்த படத்துல வர்ற அந்த வசனம் ஞாபகத்துக்கு வந்துட்டு....'
ராகவன் சொல்வதை கேட்டு விட்டு சற்று வெட்கப் பட்ட வாணி....மெதுவான குரலில் அவனை நேராகப் பார்த்து ....'ம்ம்...பரவாயில்லியே....உங்களுக்கு நல்ல ரசனைதான்...ஆனா எனக்கு அந்த மாதிரில்லாம் இல்ல....குளிக்கும்போது போட்ட மஞ்சளும்....சோப்பும்தான் காரணம்....' என்று சொல்ல...அதை கேட்டு...
ராகவன் மெதுவாக சிரிக்க....அவனுடன் சேர்ந்து வாணியும் சிரிக்க....கையில் இரண்டு சில்வர் தட்டுகளோடு சாந்தி அடுக்களையில் இருந்து ஹாலுக்குள் நுழைந்தாள்.

'என்ன....அண்ணனும் தங்கச்சியும் என்ன பேசி சிரிச்சுகிட்டு இருக்கீங்க....?' என்று வினவியபடியே அவர்களை நெருங்கி இருவருக்குமிடையே அந்த சில்வர் தட்டுகளை வைத்தாள். அவளிடம் எதற்காக சிரித்தோம் என்பதை சொல்லவா வேண்டாமா என்று இருவருக்குமே ஒரு தயக்கம் உண்டாக....ராகவன் அந்த தயக்கத்திலேயே சாந்தியை ஏறெடுத்துப் பார்க்க....வாணிதான் பதில் சொன்னாள்.

'அது ஒண்ணுமில்லை...அத்தை....பொம்பளைங்க தலைமுடியில இருந்து இயற்கையாவே மணம் வருமா வராதான்னு அண்ணனுக்கு சந்தேகம்...அதான்...'

குனிந்து நின்று கட்டிலில் சில்வர் தட்டுகளை வைத்து விட்ட நிமிர்ந்த சாந்தி ..வாணி சொன்னதை கேட்டு விட்டு...அவளையும் ராகவனையும் பார்த்து புன்னகைத்தபடியே....'அப்டியா....என்ன திடீர்னு பொம்பளை தலை முடி வாசனை பத்தின ஆராய்ச்சி...?' என்று எடுத்துக் கொடுப்பதை போல வினவ...வாணியே தொடர்ந்து பதில் சொன்னாள்.
'அதுவா.....என்கிட்டே இருந்து மஞ்சளும் சந்தனமும் கலந்த வாசனை வருதாம்...அதான் அண்ணனுக்கு அந்த ஆராய்ச்சி...' என்று வாணியின் பதிலை கேட்ட சாந்தி....சிரித்துக் கொண்டே ராகவனை பார்த்து....'ம்ம்...நல்ல ஆராய்ச்சிதான்... ' என்று சொல்லி விட்டு....'சரி...சாப்பிடுங்க....இட்லி சூடா இருக்கு....'என்று சொல்லவே....ராகவனும் வாணியும் சாப்பிட தயாரானார்கள்.

தான் ஆசைபடுகிற படி இருவரையும் சேர்த்து வைக்க அப்படி ஒன்றும் கஷ்டப் பட வேண்டியதில்லை....ரொம்ப சுலபமாக அது நடந்து விடும் போலத்தான் இருக்கிறது என்று மனதுக்குள் சந்தோஷித்தபடி....
'உன் தங்கச்சி...மூணு நாளைக்கு அப்புறம் இப்பதான் ஒழுங்கா உட்கார்ந்து சாப்பிட போறா...' என்று அடுத்த கட்ட பேச்சை தொடங்க...அதை செவியுற்ற ராகவன்...கண்கள் விரிய....'அப்டியா....எதுக்கு வாணி....?' என்று வாணியைப் பார்த்து கேட்க....அதற்கு வாணி பதில் சொல்லுவதற்கு முன்பாக அவளை முந்திக் கொண்டு சாந்தியே பதில் சொன்னாள்.
'வேற என்ன....கழுதைக்கு என்மேல கோபம்....சொன்னதை சரியா புரிஞ்சுக்காம என்மேல கோபப்பட்டுட்டு சரியா சாப்பிடாம இருந்தா.....இப்போ நீ போயி விவரமா பேசினதுக்கு பிறகுதான் சாப்பிட வந்து உட்காந்து இருக்கா...' என்று அங்கலாய்ப்பதை போல சொல்ல....வாணி தலையை இட்டிலி தட்டை பார்த்து குனிந்தபடியே முனகுவதை போல....'சொல்றதை விவரமா சொன்னா நான் எதுக்கு கோபப் படப் போறேன்....டக்குன்னு அந்த மாதிரி சத்தம் போட்டா கோபம் வராம என்ன செய்யும்...?' என்று சொல்ல...'கழுதைக்கு இன்னும் வீராப்பு குறைஞ்சு இருக்கான்னு பாரேன்......மூணு நாளா நானே வலிய வந்து உன்கிட்ட பேசினாலும் நீதான் நான் சொல்ல வந்ததை கேட்கவே இல்லியே...அப்புறம் எப்படி உனக்கு புரியும்....?' என்று சற்று (போலியான) கோபத்தோடு சாந்தி வாணியை பார்த்து கேட்க....அதை கண்ணுற்ற ராகவன் மீண்டும் அவர்களுக்குள் சண்டை வந்து விடுமோ என்று பயந்து....'ஐயோ...அக்கா...அதான் அதெல்லாம் அப்பவே முடிஞ்சு போயிருச்சே....திரும்பவும் எதுக்கு தேவை இல்லாம அந்த பேச்சை எடுக்குறீங்க....விடுங்க அக்கா...அவளுக்கு இப்ப உங்க மேல எந்த கோவமும் இல்ல...'என்று வாணியின் சார்பாக பேச....'அது சரி....நீ உன் தங்கச்சியை விட்டுக் குடுப்பியா என்ன....?' என்று சொல்லி விட்டு....'சரி...சட்டினியும் சாம்பாரும் எப்படி இருக்குன்னு சொல்லு தம்பி....'என்று சட்டென்று குரலில் பரிவை வெளிப்படுத்தி கேட்க....'கொஞ்சம் இருங்க...'என்று சொல்லி விட்டு....இட்டிலியை எடுத்து இரண்டு வாய் சாப்பிட்டு விட்டு ...''ம்ம்...சூப்பரா இருக்கு அக்கா....'என்று சப்புக் கொட்டியபடி சொல்ல....

'ம்கும்....அதெல்லாம் நல்லாத்தான் செய்வாங்க....'என்று முகவாயை செல்லமாக இடித்தபடி வாணி சொல்ல...அதை கவனித்த ராகவனும் சாந்தியும் அவளைப் பார்த்து சிரித்தார்கள்.

(ஆசைகள் தொடரும்)

write your comments about this story friends..!!

[Kaja.pandiyan]

ஸ்வரம் -எட்டு.

இன்னும் கோபம் தீராதவளைப் போல வாணி சொன்னதை கேட்டு சாந்தியும் ராகவனும் சிரிக்க....அதை கண்டு கொள்ளாதவளைப் போல இட்டிலியை சாப்பிடத் தொடங்கினாள் வாணி.
'சரி....அவ அப்படித்தான் தம்பி....இன்னும் அவளுக்கு என்மேல கோபம் தீரல போல.... சரி...நீங்க சாப்பிடுங்க....நான் போயி சூடா இட்டிலி எடுத்திட்டு வர்றேன்...'என்று சொல்லி விட்டு திரும்பப் போன சாந்தியை பார்த்து....
'வேண்டாமே அக்கா...இதுவே போதுமே...'என்று ராகவன் சொல்ல...
'அதெல்லாம் இல்லப்பா....நீ எத்தனை இட்டிலி சாப்பிடுவேன்னு எனக்கு தெரியாதா....இந்த நாலு இட்டிலி எப்படி போதும்....இரு இரு....இதோ வர்றேன்...'என்று சொல்லி விட்டு சாந்தி அடுக்களைக்கு செல்ல......
'எதுக்கு வாணி....சாப்பிடாம இருந்தே...?' என்று ராகவன் வாணியை பரிவோடு கேட்க....'அதை விடுங்க அண்ணா... ' என்று வாணி சொன்னாள்.

இத்தனை பேச்சுகளுக்கு நடுவில் வாணி தோளை சுற்றிப் போட்டிருந்த துண்டு சற்று அகன்று கொண்டதை போல இருக்க...அவளது மார்புக்கு மேலே கட்டியிருந்த உள்பாவாடை நடுவில் இரண்டு மாங்கனிகளுக்கு இடையே ஒரு காரட் அல்லது மலை வாழைப் பலத்தை சொருகும் அளவுக்கு தெரிந்த ஓடையும் அதனை ஒட்டி தெரிந்த விம்மி நின்ற இரு மாங்கனிகளும் ராகவனின் பார்வைக்குத் தெரிய....அங்கே இருந்து கண்களை அகற்ற மிகவும் சிரமப் பட்டான் ராகவன்.
தான் அங்கே பார்ப்பதை வாணி பார்த்து விடுவாளோ என்று படபடப்பாக இருந்தாலும் கண்களை அகற்ற இயலாமல் அரை நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை அங்கேயே பார்க்க...அவன் பயந்த மாதிரியே வாணி அவன் தனது மார்பை பார்ப்பதை கவனித்து விட்டாள்.

வாணி தன்னை கவனித்து விட்டாள் என்பதை ராகவனும் உணர்ந்து கொண்டதால் டக்கென்று அங்கே இருந்து கண்களை அகற்றி குனிந்தபடி சாப்பிடுவதை போல செய்ய....அதை கண்டு வாணி தனக்குள்ளே சிரித்துக் கொண்டாள். அத்தை லேசுபட்ட ஆள் இல்லை.....அத்தை சொன்னதை போலவே எல்லாம் நடக்கிறதே என்று தனக்குள்ளாகவே நினைத்துக் கொண்டு...
'இன்னும் சாம்பார் ஊத்தவா அண்ணா....?'என்று சாதாரணமாக கேட்க....ராகவனும் ...'இல்லை...வேண்டாம் வேணி....'என்று சொல்லி விட்டு சாப்பிட்டான்.
இருவரும் தட்டில் இருந்த இட்டிலிகளை சாப்பிட்டு முடிக்கும் நேரத்திலேயே சாந்தி வேறு ஒரு தட்டில் வைத்து சூடான இட்டிலிகளை கொண்டு வந்து ராகவனின் தட்டில் இரண்டு இட்டிலிகளை வைக்க....வாணி போதும் என்று சொல்லி விட்டு எழுந்தாள்.
'என்ன வாணி....போதுமா..?'என்று ராகவன் கேட்க....'அவ சாப்பாடு அவ்வளவுதான் தம்பி....நாலு இட்டிளிதான் சாப்பிடுவா...'என்று சொல்லிக் கொண்டே ராகவனின் தட்டில் சட்டினி சாம்பாரை சாந்தி ஊற்ற வாணி அங்கே இருந்து வீட்டின் பின்புறம் கைகழுவச் சென்றாள்.
ராகவனுக்கு பரிமாறி விட்டு சாந்தியும் வாணியை தொடர்ந்து வீட்டின் பின்புறம் செல்ல....ராகவன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

வாணி கைகழுவி விட்டு திரும்ப அவளை தொடர்ந்து சென்று படிக்கட்டில் நின்ற சாந்தி உள்ளே இருந்த ராகவனுக்கு கேட்காத படி அவளிடம் மெதுவாக என்னவோ சொன்னாள். சாந்தி சொன்னதை கேட்டு முதலில் முகத்தில் சற்று தயக்கத்தை காட்டிய வாணி ....மேலும் சாந்தி சொன்னதை கேட்டு தயக்கம் நீங்கி சரியென்று தலையாட்டிய வாணி....கொஞ்சம் முகத்தை சுளித்தபடி...கிசுகிசுப்பான குரலில் 'வெக்கமா இருக்கு அத்தை...'என்று சொல்ல....'என்ன வெக்கம்...சும்மா நான் சொல்றபடி கேளு...என்ன சரியா...'.என்று சாந்தி அழுத்தமாக சொல்ல....மீண்டும் சரி என்று தலை அசைத்த வாணியிடம்...'சரி..சரி...உள்ள பொய் இரு....'என்று சொல்லி விட்டு திரும்பிய சாந்தி மீண்டும் அடுக்களைக்குள்ளே போக...வாணி ஈரமான கையை தனது தோளை சுற்றிப் போட்டிருந்த துண்டில் துடைத்துக் கொண்டே ஹாலுக்கு சென்று 'நல்லா சாப்பிடுங்க அண்ணா...இன்னும் இட்டிலி வைக்கவா?' என்று கேட்டபடி அவனுக்கு எதிரே பழையபடி உட்கார...'வேண்டாம் போதும்....ரொம்ப சாப்பிட்டுட்டேன்...'என்று சொல்லிக் கொண்டே வாணியை பார்த்த ராகவன் பார்வையில் வாணி இப்போது இன்னும் கவர்ச்சியாக தெரிந்தாள். காரணம் அவளுடைய தோளை சுற்றிக்கிடந்த துண்டு இப்போது முன்பை விட சற்று விலகிக் கிடந்தது.

அதை பார்த்த ராகவனுக்கு தர்மசங்கடமாக இருக்க...அதே நேரம் உள்ளறையில் இருந்து குழந்தை அழும் சப்தமும் அதை தொடர்ந்து சாந்தி அங்கே வரவும்....ராகவன் கட்டிலில் இருந்து எழுந்து அவசரம் அவசரமாக கை கழுவ வீட்டின் பின்புறத்திற்கு சென்றான்.அவன் லேசான பதட்டத்தோடு செல்வதை பார்த்த மாமியாரும் மருமகளும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து ரகசியமாக சிரித்துக் கொண்டார்கள். நேரமும் காலமும் கூடி வந்தால் எல்லாமே நாம் நினைத்தபடி நடக்கும்தானே.....அதுபோலத்தான் சாந்தி எதிர்பார்த்ததை போலவே ஒவ்வொன்றும் மிகச் சரியாக நடந்தது.

இப்போது குழந்தை அழுததும் கூட சாந்தி எதிர்பார்த்ததுதான். குழந்தை இந்த நேரத்தில் பசிக்காக அழும் என்று அவளுக்கு தெரியும்.....ஆகவே அடுத்த நடவடிக்கையை தொடங்கும் பொருட்டு....'அம்மா சாப்பிட்டு முடிச்சவுடனேயே மகளுக்கும் பசி எடுத்திட்டு பாரேன்...'என்று சத்தமாக சொல்லிக் கொண்டே உள்ளறைக்கு சென்று தொட்டிலில் இருந்த குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு வந்து வாணியிடம் கொடுத்து விட்டு கண்ணைக் காட்ட.....அவள் பதிலுக்கு உதட்டால் புன்னகைத்தபடி ...குழைந்தையை வாங்கி மடியில் போட்டு விட்டு துண்டை விலக்கி மார்பில் கட்டியிருந்த உள்பாவாடையை அவிழ்த்து இரு மாங்கனிகளுக்கும் கீழாக இறக்கி கட்டிக் கொண்டு வெளியே தெரிந்த கனிகளில் ஒரு பக்கத்து கனியை துண்டால் மறைத்துக்கொண்டு ஒரு பக்கத்து கனியை வெளியே தெரியும் படி குழந்தையின் வாய்க்கு நேராக வைத்து குழந்தைக்கு பால் கொடுக்கத் துவங்கினாள்.

அதுவரை அருகே நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்த சாந்தி திருப்தியான முகத்தோடு அவளைப் பார்த்து சிரிக்க...பதிலுக்கு வாணியும் அவளைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
'சும்மா வெக்கமா இருக்கு...அப்படி இப்படின்னு ஏதாவது சாக்கு சொல்லி சொதப்பிராத....எல்லாம் நான் சொன்ன படி பாத்து நடந்துக்கோ...புரிஞ்சுதா?' என்று கிசுகிசுப்பாக சொல்ல...பின்புறம் சென்ற ராகவன் உள்ளே வருவதை உணர்ந்த சாந்தி ...அங்கே இருந்து திரும்பி அடுக்களைக்கு செல்லும்போது எதிரே நெருங்கி வந்த ராகவனை பார்த்து....'இரு தம்பி.....காப்பி கொண்டு வர்றேன்....குடிச்சுட்டு கிளம்பு....'என்று சொல்லி விட்டு உள்ளே போனாள்.

அங்கே தனக்கு ஒரு புதிய தரிசனம் கிடைக்கப் போகிறதென்பதை அறியாத ராகவன் பேன்ட் பாக்கெட்டில் இருந்த கைக்குட்டையில் ஈரமான கையை துடைத்தபடி ஹாலுக்குள் சென்று கட்டிலை நெருங்க.....அங்கே குழந்தைக்கு பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த வாணியை பார்த்த ராகவன் இன்ப அதிர்ச்சியில் வாய் பிளந்தபடி நிற்க....அவனது பேண்டின் முன்பக்கம் விறைப்பு தோன்றி பேன்ட் ஜிப் அறுந்து போகும் நிலை ஏற்பட்டது.

[Kaja.pandiyan]

This picture was downloaded from internet...this picture was added in between the story for the reader's interest purpose only. if any one objected for this picture, admin has rights to remove that without any intimation.

[Kaja.pandiyan]

நான்கு நாட்களுக்கு முன்னால் வீட்டின் பின்பக்கம் இருந்து குழைந்தைக்கு பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த வாணியின் கனி புடவை தலைப்பினூடே முக்கால்வாசிதான் தெரிந்தது. ஆனால் இப்போது திரட்சியான அவளது ஒருபக்கத்து (இனி முலை என்றே சொல்லலாம்ல) முலை எவ்வித மறைப்பும் இன்றி அப்பட்டமாக அவன் கண்களுக்கு தெரிய ...இது நிஜம்தானா என்று சந்தேகம் தோன்ற....இன்ப அதிர்ச்சியில் வாணியை பார்க்க....அவளோ சாதாரணமாக .....'வாங்க....உக்காருங்க அண்ணா...ரேவதிக்கு பசி எடுத்திட்டு போல....'என்று சொல்லி விட்டு தன்னுடைய குழைந்தையை பார்த்து குனிந்து கொஞ்சுவதை போல செய்ய.....அதை பார்த்துக் கொண்டே மெதுவாக தயங்கி தயங்கி இரண்டடி நடந்து கட்டிலை நெருங்கி அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்தான்.
குழந்தையை கொஞ்சுவதை போல தலையை கவிழ்த்துக் கொண்டிருந்தாலும் அவனது நடவடிக்கையை உன்னிப்பாக கவனித்தாள் வாணி.

'மாமாவை பாரு.....இந்த மாமாவை பாரு....'என்று குழந்தையிடம் செல்லமாக வாணி சொல்ல....குழந்தை நோக்கி பார்வையை திருப்பிய ராகவனுக்கு அவளது பால் நிறைந்த திரட்சியான முலைதான் கண்ணில் பட்டது. ஆயினும் பேருக்கு குழந்தையை பார்த்து சிரிப்பதை போல வலுக்கட்டாயமாக சிரித்த ராகவனுக்கு தொடைகளுக்கு நடுவே மேலும் புடைப்பை உணர்ந்தான். அதனால் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்வதை போல செய்து தன எழுச்சியை சமாளிக்க முயன்ற ராகவனை கவனித்த வாணி தனக்குள்ளாக கமுக்கமாக சிரித்துக்கொண்டாள்.

(தொடரும்)

[Kaja.pandiyan]

ராகவனுக்கு அந்த சூழ்நிலை மிகவும் தர்மசங்கடமாக இருந்தது என்னவோ உண்மை....உள்பாவாடையை முலைகளுக்கு கீழே இறக்கி கட்டியிருந்ததால் அவள் இப்போது கிட்டத்தட்ட அரை நிர்வாண கோலத்தில் ராகவனுக்கு முன்பாக உட்கார்ந்து தோளை சுற்றிக் கிடந்த துண்டுக்குள் ஒரு முலை தொண்ணூறு சதமானம் மறைந்திருக்க...மறுபக்கத்து முலை அப்படியே அப்பட்டமாக வெளியே தெரியும்படி வைத்து பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். வாணியை பார்த்து வலுக்கட்டாயமாக சிரித்தாலும் ராகனுக்கு உடம்பெல்லாம் ஒருமாதிரி சூடேறுவதை போல உணர்ந்தான். கூடவே தொடைகளுக்கு நடுவில் அவனது காமநாகம் கட்டுகடங்காமல் சீறிக் கொண்டிருந்தது. ஆகவே கால் மேல் கால் போட்டு தன்னுடைய உணர்ச்சியை வெளிக்காட்டாமல் இருக்க படாதபாடு பட்டான்.

வாணி தன் முன்பாக இந்த அளவுக்கு அரை நிர்வாணமாக இருந்து பால் கொடுப்பாள் என்று அவன் எதிர்பார்த்திருக்க வில்லை. என்னதான் தங்கை என்று அவளை சொந்தம் கொண்டாடி பழகி கொண்டிருந்தாலும் இப்படி அவளது அந்தரங்கப் பகுதியை அருகே வைத்து பார்த்து விட்டு ஒரு ஆண்மகனாய் எப்படி உணர்ச்சியை அடக்க முடியும்....?
குழந்தைக்கு பாலூட்டும் ஒரு பெண்ணை இப்படி காம இச்சையோடு பார்ப்பது முறையல்லவே ...? ஆயினும் பொங்கி எழுகிற மனதை கட்டுப் படுத்த முடியவில்லையே.....எப்படி இருந்தாலும் கட்டுப்படுத்தித்தான் ஆக வேண்டும்....இல்லை என்றால் சாந்தி அக்கா அன்று வாணியிடம் சத்தம் போட்டது உண்மை என்று ஆகிவிடாதா....என்றெல்லாம் யோசித்து ஒரு வழியாக தன்னைத்தானே சமாளித்தவனாக ... கஷ்டப்பட்டு வரவழைத்துக் கொண்ட புன்னகையோடு எதிரே இருந்த வாணியிடம்....'இப்போ நல்லா முகம் பார்த்து சிரிக்கிற அளவுக்கு வந்துட்டாளே..?' என்று குழைந்தையை சிலாகித்து சொல்ல....'ஆமா அண்ணா....நல்லா முகம் பார்த்து சிரிக்கிறா...நாம பேசுறதெல்லாம் புரிஞ்ச மாதிரி சிரிக்கிறா....'என்று வாணியும் அவனிடம் பதில் சொல்ல.....கையில் இரண்டு தம்ளர்களில் காப்பியை ஆற்றியபடி சாந்தி சமையலறையில் இருந்து வந்து வாணிக்கும் ராகவனுக்கும் அருகே நின்று மேலும் இரண்டு மூன்று தடவை மாற்றி மாற்றி ஆற்றி விட்டு ஒரு டம்ளரில் காப்பி முழுவதையும் நிரப்பி ராகவனிடம் நீட்டிக் கொண்டே....'என்ன மருமக என்ன சொல்றா....?' என்று சாதாரணமாக கேட்க.....தனக்கு எதிரில் வாணி இருந்த கோலத்தை பார்த்தால் சாந்தி எதுவும் சொல்வாளோ என்று சின்ன பதட்டத்தில் இருந்த ராகவனுக்கு ... சாந்தியின் முகத்தில் அப்படி எந்த வித மாற்றமும் வெளிப்படாதது சற்று நிம்மதியாக இருந்தது.

சாந்தி நீட்டிய காப்பி டம்ளரை வலது கையால் வாங்கிக் கொண்டே....'எனக்கு மட்டும்தான் கொண்டு வந்து இருக்கீங்க....வாணி காபி குடிக்கலியே....நீங்களும் கூட காப்பி குடிச்ச மாதிரி தெரியலையே....' என்று கேட்க.....'நீ முதல்ல குடிப்பா....நீ வழக்கமா இந்த நேரத்துக்கு ஆபீசுக்கு கிளம்பி போயிருவியே...அதான் உனக்கு மட்டும் அவசரமா எடுத்திட்டு வந்தேன்....நாங்க அப்புறமா குடிச்சுக்குறோம்....' என்று விளக்கம் சொல்ல...அதற்கு மேல் ஒன்றும் பேசாமல் காப்பியை உறிஞ்சிக் குடிக்கத் தொடங்கிய ராகவனுக்கு சாந்தியின் முன்னால் வைத்து வாணியின் முலை மீது தனது பார்வை விழுந்து விடக்கூடாது என்று அச்சமாக இருந்தது.

அந்த நேரம் பார்த்து சாந்தி வாணியிடம் அறிவுரை சொல்வதை போல ....'எத்தனை தடவை சொன்னாலும் உன்னை மாத்தவே முடியாதுடி.....அந்த பக்கமா வச்சே எப்பவும் பால் குடுக்கதடி....ரெண்டு பக்கத்துலையும் மாத்தி மாத்தி குடுன்னு சொன்னா கேட்க மாட்டேங்கறியே....ஒரு பக்கமா குடுத்தா அப்புறம் பாக்க ஒரு சைடுல பெருசாவும் ஒரு சைடுல சிறுசாவும் தெரியும்டி..' என்று சொல்ல....'போங்க அத்தை ....எப்ப பார்த்தாலும் எதுக்கு எடுத்தாலும் என்னை வசை சொல்றதே உங்களுக்கு வேலையாப் போச்சு.....' என்று செல்லமாக சிணுங்கிக் கொண்டே....அத்தை சொல்வதை மறுக்காத மருமகளைப் போல பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த இடது பக்கத்து முலையை குழந்தையின் வாயில் இருந்து எடுத்து குழைந்தையை தலை மாற்றி மடியில் போட்டுக் கொண்டு துண்டை முழுவதும் விலக்கி வலது பக்கத்து முலையை குழந்தை வாயில் கொடுக்க....குழைந்தையும் முலைக்காம்பை பற்றி பால் குடிக்கத் துவங்க....காப்பியை அருந்திக் கொண்டே அமைதியாக அனைத்தையும் கவனித்து கொண்டிருந்த ராகவனுக்கு தன் முன்னால் நடப்பதெல்லாமே கனவா நனவா என்று சந்தேகமாக இருந்தது. இப்போது வாணியின் தோளில் கிடந்த துண்டு இரண்டு புறமும் முக்கால்வாசிக்கு மேல் ஒதுங்கிக் கிடக்க....வாணி ராகவனுக்கு முன்பாக நிஜமாகவே அரை நிர்வாணமாக இருந்தாள்.

சாந்தி அக்கா அருகே நிற்கிறாள் என்பதையும் மறந்து ராகவன் வாணியின் முலைகளை வெறித்துப் பார்க்க....அதை கவனித்த சாந்தி ... சற்று நேரம் நிதானித்து....வாணியிடம்....'அப்பா....இப்பவாவது சொன்னதை உடனே கேட்டியே....இன்னிக்கு மழைதான் வரப்போவுது.......'என்று சொல்ல...அந்த சூழ்நிலையில் இனியும் தன்னால் நீடிக்க இயலாது என்று உணர்ந்த ராகவன் கட்டிலில் இருந்து எழுந்து கொள்ள...சாந்தி அவனை பார்த்து.....'அதுக்குள்ளே காபி குடிச்சு முடிச்சுட்டியா....தம்பி ?' என்று கேட்க....'ம்ம்...குடிச்சுட்டேன்....இந்தாங்க...நான் கிளம்பட்டுமா...?'என்று சொல்லிக் கொண்டே கிளம்பப் போனவனை ...'எதுக்கு இப்படி அவசரப் படுற.....காப்பி குடிச்சு முடிச்சாதான் என்ன.... ரெண்டு நிமிஷம் உட்கார்ந்துட்டு போனா என்ன...?'என்று கேட்டு சாந்தி நிறுத்த.....'பரவாயில்ல அக்கா...வாணி வேற குழந்தைக்கு பால் குடுத்துட்டு இருக்கா...நான் கிளம்புறேன்....' என்று மீண்டும் கிளம்பப் போனவனை நோக்கி....'ஓகோ....அதான் இப்படி அவசரப் பட்டு கிளம்புறியா...? பாத்தியா....இப்ப நீதான் தப்பு பண்றே.....நீ என்ன வெளியாளா...அவ பால் குடுத்துட்டு இருந்தா என்ன....? நீ நிதானமா உட்கார்ந்து காபி குடிக்க வேண்டியதுதானே....நீயே சொல்லு.....இப்ப நீ செய்றது சரியா....?' என்று கொக்கி போடுவதை போல கேட்க.....'ஐயோ அக்கா அப்படில்லாம் இல்ல....சும்மாதான்...எனக்கும் நேரம் ஆயிடுச்சு...அதான்....' என்று அசடு வழிவதை போல சொன்ன ராகவனை நோக்கி....'சரிப்பா உன் இஷ்டம்...ஆனா நான் சொல்றதை மட்டும் கேட்டுக்கோ....நாம எல்லாரும் ஒண்ணா உட்கார்ந்து பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போது குழந்தை அழுதுச்சின்னா நீ இருக்கேன்னுட்டு அங்கே இருந்து எந்திரிச்சி போய் மறைவா வச்சு பால் குடுத்துட்டு வர்றதுக்கு நான் இவளை சத்தம் போடுவேன்....ஏன்னா அவ அப்படி செய்றது இந்த அளவுக்கு பாசமா பழகுற உன்னை அசிங்கப் படுத்துற மாதிரி ... இப்ப நீ இப்படி எந்திரிச்சு போறது என்னையும் இவளையும் அசிங்கப் படுத்துற மாதிரி....'என்று சற்று இறுக்கமான முகத்தோடு சொல்ல.....ராகவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை....

ஆகவே கட்டிலில் இருந்து எழுந்து இரண்டடி நகர்ந்து நின்ற ராகவன் மீண்டும் கட்டிலை நெருங்கி சாந்தியை பார்த்து....'புரியுது அக்கா....நீங்க வேற எதுவும் நினைச்சுக்காதீங்க....'என்று சொல்லிக் கொண்டே கட்டிலில் மீண்டும் உட்கார்ந்து கொள்ள....'ம்ம்....இதுதான் நல்லா இருக்கு...வழக்கம் போல உன் தங்கச்சிகிட்டயும் மருமக கிட்டயும் பேசிட்டு கிளம்பு...என்ன சரியா? .' என்று சொல்லி விட்டு அவர்கள் இருவரையும் சற்று நேரம் தனியே விட்டால் நல்லது என்று சிந்தித்தவளாக வேண்டுமென்றே அங்கே இருந்து நகர எத்தனிக்க...ராகவனின் கரகரத்த குரல் அவளை நிறுத்தியது.

[Kaja.pandiyan]

ஸ்வரம்- ஒன்பது

கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்த ராகவனுக்கு அருகே தான் சாந்தி நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய ஒரு கையை பற்றி பிடித்துக் கொண்டு ராகவன் குரல் கரகரக்க சொன்னான்.
'அக்கா....எனக்கு ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கு....பெருமையாகவும் இருக்கு...என் மேல எத்தனை நம்பிக்கையும் பாசமும் வச்சு இருந்தா....இப்படி வாணியை என் பக்கத்துல உட்கார்ந்து பேச சம்மதிப்பீங்க....நினைக்கவே ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கு அக்கா....'

அவனது குரல் திடீர் என்று ஏற்பட்ட உணர்ச்சி பெருக்கினால் கரகரப்பாக வெளிப்பட....மற்றொரு கையால் அவன் கையை பற்றி கொண்ட சாந்தி ...'என்னப்பா....திடீர்னு என்னென்னவோ சொல்ற...இதுல என்ன இருக்கு....நீங்க ரெண்டுபேரும் ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் எம்புட்டு பாசம் வச்சு இருக்கீங்கன்னு எனக்கு நல்லா தெரியும்....அதனால வாணி இந்த மாதிரி உன் பக்கத்துல உட்கார்ந்து பேசிக்கிட்டு இருக்குறதுல எனக்கு ஒண்ணும் வருத்தம் கிடையாது.....இப்பவாவது இந்த அக்காவோட மனசு என்னன்னு உனக்கு புரியுதா தம்பி....?' என்று அவனை முழுவதுமாக தனது கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்து விட்டதை போல அவனிடம் தன்மையாக பேச....'நல்லா புரியுது அக்கா....'என்று தன்னை ஆசுவாச படுத்திக் கொண்டே பதில் சொன்னான் ராகவன்.

அவர்கள் இருவர் பேசிக் கொள்வதையும் குழந்தைக்கு பால் கொடுத்துக் கொண்டு தலையை குனிந்தபடியே மௌனமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள் வாணி... அத்தையின் நாடகம் எத்தனை தூரம்தான் போகிறதென்று பார்க்கலாமே என்று எதுவும் பேசாமல் இருந்தாள்.

தலையை குனிந்து இருந்த நிலையில் வெளியே தெரிந்து கொண்டிருந்த தன்னுடைய இரண்டு முலைகளும் ராகவனுக்கு எந்த அளவுக்கு தடுமாற்றத்தை கொடுக்கும் என்பதை நினைக்கும்போதே அவளுக்கு உணர்ச்சி மிகுந்து கொண்டிருந்தது.

'நல்லா புரியுது அக்கா...'என்று பதில் சொல்லி விட்டு ராகவன் தானை தானே ஆசுவாசப் படுத்த முயன்ற அந்த இறுக்கமான சூழ்நிலையில்....சாந்தி அமைதியாக ஒன்று சொன்னாள். அதில் ராகவன் முழுவதும் விழுந்து விட்டான் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்...

'கடைசியா ஒன்னு சொல்றேன் தம்பி....நீ என்னை தப்பா நினச்சாலும் பரவாயில்ல....உங்க ரெண்டு பேர் மேலயும் நான் எந்த அளவுக்கு நம்பிக்கை வச்சு இருக்கேன்னு நிரூபணம் செய்றதுக்கு ஒண்ணு சொல்றேன் கேட்டுக்கோ....வாணி இப்போ இப்படி வெறும் உள்பாவாடை கட்டிக்கிட்டு உன் முன்னாடி உட்கார்ந்து பேசிகிட்டு இருக்குறதுக்கு நான் எதுவும் சொல்லலைன்னு சொல்றியே..... இதுல என்னப்பா இருக்கு.....இந்த பாவாடை கூட இல்லாம அவ உன் பக்கத்துல உட்கார்ந்து பேசிகிட்டு இருந்தாலும் நான் எதுவும் நினைக்க மாட்டேன்....சொல்லவும் மாட்டேன்....ஆனா அது வெளியே மத்தவங்களுக்கு தெரியாம இருக்கனும்தான் சொல்றேன்....இதுக்கு மேல விளக்கமா சொல்றதுக்கு எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்குப்பா.....ஏதோ ஒரு வேகத்துல என் மனசுல இருந்தது வெளியே வந்துட்டுது ....'என்று சொல்லி விட்டு சட்டென்று அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று சமையல் அறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.

[Kaja.pandiyan]

சாந்தி உள்ளே போனவுடன் தனித்து விடப்பட்ட ராகவனும் வாணியும் ஒரு நிமிடம் தலையை குனிந்தபடி அமைதியாக இருக்க.....அனிச்சையாக இருவரும் ஒரே நேரத்தில் நிமிர்ந்து பார்க்க....இருவருடைய கண்களும் நிலை குத்தி நின்று பார்க்க... அவள் முகத்தில் இருந்து பார்வையை இறக்கிய ராகவன் வாணியின் கழுத்துக்கு கீழே பார்வையை நிறுத்த அதை வாணியும் கவனிக்க....மீண்டும் வாணியை ராகவன் நிமிர்ந்து நேருக்கு நேராக பார்க்க...வாணியும் எதுவும் பேசாமல் அவனையே பார்த்தாள். இருவருக்கும் என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை. அந்த இறுக்கமான சூழ்நிலையை விலக்கும் பொருட்டு...'சரி வாணி....நான் கிளம்புறேன்....ஆபீசுக்கு நேரமாயிட்டு....'என்று அவளை பார்த்துக் கொண்டே மெதுவாக எழுந்திரிக்க...வாணியும் அமைதியாக அவனையே பார்க்க.....கிளம்ப மனசில்லாமல் கிளம்புவனை போல திரும்பி நடந்து வெளியே வந்து தன்னுடைய மோட்டார் சைக்கிளை நெருங்கி அதை உயிர்ப்பித்து தெருவில் இறங்கினான்.

சாந்தி கடைசியாக பேசியது அவனை பித்து பிடிக்க செய்ததை போல இருந்தது. அவளது அந்த வார்த்தைகள் அவன் செவிகளில் கடல் அலையை போல ஓயாமல் ஒளித்துக் கொண்டே இருந்தது .
"...............இந்த பாவாடை கூட இல்லாம அவ உன் பக்கத்துல உட்கார்ந்து பேசிக்கிட்டு இருந்தாலும் நான் எதுவும் நினைக்க மாட்டேன்....சொல்லவும் மாட்டேன்....ஆனா அது வெளியே மத்தவங்களுக்கு தெரியாம இருக்கனும்தான் சொல்றேன்....."
அப்படி என்றால் வாணி அந்த மாதிரி கூட என் முன்னால் நின்று பேசுவாளா...அப்படி எல்லாம் நடக்குமா....? என்றெல்லாம் சிந்தனையை ஓட விட்டபடி மோட்டார் சைக்கிளை செலுத்திக் கொண்டிருந்த ராகவனுக்கு அவனது உணர்ச்சியை எப்படி கட்டுப்படுத்த என்று தெரியாமல் தவித்தான்.

100 டிகிரி காய்ச்சல் வந்ததை போல உடம்பெல்லாம் ஜிவ்வென்று சூடேற ஒரு வழியாக அலுவலகம் வந்து தனது இருக்கையில் உட்கார்ந்த பின்னரும் சாந்தியின் வார்த்தைகள் அவனை நிலை தடுமாற வைத்தது, .

அலுவலகம் சென்ற பின்னரும் அலுவலகப் பணியில் மனம் லயிக்காமல் வாணியின் முலை தரிசனத்திலும் சாந்தியின் பேச்சிலும் சிந்தனையை ஓடவிட்டு அலைபாயும் மனதோடு ராகவன் உழன்று கொண்டிருக்க....
அங்கே வீட்டில் வாணியும் சாந்தியும் சற்று முன்பு நடந்ததை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
'ஆனாலும் நீங்க ரொம்ப மோசம் அத்தை.....வெட்கப் படாம பாவாடையை கட்டிக்கிட்டு இருன்னு முதல்ல சொன்னீங்க....அப்புறம் பாவாடையை இறக்கி கட்டிக்கிட்டு ஒரு சைடு மட்டும் வெளியே தெரியும்படி இருக்கச் சொன்னீங்க....கடைசியில ரெண்டையும் காட்டச் சொன்னீங்க....ஆனா எனக்கு வெட்கத்துல உடம்பே குறுகிப் போச்சு தெரியுமா....?'
'ம்ம்...எல்லாம் உனக்காகத்தாண்டி .... '
'அதுக்காக இப்படியா....?'
'இதுல என்னடி இருக்கு....அவன் என்ன வெளி ஆளா...? நமக்கு நல்ல பழக்கப் பட்டவந்தானே....?'
'அதுக்காக எடுத்தவுடனேயே இந்த மாதிரில்லாம் செய்யச் சொல்லிட்டீங்களே....எனக்குத்தான் ரொம்ப கஷ்டமாப் போயிட்டு...'
'அதனால என்ன....நாம எதிர்பாக்குற மாதிரி எல்லாம் நல்ல படியா நடந்துச்சின்னா இந்த கஷ்டம் எல்லாம் போயி அதுக்கு பதிலா சந்தோசமாத்தானே இருக்கும்.... நிஜமா சொல்லு.....அவன் முன்னாடி ரெண்டையும் காட்டிகிட்டு இருந்தப்போ உனக்கு வெட்கம் மட்டும்தான் இருந்துச்சா....கொஞ்சம் கூட அந்த மாதிரி இல்லியா....?'
'அந்த மாதிரின்னா....?'
'ம்கும்....எல்லாத்தையும் விவரமா சொல்லனுமாக்கும்....? அவன் பார்க்கும்போது... அவனுக்கு காட்டும்போது உனக்கு சந்தோசமா இல்லியா....மறைக்காம சொல்லு...'
'ச்சீ... போங்க அத்தை....இப்படி கேட்டீங்கன்னா எப்படி....?'
'நீதானே சொல்ற...வெட்கமா இருந்திச்சின்னு....அதான் கேக்குறேன்....கொஞ்சம் கூட உனக்கு சந்தோசமா இல்லியா...?'
'ம்ம்...இருந்திச்சிதான்....ஆனாலும்....'
'என்ன ஆனாலும்னு இழுக்கிற....எனக்கு தெரியாதாடி....நானும் உன்னோட வயசை கடந்து வந்தவதானே....அதுலயும் உனக்கும் அவன் மேல ஒரு இது உண்டுன்னு தெரியும்டி....எல்லாத்தையும் கவனிச்சுட்டுதானே நான் இதுக்கு தயாரானேன்....'
'அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை அத்தை....எனக்கு அவங்க மேல எல்லாம் அந்த மாதிரி எதுவும் கிடையாது....நீங்க சொன்னதைத்தானே செஞ்சேன்...'
'ஒத்துக்கவே மாட்டியே....சரி..சரி....நீ சொல்ற மாதிரியே இருந்துட்டு போகட்டும்.....இப்ப நான் கேக்குற கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்லு....'
'என்ன கேக்கப் போறீங்க...?'
'அவன் என்னெல்லாம் செய்வான்னு சந்தியா உன்கிட்ட சொல்றப்போ எல்லாம் அதை நீ எம்புட்டு ஆர்வமா கேப்பேன்னு நான் கவனிச்சு இருக்கேண்டி....அது மட்டுமா....அவ சொல்றது மட்டுமில்லாம அவனோடது ரொம்ப பெருசா....தடிசா...அப்படின்னெல்லாம் நீ அவகிட்ட விவரமா கேட்டதையும் நான் கவனிச்சு இருக்கேண்டி....அதுக்கு என்னடி அர்த்தம்....?'

சாந்தி இப்படி கேட்டவுடன் வாணியின் முகத்தில் வெட்கமும் சின்ன பயமும் உண்டானது. அதை மறைக்க முயலும் பொருட்டு முகத்தை சுளித்தபட,.
'ஐயோ அத்தை....அதெல்லாம் நீங்க நினைக்கிற மாதிரி ஒன்னும் இல்லை....நாங்க எங்க வயசுக்கு சும்மா நேரம் போகாம அந்த மாதிரி பேசிக்கிட்டு இருந்தோம்...அவ்வளவுதான்....'
'சரி...சரி....நான் அதை தப்பா சொன்னாத்தானே நீ பயப்படனும்....நான்தான் ஒண்ணுமே சொல்லலியே...?'
'அப்புறம் நீங்கதானே எனக்கு அவங்க மேல அந்த மாதிரி ஆசை இருக்குன்னு சொல்றீங்க...?'
'இப்பவும் சொல்றேன்....ஆனா நீ என்கிட்டே சொல்றதுக்கு கஷ்டப்பட்டா விட்டுரு....'
'இல்லவே இல்லை அத்தை.....எனக்கு அவங்க மேல அந்த மாதிரி எல்லாம் அதுவும் இல்லை....'
'சரி..சரி...அப்படியே இருந்துட்டு போகட்டும்....நான் சொல்றேன்றதுக்காக நீ செய்றேன்னே வச்சுக்கலாம்...'
'ம்ம்.........................'
'சரியான திருட்டு கழுதைடி நீ.......சரி அதை விடு....ராகவன் உன்னை எப்படி பார்த்தான்....?'
'ம்கும்....நல்லா அவுத்து காட்டினா வேற என்ன செய்வாங்க....? இது ரெண்டையும் வெறிச்சு வெறிச்சு பார்த்தாங்க...எனக்குத்தான் வெக்கமா இருந்திச்சி....'
'இந்த மாதிரி அழகா பால்குடம் மாதிரி இருந்தா அவன் வெறிச்சு பாக்காம வேற செய்வான்....? நீதான் அம்புட்டு அழகா இருக்கியே....உன் முகம் மட்டுமா....உன் உடம்பும்தான் எம்புட்டு அழகு....?'
என்னதான் மாமியாராக இருந்தாலும் ஒரு பெண்ணே மற்றொரு பெண்ணை இப்படி புகழ்ந்து பேசினால் அந்த பெண்ணுக்கு கிறக்கம் வராமல் என்ன செய்யும்...?.வாணியும் சாந்தியின் புகழ்ச்சியில் கிறங்கித்தான் போனாள். ... அவளுக்கு உண்மையாகவே ரொம்ப சந்தோசமாக இருந்தது.....தன்னுடைய அழகின் மேல் சற்று பெருமையாகவும் இருந்தது.
அவளை மேலும் கிறங்க செய்யும் வகையில் சாந்தி மேலும் சொன்னாள்.
'உன்னை இப்படி அரைகுறையா பாத்ததுக்கே அவன் அந்த மாதிரி படபடப்பா கிளம்பி போறானே....உன்னை முழுசா பாத்தா என்னனடி செய்வான்...?'

'ஐயோ அத்தை....அப்போ அவங்க முன்னாடி எல்லாத்தையும் அவுத்து போட்டுட்டு நிக்க சொல்றீங்களா...?'
'அப்புறம் பதினெட்டு முழம் புடவையை கட்டிகிட்டாடி அதெல்லாம் செய்ய முடியும்....?'
'அதுக்காக அவங்க முன்னாடி அப்படி முழுசா எப்படி காட்டிக்கிட்டு நிக்கிறதாம்...?'

'அதெல்லாம் அப்புறம் பாத்துக்கலாம்....நான் சொல்றபடி மட்டும் நீ நடந்துகிட்டா போதும்....என்ன சரியா....? சரி....குழந்தையை கொண்டா....நான் கொஞ்ச நேரம் வச்சு இருக்கேன்...நீ போய் நைட்டியோ சேலையோ கட்டிக்கோ....'என்று சொல்லி விட்டு வாணியிடம் இருந்து குழந்தையை வாங்கிக் கொண்ட சாந்தி தன பேத்தியை கொஞ்சியபடியே அந்த அறையை விட்டு வெளியே போக.....வாணிக்கு சற்று முன்பு நடந்ததவை எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக நினைவுக்கு வர....அவளுக்கும் உடம்பு சூடாகியது. ராகவன் அவளது இரண்டு முலைகளையும் வெறித்து பார்த்ததை நினைத்தால் அவளுக்கு உள்ளுக்குள் காமம் கொப்பளித்தது.

அத்தை சொல்வதை போல அவங்களுக்கு என்னை முழுசா காட்ட வேண்டி வந்தால் அவங்க என்னவெல்லாம் செய்வாங்க....என்று நினைக்க நினைக்க அவளுக்கு கீழே ஏதோ நமநமத்தது..


(தொடரும்)

[Kaja.pandiyan]

இந்த கதை ஸோஸ்ஸிப் சைட் ல படிச்சா ஞாபகம்.  பாதியில் நின்னு போச்சு னு நெனைக்கிறேன். திரும்ப படிக்கும் போது இன்னும் நல்லா இருக்கு. நீங்களாச்சும் முடிப்பீங்களா ?

sure..  i'll try to do  best of my level.