Adultery பால் வாசம்Running

#3

அறிமுகம் - continuation 3:

அந்த ஜீரோ வாட் மஞ்சள் வெளிச்சம் அவ உடம்பு முழுக்க ஒரு தங்கப் பூச்சு பூசின மாதிரி இருந்துச்சு.
அவ ஒரு கோவில் சிலை மாதிரி இருந்தா.
ஆனா சிலைக்கு இந்தச் சூடு இருக்காது.
இந்த மூச்சு இருக்காது.
இந்தக் கூச்சம் இருக்காது.

அவன் குனிஞ்சு, அவ நெத்தியில, அந்தக் குங்குமத்து மேல ஒரு முத்தம் குடுத்தான்.
அவ கண்ணைத் திறந்தா.
"என்ன?"
"ஒண்ணும் இல்ல. நன்றி சொன்னேன்."
"எதுக்கு?"
"என் வீட்டுக்கு வந்ததுக்கு."
அவ கண்ணு ஒரு செகண்ட் ஈரமாச்சு.
அவ கையை நீட்டி அவன் கன்னத்தைத் தொட்டா.
ஒண்ணும் சொல்லல.
சொல்லவும் தேவையில்ல.

அவன் அவ கையை மெதுவா எடுத்து, மடக்கியிருந்த அந்த முட்டியில ஒரு முத்தம் குடுத்தான்.
அப்புறம் உள் தொடையில.
மெதுவா.
இன்னும் கொஞ்சம் மேல.
அவ தொடைகள் இறுக்கமா இருந்துச்சு.
அவன் அவசரப்படல.
ஒவ்வொரு முத்தத்துக்கும் அந்தத் தொடைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமா தளர்ந்துச்சு.
விலகுச்சு.
தானா.

அவன் அவளோட அந்தரங்கத்துல உதட்டை வெச்சப்போ, அவ உடம்பு முழுக்க ஒரு நடுக்கம் ஓடுச்சு.
அவ இடுப்பு மேல எழும்புச்சு.
அவ ஒரு கையால தலையணையோட ஓரத்தை இழுத்து, அதை வாய்க்குக் கொண்டு போய், அதுல பல்லைப் பதிச்சுக் கடிச்சுக்கிட்டா.
இன்னொரு கை அவன் தலைமுடியைப் பிடிச்சுது.

எட்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி, முதல் தடவை அவன் இப்படிப் பண்ணப்போ, அவ அதிர்ச்சியில எழுந்து உக்காந்துட்டா.
"ச்சீ! அங்கயெல்லாம் எதுக்கு? அது அசிங்கம்!"
அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.
"உன்கிட்ட ஒண்ணும் அசிங்கம் இல்ல கவி."
அன்னிக்கு அவ அழுதுட்டா.
கூச்சத்துல.
இப்போ...
அவ அவனைத் தள்ளி விடல.
அவன் தலையை அவளே மெதுவா அழுத்திப் பிடிச்சுக்கிட்டா.

அவன் அவசரப்படல.
நிதானமா.
அவளுக்கு எது பிடிக்கும்னு அவனுக்குத் தெரியும்.
அந்தச் சின்ன இடம்.
அதை மட்டும் அவன் நாக்கு மெதுவா, மெதுவா சுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவ கால் விரல்கள் சுருண்டுச்சு.
மெட்டி கட்டில் விரிப்பைக் கீறுச்சு.
அவ தொடைகள் அவன் தலையை இறுக்கிப் பிடிச்சுது.
அவ தலையணையை இன்னும் இறுக்கமாக் கடிச்சா.
கண்ணுல இருந்து ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் தானா வழிஞ்சு காதுக்குள்ள போச்சு.
வலியால இல்ல.

அவ மூச்சு உடைய ஆரம்பிச்சப்போ, அவன் நிறுத்தினான்.
மேல வந்தான்.
அவ ஏமாற்றமா அவனைப் பாத்தா.
"ஏன்..."
"இன்னும் இருக்கு," அவன் கிசுகிசுத்தான். "அவசரம் என்ன?"

அவன் லுங்கியும் பனியனும் எப்போ கழண்டு விழுந்துச்சுன்னு அவளுக்கே தெரியல.
அவ கண்ணு அவன் மேல போச்சு.
சாதாரண உடம்பு.
பெருசா தசை இல்ல.
ஆனா அவளுக்கு அது உலகத்துலயே அழகான உடம்பு.
அவன் நெஞ்சுல கொஞ்சம் முடி.
அவ கண்ணு கீழ இறங்குச்சு.
அவனோடது.
நிமிந்து, கடினமா, அவளுக்காக.
ஆறு அங்குலம் இருக்கும்.
அவளுக்கு அதைத் தவிர வேற எதுவும் தெரியாது.
தெரிஞ்சுக்கணும்னு தோணினதும் இல்ல.
அவ கை தானா நீண்டு அதைத் தொட்டுச்சு.
மெதுவா பிடிச்சுது.
அவன் கண்ணு மூடிச்சு.
அவன் மூச்சு ஒரு செகண்ட் நின்னுச்சு.
இப்போ சிரிச்சது அவ.

அவன் அவ மேல மெதுவாப் படிஞ்சான்.
அவன் சூடான உடம்பு அவ உடம்பு மேல முழுசா.
அவ முலைகள் அவன் நெஞ்சுல அழுந்துச்சு.
அவன் கனம் முழுசும் அவ மேல.
அவளுக்கு அந்தக் கனம் பிடிக்கும்.
அவனை அவளுக்குள்ள முழுசா உணர வைக்கிற கனம்.

அவன் கை அவ தலைக்குக் கீழ போய், அவ விரிஞ்ச முடியை அள்ளி, தன் கையில ஒரு சுத்து சுத்திக்கிட்டான்.
அவனுக்குப் பிடிச்ச பழக்கம்.
அவ தலை லேசா பின்னாடி சாஞ்சு, அவ முகம் அவன் முகத்துக்கு நேரா நிமிந்துச்சு.
அவன் அவ உதட்டுல உதட்டை வெச்சான்.
மெதுவா.
அப்புறம் ஆழமா.
அவ உதடு திறந்துச்சு.
அவ நாக்கு அவனோடதைத் தேடிச்சு.

"கவி..." அவன் அவ உதட்டுக்குள்ளயே கிசுகிசுத்தான்.
"ம்ம்..."
"சத்தம்..."
"தெரியும்... நீங்க மெதுவா..."

அவ தொடைகள் விலகுச்சு.
அவன் அவளுக்குள்ள இறங்கினான்.
மெதுவா.
ரொம்ப மெதுவா.
ஒவ்வொரு அங்குலமா.

அவ கண்ணு அகலமாத் திறந்துச்சு.
அவன் கண்ணைப் பாத்துச்சு.
உதடு பிரிஞ்சுது.
ஆனா சத்தம் வரல.
அவ கை அவன் முதுகைச் சுத்தி இறுகிச்சு.
அவன் முழுசா உள்ள இறங்கினதும், ரெண்டு பேரும் அப்படியே அசையாம இருந்தாங்க.
ஒரு நிமிஷம்.
அவ உடம்பு அவனை முழுசா உள்வாங்கிக்கிட்டு, இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவன் நெத்தி அவ நெத்தியோட.
அவன் மூச்சு அவ மூச்சோட.
"வலிக்குதா?" அவன் கேட்டான்.
எட்டு மாசமா ஒவ்வொரு தடவையும் இந்தக் கேள்வி.
"இல்ல," அவ சொன்னா.
எட்டு மாசமா ஒவ்வொரு தடவையும் இந்தப் பதில்.

அப்புறம் அவன் அசைய ஆரம்பிச்சான்.
மெதுவா.
ஆழமா.
முழுசா வெளிய வந்து, முழுசா உள்ள இறங்கி.

கட்டில் லேசாக் கிறீச்சிட்டுச்சு.
"கீச்."
ரெண்டு பேரும் அப்படியே உறைஞ்சாங்க.
சுவர் பக்கம் காதைத் தீட்டினாங்க.
குறட்டை ஒரு செகண்ட் நின்னுச்சு.
அவ கண்ணு பயத்துல அகலமாச்சு.
அவன் மூச்சு நின்னுச்சு.
ஒரு செகண்ட்.
ரெண்டு.
குறட்டை மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுது.
அதே தாளத்துல.
ரெண்டு பேருக்கும் அடக்க முடியாத சிரிப்பு வந்துச்சு.
அவ அவன் தோள்ல முகத்தைப் புதைச்சு உடம்பு முழுக்கக் குலுங்கச் சிரிச்சா.
சத்தம் இல்லாம.
அவன் அவ முடிக்குள்ள முகத்தைப் புதைச்சு சிரிச்சான்.
அவளுக்குள்ள இருந்துக்கிட்டே.
அந்தச் சிரிப்புல அவ உடம்பு அவனை இறுக்கிப் பிடிச்சுது.
அவன் சிரிப்பு டக்குனு நின்னு, ஒரு முனகலா மாறுச்சு.
இப்போ அவ கண்ணாலயே சிரிச்சா.
'இப்போ யாரு சத்தம் போடுறது?'

அவன் இன்னும் மெதுவா அசைஞ்சான்.
கட்டில் சத்தம் போடாத அளவுக்கு மெதுவா.
ஆனா அந்த மெதுவுக்குள்ள ஒரு ஆழம் இருந்துச்சு.
ஒவ்வொரு அசைவும் அவளுக்குள்ள முழுசா நிறைஞ்சு, முழுசா விலகுச்சு.
அவ கால்கள் மெதுவா மேல ஏறி, அவன் இடுப்பைச் சுத்தி இறுகிச்சு.
மெட்டி போட்ட அவ கால் விரல்கள் அவன் முதுகுல பதிஞ்சுது.
அவ கை அவன் முதுகு முழுக்க அலைஞ்சுது.
விரல் நகம் அவன் தோல்ல லேசா கீறுச்சு.

அவன் கையில சுத்தியிருந்த அவ முடியை மெதுவா இழுத்தான்.
அவ கழுத்து நிமிந்துச்சு.
அவன் அந்தக் கழுத்துல உதட்டை வெச்சான்.
துடிக்கிற அந்த நரம்பு மேல.
அவ கண்ணு மூடிச்சு.
அவ உதடு அவன் காதுக்குப் பக்கத்துல வந்து, சத்தம் இல்லாம அவன் பேரைச் சொல்லுச்சு.
"சிவா..."
அவ அவன் பேரை சொல்றது ரொம்ப அபூர்வம்.
அத்தை முன்னாடி "என்னங்க."
தனியா "நீங்க."
இந்த நிமிஷத்துல மட்டும், இந்த இருட்டுல மட்டும், "சிவா."
அவன் உடம்பு முழுக்க அது ஒரு மின்சாரம் மாதிரி ஓடுச்சு.

ஃபேன் சத்தம்.
அவ மூச்சு.
அவன் மூச்சு.
அது மட்டும்தான் அந்த ரூம்ல.
சுவருக்கு அந்தப் பக்கம் குறட்டை.
சுவருக்கு இந்தப் பக்கம் இவங்க.
அந்த மெல்லிசான சுவருக்குத் தெரியாம ஒரு உலகம்.

அவ மூச்சு உடைய ஆரம்பிச்சுது.
அவளுக்குள்ள ஏதோ ஒண்ணு மெதுவா மேல ஏறி வந்துச்சு.
அடிவயித்துல இருந்து.
அவன் அதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.
எட்டு மாசத்துல அவன் கத்துக்கிட்டது.
வேகத்தைக் கூட்டல.
அதே ஆழம்.
அதே நிதானம்.
கொஞ்சம் கூட அழுத்தம்.
அந்த ஒரே இடத்துல.

அவ உடம்பு வில்லு மாதிரி வளைஞ்சுது.
அவ இடுப்பு அவனை நோக்கி மேல எழும்புச்சு.
அவ விரல்கள் அவன் முதுகுல ஆழமாப் பதிஞ்சுது.
சத்தம் தொண்டை வரைக்கும் வந்துச்சு.
அவ டக்குனு அவன் தோள்ல முகத்தைப் புதைச்சு, பல்லால கடிச்சுக்கிட்டா.
அவ உடம்பு முழுக்க ஒரு நடுக்கம் அலை அலையா ஓடுச்சு.
ஒண்ணு.
ரெண்டு.
மூணு.
அவ கால் விரல்கள் சுருண்டுச்சு.
அவ தொடைகள் அவன் இடுப்பை நசுக்கிப் பிடிச்சுது.
அவளுக்குள்ள அவனை இறுக்கி இறுக்கிப் பிடிச்சுது.
அவ கண்ணுல இருந்து கண்ணீர் தானா வழிஞ்சுது.
ஒரு சத்தம் கூட வெளிய வரல.

அந்த இறுக்கத்துல அவனும் தாங்கல.
அவன் மூச்சு அவ காதுக்குள்ள உடைஞ்சுது.
அவன் தன் முகத்தை அவ முடிக்குள்ள, தலையணைக்குள்ள புதைச்சு, அவனும் அவன் சத்தத்தை முழுங்கிக்கிட்டான்.
அவன் கடைசியா ஒரு தடவை ஆழமா அவளுக்குள்ள இறங்கி, அப்படியே நின்னான்.
அவளுக்குள்ள அவனோட சூடு நிறைஞ்சுது.
அவ அவனை இன்னும் இறுக்கமா அணைச்சுக்கிட்டா.
கால்களால.
கைகளால.
உள்ளுக்குள்ள.
விடவே இல்ல.

கொஞ்ச நேரம் ரெண்டு பேரும் அப்படியே கிடந்தாங்க.
வேர்வையில ஒட்டிக்கிட்டு.
அவன் கனம் முழுசும் அவ மேல.
அவன் இதயம் அவ மார்புல அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவளோட இதயம் அவன் நெஞ்சுல.
ரெண்டும் ஒரே வேகத்துல.
மெதுவா, மெதுவா, அமைதியாச்சு.

பக்கத்து ரூம்ல குறட்டை அதே தாளத்துல தொடர்ந்துச்சு.
சுவருக்கு இந்தப் பக்கம் என்ன நடந்துச்சுன்னு, அந்தச் சுவருக்குக் கூடத் தெரியாது.

அவன் அவ மேல இருந்து இறங்கப் பாத்தப்போ, அவ அவனைப் பிடிச்சு நிறுத்தினா.
"இன்னும் கொஞ்ச நேரம்," கிசுகிசுத்தா.
அவன் நின்னான்.
அவ அவன் முதுகைத் தடவிக் குடுத்தா.
மெதுவா.
ஒரு குழந்தையைத் தூங்க வைக்கிற மாதிரி.

அப்புறம் அவன் அவளை விட்டு விலகினான்.
அவ டக்குனு தலையணையை எடுத்து தன் இடுப்புக்குக் கீழ வெச்சுக்கிட்டு, காலைக் கொஞ்சம் மேல தூக்கி, அசையாமப் படுத்துக்கிட்டா.
அவன் அவளைக் கேள்வியாப் பாத்தான்.
"என்ன இது?"
"ஒண்ணும் இல்ல..." அவ முகம் சிவந்துச்சு. "எங்கயோ கேள்விப்பட்டேன். கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருந்தா..."
அவ முடிக்கல.
அவனுக்குப் புரிஞ்சுது.
காலையில அம்மா கேட்ட அந்தக் கேள்வி.
அவன் ஒண்ணும் சொல்லல.
சிரிக்கவும் இல்ல.
அவ பக்கத்துல படுத்து, அவ கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, அவ கூடவே காத்திருந்தான்.
அவ விரல்களை ஒவ்வொண்ணா தடவிக்கிட்டு.

"கவி..."
"ம்ம்?"
"காலையில அம்மா கேட்டதை இன்னும் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கியா?"
அவ கொஞ்ச நேரம் பேசல.
"இப்போ இல்ல," கடைசியில சொன்னா.
"நிஜமா?"
"நிஜமா. நீங்க இருக்கும்போது எனக்கு எதுவும் பெருசாத் தெரியல."
அவன் அவ கையை எடுத்து, உள்ளங்கையில ஒரு முத்தம் குடுத்தான்.

"பாத்தியா," கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு அவன் கிசுகிசுத்தான். "நான் சொன்னேன்ல, நீதான் சத்தம் போடுவேன்னு."
"நான் ஒரு சத்தம் கூட போடல."
"வாயால போடல. என் தோள்ல கேளு, அது சொல்லும்."
அவ திரும்பிப் பாத்தா.
அவன் தோள்ல அவ பல்லுப் பதிஞ்ச ஒரு சின்ன சிவப்புத் தடம்.
"ஐயோ... வலிக்குதா?"
"இல்ல. மெடல் மாதிரி இருக்கு."
"யாரது பாத்துட்டா?"
"நாளைக்கு ஞாயித்துக்கிழமை. நான் சட்டை போட்டுக்கிட்டே இருப்பேன். கேட்டா, கொசு கடிச்சுதுன்னு சொல்லுவேன்."
"கொசுவுக்கு இவ்ளோ பெரிய பல்லா?"
"நம்ம வீட்டுக் கொசு ஸ்பெஷல்."
அவ சத்தம் வராமச் சிரிச்சா.
அவ தோள் குலுங்குச்சு.

"சந்தோஷமா இருக்கியா கவி?"
அவ யோசிக்கவே இல்ல.
"நான் ரொம்ப லக்கிங்க."
அவன் அவ நெத்தியில, குங்குமத்து மேல ஒரு முத்தம் குடுத்தான்.


கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு அவ மெதுவா எழுந்தா.

தரையில குவிஞ்சு கிடந்த துணிகள்.
அவ குனிஞ்சு ஒவ்வொண்ணா எடுத்தா.
முதல்ல ஜட்டி.
கால் வழியா ஏத்தி, இடுப்புல சரி பண்ணினா.
அப்புறம் பிரா.
முலைகள்ல பொருத்தி, கையைப் பின்னாடி கொண்டு போய், கொக்கியைத் தேடி மாட்டினா.
ஜாக்கெட்.
கை வழியா போட்டு, கொக்கிகளை ஒவ்வொண்ணா கீழ இருந்து மேல மாட்டினா.
ஒண்ணு. ரெண்டு. மூணு. நாலு. அஞ்சு.
பாவாடை.
தலை வழியா போட்டு, இடுப்புல இறக்கி, நாடாவை இழுத்து, இறுக்கி, முடிச்சுப் போட்டா.
அப்புறம் புடவை.
இருட்டுலயே.
கண்ணாடி இல்லாமலே.
அவ கை தானா ஒரு சுத்து சுத்தி, கொசுவம் வெச்சுது.
மடிப்பு மடிப்பா.
ஆறு மடிப்பு.
சீரா.
இடுப்புல சொருகி, முந்தானையைத் தோள்ல போட்டு, ஊக்கு குத்தினா.

ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி எப்படி இருந்தாளோ, அப்படியே.

"இப்போ எதுக்கு மறுபடியும் இதெல்லாம்?" சிவா தூக்கக் கலக்கத்துல கேட்டான்.
"காலையில அஞ்சு மணிக்கு நான் எழுந்திரிக்கணும். இருட்டுல அப்போ தேடிக்கிட்டு இருக்க முடியுமா?"
"நான் இப்போதான் அதையெல்லாம் கழட்டினேன்."
"நாளைக்கு ராத்திரி மறுபடியும் கழட்டிக்கோங்க."

அப்புறம் அவ கட்டில் ஓரத்துல உக்காந்தா.
அவனுக்கு முதுகைக் காட்டி.
விரிஞ்சு கிடந்த முடியை ரெண்டு கையாலயும் அள்ளி, முதுகுக்குப் பின்னாடி கொண்டு போனா.
விரலால லேசா சிக்கெடுத்தா.
மூணு பாகமாப் பிரிச்சா.
வலது. இடது. நடு.
பின்ன ஆரம்பிச்சா.
இருட்டுலயே.
அவ விரல்கள் அதே தாளத்துல அசைஞ்சுது.
சாயங்காலம் கண்ணாடி முன்னாடி எப்படிப் பின்னினாளோ, அதே மாதிரி.
இறுக்கமா.
சீரா.

"அதையும் நான் இப்போதான் அவுத்தேன்."
"தலைவிரி கோலமா தூங்கக் கூடாது. அம்மா சொல்லுவாங்க."
"இது ஒரு முடிவே இல்லாத வேலை. நான் அவுக்கிறேன், நீ பின்னுற."
"உங்களுக்குப் பிடிச்ச வேலைதானே?"
அவன் தூக்கத்துலயே சிரிச்சான்.

கடைசிப் பின்னலைப் போட்டு, கட்டில்ல கிடந்த கருப்பு ரிப்பனைத் தேடி எடுத்து, முடிச்சுப் போட்டா.
தலையணையில உதிர்ந்திருந்த மல்லிகைப் பூக்களை ஒவ்வொண்ணா பொறுக்கி டப்பாவுல போட்டா.
தலையணைக்குக் கீழ இருந்த கொலுசை எடுத்து, மெதுவா, சத்தம் இல்லாம மறுபடியும் கால்ல மாட்டிக்கிட்டா.
முழங்கை கிட்ட நிறுத்தியிருந்த வளையல்களை மணிக்கட்டுக்கு இறக்கி விட்டா.
கலைஞ்ச கட்டில் விரிப்பை இழுத்து, சுருக்கம் இல்லாமச் சரி பண்ணினா.
தரையில கிடந்த அவனோட லுங்கியையும் பனியனையும் எடுத்து, அவன் பக்கத்துல வெச்சா.
"போட்டுக்கோங்க. ராத்திரி குளிரும்."
"ம்ம்..."
அவன் தூக்கக் கலக்கத்துல அதைப் போட்டுக்கிட்டான்.

இப்போ அவளைப் பாத்தா, அந்த ரூம்ல ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி எதுவுமே நடக்காத மாதிரி இருந்துச்சு.
இறுக்கமான ஜடை.
ஒழுங்கான புடவை.
கால்ல கொலுசு.
கையில வளையல்.
நெத்தியில பொட்டு.
வகிட்டுல குங்குமம்.
காலையில கோலம் போட்ட அதே 'நல்ல பொண்ணு.'
ஆனா அவ கன்னத்துல இன்னும் ஒரு லேசான சிவப்பு.
அவ உதடு இன்னும் கொஞ்சம் வீங்கி.
அவ கண்ணுல இன்னும் கொஞ்சம் பளபளப்பு.
அது அவனுக்கு மட்டும்தான் தெரியும்.

அவ சிவா பக்கத்துல படுத்தா.
அவன் கை தானா அவ இடுப்பைச் சுத்தி வந்துச்சு.
இன்னொரு கை அவ ஜடையைத் தேடிப் பிடிச்சு, தன் கையில ஒரு சுத்து சுத்திக்கிட்டுச்சு.
தூக்கத்துலயும்.
அவ லேசா சிரிச்சுக்கிட்டா.
அவன் நெஞ்சுல தலையை வெச்சுக்கிட்டா.

அவன் இதயம் அடிக்கிற சத்தம்.
பக்கத்து ரூம்ல அத்தையோட குறட்டை.
ஃபேன் சத்தம்.
ரூம் முழுக்க மல்லிகை வாசம்.
மணி ஒன்பதரை.

அவன் மூச்சு மெதுவா, சீரா மாறுச்சு.
தூங்கிட்டான்.
அவ இன்னும் கொஞ்ச நேரம் முழிச்சிருந்தா.
அவன் முகத்தைப் பாத்துக்கிட்டு.
அந்த ஜீரோ வாட் வெளிச்சத்துல.
அப்புறம் அவ கண்ணும் மெதுவா மூடிச்சு.

வீட்டுல கடைசியாத் தூங்குறவ அவதான்.
எப்பவும்.

இப்போதைக்கு, கவிதாவோட வாழ்க்கை ரொம்ப சிம்பிள்.
சந்தோஷமானது.
முழுமையானது.

அவகிட்ட எந்த ரகசியமும் இல்ல.
[+] 8 users Like yazhiniram's post
Like Reply
2,660 views


Messages In This Thread
பால் வாசம் - by yazhiniram - 14-11-2026, 11:51 AM
RE: பால் வாசம் - by yazhiniram - 14-11-2026, 01:59 PM
RE: பால் வாசம் - by yazhiniram - 14-11-2026, 02:01 PM
RE: பால் வாசம் - by manithanhere - 14-11-2026, 02:29 PM
RE: பால் வாசம் - by DoctorDoom - 14-11-2026, 03:32 PM
RE: பால் வாசம் - by Urupudathavan - 14-11-2026, 09:09 PM
RE: பால் வாசம் - by Shajith - 14-11-2026, 11:29 PM
RE: பால் வாசம் - by subbulakshumi - 15-11-2026, 09:00 AM
RE: பால் வாசம் - by Kai 007 - Yesterday, 07:11 AM
RE: பால் வாசம் - by Priyaram - 3 hours ago



Users browsing this thread: 4 Guest(s)