[yazhiniram]

பொறுப்புத் துறப்பு:

'பால் வாசம்' என்ற இந்தக் கதை முற்றிலும் கற்பனை. இதில் இடம்பெறும் கதாபாத்திரங்கள், சம்பவங்கள், இடங்கள், உரையாடல்கள் மற்றும் கருத்துக்கள் அனைத்தும் கற்பனை மட்டுமே. இவை எந்த ஒரு நிஜ வாழ்க்கை நபர், நிகழ்வு, அமைப்பு, சமூகம் அல்லது சூழ்நிலையுடனும் தொடர்புடையவை அல்ல. ஏதேனும் ஒற்றுமை தோன்றினால் அது முற்றிலும் தற்செயலானதாகவே கருத வேண்டும்.

இந்தக் கதையில் இடம்பெறும் கதாபாத்திரங்களின் கருத்துகள், செயல்கள், முடிவுகள் மற்றும் வாழ்க்கைத் தேர்வுகள் அவர்களுக்குரியவை மட்டுமே. அவை தனிப்பட்ட கருத்துகள், நம்பிக்கைகள் அல்லது நிலைப்பாடுகளாகக் கருதப்படக்கூடாது.

இந்தக் கதை எந்தவொரு செயலையும், உறவுமுறையையும், வாழ்க்கை முறையையும் ஊக்குவிக்கவோ, ஆதரிக்கவோ அல்லது பரிந்துரைக்கவோ உருவாக்கப்படவில்லை. இது முழுமையாக கற்பனை அடிப்படையிலான ஒரு படைப்பு மட்டுமே.

இந்தக் கதை ஒரு Slow Build / Slow Burn நடைமுறையில் எழுதப்பட்டுள்ளது. அதனால் கதையின் முன்னேற்றம் மெதுவாக அமையும். கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைகள், உணர்வுகள், ஆசைகள், குழப்பங்கள் மற்றும் அவர்களுக்குள் நிகழும் மாற்றங்கள் படிப்படியாக உருவாகும் வகையில் கதை நகரும்.

அதன் காரணமாக சில உணர்வுகள், சிந்தனைகள் அல்லது மனப்போராட்டங்கள் மீண்டும் வருவது போல வாசகர்களுக்குத் தோன்றலாம். அது கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் பயணத்தையும் அவர்களின் உணர்ச்சி வளர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் எழுதப்பட்டுள்ளது.
இந்தக் கதை வெறும் காமக் காட்சிகளை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டு எழுதப்படவில்லை. கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகள், உறவுகள், மனநிலைகள், ஆசைகள், குற்ற உணர்வுகள், உளவியல் போராட்டங்கள் மற்றும் அவர்கள் எடுக்கும் முடிவுகளின் தாக்கங்களும் கதையின் முக்கிய பகுதிகளாக இடம்பெறுகின்றன. எனவே, இந்தக் கதையை ஒரு முழுமையான படைப்பாக வாசிக்குமாறு வாசகர்கள் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்.

இந்தக் கதை வயது வந்தவர்களுக்கான (Adult) மட்டுமே. இதில் காதல், உடலுறவு, காம உணர்வுகள் மற்றும் முதிர்ந்த வாசகர்களுக்கான கருப்பொருள்கள் இடம்பெறும்.

எனவே, இந்தக் கதை 21 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு மட்டுமே எழுதப்பட்டுள்ளது.
21 வயதிற்குக் குறைவானவர்கள் இந்தக் கதையை வாசிப்பதைத் தவிர்க்குமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்.

இந்தக் கதையை வாசிப்பது முற்றிலும் வாசகரின் தனிப்பட்ட விருப்பத்திற்கும் பொறுப்பிற்கும் உட்பட்டது.

நன்றி

---

நாயகி அறிமுகம்:

2000-ம் வருஷம்.
தேன்மலைபுரம் ஒரு சின்ன கிராமம்.
மெயின் ரோட்டுல இருந்து உள்ள திரும்பினா, ஒரு குறுகலான தார் ரோடு.
அது முடியுற இடத்துல பிள்ளையார் கோவில் தெரு.
வரிசையா வீடுகள்.
ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் ஒரு இரும்பு கேட், ஒரு சின்ன வாசல், ஒரு துளசி மாடம்.
தெரு முனையில ஒரு சின்ன பிள்ளையார் கோவில்.
பக்கத்துல ஒரு அரசமரம்.

காலையில அஞ்சரை மணி வரைக்கும் அந்தத் தெரு முழுசா தூங்கும்.
ஒரு வீட்டுலயும் லைட்டு எரியாது.
ஒரு நாய் கூட குரைக்காது.
அஞ்சரைக்கு ஒரு சைக்கிள் பெல் அடிக்கும்.
அதுக்கப்புறம்தான் அந்தத் தெரு கண்ணைத் திறக்கும்.

ஆனா அந்த பெல்லுக்கு முன்னாடியே, அந்தத் தெருவுல ஒரு வீட்டுல மட்டும் ஒருத்தி முழிச்சிருப்பா.


சனிக்கிழமை.
காலையில அஞ்சு மணி.

கவிதா கண்ணைத் திறந்தா.
அலாரம் இல்ல.
அவளுக்கு அது தேவைப்பட்டதே இல்ல.
அம்மா வீட்டுல இருந்தே இந்தப் பழக்கம்.
"வீட்டுல முதல்ல எழுந்திரிக்கிறவதான் அந்த வீட்டுக்கு லட்சுமி"ன்னு அவங்க அம்மா சொல்லிச் சொல்லி வளத்தது.
அவங்க அம்மா ஒரு ஸ்கூல் டீச்சர்.
சொல்லிக் குடுக்கிறதுல ஒரு நாளும் தப்பினதில்ல.

ரூம் இன்னும் இருட்டு.
ஜன்னல் இடுக்கு வழியா தெரு லைட்டோட மஞ்சள் வெளிச்சம் ஒரு கோடா உள்ள விழுந்திருந்துச்சு.
பக்கத்துல சிவா.
குப்புறப் படுத்து, தலையணையைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு, வாயைத் திறந்து தூங்கிக்கிட்டு இருந்தான்.
ஒரு கை அவ இடுப்பு மேல.
இன்னொரு கை...
அவ ஜடையைப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவ லேசா சிரிச்சுக்கிட்டா.
தூக்கத்துல கூட விட மாட்டான்.
ராத்திரி தூங்கும்போது அவ ஜடையை அவன் கையில ஒரு சுத்து சுத்திக்கிட்டுதான் தூங்குவான்.
'நான் ராத்திரி ஓடியா போக போறேன்?'னு கேட்டா, 'உன் ஜடை என் கையில இருந்தா நீ எங்க போவ?'ன்னு சிரிப்பான்.
இருபத்தெட்டு வயசு ஆம்பளை.
ஆனா சில நேரம் பத்து வயசுப் பையன் மாதிரி.

அவ அவன் விரல்களை ஒவ்வொண்ணா மெதுவாப் பிரிச்சு, ஜடையை விடுவிச்சா.
அவன் முணுமுணுத்தான்.
"ம்ம்... கவி..."
"தூங்குங்க. இன்னும் ரெண்டு மணி நேரம் இருக்கு."
"ம்ம்..."
அவன் தலையணைக்குள்ள இன்னும் ஆழமா முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டான்.
அவ அவன் தலைமுடியை ஒரு தடவை கோதி விட்டா.
அப்புறம் எழுந்தா.

முதுகுல அவ ஜடை கனமா சரிஞ்சு விழுந்துச்சு.
இடுப்பைத் தாண்டித் தொங்குற ஜடை.
அடர்த்தியா, கருப்பா, இறுக்கமா.
முனையில ஒரு ரிப்பன்.
ராத்திரி அவன் அவுத்து விட்டாலும், தூங்குறதுக்கு முன்னாடி அவ மறுபடியும் பின்னிக்கிட்டுதான் படுப்பா.
தலைவிரி கோலமா தூங்குறதும், தலைவிரி கோலமா ஒருத்தர் முன்னாடி நிக்கிறதும் அவளுக்குப் பிடிக்காது.
அந்த ஜடைதான் அவளோட பெருமை.
அந்த வீட்டுல அவளுக்கு மட்டும் சொந்தமான ஒண்ணு.

அவ கதவைச் சத்தம் வராமத் திறந்தா.
பக்கத்து ரூம்ல அத்தையோட லேசான குறட்டை.
இந்த வீட்டுல ரெண்டு ரூமுக்கும் நடுவுல ஒரு மெல்லிசான சுவர் மட்டும்தான்.
அதனால இங்க எல்லாமே மெதுவாதான் நடக்கணும்.
கதவைத் திறக்கிறது.
பாத்திரம் வைக்கிறது.
நடக்கிறது.
சிரிக்கிறது கூட.
இந்த எட்டு மாசத்துல அவ முதல்ல கத்துக்கிட்ட பாடம் அதுதான்.

பாத்ரூம்ல முகத்துல ஜில்லுனு தண்ணியை அடிச்சுக் கழுவினா.
கண்ணாடியில ஒரு தடவை பாத்தா.
தூக்கம் கலைஞ்ச முகம்.
வகிட்டுல நேத்து வெச்ச குங்குமம் லேசா மங்கியிருந்துச்சு.
அதை விரலால சரி பண்ணினா.
புடவையை ஒரு தடவை அவுத்து, மறுபடியும் சுத்தி, கொசுவத்தை அவசர அவசரமா மடிச்சு இடுப்புல சொருகினா.
முந்தானையை இழுத்து தோள்ல போட்டா.
குளியல் அப்புறம்.
இப்போ கோலம்.


வெளிய இன்னும் இருட்டு.
தெரு லைட்டு மஞ்சளா எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
குளிர்ந்த காத்து.
அவ இரும்பு கேட்டை "கிர்ர்"னு சத்தம் வராம, லேசா மேல தூக்கித் திறந்தா.
அதுக்கும் ஒரு டெக்னிக் இருக்கு.
கல்யாணமாகி வந்த முதல் வாரத்துல, அவ கேட்டைத் திறந்த சத்தத்துக்கு அத்தை எழுந்து வந்து, "என்னம்மா, ஊரையே எழுப்புறியா?"ன்னு கேட்டாங்க.
அன்னிக்கு அவளுக்கு அழுகையே வந்துருச்சு.
மறுநாள்ல இருந்து அவ கத்துக்கிட்டா.

தெரு முழுக்க அமைதி.
எந்த வீட்டு வாசல்லயும் இன்னும் கோலம் விழல.
அவதான் முதல் ஆளு.
அது அவளுக்கு ஒரு சின்ன சந்தோஷம்.
யாருக்கும் தெரியாத சந்தோஷம்.

வாளியில தண்ணி எடுத்து, சாணி கரைச்சு வாசல் முழுக்கத் தெளிச்சா.
ஈர மண் வாசனை மேல எழும்புச்சு.
கோலப் பொடி டப்பாவை எடுத்துக்கிட்டு குனிஞ்சு உக்காந்தா.
குனியும்போது ஜடை முதுகுல இருந்து வழுக்கி முன்னாடி வந்து, ஈரத் தரையைத் தொடப் பாத்துச்சு.
அவ டக்குனு அதைப் பிடிச்சு, தோள் மேல ஒரு சுத்து சுத்திப் போட்டுக்கிட்டா.
இவ்ளோ நீளமான ஜடையோட கோலம் போடுறதுக்கே ஒரு தனி டெக்னிக் வேணும்.

புள்ளி வெச்சா.
ஒண்ணு, ரெண்டு, மூணு...
விரல் இடுக்குல பொடியை வெச்சு, லேசா நசுக்கி, ஒவ்வொரு புள்ளியும் ஒரே அளவுல.
அப்புறம் கோடு.
புள்ளியைச் சுத்தி வளைஞ்சு, மடிஞ்சு, ஒண்ணோட ஒண்ணு பின்னி.
அவ கை அதுல ஒரு தாளத்தோட அசைஞ்சுது.

ஒரு இடத்துல கோடு லேசா ஆடிடுச்சு.
அவ உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டா.
கையால அதைத் தேச்சு அழிச்சு, மறுபடியும் போட்டா.
அம்மா வீட்டுல அவ போட்ட கோலத்தை யாரும் குறை சொன்னதில்ல.
இங்க ஒவ்வொரு கோலத்தையும் அத்தை பாப்பாங்க.
ஒவ்வொரு கோட்டையும்.
அழிச்சுப் போட்ட தடம் லேசாத் தெரிஞ்சுது.
'அத்தை கண்ணுல படக் கூடாது பிள்ளையாரே.'

கோலம் முடிஞ்சது.
எழுந்து நின்னு ஒரு அடி பின்னாடி வந்து பாத்தா.
சின்னதா, சுத்தமா, அழகா.
இருட்டுல அந்த வெள்ளைக் கோடுகள் மினுங்குச்சு.
அவ கையில ஒட்டியிருந்த பொடியைப் புடவை ஓரத்துல தட்டி விட்டா.

5:20:
உள்ள போனா.
அடுப்பைப் பத்த வெச்சு, தண்ணி கொதிக்க வெச்சா.
காபி ஃபில்டர்ல பொடியைப் போட்டு, கொதிக்கிற தண்ணியை ஊத்தினா.
டிகாக்ஷன் சொட்டு சொட்டா இறங்க ஆரம்பிச்சுது.
அந்த வாசம் கிச்சன் முழுக்கப் பரவுச்சு.

5:28:
வாசப் படியில வெச்சிருந்த பித்தளைச் சொம்பை எடுத்தா.
நேத்து ராத்திரியே புளி போட்டுத் தேச்சு வெச்சது.
இருட்டுலயும் மின்னுச்சு.
கேட்டுக்கு வந்து நின்னா.


5:30:
தெருமுனையில இருந்து அந்தச் சத்தம்.

"ட்ரிங்... ட்ரிங்..."

கவிதாவுக்கு அந்தச் சத்தம் கேக்காம ஒரு நாள் கூடப் போனதில்ல.
எட்டு மாசம்.
மழை பெஞ்ச நாள்ல கூட.
தீபாவளி அன்னிக்கு கூட.
இந்தத் தெருவுல எந்தக் கடிகாரம் வேணாலும் தப்பலாம்.
அந்த பெல் தப்பாது.

தெருமுனையில, கோவில் கிட்ட, ஒரு சைக்கிள் திரும்பி வந்துச்சு.
பழைய சைக்கிள்.
ரெண்டு பக்கமும் பெரிய அலுமினிய பால் கேன்கள் தொங்கிக்கிட்டு, சைக்கிள் ஆட ஆட அதுவும் ஆடிக்கிட்டு.
அதை மிதிச்சுக்கிட்டு வந்தது முத்து.

அந்தப் பெல் சத்தம் கேட்டதும், தெரு மெதுவா கண்ணைத் திறக்க ஆரம்பிச்சுது.
ஒவ்வொரு வீட்டுலயும் லைட்டு எரிஞ்சுது.
கதவு திறக்கிற சத்தம்.
கேட்டுக்குக் கேட் சொம்புகள், செம்புகள், டம்ளர்கள்.

முதல் வீடு கோவிலுக்குப் பக்கத்துல இருக்கிற கமலா பாட்டி வீடு.
பாட்டி கையில ஒரு சின்ன செம்போட நின்னாங்க.
"வந்துட்டியா அப்பாவி?"
"வந்துட்டேன் பாட்டி. நீங்க எப்படி இருக்கீங்க? முட்டி வலி பரவாயில்லையா?"
"உன் பாலைக் குடிச்சாதான் வலி வருது. தண்ணி கலக்காதன்னு எத்தனை தடவை சொல்றது?"
"ஐயோ பாட்டி, நம்ம லட்சுமி மாடு மேல சத்தியமா. அவ கேட்டா அழுதுடுவா."
"மாட்டு மேல சத்தியம் பண்றான் பாரு. அப்பாவி."
பாட்டி சிரிச்சாங்க.
அவனும் சிரிச்சான்.
கவிதா தூரத்துல இருந்து அதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தா.

எதிர் வீட்டு கேட்ல ஒரு சின்னப் பையன், தூக்கக் கலக்கத்துல, அம்மாவோட புடவையைப் பிடிச்சுக்கிட்டு நின்னான்.
முத்து சைக்கிளை நிறுத்தினதும் அவன் தன் வாயாலயே "ட்ரிங் ட்ரிங்"னு பெல் அடிச்சுக் காட்டினான்.
"மாமா! மக்கு மாமா!"
அவங்க அம்மா பையன் தலையில லேசா ஒரு தட்டு தட்டினாங்க.
ஆனா அவங்களும் சிரிச்சாங்க.
"சும்மா இருடா."
முத்து பையனுக்கு ஒரு கண்ணடிச்சுக் காட்டினான்.
"நாளைக்கு உனக்கு கன்னுக்குட்டியைக் காட்டுறேன்டா. ஆனா அம்மா சொல்றதைக் கேக்கணும்."
பையன் கண்ணு விரிஞ்சுது.

தெரு முழுக்க அவனை அப்படித்தான் கூப்பிடும்.
'அப்பாவி முத்து. மக்கு முத்து.'
பாட்டிங்க அப்படிக் கூப்பிடுவாங்க.
பசங்க அப்படிக் கூப்பிடுவாங்க.
சில வீட்டு ஆம்பளைங்க கூட, "டேய் மக்கு, இன்னிக்கு பால் கொஞ்சம் தண்ணியா இருக்கே"ன்னு கிண்டல் பண்ணுவாங்க.
அவன் எதுக்கும் கோபப்பட மாட்டான்.
சிரிப்பான்.
"அண்ணே, மாடு இன்னிக்கு டயட்ல இருக்கு"ன்னு ஏதாவது சொல்லுவான்.
எல்லாரும் சிரிப்பாங்க.

கவிதாவுக்கு அவனைப் பத்தித் தெரிஞ்சது கொஞ்சம்தான்.
அதுவும் அத்தை சொன்னதுதான்.
ஊரோட கடைசி எல்லையில, வயக்காட்டுக்குப் பக்கத்துல ஒரு ஓட்டு வீடு.
அதுல அவனும், அவங்க அம்மாவும், நாலு மாடும்.
இன்னும் கல்யாணம் ஆகல.
"நல்ல பையன்தான். ஆனா யாரு பொண்ணு குடுப்பா? பால்காரன். ஓட்டு வீடு."
அத்தை ஒரு தடவை சாப்பிடும்போது சொன்னாங்க.
சொல்லிட்டு அடுத்த வாய் சோறு போட்டுக்கிட்டாங்க.
அவ்ளோதான் அவனைப் பத்தின பேச்சு.

ஆனா கவிதாவுக்கு அந்த 'அப்பாவி, மக்கு'ங்கிற வார்த்தை எப்பவும் கொஞ்சம் உறுத்தும்.
ஏன்னு அவளுக்கே தெரியாது.
அவன் யாருக்கும் எந்தக் கெடுதலும் பண்ணல.
தினமும் மூணரை மணிக்கு எழுந்து, மாட்டைக் கறந்து, ஊர் முழுக்க சைக்கிள் மிதிச்சு பால் ஊத்துறான்.
பாட்டிங்க முட்டி வலியை ஞாபகம் வெச்சுக் கேக்குறான்.
பசங்களுக்குக் கன்னுக்குட்டியைக் காட்டுறேன்னு சொல்றான்.
அது எப்படி அப்பாவித்தனம் ஆகும்?
அவங்க அப்பா ஒரு தடவை சொல்லுவாரு.
'உழைச்சு சாப்பிடுறவனைக் கிண்டல் பண்ணக் கூடாதும்மா. அந்த கைதான் நம்ம வீட்டுக்கு சோறு போடுது.'
அதனால அவ ஒரு நாளும் அவனைக் கிண்டல் பண்ணினதில்ல.
அவனைப் பத்தி ஒரு ஜோக் கூடச் சொன்னதில்ல.
'அப்பாவி, இல்ல மக்கு'ன்னு ஒரு தடவை கூட வாயால சொன்னதில்ல.

அவளுக்கு அவன் யாரு?
ஒரு சாதாரண மனுஷன்.
நல்ல, நாணயமான மனுஷன்.
தினமும் அஞ்சரை மணிக்கு வர்ற அந்த பெல் சத்தத்தோட ஒரு பகுதி.
கோவில் மணி மாதிரி.
அவ்ளோதான்.
அதுக்கு மேல அவனைப் பத்தி யோசிக்க அவளுக்கு ஒரு காரணமும் இருந்ததில்ல.

சைக்கிள் இன்னும் ரெண்டு வீடு தள்ளி இருந்துச்சு.
அவ சொம்பைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டு கேட்ல நின்னா.
தலையை லேசாக் குனிஞ்சுக்கிட்டு.
அது அவளுக்கு அவனைப் பிடிக்காததுனால இல்ல.
அது அவ வளந்த விதம்.
வெளி ஆம்பளை முன்னாடி கண்ணைத் தாழ்த்தி நிக்கணும்.
முகத்தை நேரா ரொம்ப நேரம் பாக்கக் கூடாது.
அவங்க அம்மா சொல்லிக் குடுத்தது.
அவ அப்பா வீட்டுக்கு வர்ற பால்காரர்கிட்ட கூட அவங்க அம்மா அப்படித்தான் நிப்பாங்க.
அவளும் அப்படியே.

சைக்கிள் அவ கேட் முன்னாடி வந்து நின்னுச்சு.
ஸ்டாண்ட் போடுற சத்தம்.

"வாங்க."
அவ மெதுவாச் சொன்னா.
எப்பவும் போல.

"வணக்கம்மா."
முத்து சிரிச்ச முகத்தோட கேன் மூடியைத் திறந்தான்.

அவ கண்ணு அவன் முகத்துல ஒரு செகண்ட் பட்டுச்சு.
கருப்பான முகம்.
ஒல்லியான கன்னம்.
அடர்த்தியான மீசை.
முப்பது முப்பத்திரண்டு வயசு இருக்கும்.
மடிச்சுக் கட்டின லுங்கி.
அரைக்கை சட்டை, அதுல ஒரு பட்டன் போடல.
தோள்ல ஒரு துண்டு.
அவ கண்ணு அதுக்குள்ள சொம்புக்கு இறங்கிடுச்சு.
அதுக்கு மேல அவ பாக்கல.

அவன் அளவு டம்ளரை கேனுக்குள்ள முக்கி எடுத்தான்.
"இன்னிக்கு காமாட்சி மாடு ரொம்ப அடம் பிடிச்சுதும்மா. கால்ல உதைச்சு, சொம்பையே தட்டி விட்டுடுச்சு. அரை லிட்டர் பால் மண்ணுல போச்சு."
ஒரு டம்ளர் பால் சொம்புக்குள்ள விழுந்துச்சு.
நுரைச்சுது.
"அச்சோ..." கவிதா மெதுவாச் சொன்னா. "உங்களுக்கு அடி ஏதும் படலையே?"
அவ கேட்டது ரொம்ப சாதாரணமா.
யாருக்கு அடிபட்டாலும் அவ அப்படித்தான் கேப்பா.
முத்து ஒரு செகண்ட் அவளைப் பாத்தான்.
"இல்லம்மா. எனக்கு ஒண்ணும் ஆகல. அது என்னை உதைக்காது. சும்மா கோபம் காட்டும், அவ்ளோதான்."
"ம்ம்."

ரெண்டாவது டம்ளர்.
சொம்புல பால் நிறைஞ்சுது.
அந்த வாசம் மேல எழுந்து வந்துச்சு.
புது பால் வாசம்.
லேசா ஒரு சூடு. லேசா ஒரு இனிப்பு.
கவிதா அதை ஒரு மூச்சு இழுத்துக்கிட்டா.
அவளுக்கு அந்த வாசம் ரொம்பப் பிடிக்கும்.
காலையில அவ மோந்து பாக்குற முதல் வாசம் அதுதான்.
சாயங்காலத்துக்கு மல்லிகை.
காலைக்கு இந்தப் பால் வாசம்.

"இன்னும் கொஞ்சம் ஊத்தட்டுமாம்மா? சனிக்கிழமை, ஐயாவுக்கு பாயசம் ஏதாவது..."
"போதும், நன்றி."
அவ சொம்பை மெதுவா இழுத்துக்கிட்டா.

"சரிம்மா."
அவன் கேன் மூடியைப் போட்டான்.

அவ திரும்பினா.
மூணே அடி.
வாசப் படி.
கதவு.

முழுசா ஒரு நிமிஷம் கூட ஆகல.
தினமும் இதேதான்.
"வாங்க."
"போதும், நன்றி."
சில நாள் "ம்ம்."
சில நாள் "சரிங்க."
அதுக்கு மேல அவ பேசினதில்ல.
அவன்கிட்ட மட்டும் இல்ல.
தெருவுல யார்கிட்டயும் அவ அதிகம் பேச மாட்டா.
பேப்பர் போடுற பையன்கிட்ட, காய்கறி வண்டிக்காரர்கிட்ட, பூக்காரம்மாகிட்ட.
எல்லார்கிட்டயும் அதே மாதிரி.
மரியாதையா.
ரெண்டு வார்த்தை.
எப்பவும் "நீங்க. சரிங்க."

காசு பத்தின பேச்சும் அவளுக்கு இல்ல.
ஞாயித்துக்கிழமை காலையில அத்தையே கணக்கு நோட்டோட வாசலுக்கு வருவாங்க.
"இந்த வாரம் புதன்கிழமை பால் கொஞ்சம் தண்ணியா இருந்துச்சுடா. அதுக்கு அஞ்சு ரூபா கம்மி."
"ஐயோ அம்மா, புதன்கிழமை மழைம்மா, மாடு..."
"மழை பெஞ்சா மாடு தண்ணியா கறக்குமா?"
ஒவ்வொரு ரூபாக்கும் ஒரு சண்டை.
கடைசியில அத்தை சொன்ன கணக்குதான் நிக்கும்.
அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே வாங்கிட்டுப் போவான்.
கவிதா உள்ள இருந்து அதைக் கேப்பா.
அவனுக்காக ஒரு சின்ன பரிதாபம் வரும்.
அவ்ளோதான்.

பின்னாடி பெல் சத்தம் அடுத்த கேட்டுக்கு நகர்ந்துச்சு.
"ட்ரிங்... ட்ரிங்..."
அவ கதவைச் சாத்தினா.
அவ மனசுல அவன் இப்போ இல்ல.
பால் இருந்துச்சு.
அவ்ளோதான்.


பாலை அடுப்புல வெச்சா.
பொங்கி வர்ற வரைக்கும் பக்கத்துலயே நின்னா.
பால் பொங்கினா வீட்டுக்கு நல்லதுன்னு சொல்லுவாங்க.
ஆனா பொங்கி வழிஞ்சா அத்தைக்குப் பிடிக்காது.
அவ அடுப்பைச் சரியா ஒரு செகண்ட் முன்னாடி குறைச்சா.
பால் நுரை மேல எழும்பி, விளிம்பைத் தொட்டு, மறுபடியும் அடங்குச்சு.
அவளுக்கு உதட்டுல ஒரு சின்ன வெற்றிச் சிரிப்பு.

அப்புறம் குளியல்.
குளிச்சு, வேற ஒரு காட்டன் புடவை.
இளம் நீல நிறம், சின்னச் சின்ன வெள்ளைப் பூ போட்டது.
முடியைத் துவட்டி, ஜடையைப் பிரிக்காம, மேல ஈரத்தை மட்டும் துடைச்சா.
சாமி ரூம்ல விளக்கேத்தினா.
பிள்ளையார் படத்துக்கு முன்னாடி கையைக் கூப்பி நின்னா.
தினமும் அதே வேண்டுதல்.
'எல்லாரையும் நல்லா வெச்சுக்கோ.'
அப்புறம், கொஞ்சம் தயங்கி, இன்னொண்ணு.
'சீக்கிரம் ஒரு நல்ல சேதி குடு.'

வெளிய வந்து துளசி மாடத்துக்குத் தண்ணி ஊத்தினா.
மூணு தடவை சுத்தி வந்தா.
அதுக்குள்ள தெரு முழுசா முழிச்சிருந்துச்சு.
ரேடியோவுல சுப்ரபாதம்.
பக்கத்து வீட்டு வாசல்ல யாரோ பல்லு விளக்குற சத்தம்.

அப்புறம் அவ மதியச் சமையலுக்கு காய் நறுக்க உக்காந்தா.
வெண்டைக்காய்.
ஒவ்வொண்ணையும் ஒரே அளவுல, சின்ன வட்டமா.
ஆறரை மணி வரைக்கும் அவளுக்குச் சொந்தமான நேரம் இது.
யாரும் ஒண்ணும் கேக்க மாட்டாங்க.
யாரும் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டாங்க.
அவ, அவ கை, அந்த அமைதி.


ஆறரை மணிக்கு அத்தையோட ரூம் கதவு திறந்துச்சு.

சரோஜா அத்தை.
அறுபத்திரெண்டு வயசு.
புருஷன் போய் பன்னிரண்டு வருஷம் ஆச்சு.
ரெண்டு பொண்ணுங்களையும் கட்டிக் குடுத்துட்டாங்க.
ஒருத்தி மதுரையில, இன்னொருத்தி திருச்சியில.
அவங்க அவங்க புருஷன் வீட்டுல.
கடைசியாப் பொறந்தவன் சிவா.
ஒரே ஆம்பளைப் புள்ள.
அத்தைக்கு அவன்தான் உலகம்.

முட்டி வலியால அத்தை மெதுவாதான் நடப்பாங்க.
ஒவ்வொரு அடிக்கும் சுவரைப் பிடிச்சுக்கிட்டு.
ஆனா அவங்க நடக்கும்போதே வீட்டுல ஒரு ஒழுங்கு வந்துடும்.
வெளிர் நிறப் புடவை.
நெத்தியில விபூதி.

"கோலம் போட்டாச்சா?"
முதல் கேள்வி.
தினமும்.
"போட்டாச்சு அத்தை."

அத்தை மெதுவா, சுவரைப் பிடிச்சுக்கிட்டு வாசலுக்குப் போனாங்க.
கவிதா அடுப்பு பக்கத்துல நின்னுக்கிட்டே மூச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டு காத்திருந்தா.
அந்த அழிச்ச தடம்...
ஒரு நிமிஷம்.
அத்தை திரும்பி வந்தாங்க.
"நல்லா இருக்கு."
கவிதாவுக்குள்ள ஒரு சின்ன சந்தோஷம் துள்ளுச்சு.
"ஆனா வலது பக்க மூலையில ஒரு கோடு அழிச்சுப் போட்டிருக்க. தடம் தெரியுது. அடுத்த தடவை கையைத் தூக்காம ஒரே இழுப்பா இழு."
"சரி அத்தை."
'எப்படித்தான் கண்டுபிடிக்கிறாங்களோ.'
ஒரு பாராட்டு வந்தா, கூடவே ஒரு திருத்தமும் வரும்.
அதுதான் சரோஜா அத்தை.
எட்டு மாசத்துல கவிதா அதுக்குப் பழகிட்டா.
இப்போ அது வலிக்கிறதில்ல.
சில நேரம் சிரிப்புதான் வரும்.

காபியை டம்ளர் டபராவுல ஆத்தி, நுரையோட அத்தை கையில குடுத்தா.
அத்தை ஒரு மிடறு குடிச்சாங்க.
"சர்க்கரை சரியா இருக்கு."
அதுவும் ஒரு பாராட்டுதான்.
அத்தையோட பாஷையில.

அத்தை சுவர்ல மாட்டியிருந்த தினசரி காலண்டர்ல ஒரு தாளைக் கிழிச்சாங்க.
தேதியைப் பாத்தாங்க.
அவங்க விரல் அந்தத் தாள் மேல ஒரு செகண்ட் நின்னுச்சு.

கவிதாவுக்குள்ள ஏதோ ஒண்ணு இறுகுச்சு.
அவளுக்குத் தெரியும்.
மாசத்துக்கு ஒரு தடவை வர்ற அந்த நாள்.
இன்னிக்குதான்.

அத்தை டம்ளரைக் கீழ வெச்சாங்க.
குரலைத் தாழ்த்தினாங்க.
அத்தை குரல் தாழும்போதுதான் கவிதாவுக்குப் பயமே.

"கவிதா..."
"சொல்லுங்க அத்தை."
"இந்த மாசமும்... இன்னும் விசேஷம் இல்லையே?"

அதே கேள்வி.
அதே மெதுவான குரல்.
அவ கண்ணைப் பாக்காம, டம்ளரைப் பாத்துக்கிட்டு.

"இல்ல அத்தை..."
அவ குரல் அவளுக்கே கேக்கல.
"ம்ம்."
அந்த ஒரு "ம்ம்"க்குள்ள ஆயிரம் வார்த்தை.
"எட்டு மாசம் ஆச்சும்மா."
"தெரியும் அத்தை."
"உன்னைக் குறை சொல்லல. தப்பா எடுத்துக்காத. உங்க பெரிய நாத்தனாருக்கு கல்யாணமான நாலாவது மாசமே நல்ல சேதி. சின்னவளுக்கு ஆறாவது மாசம். அதான் கேக்குறேன்."
கவிதா தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டா.
"நாங்களும் எதிர்பாத்துக்கிட்டுதான் இருக்கோம் அத்தை."
சொல்லும்போதே அவ கன்னம் சிவந்துச்சு.
மாமியார்கிட்ட இதைப் பத்திப் பேசுறதே அவளுக்கு அவ்ளோ கூச்சம்.

அத்தை ஒரு நிமிஷம் அமைதியா இருந்தாங்க.
"அடுத்த மாசமும் இப்படியே இருந்தா, டவுன்ல ஒரு லேடி டாக்டர் இருக்காங்க. ஒரு தடவை போய் பாத்துட்டு வந்துடலாம். சும்மா ஒரு செக்கப்புக்கு."
"சரி அத்தை."
"பயப்படாதம்மா. ஒண்ணும் இருக்காது. சில பேருக்குக் கொஞ்சம் லேட்டாகும், அவ்ளோதான்."
"ம்ம்."

அத்தை டம்ளரை எடுத்துக்கிட்டு ஹாலுக்குப் போனாங்க.
பேப்பர் வந்திருந்துச்சு.
அவங்க மூக்குக் கண்ணாடியை மாட்டிக்கிட்டு படிக்க ஆரம்பிச்சாங்க.

கவிதா அடுப்பு பக்கம் திரும்பிக்கிட்டா.
யாரும் பாக்கக் கூடாதுன்னு.
கண்ணுல லேசா ஒரு ஈரம்.
அதைப் புடவை முந்தானையால டக்குனு ஒத்திக்கிட்டா.

அத்தை கெட்டவங்க இல்ல.
அவங்க கேக்குறது ஒரு அம்மாவோட ஆசை.
வீட்டுக்கு ஒரே பையன்.
அவனுக்கு ஒரு வாரிசு.
அது கவிதாவுக்குப் புரியுது.
ஆனா ஒவ்வொரு மாசமும் அந்தக் கேள்வி வரும்போது, அது முந்தின மாசத்தைவிடக் கொஞ்சம் ஆழமாக் குத்துது.
மூணாவது மாசம் முதல் தடவை கேட்டப்போ, அவ வெட்கப்பட்டுக்கிட்டே "வரும் அத்தை"ன்னு சொன்னா.
அஞ்சாவது மாசம், "பாக்கலாம் அத்தை."
இப்போ "இல்ல அத்தை"ன்னு சொல்லவே தொண்டை அடைக்குது.

அவங்க எதையும் தள்ளிப் போடல.
சிவாவும் அவளும் ஆசையாத்தான் இருக்காங்க.
ரொம்பவே ஆசையா.
ஆனாலும் ஒவ்வொரு மாசமும் அந்த நாள் வரும்போது, அவ உடம்பு அவளுக்கு அதே பதிலைத்தான் சொல்லுது.
'இந்த மாசமும் இல்ல.'


ஏழு மணிக்கு ரூமுக்குள்ள இருந்து ஒரு சத்தம்.
"கவீஈஈ..."
மெதுவா, இழுத்து, ஒரு குழந்தை கூப்பிடுற மாதிரி.
"கவீஈ... காபீஈ..."

அத்தை பேப்பரைத் தாழ்த்தி ரூம் பக்கம் பாத்தாங்க.
"இருபத்தெட்டு வயசாச்சு. இன்னும் படுக்கையில இருந்தே காபி கேக்குறான் பாரு."
கவிதா சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டு டம்ளரை எடுத்தா.

சிவா கட்டில்ல உக்காந்திருந்தான்.
முடி கலைஞ்சு, ஒரு பக்கமா நிமிந்து நின்னுச்சு.
லுங்கி பாதி அவுந்து, பனியன் ஒரு பக்கம் தோள்ல இருந்து இறங்கி.
கண்ணு இன்னும் பாதிதான் திறந்திருந்துச்சு.

"குட் மார்னிங்," அவன் கொட்டாவி விட்டுக்கிட்டே சொன்னான்.
"குட் மார்னிங். போய் பல்லு விளக்குங்க முதல்ல."
"காபி."
"பல்லு."
"காபி முதல்ல, பல்லு அப்புறம். இது ஒரு சயின்டிஃபிக் பிராசஸ். இன்ஜினியரிங்ல சொல்லிக் குடுத்தாங்க."
"எந்த இன்ஜினியரிங்ல?"
"பம்ப் இன்ஜினியரிங். முதல்ல தண்ணி உள்ள போனாதான் மோட்டார் ஓடும்."
"நீங்க என்ன மோட்டாரா?"
"ஆமா. உனக்கு மட்டும் ஓடுற மோட்டார்."
அவ கையில இருந்த டம்ளரை அவன்கிட்ட நீட்டாம, பின்னாடி மறைச்சுக்கிட்டா.
"பல்லு விளக்கிட்டு வந்தாதான் காபி."
"அப்போ நான் இங்கயே உக்காந்திருப்பேன். நீ அந்தக் காபியை ஆறவிட்டா, அது உன் பாவம்."
"உங்க பாவம்."
"நம்ம பாவம்."

அவன் திடீர்னு கையை நீட்டி, அவ ஜடையைப் பிடிச்சு மெதுவா இழுத்தான்.
அவ லேசா முன்னாடி சாஞ்சா.
அவன் முகத்துக்குப் பக்கத்துல.
"ஆ... விடுங்க..."
"காபி குடு."
"அத்தை ஹால்லதான் இருக்காங்க..."
"அப்போ சத்தம் போடாம காபி குடு."

அவ முகத்தைப் பாத்ததும், அவன் சிரிப்பு மெதுவா மாறுச்சு.
அவன் கண்ணு அவ கண்ணைத் தேடுச்சு.
"என்ன ஆச்சு?"
"ஒண்ணும் இல்ல."
"கவி."
"..."
"அம்மா கேட்டாங்களா?"
அவ தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டா.
"ம்ம். அடுத்த மாசமும் இல்லன்னா டாக்டர்கிட்ட போகலாம்னு சொல்றாங்க."
சிவா ஜடையை விட்டுட்டு, அவ கையைப் பிடிச்சான்.
"போலாம். அதுல என்ன இருக்கு?"
"எனக்கு பயமா இருக்கு."
"எதுக்கு?"
"ஏதாவது... என்கிட்ட ஏதாவது பிரச்சனைன்னு சொல்லிட்டா?"
"அப்போ சரி பண்ணிக்கலாம். பம்ப் ரிப்பேர் மாதிரி."
"நான் என்ன பம்பா?"
"இல்ல. நீ என்னோட மோட்டாரோட பம்ப். ரெண்டும் சேந்தாதான் தண்ணி வரும்."
"ச்சீ..."
அவளுக்கு சிரிப்பு வந்துருச்சு.
அடக்கப் பாத்தா.
முடியல.
"பாத்தியா. சிரிச்சுட்டா," அவன் சொன்னான். "கவி, எட்டு மாசம்தான் ஆகுது. எங்க கம்பெனியில ராமசாமி அண்ணனுக்கு கல்யாணமாகி மூணு வருஷம் கழிச்சுதான் குழந்தை. இப்போ ரெட்டைக் குழந்தை. ராத்திரி தூங்கவே முடியலன்னு அழுறாரு."
"நிஜமாவா?"
"சத்தியமா. அதனால எனக்கு அவசரமே இல்ல. இப்போதைக்கு நீ மட்டும் போதும். நீதான் என் குழந்தை."
அவ அவனை நிமிந்து பாத்தா.
அவன் கண்ணுல குறும்பு இல்ல.
உண்மை இருந்துச்சு.
அவ டம்ளரை அவன் கையில குடுத்தா.
"பல்லு விளக்காம குடிச்சா நான் அத்தைகிட்ட சொல்லுவேன்."
"நீ சொல்ல மாட்ட."
"ஏன்?"
"ஏன்னா நீ என் கட்சி."
"இந்த வீட்டுல நான் எப்பவும் அத்தை கட்சிதான்," அவ கண்ணடிச்சுட்டுத் திரும்பினா.

அவ ரூம் கதவைத் தாண்டும்போது, பின்னாடி இருந்து அவன் ஜடையோட முனையை மறுபடியும் பிடிச்சு லேசா ஒரு இழு இழுத்தான்.
"ஆ...!"
"என்ன கவிதா?" ஹால்ல இருந்து அத்தை குரல்.
"ஒண்ணும் இல்ல அத்தை... கதவுல இடிச்சுக்கிட்டேன்."
ரூம்க்குள்ள இருந்து சிவா போர்வைக்குள்ள முகத்தைப் புதைச்சு சிரிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

கிச்சனுக்கு வந்தப்போ அவ உதட்டுல சிரிப்பு.
ஒரு நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி அவ தொண்டை அடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
இப்போ அது எங்க போச்சுன்னே தெரியல.
அவன் அப்படித்தான்.
எந்தக் கனத்தையும் ரெண்டு வார்த்தையில லேசாக்கிடுவான்.
அதுக்காகவே அவ அவனை இன்னும் அதிகமாக் காதலிச்சா.


ஏழரை மணிக்குள்ள எல்லாம் ரெடி.
இட்லி, தேங்காய்ச் சட்னி, சாம்பார்.
சிவாவுக்கு டிபன் கேரியர்ல வெண்டைக்காய்ப் பொரியல், தக்காளி சாதம், ஒரு சின்ன டப்பாவுல தயிர் சாதம்.
அவனுக்குத் தயிர் சாதம் இல்லாம மதியம் முடியாது.
அவ அதை ஒரு துணிப் பையில வெச்சு, கைப்பிடியை முடிச்சுப் போட்டா.

அவன் சாப்பிடுறதுக்கு முன்னாடியே, அவ அவனோட சட்டையை அயர்ன் பண்ணி கட்டில் மேல வெச்சிருந்தா.
பேண்ட்டை மடிச்சு வெச்சிருந்தா.
பைக் சாவியை டேபிள் மேல, அவன் கண்ணுல படுற மாதிரி வெச்சிருந்தா.
செருப்பை வாசப் படியில நேரா திருப்பி வெச்சிருந்தா.
அவன் ஒரு நாளும் எதையும் தேடினதில்ல.
அவ வந்த நாள்ல இருந்து.

சிவா சாப்பிட உக்காந்தப்போ, அத்தை பக்கத்துல உக்காந்து அவனுக்கு இட்லி வெச்சாங்க.
பையனுக்கு சாப்பாடு போடுறது மட்டும் அவங்க மருமக கையில குடுக்க மாட்டாங்க.
கவிதா அடுப்பு பக்கத்துல நின்னு சூடா இட்லி எடுத்துக் குடுத்தா.

"இன்னிக்கு சாயங்காலம் எப்போ வருவ?"
"ஏழு மணிக்குமா. சனிக்கிழமை கொஞ்சம் லோடு அதிகம்."
"சனிக்கிழமை கூட முழு நாளா? உங்க கம்பெனிக்காரனுக்கு மனசாட்சியே இல்லையா?"
"ஞாயித்துக்கிழமை லீவு குடுக்கிறான்லம்மா. அதுவே பெரிய விஷயம்."
"சரி சரி. சாப்பிடு. ஒழுங்கா மதியம் சாப்பிடு. டிபனை அப்படியே திருப்பிக் கொண்டு வராத."
"கவி செஞ்ச டிபனை யாராவது மிச்சம் வைப்பாங்களாம்மா?"
அத்தை கவிதாவைப் பாத்தாங்க.
அவங்க முகத்துல ஒரு சின்ன, ரொம்பச் சின்ன திருப்தி.
கவிதாவுக்கு அது தெரிஞ்சுது.
அவ தலையைக் குனிஞ்சு இட்லித் தட்டைப் பாத்துக்கிட்டா.

அத்தை தலை குனிஞ்சு சாம்பார் ஊத்தின அந்த ஒரு செகண்ட்ல, சிவா கவிதாவைப் பாத்து உதட்டை மட்டும் அசைச்சான்.
சத்தம் இல்லாம.
"மல்லிகைப்பூ."
அவ கண்ணை மட்டும் லேசா உருட்டினா.
'தெரியும்.'
அத்தை தலையைத் தூக்கினப்போ, ரெண்டு பேரும் ரொம்ப சீரியஸா அவங்க அவங்க இட்லியைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க.


எட்டே கால் மணி.

சிவா பைக்கை வெளிய தள்ளிக்கிட்டு வந்தான்.
கவிதா டிபன் பையை எடுத்துக்கிட்டு கேட் வரைக்கும் வந்தா.
கேட்டுக்கு வர்றதுக்கு முன்னாடி முந்தானையைத் தோள் மேல ஒழுங்கா இழுத்து விட்டுக்கிட்டா.
கேட் வரைக்கும் போனாலும் புடவை ஒழுங்கா இருக்கணும்.
அது அவளோட ரூல்.

அவன் பையை வாங்கி ஹேண்டில்ல மாட்டினான்.
"சாயங்காலம் மல்லிகைப்பூ நீங்கதான் வாங்கிட்டு வரணும்," அவ மெதுவாச் சொன்னா.
"எவ்ளோ?"
"ஒரு முழம்."
"ரெண்டு முழம் வாங்கிட்டு வர்றேன்."
"எதுக்கு ரெண்டு?"
"உன் ஜடைக்கு ஒரு முழம் பத்தாது. அது ஊர் எல்லை வரைக்கும் நீளம்."
"அப்போ ஒண்ணரை."
"மீதி அரை முழம்... ராத்திரி அவுக்கும்போது தலையணையில விழறதுக்கு," அவன் கண்ணடிச்சான்.
"போங்க! வேலைக்குப் போங்க முதல்ல!"
அவ முகம் சிவந்துச்சு.
அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணான்.

தெருவுல பைக் நகர்ந்துச்சு.
அவ கேட்ல நின்னு பாத்துக்கிட்டே இருந்தா.
தெருமுனையில, பிள்ளையார் கோவில் கிட்ட, அவன் திரும்பும்போது...

"பீப்... பீப்..."

ரெண்டு தடவை.
அது அவங்களுக்குள்ள ஒரு சின்ன ரகசியம்.
கல்யாணமான முதல் வாரத்துல இருந்து அவன் அப்படித்தான் பண்றான்.
'போயிட்டு வர்றேன்.'
தெருவுல யாருக்கும் அது தெரியாது.
அவளுக்கு மட்டும்தான்.
அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் அவ முகத்துல ஒரு சிரிப்பு மலரும்.
யாருக்கும் காட்டாத சிரிப்பு.
அவனுக்கு மட்டும் சொந்தமான சிரிப்பு.
அவன் அதைப் பாக்கக் கூட மாட்டான், தெரு முனையைத் தாண்டிட்டிருப்பான்.
ஆனாலும் அவ சிரிப்பா.
தினமும்.


பகல் முழுக்க வேலைதான்.
பாத்திரம் தேய்க்கிறது.
துணி துவைக்கிறது.
மாடிக்குக் கொண்டு போய் கொடியில காயப் போடுறது.
வீடு பெருக்குறது, துடைக்கிறது.
மதியச் சமையல்.
அந்த வீட்டுல சும்மா உக்காரக் கூடாது.
அதுவும் அத்தையோட ரூல்.

மதியம் சாப்பாடு முடிஞ்சதும், அத்தை தன் ரூமுக்குப் போய் படுத்தாங்க.
ஒரு மணியில இருந்து மூணு மணி வரைக்கும்.
அந்த ரெண்டு மணி நேரம் கவிதாவுக்கு இன்னொரு சொந்த நேரம்.

அவ ஹால்ல உக்காந்து, காலையில அத்தை படிச்சு மடிச்சு வெச்ச பேப்பரை எடுத்தா.
முதல் பக்கம் இல்ல.
சினிமா பக்கம் இல்ல.
நேரா கடைசிப் பக்கத்துக்குப் போனா.
சின்னச் சின்ன எழுத்துல வேலை விளம்பரங்கள்.

"தேவை: அக்கவுண்டன்ட். B.Com தேர்ச்சி. அனுபவம் தேவையில்லை. பெண்கள் விண்ணப்பிக்கலாம்."

அவ அந்த வரியை ஒரு தடவை படிச்சா.
இன்னொரு தடவை படிச்சா.
B.Com.
போன வருஷம்தான் அவ முடிச்சா.
காலேஜ்ல அக்கவுண்ட்ஸ்ல ஃபர்ஸ்ட் மார்க்.
ரிசல்ட் வந்த அன்னிக்கு அம்மா ஸ்கூல்ல எல்லாருக்கும் ஸ்வீட் குடுத்தாங்க.
"என் பொண்ணு ஒரு நாள் பெரிய ஆபீஸ்ல வேலை பாப்பா"ன்னு.
ரிசல்ட் வந்து ரெண்டு மாசத்துல கல்யாணம் பேசி முடிச்சாங்க.

[yazhiniram]

அறிமுகம் - Continuation 2:


பொண்ணு பாக்க வந்த அன்னிக்கு அத்தை ஒரே ஒரு விஷயம்தான் கேட்டாங்க.
"பொண்ணு வேலைக்குப் போகணும்னு ஆசைப்படுதா?"
அம்மா கவிதாவைப் பாத்தாங்க.
கவிதா தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டா.
"நம்ம வீட்டுப் பொண்ணுங்க வேலைக்குப் போனதில்ல. வீட்டுல இருந்தாலே போதும்."
கவிதா தலையாட்டினா.
அவ்ளோதான்.
யாரும் அவளைக் கேக்கல.
அவளும் சொல்லல.

இன்னிக்கு அவளுக்கு அதுல பெரிய வருத்தம் இல்ல.
சிவா இருக்கான்.
இந்த வீடு இருக்கு.
இந்த வாழ்க்கை அவளுக்குப் பிடிச்சிருக்கு.
ஆனா இந்த மாதிரி ஒரு விளம்பரத்தைப் பாக்கும்போது, மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் குரல்.
'ஒருவேளை...'
அவ்ளோதான்.
அது வந்துட்டுப் போயிடும்.

அவ பேப்பரை ஒழுங்கா மடிச்சு, முன்னாடி இருந்த மாதிரியே டேபிள் மேல வெச்சா.
எழுந்து போய், மாடியில காய்ஞ்ச துணிகளை எடுத்துக்கிட்டு வந்து மடிக்க உக்காந்தா.
சிவாவோட சட்டைகள்.
ஒவ்வொண்ணையும் காலரைச் சரி பண்ணி, கையை மடிச்சு, ஒரே அளவுல.
அவ கை மடிக்கும்போது, ஒரு சட்டையில அவனோட வாசம் இன்னும் லேசா இருந்துச்சு.
சோப்பையும் தாண்டி.
அவ அதை முகத்துக்குப் பக்கத்துல கொண்டு போய் ஒரு செகண்ட் மோந்து பாத்தா.
யாரும் பாக்கல.
அவ தனக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டா.


சாயங்காலம் நாலரைக்கு கவிதா மறுபடியும் குளிச்சா.
வெள்ளிக்கிழமை இல்லன்னாலும், சாயங்காலக் குளியல் அவ அம்மா வீட்டுப் பழக்கம்.
மெல்லிசான மஞ்சள் நிறக் காட்டன் புடவை.
சிவப்பு பார்டர்.
அதே நிறத்துல ஜாக்கெட்.

அப்புறம் கண்ணாடி முன்னாடி உக்காந்தா.
இது அவளோட தினசரிச் சடங்கு.

காலையில பின்னின ஜடையை அவுத்தா.
ஈரத்தை டவலால மெதுவா ஒத்தி எடுத்தா.
அப்புறம் சீப்பு.
முனையில இருந்து ஆரம்பிச்சு, சிக்கல் ஒவ்வொண்ணா பிரிச்சு, மெதுவா மேல ஏறி.
இடுப்பு தாண்டித் தொங்குற அடர்த்தியான முடி.
அவ உக்காந்திருந்தப்போ அது தரையைத் தொட்டுச்சு.
தலையில இருந்து முனை வரைக்கும் ஒரு கருப்பு அருவி மாதிரி.
அதைக் கொஞ்சம் தேங்காய் எண்ணெய் தொட்டு தடவினா.
அப்புறம் மூணு பாகமாப் பிரிச்சா.
வலது. இடது. நடு.
ஒண்ணு மேல ஒண்ணு.
இறுக்கமா. சீரா.
கழுத்துக்குக் கீழ இருந்து ஆரம்பிச்சு, தோள்பட்டை, முதுகு, இடுப்பு, அதையும் தாண்டி.
அவ விரல்கள் அதுல ஒரு தாளத்துல அசைஞ்சுது.
கண்ணாடியைப் பாக்கவே வேணாம்.
கை தானாப் பின்னும்.
கடைசியில ஒரு கருப்பு ரிப்பன்.
முடிச்சு.

அவ கோலம் கோணலாப் போனாலும் போகும்.
அவ ஜடை ஒரு நாளும் கோணலாப் போனதில்ல.

நெத்தியில சின்னப் பொட்டு.
வகிட்டுல குங்குமம்.
கழுத்துல அந்தத் தாலிச் சங்கிலி.
கண்ணாடியில ஒரு தடவை பாத்தா.
முகம் சுத்தமா இருக்கா.
பொட்டு நேரா இருக்கா.
அவ்ளோதான் அவ பாப்பா.
அதுக்கு மேல அவ ஒரு நாளும் தன்னைப் பாத்ததில்ல.

ஆனா கண்ணாடிக்குத் தெரியும்.

அந்த மாநிற முகத்துல ஒரு பளபளப்பு இருக்கு.
குளிச்ச ஈரத்துல இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமா.
பெரிய கருப்புக் கண்கள்.
அந்தக் கண்ணுக்கு மேல நீளமான இமைகள், அவ கண் சிமிட்டும்போது ஒரு சின்ன விசிறி மாதிரி.
குண்டு குண்டா ஒரு மென்மையான முகம்.
சிரிச்சா கன்னம் இன்னும் உருண்டையாகி, கண்ணு கொஞ்சம் சுருங்கும்.
சின்ன மூக்கு.
சிவப்பான, நிறைவான உதடுகள். லிப்ஸ்டிக் தேவைப்படாத உதடுகள்.

புடவைக்குள்ள மென்மையா வளைஞ்ச உடம்பு.
ஒல்லியும் இல்ல, குண்டும் இல்ல.
தொட்டா மென்மையா அமுங்குற உடம்பு.
ஜாக்கெட்டுக்குள்ள நிறைஞ்ச மார்பு.
அதுக்குக் கீழ, புடவைக் கோட்டுக்கு மேல, இடுப்போட மென்மையான வளைவு.
அந்த வளைவுக்கு நடுவுல ஆழமான, உருண்டையான தொப்புள், புடவை மடிப்புக்குள்ள பாதி மறைஞ்சு.
மார்புக்கு நடுவுல அமைதியாக் கிடக்கிற தாலிச் சங்கிலி.
முதுகுல அந்த நீளமான ஜடை.
அவ நடக்கும்போது இடுப்புக்குக் கீழ இந்தப் பக்கமும் அந்தப் பக்கமும் மெதுவா ஆடும்.

இதெல்லாம் அவளுக்குத் தெரியாது.
அவ ஒரு நாளும் யாராவது தன்னைப் பாக்கணும்னு டிரஸ் பண்ணதில்ல.
அவ அழகுன்னு அவளுக்குச் சொன்ன ஒரே ஆளு சிவா.
அவ அதை நம்ப மாட்டா.
"நீங்க என் புருஷன். நீங்க அப்படித்தான் சொல்லுவீங்க."
தெரியாததுதான் அவளோட பெரிய அழகுன்னு அவளுக்குத் தெரியாது.

அவ எழுந்து சாமி ரூம்ல விளக்கேத்தினா.
தெருவுல பூக்காரம்மா குரல் கேட்டுச்சு.
"மல்லிகைப்பூ... மல்லிகைப்பூவேய்..."
அவ கேட் வரைக்கும் போகல.
இன்னிக்கு அவர் வாங்கிட்டு வருவாரு.


சரியா ஏழு மணிக்கு தெருமுனையில பைக் சத்தம்.
தெருவுல எத்தனை பைக் போனாலும், அவன் பைக் சத்தம் மட்டும் அவளுக்குத் தனியாக் கேக்கும்.
அவ கிச்சன்ல சப்பாத்தி மாவு பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்தா.
அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் கை ஒரு செகண்ட் நின்னுச்சு.
உதட்டுல ஒரு சிரிப்பு.
அப்புறம் மறுபடியும் மாவு.

சிவா உள்ள வந்தான்.
"அம்மா, வந்துட்டேன்."
"வா. கை கால் கழுவிட்டு வா."
அவன் கிச்சனுக்குள்ள எட்டிப் பாத்தான்.
கையில டிபன் பை.
டிபன் கேரியருக்கு மேல ஒரு வாழை இலைப் பொட்டலம்.
அவன் அதை அவ முன்னாடி நீட்டினான்.
அவ கை முழுக்க மாவு.
"எனக்குக் கை வேலையா இருக்கு. அங்க வெச்சுடுங்க."
"இல்ல. நானே வைக்கிறேன்."
"என்னது?"
"திரும்பு."

அவ ஒரு நிமிஷம் அவனைப் பாத்தா.
அப்புறம் ஹால் பக்கம் ஒரு தடவை பாத்தா.
அத்தை டிவி முன்னாடி உக்காந்திருந்தாங்க.
அவ மெதுவாத் திரும்பினா.
முதுகை அவன் பக்கம் காட்டி.

அவன் பொட்டலத்தைப் பிரிச்சான்.
கிச்சன் முழுக்க மல்லிகை வாசம்.
ரெண்டு முழம்.
அவன் அதை அவ ஜடையோட மேல் பக்கத்துல, தலைக்குக் கீழ வெச்சு, ஜடையைச் சுத்தி கீழ இறக்கினான்.
அவளோட ஹேர்பின் டப்பா அங்கயே ஜன்னல் ஓரத்துல இருந்துச்சு.
ஒவ்வொரு பின்னா எடுத்து, பூவை ஜடையோட சேத்துக் குத்தினான்.
அவன் விரல் ஒவ்வொரு தடவை அவ கழுத்தைத் தொடும்போதும், அவ தோள் லேசாச் சிலிர்த்துச்சு.
"ஒழுங்கா குத்துங்க... தலையில குத்திடாதீங்க..."
"நான் இன்ஜினியர். அளவு எனக்குத் தெரியும்."
"பம்ப் இன்ஜினியர்."
"பூ இன்ஜினியர் இன்னிக்கு."
கருப்பு ஜடைக்கு மேல வெள்ளை மல்லிகை.
தலையில இருந்து இடுப்பு வரைக்கும்.

அவன் ஒரு அடி பின்னாடி வந்து பாத்தான்.
"திரும்பு."
அவ திரும்பினா.
கை முழுக்க மாவோட.
அவன் ஒண்ணும் பேசல.
பாத்துக்கிட்டே நின்னான்.
"என்ன?"
"ஒண்ணும் இல்ல."
"ஒண்ணும் இல்லாம எதுக்கு அப்படிப் பாக்குறீங்க?"
"நாள் முழுக்க மோட்டார், பம்ப், வால்வுன்னு கருப்பு எண்ணெய் மட்டும்தான் பாத்தேன். இப்போதான் கண்ணுக்கு ஒரு நல்ல காட்சி."
அவ முகம் சிவந்துச்சு.
"போய் கை கால் கழுவுங்க. அத்தை கூப்பிடுறாங்க."
"அம்மா கூப்பிடல."
"கூப்பிடுவாங்க."
"சிவா!" ஹால்ல இருந்து அத்தை.
அவ கண்ணை உருட்டினா.
'பாத்தீங்களா.'
அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே போனான்.


ராத்திரி சாப்பாடு ஏழரைக்கு.
சப்பாத்தி, உருளைக்கிழங்கு குருமா.
அத்தை டிவியில செய்தி பாத்துக்கிட்டே சாப்பிட்டாங்க.
சிவா ஆபீஸ் கதை சொன்னான்.
ஒரு பெரிய பம்ப் ஆர்டர், ஒரு மேனேஜர் ஒரு வால்வை தலைகீழா மாட்டினது, அதனால தண்ணி எதிர் பக்கம் பீச்சியடிச்சது.
அத்தை சிரிச்சாங்க.
"உங்க மேனேஜருக்கு மூளை இருக்கா இல்லையா?"
"இருக்குமா. ஆனா தலைகீழா இருக்கு."
அத்தை இன்னும் சத்தமாச் சிரிச்சாங்க.
கவிதா அடுப்பு பக்கத்துல நின்னு சப்பாத்தி சுட்டுக்கிட்டே அதைப் பாத்தா.
அத்தை இப்படிச் சிரிக்கிறதைப் பாக்கிறதே அபூர்வம்.
அதுவும் சிவாவாலதான் நடக்கும்.

எட்டு மணி.
அத்தை எழுந்தாங்க.
"கதவெல்லாம் பூட்டிட்டுப் படு. கேஸ் ஆஃப் பண்ணிட்டியா பாரு."
"பண்ணிட்டேன் அத்தை."
"சிவா, நாளைக்கு ஞாயித்துக்கிழமை. சீக்கிரம் எழுந்திரு. பால்காரனுக்குக் கணக்கு முடிக்கணும், கரண்ட் பில் கட்டணும்."
"சரிமா."
அத்தை சுவரைப் பிடிச்சுக்கிட்டு மெதுவா ரூமுக்குள்ள போனாங்க.
கதவு மூடுச்சு.
தாழ்ப்பாள் போடுற சத்தம்.

சிவா கவிதாவைப் பாத்தான்.
அவ பாக்காத மாதிரி பாத்திரங்களை எடுத்துக்கிட்டு கிச்சனுக்குப் போனா.
"கவி..."
"பாத்திரம் கழுவணும்."
"நான் கழுவுறேன்."
"நீங்களா?"
"நான் கழுவினா சீக்கிரம் முடியும்."
"நீங்க கழுவினா நாளைக்கு நான் மறுபடியும் கழுவணும். போங்க. ரூமுக்குப் போங்க."
"அப்போ சீக்கிரம் வா."
"அத்தை தூங்கட்டும்."
"அம்மா தூங்க ஆரம்பிச்சா பத்து நிமிஷம். நான் எண்ணுறேன்."
"எண்ணுங்க."


அவ பாத்திரங்களைக் கழுவி அடுக்கினா.
கிச்சன் மேடையைத் துடைச்சா.
கேஸ் சிலிண்டரை ஆஃப் பண்ணி, ஒரு தடவை தொட்டுப் பாத்தா.
மெயின் கதவைத் தாழ் போட்டு, பூட்டுப் போட்டா.
பின்கதவைத் தாழ் போட்டா.
ஜன்னல்களைச் சாத்தினா.
ஹால் லைட்டை அணைச்சா.
சாமி ரூம் விளக்கு மட்டும் எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அதை ஒரு தடவை பாத்துக் கும்பிட்டா.

பக்கத்து ரூம்ல இருந்து அத்தையோட குறட்டை ஆரம்பிச்சிருந்துச்சு.
மெதுவா.
சீரா.

எட்டரை மணி.
அவ ரூம் கதவைத் திறந்தா.

ரூம்ல ஒரு ஜீரோ வாட் பல்பு மட்டும் எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
மஞ்சளா. மங்கலா.
ஃபேன் மெதுவாச் சுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.
மல்லிகை வாசம் ரூம் முழுக்க.
சிவா கட்டில்ல சாஞ்சு உக்காந்திருந்தான்.
லுங்கி, வெள்ளைப் பனியன்.
அவளையே பாத்துக்கிட்டு.

"இருபத்தெட்டு நிமிஷம்," அவன் சொன்னான்.
"எதுக்கு?"
"நீ வர்றதுக்கு."
"நீங்க எண்ணிக்கிட்டா இருந்தீங்க?"
"ஒவ்வொரு நிமிஷமும்."
அவ சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டு, கதவைச் சத்தம் வராமச் சாத்தி, தாழ்ப்பாள் போட்டா.
சுவருக்கு அந்தப் பக்கம் குறட்டை.
ரெண்டு பேரும் ஒரு செகண்ட் அந்தச் சுவரைப் பாத்தாங்க.
அப்புறம் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டாங்க.
இந்த வீட்டுல இந்த நேரத்துல பேசுறதுக்கு ஒரே ஒரு மொழிதான்.
கிசுகிசுப்பு.


அவ கட்டில் ஓரத்துல வந்து உக்காந்தா.
அவனுக்கு முதுகைக் காட்டி.
அப்புறம் குனிஞ்சு, காலுல இருந்த கொலுசைக் கழட்ட ஆரம்பிச்சா.
ஒரு கால்.
மெதுவா, திருகாணியைத் திருகி, ஒரு சத்தம் கூட இல்லாம.
இன்னொரு கால்.
ரெண்டையும் தலையணைக்குக் கீழ வெச்சா.
அப்புறம் கையில இருந்த கண்ணாடி வளையல்களை முழங்கை வரைக்கும் மேல ஏத்தி, இறுக்கமா நிறுத்தி வெச்சா.
அவன் அதை எல்லாம் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.
எட்டு மாசமா தினமும் பாக்குறான்.
ஆனாலும் ஒவ்வொரு தடவையும் அவனுக்கு ஒரு ஆச்சரியம்.
அவ அவன்கிட்ட வர்றதுக்கு முன்னாடியே, அந்த மெல்லிசான சுவருக்குத் தயாராயிடுவா.
அவ அன்பு கூட ஒரு ஒழுங்கோடதான் வரும்.

அவன் கட்டில்ல நகந்து, அவ பின்னாடி வந்து உக்காந்தான்.
அவ முதுகுக்கு நேரா.
அவன் மூச்சு அவ கழுத்துல பட்டுச்சு.
அவ கண்ணை மூடிக்கிட்டா.

அவன் கை அவ ஜடையைத் தொட்டுச்சு.

முதல்ல மல்லிகை.
தலைக்குக் கீழ இருந்த முதல் ஹேர்பின்.
அவன் அதை மெதுவா உருவி எடுத்தான்.
டேபிள் மேல இருந்த சின்ன டப்பாவுல போட்டான்.
'டக்.'
ரெண்டாவது.
மூணாவது.
அவன் அவசரப்படல.
அவனுக்கு எப்பவுமே அவசரம் இல்ல.
ஒவ்வொரு பின்னும் எடுக்கும்போது, அவன் விரல் அவ கழுத்தோட பின்பக்கத்தைத் தொட்டுட்டுப் போச்சு.
பூச்சரத்தை ஜடையில இருந்து மெதுவா பிரிச்சு, சுருட்டி, தலையணைக்குப் பக்கத்துல வெச்சான்.
ரூம் முழுக்க அந்த வாசம் இன்னும் அதிகமாச்சு.

அப்புறம் ரிப்பன்.
ஜடையோட முனையை அவன் தன் கையில எடுத்தான்.
அதைக் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தான்.
அதோட கனத்தை அனுபவிக்கிற மாதிரி.
அப்புறம் ரிப்பன் முடிச்சை அவுத்தான்.
கருப்பு ரிப்பன் அவன் விரல்ல இருந்து நழுவி, கட்டில்ல விழுந்துச்சு.

அப்புறம் அவன் ஜடையைப் பிரிக்க ஆரம்பிச்சான்.
கீழ இருந்து மேல.
ஒவ்வொரு பின்னலா.
முதல் மடிப்பு அவுந்துச்சு.
ரெண்டாவது.
அவ சாயங்காலம் கண்ணாடி முன்னாடி உக்காந்து, அவ்ளோ கவனமா, அவ்ளோ இறுக்கமாப் பின்னின அதே ஜடை.
இப்போ அவன் விரல்ல ஒவ்வொரு மடிப்பா தளர்ந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவன் விரல்கள் முடிக்குள்ள நுழைஞ்சு, அதைப் பிரிச்சு, மெதுவா மேல ஏறிச்சு.
இடுப்பு.
நடு முதுகு.
தோள்பட்டை.
அவ கண்ணு மூடியே இருந்துச்சு.
இந்த நிமிஷம் அவளுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.
அவ ஜடையை அவளைத் தவிர தொடுற ஒரே ஆளு அவன்தான்.
அவ ஜடையை அவுக்கிற ஒரே ஆளும் அவன்தான்.
ஊரே பாக்குற அந்த ஒழுங்கான, இறுக்கமான ஜடை, அவனுக்கு மட்டும் இப்படி அவுந்து விழுது.
அந்த நினைப்பே அவளுக்குள்ள ஒரு சூடைக் கிளப்புச்சு.

கடைசிப் பின்னல் அவுந்துச்சு.
அவ முடி மொத்தமும் அவ முதுகு முழுக்க அலை அலையா விரிஞ்சு விழுந்துச்சு.
தோள்ல இருந்து, இடுப்பைத் தாண்டி, கட்டில் மேல வழிஞ்சு.
ஜடையோட மடிப்புகள் இன்னும் அதுல அலை மாதிரி அச்சாகியிருந்துச்சு.
அந்த ஜீரோ வாட் வெளிச்சத்துல அது ஒரு கருப்புப் பட்டு மாதிரி மினுங்குச்சு.

அவன் அந்த முடிக்குள்ள தன் முகத்தைப் புதைச்சான்.
ஒரு நீளமான மூச்சு இழுத்தான்.
தேங்காய் எண்ணெய்.
மல்லிகை.
அவ.

"என்ன பண்றீங்க?" அவ கிசுகிசுத்தா.
"வாசம் பிடிக்கிறேன்."
"பூ வாசமா?"
"இல்ல. உன் வாசம். பூ வாசம் கடையிலயே கிடைக்கும்."

அவன் அவ முடியை ஒரு கையால அள்ளி, தன் கையில ஒரு சுத்து சுத்திக்கிட்டான்.
அவனுக்குப் பிடிச்ச பழக்கம்.
அவ தலை லேசா பின்னாடி சாஞ்சுது.
அவ கழுத்து முழுசாத் திறந்துச்சு.
அவன் அந்தக் கழுத்தோட பின்பக்கத்துல உதட்டை வெச்சான்.
மெதுவா.
அப்புறம் காது மடலுக்குக் கீழ.
அப்புறம் தோள் வளைவுல.
அவ உடம்பு முழுக்க ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.
அவ கை கட்டில் விரிப்பை இறுக்கிப் பிடிச்சுது.

அவன் இன்னொரு கை அவ தோள்ல இருந்த முந்தானையைப் பிடிச்சுது.
ஜாக்கெட்டோட குத்தியிருந்த ஊக்கை ஒத்தக் கையாலயே கழட்டினான்.
அவ்ளோ பழக்கமா.
முந்தானை அவ தோள்ல இருந்து வழுக்கி, அவ மடியில விழுந்துச்சு.

"எழுந்திரு," அவன் அவ காதுக்குள்ள கிசுகிசுத்தான்.

அவ எழுந்து நின்னா.
கட்டிலுக்கும் சுவருக்கும் நடுவுல.
அவன் கட்டில் ஓரத்துல உக்காந்து அவளைப் பாத்தான்.
அவ முன்னாடி.
விரிஞ்ச முடி முதுகு முழுக்க, ரெண்டு தோள் வழியாவும் முன்னாடி கொஞ்சம் வழிஞ்சு.
மடியில இருந்து விழுந்த முந்தானை இப்போ தரையை உரசிக்கிட்டு.
ஜாக்கெட்.
அதுக்குக் கீழ இடுப்போட வெறுந்தோல்.
தொப்புள்.

அவன் கையை நீட்டி அவ இடுப்பைப் பிடிச்சான்.
மெதுவா தன் பக்கம் இழுத்தான்.
அவ ரெண்டு அடி முன்னாடி வந்தா.
அவன் முகம் இப்போ அவ வயித்துக்கு நேரா.
அவன் அவ இடுப்புல சொருகியிருந்த கொசுவத்தோட முதல் மடிப்பைப் பிடிச்சான்.
மெதுவா வெளிய இழுத்தான்.
ஒரு மடிப்பு.
ரெண்டு.
மூணு.
ஆறு மடிப்பும் ஒண்ணா வெளிய வந்துச்சு.
புடவை தளர்ந்துச்சு.
அவன் புடவை முனையைப் பிடிச்சு மெதுவா இழுக்க, அவ லேசா ஒரு சுத்து சுத்தினா.
புடவை அவ இடுப்பைச் சுத்தி அவுந்துச்சு.
இன்னொரு சுத்து.
அவ முடி அவ திரும்பும்போது காத்துல பறந்து, அவன் முகத்துல பட்டுச்சு.
அவன் சிரிச்சான்.
கடைசி சுத்து.
அந்த மஞ்சள் காட்டன் புடவை அவ காலடியில மெதுவா ஒரு குவியலா விழுந்துச்சு.

இப்போ அவ ஜாக்கெட்டும் பாவாடையும் மட்டும்.

அந்த மங்கலான மஞ்சள் வெளிச்சத்துல அவ இடுப்போட வளைவு முழுசாத் தெரிஞ்சுது.
ஜாக்கெட்டோட கீழ் ஓரத்துக்கும் பாவாடை நாடாவுக்கும் நடுவுல, ஒரு சாண் அகலத்துக்கு மென்மையான மாநிறத் தோல்.
ரெண்டு பக்கமும் உள்ள வளைஞ்சு.
லேசா உருண்ட, மென்மையான வயிறு.
அதுக்கு நடுவுல அந்த ஆழமான, உருண்டையான தொப்புள்.
அவ மூச்சு விடும்போது அதுவும் லேசா அசைஞ்சுது.

அவன் குனிஞ்சு அந்தத் தொப்புள் மேல உதட்டை வெச்சான்.
அவ உடம்பு நெளிஞ்சுது.
"அங்க வேணாம்... கூசுது..." அவ கிசுகிசுத்தா.
"தெரியும்."
"தெரிஞ்சும் ஏன்?"
"நீ நெளியுறதைப் பாக்கத்தான்."
அவ உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு அவன் தலைமுடியைப் பிடிச்சுக்கிட்டா.
அவன் நாக்கு அந்தக் குழியோட ஓரத்தைச் சுத்தி ஒரு வட்டம் போட்டுச்சு.
அவ கால் விரல்கள் தரையில அழுந்துச்சு.
அவ வயிறு உள்ள இழுபட்டுச்சு.
சத்தம் தொண்டையில நின்னுச்சு.

அவன் விரல் பாவாடை நாடாவோட முடிச்சைத் தேடிப் பிடிச்சுது.
அவ தொப்புளுக்குக் கீழ, இடது பக்கமா.
ஒரு இழுப்பு.
முடிச்சு அவுந்துச்சு.
பாவாடை அவ இடுப்புல இருந்து தளர்ந்து, அவ இடுப்போட வளைவுல ஒரு செகண்ட் தொங்கி நின்னு...
அப்புறம் அவ தொடைகளை உரசிக்கிட்டே கீழ வழுக்கி, புடவை குவியல் மேல போய் விழுந்துச்சு.

அவ கூச்சத்துல ரெண்டு தொடையையும் இறுக்கமா ஒண்ணா சேத்துக்கிட்டா.
இப்போ அவ இடுப்புல அவளோட வெளிர் ரோஸ் நிறக் காட்டன் ஜட்டி மட்டும்.
அதுக்குக் கீழ, மாநிறத்துல பளபளக்கிற முழுசான, உருண்டையான தொடைகள்.
அந்தத் தொடைகள் சேருற இடத்துல, ஜட்டி ஒரு மென்மையான மேடா எழும்பி நின்னுச்சு.
மேல ஜாக்கெட்.
கீழ ஜட்டி.
நடுவுல அந்த இடுப்பு.
பின்னாடி அந்த விரிஞ்ச முடி.

"லைட்டை அணைச்சுடலாமா?" அவ கேட்டா.
"இது ஜீரோ வாட்தானே."
"ஆனாலும் தெரியுதுல்ல."
"அதுக்குத்தான் அணைக்க மாட்டேங்குறேன்."
அவ முகம் சிவந்துச்சு.
எட்டு மாசம் ஆச்சு.
ஆனாலும் இந்த நிமிஷத்துல அவளுக்கு இன்னும் அதே கூச்சம்.
முதல் ராத்திரி மாதிரியே.
அவனுக்கு அது ரொம்பப் பிடிக்கும்.

அவன் எழுந்து நின்னான்.
இப்போ அவ முன்னாடி.
அவன் உயரம் சாதாரணம்.
அவளைவிடக் கொஞ்சம் உயரம், அவ்ளோதான்.
அவ நிமிந்து பாத்தா அவன் கண்ணு கிடைக்கும்.
அவனுக்கு அது போதும்.

அவன் கை அவ ஜாக்கெட்டோட முன் கொக்கிக்கு வந்துச்சு.
மேல இருந்து கீழ.
முதல் கொக்கி.
அவன் விரல் அதை அழுத்தி, விடுவிச்சுது.
அவ முலைகளோட அழுத்தம் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள லேசாத் தளர்ந்துச்சு.
ரெண்டாவது கொக்கி.
ஜாக்கெட்டோட மேல் பகுதி லேசா விலகுச்சு.
அந்த இடைவெளியில வெள்ளைக் காட்டன் பிரா தெரிஞ்சுது.
மூணாவது.
நாலாவது.
அவ மூச்சு வேகமாச்சு.
ஒவ்வொரு கொக்கி அவுறும்போதும் அவ மார்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெளிய வந்துச்சு.
அஞ்சாவது.
கடைசிக் கொக்கி.
ஜாக்கெட் ரெண்டு பக்கமும் விலகி நின்னுச்சு.

அவன் அதை அவ தோள்ல இருந்து மெதுவா இறக்கினான்.
ஒரு கை.
அப்புறம் இன்னொரு கை.
முழங்கை கிட்ட வளையல்கள் லேசா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசுச்சு.
"ஜிங்..."
அவ டக்குனு கையை இறுக்கிப் பிடிச்சு அந்தச் சத்தத்தை நிறுத்தினா.
ரெண்டு பேரும் உறைஞ்சு நின்னாங்க.
சுவர் பக்கம் காதைத் தீட்டினாங்க.
குறட்டை.
அதே தாளத்துல.
ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பாத்து, சத்தம் இல்லாமச் சிரிச்சுக்கிட்டாங்க.
அவ தோள் குலுங்குச்சு.
அவன் அவ நெத்தியோட நெத்தியை முட்டிக்கிட்டு சிரிப்பை அடக்கினான்.

ஜாக்கெட் தரையில விழுந்துச்சு.

இப்போ வெள்ளை காட்டன் பிரா மட்டும்.
அதுக்குள்ள அவ முலைகள் நிறைஞ்சு, முழுசா, கனமா.
பிரா கப் ஓரத்துக்கு மேல அந்த உருண்டையோட மேல் பகுதி மென்மையா எழும்பி நின்னுச்சு.
ரெண்டுக்கும் நடுவுல ஆழமான இடுக்கு.
அந்த இடுக்குக்குள்ள அவ தாலிச் சங்கிலி இறங்கி மறைஞ்சு கிடந்துச்சு.

அவன் அவளை மெதுவாத் தன் பக்கம் இழுத்து அணைச்சுக்கிட்டான்.
அவ முலைகள் அவன் நெஞ்சுல அழுந்துச்சு.
அவன் கை அவ முதுகுக்குப் பின்னாடி போச்சு.
விரிஞ்ச முடியை ஒதுக்கி, முதுகுல மெதுவா இறங்கி, பிரா கொக்கியைத் தேடிச்சு.
ஒரு செகண்ட்.
'டக்.'
பிரா தளர்ந்துச்சு.
அவன் அதோட பட்டைகளை அவ தோள்ல இருந்து மெதுவா இறக்கினான்.
முதல்ல வலது.
அப்புறம் இடது.

அவ டக்குனு தன் ரெண்டு கையாலயும் மார்பை மறைச்சுக்கிட்டா.
பிரா அவ கைக்கும் மார்புக்கும் நடுவுல சிக்கி நின்னுச்சு.
அவ முகத்தை ஒரு பக்கமாத் திருப்பிக்கிட்டா.

அவன் அவ கையை மெதுவாப் பிடிச்சான்.
"மறைக்காத கவி."
"கூச்சமா இருக்கு."
"என்கிட்டயா?"
"உங்ககிட்டதான் அதிகமா."
அவன் அவ விரல்களை ஒவ்வொண்ணா மெதுவா விலக்கினான்.
அவ எதிர்க்கல.
அவ கை கீழ இறங்குச்சு.
பிரா தரையில விழுந்துச்சு.

அவன் ஒரு அடி பின்னாடி வந்தான்.
பாத்தான்.

அந்த மஞ்சள் வெளிச்சத்துல அவ முலைகள்.
முழுசா. உருண்டையா. கனமா.
அவ இளமைக்கு ஏத்த மாதிரி நிமிந்து நின்னுச்சு.
மாநிறத் தோல்ல ஒரு லேசான பளபளப்பு, வேர்வையோ, வெளிச்சமோ.
அவ மூச்சு விடும்போதெல்லாம் அந்த ரெண்டும் மெதுவா மேல எழும்பி, மெதுவா இறங்குச்சு.
நுனியில, கருஞ்சிவப்பா, சின்னதா, வட்டமா காம்புகள்.
அதைச் சுத்தி கொஞ்சம் அடர்த்தியான நிறத்துல ஒரு வட்டம்.
குளிர்ல, கூச்சத்துல, இப்போ அது இறுகி, நிமிந்து நின்னுச்சு.
ரெண்டுக்கும் நடுவுல அந்தத் தாலிச் சங்கிலி.
தங்கமும் மஞ்சள் கயிறும்.
அவ சூட்டுல இளஞ்சூடா.
அவ மார்பு மேல அது ஒரு கோடு போட்ட மாதிரி கிடந்துச்சு.

"என்ன அப்படிப் பாக்குறீங்க?" அவ குரல் நடுங்குச்சு.
"எட்டு மாசமாப் பாக்குறேன். ஒவ்வொரு தடவையும் முதல் தடவை மாதிரியே இருக்கு."
"பொய்."
"நீ அழகுன்னு உனக்கே தெரியாது கவி. அதுதான் பிரச்சனை."
"எனக்கு அது பிரச்சனையே இல்ல. நீங்க மட்டும் சொன்னா போதும்."
"அப்போ தினமும் சொல்றேன்."
"தினமும் சொன்னா போரடிக்கும்."
"அப்போ தினமும் வேற வேற மாதிரி சொல்றேன்."

அவன் மறுபடியும் அவ பக்கத்துல வந்தான்.
அவ கழுத்துல இருந்து ஆரம்பிச்சான்.
உதடு மெதுவா கீழ இறங்குச்சு.
கழுத்தோட குழி.
காலர் எலும்பு.
அப்புறம் தாலிச் சங்கிலி கிடந்த அந்த இடுக்கு.
அங்க ஒரு முத்தம்.
சங்கிலியோட சேத்து.
அப்புறம் இடது பக்கம்.
அவன் உதடு அவ முலையோட மென்மையான வளைவைத் தொட்டு மெதுவா மேல ஏறி, அந்தக் காம்பைக் கண்டுபிடிச்சுது.
மெதுவா கவ்விச்சு.

அவ தலை பின்னாடி சாஞ்சுது.
விரிஞ்ச முடி அவ முதுகுல அசைஞ்சுது.
அவ உதடு பிரிஞ்சுது.
ஒரு முனகல் தொண்டை வரைக்கும் வந்துச்சு.
அவ டக்குனு தன் கையாலயே வாயைப் பொத்திக்கிட்டா.
அவ கண்ணு அகலமாத் திறந்துச்சு.
சுவர் பக்கம் பாத்துச்சு.
குறட்டை.
அவன் நிமிந்து அவளைப் பாத்து, கண்ணாலயே சிரிச்சான்.
'நான் சொன்னேன்ல. நீதான் சத்தம் போடுவேன்னு.'
அவ கண்ணாலயே அவனை முறைச்சா.
வாய் இன்னும் பொத்தியிருந்துச்சு.
அவன் மறுபடியும் குனிஞ்சான்.
இந்த தடவை வலது பக்கம்.
அவ விரல்கள் அவன் தலைமுடியை இறுக்கமாப் பிடிச்சுது.
அவ கால் முட்டி லேசாத் தளர்ந்துச்சு.
அவன் அவ இடுப்பைப் பிடிச்சு நிக்க வெச்சான்.

அப்புறம் அவன் அவளைத் தூக்கினான்.
ஒரு கை அவ முதுகுக்குக் கீழ.
இன்னொரு கை அவ முட்டிக்குக் கீழ.
அவ ஒரு சின்னச் சத்தம் கூடப் போடாம அவன் கழுத்தைச் சுத்திக் கையைப் போட்டுக்கிட்டா.
அவ முடி காத்துல தொங்கி, தரையை உரசுச்சு.
அவன் அவளைக் கட்டில்ல மெதுவாப் படுக்க வெச்சான்.
ஒரு பூ வைக்கிற மாதிரி.

அவ முடி தலையணை முழுக்க, கட்டில் ஓரம் வரைக்கும், அவ தோள் வழியா அவ மார்பு மேல வரைக்கும் விரிஞ்சு கிடந்துச்சு.
கருப்பு முடிக்கு நடுவுல அவ மாநிற உடம்பு.
அவ ஒரு கையை தலைக்கு மேல வெச்சுக்கிட்டா.
இன்னொரு கையால மறுபடியும் மார்பை மறைக்கப் பாத்தா.
அவன் அந்தக் கையையும் மெதுவா எடுத்து, தலையணை மேல வெச்சான்.
அவ விரல்களைத் தன் விரல்களோட கோத்துக்கிட்டான்.

அவன் அவ இடுப்புக்குப் பக்கத்துல மண்டி போட்டு உக்காந்தான்.
அவ ஜட்டியோட இடுப்புப் பட்டையில ரெண்டு விரலை வெச்சான்.
அவ அவனைப் பாத்தா.
ஒரு செகண்ட்.
அவ கண்ணுல கூச்சம்.
அதுக்குப் பின்னாடி ஆசை.
அவ லேசா இடுப்பைத் தூக்கிக் குடுத்தா.

அவன் அதை மெதுவா இறக்கினான்.
அவ இடுப்போட வளைவு வழியா.
முதல்ல அவ அடிவயிறு தெரிஞ்சுது.
மென்மையா, லேசா உருண்டு.
அப்புறம் கருத்த, மென்மையான முடி.
அவன் இன்னும் இறக்கினான்.
தொடைகள் வழியா.
முட்டி வழியா.
கணுக்கால்.
கடைசியா அவ கால் விரல்ல இருந்து அது வெளிய வந்துச்சு.
அவன் அதை மடிச்சு, தரையில கிடந்த துணிக் குவியல்ல வெச்சான்.
அவன் அதுலயும் ஒரு ஒழுங்கு வெச்சிருந்தான்.

இப்போ அவ மேல ஒரு நூல் கூட இல்ல.

தாலிச் சங்கிலி மட்டும்.

அவ ரெண்டு தொடையையும் இறுக்கமா ஒண்ணா சேத்து, ஒரு காலை லேசா மடக்கி, இன்னொரு கையை அடிவயித்துக்குக் கீழ வெச்சு மறைச்சுக்கிட்டா.
முகத்தை தலையணைப் பக்கம் திருப்பிக்கிட்டா.
கண்ணை மூடிக்கிட்டா.
அவ கன்னம் முழுக்கச் சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அவன் அவளைப் பாத்தான்.
மேல இருந்து கீழ.
மெதுவா.

தலையணை முழுக்க விரிஞ்ச அந்த நீளமான, அடர்த்தியான கருப்பு முடி.
அதுக்கு நடுவுல அவ முகம்.
மூடியிருக்கிற கண்ணு.
அந்த நீளமான இமைகள், கன்னத்து மேல ஒரு நிழல் மாதிரி.
கூச்சத்துல சிவந்த கன்னங்கள்.
பாதி திறந்திருக்கிற உதடுகள், மூச்சு அதுக்குள்ள வேகமா வந்து போய்க்கிட்டு.
நெத்தியில அந்தச் சின்னப் பொட்டு.
வகிட்டுல குங்குமம்.
அந்தக் குங்குமம்.
அவனுக்காக வெச்சது.

மென்மையான கழுத்து.
அதுல துடிக்கிற ஒரு நரம்பு.
காலர் எலும்போட மெல்லிசான கோடு.
அதுக்குக் கீழ அவ முலைகள்.
படுத்திருந்ததால கொஞ்சம் பக்கவாட்டுல சாஞ்சு, ஆனாலும் முழுசா, உருண்டையா.
அவ மூச்சுக்கு ஏத்த மாதிரி ஏறி இறங்கிக்கிட்டு.
இறுகி நிக்கிற கருஞ்சிவப்புக் காம்புகள்.
அவன் உதடு பட்ட ஈரம் இன்னும் அதுல மினுங்கிக்கிட்டு.
ரெண்டுக்கும் நடுவுல அந்தச் சங்கிலி.

அதுக்குக் கீழ குறுகி உள்ள வளையுற இடுப்பு.
மென்மையான வயிறு, லேசா உள்ள இழுபட்டு.
நடுவுல அந்த ஆழமான தொப்புள்.
ஒரு சின்னக் கிணறு மாதிரி.
அதுக்குக் கீழ அகலமா விரியுற இடுப்பு.
முழுசான, உருண்டையான தொடைகள், இறுக்கமா ஒண்ணோட ஒண்ணு சேந்து.
அவ கைக்குப் பின்னாடி லேசாத் தெரியுற கருத்த முடி.
மடக்கியிருக்கிற அந்த ஒரு முட்டி.
மெல்லிசான கணுக்கால்.
கொலுசு இல்லாத வெறுங்கால்.
கால் விரல்ல வெள்ளி மெட்டி.
அது மட்டும் கழட்டல.
அதுவும் அவனுக்காக.

[yazhiniram]

அறிமுகம் - continuation 3:

அந்த ஜீரோ வாட் மஞ்சள் வெளிச்சம் அவ உடம்பு முழுக்க ஒரு தங்கப் பூச்சு பூசின மாதிரி இருந்துச்சு.
அவ ஒரு கோவில் சிலை மாதிரி இருந்தா.
ஆனா சிலைக்கு இந்தச் சூடு இருக்காது.
இந்த மூச்சு இருக்காது.
இந்தக் கூச்சம் இருக்காது.

அவன் குனிஞ்சு, அவ நெத்தியில, அந்தக் குங்குமத்து மேல ஒரு முத்தம் குடுத்தான்.
அவ கண்ணைத் திறந்தா.
"என்ன?"
"ஒண்ணும் இல்ல. நன்றி சொன்னேன்."
"எதுக்கு?"
"என் வீட்டுக்கு வந்ததுக்கு."
அவ கண்ணு ஒரு செகண்ட் ஈரமாச்சு.
அவ கையை நீட்டி அவன் கன்னத்தைத் தொட்டா.
ஒண்ணும் சொல்லல.
சொல்லவும் தேவையில்ல.

அவன் அவ கையை மெதுவா எடுத்து, மடக்கியிருந்த அந்த முட்டியில ஒரு முத்தம் குடுத்தான்.
அப்புறம் உள் தொடையில.
மெதுவா.
இன்னும் கொஞ்சம் மேல.
அவ தொடைகள் இறுக்கமா இருந்துச்சு.
அவன் அவசரப்படல.
ஒவ்வொரு முத்தத்துக்கும் அந்தத் தொடைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமா தளர்ந்துச்சு.
விலகுச்சு.
தானா.

அவன் அவளோட அந்தரங்கத்துல உதட்டை வெச்சப்போ, அவ உடம்பு முழுக்க ஒரு நடுக்கம் ஓடுச்சு.
அவ இடுப்பு மேல எழும்புச்சு.
அவ ஒரு கையால தலையணையோட ஓரத்தை இழுத்து, அதை வாய்க்குக் கொண்டு போய், அதுல பல்லைப் பதிச்சுக் கடிச்சுக்கிட்டா.
இன்னொரு கை அவன் தலைமுடியைப் பிடிச்சுது.

எட்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி, முதல் தடவை அவன் இப்படிப் பண்ணப்போ, அவ அதிர்ச்சியில எழுந்து உக்காந்துட்டா.
"ச்சீ! அங்கயெல்லாம் எதுக்கு? அது அசிங்கம்!"
அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.
"உன்கிட்ட ஒண்ணும் அசிங்கம் இல்ல கவி."
அன்னிக்கு அவ அழுதுட்டா.
கூச்சத்துல.
இப்போ...
அவ அவனைத் தள்ளி விடல.
அவன் தலையை அவளே மெதுவா அழுத்திப் பிடிச்சுக்கிட்டா.

அவன் அவசரப்படல.
நிதானமா.
அவளுக்கு எது பிடிக்கும்னு அவனுக்குத் தெரியும்.
அந்தச் சின்ன இடம்.
அதை மட்டும் அவன் நாக்கு மெதுவா, மெதுவா சுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவ கால் விரல்கள் சுருண்டுச்சு.
மெட்டி கட்டில் விரிப்பைக் கீறுச்சு.
அவ தொடைகள் அவன் தலையை இறுக்கிப் பிடிச்சுது.
அவ தலையணையை இன்னும் இறுக்கமாக் கடிச்சா.
கண்ணுல இருந்து ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் தானா வழிஞ்சு காதுக்குள்ள போச்சு.
வலியால இல்ல.

அவ மூச்சு உடைய ஆரம்பிச்சப்போ, அவன் நிறுத்தினான்.
மேல வந்தான்.
அவ ஏமாற்றமா அவனைப் பாத்தா.
"ஏன்..."
"இன்னும் இருக்கு," அவன் கிசுகிசுத்தான். "அவசரம் என்ன?"

அவன் லுங்கியும் பனியனும் எப்போ கழண்டு விழுந்துச்சுன்னு அவளுக்கே தெரியல.
அவ கண்ணு அவன் மேல போச்சு.
சாதாரண உடம்பு.
பெருசா தசை இல்ல.
ஆனா அவளுக்கு அது உலகத்துலயே அழகான உடம்பு.
அவன் நெஞ்சுல கொஞ்சம் முடி.
அவ கண்ணு கீழ இறங்குச்சு.
அவனோடது.
நிமிந்து, கடினமா, அவளுக்காக.
ஆறு அங்குலம் இருக்கும்.
அவளுக்கு அதைத் தவிர வேற எதுவும் தெரியாது.
தெரிஞ்சுக்கணும்னு தோணினதும் இல்ல.
அவ கை தானா நீண்டு அதைத் தொட்டுச்சு.
மெதுவா பிடிச்சுது.
அவன் கண்ணு மூடிச்சு.
அவன் மூச்சு ஒரு செகண்ட் நின்னுச்சு.
இப்போ சிரிச்சது அவ.

அவன் அவ மேல மெதுவாப் படிஞ்சான்.
அவன் சூடான உடம்பு அவ உடம்பு மேல முழுசா.
அவ முலைகள் அவன் நெஞ்சுல அழுந்துச்சு.
அவன் கனம் முழுசும் அவ மேல.
அவளுக்கு அந்தக் கனம் பிடிக்கும்.
அவனை அவளுக்குள்ள முழுசா உணர வைக்கிற கனம்.

அவன் கை அவ தலைக்குக் கீழ போய், அவ விரிஞ்ச முடியை அள்ளி, தன் கையில ஒரு சுத்து சுத்திக்கிட்டான்.
அவனுக்குப் பிடிச்ச பழக்கம்.
அவ தலை லேசா பின்னாடி சாஞ்சு, அவ முகம் அவன் முகத்துக்கு நேரா நிமிந்துச்சு.
அவன் அவ உதட்டுல உதட்டை வெச்சான்.
மெதுவா.
அப்புறம் ஆழமா.
அவ உதடு திறந்துச்சு.
அவ நாக்கு அவனோடதைத் தேடிச்சு.

"கவி..." அவன் அவ உதட்டுக்குள்ளயே கிசுகிசுத்தான்.
"ம்ம்..."
"சத்தம்..."
"தெரியும்... நீங்க மெதுவா..."

அவ தொடைகள் விலகுச்சு.
அவன் அவளுக்குள்ள இறங்கினான்.
மெதுவா.
ரொம்ப மெதுவா.
ஒவ்வொரு அங்குலமா.

அவ கண்ணு அகலமாத் திறந்துச்சு.
அவன் கண்ணைப் பாத்துச்சு.
உதடு பிரிஞ்சுது.
ஆனா சத்தம் வரல.
அவ கை அவன் முதுகைச் சுத்தி இறுகிச்சு.
அவன் முழுசா உள்ள இறங்கினதும், ரெண்டு பேரும் அப்படியே அசையாம இருந்தாங்க.
ஒரு நிமிஷம்.
அவ உடம்பு அவனை முழுசா உள்வாங்கிக்கிட்டு, இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவன் நெத்தி அவ நெத்தியோட.
அவன் மூச்சு அவ மூச்சோட.
"வலிக்குதா?" அவன் கேட்டான்.
எட்டு மாசமா ஒவ்வொரு தடவையும் இந்தக் கேள்வி.
"இல்ல," அவ சொன்னா.
எட்டு மாசமா ஒவ்வொரு தடவையும் இந்தப் பதில்.

அப்புறம் அவன் அசைய ஆரம்பிச்சான்.
மெதுவா.
ஆழமா.
முழுசா வெளிய வந்து, முழுசா உள்ள இறங்கி.

கட்டில் லேசாக் கிறீச்சிட்டுச்சு.
"கீச்."
ரெண்டு பேரும் அப்படியே உறைஞ்சாங்க.
சுவர் பக்கம் காதைத் தீட்டினாங்க.
குறட்டை ஒரு செகண்ட் நின்னுச்சு.
அவ கண்ணு பயத்துல அகலமாச்சு.
அவன் மூச்சு நின்னுச்சு.
ஒரு செகண்ட்.
ரெண்டு.
குறட்டை மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுது.
அதே தாளத்துல.
ரெண்டு பேருக்கும் அடக்க முடியாத சிரிப்பு வந்துச்சு.
அவ அவன் தோள்ல முகத்தைப் புதைச்சு உடம்பு முழுக்கக் குலுங்கச் சிரிச்சா.
சத்தம் இல்லாம.
அவன் அவ முடிக்குள்ள முகத்தைப் புதைச்சு சிரிச்சான்.
அவளுக்குள்ள இருந்துக்கிட்டே.
அந்தச் சிரிப்புல அவ உடம்பு அவனை இறுக்கிப் பிடிச்சுது.
அவன் சிரிப்பு டக்குனு நின்னு, ஒரு முனகலா மாறுச்சு.
இப்போ அவ கண்ணாலயே சிரிச்சா.
'இப்போ யாரு சத்தம் போடுறது?'

அவன் இன்னும் மெதுவா அசைஞ்சான்.
கட்டில் சத்தம் போடாத அளவுக்கு மெதுவா.
ஆனா அந்த மெதுவுக்குள்ள ஒரு ஆழம் இருந்துச்சு.
ஒவ்வொரு அசைவும் அவளுக்குள்ள முழுசா நிறைஞ்சு, முழுசா விலகுச்சு.
அவ கால்கள் மெதுவா மேல ஏறி, அவன் இடுப்பைச் சுத்தி இறுகிச்சு.
மெட்டி போட்ட அவ கால் விரல்கள் அவன் முதுகுல பதிஞ்சுது.
அவ கை அவன் முதுகு முழுக்க அலைஞ்சுது.
விரல் நகம் அவன் தோல்ல லேசா கீறுச்சு.

அவன் கையில சுத்தியிருந்த அவ முடியை மெதுவா இழுத்தான்.
அவ கழுத்து நிமிந்துச்சு.
அவன் அந்தக் கழுத்துல உதட்டை வெச்சான்.
துடிக்கிற அந்த நரம்பு மேல.
அவ கண்ணு மூடிச்சு.
அவ உதடு அவன் காதுக்குப் பக்கத்துல வந்து, சத்தம் இல்லாம அவன் பேரைச் சொல்லுச்சு.
"சிவா..."
அவ அவன் பேரை சொல்றது ரொம்ப அபூர்வம்.
அத்தை முன்னாடி "என்னங்க."
தனியா "நீங்க."
இந்த நிமிஷத்துல மட்டும், இந்த இருட்டுல மட்டும், "சிவா."
அவன் உடம்பு முழுக்க அது ஒரு மின்சாரம் மாதிரி ஓடுச்சு.

ஃபேன் சத்தம்.
அவ மூச்சு.
அவன் மூச்சு.
அது மட்டும்தான் அந்த ரூம்ல.
சுவருக்கு அந்தப் பக்கம் குறட்டை.
சுவருக்கு இந்தப் பக்கம் இவங்க.
அந்த மெல்லிசான சுவருக்குத் தெரியாம ஒரு உலகம்.

அவ மூச்சு உடைய ஆரம்பிச்சுது.
அவளுக்குள்ள ஏதோ ஒண்ணு மெதுவா மேல ஏறி வந்துச்சு.
அடிவயித்துல இருந்து.
அவன் அதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.
எட்டு மாசத்துல அவன் கத்துக்கிட்டது.
வேகத்தைக் கூட்டல.
அதே ஆழம்.
அதே நிதானம்.
கொஞ்சம் கூட அழுத்தம்.
அந்த ஒரே இடத்துல.

அவ உடம்பு வில்லு மாதிரி வளைஞ்சுது.
அவ இடுப்பு அவனை நோக்கி மேல எழும்புச்சு.
அவ விரல்கள் அவன் முதுகுல ஆழமாப் பதிஞ்சுது.
சத்தம் தொண்டை வரைக்கும் வந்துச்சு.
அவ டக்குனு அவன் தோள்ல முகத்தைப் புதைச்சு, பல்லால கடிச்சுக்கிட்டா.
அவ உடம்பு முழுக்க ஒரு நடுக்கம் அலை அலையா ஓடுச்சு.
ஒண்ணு.
ரெண்டு.
மூணு.
அவ கால் விரல்கள் சுருண்டுச்சு.
அவ தொடைகள் அவன் இடுப்பை நசுக்கிப் பிடிச்சுது.
அவளுக்குள்ள அவனை இறுக்கி இறுக்கிப் பிடிச்சுது.
அவ கண்ணுல இருந்து கண்ணீர் தானா வழிஞ்சுது.
ஒரு சத்தம் கூட வெளிய வரல.

அந்த இறுக்கத்துல அவனும் தாங்கல.
அவன் மூச்சு அவ காதுக்குள்ள உடைஞ்சுது.
அவன் தன் முகத்தை அவ முடிக்குள்ள, தலையணைக்குள்ள புதைச்சு, அவனும் அவன் சத்தத்தை முழுங்கிக்கிட்டான்.
அவன் கடைசியா ஒரு தடவை ஆழமா அவளுக்குள்ள இறங்கி, அப்படியே நின்னான்.
அவளுக்குள்ள அவனோட சூடு நிறைஞ்சுது.
அவ அவனை இன்னும் இறுக்கமா அணைச்சுக்கிட்டா.
கால்களால.
கைகளால.
உள்ளுக்குள்ள.
விடவே இல்ல.

கொஞ்ச நேரம் ரெண்டு பேரும் அப்படியே கிடந்தாங்க.
வேர்வையில ஒட்டிக்கிட்டு.
அவன் கனம் முழுசும் அவ மேல.
அவன் இதயம் அவ மார்புல அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவளோட இதயம் அவன் நெஞ்சுல.
ரெண்டும் ஒரே வேகத்துல.
மெதுவா, மெதுவா, அமைதியாச்சு.

பக்கத்து ரூம்ல குறட்டை அதே தாளத்துல தொடர்ந்துச்சு.
சுவருக்கு இந்தப் பக்கம் என்ன நடந்துச்சுன்னு, அந்தச் சுவருக்குக் கூடத் தெரியாது.

அவன் அவ மேல இருந்து இறங்கப் பாத்தப்போ, அவ அவனைப் பிடிச்சு நிறுத்தினா.
"இன்னும் கொஞ்ச நேரம்," கிசுகிசுத்தா.
அவன் நின்னான்.
அவ அவன் முதுகைத் தடவிக் குடுத்தா.
மெதுவா.
ஒரு குழந்தையைத் தூங்க வைக்கிற மாதிரி.

அப்புறம் அவன் அவளை விட்டு விலகினான்.
அவ டக்குனு தலையணையை எடுத்து தன் இடுப்புக்குக் கீழ வெச்சுக்கிட்டு, காலைக் கொஞ்சம் மேல தூக்கி, அசையாமப் படுத்துக்கிட்டா.
அவன் அவளைக் கேள்வியாப் பாத்தான்.
"என்ன இது?"
"ஒண்ணும் இல்ல..." அவ முகம் சிவந்துச்சு. "எங்கயோ கேள்விப்பட்டேன். கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருந்தா..."
அவ முடிக்கல.
அவனுக்குப் புரிஞ்சுது.
காலையில அம்மா கேட்ட அந்தக் கேள்வி.
அவன் ஒண்ணும் சொல்லல.
சிரிக்கவும் இல்ல.
அவ பக்கத்துல படுத்து, அவ கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, அவ கூடவே காத்திருந்தான்.
அவ விரல்களை ஒவ்வொண்ணா தடவிக்கிட்டு.

"கவி..."
"ம்ம்?"
"காலையில அம்மா கேட்டதை இன்னும் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கியா?"
அவ கொஞ்ச நேரம் பேசல.
"இப்போ இல்ல," கடைசியில சொன்னா.
"நிஜமா?"
"நிஜமா. நீங்க இருக்கும்போது எனக்கு எதுவும் பெருசாத் தெரியல."
அவன் அவ கையை எடுத்து, உள்ளங்கையில ஒரு முத்தம் குடுத்தான்.

"பாத்தியா," கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு அவன் கிசுகிசுத்தான். "நான் சொன்னேன்ல, நீதான் சத்தம் போடுவேன்னு."
"நான் ஒரு சத்தம் கூட போடல."
"வாயால போடல. என் தோள்ல கேளு, அது சொல்லும்."
அவ திரும்பிப் பாத்தா.
அவன் தோள்ல அவ பல்லுப் பதிஞ்ச ஒரு சின்ன சிவப்புத் தடம்.
"ஐயோ... வலிக்குதா?"
"இல்ல. மெடல் மாதிரி இருக்கு."
"யாரது பாத்துட்டா?"
"நாளைக்கு ஞாயித்துக்கிழமை. நான் சட்டை போட்டுக்கிட்டே இருப்பேன். கேட்டா, கொசு கடிச்சுதுன்னு சொல்லுவேன்."
"கொசுவுக்கு இவ்ளோ பெரிய பல்லா?"
"நம்ம வீட்டுக் கொசு ஸ்பெஷல்."
அவ சத்தம் வராமச் சிரிச்சா.
அவ தோள் குலுங்குச்சு.

"சந்தோஷமா இருக்கியா கவி?"
அவ யோசிக்கவே இல்ல.
"நான் ரொம்ப லக்கிங்க."
அவன் அவ நெத்தியில, குங்குமத்து மேல ஒரு முத்தம் குடுத்தான்.


கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு அவ மெதுவா எழுந்தா.

தரையில குவிஞ்சு கிடந்த துணிகள்.
அவ குனிஞ்சு ஒவ்வொண்ணா எடுத்தா.
முதல்ல ஜட்டி.
கால் வழியா ஏத்தி, இடுப்புல சரி பண்ணினா.
அப்புறம் பிரா.
முலைகள்ல பொருத்தி, கையைப் பின்னாடி கொண்டு போய், கொக்கியைத் தேடி மாட்டினா.
ஜாக்கெட்.
கை வழியா போட்டு, கொக்கிகளை ஒவ்வொண்ணா கீழ இருந்து மேல மாட்டினா.
ஒண்ணு. ரெண்டு. மூணு. நாலு. அஞ்சு.
பாவாடை.
தலை வழியா போட்டு, இடுப்புல இறக்கி, நாடாவை இழுத்து, இறுக்கி, முடிச்சுப் போட்டா.
அப்புறம் புடவை.
இருட்டுலயே.
கண்ணாடி இல்லாமலே.
அவ கை தானா ஒரு சுத்து சுத்தி, கொசுவம் வெச்சுது.
மடிப்பு மடிப்பா.
ஆறு மடிப்பு.
சீரா.
இடுப்புல சொருகி, முந்தானையைத் தோள்ல போட்டு, ஊக்கு குத்தினா.

ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி எப்படி இருந்தாளோ, அப்படியே.

"இப்போ எதுக்கு மறுபடியும் இதெல்லாம்?" சிவா தூக்கக் கலக்கத்துல கேட்டான்.
"காலையில அஞ்சு மணிக்கு நான் எழுந்திரிக்கணும். இருட்டுல அப்போ தேடிக்கிட்டு இருக்க முடியுமா?"
"நான் இப்போதான் அதையெல்லாம் கழட்டினேன்."
"நாளைக்கு ராத்திரி மறுபடியும் கழட்டிக்கோங்க."

அப்புறம் அவ கட்டில் ஓரத்துல உக்காந்தா.
அவனுக்கு முதுகைக் காட்டி.
விரிஞ்சு கிடந்த முடியை ரெண்டு கையாலயும் அள்ளி, முதுகுக்குப் பின்னாடி கொண்டு போனா.
விரலால லேசா சிக்கெடுத்தா.
மூணு பாகமாப் பிரிச்சா.
வலது. இடது. நடு.
பின்ன ஆரம்பிச்சா.
இருட்டுலயே.
அவ விரல்கள் அதே தாளத்துல அசைஞ்சுது.
சாயங்காலம் கண்ணாடி முன்னாடி எப்படிப் பின்னினாளோ, அதே மாதிரி.
இறுக்கமா.
சீரா.

"அதையும் நான் இப்போதான் அவுத்தேன்."
"தலைவிரி கோலமா தூங்கக் கூடாது. அம்மா சொல்லுவாங்க."
"இது ஒரு முடிவே இல்லாத வேலை. நான் அவுக்கிறேன், நீ பின்னுற."
"உங்களுக்குப் பிடிச்ச வேலைதானே?"
அவன் தூக்கத்துலயே சிரிச்சான்.

கடைசிப் பின்னலைப் போட்டு, கட்டில்ல கிடந்த கருப்பு ரிப்பனைத் தேடி எடுத்து, முடிச்சுப் போட்டா.
தலையணையில உதிர்ந்திருந்த மல்லிகைப் பூக்களை ஒவ்வொண்ணா பொறுக்கி டப்பாவுல போட்டா.
தலையணைக்குக் கீழ இருந்த கொலுசை எடுத்து, மெதுவா, சத்தம் இல்லாம மறுபடியும் கால்ல மாட்டிக்கிட்டா.
முழங்கை கிட்ட நிறுத்தியிருந்த வளையல்களை மணிக்கட்டுக்கு இறக்கி விட்டா.
கலைஞ்ச கட்டில் விரிப்பை இழுத்து, சுருக்கம் இல்லாமச் சரி பண்ணினா.
தரையில கிடந்த அவனோட லுங்கியையும் பனியனையும் எடுத்து, அவன் பக்கத்துல வெச்சா.
"போட்டுக்கோங்க. ராத்திரி குளிரும்."
"ம்ம்..."
அவன் தூக்கக் கலக்கத்துல அதைப் போட்டுக்கிட்டான்.

இப்போ அவளைப் பாத்தா, அந்த ரூம்ல ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி எதுவுமே நடக்காத மாதிரி இருந்துச்சு.
இறுக்கமான ஜடை.
ஒழுங்கான புடவை.
கால்ல கொலுசு.
கையில வளையல்.
நெத்தியில பொட்டு.
வகிட்டுல குங்குமம்.
காலையில கோலம் போட்ட அதே 'நல்ல பொண்ணு.'
ஆனா அவ கன்னத்துல இன்னும் ஒரு லேசான சிவப்பு.
அவ உதடு இன்னும் கொஞ்சம் வீங்கி.
அவ கண்ணுல இன்னும் கொஞ்சம் பளபளப்பு.
அது அவனுக்கு மட்டும்தான் தெரியும்.

அவ சிவா பக்கத்துல படுத்தா.
அவன் கை தானா அவ இடுப்பைச் சுத்தி வந்துச்சு.
இன்னொரு கை அவ ஜடையைத் தேடிப் பிடிச்சு, தன் கையில ஒரு சுத்து சுத்திக்கிட்டுச்சு.
தூக்கத்துலயும்.
அவ லேசா சிரிச்சுக்கிட்டா.
அவன் நெஞ்சுல தலையை வெச்சுக்கிட்டா.

அவன் இதயம் அடிக்கிற சத்தம்.
பக்கத்து ரூம்ல அத்தையோட குறட்டை.
ஃபேன் சத்தம்.
ரூம் முழுக்க மல்லிகை வாசம்.
மணி ஒன்பதரை.

அவன் மூச்சு மெதுவா, சீரா மாறுச்சு.
தூங்கிட்டான்.
அவ இன்னும் கொஞ்ச நேரம் முழிச்சிருந்தா.
அவன் முகத்தைப் பாத்துக்கிட்டு.
அந்த ஜீரோ வாட் வெளிச்சத்துல.
அப்புறம் அவ கண்ணும் மெதுவா மூடிச்சு.

வீட்டுல கடைசியாத் தூங்குறவ அவதான்.
எப்பவும்.

இப்போதைக்கு, கவிதாவோட வாழ்க்கை ரொம்ப சிம்பிள்.
சந்தோஷமானது.
முழுமையானது.

அவகிட்ட எந்த ரகசியமும் இல்ல.