[yazhiniram]

அறிமுகம் - Continuation 2:


பொண்ணு பாக்க வந்த அன்னிக்கு அத்தை ஒரே ஒரு விஷயம்தான் கேட்டாங்க.
"பொண்ணு வேலைக்குப் போகணும்னு ஆசைப்படுதா?"
அம்மா கவிதாவைப் பாத்தாங்க.
கவிதா தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டா.
"நம்ம வீட்டுப் பொண்ணுங்க வேலைக்குப் போனதில்ல. வீட்டுல இருந்தாலே போதும்."
கவிதா தலையாட்டினா.
அவ்ளோதான்.
யாரும் அவளைக் கேக்கல.
அவளும் சொல்லல.

இன்னிக்கு அவளுக்கு அதுல பெரிய வருத்தம் இல்ல.
சிவா இருக்கான்.
இந்த வீடு இருக்கு.
இந்த வாழ்க்கை அவளுக்குப் பிடிச்சிருக்கு.
ஆனா இந்த மாதிரி ஒரு விளம்பரத்தைப் பாக்கும்போது, மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் குரல்.
'ஒருவேளை...'
அவ்ளோதான்.
அது வந்துட்டுப் போயிடும்.

அவ பேப்பரை ஒழுங்கா மடிச்சு, முன்னாடி இருந்த மாதிரியே டேபிள் மேல வெச்சா.
எழுந்து போய், மாடியில காய்ஞ்ச துணிகளை எடுத்துக்கிட்டு வந்து மடிக்க உக்காந்தா.
சிவாவோட சட்டைகள்.
ஒவ்வொண்ணையும் காலரைச் சரி பண்ணி, கையை மடிச்சு, ஒரே அளவுல.
அவ கை மடிக்கும்போது, ஒரு சட்டையில அவனோட வாசம் இன்னும் லேசா இருந்துச்சு.
சோப்பையும் தாண்டி.
அவ அதை முகத்துக்குப் பக்கத்துல கொண்டு போய் ஒரு செகண்ட் மோந்து பாத்தா.
யாரும் பாக்கல.
அவ தனக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டா.


சாயங்காலம் நாலரைக்கு கவிதா மறுபடியும் குளிச்சா.
வெள்ளிக்கிழமை இல்லன்னாலும், சாயங்காலக் குளியல் அவ அம்மா வீட்டுப் பழக்கம்.
மெல்லிசான மஞ்சள் நிறக் காட்டன் புடவை.
சிவப்பு பார்டர்.
அதே நிறத்துல ஜாக்கெட்.

அப்புறம் கண்ணாடி முன்னாடி உக்காந்தா.
இது அவளோட தினசரிச் சடங்கு.

காலையில பின்னின ஜடையை அவுத்தா.
ஈரத்தை டவலால மெதுவா ஒத்தி எடுத்தா.
அப்புறம் சீப்பு.
முனையில இருந்து ஆரம்பிச்சு, சிக்கல் ஒவ்வொண்ணா பிரிச்சு, மெதுவா மேல ஏறி.
இடுப்பு தாண்டித் தொங்குற அடர்த்தியான முடி.
அவ உக்காந்திருந்தப்போ அது தரையைத் தொட்டுச்சு.
தலையில இருந்து முனை வரைக்கும் ஒரு கருப்பு அருவி மாதிரி.
அதைக் கொஞ்சம் தேங்காய் எண்ணெய் தொட்டு தடவினா.
அப்புறம் மூணு பாகமாப் பிரிச்சா.
வலது. இடது. நடு.
ஒண்ணு மேல ஒண்ணு.
இறுக்கமா. சீரா.
கழுத்துக்குக் கீழ இருந்து ஆரம்பிச்சு, தோள்பட்டை, முதுகு, இடுப்பு, அதையும் தாண்டி.
அவ விரல்கள் அதுல ஒரு தாளத்துல அசைஞ்சுது.
கண்ணாடியைப் பாக்கவே வேணாம்.
கை தானாப் பின்னும்.
கடைசியில ஒரு கருப்பு ரிப்பன்.
முடிச்சு.

அவ கோலம் கோணலாப் போனாலும் போகும்.
அவ ஜடை ஒரு நாளும் கோணலாப் போனதில்ல.

நெத்தியில சின்னப் பொட்டு.
வகிட்டுல குங்குமம்.
கழுத்துல அந்தத் தாலிச் சங்கிலி.
கண்ணாடியில ஒரு தடவை பாத்தா.
முகம் சுத்தமா இருக்கா.
பொட்டு நேரா இருக்கா.
அவ்ளோதான் அவ பாப்பா.
அதுக்கு மேல அவ ஒரு நாளும் தன்னைப் பாத்ததில்ல.

ஆனா கண்ணாடிக்குத் தெரியும்.

அந்த மாநிற முகத்துல ஒரு பளபளப்பு இருக்கு.
குளிச்ச ஈரத்துல இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமா.
பெரிய கருப்புக் கண்கள்.
அந்தக் கண்ணுக்கு மேல நீளமான இமைகள், அவ கண் சிமிட்டும்போது ஒரு சின்ன விசிறி மாதிரி.
குண்டு குண்டா ஒரு மென்மையான முகம்.
சிரிச்சா கன்னம் இன்னும் உருண்டையாகி, கண்ணு கொஞ்சம் சுருங்கும்.
சின்ன மூக்கு.
சிவப்பான, நிறைவான உதடுகள். லிப்ஸ்டிக் தேவைப்படாத உதடுகள்.

புடவைக்குள்ள மென்மையா வளைஞ்ச உடம்பு.
ஒல்லியும் இல்ல, குண்டும் இல்ல.
தொட்டா மென்மையா அமுங்குற உடம்பு.
ஜாக்கெட்டுக்குள்ள நிறைஞ்ச மார்பு.
அதுக்குக் கீழ, புடவைக் கோட்டுக்கு மேல, இடுப்போட மென்மையான வளைவு.
அந்த வளைவுக்கு நடுவுல ஆழமான, உருண்டையான தொப்புள், புடவை மடிப்புக்குள்ள பாதி மறைஞ்சு.
மார்புக்கு நடுவுல அமைதியாக் கிடக்கிற தாலிச் சங்கிலி.
முதுகுல அந்த நீளமான ஜடை.
அவ நடக்கும்போது இடுப்புக்குக் கீழ இந்தப் பக்கமும் அந்தப் பக்கமும் மெதுவா ஆடும்.

இதெல்லாம் அவளுக்குத் தெரியாது.
அவ ஒரு நாளும் யாராவது தன்னைப் பாக்கணும்னு டிரஸ் பண்ணதில்ல.
அவ அழகுன்னு அவளுக்குச் சொன்ன ஒரே ஆளு சிவா.
அவ அதை நம்ப மாட்டா.
"நீங்க என் புருஷன். நீங்க அப்படித்தான் சொல்லுவீங்க."
தெரியாததுதான் அவளோட பெரிய அழகுன்னு அவளுக்குத் தெரியாது.

அவ எழுந்து சாமி ரூம்ல விளக்கேத்தினா.
தெருவுல பூக்காரம்மா குரல் கேட்டுச்சு.
"மல்லிகைப்பூ... மல்லிகைப்பூவேய்..."
அவ கேட் வரைக்கும் போகல.
இன்னிக்கு அவர் வாங்கிட்டு வருவாரு.


சரியா ஏழு மணிக்கு தெருமுனையில பைக் சத்தம்.
தெருவுல எத்தனை பைக் போனாலும், அவன் பைக் சத்தம் மட்டும் அவளுக்குத் தனியாக் கேக்கும்.
அவ கிச்சன்ல சப்பாத்தி மாவு பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்தா.
அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் கை ஒரு செகண்ட் நின்னுச்சு.
உதட்டுல ஒரு சிரிப்பு.
அப்புறம் மறுபடியும் மாவு.

சிவா உள்ள வந்தான்.
"அம்மா, வந்துட்டேன்."
"வா. கை கால் கழுவிட்டு வா."
அவன் கிச்சனுக்குள்ள எட்டிப் பாத்தான்.
கையில டிபன் பை.
டிபன் கேரியருக்கு மேல ஒரு வாழை இலைப் பொட்டலம்.
அவன் அதை அவ முன்னாடி நீட்டினான்.
அவ கை முழுக்க மாவு.
"எனக்குக் கை வேலையா இருக்கு. அங்க வெச்சுடுங்க."
"இல்ல. நானே வைக்கிறேன்."
"என்னது?"
"திரும்பு."

அவ ஒரு நிமிஷம் அவனைப் பாத்தா.
அப்புறம் ஹால் பக்கம் ஒரு தடவை பாத்தா.
அத்தை டிவி முன்னாடி உக்காந்திருந்தாங்க.
அவ மெதுவாத் திரும்பினா.
முதுகை அவன் பக்கம் காட்டி.

அவன் பொட்டலத்தைப் பிரிச்சான்.
கிச்சன் முழுக்க மல்லிகை வாசம்.
ரெண்டு முழம்.
அவன் அதை அவ ஜடையோட மேல் பக்கத்துல, தலைக்குக் கீழ வெச்சு, ஜடையைச் சுத்தி கீழ இறக்கினான்.
அவளோட ஹேர்பின் டப்பா அங்கயே ஜன்னல் ஓரத்துல இருந்துச்சு.
ஒவ்வொரு பின்னா எடுத்து, பூவை ஜடையோட சேத்துக் குத்தினான்.
அவன் விரல் ஒவ்வொரு தடவை அவ கழுத்தைத் தொடும்போதும், அவ தோள் லேசாச் சிலிர்த்துச்சு.
"ஒழுங்கா குத்துங்க... தலையில குத்திடாதீங்க..."
"நான் இன்ஜினியர். அளவு எனக்குத் தெரியும்."
"பம்ப் இன்ஜினியர்."
"பூ இன்ஜினியர் இன்னிக்கு."
கருப்பு ஜடைக்கு மேல வெள்ளை மல்லிகை.
தலையில இருந்து இடுப்பு வரைக்கும்.

அவன் ஒரு அடி பின்னாடி வந்து பாத்தான்.
"திரும்பு."
அவ திரும்பினா.
கை முழுக்க மாவோட.
அவன் ஒண்ணும் பேசல.
பாத்துக்கிட்டே நின்னான்.
"என்ன?"
"ஒண்ணும் இல்ல."
"ஒண்ணும் இல்லாம எதுக்கு அப்படிப் பாக்குறீங்க?"
"நாள் முழுக்க மோட்டார், பம்ப், வால்வுன்னு கருப்பு எண்ணெய் மட்டும்தான் பாத்தேன். இப்போதான் கண்ணுக்கு ஒரு நல்ல காட்சி."
அவ முகம் சிவந்துச்சு.
"போய் கை கால் கழுவுங்க. அத்தை கூப்பிடுறாங்க."
"அம்மா கூப்பிடல."
"கூப்பிடுவாங்க."
"சிவா!" ஹால்ல இருந்து அத்தை.
அவ கண்ணை உருட்டினா.
'பாத்தீங்களா.'
அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே போனான்.


ராத்திரி சாப்பாடு ஏழரைக்கு.
சப்பாத்தி, உருளைக்கிழங்கு குருமா.
அத்தை டிவியில செய்தி பாத்துக்கிட்டே சாப்பிட்டாங்க.
சிவா ஆபீஸ் கதை சொன்னான்.
ஒரு பெரிய பம்ப் ஆர்டர், ஒரு மேனேஜர் ஒரு வால்வை தலைகீழா மாட்டினது, அதனால தண்ணி எதிர் பக்கம் பீச்சியடிச்சது.
அத்தை சிரிச்சாங்க.
"உங்க மேனேஜருக்கு மூளை இருக்கா இல்லையா?"
"இருக்குமா. ஆனா தலைகீழா இருக்கு."
அத்தை இன்னும் சத்தமாச் சிரிச்சாங்க.
கவிதா அடுப்பு பக்கத்துல நின்னு சப்பாத்தி சுட்டுக்கிட்டே அதைப் பாத்தா.
அத்தை இப்படிச் சிரிக்கிறதைப் பாக்கிறதே அபூர்வம்.
அதுவும் சிவாவாலதான் நடக்கும்.

எட்டு மணி.
அத்தை எழுந்தாங்க.
"கதவெல்லாம் பூட்டிட்டுப் படு. கேஸ் ஆஃப் பண்ணிட்டியா பாரு."
"பண்ணிட்டேன் அத்தை."
"சிவா, நாளைக்கு ஞாயித்துக்கிழமை. சீக்கிரம் எழுந்திரு. பால்காரனுக்குக் கணக்கு முடிக்கணும், கரண்ட் பில் கட்டணும்."
"சரிமா."
அத்தை சுவரைப் பிடிச்சுக்கிட்டு மெதுவா ரூமுக்குள்ள போனாங்க.
கதவு மூடுச்சு.
தாழ்ப்பாள் போடுற சத்தம்.

சிவா கவிதாவைப் பாத்தான்.
அவ பாக்காத மாதிரி பாத்திரங்களை எடுத்துக்கிட்டு கிச்சனுக்குப் போனா.
"கவி..."
"பாத்திரம் கழுவணும்."
"நான் கழுவுறேன்."
"நீங்களா?"
"நான் கழுவினா சீக்கிரம் முடியும்."
"நீங்க கழுவினா நாளைக்கு நான் மறுபடியும் கழுவணும். போங்க. ரூமுக்குப் போங்க."
"அப்போ சீக்கிரம் வா."
"அத்தை தூங்கட்டும்."
"அம்மா தூங்க ஆரம்பிச்சா பத்து நிமிஷம். நான் எண்ணுறேன்."
"எண்ணுங்க."


அவ பாத்திரங்களைக் கழுவி அடுக்கினா.
கிச்சன் மேடையைத் துடைச்சா.
கேஸ் சிலிண்டரை ஆஃப் பண்ணி, ஒரு தடவை தொட்டுப் பாத்தா.
மெயின் கதவைத் தாழ் போட்டு, பூட்டுப் போட்டா.
பின்கதவைத் தாழ் போட்டா.
ஜன்னல்களைச் சாத்தினா.
ஹால் லைட்டை அணைச்சா.
சாமி ரூம் விளக்கு மட்டும் எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அதை ஒரு தடவை பாத்துக் கும்பிட்டா.

பக்கத்து ரூம்ல இருந்து அத்தையோட குறட்டை ஆரம்பிச்சிருந்துச்சு.
மெதுவா.
சீரா.

எட்டரை மணி.
அவ ரூம் கதவைத் திறந்தா.

ரூம்ல ஒரு ஜீரோ வாட் பல்பு மட்டும் எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
மஞ்சளா. மங்கலா.
ஃபேன் மெதுவாச் சுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.
மல்லிகை வாசம் ரூம் முழுக்க.
சிவா கட்டில்ல சாஞ்சு உக்காந்திருந்தான்.
லுங்கி, வெள்ளைப் பனியன்.
அவளையே பாத்துக்கிட்டு.

"இருபத்தெட்டு நிமிஷம்," அவன் சொன்னான்.
"எதுக்கு?"
"நீ வர்றதுக்கு."
"நீங்க எண்ணிக்கிட்டா இருந்தீங்க?"
"ஒவ்வொரு நிமிஷமும்."
அவ சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டு, கதவைச் சத்தம் வராமச் சாத்தி, தாழ்ப்பாள் போட்டா.
சுவருக்கு அந்தப் பக்கம் குறட்டை.
ரெண்டு பேரும் ஒரு செகண்ட் அந்தச் சுவரைப் பாத்தாங்க.
அப்புறம் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டாங்க.
இந்த வீட்டுல இந்த நேரத்துல பேசுறதுக்கு ஒரே ஒரு மொழிதான்.
கிசுகிசுப்பு.


அவ கட்டில் ஓரத்துல வந்து உக்காந்தா.
அவனுக்கு முதுகைக் காட்டி.
அப்புறம் குனிஞ்சு, காலுல இருந்த கொலுசைக் கழட்ட ஆரம்பிச்சா.
ஒரு கால்.
மெதுவா, திருகாணியைத் திருகி, ஒரு சத்தம் கூட இல்லாம.
இன்னொரு கால்.
ரெண்டையும் தலையணைக்குக் கீழ வெச்சா.
அப்புறம் கையில இருந்த கண்ணாடி வளையல்களை முழங்கை வரைக்கும் மேல ஏத்தி, இறுக்கமா நிறுத்தி வெச்சா.
அவன் அதை எல்லாம் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.
எட்டு மாசமா தினமும் பாக்குறான்.
ஆனாலும் ஒவ்வொரு தடவையும் அவனுக்கு ஒரு ஆச்சரியம்.
அவ அவன்கிட்ட வர்றதுக்கு முன்னாடியே, அந்த மெல்லிசான சுவருக்குத் தயாராயிடுவா.
அவ அன்பு கூட ஒரு ஒழுங்கோடதான் வரும்.

அவன் கட்டில்ல நகந்து, அவ பின்னாடி வந்து உக்காந்தான்.
அவ முதுகுக்கு நேரா.
அவன் மூச்சு அவ கழுத்துல பட்டுச்சு.
அவ கண்ணை மூடிக்கிட்டா.

அவன் கை அவ ஜடையைத் தொட்டுச்சு.

முதல்ல மல்லிகை.
தலைக்குக் கீழ இருந்த முதல் ஹேர்பின்.
அவன் அதை மெதுவா உருவி எடுத்தான்.
டேபிள் மேல இருந்த சின்ன டப்பாவுல போட்டான்.
'டக்.'
ரெண்டாவது.
மூணாவது.
அவன் அவசரப்படல.
அவனுக்கு எப்பவுமே அவசரம் இல்ல.
ஒவ்வொரு பின்னும் எடுக்கும்போது, அவன் விரல் அவ கழுத்தோட பின்பக்கத்தைத் தொட்டுட்டுப் போச்சு.
பூச்சரத்தை ஜடையில இருந்து மெதுவா பிரிச்சு, சுருட்டி, தலையணைக்குப் பக்கத்துல வெச்சான்.
ரூம் முழுக்க அந்த வாசம் இன்னும் அதிகமாச்சு.

அப்புறம் ரிப்பன்.
ஜடையோட முனையை அவன் தன் கையில எடுத்தான்.
அதைக் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தான்.
அதோட கனத்தை அனுபவிக்கிற மாதிரி.
அப்புறம் ரிப்பன் முடிச்சை அவுத்தான்.
கருப்பு ரிப்பன் அவன் விரல்ல இருந்து நழுவி, கட்டில்ல விழுந்துச்சு.

அப்புறம் அவன் ஜடையைப் பிரிக்க ஆரம்பிச்சான்.
கீழ இருந்து மேல.
ஒவ்வொரு பின்னலா.
முதல் மடிப்பு அவுந்துச்சு.
ரெண்டாவது.
அவ சாயங்காலம் கண்ணாடி முன்னாடி உக்காந்து, அவ்ளோ கவனமா, அவ்ளோ இறுக்கமாப் பின்னின அதே ஜடை.
இப்போ அவன் விரல்ல ஒவ்வொரு மடிப்பா தளர்ந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவன் விரல்கள் முடிக்குள்ள நுழைஞ்சு, அதைப் பிரிச்சு, மெதுவா மேல ஏறிச்சு.
இடுப்பு.
நடு முதுகு.
தோள்பட்டை.
அவ கண்ணு மூடியே இருந்துச்சு.
இந்த நிமிஷம் அவளுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.
அவ ஜடையை அவளைத் தவிர தொடுற ஒரே ஆளு அவன்தான்.
அவ ஜடையை அவுக்கிற ஒரே ஆளும் அவன்தான்.
ஊரே பாக்குற அந்த ஒழுங்கான, இறுக்கமான ஜடை, அவனுக்கு மட்டும் இப்படி அவுந்து விழுது.
அந்த நினைப்பே அவளுக்குள்ள ஒரு சூடைக் கிளப்புச்சு.

கடைசிப் பின்னல் அவுந்துச்சு.
அவ முடி மொத்தமும் அவ முதுகு முழுக்க அலை அலையா விரிஞ்சு விழுந்துச்சு.
தோள்ல இருந்து, இடுப்பைத் தாண்டி, கட்டில் மேல வழிஞ்சு.
ஜடையோட மடிப்புகள் இன்னும் அதுல அலை மாதிரி அச்சாகியிருந்துச்சு.
அந்த ஜீரோ வாட் வெளிச்சத்துல அது ஒரு கருப்புப் பட்டு மாதிரி மினுங்குச்சு.

அவன் அந்த முடிக்குள்ள தன் முகத்தைப் புதைச்சான்.
ஒரு நீளமான மூச்சு இழுத்தான்.
தேங்காய் எண்ணெய்.
மல்லிகை.
அவ.

"என்ன பண்றீங்க?" அவ கிசுகிசுத்தா.
"வாசம் பிடிக்கிறேன்."
"பூ வாசமா?"
"இல்ல. உன் வாசம். பூ வாசம் கடையிலயே கிடைக்கும்."

அவன் அவ முடியை ஒரு கையால அள்ளி, தன் கையில ஒரு சுத்து சுத்திக்கிட்டான்.
அவனுக்குப் பிடிச்ச பழக்கம்.
அவ தலை லேசா பின்னாடி சாஞ்சுது.
அவ கழுத்து முழுசாத் திறந்துச்சு.
அவன் அந்தக் கழுத்தோட பின்பக்கத்துல உதட்டை வெச்சான்.
மெதுவா.
அப்புறம் காது மடலுக்குக் கீழ.
அப்புறம் தோள் வளைவுல.
அவ உடம்பு முழுக்க ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.
அவ கை கட்டில் விரிப்பை இறுக்கிப் பிடிச்சுது.

அவன் இன்னொரு கை அவ தோள்ல இருந்த முந்தானையைப் பிடிச்சுது.
ஜாக்கெட்டோட குத்தியிருந்த ஊக்கை ஒத்தக் கையாலயே கழட்டினான்.
அவ்ளோ பழக்கமா.
முந்தானை அவ தோள்ல இருந்து வழுக்கி, அவ மடியில விழுந்துச்சு.

"எழுந்திரு," அவன் அவ காதுக்குள்ள கிசுகிசுத்தான்.

அவ எழுந்து நின்னா.
கட்டிலுக்கும் சுவருக்கும் நடுவுல.
அவன் கட்டில் ஓரத்துல உக்காந்து அவளைப் பாத்தான்.
அவ முன்னாடி.
விரிஞ்ச முடி முதுகு முழுக்க, ரெண்டு தோள் வழியாவும் முன்னாடி கொஞ்சம் வழிஞ்சு.
மடியில இருந்து விழுந்த முந்தானை இப்போ தரையை உரசிக்கிட்டு.
ஜாக்கெட்.
அதுக்குக் கீழ இடுப்போட வெறுந்தோல்.
தொப்புள்.

அவன் கையை நீட்டி அவ இடுப்பைப் பிடிச்சான்.
மெதுவா தன் பக்கம் இழுத்தான்.
அவ ரெண்டு அடி முன்னாடி வந்தா.
அவன் முகம் இப்போ அவ வயித்துக்கு நேரா.
அவன் அவ இடுப்புல சொருகியிருந்த கொசுவத்தோட முதல் மடிப்பைப் பிடிச்சான்.
மெதுவா வெளிய இழுத்தான்.
ஒரு மடிப்பு.
ரெண்டு.
மூணு.
ஆறு மடிப்பும் ஒண்ணா வெளிய வந்துச்சு.
புடவை தளர்ந்துச்சு.
அவன் புடவை முனையைப் பிடிச்சு மெதுவா இழுக்க, அவ லேசா ஒரு சுத்து சுத்தினா.
புடவை அவ இடுப்பைச் சுத்தி அவுந்துச்சு.
இன்னொரு சுத்து.
அவ முடி அவ திரும்பும்போது காத்துல பறந்து, அவன் முகத்துல பட்டுச்சு.
அவன் சிரிச்சான்.
கடைசி சுத்து.
அந்த மஞ்சள் காட்டன் புடவை அவ காலடியில மெதுவா ஒரு குவியலா விழுந்துச்சு.

இப்போ அவ ஜாக்கெட்டும் பாவாடையும் மட்டும்.

அந்த மங்கலான மஞ்சள் வெளிச்சத்துல அவ இடுப்போட வளைவு முழுசாத் தெரிஞ்சுது.
ஜாக்கெட்டோட கீழ் ஓரத்துக்கும் பாவாடை நாடாவுக்கும் நடுவுல, ஒரு சாண் அகலத்துக்கு மென்மையான மாநிறத் தோல்.
ரெண்டு பக்கமும் உள்ள வளைஞ்சு.
லேசா உருண்ட, மென்மையான வயிறு.
அதுக்கு நடுவுல அந்த ஆழமான, உருண்டையான தொப்புள்.
அவ மூச்சு விடும்போது அதுவும் லேசா அசைஞ்சுது.

அவன் குனிஞ்சு அந்தத் தொப்புள் மேல உதட்டை வெச்சான்.
அவ உடம்பு நெளிஞ்சுது.
"அங்க வேணாம்... கூசுது..." அவ கிசுகிசுத்தா.
"தெரியும்."
"தெரிஞ்சும் ஏன்?"
"நீ நெளியுறதைப் பாக்கத்தான்."
அவ உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு அவன் தலைமுடியைப் பிடிச்சுக்கிட்டா.
அவன் நாக்கு அந்தக் குழியோட ஓரத்தைச் சுத்தி ஒரு வட்டம் போட்டுச்சு.
அவ கால் விரல்கள் தரையில அழுந்துச்சு.
அவ வயிறு உள்ள இழுபட்டுச்சு.
சத்தம் தொண்டையில நின்னுச்சு.

அவன் விரல் பாவாடை நாடாவோட முடிச்சைத் தேடிப் பிடிச்சுது.
அவ தொப்புளுக்குக் கீழ, இடது பக்கமா.
ஒரு இழுப்பு.
முடிச்சு அவுந்துச்சு.
பாவாடை அவ இடுப்புல இருந்து தளர்ந்து, அவ இடுப்போட வளைவுல ஒரு செகண்ட் தொங்கி நின்னு...
அப்புறம் அவ தொடைகளை உரசிக்கிட்டே கீழ வழுக்கி, புடவை குவியல் மேல போய் விழுந்துச்சு.

அவ கூச்சத்துல ரெண்டு தொடையையும் இறுக்கமா ஒண்ணா சேத்துக்கிட்டா.
இப்போ அவ இடுப்புல அவளோட வெளிர் ரோஸ் நிறக் காட்டன் ஜட்டி மட்டும்.
அதுக்குக் கீழ, மாநிறத்துல பளபளக்கிற முழுசான, உருண்டையான தொடைகள்.
அந்தத் தொடைகள் சேருற இடத்துல, ஜட்டி ஒரு மென்மையான மேடா எழும்பி நின்னுச்சு.
மேல ஜாக்கெட்.
கீழ ஜட்டி.
நடுவுல அந்த இடுப்பு.
பின்னாடி அந்த விரிஞ்ச முடி.

"லைட்டை அணைச்சுடலாமா?" அவ கேட்டா.
"இது ஜீரோ வாட்தானே."
"ஆனாலும் தெரியுதுல்ல."
"அதுக்குத்தான் அணைக்க மாட்டேங்குறேன்."
அவ முகம் சிவந்துச்சு.
எட்டு மாசம் ஆச்சு.
ஆனாலும் இந்த நிமிஷத்துல அவளுக்கு இன்னும் அதே கூச்சம்.
முதல் ராத்திரி மாதிரியே.
அவனுக்கு அது ரொம்பப் பிடிக்கும்.

அவன் எழுந்து நின்னான்.
இப்போ அவ முன்னாடி.
அவன் உயரம் சாதாரணம்.
அவளைவிடக் கொஞ்சம் உயரம், அவ்ளோதான்.
அவ நிமிந்து பாத்தா அவன் கண்ணு கிடைக்கும்.
அவனுக்கு அது போதும்.

அவன் கை அவ ஜாக்கெட்டோட முன் கொக்கிக்கு வந்துச்சு.
மேல இருந்து கீழ.
முதல் கொக்கி.
அவன் விரல் அதை அழுத்தி, விடுவிச்சுது.
அவ முலைகளோட அழுத்தம் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள லேசாத் தளர்ந்துச்சு.
ரெண்டாவது கொக்கி.
ஜாக்கெட்டோட மேல் பகுதி லேசா விலகுச்சு.
அந்த இடைவெளியில வெள்ளைக் காட்டன் பிரா தெரிஞ்சுது.
மூணாவது.
நாலாவது.
அவ மூச்சு வேகமாச்சு.
ஒவ்வொரு கொக்கி அவுறும்போதும் அவ மார்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெளிய வந்துச்சு.
அஞ்சாவது.
கடைசிக் கொக்கி.
ஜாக்கெட் ரெண்டு பக்கமும் விலகி நின்னுச்சு.

அவன் அதை அவ தோள்ல இருந்து மெதுவா இறக்கினான்.
ஒரு கை.
அப்புறம் இன்னொரு கை.
முழங்கை கிட்ட வளையல்கள் லேசா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசுச்சு.
"ஜிங்..."
அவ டக்குனு கையை இறுக்கிப் பிடிச்சு அந்தச் சத்தத்தை நிறுத்தினா.
ரெண்டு பேரும் உறைஞ்சு நின்னாங்க.
சுவர் பக்கம் காதைத் தீட்டினாங்க.
குறட்டை.
அதே தாளத்துல.
ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பாத்து, சத்தம் இல்லாமச் சிரிச்சுக்கிட்டாங்க.
அவ தோள் குலுங்குச்சு.
அவன் அவ நெத்தியோட நெத்தியை முட்டிக்கிட்டு சிரிப்பை அடக்கினான்.

ஜாக்கெட் தரையில விழுந்துச்சு.

இப்போ வெள்ளை காட்டன் பிரா மட்டும்.
அதுக்குள்ள அவ முலைகள் நிறைஞ்சு, முழுசா, கனமா.
பிரா கப் ஓரத்துக்கு மேல அந்த உருண்டையோட மேல் பகுதி மென்மையா எழும்பி நின்னுச்சு.
ரெண்டுக்கும் நடுவுல ஆழமான இடுக்கு.
அந்த இடுக்குக்குள்ள அவ தாலிச் சங்கிலி இறங்கி மறைஞ்சு கிடந்துச்சு.

அவன் அவளை மெதுவாத் தன் பக்கம் இழுத்து அணைச்சுக்கிட்டான்.
அவ முலைகள் அவன் நெஞ்சுல அழுந்துச்சு.
அவன் கை அவ முதுகுக்குப் பின்னாடி போச்சு.
விரிஞ்ச முடியை ஒதுக்கி, முதுகுல மெதுவா இறங்கி, பிரா கொக்கியைத் தேடிச்சு.
ஒரு செகண்ட்.
'டக்.'
பிரா தளர்ந்துச்சு.
அவன் அதோட பட்டைகளை அவ தோள்ல இருந்து மெதுவா இறக்கினான்.
முதல்ல வலது.
அப்புறம் இடது.

அவ டக்குனு தன் ரெண்டு கையாலயும் மார்பை மறைச்சுக்கிட்டா.
பிரா அவ கைக்கும் மார்புக்கும் நடுவுல சிக்கி நின்னுச்சு.
அவ முகத்தை ஒரு பக்கமாத் திருப்பிக்கிட்டா.

அவன் அவ கையை மெதுவாப் பிடிச்சான்.
"மறைக்காத கவி."
"கூச்சமா இருக்கு."
"என்கிட்டயா?"
"உங்ககிட்டதான் அதிகமா."
அவன் அவ விரல்களை ஒவ்வொண்ணா மெதுவா விலக்கினான்.
அவ எதிர்க்கல.
அவ கை கீழ இறங்குச்சு.
பிரா தரையில விழுந்துச்சு.

அவன் ஒரு அடி பின்னாடி வந்தான்.
பாத்தான்.

அந்த மஞ்சள் வெளிச்சத்துல அவ முலைகள்.
முழுசா. உருண்டையா. கனமா.
அவ இளமைக்கு ஏத்த மாதிரி நிமிந்து நின்னுச்சு.
மாநிறத் தோல்ல ஒரு லேசான பளபளப்பு, வேர்வையோ, வெளிச்சமோ.
அவ மூச்சு விடும்போதெல்லாம் அந்த ரெண்டும் மெதுவா மேல எழும்பி, மெதுவா இறங்குச்சு.
நுனியில, கருஞ்சிவப்பா, சின்னதா, வட்டமா காம்புகள்.
அதைச் சுத்தி கொஞ்சம் அடர்த்தியான நிறத்துல ஒரு வட்டம்.
குளிர்ல, கூச்சத்துல, இப்போ அது இறுகி, நிமிந்து நின்னுச்சு.
ரெண்டுக்கும் நடுவுல அந்தத் தாலிச் சங்கிலி.
தங்கமும் மஞ்சள் கயிறும்.
அவ சூட்டுல இளஞ்சூடா.
அவ மார்பு மேல அது ஒரு கோடு போட்ட மாதிரி கிடந்துச்சு.

"என்ன அப்படிப் பாக்குறீங்க?" அவ குரல் நடுங்குச்சு.
"எட்டு மாசமாப் பாக்குறேன். ஒவ்வொரு தடவையும் முதல் தடவை மாதிரியே இருக்கு."
"பொய்."
"நீ அழகுன்னு உனக்கே தெரியாது கவி. அதுதான் பிரச்சனை."
"எனக்கு அது பிரச்சனையே இல்ல. நீங்க மட்டும் சொன்னா போதும்."
"அப்போ தினமும் சொல்றேன்."
"தினமும் சொன்னா போரடிக்கும்."
"அப்போ தினமும் வேற வேற மாதிரி சொல்றேன்."

அவன் மறுபடியும் அவ பக்கத்துல வந்தான்.
அவ கழுத்துல இருந்து ஆரம்பிச்சான்.
உதடு மெதுவா கீழ இறங்குச்சு.
கழுத்தோட குழி.
காலர் எலும்பு.
அப்புறம் தாலிச் சங்கிலி கிடந்த அந்த இடுக்கு.
அங்க ஒரு முத்தம்.
சங்கிலியோட சேத்து.
அப்புறம் இடது பக்கம்.
அவன் உதடு அவ முலையோட மென்மையான வளைவைத் தொட்டு மெதுவா மேல ஏறி, அந்தக் காம்பைக் கண்டுபிடிச்சுது.
மெதுவா கவ்விச்சு.

அவ தலை பின்னாடி சாஞ்சுது.
விரிஞ்ச முடி அவ முதுகுல அசைஞ்சுது.
அவ உதடு பிரிஞ்சுது.
ஒரு முனகல் தொண்டை வரைக்கும் வந்துச்சு.
அவ டக்குனு தன் கையாலயே வாயைப் பொத்திக்கிட்டா.
அவ கண்ணு அகலமாத் திறந்துச்சு.
சுவர் பக்கம் பாத்துச்சு.
குறட்டை.
அவன் நிமிந்து அவளைப் பாத்து, கண்ணாலயே சிரிச்சான்.
'நான் சொன்னேன்ல. நீதான் சத்தம் போடுவேன்னு.'
அவ கண்ணாலயே அவனை முறைச்சா.
வாய் இன்னும் பொத்தியிருந்துச்சு.
அவன் மறுபடியும் குனிஞ்சான்.
இந்த தடவை வலது பக்கம்.
அவ விரல்கள் அவன் தலைமுடியை இறுக்கமாப் பிடிச்சுது.
அவ கால் முட்டி லேசாத் தளர்ந்துச்சு.
அவன் அவ இடுப்பைப் பிடிச்சு நிக்க வெச்சான்.

அப்புறம் அவன் அவளைத் தூக்கினான்.
ஒரு கை அவ முதுகுக்குக் கீழ.
இன்னொரு கை அவ முட்டிக்குக் கீழ.
அவ ஒரு சின்னச் சத்தம் கூடப் போடாம அவன் கழுத்தைச் சுத்திக் கையைப் போட்டுக்கிட்டா.
அவ முடி காத்துல தொங்கி, தரையை உரசுச்சு.
அவன் அவளைக் கட்டில்ல மெதுவாப் படுக்க வெச்சான்.
ஒரு பூ வைக்கிற மாதிரி.

அவ முடி தலையணை முழுக்க, கட்டில் ஓரம் வரைக்கும், அவ தோள் வழியா அவ மார்பு மேல வரைக்கும் விரிஞ்சு கிடந்துச்சு.
கருப்பு முடிக்கு நடுவுல அவ மாநிற உடம்பு.
அவ ஒரு கையை தலைக்கு மேல வெச்சுக்கிட்டா.
இன்னொரு கையால மறுபடியும் மார்பை மறைக்கப் பாத்தா.
அவன் அந்தக் கையையும் மெதுவா எடுத்து, தலையணை மேல வெச்சான்.
அவ விரல்களைத் தன் விரல்களோட கோத்துக்கிட்டான்.

அவன் அவ இடுப்புக்குப் பக்கத்துல மண்டி போட்டு உக்காந்தான்.
அவ ஜட்டியோட இடுப்புப் பட்டையில ரெண்டு விரலை வெச்சான்.
அவ அவனைப் பாத்தா.
ஒரு செகண்ட்.
அவ கண்ணுல கூச்சம்.
அதுக்குப் பின்னாடி ஆசை.
அவ லேசா இடுப்பைத் தூக்கிக் குடுத்தா.

அவன் அதை மெதுவா இறக்கினான்.
அவ இடுப்போட வளைவு வழியா.
முதல்ல அவ அடிவயிறு தெரிஞ்சுது.
மென்மையா, லேசா உருண்டு.
அப்புறம் கருத்த, மென்மையான முடி.
அவன் இன்னும் இறக்கினான்.
தொடைகள் வழியா.
முட்டி வழியா.
கணுக்கால்.
கடைசியா அவ கால் விரல்ல இருந்து அது வெளிய வந்துச்சு.
அவன் அதை மடிச்சு, தரையில கிடந்த துணிக் குவியல்ல வெச்சான்.
அவன் அதுலயும் ஒரு ஒழுங்கு வெச்சிருந்தான்.

இப்போ அவ மேல ஒரு நூல் கூட இல்ல.

தாலிச் சங்கிலி மட்டும்.

அவ ரெண்டு தொடையையும் இறுக்கமா ஒண்ணா சேத்து, ஒரு காலை லேசா மடக்கி, இன்னொரு கையை அடிவயித்துக்குக் கீழ வெச்சு மறைச்சுக்கிட்டா.
முகத்தை தலையணைப் பக்கம் திருப்பிக்கிட்டா.
கண்ணை மூடிக்கிட்டா.
அவ கன்னம் முழுக்கச் சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அவன் அவளைப் பாத்தான்.
மேல இருந்து கீழ.
மெதுவா.

தலையணை முழுக்க விரிஞ்ச அந்த நீளமான, அடர்த்தியான கருப்பு முடி.
அதுக்கு நடுவுல அவ முகம்.
மூடியிருக்கிற கண்ணு.
அந்த நீளமான இமைகள், கன்னத்து மேல ஒரு நிழல் மாதிரி.
கூச்சத்துல சிவந்த கன்னங்கள்.
பாதி திறந்திருக்கிற உதடுகள், மூச்சு அதுக்குள்ள வேகமா வந்து போய்க்கிட்டு.
நெத்தியில அந்தச் சின்னப் பொட்டு.
வகிட்டுல குங்குமம்.
அந்தக் குங்குமம்.
அவனுக்காக வெச்சது.

மென்மையான கழுத்து.
அதுல துடிக்கிற ஒரு நரம்பு.
காலர் எலும்போட மெல்லிசான கோடு.
அதுக்குக் கீழ அவ முலைகள்.
படுத்திருந்ததால கொஞ்சம் பக்கவாட்டுல சாஞ்சு, ஆனாலும் முழுசா, உருண்டையா.
அவ மூச்சுக்கு ஏத்த மாதிரி ஏறி இறங்கிக்கிட்டு.
இறுகி நிக்கிற கருஞ்சிவப்புக் காம்புகள்.
அவன் உதடு பட்ட ஈரம் இன்னும் அதுல மினுங்கிக்கிட்டு.
ரெண்டுக்கும் நடுவுல அந்தச் சங்கிலி.

அதுக்குக் கீழ குறுகி உள்ள வளையுற இடுப்பு.
மென்மையான வயிறு, லேசா உள்ள இழுபட்டு.
நடுவுல அந்த ஆழமான தொப்புள்.
ஒரு சின்னக் கிணறு மாதிரி.
அதுக்குக் கீழ அகலமா விரியுற இடுப்பு.
முழுசான, உருண்டையான தொடைகள், இறுக்கமா ஒண்ணோட ஒண்ணு சேந்து.
அவ கைக்குப் பின்னாடி லேசாத் தெரியுற கருத்த முடி.
மடக்கியிருக்கிற அந்த ஒரு முட்டி.
மெல்லிசான கணுக்கால்.
கொலுசு இல்லாத வெறுங்கால்.
கால் விரல்ல வெள்ளி மெட்டி.
அது மட்டும் கழட்டல.
அதுவும் அவனுக்காக.