[phantom_series]

04


మొహం మీద మధు పొట్ట నొక్కుకోగానే మంచం మీద వెనక్కి పడిపోయాడు. మధు అశోక్ మీద పడింది. “రేయి.. ఒరేయి.. ” అని అరుస్తుంటే మధుని పడుకోబెట్టి బుగ్గ మీద నుంచి ముద్దులు పెట్టుకుంటూ ధ్రుడంగా ఉన్న రొమ్ములని పెదవులతో తాకి అక్కడే ఉంటే కింద బొడ్డు అన్యాయం అయిపోతుందని వెంటనే వాటేసుకుని పొట్ట మీద పడుకున్నాడు. మధుకి బాగా తెలుసు, ఇంతక ముందు కూడా తన బొడ్డుతో గంటలు గంటలు ఆడేవాడు. ఏ పిచ్చి పట్టుకుంటే అదే.. ఒకసారి రొమ్ములతోనే రోజు మొత్తం గడిపేశాడు. ముందే తినేశాను లేకుంటేనా.. అనుకుంది మధు. 

బొడ్డులో వేలు పెట్టిన స్పర్శకి నవ్వుకుంటూ మొదలుపెట్టాడు అనుకుంది. మెల్లగా పొట్ట మీద ముద్దులు మొదలయ్యాయి. బొడ్డు చుట్టూ ఇంజక్షన్లు వేసినట్టు బొడ్డు చుట్టూ ముద్దులు పెడతాడు, ఆ తరువాత మెల్లగా కోరుకుతాడు అనుకుంది మధు.. కానీ ఈ సారి డైరెక్టుగా నాలిక దోపేశాడు. ఇక నా బొడ్డుని మాములుగా వాడడు అనుకుంది. తల మీద చెయ్యి పెట్టి కళ్ళలోకి వెలుతురు పడకుండా కళ్ళు మూసుకుంటే పని ఒత్తిడికి, కింద అశోక్ చేష్టలకి నిద్ర పట్టేసింది. మధ్యాహ్నం ఒకటిన్నరకి పడుకుంటే సాయంత్రం ఐదింటికి మెలుకువ వచ్చి లేచింది. లేవకుండానే కళ్ళు తెరిచి చూసింది. మంచం మీద ఒక వైపు ఐస్ క్రీము, స్ట్రా బెర్రీ బాక్స్, నెయ్యి, పెరుగు, పంచదార డబ్బా చూసి ఇంకో వైపు చూసింది తేనె, చాక్లేట్లు ఉన్నాయి. పొట్ట అంతా మంట పుడుతుంది, అయినా ఇంకా వదల్లేదు. బొడ్డుని పీల్చుతున్నాడు. చూస్తే బొడ్డులో పప్పు చారు పొయ్యడం పీల్చడం, మళ్ళీ గరిటేతో బొడ్డులో పొయ్యడం పీల్చడం. బొడ్డు మొత్తం ఎర్రగా కందిపోయింది. పైట అస్సలు నలగలేదు, సళ్ళ జోలికి పోలేదు, ప్రతాపమంతా బొడ్డు మీదే చూపించేశాడు వెధవ అనుకుని కాలర్ పట్టుకుని పైకి లాగింది. 

మధు : ట్రైన్ ఎన్ని గంటలకి?
అశోక్ : ఆరింటికి 

మధు టైమ్ చూస్తే ఐదు : పది దగ్గర ఆడుతుంది ముళ్ళు. వెంటనే కుచ్చిళ్ళు పిన్ విప్పేసి బోళ్ళా తిరిగింది. అశోక్ వెనక నుంచి చీర ఎత్తి మెల్లగా మీద ఎక్కుతుంటే వాడికి అనుగుణంగా శరీరాన్ని ఒంపులు తిప్పింది. వాటంగా నడుముని ఒడిసి పట్టి వాయిస్తుంటే వెయ్యి వంకర్లు తిరిగింది వాడి మొడ్డని ఎక్కి. ఎక్కుపెట్టిన విల్లులా వంచి వీర దంపుడు దంపి వదిలాడు. ముద్దు పెట్టి సాగానంపింది మధు. స్నానం చేస్తుంటే పొట్ట మొత్తం వాడి పంటి గాట్లతో ఎర్రగా కొరికి పెట్టాడు. అది చూసుకుంటూ సబ్బు పెట్టింది. 

★★

సాయంత్రం ఆరుంబావుకి వచ్చిన రైలు ఖాళీ లేదు. తలుపు దగ్గరే కూర్చున్నాడు. మధ్యలో రెండు స్టేషన్లు దాటాక వేడి వేడి స..మ్మో...స్సా.... అని వినపడగానే తీసుకుని మళ్ళీ తలుపు దగ్గరే కూర్చున్నాడు. మొహానికి కట్టుకున్న ఖర్చీఫ్ తీయలేదు. 

రైలు దిగేసరికి రేతిరి ఒంటిగంట దాటింది. ఒక్కడే నడుస్తుంటే ఊరి మ్యాప్ మొత్తం బ్రెయిన్లో అచ్చు పడిపోతుంది. స్టేషనుకు అటు వైపు పోస్ట్ ఆఫీస్, మార్కెట్, ఇండస్ట్రియల్ ఏరియాతో పాటు ఇప్పుడిప్పుడే పడుతున్న ఇళ్ళు ఉంటే స్టేషనుకు ఇటు వైపు ఊరు, సెక్యూరిటీ స్టేషన్, బస్సు స్టాండు ఉన్నాయి. తూర్పున చెరువు అటు పైన అంతా అడవి. 

రెండు లారీలు పట్టేంత గేటుని, గేటులో నుంచి కనపడుతున్న మహల్ లాంటి ఇంటిని తదేకంగా చూస్తుంటే కుక్కలు అరిచాయి. మనుషులు మేలుకుని వివరం కనుక్కుంటే చిన్నప్పుడు పారిపోయిన  గురు మూర్తి కొడుకు అని సందర్భం గుర్తు తెచ్చుకుని గేటు తెరిచారు. ఇంట్లో పని మనిషి భారతిని నిద్ర లేపి విషయం చెప్పింది. 

గడప దగ్గరే నిలుచుని ఉన్న కొడుకుని చూసి దగ్గరికి వస్తూనే ఓ వైపు సంతోష పడుతూ మళ్ళీ గతం గుర్తుకు తెచ్చుకుని బాధ పడుతూ అశోక్‌ని కళ్ళారా చూసుకుంది. 

భారతి : చిన్నా.. అని పలకరించింది.
అశోక్ : నా పేరు అశోక్ 

అశోక్ చెయ్యి పట్టుకుని లోపలికి తీసుకెళుతుంటే పని వాళ్లంతా చూస్తూ ఉన్నారు. వెంటనే కూతురు గదిలోకి తీసుకుపోయింది. మంచం మీద పడుకున్న భారతి కూతురుని చూసి అశోక్‌ని మంచం మీద కూర్చోపెట్టింది. 

భారతి : ఎలా ఉన్నావ్? ఇన్ని రోజులు ఎక్కడ ఉన్నావ్? ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావ్ చిన్నా? ఏమైనా డబ్బు అవసరమా లేదంటే ఏదైనా సమస్యా? అని కళ్ళలోకి చూసింది.

అశోక్ : లేదు.. ఆఫగానిస్తానులో పని చేశాను. ఇండియా వచ్చాక ఇంకెక్కడికి వెళ్లాలో తెలీలేదు. ఇక్కడే ఏదో ఒకటి వ్యాపారం పెట్టుకుందామని వచ్చాను.

భారతి : అలాగా 

అశోక్ : కొన్ని మంచినీళ్లు ఇస్తావా 

ఒక్క నిమిషం అని లేచింది భారతి. వంట గదిలోకి వెళుతుంటే “అమ్మా..” అని వినపడి వెనక్కి తిరిగి అశోక్ దగ్గరికొచ్చింది.

అశోక్ : నువ్వెలా ఉన్నావ్, అక్క..

అశోక్‌ని ప్రేమగా చూస్తూ “ఉండు” అని మంచినీళ్లు తెచ్చి ఇచ్చింది. నీళ్లు తాగేసి భారతి వంక చూశాడు. 

భారతి : అలిసిపోయి ఉంటావ్. పడుకో.. పొద్దున్నే మాట్లాడుకుందాం 

అశోక్ : ఆయన.. 

భారతి : ఇంతక ముందులా ఆయన చెడ్డ వారు కాదు. బాగా మారిపోయాడు. 

అశోక్ : భయంగా ఉంది మా 

ఆ మాట వినగానే అశోక్‌ని దగ్గరికి తీసుకుంది. 

భారతి : నేనున్నా కదా.. పదా నీకు గది చూపిస్తాను 

అశోక్ : ఇక్కడే పడుకోనా.. అక్క గదిలో 

భారతి : అక్క గురించి నీకు తెలిసిందే కదా.. మధ్యలో మెలుకువ వచ్చి సడెన్‌గా నిన్ను చూసిందంటే భయపడిపోతుంది. పక్క గదిలో మీ అత్తయ్య ఒక్కటే నిద్ర పోతుంది, ఈ ఒక్క రాత్రికి సర్దుకో.. రేపు నీకు ఏర్పాటు చేస్తాను.

అశోక్ : అత్తయ్య ఎవరు! (బ్యాగ్ పట్టుకుని లేచాడు)

భారతి : అదే.. ఆయన చెల్లి. పోయిన ఏడాది తనకి డివోర్స్ అయ్యింది. అప్పటి నుంచి మన ఇంట్లోనే ఉంటుంది.

గదిలోకి వెళ్లి లైటు వెయ్యగానే ఆమె లేచి కూర్చుంది. 

భారతి : శాంతి.. అని చూసి పక్కలు తీసి కింద పరించింది. 

శాంతి : ఎవరు?

భారతి : నా కొడుకు అని చెప్తూనే కింద పక్క వేస్తుంటే శాంతి లేచి కూర్చుంది.  అసలు అడగడం మర్చిపోయాను, ఏమైనా తిన్నావా?

అశోక్ : హా..

భారతి : సరే.. నువ్వు పడుకో నేనెళ్ళి మంచినీళ్ల బాటిల్ తెస్తాను. పొద్దున్నే మాట్లాడుకుందాం అని నీళ్లు తెచ్చి పెట్టి వెళ్ళిపోయింది.

శాంతి : ఏం చదువుకున్నావ్?

అశోక్ లేచి కూర్చున్నాడు.

అశోక్ : ఇంటర్ పాస్ అయ్యానండి 

శాంతి : ఏం చేస్తావ్?

అశోక్ : డ్రైవింగ్ 

శాంతి : ఇక్కడే ఉంటావా?

అశోక్ : ఏదైనా వ్యాపారం పెట్టుకుందామని వచ్చానండి 

శాంతి : నీకా అవసరం లేదులే 

అశోక్ ఏం మాట్లాడలేదు. కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అశోక్ నుంచి సమాధానం రాకపోయేసరికి శాంతి కూడా కాసేపటికి పడుకుంది. అశోక్ కళ్ళు మూసుకున్నాడనే గానీ ఒంటికి నిద్ర లేదు. రెండు రోజులు రైలు ప్రయాణం చేసిన తరువాత కుర్చీలో కూర్చున్నా రైల్లో ఊగినట్టు అనిపించే ఫీలింగ్ వస్తుంది, అలాంటిది జీవితం మొత్తం యుద్ధమే.. కళ్ళు మూసుకున్నా బుల్లెట్లు, బాంబులు, మిలిటరీ కత్తులు, ఎవడో పొడుస్తుంటే షార్ప్‌గా తప్పించుకోవడం.. కొన్ని రోజులుగా ఇదే జరుగుతుంది. ఇక్కడికి రావడానికి కారణం కూడా అదే, కొన్ని రోజులు ప్రశాంతంగా బతకచ్చని. చూస్తుండగానే పొద్దున నాలుగున్నర అయ్యింది. లేచి ఇంటి వెనక్కి వెళ్ళాడు. పాడుబడ్డ గది ఇంకా అలానే ఉంది. సున్నం వేసి ఉంచారు. అక్కడున్న వేప చెట్టు దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ఏదైనా కష్టం వస్తే, ఎవ్వరికి చెప్పుకోవాలని లేకపోతే ఈ చెట్టుకు చెప్పుకోమనేది భారతి. అమ్మ వింటుంది అనేది. ఇప్పుడు అదంతా నిజం కాదని తెలిసినా ఎందుకో మాట్లాడాలనిపిస్తుంది. చెట్టుని ఆనుకుని కూర్చున్నాడు. ఒక్క మాట కూడా బైటకి రాలేదు, కేవలం కూర్చున్నాడంతే..


“ఏం మాట్లాడాలి నీతో.. ఏముంది నీతో మాట్లాడటానికి?
అప్పులు చేసి బాధ పడటానికి డబ్బు అవసరం లేదు. 
పోనీ డబ్బుతో సుఖపడి జబ్బు తెచ్చుకునేంత కోరికా లేదు.
నా అనుకునేంత బంధాలు లేవు, నా వాళ్ళు అనుకునేంత బాధ్యతలు లేవు. 
బతికినన్ని రోజులు.. 
ఇన్ని రోజులు బతుకుతానేమో అన్న ఆశ లేదు 
ఈ రోజే పోతానేమో అన్న భయము లేదు
ఏమడగాలి నిన్ను?
ఏమిస్తావ్ నాకు?
మాట్లాడటానికి ఓ స్నేహితుడు కావాలి 
పొట్లాడటానికి ఓ ప్రేయసి కావాలి
అలిసిపోతే ఆగడానికి ఓ చోటు కావాలి 
ఆ చోటులో నన్ను సేద తీర్చే ఓ అమ్మ కావాలి
ఇష్టమైన వన్నీ వండి పెట్టాలి
అవసరమైతే బుర్రకి ఇంత గడ్డి పెట్టాలి 
ఒక్క రోజైనా హాయిగా పడుకోవాలి 
ప్రేమ
ద్వేషం 
కోపం 
అసూయ
భయం 
ఆనందం 
బాధ.. అన్నీ అనుభవించాలి.. ఇవన్నీ నువ్వు ఇవ్వగలవా? — చెప్పు మా..”

★★

భారతి పొద్దున్నే లేవగానే కొడుకుని చూడటానికి గదిలోకి వెళ్తే అక్కడ కనిపించలేదు. ఇల్లంతా వెతికితే వెనక చెట్టు దగ్గర ఒక్కడే కూర్చుని కనిపించాడు. మెల్లగా వెళ్లి పక్కన కూర్చుంది.

భారతి : అమ్మ దగ్గర కూర్చున్నావా.. అని అశోక్ తల మీద చెయ్యి వేసి భుజం మీద పడుకోబెట్టుకుంది. ఇప్పుడు చెప్పు, ఎన్నెన్ని కష్టాలు పడ్డావ్.. మా వల్ల 

అశోక్ : నేనేమి కష్టాలు పడలేదు. ఇక్కడి నుంచి పారిపోయాక పది రోజులకి ఒక ముసలాయన నన్ను అనాధ పిల్లల బడిలో చేర్చాడు. అక్కడ నుంచి జాబ్ తెచ్చుకున్న తరువాత నన్ను మోసం చేశారు. అప్పుల పాలయ్యాను. దేశం దాటి వెళ్లాల్సి వచ్చింది, అప్పులు తీరగా మిగిలిన వాటితో ఏదైనా చేద్దామని ఇండియా వచ్చేశాను. ఇక్కడ అయితే నువ్వు అక్క ఉంటారు కదా అని వచ్చాను.

భారతి : ఆయనతో నేను మాట్లాడతాను. నీకు నచ్చిన వ్యాపారం పెట్టుకుందువు 

అశోక్ : నా దగ్గర ఉన్న దానితో పెట్టుకుంటాను. అయనంటే నాకు భయం..

భారతి : ఇప్పుడలా లేరు.. జీవితం ఆయనలోనూ మార్పులు తెచ్చింది. 

అశోక్ : ఆయన మారాడంటే నేను నమ్మను. 

భారతి : ముందు నేనూ నమ్మలేదు.. 

అశోక్ : అక్క లేచిందా 

భారతి : టైమ్ ఎంతా 

అశోక్ : ఆరు..

భారతి : ఇంకో పావుగంటలో లేస్తుంది. పదా అక్క దగ్గరికి వెళదాం.. అని లేచింది.