Yesterday, 09:07 AM
07
மாதங்கள் உருண்டோடின...
ஒவ்வொரு குடும்பமாக D பிளாக்கில் குடியேற ஆரம்பித்தனர். அந்த அமைதியான புதிய குடியிருப்பு பகுதி இப்போது ஒவ்வொரு கதவின் பின் மனிதர்களின் ரகசியங்களோடு உயிர்பெறத் தொடங்கியிருந்தது. மீரா தன் குடும்பத்துடன் ஒருபுறம் குடியேற, கீதாவும் அருணும் தங்கள் வாழ்வின் இறுதி நாள்களின் நினைவுகளுடன் அந்த வீட்டின் அரவணைப்பைத் தேடி வந்தனர். ஸ்ருதியும் ராஜேஷும், அனிதாவும் கார்த்திக்க்கும், தினம்சும் ரம்யாவும் தங்கள் வாழ்க்கையின் இரட்டை முகங்களோடு அங்கே அடியெடுத்து வைத்தனர்.
இந்த பரபரப்பான சூழலில், காட்வின் மற்றும் டயானாவின் திருமண நாளும் வந்தது.
பெற்றோரின் அழுத்தமும், உயிர் போய்விடும் என்ற மிரட்டலும் காட்வினை வேறு வழியின்றி சம்மதிக்க வைத்திருந்தது.
பாரம்பரிய முறைப்படி திருமணம் அவர்களது ஊரில் நடந்தது. ஓரிரு நாளில் சென்னையில் மிகப்பிரம்மாண்டமாக ரிசப்ஷனும் நடந்து முடிந்தது. சென்னை போய் எல்லாம் பார்த்துக்கலாம் என திருமண நாளில் சமாளித்திருந்தான் காட்வின்.
ரிசப்ஷன் முடிந்த நாளில், ஹோட்டல் அறையில் டயானாவின் முகத்தில் ஒரு பெண்ணுக்கே உரிய இயல்பான வெட்கமும் புன்னகையும் மின்னியது. இயற்கையின் மலரைப் போல வாடாத சிரிப்போடு, அவளது உலகத்தில் காட்வின்தான் இனி எல்லாமே என்ற தூய நம்பிக்கையுடன் காத்திருந்தாள்.
ஆனால், அந்த ஆடம்பரமான ஹோட்டல் அறையின் கதவுகள் மூடியபோது, அங்கே காதலுக்கு இடமில்லை; ஒரு பயங்கரமான மௌனமும் பதட்டமும் மட்டுமே அறை முழுவதும் குடிகொண்டிருந்தது.
காட்வின் பாத்ரூம் செல்ல, டயானா வெட்கத்துடன் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது இதயம் வேகமாகக் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. ஒரு புதிய வாழ்க்கையின் தொடக்கம், கணவனின் முதல் ஸ்பரிசம் என்று கற்பனைகள் அவள் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, பாத்ரூமிலிருந்து வெளியே வந்த காட்வின், தன் முகத்தைக்கண்ணாடியில் பார்க்கவே தயங்கினான். அவனது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. அவனது கைகள் லேசாக நடுங்கின. அவன் நேராக கட்டிலின் அருகில் வந்தான்.
டயானா மெலிதாகத் தன் முகத்தை நிமிர்த்தி, ஒரு வெட்கம் கலந்த புன்னகையுடன் அவனைக் பார்த்தாள்.
ஆனால், காட்வினின் பார்வை நிலைகுத்திப் போய்விட்டது. ஒரு பெண்ணின் அருகில் நிற்பதே அவனுக்குப் பயங்கரமான மூச்சுமுட்டலைத் தந்தது. அவன் அவளைத் தொடுவது இருக்கட்டும், அவளது கண்களை நேராகப் பார்ப்பதற்கே அஞ்சினான்.
"காட்வின்... என்ன ஆச்சு? ரொம்பக் களைப்பா இருக்கீங்க போல..." என்று தன் மென்மையான குரலில் கேட்டாள் டயானா.
அவளது குரலில் இருந்த அந்த இயல்பான அக்கறை காட்வினின் நெஞ்சில் ஈட்டியால் குத்தியது போலிருந்தது.
காட்வின் வேகமாகப் பின்னோக்கி நகர்ந்து, தன் தலையைத் தன் கைகளால் பிடித்துக்கொண்டான். "இல்லை... ஒண்ணுமில்லை டயானா. எனக்கு ரொம்பத் தலைவலியா இருக்கு. ஏகப்பட்ட கூட்டம்..." என்று கரகரப்பான குரலில் சொன்னான்.
"பரவாயில்லைங்க... ரெஸ்ட் எடுங்க," என்று சொல்லிக்கொண்டே டயானா அவன் அருகில் வந்தாள்.
காட்வின் சட்டென்று பின்வாங்கினான்.
அந்த விலகுதல் அறையில் ஒரு பெரிய அதிர்வை ஏற்படுத்தியது.
டயானா திகைத்துப்போய் நின்றாள்.
"காட்வின்... நான் ஏதோ தப்பா பண்ணிட்டேனா?" என்று அவள் பயத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.
"என்னைத் தப்பா நினைச்சுக்காத. எனக்கு உடம்பு சரியில்லை. இன்னைக்கு என்னால எதுவும் முடியாது, தயவுசெய்து என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணாத... நான் தூங்கணும்," என்று வேகவேகமாகச் சொன்னவன், திரும்பிப் பார்க்காமல் போர்வையை எடுத்துக்கொண்டு சோபாவை நோக்கி நடந்தான்.
அவன் கட்டிலில் படுக்கக் கூட விரும்பவில்லை. ஹோட்டல் அறையின் மூலையில் இருந்த அந்தச் சோபாவில் அப்படியே சுருண்டு படுத்துக்கொண்டான்.
டயானா கட்டிலில் தனித்து அமர்ந்திருந்தாள். அவளது நெஞ்சில் ஒரு கனத்த பாறை வந்து உட்கார்ந்ததைப் போலிருந்தது. தன் கணவன் தனக்கு அருகில் வரவில்லை என்பது மட்டுமல்ல, குறைந்தபட்சம் தன் கையைத் தொட்டு ஆறுதல் கூடச் சொல்லவில்லை என்ற உண்மை அவளைச் சுட்டெரித்தது.
"நான் ஏதோ தவறு செய்துவிட்டேனா? என்னை ஏன் அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை? என் தோற்றத்தில் ஏதாவது குறை இருக்கிறதா? அல்லது என்னிடம் ஏதோ தவறு இருக்கிறதா?" என்று கேள்விகள் அவளது மண்டைக்குள் ஓயாமல் சுழன்றடித்தன.
அவளது கண்கள் கலங்கின. கண்ணீர் கன்னங்களில் வழியத் தொடங்கியது.
வசதியான குடும்பப் பின்னணி இல்லையென்றாலும், இயற்கையின் மடியில் எந்தவிதக் கவலைகளும் இன்றிப் பூவைப் போல வளர்ந்த அந்த அப்பாவிக் குழந்தையின் வாழ்க்கையில், இப்போது ஒரு மிகப்பெரிய கேள்விக்குறி பூதாகரமாக வந்து நின்றது. வரவேற்பு நிகழ்ச்சி முடிந்து, அந்தச் சொகுசு ஹோட்டல் அறையில் தன் கணவன் தனக்கு அருகில் இருப்பான் என்று நம்பியவளுக்கு, அவன் காதா தூரத்திற்கு அப்பால் சோபாவில் முடங்கிக்கிடப்பதைப் பார்த்தபோது இதயம் நொறுங்கிப் போனது.
இது உண்மையிலேயே அவனுக்கு ஏற்பட்ட ஒரு சாதாரண உடல் சோர்வுதானா? அல்லது அறியாத வயதில் அவனைப் பற்றிய முழு விவரமும் தெரியாமல் அவசரப்பட்டு இந்தத் திருமணத்திற்குச் சம்மதித்து, தன் வாழ்க்கையிலேயே செய்த மிகப்பெரிய தவறைச் செய்துவிட்டோமா?
ஒருவேளை, மாற்று இயற்கையை நேசிக்கும் வேறு ஏதேனும் ஒரு பெண்ணை அவன் தன் உயிருக்கும் மேலாகக் காதலித்திருப்பானோ? அவனது பெற்றோர் அந்தப் பெண்ணை ஏற்க மறுத்து, கட்டாயப்படுத்தித் தன்னை கல்யாணம் செய்து வைத்து விட்டார்களோ? தன் இதயத்தில் வாழும் அந்தக் காதலியின் நினைவுகளாலும், அவள் மீது கொண்ட மாறாத ஆசையாலும்தான், தன் தொடுதலைக் கூட அருவருத்து என்னை ஏற்க மறுக்கிறானோ?
அல்லது என் எளிய தோற்றமும், கிராமத்து நளினமும் அவனது ஆடம்பர உலகத்திற்குப் பொருந்தவில்லையோ? என் மேல் அவனுக்குக் கொஞ்சமும் ஈர்ப்பு வரவில்லையா? பிறந்தது முதல் என்னை ஒரு பூவைப் போலத் தாங்கி வளர்த்த என் பெற்றோர், என் எதிர்காலம் ஒளிமயமானதாக இருக்கும் என்று நம்பிதானே என்னை இந்த மாளிகைக்குள் அனுப்பி வைத்தார்கள்... ஆனால், இந்த முதல் இரவிலேயே என் கணவனின் நெஞ்சில் எனக்கு இடமில்லை என்பதை உணர்ந்து நான் எப்படி வாழப்போகிறேன்?
இரவோவியன்