[iravoviyan]

[iravoviyan]

01
டோர் நம்பர்-01
மீரா-பாஸ்கர்

---

மொபைல் ஃபோன் கேமரா சற்று அசையும் காட்சி. ரெகார்டிங் ஸ்டார்ட் ஆயிடுச்சு என ஆணின் குரல். அதனைத் தொடர்ந்து காமிரா, ஒரு பெண்ணின் முழு முதுகுப் புறத்தை காட்டியது.



மெல்ல அந்த காமிரா பின்னோக்கி நகர, ஒரு பெண் நாலு காலில், டாகி ஸ்டைலில், முழங்கால்களை படுக்கையின் மென்மையான மெத்தையில் ஆழமாக ஊன்றியிருந்தாள். அவளது உள்ளங்கைகள் அவளுக்கு முன்னால் பரவியிருந்தன. விரல்கள் மெத்தையை இறுகப் பிடித்திருந்தன. முதுகு வளைந்து, இடுப்பு முழுவதும் உயர்த்தப்பட்டிருந்தது. அவள் உடலில் ஆடைகள் எதுவும் இல்லை. அவள் முழுக்க முழுக்க அம்மணமாக இருந்தாள்.

காமிரா சற்று கீழே இறங்கிய நேரம், அவளது புண்டையில் வாயிலில் இருந்த ஈரம், அவர்கள் ஏற்கனவே மேட்டர் செய்ய ஆரம்பித்து, இடையில் வீடியோ ரெகார்ட் செய்ய ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள் என்பதை தெளிவாக உணர்த்தியது.

அந்த ஆள், ஒரு கையில் போனால் ரெகார்ட் செய்தபடி. மற்றொரு கையால் அவளுடைய குண்டியை இறுகப் பிடித்தான். பெரிய உள்ளங்கை சதையை பிசைந்தது. அவனுடைய தடித்த பெரிய சுண்ணி காமிராவில் பதிவானது. சாதாரண சைஸ் அல்ல. எப்படியும் 8-10 இன்ச் இருக்கலாம்.

அந்த ஆண் அவளது இடுப்பை மேலும் இறுக்கிப் பிடித்து, ஒரே அழுத்தமாக உள்ளே செலுத்தினான். ஒன்பது அங்குலத் தடிமனான அந்த சுண்ணி அவளது ஈரமான புண்டைக்குள் முழுமையாக இறங்கிய வேகத்தில், அறையில் ஒரு சிறிய முனங்கல் சத்தம் எதிரொலித்தது. அந்த பெண் தன் முகத்தை மெத்தையில் புதைத்துக் கொண்டு, உடல் சிலிர்க்க அந்தத் தவிப்பைத் தாங்கிக் கொண்டாள்.

பின்னர் 90% சுண்ணியை வெளியே இழுத்தான். அது ஈரமாகவும், பளபளப்பாகவும் இருந்தது. அவன் மீண்டும் தன் சுண்ணியை உள்ளே தள்ளினான்.

சிறிது நேரத்தில் அவனது வேகம் அதிகரித்தது. ஒவ்வொரு தள்ளுதலும் முனகலையும், சத்ததங்களையும் உருவாக்கியது.

உடல் உடலுடன் மோதும் சத்தம். புண்டையில் இருந்து வழியும் ஈரத்துடன் சேர்ந்து எழும்பும் சத்தம் என ஒவ்வொரு மோதலிலும் குண்டிகள் அசைந்து, நடுங்கி, அதிர்ந்தன. அவனுடைய இடுப்பு குண்டியை இடித்தது. அவளது குண்டியில் சிவப்புப் பதிவுகள் விழுந்தன.

அவன் அந்த போனை உறுதியாகப் பிடித்தபடி, இடுப்பை இறுகப் பிடித்து இன்னும் வேகமாகத் இடித்தான். உள்ளே வெளியே என இடிக்க, அந்த பெண்ணின் குண்டிகள் தொடர்ந்து அதிர்ந்தன. சதை அலைபோல நகர்ந்தது. ஈரம் தொடைகளில் வழிந்தது. முலைகள் கீழே தொங்கி வேகமாக அசைந்தன.

“ஆஹ்… ஆஹ்… ஆஹ்…” என அவளுடைய முனகல் உரத்த குரலாக மாறியது. முழங்கால்கள் நடுங்கின.

அவனது வேகம் இன்னும் அதிகரித்தது. ஒவ்வொரு தள்ளுதலும் சக்தியுடன் வந்தது. குண்டிகள் வன்மையாக அதிர்ந்தன. சிவப்புப் பதிவுகள் அதிகமாயின. வியர்வை முதுகில் வழிந்தது. கேமரா நெருக்கமாகச் சென்றது. சுண்ணி வெளியே வரும்போது ஈரம் வழிவது தெரிந்தது. மீண்டும் உள்ளே மறையும்போது புண்டை அதை விழுங்குவது போலத் தெரிந்தது.

சிறிது நேரம் இப்படியே தொடர்ந்தது. மூச்சுக்காற்று அதிகமாக, ஒய்வெடுக்கும் சூழ்நிலை. திடீரென்று அந்த ஆணின் குரல் கேட்டது. மூச்சு வேகமாக, கரகரப்பாக.

“உங்க ஹஸ்பண்ட்க்கு அனுப்ப போறீங்களா…?”

கேமரா சற்று மேலே உயர்ந்தது. பெண்ணின் முகம் தெரிந்தது.

மீராவின் முகம்.

வியர்வையால் பளபளத்த முகம். வாயைத் திறந்து மூச்சு வாங்கியபடி. கண்கள் சற்று மூடியபடி. உதடுகள் வீங்கியிருந்தன.

ரெகார்டிங் நின்றது.

திரை கருமையாகியது.

மீராவின் கண்கள் திடீரென்று திறந்தன.

இருண்ட அறை. மின்விசிறி சுழன்ற சத்தம். அவளுடைய மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. மூச்சு இன்னும் சீராக வரவில்லை. வாயைத் திறந்து பெருமூச்சு வாங்கினாள். உடல் முழுவதும் வியர்வை. தொடைகளுக்கு இடையே ஈரம். இதயம் விரைவாக அடித்தது.

அது கனவு.

அது வெறும் கனவு.

ஆனால் அவளுடைய உடல் இன்னும் அந்த தள்ளுதல்களை உணர்ந்தது. குண்டிகள் இன்னும் சற்று நடுங்கியபடி தெரிந்தன. அவள் கண்களை மூடினாள். மீண்டும் திறந்தாள். அவளது பெட்ரூமில் ஜீரோ வால்ட் பல்பு எரிந்து கொண்டிருந்தது. .

கனவின் டென்ஷனில் எழுந்தவளின் மூச்சுக் காற்று இன்னும் வேகமாகவே இருந்தது. அவளது புண்டை, இன்னும் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. உள்ளே ஒரு வெறுமை. ஒரு ஏக்கம். கனவில் நிறைந்த அந்த பெரிய உறுப்பின் நினைவு இன்னும் நினைவில் இருந்தது.

அவள் பக்கவாட்டில் திரும்பினாள்.

ஐந்து வயது மூத்த மகன்  அவளுடைய இடது பக்கத்தில் சுருண்டு தூங்கினான். வாயைச் சற்றுத் திறந்து, ஒரு கையை அவளுடைய இரவு உடையின் மீது வைத்திருந்தான். மூன்று வயது இளைய மகள் வலது பக்கத்தில். அவளுடைய சிறிய கை அவளுடைய தாயின் முடியைப் பிடித்திருந்தது. இரண்டு குழந்தைகளும் அமைதியாக, பாதுகாப்பாகத் தூங்கினார்கள்.

மீரா அவர்களைப் பார்த்தபடி படுத்திருந்தாள். இதயம் இன்னும் வேகமாக அடித்தது. கனவின் ஆசைகள் இன்னும் உடலில் ஓடியது. ஆனால் முன்னால் இந்த இரண்டு முகங்கள். குற்ற உணர்ச்சி அவளை அழுத்தியது. அவள் ஒரு தாய். இரண்டு குழந்தைகளின் அரவணைப்பு. ஆனால் இப்போது அவளுடைய உடல் இன்னும் அந்த அந்நியனின் தள்ளுதல்களை நினைத்து நடுங்கியது.

அவள் மெதுவாக எழுந்தாள். குழந்தைகளை எழுப்பாமல் படுக்கையை விட்டு இறங்கினாள். கழிவறைக்குச் சென்றாள். கதவை மூடினாள். கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தாள்.

மீராவுக்கு வயது முப்பது. நடுத்தர உயரம், எந்த ஒரு ஆசாமியையும் ஒருமுறைக்கு இருமுறை திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் காந்தக் கவர்ச்சி அவளிடம் இன்னும் இருந்தது. வளைவுகள் நெளிவுகள் குறையாத கட்டழகு தேகம்; இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயான பின்பும், பழுத்த மாம்பழம் போன்ற மேனியும், தீர்க்கமான பெரிய கண்களும், எப்போதுமே ஒருவித ரகசியத் தாகம் தேங்கும் உதடுகளும் அவளது பலம். ஆனால், கடந்த இரண்டு வருடங்களாக அந்த அழகை ரசிக்கவோ, அவளது இளமையின் பசியைத் தீர்க்கவோ அவள் கணவன் பக்கத்தில் இல்லை.



அவள் தன் இரவு உடையை மேலே தூக்கினாள். தன் உடலைப் பார்த்தாள். பூரிப்பான மார்பகங்கள், சற்றே தளர்ந்த வயிறு, வழுவழுப்பான தொடைகள். அவள் தன் கால்களுக்கு இடையே கையை வைத்தாள். ஈரம் இன்னும் இருந்தது. அவள் விரலை மெதுவாகத் தொட்டாள். ஒரு சிறிய துடிப்பு. அவள் பல்லைக் கடித்தாள்.

“என்னடா இது…” என்று தனக்குள்ளே முணுமுணுத்தாள்.

பாஸ்கர். அவளுடைய கணவன்.
திருமணமாகி ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகின்றன. முதல் வருடம் தேனிலவுப் பருவம் போலினிமையாகத்தான் கழிந்தது. இரண்டாவது வருடத்தில் முதல் குழந்தை பிறந்தது. மூன்றாவது வருடத்தில் இரண்டாம் முறை கர்ப்பமாக இருந்தபோதுதான் அந்தப் பேராபத்து வெளிப்பட்டது.

பாஸ்கரின் கைபேசியில் வந்த ஒரு குறுஞ்செய்தி மூலம் அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் மற்றொரு பெண்ணுடன் அவனுக்குத் தொடர்பு இருப்பது தெரியவந்தது. மீரா அதைக் கண்டுபிடித்தபோது அவள் ஏழாம் மாதம் கர்ப்பிணியாக இருந்தாள். வயிறு பெரிதாக, கால்கள் வீங்கியபடி அவள் கதறி அழுதாள். பாஸ்கர் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டான். அவள் மன்னித்தாள்.

ஆனால், அவளை ஏதோ உறுத்த, பழைய கிரெடிட் கார்டு பில்களை ஆராய்ந்தவளுக்கு அதிர்ச்சி. தெரியாமல் பண்ணிட்டேன் என காலில் விழுந்தவன் சொன்னது பொய் என ஹோட்டல் புக்கிங் சொன்னது. கணவன் மீதிருந்த நம்பிக்கை என்ற கண்ணாடி உடைந்து தூள்தூளாகிவிட்டது.

அன்று முதல் அந்த வீடு சண்டைகளின் களமாக மாறியது. சிறிய விஷயங்களுக்கும் பெரிய விஷயங்களுக்கும் வெடித்த மோதல்கள். படுக்கையறையில் இருந்த பாசம் செத்து, அங்கே பனிப்போர் தொடங்கியது. தொடுதல் இல்லை, அரவணைப்பு இல்லை, தாம்பத்தியமே இல்லை.

நேற்றும் அப்படித்தான் ஒரு பெரிய சண்டை வெடித்தது. புதிதாகக் கட்டப்பட்டுவரும் 'Block D' குடியிருப்பில் ஒரு வீட்டைப் பார்க்க தன் நண்பர் ஒருவருடன் சென்றிருந்தான் பாஸ்கர். அந்த பிளாக்கில் மொத்தம் ஆறு வீடுகள் மட்டுமே—தரை மற்றும் இரண்டு தளங்கள் சேர்த்து ஒவ்வொரு தளத்திற்கும் இரண்டு வீடுகள் வீதம் அமைதியான சூழல்.
வீட்டைப் பார்த்துவிட்டு வந்ததிலிருந்து பாஸ்கரின் போக்கு மாறிருந்தது. நண்பரருக்காக சென்றிருந்தாரலும், அவனுக்கு ரொம்பவே பிடித்துப் போனது.

"மீரா, அந்த பிளாக்-டி ஃபிளாட் ரொம்ப நல்லா இருக்கு. ஸ்கூல் எல்லாம் பக்கம் என சாதக பாதகமான விஷயங்களை சொன்னவன், நம்ம ரெண்டு பேரோட சேவிங்ஸ், அப்புறம் லோன் எல்லாத்தையும் சேர்த்து அந்த வீட்டை ஈசியா வாங்கிடலாம். புக்கிங் பண்ணலாம்," என்றான் பாஸ்கர்.

மீரா, "சரிங்க, வாங்குங்க. ஆனா ஜாயின்ட் அக்ரிமெண்ட் வேண்டாம்" என்றாள் அமைதியாக.

பாஸ்கரின் முகம் உடனே மாறியது. "ஏன்டி?

"நீங்க பண்ற கூத்துங்களுக்கு நாளைக்கே என்னை நடுத்தெருவுல நிக்க வச்சா நான் எங்க போறது?" என்று மீரா தீர்க்கமாகச் சொன்னாள்.

அவ்வளவுதான், பாஸ்கர் கோபத்தின் உச்சத்திற்குக் சென்றான். "உனக்கு என் மேல நம்பிக்கையே இல்லைல? நீயெல்லாம் ஒரு பொண்டாட்டியா? காசு, பணம்னு கணக்கு பார்க்குற!"

"நம்பிக்கையை உடைச்சது யாரு பாஸ்கர்? உங்க போன்ல நான் பார்த்த அந்த மெசேஜ்களை நான் இன்னும் மறக்கல. பொண்ணுங்களோட சுத்திட்டு, இப்போ என் பணத்தையும் சேர்த்து உங்க பேர்ல சொத்தா மாத்த பாக்குறீங்களா?" என்று மீரா குரலை உயர்த்தினாள்.

ஆத்திரத்தில் கட்டுப்பாட்டை இழந்த பாஸ்கர், மீராவின் முகத்திற்கு நேராக விரலை நீட்டி கத்தினான்:
"சீ! உன்கூட வாழ்றதே நரகம்டி. பொண்டாட்டியா எனக்கு ஒரு சுகமும் தர மாட்டேங்கிற, எப்பப் பார்த்தாலும் சந்தேகப் பேய் பிடிச்சுஆடுற! "

ஓஹ்! சுகம் தராம தான் ரெண்டு புள்ளைய பெத்துகிட்டாம?

பாஸ்கரின் அந்த வார்த்தைகள் மீராவின் காதுகளில் ஈட்டி போலப் பாய்ந்தன. "கால்களை விரிச்சு குடுத்தா மட்டும் சுகம் இல்லை... வேற எந்த பொசிஷனும் கிடையாது, ஓரல் கிடையாதுனு சலிச்சுக்கிட்டே மிஷனரி ஸ்டைல்ல வந்து இயந்திரம் மாதிரி படுக்குற நீயெல்லாம் எனக்கு ஒரு சுகம் தரியா?" என்று அவன் கத்தியபோது, அவளது சுயமரியாதை சின்னாபின்னமானது.

வார்த்தைகள் நீண்டன. நான் அப்படித்தான் போவேன். உன்னால முடிஞ்சா நீயும் எவன் கூடயாவது போடி! எவன் கூடயாவது படுத்துக்கோ! என்னை ஆளை விடு! என்று கத்தினான்.

பாஸ்கரின் வாயிலிருந்து உதிர்த்த அந்த வார்த்தைகள் மீராவின் உலகத்தையே தலைகீழாக மாற்றிவிட்டன. ஒரு கணவன் தன் மனைவியை நோக்கி, "உன்னால முடிஞ்சா நீயும் எவன் கூடயாவது போடி! எவன் கூடயாவது படுத்துக்கோ! என்னை ஆளை விடு!" என்று பொதுப்படையாகச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள், அவர்களின் ஐந்து வருடத் திருமண வாழ்க்கையின் இறுதி எல்லையைக் காட்டியது.

கோபத்தின் உச்சத்தில் அவன் எறிந்த அந்த வார்த்தைகள் அறையின் சுவர்களில் மோதி எதிரொலித்தன. மீரா அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனாள். அவளது உடலின் ஏக்கமும், மனதின் வாதையும் இப்போது கோபமாக மாறின. அவளது மார்பு ஆவேசமாக ஏறி இறங்கியது.

"எவன் கூடயாவது படுத்துக்கோனு அவ்வளவு எளிதா சொல்லிட்டீங்களா பாஸ்கர்? உங்க தப்பை மறைக்க என்னை மட்டம் தட்டுறீங்களா?" என்று அவள் பதிலுக்குக் கத்த முயன்றாள், ஆனால் வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே அடைத்துக்கொண்டன.

சமைக்கும்போது, குழந்தைகளுடன் பேசும்போது கூட அவளால் கணவன் சொன்ன வார்த்தைகளை மறக்க இயலவில்லை.

இரவு படுக்கைக்குச் செல்லும் போதும் அதே கொதிப்புதான்.

இப்போது இந்தக் கனவு அந்த எரிச்சலை வேறு ஒரு திசைக்கு மாற்றியிருந்தது.

மீரா தன் மூச்சை ஒழுங்குபடுத்தினாள். அவளுடைய உடல் இன்னும் அந்த கனவின் சுவட்டில் சிலிர்த்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பெரிய சுண்ணி உள்ளே நுழைந்த உணர்வு, அவளது நரம்புகளை மீண்டும் முடுக்கிவிட்டது. அவள் தன் விரலால் தன்னை மெதுவாகத் தடவினாள்.

“ஆஹ்…” என்று அவள் மெல்லிய குரலில் முனங்கினாள்.

குழந்தைகள் தூங்குகிக் கொண்டிருக்க, . அவள் தன் விரல்களை புண்டையின் உள்ளே செலுத்தினாள். இரண்டு விரல்கள். அவளது கட்டைவிரல் கிளிட்டோரிஸைத் தீண்டியது. வேகம் அதிகரித்தது. கனவில் அந்த ஆண் அவளைப் பின்னால் இருந்து வளைத்துப் பிடித்தது போல, அவளும் தன் உடலை வளைத்துக் கொண்டாள்.
மார்பகங்கள் குலுங்கின. ஒரு கையால் தன் முலைக்காம்பை இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
உச்சநிலை மீண்டும் அவளைத் தாக்கிக் கவிழ்த்தது. அவளது முழங்கால்கள் தளர்ந்தன. மூச்சு முட்டக் கத்தத் துடித்த தொண்டையை அடக்கிக் கொண்டு, சுவரில் சாய்ந்து கண்ணீரும் வியர்வையுமாக அமர்ந்திருந்தாள்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு முகத்தைக் கழுவிவிட்டு வெளியே வந்த மீரா, மீண்டும் குழந்தைகளுக்கு நடுவே வந்து படுத்துக்கொண்டாள். ஆனால், அவள் கண்கள் மூடவில்லை.

பாஸ்கர் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் மீண்டும் அவளது காதில் எதிரொலித்தன.
“உன்னால முடிஞ்சா எவன் கூடயாவது போடி…”

“உன்னால முடிஞ்சா எவன் கூடயாவது போடி…” என்ற அந்த வார்த்தைகள் மீராவின் மனதிற்குள் ஒரு விஷ விதைப் போல வேரூன்றிக் கிடந்தன. தன் சுயமரியாதையைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு ஒரு கணவன் தன் மனைவியை நோக்கிக் கூறிய அந்த வாசகம், அவளுக்குள் இதுவரை இல்லாத பல விபரீத யோசனைகளைக் கிளறிவிட்டது.

விவாகரத்து வாங்குவது தான் சரி என்ற யோசனையில் மூழ்கிய நேரம், குழந்தையின் கை மார்பகத்தின் மீது விழுந்தது. சிறிது நேரத்தில் முகத்தை மார்பகத்தின் மீது வைத்தபடி குழந்தை தூங்கியது.

குழந்தையின் உடலைத் தடவிவிட்ட மீராவின் கைகள், குழந்தையின் சின்னக் கையைத் தொட்ட நேரம் அவளது முகத்தில் ஒரு சிறிய, அதே சமயம் இயலாமை கலந்த புன்னகை தோன்றியது.

குழந்தையின் பிஞ்சுக்கரங்கள்  அவளுக்கு அந்த நள்ளிரவுக் கனவை நினைவூட்டியது.

கனவில் அந்த அந்நியன் தன் இடுப்பை வளைத்துப் பிடித்து, அவளது உடலை இடித்த அந்த வேகமும், அவளது புண்டைக்குள் இறங்கிய அந்த பிரம்மாண்டமான தடிமனும் அவளது நரம்புகளில் மின்னலாய் வெட்டின.

குழந்தையின் கை சைஸையும் , அந்தக் கனவில் அவள் உணர்ந்த திமிர்ந்து நின்ற கம்பீரமான சுண்ணியையும் தன் மனதுக்குள் ஒரு ஒப்பீட்டுச் செய்து பார்த்தாள்.

குழந்தையின் அந்த மெல்லிய பிஞ்சுக்கை எங்கே, அந்த வீரியமான, சுட்டெரிக்கும் சுண்ணியின் கம்பீரம் எங்கே! கனவு தந்த அந்த மிருகத்தனமான இன்பத்தின் ஞாபகம் அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பைப் பரப்பியது.

அடுத்து வந்த நாட்களில், பாஸ்கர் அந்த 'Block D' வீட்டின் முன்பதிவு வேலைகளில் மும்முரமாக இருக்க, மீராவின் மனமோ வேறொரு உலகத்தில் சஞ்சரித்தது.

கணவன் ஆரம்ப காலங்களில் தன்னிடம் எல்லாவற்றையும் முயற்சித்துப் பார்க்கச் சொல்லிக் கேட்டது. டாகி ஸ்டைல், ஓரல் எனப் பலவிதமான முறைகளில் உறவு கொள்ள ஆசைப்பட்டது. தயக்கத்தினால், மிஷனரி ஸ்டைலைத் தவிர வேறு எதையும் அனுமதிக்காதது என அனைத்தும் மனதில் ஓடியது. எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் அந்த நள்ளிரவுக் கனவு.

ஆம். அந்த நள்ளிரவுக் கனவு அவளுக்குக் ஒரு பாடத்தை கற்றுக்கொடுத்தது. அவள் அனுபவித்த அந்த டாகி ஸ்டைல் சுகமும், அந்தப் பிரம்மாண்டமான தடிமனான சுண்ணியும், அவளது உடல் மொழியையே மாற்றிவிட்டிருந்தது. தன் முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் அ‌வ்வ‌ப்போது யோசித்தாள்:



"நாமதான் இதுவரைக்கும் எதையுமே அனுமதிக்கல... ஆனா அந்த கனவுல நடந்ததெல்லாம் நினைச்சாலே உடம்பு சிலிர்க்குதே!"

தான் எப்போதும் மறுத்த அந்த விஷயங்களை, ஒரு கனவு இவ்வளவு தீவிரமாக தனக்குள் உணர வைத்ததை எண்ணி வியந்தாள். அதோடு நில்லாமல், நம் ஊர் ஆட்கள் யாருக்காவது நிஜமாகவே அப்படிப்பட்ட பெரிய சைஸ் இருக்குமா? என்று ஒரு சிறு குறுகுறுப்பும் அவளுக்குள் எழுந்தது. "கனவாக இருந்தாலும் சரி, ஒரு நியாயம் வேண்டாமா? அந்த அளவுக்குப் புளியங்கொம்பாட்டம் ஒருத்தன் இருந்தா..." என்று மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டவளுக்கு, அந்த எண்ணமே ஒருவித போதையைத் தந்தது.

இதற்கிடையில், பாஸ்கர் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல், அந்த 'Block D' குடியிருப்பில் ஒரு வீட்டைத் தானே முன்னின்று முழுமையாக புக் செய்து முடித்தான்.

இந்த புதிய வீட்டின் மாற்றம் மீராவின் வாழ்வில் என்ன மாதிரியான திருப்பங்களைத் தரப் போகிறது? தொடர்ந்து பார்க்கலாம்!!!

[iravoviyan]

02
டோர் நம்பர்-02
கீதா-அருண்

---

சென்னையின் மால நேரத்துச் சூரியன் புதிதாக கட்டப்படும் அந்த பிளாக்கின் சுவரோரத்தில் தனது கடைசி வெளிச்சத்தைப் பரப்பிக்கொண்டிருந்தது.

அருணுக்கு வயது முப்பத்து மூன்று; கீதாவுக்கு வயது இருபத்தி ஏழு. மாமா மகள். காதல் திருமணம். பார்ப்பதற்கு மிகவும் அமைதியான, சாந்தமான ஒரு குடும்பம்.

அருண் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் ஐடி இன்ஜினியராக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்; கீதா ஒரு தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியையாகப் பணிபுரிந்து வருகிறாள்.

வெளியில் இருந்து பார்த்தால், எந்தவிதக் கோளாறும் இல்லாத ஒரு சாதாரண, அன்பான நடுத்தரக் குடும்பத் தோற்றம் அவர்களிடம் இருந்தது.

ஆனால், அந்த அமைதியான வெளித்தோற்றத்திற்குப் பின்னால், அந்த வீட்டின் காற்றுக்குள் ஒருவித பாரமான சோகம் ஊடுருவியிருந்தது.

அவர்களின் வாழ்க்கைப் பயணம் சாதாரணமான ஜோடிகளைப் போல எளிதானதாக இல்லை. கடந்த சில ஆண்டுகளாக அவர்களின் உலகமே தலைகீழாக மாறிப்போயிருந்தது.

அருணின் உடலில் கடந்த சில மாதங்களாகத் தீவிரமான மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து வந்தன. ஆரம்பத்தில் சாதாரண சோர்வு என்று அவர்கள் உதாசினப்படுத்திய அந்த வலி, நாளுக்கு நாள் அவனது பலத்தை உறிஞ்சி எடுத்தது.

மருத்துவமனைகளுக்கு அவர்கள் அலைந்த அலைச்சலும், மருத்துவர்களின் இறுக்கமான முகங்களும் அவர்களின் எதிர்காலத்தின் மீதான அத்தனை நம்பிக்கைகளையும் அடித்துச் சென்றிருந்தன.

அருணின் ஆயுள் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும் என்பதை மருத்துவர்கள் ஒரு இறுக்கமான எல்லைக்குள் முடக்கியிருந்தனர். அந்த இரகசியம் அவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும் நிஜம்;

அதை வெளியே யாரிடமும் சொல்ல முடியாமல், அந்த மரணத்தின் நிழல் தங்கள் மீது கவிழ்ந்துவிட்டதை நினைத்து கீதா ஒவ்வொரு நாளும் உள்ளுக்குள்ளேயே செத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

கீதா எவ்வளவோ சொல்லியும் கேட்காமல், passive income (செயலற்ற வருமானம்) வேண்டும் என சில அபார்ட்மெண்ட்களை வாங்கினான். கிடைக்கும் இன்சூரன்ஸ் பணத்தை வைத்து கடனை அடைத்துவிடு என அருண் சொல்லும் நேரங்களில் கீதாவின் இதயமே வெடிக்கும்.

புதிதாக சகல வசதிகளுடன் கட்டப்படும் அந்த அபார்ட்மெண்ட் கீதாவின் ஸ்கூல் அருகில் இருப்பதால், குழந்தைகளுக்கும் கீதாவுக்கிம் அது வசதியாக என்று பேசி அவளை சம்மதிக்க வைத்து அந்த அபார்ட்மெண்ட்டை இன்று புக் செய்தான்.

அவர்கள் தற்போது குடியிருக்கும் வீட்டுக்கு வந்த அருண் சோபாவில் சோர்வாக அமர்ந்தான். அவனது முகம் வெளிறிப் போய், கண்கள் உள்ளே சற்றுச் சென்றுவிட்டிருந்தன.

குழந்தைகள் விளையாட கூப்பிட்டார்கள். முயற்சி செய்தான். அவனால் நீண்ட நேரம் நிற்கக்கூட முடியவில்லை. அவனது மூச்சு சற்று கனமாக இருந்தது.

கீதா வேகமாகச் சென்று அவனுக்கு அருகில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தாள். தன் கைகளால் அவனது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, கவலை தோய்ந்த குரலில் கேட்டாள், "அருண்... ரொம்பக் களைப்பா இருக்கா?

அருண் சிரித்தான். அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அருண் மெலிதாகப் புன்னகைக்க முயன்றான். அந்தப் புன்னகையில் வலிகள் பல மறைந்திருந்தது.

அவன் தன் கைகளால் கீதாவின் கன்னத்தைத் தொட்டுத் தடவிக் கொடுத்துவிட்டு, "கீதா... என் வாழ்க்கையோட கடைசி நாட்களில், அந்த அமைதியான இடத்துல நாம நிம்மதியா இருக்கணும்னு நினைகிறேன்!" என்றான்.

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் கீதாவின் தொண்டை அடைத்தது. கண்களில் நீர் திரண்டது. அதை வெளியே காட்டாமல் இருக்க அவளது உதடுகள் நடுங்கின. அவனை ஷோபாவில் தள்ளி தன் முகத்தை அவனது மார்பில் சாய்த்துக்கொண்டு அமைதியாக அழுதாள்.

அருண் அவளது தலைமுடியைத் தன் மெல்லிய விரல்களால் கோதிவிட்டான். அவனது கரங்களில் இருந்த அந்த விறைப்பும் பலவீனமும் கீதாவின் முதுகில் அழுத்தமாகப் பதிந்தது.

"அழாதே கீதா... கடவுள் நமக்குக் கொடுத்த இந்தச் சிறிய நாட்களையாவது நாம சந்தோஷமா வாழணும். அந்த 'Block-D' வீடு புக் பண்ணினது நமக்கு ஒரு புதிய தொடக்கமா இருக்கணும்னு ஆசைதான்.

ஆனா, இது நம்ம பயணத்தின் கடைசித் தளம் என்பதுதான் நிஜம். உன்னை இந்த உலகத்துல தனியா விட்டுட்டுப் போகப் போறேன்ற நினைப்புதான் என்னை நாளுக்கு நாள் கொல்லுது," என்றான் அருண், அவனது குரல் உடைந்து நடுங்கியது.

கீதா உடனடியாக நிமிர்ந்து, தன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு அருணின் உதடுகளில் தன் விரலை வைத்துத் தடுத்தாள்.

"தயவுசெய்து அப்படிப் பேசாதீங்க அருண். நீங்க என்னை விட்டு எங்குேயும் போக முடியாது. உங்களோடு வாழுற ஒவ்வொரு நொடியும் எனக்கு வரம். அந்த வீட்டுல நாம சேர்ந்து வாழ்வோம். அது நமக்கு ஒரு புதிய தொடக்கத்தையும் நிம்மதியைக் கொடுக்கும்னு நம்புவோம்," என்று கூறினாள்.

ஆனால், அவர்களுக்குள்ளும் அந்த உடலின் தாகமும், ஏக்கமும் முற்றிலும் அணைந்துபோய்விடவில்லை. மாறாக, மரணத்தின் நிழல் அருகில் நெருங்க நெருங்க, வாழ்க்கையின் மீதும் ஒருவரையொருவர் பற்றிக்கொள்ளும் அந்தத் தருணங்களின் மீதும் உள்ள பசி இன்னும் பல மடங்காகத் தீவிரமடைந்திருந்தது.

அருணுக்குத் தன் உடல் நாளுக்கு நாள் தளர்ந்து செல்வது நன்றாகவே புரிந்தது;

இன்னும் சில காலத்திற்குப் பிறகு தன் மனைவியைத் தொடக்கூட முடியாது என்ற பயம் அவனுக்கு இருந்தது.

கீதாவுக்கும் தன் கணவனின் அந்த நிலைமையை எண்ணி ஒருவித குற்ற உணர்ச்சியும் தீராத ஏக்கமும் ஒருசேர வாட்டியது.

அவர்கள் இருவரும் அந்த வீட்டின் அமைதியான படுக்கையறையில் நுழைந்தனர். வெளிச்சம் மங்கலாக இருந்தது. அருண் மெல்லக் கட்டிலில் படுத்தான். கீதா அவனது அருகில் சென்று, அவனது சட்டைப் பட்டைகளைக் கழட்டிவிட்டு, அவனது மேனியைத் தன் கைகளால் மென்மையாகத் தடவிக் கொடுத்தாள்.

அந்தத் தொடுதலில் காதலைத் தாண்டிய ஒரு பெரிய தவிப்பு இருந்தது. அருண் தன் பலவீனத்தையும் மீறி கீதாவைத் தன் கைகளுக்குள் இழுத்து அணைத்துக்கொண்டான்.

அவர்களின் மூச்சுக்காற்று ஒன்றுக்கொன்று கலந்தது. அந்த முத்தத்தில் அவசரமில்லை, ஆனால் எதிர்காலம் பற்றிய பயமும், நிகழ்காலத்தின் மீது கொண்ட தீவிரமான பசியும் இருந்தது.

குழந்தைகள் அறைக்குள் ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருக்க, கணவனும் மனைவியும் அவர்களது படுக்கையறையிலிருந்து மெல்ல எழுந்து ஹால் நோக்கி நகர்ந்தனர். பெட்ரூம் கதவை வெளிப்புறமாக தாளிட்டனர்.

ஹாலில் விளக்கு எரிந்தது. அருண் லுங்கி மற்றும் டி-ஷர்ட்டில் சோபாவில் அமர்ந்தான். லுங்கியின் கீழ் அவனது சுண்ணி ஏற்கனவே விறைத்து இறுக்கமாக இருந்தது. கீதாவின் நைட்டி அவளது முலைகளை இறுக்கமாக அணைத்தபடி இருந்தது. முலைகள் நைட்டியின் உள்ளே கும்மென்று உருண்டையாகத் தெரிந்தன.

அவன் கையை நீட்டினான். கீதா வந்து அவன் மடியில் ஏறி அமர்ந்தாள். சில முத்தங்கள் பரிமாறிய பிறகு, அருண் மெல்ல நைட்டியை மேலே தூக்கினாள். அவளது புண்டை வெளியே தெரிந்தது. ஈரமாக, தயார் நிலையில் இருந்தது.

அருண் லுங்கியை ஒருபக்கம் தள்ளினான். அவனது சுண்ணி நிமிர்ந்து நின்றது. கீதா அதைக் கையால் பிடித்து, தன் புண்டையின் வாயில் வைத்து மெல்ல அமர்ந்தாள். சுண்ணி அவளது புண்டைக்குள் நழுவிச் சென்றது. முழுவதும் உள்ளே போகும்போது இருவரும் சத்தமாக மூச்சை விட்டனர்.



“ஆஹ்…” என கீதா முனகலாக சொன்னாள்.

அருண் அவளது இடுப்பைப் பிடித்து, கீழிருந்து மேலே உந்தினான்.

கீதா மெல்ல எழுந்து இறங்கத் தொடங்கினாள். ஒவ்வொரு முறையும் சுண்ணி அவளது புண்டைக்குள் முழுவதும் புதைந்தது. நைட்டி மேலே ஏறியபடி இருந்தது. அவளது முலைகள் அவனது முகத்திற்கு முன்னால் ஆடின. அருண் நைட்டியை மேலே தூக்கி கழட்டி, ஒரு முலையை வாயில் போட்டுச் சுவைத்தான். நாக்கால் நுனியைச் சுழற்றி, பற்களால் லேசாகக் கடித்தான். கீதாவின் புண்டை இன்னும் இறுக்கமாக மாறியது போலிருந்தது.



அவள் வேகத்தை அதிகரித்தாள். இடுப்பை முன்னும் பின்னும் அசைத்து , சுண்ணியை புண்டைக்குள் ஆழமாகத் தேய்த்தாள். சத்தம் கேட்டது—புண்டையின் ஈரம் கலந்த, சத்தமான சப்தம். சுண்ணி உள்ளே போகும்போதும் வெளியே வரும்போதும் புண்டையின் ஈரம் அவன் தொடையில் வழிந்தது.

“போதுமா" என கீதா முனகினாள்.

" ககன்டினியூ பண்ணு" என்றான் அருண்.

அருண் இரு கைகளாலும் அவளது இடுப்பை இறுக்கி, கீழிருந்து வேகமாக உந்தினான். ஒவ்வொரு உந்துதலிலும் சுண்ணி புண்டையின் ஆழத்தைத் தொட்டது. அவளது முலைகள் அவனது முகத்தில் அடித்துக்கொண்டன. அவன் மறு முலையையும் வாயில் போட்டுச் சுவைத்தான். நாக்கால் சுழற்றி, உறிஞ்சினான்.

அருணின் உடல்நிலையை கருத்தில் கொண்டு நிறைய பிரேக் எடு‌த்தா‌ள் கீதா.

மனதளவில் சந்தோஷமாக இருந்த அருண் அவளை தொடரச் சொல்ல, நீண்ட நேரம் இன்றைய உடலுறவு தொடர்ந்தது.

கீதா சில நேரம் நின்று, சுண்ணியை உள்ளே வைத்தபடி இடுப்பை வட்டமாகச் சுழற்றினாள். சுண்ணி அவளது புண்டைச் சுவர்களைத் தேய்த்து, விரித்தது. அருண் அவளது முலைகளை இரு கைகளாலும் பிசைந்தான். நுனிகளை விரல்களால் கிள்ளினான். கீதாவின் புண்டை இன்னும் அதிகமாக நனைந்தது. ஈரம் அவனது தொடைகளில் வழிந்தது.

உச்சம் நெருங்கிய "ஆஹ் கீதா…” என பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு முனகினான்.

கீதா வேகத்தை இன்னும் அதிகரித்தாள். எழுந்து இறங்கும்போது அவளது முலைகள் இன்னும் வேகமாக ஆடின. ஒவ்வொரு அடியிலும் சத்தம் அதிகரித்தது.

பத்து நிமிடங்களுக்கு மேலாக அவர்கள் ஒரே ரிதத்தில் ஏறி இறங்கி அடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“வருது” என அருண் மூச்சு திணறச் சொன்னான்.

“ஹம்” என கீதா முனகினாள்.

அவள் இறுக்கமாக அமர்ந்து, சுண்ணியை உள்ளே அழுத்தினாள். அருணின் உடல் இறுகியது. சுண்ணி துடித்து, சூடான விந்து அவளது புண்டைக்குள் பாய்ந்தது.

ஒவ்வொரு துடிப்பிலும் மேலும் விந்து வெளியேறியது. அந்த உணர்வு கீதாவையும் உச்சத்திற்கு இழுத்துச் சென்றது. அவளது புண்டை சுண்ணியை இறுக்கிச் சுருங்கி, நடுக்கத்துடன் வெள்ளம் பெற்றது. அவள் வாயை மூடிக்கொண்டு முனகினாள். முலைகள் நடுங்கின.

நீண்ட நேரம் அவர்கள் அப்படியே பிணைந்திருந்தனர். சுண்ணி இன்னும் புண்டைக்குள் இருந்தது. விந்து மெல்ல வெளியே வழிந்தது. அருண் அவளது முலைகளை மெதுவாக வருடினான். கீதா அவனது மார்பில் சாய்ந்து, மூச்சைச் சரிசெய்துகொண்டிருந்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் மெல்ல எழுந்தாள். சுண்ணி அவளது புண்டையிலிருந்து வெளியேறியது. விந்து அவளது தொடை வழியாக வழிந்தது. அவனருகே சாய்ந்தாள். அருண் லுங்கியை சரிசெய்து, அவளைத் தன் கைகளுக்குள் இழுத்தான்.

அவர்களின் உடல்கள் மட்டும் சூடாக, ஈரமாக, நிறைவாக இருந்தன.

"உனக்கு வந்துச்சா" என்றான் அருண்.

கீதா புன்னகை செய்தாள்.

நாக்கு போடவா?

வேண்டாம் என சொல்லாமல் உதட்டில் முத்தமிட்டாள். கணவனின் உடல் ஒத்துழைக்க வாய்பில்லை என்று தெரிந்த பிறகு கணவனை கண்ணும் கருத்துமாக பார்ப்பவள், முன்பு செய்வது போல, தன் மேல் கவிழ்ந்து நார்மலாக செக்ஸ் செய்ய முடியாத அளவுக்கு இருக்கும் அருணுக்கு எப்படி கஷ்டத்தை கொடுப்பாள்.

மீண்டும் ஒரு முத்தம் உதட்டில் கொடுத்து அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்தாள்.

[iravoviyan]

03
டோர் நம்பர்-03
ஸ்ருதி-ராஜேஷ்

---

இரவு 11 மணியளவில் பாத்ரூம் பிரேக்குக்காக நிறுத்தப்பட்ட ஏசி ஸ்லீப்பர் பஸ் மீண்டும் தன் பயணத்தை சென்னையை நோக்கி துவங்கியது.

விளக்குகள் அணைக்கப்பட்ட சிறிது நேரத்தில், தன் மனைவி ஸ்ருதியின் பெட் ஷீட் உள்ளே கையை விட்டு அவளது தொடையை தடவியவன் கைகள் சுடிதார் டாப்பை சற்று மெல்ல உயர்த்தி கையை பேண்ட் உள்ளே விட்டு கிளிட்டோரியஸை தேய்க்க ஆரம்பித்தான்.

காமத்தின் சூடு ஏற ஏற ஸ்ருதி தன் கணவனின் கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

கணவன் அப்படியே தொடர்ந்து சீண்ட, உச்சத்தை நெருங்கிய நேரம் கணவனை தடுத்து நிறுத்தி அவன் தோள்பட்டையில் ஒரு முத்தம் பதித்து தூங்க ஆரம்பித்தாள்.

கணவனால் செக்ஸில் எந்த குறைபாடும் இல்லை. ஆனாலும், அம்மணமாக பெட் மேல் முட்டி போட்டு தான் நிற்க, கணவன் ஒரு முலையை சப்பியபடி, தன் கிளிட்டோரியஸை தேய்க்கும் போது அவளை அறியாமலேயே சொர்க்கத்தில் பறப்பாள். அதே மாதிரி தான், பஸ் பயணங்களில் ஸ்லீப்பர் பஸ் என்றால் விரல் போடுவதும்.

ஸ்ருதி, அடிதடி போடும் அளவுக்கு சண்டை போட்டாலும், கட்டிலில் கணவனுக்கு குறை வைக்க மாட்டாள்.

ராஜேஷ் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் அக்கவுண்டன்ட்டாக வேலை பார்க்கிறான்; ஸ்ருதி ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் மனித வளத்துறை (HR) பிரிவில் மேலாளராக இருக்கிறாள். பார்ப்பதற்கு நன்றாகவே ஜோடியாகப் பொருத்தமானவர்கள் தான். கட்டில் விஷயத்தில் அதைவிட பொருத்தமானவர்கள்.

மறுநாள் காலை, பஸ்ஸில் வந்து இறங்கிய நேரம், சென்னையின் காலை நேர வெயில் சுட்டெரிக்கும் உணர்வை ஸ்ருதி-ராஜேஷ் தம்பதிக்கு கொடுத்தது.

வழக்கமாக ஊரிலிருந்து வரும் நாட்களில் தன்னை கரித்து கொட்டும் மனைவி, இன்றும் அதை செய்வாள் என ராஜேஷ் நன்கு அறிவான்.

ஸ்ருதியின் வீட்டுக்கு சென்று திரும்பும் நாட்களில் அவர்களின் அந்த நிம்மதியற்ற தன்மைக்குக் காரணம், ஒரு தம்பதியாக அவர்கள் கடந்த மூன்று வருடங்களாக அனுபவித்து வரும் ஒரு பெரும் இரகசியக் குறைபாடு.

ராஜேஷூக்கு குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்ளும் அளவுக்கு விந்தனு கவுண்ட் இல்லை.

சிறு வயதிலேயே மதுவுக்கு அடிமையாகிருந்த ராஜேஷ், தற்போது குடிப்பதை முழுவதுமாக நிறுத்திவிட்டான். மருத்துவப் பரிசோதனைகளில் விந்தணுக்களின் எண்ணிக்கை படிப்படியாக உயர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆனால், ஒரு குழந்தையை உருவாக்கத் தேவையான அளவை அது இன்னும் எட்டவில்லை.

பஸ் ஸ்டாண்டிலிருந்து கேப் பிடித்து வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியெங்கும் இருவருக்குள்ளும் ஒரு கனத்த மௌனம் குடிமுயன்றிருந்தது. ஸ்ருதியின் முகம் கடுகடுவென மாறியிருந்தது. ஊரில் குடும்பத்தினரும், உறவினர்களும் கேட்ட கேள்விகள் அவளது மண்டைக்குள் ஓயாமல் குடைந்து கொண்டிருந்தன.

"என்னடி ஸ்ருதி, கல்யாணமாகி மூணு வருஷம் முடியப்போகுது... இன்னும் ஒரு நல்ல செய்தி இல்லையா?"

"HR வேலை பார்த்தா மட்டும் போதுமா, குடும்பத்துக்கு ஒரு வாரிசை கொடுக்க வேணாமா?"

"டாக்டர்கிட்ட காமிச்சீங்களா இல்ல ரெண்டு பேருக்கும் வேலைதான் முக்கியமா போச்சா?"

உறவினர்களின் இந்த நச்சரிக்கும் கேள்விகள் அவளைப் பைத்தியம் பிடிக்க வைத்தன.

கேப் விட்டு இறங்கி, வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் அவளது ஆத்திரம் வெடித்துச் சிதறியது. தனது ஹேண்ட்பேக்கை சோபாவில் ஓங்கி எறிந்தாள்.

"எனக்கு ரொம்ப அலுப்பா இருக்கு ராஜேஷ்! இனிமே எந்த விசேஷத்துக்கும் உங்க ஊருக்கும் வரப்போறதில்லை, என் ஊருக்கும் போகப்போறதில்லை!" என்று கத்தினாள்.

ராஜேஷ் கதவைச் சாத்திவிட்டு அமைதியாக அவளைப் பார்த்தான்.

"ஸ்ருதி, ஏன் இப்போ தேவையில்லாம கத்துற? ஊர்ல எல்லாரும் அன்பாத்தானே விசாரிச்சாங்க?"

"அன்பா விசாரிச்சாங்களா?" ஸ்ருதி கோபத்துடன் சிரித்தாள். "அவங்க கேட்குற ஒவ்வொரு கேள்வியும் என் நெஞ்சுல ஈட்டிய சொருகுற மாதிரி இருக்கு ராஜேஷ்! 'என்ன பிரச்சனை? யார்கிட்ட குறை?'னு எல்லாரும் என்னைத்தான் ஒரு மாதிரியா பார்க்குறாங்க. கம்பெனில ஆயிரம்பேரை மெயின்டேன் பண்றேன், ஆனா ஊர் முன்னாடி தலைகுனிஞ்சு நிக்க வேண்டியதா இருக்கு!"

"ஸ்ருதி, நிலைமை என்னன்னு டாக்டர்தான் தெளிவா சொல்லியிருக்காரே? கவுண்ட் அதிகமாகிட்டுதான் இருக்கு. கொஞ்சம் டைம் எடுக்கும்னு சொன்னாராம்ல? நான் தான் குடிப்பழக்கத்தை சுத்தமா நிறுத்திட்டேனே... அப்புறம் எதுக்கு என் மேல எல்லாக் கோபத்தையும் காட்டுற?" என்று ராஜேஷ் சற்று ஆதங்கத்துடன் கேட்டான்.

"டைம் எடுக்கும்... டைம் எடுக்கும்... இதையே எத்தனை மாசம் சொல்ல போறீங்க?" ஸ்ருதியின் குரல் உடைந்தது. "உங்களோட சின்ன வயசு பழக்கத்தால இப்போ நான் அனுபவிக்கணுமா? உங்ககிட்ட குறை இருக்குன்னு ஊர்ல ஓபனாவா சொல்ல முடியும்? எல்லாத்தையும் நான் தானே தாங்கிக்க வேண்டி இருக்கு!"

ராஜேஷ் பதில் பேச முடியாமல் அமைதியானான். அவனது முகம் சுருங்கியது. தன் மனைவியின் இந்த ஆத்திரத்தின் பின்னே இருப்பது கோபம் அல்ல, ஏக்கம் மட்டுமே என்பதை அவன் அறிவான். அவளது குற்றச்சாட்டில் இருக்கும் நியாயமும் அவனை உறுத்தியது.

அவன் மெதுவாக அவளருகே சென்று, அவளது தோள்களைப் பற்றித் தன் பக்கம் இழுக்க முயன்றான். "எனக்கு புரியுது ஸ்ருதி... உன்னை இந்த நிலைமையில வச்சிருக்கிறது என்னோட தப்புதான். ஆனா நாம ரெண்டு பேரும் மத்தபடி எவ்வளவு ஹேப்பியா இருக்கோம்? நமக்குள்ள இருக்கிற இந்த அண்டர்ஸ்டாண்டிங் போதாதா? சீக்கிரமே எல்லாமே சரியாகும்..."

ஸ்ருதி அவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவளது கண்கள் லேசாகக் கலங்கின. "எனக்கு பயமா இருக்கு ராஜேஷ்... ஊரு பேசுற பேச்சு எனக்கு முக்கியமில்லை. ஆனா நமக்குள்ள இந்த இடைவெளி வந்துடுமோனு பயமா இருக்கு."

"ஒருபோதும் வராது ஸ்ருதி," என்றபடி ராஜேஷ் அவளது நெற்றியில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டான்.

அந்த ஒரு முத்தத்தில் அவர்களின் அத்தனை கோபங்களும், கசப்புகளும் கரைந்து காணாமல் போயின. பிரச்சனைகள் ஆயிரம் இருந்தாலும், கட்டிலில் ஒருவரை ஒருவர் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளும் அந்தப் பிணைப்பு அவர்களுக்குள் மீண்டும் உயிர்பெற்றது.
ஸ்ருதி அவனது சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து, அவனது உதடுகளைக் கவ்விக் கொண்டாள். தீவிரமான, ஆக்ரோஷமான முத்தம். பஸ் பயணத்தில் பாதியில் நின்ற அந்த உணர்ச்சிகள் மீண்டும் அவளுக்குள் சுழன்றடித்தன.

முத்தத்தை நிறுத்தி, மூச்சு வாங்கியபடி அவன் கண்களைப் பார்த்த ஸ்ருதி, "பஸ்ல பாதியில நிறுத்தினாயே... அதை இப்போ கன்டினியூ பண்ணு..." என்று கட்டளையிடும் குரலில், காமம் கலந்த சிரிப்புடன் சொன்னாள்.

ராஜேஷின் முகத்தில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது. அவன் அவளை அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு படுக்கையறைக்குச் சென்றான்.

படுக்கையில் அவளைக் கிடத்தியவன், அவளது உடைகளை மெல்லக் களைந்தான். ஸ்ருதி தனக்கு மிகவும் பிடித்த அந்த பொசிஷனுக்கு மாறினாள். கட்டிலில் அம்மணமாக முட்டி போட்டு, தனது பின்பக்கத்தை சற்று உயர்த்தியபடி நின்றாள்.

ராஜேஷ் அவளது அருகில் வந்து அமர்ந்தான். ஒரு கையால் அவளது இடது முலையைப் பிடித்து மென்மையாகப் பிசைந்தபடி, அவளது முலைக்காம்பை வாயில் போட்டுச் சப்பத் தொடங்கினான். மற்றொரு கையை அவளது தொடை இடுக்கில் விட்டு, அவளது ஈரமான புண்டையின் கிளிட்டோரியஸைத் தனது விரல்களால் சுழற்றித் தேய்த்தான்.

"ஆஹ்... ராஜேஷ்... அப்படிதான்..." ஸ்ருதி சுகத்தில் முனகினாள். அவளுக்குள் சொர்க்கம் கதவு திறந்தது போலிருந்தது.
அவனது விரல்களின் வேகம் அதிகரிக்க, அவளது உடல் சிலிர்த்தது.

ஸ்ருதி உச்சத்தின் விளிம்பை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தச் சொர்க்கத்தின் வாசல் வரை சென்றுவிட்ட தவிப்பில் அவளது முழங்கால்கள் நடுங்கின.
திடீரென்று அவள் தன் கண்களைத் திறந்து, ராஜேஷின் கைகளைப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தினாள்.

"பண்ணுடா" என்று அவனது மார்பில் தன் கையை வைத்து அழுத்தமாகச் சொன்னாள்.

ராஜேஷின் நரம்புகளில் அந்த வார்த்தைகள் மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சின. அவன் படுக்கையில் அவளைப் பின்னோக்கிச் சாய்த்து, அவளது உதடுகளில் ஒரு சூடான முத்தத்தைப் பதித்தான்.

ஸ்ருதி தன் கால்களை விரித்து அவனுக்கு முழுமையான வழியை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தாள். ராஜேஷ் தன் உடலை வளைத்து அவளது இடுப்புக்கு நடுவே தன் நிலையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

அவனது சுண்ணி அவளது ஈரமான புண்டையின் வாசலில் முட்டியது.

"ராஜேஷ்..." என ஸ்ருதி அவனது முதுகில் தன் விரல்களால் நகக் கீறல் விழும்படி இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

ஒரே அழுத்தமாக அவன் உள்ளே நுழைந்தான்.

“ஆஹ்ஹ்…” என்ற ஸ்ருதியின் முனகல் அறையின் சுவர்களில் எதிரொலித்தது.
அந்த முழுமையான நிரப்புதல் அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு பெரிய அலையை ஏற்படுத்தியது.

ராஜேஷ் மெல்லத் தொடங்கி, பின்னர் தனது வேகத்தை அதிகரிக்கத் தொடங்கினான்.

உடல்கள் இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதும் சத்தம் அறை முழுவதும் பரவியது. வியர்வை அவர்களின் உடலில் பூசியது போல மினுமினுத்தது. ஒவ்வொரு இடிக்குமிடையேயும் ஸ்ருதி தன் கணவனின் தலைமுடியைப் பற்றி இழுத்து, அவனது உதடுகளில் முத்தங்களை வாரி வழங்கினாள்.

"இன்னும் இன்னும் வேகமா ராஜேஷ்..." என்று அவள் காமத்தின் உச்சியில் கத்தினாள்.

ராஜேஷின் வேகம் உச்சத்தை எட்டியது. அந்த வேகமான உந்துதல்கள் இருவரையும் ஒரே நேர்கோட்டில் உச்சத்திற்கு அழைத்துச் சென்றன.

சிறிது நேரத்தில், "ஸ்ருதி... எனக்கு வருது..." என்று ராஜேஷ் மூச்சுத் திணறக் கூறினான்.

" ஹம்..." என்றவளின் வார்த்தை முடிவதற்குள், இருவரின் உடல்களும் ஒரு சிறிய நடுக்கத்துடன் உச்சத்தை அடைந்தன. ராஜேஷின் சூடான விந்து அவளுக்குள்ளே பாய, ஸ்ருதியின் புண்டை அவனது உறுப்பை இறுக்கிப் பிடித்து அந்த இன்பத்தை முழுமையாக உள்வாங்கியது.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, மூச்சு வாங்க இருவரும் ஒருவர் மீது ஒருவர் சாய்ந்தனர். உலகத்தின் அத்தனை கவலைகளையும் மறந்து, அந்தப் படுக்கையில் ஒருவரோடொருவர் முழுமையாகக் கரைந்து போயிருந்தனர்.

[iravoviyan]

04
டோர் நம்பர்-04
அனிதா-கார்த்திக்

---

இரவு மணி பதினொன்றரையைத் தாண்டியிருந்தது.

முந்தைய நாள் இரவு மேட்டருக்கு பிறகு, கணவனுடன் சேர்ந்து பார்த்த அந்த மேட்டர் வீடியோ இன்னும் அவள் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

ஹாலில் உள்ள பழைய செவ்வக வடிவக் கடிகாரத்தின் 'டிக்-டிக்' சத்தம் மட்டுமே அந்த அமைதியான இரவில் அவளுக்கு உரக்கக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. தெருவில் அவ்வப்போது கடந்து செல்லும் நாய்களின் குறைப்பும், தூரத்து மெயின் ரோட்டில் செல்லும் லாரிகளின் சீரான இரச்சல் ஒலியும் அந்த நள்ளிரவின் அமைதியைக் கலைக்க முயன்று தோற்றுப்போயின.

கார்த்திக் தன் அலுவலக வேலைகளை முடித்துவிட்டு இன்ஸ்பெக்ஷனுக்காக வெளியில் சென்று திரும்ப ரொம்ப லேட் ஆகியிரருந்தது.

கார்த்திக், வயது முப்பத்து நான்கு. மாநகராட்சி துறையில் அமைதியான, பொறுப்பான அதிகாரி. நேர்த்தியாக வாரிய தலைமுடி, சுற்றிலும் உள்ளவர்களிடம் நிதானமான பண்பான பேச்சு என வெளியில் பார்க்கும்போது ஒரு பக்கா பாரம்பரியமான, ஒழுக்கத்தின் உருவமாகத் தெரிபவன்.

அவளது மனைவி அனிதாவுக்கு வயது முப்பத்து ஒன்று. பாட்டு வகுப்புகள் எடுக்கும் இசை ஆசிரியை. வெளியே செல்லும்போது நேர்த்தியாக உடுத்தும் காட்டன் புடவை, நெற்றியில் சிறிய குங்குமப் பொட்டு, கைகளில் மெல்லிய வளையல்கள் எனப் பார்க்க அப்படியே ஒரு அமைதியான, அடக்கமான குடும்பப் பெண். ஊரார் பார்வையில் இவர்கள் இருவரும் மிக மிக நேர்த்தியான ஒரு தம்பதி.

ஆனால், இரவு நேரங்களில், அவர்களின் பெட்ரூம்  கதவுகளுக்குப் பின்னால், இந்த வெளிவேடங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் நொறுங்கிப்போகும் என்பதை அந்த வீட்டின் சுவர்களைத் தவிர வேறு யாரும் அறியமாட்டார்கள்.

கடந்த ஒரு வருடமாக அவர்கள் பாரம்பரியமான வழக்கங்களை தாண்டி சில விஷயங்களை செய் யும் முயற்சிகளை செய்ய ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

கணவன் வீட்டுக்குள் நுழைந்த நேரம், அனிதா படுக்கையறைக்குள் இருந்து மெதுவாக வெளியே வந்தாள். குழந்தைகளின் தூக்கம் கலைந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகப் படுக்கையறைக் கதவை லேசாகச் சாத்திவிட்டு, ஹாலில் இருந்த கார்த்திக்கை நோக்கி வந்தாள்.

அவளது நடையில் இருந்த சாந்தம் இப்போது சற்று மாறியிருந்தது. கண்களில் ஒருவித வித்தியாசமான, அடக்க முடியாத பசி மிளிரத் தொடங்கியது. முந்தைய இரவு பார்த்த வீடியோ தொடங்கி, கடந்த சில மாதங்களாக கணவனோடு இணைந்து பார்க்கும் அந்த அடல்ட் ஆன்லைன் வீடியோக்களின் காட்சிகள் அவளது மண்டைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அதில் வந்த சில கரடுமுரடான எல்லை மீறிய காட்சிகள் அவளுக்குள் ஒரு புதிய விபரீத ஆசையை விதைத்திருந்தன. சாதாரண செக்ஸை தாண்டி, அந்தப் படங்களில் பார்த்தது போல லேசான BDSM-ஐத் தன் வாழ்க்கையிலும் முயற்சித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் அவளுக்குள் மெல்ல துளிர்த்து, அதனை சிறிது சிறிதாக செய்கிறார்கள்.

பகல் நேரத்தில் புடவையில் பார்க்கும் அனிதாவிற்கும், இந்த நள்ளிரவு அனிதாவிற்கும் மலைக்கும் மடுவுக்குமான வித்தியாசம் இருந்தது. முப்பதுகளைக் கடந்திருந்தாலும் அவளது உடலமைப்பில் ஒரு அசாத்தியமான வளைவு நெளிவு இருந்தது. இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயான பின்பும் அவளது இடுப்பு மடிப்புகளும், பூரிப்பான மாம்பழம் போன்ற முலைகளும், அகன்ற குண்டிகளும் எந்த ஒரு ஆணைக்கும் மூச்சடைக்க வைக்கும் கவர்ச்சியைக் கொண்டிருந்தன.

கணவனைப் பார்த்ததும் அவள் அணிந்திருந்த நைட்டியின் மேல் பட்டன்கள் கழண்டன. உள்ளே பிங்க் நிற பிராவின் மேல் விளிம்பும், அவளது பூரிப்பான முலைகளின் ஆழமான பிளவும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

கார்த்திக் சோபாவில் அமர்ந்தபடி அவளையே பார்த்தான். அவனது கண்களில் காமத்தின் சூடு ஏறத் தொடங்கியது.

"குழந்தைங்க தூங்கிட்டாங்களாடி?" என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.

"ம்ம்... ரெண்டு பேரும் நல்ல தூக்கம். பார்த்தா தெரியலையா" என்று அனிதா சுவரில் சாய்ந்தபடி ஒரு ரகசியப் புன்னகையுடன் ஜிப் கீழே இறங்கியிருந்து நைட்டியின் நடுவில் தெரியும் முலைப் பிளவை பார்த்தாள்.

அவளது கண்களும், பார்வை செல்லும் இடமும் , பாலியல் உணர்ச்சியும் கார்த்திக்கின் நரம்புகளை முடுக்கிவிட்டன.

அவள் மெதுவாக அவனை நோக்கி நடந்து வந்தாள். ஒவ்வொரு அடியிலும் அவளது அகன்ற குண்டிகள் அசைந்தாடின. கார்த்திக்கிற்கு முன்னால் வந்து நின்றவள், திடீரென்று அவனது சட்டை காலரைப் பிடித்து பலமாகத் தன் பக்கம் இழுத்தாள்.

"என்ன சார்... ஆபீஸ்ல பெரிய அதிகாரி மாதிரி ரொம்ப கம்பீரமா திரியுறீங்க? இங்க என் முன்னாடி எப்படி நடப்பீங்கனு எனக்குத்தானே தெரியும்..." என்று அவளது உதடுகளை அவனது காதோரம் கொண்டு சென்று  கிசுகிசுத்தாள்.

கார்த்திக் சிரித்துக்கொண்டே அவளது இடுப்பை இறுக்கிப் பிடித்தான்.

"பொண்டாட்டி முன்னாடி அதிகாரமாவது ஒண்ணாவது... இங்க நான் உன்னோட அடிமைடி."

"அடிமையா? அப்போ நான் சொல்றதைச் செய்வியா?" என்று கேட்டபடி, கணவன் அணிந்திருந்த பெல்ட்டை கழட்டி எடுத்தாள்.

அவளது கண்களில் ஒரு 'வைல்ட்'த்தனமான மிளிர்வு தோன்றியது. பகலில் ராகமும் தாளமும் கற்பிக்கும் அந்த இசை ஆசிரியை, செக்ஸில் ஒரு ஆக்ரோஷமான தேவதையாக மாறுவாள் என்பது கார்த்திக்கிற்குப் புதிதல்ல.

ஆனால் போர்ன் வீடியோக்களின் தாக்கத்தால், இன்று அவள் இன்னும் ஒரு படி மேலே போகத் தயாராக இருந்தாள்.

"கார்த்திக்... அந்த துப்பட்டாவால  உன் கண்ணைக் கட்டு," என்று கட்டளையிட்டாள்.

கார்த்திக் யோசிக்காமல் அந்தத் துணியை வாங்கித் தன் கண்களை இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டான். இருள் அவனைச் சூழ்ந்தது. தொடுதல் உணர்வும், கேட்கும் சத்தமும் மட்டுமே அவனது உலகமாக மாறியது.

அடுத்த நொடி, அனிதா அவனைச் சோபாவில் தள்ளிப் படுக்க வைத்தாள். இன்னொரு துப்பட்டா எடுத்து, அவனது இரண்டு கைகளையும் கட்டினாள்.

"அனிதா... என்னடி பண்ணுற?" என்று கார்த்திக் மூச்சு வாங்கியபடி கேட்டான்.

"பேசாம இருடா... நேத்து அந்தப் படத்துல பார்த்தோமே, அதே மாதிரி இன்னைக்கு நீயும் நானும்..." என்று அவளது மார்பில் ஒரு லேசான அறை விட்டாள்.

கண்கள் கட்டப்பட்டு, கைகள் பிணைக்கப்பட்ட நிலையில், கார்த்திக்கிற்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு புதிய கிளர்ச்சியும், சிலிர்ப்பும் பரவியது. அவனால் அனிதாவைப் பார்க்க முடியாது, ஆனால் அவளது உடலின் வாசனை, அவளது சூடான மூச்சுக்காற்று அவனது முகத்தில் படுவதை உணர முடிந்தது.

அனிதா சோபாவில் அவனது இடுப்புக்கு மேலே ஏறினாள். அவளது நைட்டியை முழுவதுமாக மேலே தூக்கித் கழட்டி எடு‌த்தா‌ள். கீழே அவள் எந்த அண்டர்வேரும் அணிந்திருக்கவில்லை. அவளது ஈரம் நிறைந்த, சூடான புண்டை கார்த்திக்கின் பேன்ட் மேலே நேரடியாக அழுத்தத் தொடங்கியது.

"அனி.." கண்ண எதுக்குப்பா கட்டின?

எதுக்காகவோ கட்டினேன் என அனிதா அவனது சட்டையின் பட்டன்களை கழட்டினாள்.

அவனது மார்பில் தன் நகங்களால் லேசாகக் கீறினாள். பின்னர் அவனது ஆடைகளை கழட்டி ஜட்டியை ஒரே இழுப்பாகக் கீழே இறக்கினாள். விறைத்து நின்ற அவனது சுண்ணி விடுதலையாகி அவளது அடிவயிற்றில் முட்டியது.

அவள் தன் விரல்களால் அவனது சுண்ணியைப் பிடித்துத் தடவினாள். மேலிருந்து கீழ் வரை விரல்களை வேகமாக அசைத்தாள்.

"உனக்கு இது வேணுமாடா? ஆபீஸ்ல எல்லாரும் உன்னைப் பார்த்து பயப்படுவாங்க... ஆனா இங்க நீ என்னோட பொம்மை!" என்று அனிதா Dirty talk பேசத் தொடங்கினாள்.

"வேணும்டி... உள்ள எடுத்து விடுடி அனிதா..." என்றான்.

ஆனால் அனிதா சுண்ணியை  உள்ளே செலுத்தவில்லை. ஒரு நிமிஷம் என சமையலறை சென்று ஐஸ் ஜுஸ் பாட்டில் ஒன்றை எடுத்து வந்து, அதனை கார்த்திக்கின் சுண்ணியின் மீது வைத்தாள்.

"ஆஹ்! என்னடி இது... ஜில்லுனு இருக்கு!" கார்த்திக் உடலை வளைத்தான்.

"சூடா இருக்கிற உன்னைச் கொஞ்சம் சில் பண்ணுறேன்டா..." என்றபடி சுண்ணியின் தடிமனான பகுதியில் மெதுவாகத் தட்டினாள்.

லேசான வலி, ஆனால் அந்த வலியோடு கலந்த அசாத்திய இன்பம் அவனைப் பைத்தியம் பிடிக்க வைத்தது.

அனிதா, தன் புண்டையின் ஈரத்தை விரலால் எடுத்து கார்த்திக்கின் உதடுகளில் தடவினாள். "நாக்குடா..."
கார்த்திக் தன் நாவால் அவளது சுவையையும் ஈரத்தையும் நக்கிக் குடித்தான்.

அதன் பின்னர், அவனது சுண்ணியை தன் ஈரமான புண்டையின் வாசலில் வைத்து ஒரே அழுத்தமாக அமர்ந்தாள்.

"ஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ்..." கார்த்திக் கத்தினான்.

ஆனால் அனிதா உடனே தன் உள்ளங்கையால் அவனது வாயை இறுக்கமாக மூடினாள்.

"ஷ்ஷ்ஷ்...! கத்தாதடா... குழந்தைங்க!" என்று அவனது காதோரம் எச்சரித்தாள்.

அவனது சுண்ணி அவளது இறுக்கமான புண்டைக்குள் ஆழமாகப் புதைந்தது. அனிதா தனது இடுப்பை மேலே தூக்கித் தூக்கி வேகமாக இறக்கினாள்.

கண்கட்டு அவிழ்க்கப்பட்டது. அவளது முலைகள் அவளது ஒவ்வொரு உந்துதலுக்கும் வேகமாக ஆடின.

கார்த்திக் கைகள் கட்டப்பட்ட நிலையில் தன் தலையை உயர்த்தி அவளது முலைக்காம்பைக் கவ்வ முயன்றான்.

ஆனால் அனிதா அவனைப் பின்னோக்கித் தள்ளினாள்.
"நான் தான் இன்னைக்கு மேல... அந்த வீடியோவுல பார்த்த மாதிரி உன்னை பண்ண போறேன்!" என்று சொல்லியபடி அவனது மார்பில் தன் கையால் ஓங்கி ஒரு அறை விட்டாள்.

'ப்ளாச்' என்ற சத்தம் ஹாலில் எதிரொலித்தது. கார்த்திக்கிற்கு வலித்தாலும், அவளது அந்த ஆதிக்கம் அவனுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத உச்சகட்ட சுகத்தைக் கொடுத்தது.

அவள் வேகத்தை அதிகரித்தாள். சோபா அடியிலிருந்து சிறிய சத்தம் எழாமல் இருக்க, தன் உடலைச் சற்றே வளைத்து, ரிதமிக் ஆக ஏறி இறங்கினாள்.

அவளது புண்டையின் ஈரமும் அவனது சுண்ணியின் வேகமும் மோதும் சத்தம் ‘ப்ளக்... ப்ளக்...’ என மெலிதாகக் கேட்டது.

"ஆஹ்...ஹம்... " என கார்த்திக் முனகினான்.

அனிதா அவனது தொடையிலும், மார்பிலும் லேசாக அடித்துக்கொண்டே தன் இடுப்பை வட்டமாகச் சுழற்றினாள். அவளது புண்டைச் சுவர்கள் அவனது உறுப்பை இறுக்கிப் பிழிந்தன.

"உனக்கு என்னோட இந்த அவதாரம் பிடிச்சிருக்காடா? வெளியே அமைதியா பாட்டு சொல்லித் தர்ற அனிதா வேணுமா... இல்ல அந்த வீடியோல வர்ற மாதிரி உன்னை இப்படி அடிச்சு சாகடிக்கிற இந்த ராக்க்ஷி வேணுமா?" என்று மூச்சு வாங்கியபடி கேட்டாள்.

"எனக்கு இந்த ராக்க்ஷிதான் வேணும்... பண்ணுடி... இன்னும் வேகமாகப் பண்ணு..." கார்த்திக் பிதற்றினான்.

அனிதா தன் கைகளை அவனது நெஞ்சில் ஊன்றி, முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி ஏறி இறங்கினாள். அவளது சதைப்பற்றான குண்டிகள் அவனது தொடைகளில் மோதி அதிர்ந்தன. உடலெங்கும் வியர்வை வெள்ளமாய் வழிந்தது. அவளது நீளமான கூந்தல் அவிழ்ந்து அவனது முகத்தில் விழுந்தது.

"அனிதா... எனக்கு வரப்போகுதுடி..." கார்த்திக் உடலை விறைத்தான்.

"இருடா... நானும் உன்னோட வரேன்!" என்று அனிதா கடைசி சில விநாடிகள் அதிவேகமாக உந்தினாள். அவளது விரல்கள் அவனது தோள்பட்டையைக் கிள்ளின.

திடீரென்று அனிதா தன் புண்டையை அவனது சுண்ணியின் அடி வரை அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டு பலமாக முனகினாள். அவளது புண்டை நடுக்கத்துடன் சுருங்கி விரிந்தது. உச்சகட்டத்தின் திரவம் அவளுக்குள் வெடித்துச் சிதறியது. அதே விநாடியில், கார்த்திக்கின் சுண்ணியும் துடித்து, அவளது ஆழத்திற்குள் சூடான விந்தை பீச்சி அடித்தது.

இருவரும் அந்த நிலையிலேயே சில நிமிடங்கள் உறைந்து போயிருந்தனர். அனிதா அவனது மார்பில் அப்படியே சாய்ந்து மூச்சு வாங்கினாள். அவளது வியர்வை அவனது நெஞ்சில் நனைந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அனிதா மெதுவாக நிமிர்ந்து, அவனது கைகளில் கட்டப்பட்டிருந்த துப்பட்டாவை அவிழ்த்தாள்.

கலைந்த கூந்தலுடனும், வியர்வையுடனும், காமத்தின் திருப்தியுடனும் அமர்ந்திருந்த அனிதாவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

அவள் அவனது உதடுகளில் ஒரு மென்மையான முத்தமிட்டு, இதுக்கு கை கண்ணெல்லாம் கட்டியிருக்க வேண்டாம் என கிண்டல் செய்தான்.

ரொம்ப மூட் ஆயிடுச்சு. நினைச்சதை பண்ண முடியல என புன்னகை செய்தாள்.

கைகள் விடுவிக்கப்பட்ட கார்த்திக் அவளை அள்ளி எடுத்துத் தன் அணைப்பிற்குள் வைத்துக்கொண்டான்.

"வெளியே உன்னைப் பார்க்கிறவங்க யாராவது நீ இப்படி ஒரு ரூபத்துக்கு மாறுவேனு நினைச்சுப் பார்ப்பாங்களாடி?" என்று கார்த்திக் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டான்.

அனிதா அவனது மார்பில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு, "வெளியே நான் நல்லவளா இருக்கேன்ல... அப்போ உங்களுக்கு மட்டும் நான் அந்தப் படத்துல வர்ற மாதிரி ஒரு கெட்டவளா இருக்கிறதில என்ன தப்பு?" என்று ரகசியமாகச் சிரித்துவிட்டு மீண்டும் அவனது உதடுகளில் தன் உதடுகளைப் பதித்தாள்...

[iravoviyan]

05
டோர் நம்பர்-05
ரம்யா-தினேஷ்

---

தினேஷ் மற்றும் ரம்யா தம்பதியினர். இருவருக்கும் வயது முப்பதுகளின் இறுதியை எட்டியிருந்தது—தினேஷுக்கு முப்பத்தொன்பது, ரம்யாவுக்கு முப்பத்தேழு.

பார்ப்பதற்கு மிக ஸ்டைலாக, ஒரு கார்ப்பரேட் உயர் அதிகாரிகளைப் போலப் பொருத்தமான ஜோடியாக அவர்கள் வலம் வந்தனர்.

தினேஷ் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் இயக்குநராகவும், ரம்யா அதே துறையில் மூத்த ஆலோசகராகவும் வேலை பார்த்து வருகின்றனர். கைநிறையச் சம்பளம், சமூகத்தில் உயர்தர அந்தஸ்து என வெளியில் இருந்து பார்த்தால் இவர்களுடைய வாழ்க்கை எந்தக் குறையும் இல்லாத ஒரு சொர்க்கம் போலத் தெரியும்.

ஆனால், அந்தப் புகழுக்கும் ஆடம்பரமான வாழ்க்கைக்கும் பின்னால், இருவருமே ஒருவருக்கொருவர் தெரியாமல் மறைத்து வைத்திருந்த ரகசியங்கள் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன.

வெளியில் ஒருவரை ஒருவர் நேசிப்பது போலவும், அன்யோன்யமான தம்பதி போலவும் காண்பித்துக் கொண்டாலும், இருவருமே தங்களது படுக்கையறை வாழ்க்கைக்கு அப்பால் வேறொரு கள்ள உறவை ரகசியமாகப் பேணி வந்தனர்.

தினேஷ் தன் அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் ஒரு இளம் பெண்ணுடன் ரகசியத் தொடர்பில் இருந்தான்; ரம்யாவோ தன் பழைய கல்லூரி நண்பனுடன் அடிக்கடி ரகசியமாகத் தன் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொண்டாள்.

இருவருக்குமே தன் துணையின் இந்த ரகசியப் பக்கம் இன்னும் தெரியாது. ஆனால், சொந்தக் கணவன்/மனைவியிடம் கிடைக்காத அந்தப் புதிய உடலின் கிளர்ச்சியும், பிறன்மனை/பிறன்ஆண் தொடர்பில் கிடைக்கும் அந்தத் தடையற்ற போதையும் இருவரின் எண்ணங்களையும் முற்றிலுமாக மாற்றியிருந்தன.

ரம்யா சோபாவில் அமர்ந்து தன் போனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது விரல்கள் வேகமாக மெசேஜ் அனுப்பிக் கொண்டிருந்தன—தன் கள்ளக் காதலனுக்கு 'இன்னைக்கு நைட்டு ஃப்ரீயா?' என்ற குறுஞ்செய்தியைத் தட்டிவிட்டு, உடனடியாக போனை லாக் செய்து டீபாயின் மீது கவிழ்த்து வைத்தாள்.

அதை மெலிதாகக் கவனித்த தினேஷ், தனக்குள்ளேயே ஒரு சிறிய புன்னகையைச் சிந்திக்கொண்டான்.

அவனும் சற்று முன் தான் தன் அலுவலகக் காதலிக்கு அடுத்த வார டேட்டிங் பற்றி மெசேஜ் அனுப்பிவிட்டு வந்திருந்தான்.

"என்ன ரம்யா... புது வீடுக்கு போலாமா? இல்லை வாடகைக்கு விடலாமா? வீடு நமக்கு ஒரு நல்ல மாற்றத்தைக் கொடுக்குமா?" என்று கேட்டான் தினேஷ்.

ரம்யா நிமிர்ந்து அவனைக் பார்த்தாள். அவளது முகத்தில் எந்தவிதக் குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லை. "மாற்றம் நாம நினைக்கிற இடத்துலதான் இருக்கு தினேஷ். இங்க யாருக்கும் நம்மளைப் பத்தித் தெரியாது. அதுவே எனக்குப் பெரிய நிம்மதியா இருக்கு," என்றாள்.

அவளது வார்த்தைகளின் உண்மையான அர்த்தம் தினேஷிற்குப் புரியவில்லை. அவளுக்கு இந்த புதிய இடம் தன் கள்ளக்காதலனைத் திருட்டுத்தனமாகச் சந்திக்க எந்த இடையூறும் இல்லாத ஒரு பாதுகாப்பு மண்டலமாகத் தெரிந்தது.

தினேஷ் அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்து, அவளது தோளைத் தொட்டான். ரம்யா இயல்பாக நகர்ந்து அவனுக்கு முத்தம் கொடுத்தாள். ஆனால் அந்த முத்தத்தில் காதலை விட, தான் செய்து வரும் துரோகத்தை மறைக்கும் ஒரு தந்திரமான நாடகமே அதிகமாக இருந்தது. தினேஷும் அதற்கு சளைத்தவன் இல்லை; அவனது அணைப்பிலும் அதே போலித்தனமான பாசமே மிளிர்ந்தது.

இருவரும் கட்டிலில் இணைந்து உறவு கொள்ளத் தொடங்கியபோதும், இருவரின் மனதிலும் தங்களது கள்ளக் காதலர்களின் நினைவுகளே ஓடிக்கொண்டிருந்தன. தினேஷ் ரம்யாவைத் தழுவும்போது, தன் அலுவலகப் பெண்ணின் உடலை நினைத்துக் கொண்டான்; ரம்யாவோ தன் கணவனின் உந்துதல்களைப் பெறும்போது, தன் கள்ளக் காதலனின் வேகத்தையும் அவனது ஆண்மையையும் மனதில் உருவகித்துச் சுகம் கண்டாள்.

வெளியே இருவரும் தங்களது திருமண பந்தத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் 'நாகரிகமான தம்பதியாக' நடித்தாலும், உள்ளுக்குள் இருவருமே துரோகத்தின் உச்சத்தில் மிதந்து கொண்டிருந்தனர்.

இந்தச் சூழலில், அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை ஒரு இயந்திரத்தனமான சுழற்சியில் இயங்கத் தொடங்கியது. இருவரும் காலை எழுந்தவுடன்  உடைகளை அணிந்துகொண்டு, வெவ்வேறு கார்களில் அலுவலகத்திற்குப் புறப்படுவார்கள். மாலைகளில் சந்திக்கும் போது பரஸ்பரம் அலுவலக விவகாரங்களைப் பற்றிப் பேசுவார்கள். ஆனால், அந்தப் பேச்சுக்களில் காதலோ ஆழமோ இருக்காது; வெறும் சடங்குகள் மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கும்.

தினேஷின் அலுவலகத்தில் அவனுடன் பணிபுரியும் அர்ச்சனா மிகவும் இளமையானவள். வயது இருபத்தி ஆறு மட்டுமே ஆகிறது. எந்தவொரு காரியத்திலும் துறுதுறுவென இருக்கும் அவள், தினேஷின் நேரடிப் பார்வையின் கீழ் வேலை பார்த்தாள். ஆரம்பத்தில் ஒரு மேலாளராகவும் ஊழியராகவும் தொடங்கிய அவர்களின் பழக்கம், படிப்படியாக எல்லை மீறிச் சென்றது. ஒருமுறை ஊருக்கு வெளியே அலுவலகப் பணி நிமித்தமாகச் சென்றபோது, அங்கே ஒரு ஹோட்டல் அறையில் வைத்து அவர்கள் முதல் முறையாக எல்லை மீறினர். அர்ச்சனாவின் மென்மையான இளமையான உடலும், எதற்கும் தயாராக இருக்கும் அவளது துணிச்சலும் தினேஷை முழுமையாக அடிமையாக்கியிருந்தன. வீட்டுக்கு வந்தால் மனைவி ரம்யாவுடன் சாதாரணமாக இருக்கும் தினேஷ், அலுவலகம் சென்றால் அர்ச்சனாவின் நினைவிலேயே மிதப்பான்.

மறுபுறம், ரம்யாவின் நிலைமையும் வேறுவிதமாக இல்லை. அவளது கல்லூரி காலத்து காதலன் பிரகாஷ், இப்போது அதே நகரில் ஒரு பிசினஸ் செய்து வருகிறான். கல்லூரியில் இவர்கள் காதலித்தபோது குடும்பத்தின் எதிர்ப்பால் திருமணம் கைகூடவில்லை. ஆனால், திருமணத்திற்குப் பிறகு ஒரு தற்செயலான சந்திப்பில் மீண்டும் இணைந்தவர்கள், தங்கள் பழைய காதலைத் தொடரத் தொடங்கினர்.

பிரகாஷின் கரடுமுரடான பேச்சும், படுக்கையில் அவன் காட்டும் அதீத வெறியும் ரம்யாவை மயக்கியிருந்தன. கணவன் தினேஷால் எப்போதுமே ஒரு சாந்தமான, மெதுவான உறவை மட்டுமே கொடுக்க முடியும்; ஆனால் பிரகாஷோ அவளது உடலை ஒரு மிருகத்தைப் போல வாரி அணைத்து, அவளுக்குள் உச்சத்தைத் தொடும் திறமை பெற்றவன். அதனால் தான், ரம்யா தன் கணவனை ஏமாற்றுகிறோம் என்ற குற்ற உணர்வே இல்லாமல் பிரகாஷுடன் ரகசியத் தொடர்பைத் தொடர்ந்தாள்.

இந்த நிலையில், அன்று சனிக்கிழமை என்பதால் அலுவலக விடுமுறை. ஹாலில் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த தினேஷ் தன் லேப்டாப்பில் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ரம்யா சமையலறையில் காபி தயாரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது ரம்யாவின் போன் டைனிங் டேபிளில் வைப்ரேட் ஆனது. ஸ்கிரீனில் 'பிரகாஷ்' என்று பெயர் மின்னியது. இதைக் கவனித்த தினேஷ், தன் கவனத்தை லேப்டாப்பில் வைத்திருப்பது போல நடித்தாலும், அவனது காதுகள் விழிப்பாகின. ரசனை இல்லாமல் போனை எடுக்கச் சென்ற ரம்யா, தினேஷ் பார்ப்பதை அறியாமல் சட்டென்று போனை எடுத்துக்கொண்டு பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்து கதவைத் தாக்கிக் கொண்டாள்.

அறைக் கதவு சாத்தப்படும் சத்தம் கேட்டதும், தினேஷின் முகம் லேசாக மாறியது. அவனுக்குள் ஒரு சந்தேகம் ஊடுருவியது. 'இவ யாருகிட்ட இவ்வளவு ரகசியமா பேசுறா? ஒருவேளை...' என்று யோசித்தவன், தன் போனை எடுத்து அர்ச்சனாவுக்கு ஒரு  மெசேஜ் தட்டினான்—'இன்னைக்கு ஈவினிங் உன்னை எங்காவது மீட் பண்ணலாமா?' என்று.

அடுத்த சில விநாடிகளில் அர்ச்சனாமிடமிருந்து 'Sure sir, 7 மணிக்கு அதே கஃபேல சந்திக்கலாம்' என்று ரிப்ளை வந்தது. அதைப்பார்க்கும்போது தினேஷின் முகத்தில் ஒரு குரூரமான புன்னகை தோன்றியது.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு பாத்ரூமிலிருந்து வெளியே வந்த ரம்யா, மிகவும் இயல்பான முகத்துடன் காபி கப்பை தினேஷிடம் நீட்டினாள்.
"என்ன தினேஷ், இன்னைக்கு ஈவினிங் ஏதாவது பிளான் இருக்கா? ரொம்ப நேரமா லேப்டாப்பிலேயே இருக்கீங்க," என்று கேட்டாள்.

தினேஷ் காபி கப்பை வாங்கியபடியே, "ஒன்னும் இல்ல ரம்யா, ஈவினிங் ட்ரிங்க்ஸ் பண்ணலாமான்னு கேக்குறாங்க " என்றார் மிகத் தெளிவாகப் பொய் சொன்னான்.

ரம்யா இதைக் கேட்டு உள்ளுக்குள் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள்.

ஏனென்றால், அன்று மாலை பிரகாஷை சந்திப்பதற்காக அவள் ஏற்கனவே நேரம் குறித்துவிட்டிருந்தாள். கணவன் வெளியே செல்வது தனக்கு மிகப் பெரிய வசதியாகப் போய்விட்டது என்று நினைத்துக்கொண்டவள், "ஓ... அப்படியா சரிங்க, சீக்கிரம் வந்துடுங்க," என்று முகத்தில் பாசாங்கான அக்கறையை வரவழைத்துக் கொண்டாள்.

மாலை, இருவரும் தங்களது திட்டங்களை நிறைவேற்றத் தயாராகினர். தினேஷ் முறையான ஃபார்மல் உடையில் காரை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே கிளம்பினான்; ரம்யாவும் தான் அணிவதற்குக் கவர்ச்சியான ஒரு சுடிதாரைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு, கணவன் சென்ற சில நிமிடங்களில் வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு வேறொரு திசையில் கிளம்பினாள்.

நகரின் மையப்பகுதியில் உள்ள ஒரு சொகுசு ஹோட்டல் அறை. அங்கே ஏற்கனவே காத்திருந்த அர்ச்சனா, தினேஷ் கதவைத் திறந்தவுடன் ஓடிவந்து அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டாள். அவளது உதடுகள் தினேஷின் உதடுகளைச் சூடாகக் கவ்வின. தினேஷ் தன் கைகளால் அவளது இடுப்பை இறுக்கிப் பிடித்து, அப்படியே கட்டிலில் தள்ளினான். அலுவலகத்தில் அமைதியான இயக்குநராக வலம் வரும் தினேஷ், அந்த அறைக்குள் ஒரு வேறுபட்ட மிருகமாக மாறினான். அர்ச்சனாவின் உடலைத் துண்டு துண்டாகக் கிழிப்பது போல அவன் செய்த சேஷ்டைகள் அவளுக்குக் চরম சுகத்தைக் கொடுத்தன.

மறுபுறம், அதே நகரின் மறுமுனையில் உள்ள ஒரு தனி அபார்ட்மெண்ட். ரம்யா அவசர அவரமாகக் கதவைத் திறந்ததும், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த பிரகாஷ் அவளைப் பிடித்துச் சுவரில் சார்த்தி முத்தமிட்டான். அவனது கரடுமுரடான கைகள் அவளது ஆடைகளைக் கழட்டின. "ஏன்டா இவ்வளவு லேட்?" என்று ரம்யா மூச்சு வாங்கக் கேட்டதற்கு, பிரகாஷ் தன் வாயால் அவளது முலைகளைச் சப்பிச் சத்தமிட்டான். அந்த அறையில் அவர்களின் முனகல்களும், உடல்கள் மோதும் சத்தமும் மட்டுமே எதிரொலித்தன. இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் எல்லை மீறி, தங்களது தாகத்தைத் தீர்த்துக்கொண்டனர்.

இரவு 9 மணியைக் கடந்துவிட்டது. இருவரும் தங்களது கள்ள உறவின் போதையில் திளைத்துவிட்டு, நைட்டோடு நைட்டாக வீடு வந்து சேர்ந்தனர். கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்த தினேஷ், தன் உடைகளில் இருந்த சென்ட் வாசனையை மறைக்க முயன்றான்.

அதேபோல, ரம்யாவும் தன் தலைமுடியைச்சரிசெய்து கொண்டு சாதாரணமாக உள்ளே நுழைந்தாள்.
இருவரும் ஹாலில் நேருக்கு நேர் சந்தித்தனர். ஒருவருக்கொருவர் கண்கள் சந்தித்துக் கொண்டன. அந்த மௌனமான பார்வையில், இருவரும் ஏதோ தப்பு செய்துவிட்டு வந்திருக்கிறார்கள் என்பது இருவருக்கும் புரிந்ததுபோல இருந்தது. ஆனால், அதை வெளிப்படையாகக் கேட்கும் தைரியமோ அல்லது அக்கறையோ இருவரிடமும் இல்லை.

"என்ன தினேஷ், ரொம்ப லேட் ஆயிடுச்சு?" என்று ரம்யா கேட்டாள்.

"ஆமாம் ரம்யா, மீட்டிங் கொஞ்சம் நீண்டுடுச்சு," என்று தினேஷ் எந்தவிதத் தயக்கமும் இல்லாமல் பதிலளித்தான்.

"சரி, போய் தூங்குவோம்," என்று இருவரும் பேசிக்கொள்ளாமல் படுக்கையறைக்குச் சென்றனர்.

கட்டிலில் படுத்தபோதும், இருவரும் தங்கள் பக்கத்தில் படுத்திருப்பது வாழ்க்கைத் துணையை அல்ல, மாறாக தங்களை ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கும் மற்றொரு எதிரியைத்தான் என்ற உண்மையை மறந்துவிட்டனர். வெளியில் நாகரிகமான தம்பதியாகவும், உள்ளுக்குள் துரோகத்தின் உச்சத்திலும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த இருவரின் ரகசிய நாடகம் எங்கே போய் முடியப் போகிறது?

[iravoviyan]

06
டோர் நம்பர்-06
காட்வின் - டயானா

---

டயானாவுக்கு வயது இருபத்தொன்று. இயற்கை தான் அனைத்தும் என்று நம்புபவள்.  இயற்கையின் கையில் தன்னை முழுவதும் ஒப்படைத்த ஒரு பக்தியான பெண்.

அவள் பார்ப்பதற்கு அப்படியே இயற்கையின் மடியில் வளர்ந்த ஒரு மலரைப் போல இருப்பாள். செயற்கையான ஆடம்பரங்களோ, மேக்கப் மோகமோ அவளிடம் கொஞ்சமும் கிடையாது. எப்போதுமே பருத்தி உடைகளில், இயற்கையின் நிறங்களை ஒத்த எளிய தோற்றத்தில் வலம் வருவாள். மரங்களின் இலைகளில் வழியும் பனித்துளிகளை ரசிப்பதும், பறவைகளின் ஒலியைக் கேட்பதும், பூக்களிடம் பேசுவதுமே அவளது வழக்கம். கிராமத்துச் சூழலில் இருந்து சென்னைக்கு வந்து கல்லூரியை முடித்திருந்தாலும், அவளது பழக்கவழக்கங்கள் அத்தனையும் இயற்கையோடு இயைந்ததாகவே இருந்தன. அவளது உலகம் முழுவதும் மரங்களும், காற்றும், மழையும், இயற்கையின் அமைதியும்தான் நிறைந்திருந்தன.

சென்னை, ஒரு அதிநவீன மடிக்கணினியின் முன் அமர்ந்து எதையோ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் காட்வின்.

காட்வினுக்கு வயது இருபத்து மூன்று. நவீன நாகரிகமான சூழலில் வளர்ந்தவன். ஃபேஷன், பார்ட்டி, தனக்குப் பிடித்தமான நண்பர்கள் வட்டம் என அவனது உலகமே தனித்தனி நிறங்களில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், அந்த நவீன முகமூடிக்கு பின்னால் அவனது ஆன்மா ஒரு நரகத்தில் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. காட்வின் ஒரு கே (Gay) இளைஞன். அவனது மனம் ஆண்களின் மீதுதான் நாட்டம் கொண்டது என்பதை அவன் தன் பதின்ம வயதிலேயே முழுமையாக உணர்ந்திருந்தான். தன் ரகசியக் காதலன் அரவிந்துடன் அவன் செலவிட்ட அந்த இரவுகளும், அவனது அணைப்பில் அவன் கண்டடைந்த உச்சங்களும் மட்டுமே அவனுக்கு உண்மையான சந்தோஷத்தைத் தந்திருந்தன.

ஆனால், டயானாவுடனான திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டு, அந்தத் தேதி நெருங்க நெருங்க காட்வின் தன் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய இக்கட்டான கட்டத்தில் மாட்டிக்கொண்டு முழித்தான்.

இவர்களது திருமணம் எப்படிக் கைகூடியது?

காட்வினின் தந்தை ஒரு பெரிய தொழிலதிபர். கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள சொத்துக்கள், பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பங்குகள் என வசதியான குடும்பம். ஆனால், காட்வின் தன் தந்தையின் சொத்துக்களுக்கு ஒரே வாரிசு. அவனது பாலியல் ஈர்ப்புப் பற்றி அவனது பெற்றோருக்கு நன்றாகவே தெரியும். கல்லூரிக் காலத்திலேயே அவனது நடவடிக்கைகள் மூலம் அவர்கள் இதைக் கண்டுபிடித்துப் பலமுறை கண்டித்தும் பார்த்தனர். மனம் திருந்த மாட்டான் என்று தெரிந்ததும், அவனது தந்தை ஒரு அதிரடியான முடிவை எடுத்தார்.

"நீ யாரு கூட சுத்தினாலும் எனக்குக் கவலை இல்ல. ஆனா, எங்க சொத்துல உனக்கு வர வேண்டிய கோடிக்கணக்கான பங்குகளும், அந்தப் பூர்வீகச் சொத்துக்களும் உனக்குக் கிடைக்கனும்னா, நீ ஒரு பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணி குடும்பம் நடத்தணும். இல்லையென்றால், உன்னை என் சொத்துரிமையை விட்டு முழுமையாக நீக்கிவிடுவேன். ஒரு ஓட்டைப் பாத்திரத்தோட நடுத்தெருவுல நிப்ப!" என்று அவனது தந்தை திட்டவட்டமாகத் தன் இறுதி முடிவைச் சொல்லிவிட்டார்.

காட்வினுக்குப் பணம் பெரிதல்ல. தந்தை தன்னையும் தன் காதலனையும் விட்டு வைக்க மாட்டேன் என தந்தை மிரட்டிய பிறகே ஒப்புக் கொண்டன். தன் உயிர் மற்றும் காதலனின் உயிருக்காக மட்டுமே அவன் இந்தத் திருமணத்திற்குத் சம்மதம் சொன்னான்..

பெண்ணைத் தேட ஆரம்பித்த நேரத்தில், ஊர்த் திருவிழாவிற்கு சென்ற காட்வினின் அப்பா அம்மா கண்களில் பட்டாள், படித்து முடித்து வேலைக்கான அழைப்புக்காக காத்திருக்கும் டயானா,  

டயானாவின் மிகவும் பக்திதியான , அடக்கமான, இயற்கையோடு இயைந்து வாழும் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். வார இறுதியில் எக்காரணம் கொண்டும் இயற்கையை வணங்கத் தவறுவதில்லை.

டயானாவைத் தன் மருமகளாகப் பார்த்தால், அவள் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு குடும்பத்தை நேர்மையாகப் பார்த்துக் கொள்வாள்; காட்வினின் ரகசியங்களை வெளியில் சொல்ல மாட்டாள் என்று காட்வினின் பெற்றோர் கணக்கிட்டனர்.

டயானா தரப்பிலோ, காட்வினின் குடும்ப அந்தஸ்தையும், அவன் வெளிநாட்டில் படித்துவிட்டு பெரிய கம்பெனியில் வேலை பார்ப்பதையும் பார்த்துவிட்டு உடனடியாகச் சம்மதம் தெரிவித்தனர்.
அப்படித்தான் அவர்களின் நிச்சயதார்த்தம் முடிந்தது.

ஆனால், நிச்சயதார்த்தம் முடிந்து சில மாதங்கள் கடந்த நிலையிலும், காட்வின் டயானாவிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்து வந்தான். அவளுக்கு போன் செய்வதோ, பேசுவதோ அவனுக்கு ஒரு பெரும் சுமையாகத் தெரிந்தது. பெற்றோரின் கட்டாயத்திற்காகவும், சடங்குக்காகவும் தினசரி இரவு தூங்குவதற்கு முன்பு பவுண்டு கணக்கில் வெறும் ஐந்தே நிமிடங்கள் மட்டும் டயானாவின் எண்ணிற்கு அழைப்பான்.

"ஹலோ டயானா... எப்படி இருக்கீங்க?

இன்னைக்கு எப்படிப் போச்சு?"

"நான் நல்லா இருக்கேங்க காட்வின். மரங்களோட காத்துல இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருந்துச்சு. நீங்க எப்படி இருக்கீங்க? ஆபீஸ் வேலை ரொம்பக் களைப்பா இருக்கா?" என்று டயானா மிகவும் பணிவாகவும் சாந்தமாகவும் கேட்பாள்.

"ம்... ஓகே... வேலை கொஞ்சம் பிஸி. நான் அப்புறம் பேசுறேன் டயானா..." என்று சொல்லிவிட்டு உடனடியாக போனைத் துண்டித்துவிடுவான்.

டயானாவோ இயற்கையைப் போல அமைதியானவள். வருங்கால கணவன் தன்னைத் தேடி வரவில்லையே, காதலிக்கவில்லையே என்ற ஆதங்கமெல்லாம் அவளுக்குத் துளியளவும் கிடையாது. "ஆண்களுக்கு வேலைப் பளு இருக்கும்; அதுவும் கல்யாணத்துக்குப் பிறகு நம்மளை நல்லா பாத்துப்பாங்க" என்று தன் மனதைத் தேற்றிக்கொண்டு, தன்னுடைய தனிமையிலும் இயற்கையை ரசிப்பதிலும் மட்டுமே கவனத்தைச் செலுத்தினாள்.

காட்வின் தன்னை அழைக்கவில்லை என்றாலும், அவனது மன அமைதிக்காக அவள் இயற்கையின் மடியில் அமைதியாக அமர்ந்து நினைத்துக் கொள்வாள்.

ஆனால், காட்வினின் நிலைமை அப்படி இல்லை. நாளுக்கு நாள் திருமணம் நெருங்க நெருங்க, அவனுக்கு மூச்சு முட்டியது.

தனது அறைக்குள் பூட்டிக்கொண்டு அவன் படும் அவஸ்தை சொல்லி மாளாது. ஒரு பெண்ணைத் தொடுவது கூட அவனுக்குச் குமட்டலைத் தந்தது. அவனால் ஒரு பெண்ணுடன் கட்டிலைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது; அவளது உடலைத் தொட முடியாது. ஆனால், இதைப் பற்றி யாரிடமும் சொல்லவும் முடியாது. அரவிந்துடன் அவன் இரவுகளில் பகிர்ந்துகொண்ட அந்தத் தடையற்ற காதலும், சுதந்திரமும் இப்போது பறிபோகப் போகிறது என்ற எண்ணம் அவனது மூளையைக் கசக்கிப் பிழிந்தது.

"எப்படி இந்த நரகத்திலிருந்து தப்பிக்கிறது? என் மொத்த வாழ்க்கையையும் ஒரு பொண்ணோட கழுத்துல கட்டிவிட்டு, நானும் செத்து செத்துப் போணுமா?" என்று தன் காதலன் அரவிந்திடம் பலமுறை தொலைபேசியில் கதறி அழுதிருக்கிறான்.

ஆனால் அரவிந்தும் செய்வதறியாமல் திகைத்தான். "உன் அப்பா ரொம்பக் கறாரா இருக்காரு காட்வின். நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாதான் பிரச்சனை முடியும். வேற வழி இல்லாமத்தான் நாமும் இந்த நாடகத்தை ஆட வேண்டியிருக்கு..." என்று ஆறுதல் சொல்வான்.

திருமணத்திற்கு இன்னும் சில வாரங்களே இருந்த நிலையில், காட்வினின் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டது. கண்களுக்குக் கீழே கரு வளையங்கள் விழுந்தன. எப்போது பார்த்தாலும் ஒருவித வெறிபிடித்தது போன்ற முகத்துடன் சுற்றிவந்தான். அலுவலக வேலைகளிலும் அவனால் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை.

மறுபுறம், டயானா தனது திருமணத்துக்காக இயற்கையான பூக்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலும், அமைதியான சூழலில் திருமணத்திற்குத் தேவையான ஆயத்தப் பணிகளைச் செய்வதிலும் மும்முரமாக இருந்தாள்.

அவளது முகத்தில் ஒரு பெண் திருமணத்திற்கு முன்பாகக் கொண்டிருக்கும் இயல்பான வெட்கமும் புன்னகையும் மின்னியது.

ஒரு நாள் மாலை, காட்வினின் தாயார் அவனது அறைக்குள் நுழைந்தார். மடிக்கணினியை மூடாமல் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த மகனின் தோளில் கைவைத்தார்.

"என்ன காட்வின் இப்படி முகம் வெளிறிப் போய் இருக்க? இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல கல்யாணம். உன்னோட முகத்துல அந்தச் சந்தோஷமே இல்லையே?"

காட்வின் கோபமாக நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கண்கள் சிவந்திருந்தன.

"எந்தச் சந்தோஷம்மா? என்னை ஒரு நரகத்துல தள்ளிவிட்டுட்டு நீங்க என்கிட்ட சந்தோஷத்தைக் கேக்குறீங்க? அந்தப் பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கவே பிடிக்கலன்னு உங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும்! ஒரு கே (Gay) பையனைப் போய் ஒரு பொண்ணோட கட்டிலில் வலுக்கட்டாயமாகத் தள்ளுறீங்களே... உங்களுக்கு மனசாட்சியே இல்லையா?"

அவனது தாய் சற்று கடினமான முகத்துடன் பதிலளித்தார்.

"போதும் காட்வின் உன் கூச்சல்! உன் அந்தப் பொண்ணு ரொம்ப இயல்பானவ, எதையும் தாங்கிக்கிறவ. உன்னை எந்தக் கேள்வியும் கேட்க மாட்டா. அவளை உன் வீட்ல ஒரு மனைவியா வச்சுக்கோ, உனக்குப்பிடிச்சது போல நீ வெளியில யாரு கூட வேணும்னாலும் வாழ்ந்துக்கோ, அதை நான் கேட்கப் போறதில்லை. ஆனா, அந்தத் திருமணப் பத்திரிகையில் உன் பெயரும் அந்தப் பொண்ணின் பெயரும் சேர்ந்துதான் அடிக்கப்படணும்! புரிஞ்சுதா?"

தாயின் அந்த வார்த்தைகள் காட்வினின் முகத்தில் அறைந்தாற்போல இருந்தது. தங்களின் கவுரவத்திற்காக, தன்னை தன் பெற்றோரே இப்படி ஒரு வாழ்க்கைக்கு தள்ளுகிறார்கள் என்ற உணர்வு அவனது நெஞ்சைச் சுட்டெரித்தது.

அன்று இரவு முழுவதும் அவனால் தூங்கவே முடியவில்லை. தன் அறையின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரிந்த சென்னையின் நள்ளிரவு வீதிகளைப் பார்த்துக் கொண்டே அமர்ந்திருந்தான். அவனது மனதுக்குள் ஒரு தீப்பற்றி எரிந்தது.

மறுநாள் காலை, வழக்கம்போல டயானா தன் வீட்டின் தோட்டத்திலுள்ள செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குத் தெரியாது—தான் காட்வினின் வாழ்க்கையில் ஒரு மனைவியாக வரப்போவதில்லை, மாறாக அவனது பாலியல் அடையாளத்தின் குற்ற உணர்வை மறைக்கும் ஒரு கேடயமாகவும், கருவியாகவும் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படப் போகிறோம் என்கிற கொடூரமான நிஜம் அவளுக்குத் தெரியவே இல்லை.

காட்வினோ தன் அறையில் மது பாட்டிலைத் திறந்து குடிக்கத் தொடங்கினான். அவனது கைகள் நடுங்கின. "இந்தத் திருமணம் நடந்தால், என் வாழ்க்கையும் அந்தப் பொண்ணோட வாழ்க்கையும் சேர்த்து நாசமாப் போயிடும்..." என்று முணுமுணுத்தவன், தன் கண்ணாடியைக் கீழே போட்டு உடைத்தான்.

வசதியான குடும்பம், கோடிக்கணக்கான சொத்துக்கள், சமூகத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்து—ஆனால் இவற்றுக்கு நடுவில் சிக்கித் தவிக்கும் ஒருவனின் மூச்சுத் திணறல் நிறைந்த வாழ்க்கை எங்கு போய் முடியப் போகிறது?

[iravoviyan]

புதிதாகக் கட்டப்பட்டுவரும் 'Block D' குடியிருப்பில் குடியேறவிருக்கும் இந்த ஆறு வெவ்வேறு ஜோடிகளின் (மீரா-பாஸ்கர், கீதா-அருண், ஸ்ருதி-ராஜேஷ், அனிதா-கார்த்திக், ரம்யா-தினேஷ், காட்வின்-டயானா) வாழ்க்கையில் நிலவும் ரகசியங்கள், எதிர்பார்ப்புகள், பாலியல் தாகங்கள் மற்றும் சிக்கல்கள் அந்த புதிய வீட்டின் வருகையால் எத்தகைய எதிர்பாராத திருப்பங்களையும் புயல்களையும் சந்திக்கப் போகின்றன என்பதை இனி வரும் பகுதிகளில் காணலாம்.

[iravoviyan]

இந்த கதையின் இந்த பகுதி மட்டும் தனி தொடராக எழுத முடியுமா

கதாபாத்திரங்களின் அறிமுகம் தான் முடிந்துள்ளது. அதற்குள்ளாக இன்னொரு கதையா??

ஒவ்வொரு பதிவுக்கும் எவ்வளவு பணம் கொடுக்க இயலும் என சொல்லுங்கள். பிறகு எழுதுவதா இல்லையா என முடிவு செய்யலாம்.