[krishkarthick]

Chapter 16 cont......

கவுதம் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவரது பார்வை இன்னும் கதவு பக்கமே நின்றது. லட்சுமி உள்ளே வந்த விதம், சிவப்பு சேலையில் இறுக்கிக் கட்டியிருந்த இடுப்பு, ஆழமான பிளவுஸ் இடுக்குல தெரிந்த மார்பு… அது இன்னும் அவன் கண்களில் இருந்தது.

லட்சுமி: கவுதம்... நான் கேட்டதுக்குப் பதில் சொல்லு.

கவுதம்: நாளைக்கே போயிடணும்னு ஏன் இவ்வளவு அவசரம்?

லட்சுமி: என் வீட்டுக்கு நான் போறேன். அவ்வளவுதான்.

கவுதம்: சரி... முதல்ல இங்க உட்காருங்க. கொஞ்சம் பேசலாம்.

லட்சுமி தயங்கினாள். அவள் மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. பயத்தில்.

கவுதம்: பயப்படாதீங்க. சும்மா பேசத்தான் கூப்பிடுறேன்.

சில நொடிகள் யோசித்தவள், கட்டிலின் ஓரத்தில் அவனிடமிருந்து சற்றுத் தள்ளி அமர்ந்தாள். உட்கார்ந்தபோது சேலை கொஞ்சம் விலகி, இடுப்பு வளைவு தெரிந்தது. கவுதமின் கண்கள் அங்கே நின்றன.

கவுதம் அவளை நோக்கித் திரும்பினான்.

கவுதம்: லட்சுமி... நடந்ததையெல்லாம் மறந்துட்டு நாம புதுசா வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கலாமே.

லட்சுமி: உனக்கு இது அவ்வளவு சாதாரணமா இருக்கா?

கவுதம்: சாதாரணம்னு சொல்லல. ஆனா உங்களை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு.

லட்சுமி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். அவள் கழுத்துல வியர்வை கொஞ்சம் பளபளத்தது. கவுதமின் பார்வை அங்கேயும் நின்றது.

கவுதம்: உங்களை நல்லாப் பார்த்துப்பேன். எந்தக் குறையும் இல்லாம வச்சுப்பேன். நீங்க ஆசைப்படுற எல்லாமே உங்களுக்குக் கிடைக்கும்.

லட்சுமி: எனக்கு அதெல்லாம் வேண்டாம் கவுதம்.

கவுதம்: இப்ப அப்படித்தான் தோணும். கொஞ்ச நாள் போனா என்னைப் புரிஞ்சுப்பீங்க.

அவன் அவளருகே சற்று நகர்ந்து அமர்ந்தான். இப்போது அவள் தோள் அவன் கையைத் தொட்டது. லட்சுமி உடல் இறுகியது.

லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.

கவுதம்: என்னைப் பார்த்தா இன்னும் ராகுலோட நண்பனா மட்டும்தான் தெரியுதா?

லட்சுமி: ஆமா.

கவுதம்: ஆனா இப்ப நம்ம உறவு மாறிடுச்சே லட்சுமி.

லட்சுமி: எனக்கு அப்படி நினைக்க முடியல.

கவுதம்: முயற்சி பண்ணிப் பாருங்க.

அவன் அவளது தோள்மீது மெதுவாகக் கையை வைத்தான். கை வைத்த இடம் சூடாக இருந்தது. லட்சுமி சட்டென்று அவனைப் பார்த்தாள். கண்களில் பயம் இருந்தது.

லட்சுமி: கவுதம்...

கவுதம்: ஒண்ணுமில்ல... கொஞ்சம் நிம்மதியா இருங்க.

அவன் அவளது தோளைச் சுற்றிக் கையைப் போட்டு அருகே அணைத்துக்கொள்ள முயன்றான். அப்போது அவன் மார்பு அவள் தோளைத் தொட்டது. லட்சுமி உடலை இறுக்கிக்கொண்டாள்.



கவுதம்: என்னை ஒரு தடவையாவது நம்பிப் பாருங்க லட்சுமி.

லட்சுமி: இது தப்பு கவுதம்...

கவுதம்: நான் உங்களைக் கஷ்டப்படுத்த நினைக்கல.



லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை.

அவன் அனைத்து இருக்கியதால் தள்ளி சென்று, அவள்  தன் முந்தானையைச் சரிசெய்தபடி முகத்தைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள். அந்த அசைவில் பிளவுஸ் இடுக்குல மார்பு கொஞ்சம் அதிகமாகத் தெரிந்தது. கவுதமின் கண்கள் அங்கே நின்றன.



கவுதம்: அம்மா... என்னைப் பாருங்க.

அவள் மெதுவாக நிமிர்ந்தாள்.

கவுதம் அவளது முகத்தை நோக்கி நெருங்கினான். அவன் மூச்சு அவள் முகத்தில் விழுந்தது.

அவனது நோக்கத்தை உணர்ந்த லட்சுமி உடனே பின்னால் நகர்ந்தாள்.

லட்சுமி: வேண்டாம் கவுதம்!

கவுதம்: அம்மா... நான்...

லட்சுமி: வேண்டாம்னு சொன்னேன்.

அவள் அவனது கையை விலக்கிவிட்டுக் கட்டிலிலிருந்து எழுந்தாள்.

கவுதமும் எழுந்தான்.

கவுதம்: ஒரு நிமிஷம் நில்லுங்க. நான் சொல்றதைக் கேளுங்க.

லட்சுமி: போதும் கவுதம்!

அவள் கதவை நோக்கி நடந்தாள். நடந்தபோது சேலை அசைந்தது. இடுப்பு வளைவு தெரிந்தது.

கவுதம் அவளுக்கு முன்னால் வந்து நின்றான்.

லட்சுமி: வழியை விடு.

கவுதம்: இப்படிக் கோபப்பட்டுப் போகாதீங்க.

லட்சுமி: நகரு கவுதம்!

அவள் அவனை விலக்கிவிட்டுச் செல்ல முயன்றாள்.

கவுதம் அவளது கையைப் பிடித்தான். கை பிடித்த இடம் இறுக்கமாக இருந்தது.

லட்சுமி: கையை விடு!

அவள் தன் கையை இழுத்தாள்.

கவுதம்: லட்சுமி... ஒரு நிமிஷம்!

லட்சுமி: விடுடா!

இருவருக்கும் இடையே தள்ளுமுள்ளு ஏற்பட்டது. அந்த தள்ளுமுள்ளில் அவள் மார்பு அவன் மார்பைத் தொட்டது. லட்சுமி உடல் நடுங்கியது.

ஆத்திரத்தில் கவுதம் அவளைப் பிடித்துக் கட்டிலில் தள்ளினான்.

லட்சுமி நிலைதடுமாறி மெத்தையில் விழுந்தாள். விழுந்தபோது சேலை மேலே தூக்கியது. தொடை கொஞ்சம் தெரிந்தது.





லட்சுமி: ஆஹ்... கவுதம்!

அவள் சுதாரித்துக்கொண்டு எழ முயன்றாள்.

ஆனால் கவுதம் கட்டிலில் அவளுக்கு மேலாகச் சாய்ந்து, அவள் எழுந்து செல்லும் வழியை மறித்தான். அவன் எடை அவள் மேலே இருந்தது.

லட்சுமி: என்னடா பண்ற?! தள்ளிப் போ!



அவள் இரு கைகளாலும் அவனைத் தள்ளினாள்.

கவுதம் அவளது முகத்திற்கு அருகே வந்தான். அவன் மூச்சு அவள் உதட்டைத் தொட்டது.

லட்சுமி: வேண்டாம்... கவுதம்!




அவள் முகத்தைத் திருப்ப முயன்றாள்.



அவளது மறுப்பையும் மீறி கவுதம் அவளை முத்தமிட்டான். முத்தம் ஆழமாக இருந்தது. லட்சுமி “ம்ம்ம்…” என்று ஒலி எழுப்பித் தள்ளினாள்.

லட்சுமி: ம்ம்... கவுதம்...!

அவளது வார்த்தைகள் பாதியிலேயே அவன் வாயிற்குள் சென்று தடைப்பட்டன.



அவள் அவனது தோள்களைப் பிடித்துத் தள்ள முயன்றாள். ஆனா பலவீனமாக இருந்தது.

லட்சுமி: விடு...!

அந்த அறையின் அமைதியில் அவளது திணறிய குரல் மட்டும் கேட்டது.

கவுதமின் பிடியிலிருந்து விடுபட அவள் மீண்டும் முயன்றாள். அவன் என்ன செய்யப் போகிறான் என்ற பயத்தில் அவளது கண்கள் விரிந்தன. மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது.