[krishkarthick]

Chapter 16 cont...




க்ளிக்...

பால் டம்ளருடன் அறைக்குள் மெதுவாக பதட்டம் பயத்துடன்  நுழைந்தாள் லட்சுமி.



அறை முழுவதும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. லட்சுமிக்கு அதை பார்த்ததும் வியர்த்துக் கொட்டியது.

மங்கலான மஞ்சள் விளக்கொளியில், வெள்ளை பட்டுச் சட்டை, வேஷ்டியுடன் கட்டிலில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த கவுதம், அவளைப் பார்த்ததும் நிமிர்ந்து அமர்ந்தான்.



சிவப்பு பட்டுச் சேலையில், தலையில் மல்லிகை சூடி, நெற்றியில் சிவப்பு பொட்டு வைத்திருந்தாள். ஆழமான கழுத்து பிளவுஸில் மார்பு கொஞ்சம் வெளியே தெரிந்து, அவளது உடல் அழகு இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. கழுத்திலும், மார்புப் பகுதியிலும் மெல்லிய வியர்வை பளபளத்துக்கொண்டிருந்தது. கையில் பால் கிளாஸ் பிடித்தபடி நின்றாள். 

முகத்தில் பயமும், கோபமும் கலந்த வெறுப்பு தெரிந்தாலும், அந்த வியர்வையும் பார்வையும் சேர்ந்து அவளை இன்னும் கவர்ச்சிகரமாகத் தோன்றச் செய்தது.


upload images online

அவள் உள்ளே வந்த விதத்தை, சேலை இறுக்கிக் கட்டியிருந்த இடுப்பை, பிளவுஸ் இடுக்குல தெரிந்த மார்பை அவன் கண்கள் மெதுவாக அளந்தன.

கவுதம்: வாங்க லட்சுமி...

லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை.

அவளது கையில் இருந்த பால் டம்ளர் லேசாக நடுங்கியது.

கவுதம்: என்ன அங்கேயே நின்னுட்டீங்க? வாங்க.



லட்சுமி தயக்கத்துடன் என்ன செய்ய போறானோ என்று கதவை சாத்திவிட்டுஅவனருகே நடந்து சென்றாள்.



அவனை நேராகப் பார்த்தபடியே பால் டம்ளரை நீட்டினாள்.

கவுதம் அதை வாங்கிக்கொண்டான்.

கவுதம்: தேங்க்ஸ்...



அவன் பால் டம்ளரை வாங்கி அருகிலிருந்த மேசைமீது வைத்தான்.

லட்சுமி உடனே அவனிடமிருந்து சற்று விலகி நின்றாள்.

கவுதம்: ஏன் அங்கேயே நிக்கிறீங்க? இங்க உட்காருங்க மா.



லட்சுமி: வேண்டாம். உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்.

கவுதம்: சொல்லுங்க.

லட்சுமி: காலையில கோயில்ல நீ பண்ணினது... அதுக்கப்புறம் உங்க அப்பா என்னை மிரட்டினது... எதையுமே நான் மறக்கல.

கவுதம் அமைதியாக அவளைப் பார்த்தான்.

லட்சுமி: நீ என்ன நினைச்சிட்டு இருக்க? தாலி கட்டிட்டா எல்லாமே உன் இஷ்டத்துக்கு நடந்துடும்னா?

கவுதம்: லட்சுமி... முதல்ல உட்காருங்க. நிதானமாப் பேசலாம்.

லட்சுமி: நான் இங்கே உட்கார வரல!

அவளது குரல் உயர்ந்தது.

லட்சுமி: உன்னை என் பையனோட நண்பனா நினைச்சு எவ்வளவு நம்பினேன் தெரியுமா? கடைசியில இப்படிப் பண்ணிட்டியே!

கவுதம்: லட்சுமி...

லட்சுமி: நான் பேசி முடிக்கிற வரைக்கும் குறுக்க பேசாத!

கவுதம் அமைதியானான்.

லட்சுமி: என் பையனுக்கு எந்த ஆபத்தும் வரக்கூடாதுன்னுதான் இங்கே வந்திருக்கேன். அதைப் புரிஞ்சுக்கோ.

கவுதம் கட்டிலிலிருந்து எழுந்தான்.

அவன் எழுந்ததும் லட்சுமி தன்னையறியாமல் ஓரடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.



அதை கவுதம் கவனித்தான்.

கவுதம்: என்னைப் பார்த்து அவ்வளவு பயமா?

லட்சுமி: பயமா இருக்கக் கூடாதா? நீ என்ன பண்ணுவன்னே தெரியலையே!

கவுதம்: நான் உங்ககிட்ட பேசத்தான் வர்றேன்.

லட்சுமி: அங்கேயே நின்னு பேசு.

கவுதம் நின்றுவிட்டான்.

சில நொடிகள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.

லட்சுமி: உங்க அப்பா என்ன சொன்னாரு தெரியுமா? ராகுலுக்கு ஏதாவது ஆகிடும்னு மிரட்டுறாரு. நீயும் இதுக்கெல்லாம் உடந்தையா இருக்கியா?

கவுதம்: ராகுலுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது.

லட்சுமி: அதை நான் எப்படி நம்புறது?

கவுதம்: நான் சொல்றேன்ல...

லட்சுமி: நீ சொல்றதையெல்லாம் நம்புற நிலையில நான் இல்ல!

கவுதம் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

லட்சுமி: எனக்கு இன்னும் ஒண்ணு புரியல. உனக்கு என்னைவிட வயசு குறைவு. நான் ராகுலோட அம்மா. இதெல்லாம் தெரிஞ்சும் எப்படி உனக்கு இப்படியொரு எண்ணம் வந்துச்சு?

கவுதம்: அதைப்பத்தி இப்ப பேச வேண்டாமே...

லட்சுமி: ஏன் பேசக்கூடாது? என் வாழ்க்கையே தலைகீழா மாறியிருக்கு. நான் கேள்வி கேட்கக்கூடாதா?

கவுதம் பதில் சொல்லாமல் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்தான்.

லட்சுமி பெருமூச்சுவிட்டாள்.

லட்சுமி: எனக்கு ரொம்பக் களைப்பா இருக்கு. இதுக்கு மேல எந்தப் பிரச்சினையும் வேண்டாம்.

கவுதம்: சரி...

லட்சுமி: நாளைக்குக் காலையில ராகுல் வந்து என்னைக் கூட்டிட்டுப் போவான். அதுவரைக்கும் எந்தப் பிரச்சினையும் வேண்டாம்.

கவுதம்: நாளைக்குப் போறதை நாளைக்குப் பார்த்துக்கலாம்.

லட்சுமி: அப்படின்னா?

கவுதம் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

லட்சுமி: கவுதம்... நான் கேட்டதுக்குப் பதில் சொல்லு.

அவன் பதில் சொல்லாமல் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தான்.

லட்சுமியின் பதற்றம் அதிகரித்தது.

லட்சுமி: ஏன் அமைதியா இருக்க? என்ன நினைச்சிட்டு இருக்க நீ?

கவுதம் மெதுவாக அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

அவனது அடுத்த வார்த்தைக்காக லட்சுமி பயத்துடன் காத்திருந்தாள்.