[krishkarthick]

Chapter 16: The First Night - Fireworks Behind Closed Doors

சோபாவில் சாய்ந்திருந்த கவுதமுக்கு, சற்று முன்பு தனது தந்தை லட்சுமியின் உடைகளுடன் இருந்தபடி அவளது பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்த சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தது.

கவுதம் (மனதிற்குள்): அடப்பாவி அப்பா... நீ ஆசைப்பட்ட லட்சுமி இப்ப என் பொண்டாட்டி! இன்னும் அவளை மறக்க முடியலையா உன்னால?

அவன் நக்கலாகச் சிரித்தான்.

நேற்றிரவு நடந்த சம்பவங்களை நினைத்தபடி கண்களை மூடினான்.



First night Flashback starts,

முந்தைய நாள் | இரவு 8:00 மணி

லட்சுமி தயாராகி, ராகுலுடன் பைக்கில் ரவியின் பங்களாவுக்குப் புறப்பட்டாள்.



ராகுலின் பைக் வாசலில் வந்து நின்றது.

பின்னால் அமர்ந்திருந்த லட்சுமி தயக்கத்துடன் இறங்கினாள்.

ராகுல்: நாளைக்கு வந்து கூட்டிட்டுப் போறேன்மா.

லட்சுமி: சரிடா... பார்த்துப் போ.

ராகுல் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான்.

அவன் செல்லும் திசையையே லட்சுமி கண்ணீருடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

லட்சுமி (மனதிற்குள்): ஐயோ முருகா... என் பையனுக்கு என்ன நடக்குதுன்னே தெரியலையே! அவனோட நண்பனே எனக்குத் தாலி கட்டியிருக்கான்... இன்னைக்கு அவனோட மனைவியா இந்த வீட்டுக்குள்ள போக வேண்டிய நிலைமைக்கு வந்துட்டேனே!

அவளது கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது.

லட்சுமி (மனதிற்குள்): என் பையன் நாளைக்கு வந்து என்னைக் கூட்டிட்டுப் போறேன்னு எவ்வளவு நம்பிக்கையா சொல்லிட்டுப் போறான்... ஆனா இன்னைக்கு ராத்திரி எனக்கு என்ன நடக்குமோன்னு நினைச்சாலே பயமா இருக்கேடா!

ஒரு கணம் ராகுலைக் கூப்பிட நினைத்தாள்.

ஆனால் ரவி விடுத்த மிரட்டல் நினைவுக்கு வந்ததும் அமைதியானாள்.

லட்சுமி (மனதிற்குள்): உன்னைக் காப்பாத்தத்தாண்டா இந்தக் கொடுமையெல்லாம் தாங்கிக்கிட்டு இருக்கேன்... என்னை மன்னிச்சிடுடா ராகுல்...

கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, கனத்த மனதுடன் பங்களாவுக்குள் நுழைந்தாள்.



இரவு 8:30pm
லட்சுமி Gowtham வீட்டின் உள்ளே நுழைந்தாள்.

சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ரவி அவளைப் பார்த்ததும் எழுந்தார்.

ரவி: வாங்க லட்சுமி... ராகுல் கிளம்பிட்டானா?

லட்சுமி: ம்ம்ம்...

ரவி: உட்காருங்க... கொஞ்சம் பேசணும்.

லட்சுமி: இன்னும் என்ன பேசணும் உங்களுக்கு?



ரவியின் முகம் மாறியது.

ரவி: கோபமா இருக்கீங்கன்னு புரியுது லட்சுமி...

லட்சுமி: கோபப்படாம என்ன செய்யச் சொல்றீங்க? காலையில உங்க பையன் எனக்குச் செஞ்ச காரியம் போதாதுன்னு, நீங்களும் என் பையனைக் கொன்னுடுவேன்னு மிரட்டினீங்களே!

ரவி தலையைக் குனிந்தார்.

ரவி: அப்ப இருந்த பதற்றத்துல அப்படிப் பேசிட்டேன். மன்னிச்சிடுங்க.

லட்சுமி: மன்னிப்புக் கேட்டா எல்லாம் சரியாயிடுமா? உங்களை எவ்வளவு நல்லவர்னு நினைச்சேன் தெரியுமா?

ரவி: லட்சுமி... என் பையனுக்காகத்தான்...

லட்சுமி: அதுக்காக என் பையன் உயிரை வச்சு என்னை மிரட்டுவீங்களா?

ரவி பதில் சொல்லவில்லை.

லட்சுமி: நீங்க உங்க பையனுக்காக என்ன வேணாலும் செய்வீங்க. நான் மட்டும் என் பையனுக்காக எதையும் தாங்கிக்கணும். அப்படித்தானே?

ரவியால் அவளது பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியவில்லை.

ரவி: நான் சொன்ன மாதிரி ராகுலுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வராது. நம்புங்க.

லட்சுமி: உங்களை நம்பித்தான் இவ்வளவு தூரம் வந்தேன். இனிமே நம்பச் சொல்றீங்களா?

சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

லட்சுமி: நாளைக்குக் காலையில என் பையன் வந்து என்னைக் கூட்டிட்டுப் போவான். அதுக்கப்புறம் என்னை இங்கே இருக்கச் சொல்லாதீங்க.

ரவி: சரி லட்சுமி... நாளைக்குப் பேசிக்கலாம்.

லட்சுமி: பேசுறதுக்கு இனிமே ஒண்ணுமில்ல. கவுதம் எங்க?

ரவி: மேல... அவன் ரூம்ல இருக்கான்.

அவள் படிக்கட்டுகளை நோக்கித் திரும்பினாள்.

ரவி: லட்சுமி... ஒரு நிமிஷம்.

அவள் எரிச்சலுடன் திரும்பினாள்.

லட்சுமி: இப்ப என்ன?

ரவி மேசையிலிருந்த பால் நிரம்பிய உயர்தரத் தெளிவான கண்ணாடி டம்ளரை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினார்.

ரவி: இந்தாங்க... பால்.

லட்சுமி அவரை நம்ப முடியாதவள்போல் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: என்னங்க நீங்க? இவ்வளவு நேரம் நான் பேசினது எதுவுமே உங்க காதுல விழலையா?

ரவி: இல்ல லட்சுமி... அது சம்பிரதாயத்துக்கு...

லட்சுமி: சம்பிரதாயமா?!

அவளது குரல் உயர்ந்தது.

லட்சுமி: என் விருப்பமே இல்லாமக் கல்யாணம் நடந்திருக்குது. அதுக்கப்புறமும் எல்லாமே சாதாரணமா நடக்கிற மாதிரி பால் கொடுத்து அனுப்புறீங்களே! உங்களுக்குக் கொஞ்சம்கூட உறுத்தலையா?

ரவி அமைதியாக நின்றார்.

லட்சுமி: ச்சை...

அவள் வெறுப்புடன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

ரவி: மன்னிச்சிடுங்க லட்சுமி...

லட்சுமி: போதும்! கொடுங்க!

அவள் கண்ணாடி டம்ளரை வாங்கிக்கொண்டாள்.

படிக்கட்டுகளை நோக்கி நடந்தாள்.

ரவி அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

ரவி (மனதிற்குள்): நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசைப்பட்ட லட்சுமியை, என் மகனோட அறைக்கு நானே அனுப்புறேனே... என்ன வாழ்க்கைடா இது!

முதல் மாடியை அடைந்த லட்சுமி, கவுதமின் அறைக்கதவுக்கு முன்னால் நின்றாள்.

கையிலிருந்த கண்ணாடி டம்ளர் லேசாக நடுங்கியது. உள்ளிருந்த பால் அசைந்தது.

லட்சுமி (மனதிற்குள்): முருகா... இவ்வளவு நடந்தும் இங்க வந்து நிக்க வேண்டியிருக்கே! உள்ளே என்ன காத்திருக்கோ...

சில நொடிகள் தயங்கினாள்.

பின்னர் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தாள்.