[krishkarthick]

Chapter 15 — The Wedding


கவுதம் அங்கிருந்து சென்றதும், “ச்சை... என்ன காரியம் பண்ணிட்டேன்! ஒரே நாள்ல என்னென்னவோ நடந்துடுச்சே!” என்று அவமானத்தில் புலம்பிய ரவி, கட்டிலில் சாய்ந்து கண்களை மூடினார்.

அவரது நினைவுகள் முந்தைய நாள் திருமணத்தை நோக்கிப் பயணித்தன.


### முந்தைய நாள் | கோயிலில்

திருமண ஏற்பாடுகள் பரபரப்பாக நடந்துகொண்டிருந்தன.

மணமகனாக வெள்ளை வேட்டி, சட்டையில் கவுதம் அமர்ந்திருந்தான்.

மணப்பெண் சுவாதி, தனது திருமணத்தைப் பற்றிய பல கனவுகளுடன் காத்திருந்தாள்.

ஆனால் அந்தக் கல்யாணத்தின் பின்னால் ஒரு பெரிய சதி இருந்தது!

அதற்குக் காரணம் கவுதம்!

சில நாட்களுக்கு முன்பே ஜோசியருக்கு ஐந்து லட்சம் ரூபாய் கொடுத்து எல்லாவற்றையும் திட்டமிட்டிருந்தான்.

முதலில் தனது உயிருக்கு ஆபத்து இருப்பதாக ஜோசியரைப் பொய் சொல்ல வைத்தான்.

தன்னைக் காப்பாற்ற லட்சுமி பரிகாரம் செய்யச் சம்மதிக்கிறாளா என்பதை அறிந்துகொள்வதே அவனது முதல் நோக்கம்.

எதிர்பார்த்தபடியே லட்சுமி சம்மதித்தாள்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): நினைச்ச மாதிரியே எனக்காக எதையும் செய்யத் தயாரா இருக்கே லட்சுமி... இனி அடுத்த கட்டம்தான்!

அடுத்ததாக சுவாதியுடனான திருமண ஏற்பாடுகள் நடந்தன.

ஆனால் சுவாதிக்குத் தெரியாது...

தான் கவுதமின் திட்டத்தில் ஒரு பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்தப்படுவது!

அதுமட்டுமல்ல...

சுவாதியின் உறவினர்களில் பணத்துக்கு ஆசைப்பட்ட சிலரையும் கவுதம் தனது பக்கம் சேர்த்திருந்தான்.

திருமணத்தன்று அவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையும் முன்கூட்டியே சொல்லியிருந்தான்.

---

### திருமண மண்டபம்

கெட்டிமேளம் முழங்குவதற்கான நேரம் நெருங்கியது.

கவுதம் ஜோசியரைப் பார்த்தான்.

ஜோசியர் மெதுவாகக் கண்களால் சைகை காட்டினார்.

அடுத்த நொடி...

சுவாதியின் உறவினர்களில் சிலர் வேண்டுமென்றே சண்டையை ஆரம்பித்தனர்.

பணம் வாங்கியிருந்த அவர்கள், திட்டமிட்டபடியே லட்சுமியை அவதூறாகப் பேசத் தொடங்கினர்.

லட்சுமி: ஐயோ! நான் என்ன தப்பு பண்ணேன்? ஏன் என்னை இப்படிப் பேசுறீங்க?

ஆனால் யாரும் அவளது பேச்சைக் கேட்கவில்லை.

அவமானம் தாங்க முடியாமல் லட்சுமி அழுதுகொண்டே மண்டபத்திலிருந்து வெளியேறினாள்.

கவுதம் அவள் சென்ற திசையைக் கவனித்தான்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): சரி... முதல் வேலை முடிஞ்சிடுச்சு!

அதே நேரத்தில் லட்சுமியைத் தேட ரவியும் கிளம்பினார்.

அவரது கையில் ஒரு தாலி இருந்தது.

ரவியின் மனதிலும் லட்சுமியைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது.

ஆனால் அதையும் கவுதம் முன்கூட்டியே கணித்திருந்தான்!

ஜோசியர்: ரவி சார்! லட்சுமி அம்மா அந்தப் பக்கம் போனாங்க. வாங்க!

அவர் ரவியை வேண்டுமென்றே வேறு திசையில் அழைத்துச் சென்றார்.

இதற்கிடையில் கவுதம் லட்சுமியைத் தேடிச் சென்றான்.

---

### ஆள் நடமாட்டமில்லாத முருகன் சந்நிதி

லட்சுமி அழுதுகொண்டே முருகன் சிலைக்கு முன்னால் நின்றிருந்தாள்.

லட்சுமி: முருகா... யாருக்கோ நல்லது நடக்கணும்னு வந்தேன். கடைசியில இப்படி அசிங்கப்பட்டு நிற்கிறேனே!

அவள் கழுத்திலிருந்த பழைய தாலியைப் பிடித்தாள்.

லட்சுமி: இந்தத் தாலியைக் கட்டிக்கிட்டதாலதான் என் வாழ்க்கையே இப்படி ஆகிப்போச்சு! கட்டின வாழ்க்கையும் சரியில்லாம இத்தனை வருஷமா கஷ்டப்பட்டேனே...

அழுதுகொண்டே தாலியைக் கழற்றினாள்.

லட்சுமி: போதும் முருகா... இனியாவது என்னை நிம்மதியா வாழ விடு!

அருகிலிருந்த உண்டியலில் தாலியைப் போட்டாள்.

டங்!

பின்னர் முருகனை நோக்கிக் கைகளைக் கூப்பினாள்.

லட்சுமி: எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படியெல்லாம் நடக்குது? நான் என்ன பாவம் பண்ணேன் முருகா?

கண்ணீருடன் கண்களை மூடி வேண்டிக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது...

அவளுக்குப் பின்னால் கவுதம் மெதுவாக வந்து நின்றான்.

அவனது கையில் புதிய தாலி இருந்தது!

லட்சுமி கண்களை மூடியிருந்த தருணத்தைப் பயன்படுத்தி, அவளது கழுத்தில் தாலியைக் கட்டத் தொடங்கினான்.

திடீரென்று கழுத்தில் ஏதோ உரசுவதை உணர்ந்த லட்சுமி திடுக்கிட்டுக் கண்களைத் திறந்தாள்.

யாரோ தனக்குத் தாலி கட்டிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து திரும்ப முயன்றாள்.

ஆனால் அதற்குள்...

கவுதம் தாலியின் முடிச்சைப் போட்டுவிட்டான்!




லட்சுமி சட்டென்று திரும்பினாள்.

எதிரே நின்ற கவுதமைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள்.

லட்சுமி: டேய் கவுதம்! என்னடா பண்ணிட்ட?!

கழுத்தில் தொங்கிய புதிய தாலியைப் பார்த்தாள்.

அவளது கண்கள் கலங்கின.

லட்சுமி: உனக்கு அறிவிருக்காடா?! நான் உன் நண்பனோட அம்மாடா!

கவுதம் அமைதியாக நின்றான்.

லட்சுமி: உன்னை என் பையன் மாதிரி நினைச்சேனேடா! இப்படித் துரோகம் பண்ணிட்டியே!

பளார்!



jpg image hosting


லட்சுமியின் கை கவுதமின் கன்னத்தில் பலமாகப் பதிந்தது.

அவனது கன்னம் சிவந்தது.

அதே நேரத்தில்...

ரவி ஜோசியருடன் அந்தச் சந்நிதிக்கு வந்தார்.

லட்சுமியின் கழுத்தில் புதிய தாலி!

அவளுக்கு முன்னால் கவுதம்!

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்ததும் ரவி அதிர்ச்சியில் உறைந்தார்.

ரவி: டேய் கவுதம்! என்ன காரியம்டா பண்ணிட்ட?!

தான் திருமணம் செய்ய நினைத்த பெண்ணை, தனது மகனே திருமணம் செய்திருப்பதை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

லட்சுமி கண்ணீருடன் தாலியைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

கவுதம் எந்தப் பதற்றமும் இல்லாமல் நின்றிருந்தான்.

ஆத்திரத்துடன் ரவி அவனை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தார்.

ஜோசியரின் உதட்டோரத்தில் மட்டும் ஒரு கள்ளச்சிரிப்பு மெல்ல விரிந்தது.

கவுதமுடன் சேர்ந்து அவர் போட்ட சதி, கண்முன்னே பலித்திருந்தது!



அங்கு நடந்தவற்றை பார்த்து ரவியால் தனது கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

விறுவிறுவென்று கவுதமை நோக்கிச் சென்றார்.

பளார்!

ரவியின் கை கவுதமின் கன்னத்தில் பலமாகப் பதிந்தது.

ரவி: டேய்! என்ன காரியம்டா பண்ணிட்ட?!

கவுதம் அமைதியாக நின்றான்.

ரவி: அங்க உனக்குக் கல்யாணம் பண்ண ஒரு பொண்ணைத் தயார் பண்ணி வச்சிருக்கோம்! இங்க நீ என்னடான்னா உன் அம்மா வயசுல இருக்கிறவங்களுக்குத் தாலி கட்டியிருக்க?!

மீண்டும் அவனை அறைந்தார்.

ரவி: ஏன்டா இப்படிப் பண்ண?!

கவுதம் தலையைக் குனிந்தான்.

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தவன், மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தான்.

கவுதம்: அப்பா... அம்மாவை எல்லாரும் அப்படிக் கேவலமாப் பேசினதும் என்னால தாங்கிக்க முடியலப்பா!

ரவி கோபத்துடன் அவனைப் பார்த்தார்.

கவுதம்: அவங்களைத் தேடி வந்தேன். அப்போதான் அவங்க கழுத்துல இருந்த தாலியைக் கழற்றி உண்டியல்ல போட்டதைப் பார்த்தேன்.

லட்சுமி அவனையே முறைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

கவுதம்: அந்த நேரத்துல அவங்களைப் பார்க்கவே ரொம்பப் பாவமா இருந்துச்சுப்பா. அவங்க நிலைமையை நினைச்சு மனசு கஷ்டமாயிடுச்சு.

ரவி: அதுக்காக?!

கவுதம்: அவங்க கழுத்துல தாலி இருந்ததுக்கே நான்தானே காரணம்? எனக்காகத்தானே அவங்க பரிகாரம் செய்யத் தாலி கட்டிக்கிட்டாங்க?

சற்றுத் தழுதழுத்த குரலில் தொடர்ந்தான்.

கவுதம்: தாலியோட பார்க்கும்போது எவ்வளவு மங்களகரமா இருந்தாங்க தெரியுமாப்பா? ஆனா எனக்காக அசிங்கப்பட்டு, அந்தத் தாலியையும் கழற்றினதும் அவங்க முகமே வாடிப்போச்சு.

கவுதம்: அதைப் பார்த்ததும் என்னால தாங்கிக்க முடியல. என்ன ஆச்சுன்னே தெரியலப்பா... ஏதோ ஒரு வேகத்துல தாலியைக் கட்டிட்டேன். பெருசா எதையும் யோசிக்கல!

பளார்!

ரவி மீண்டும் அவனை அறைந்தார்.

ரவி: என்னடா சாதாரணமாச் சொல்ற?! உன்னோட விளையாட்டுப் புத்தி நம்மளை எங்க கொண்டுவந்து நிறுத்தியிருக்குன்னு பார்த்தியா?!

கவுதம் அமைதியாகத் தலையைக் குனிந்தான்.

ஆனால் அவனது மனதிற்குள் வேறு எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

கவுதம் (மனதிற்குள்): அப்பா... நீங்க என்னைக் கண்டிப்பீங்கன்னு தெரியும். ஆனா கடைசியில எனக்காகத்தான் நிற்பீங்க. அது எனக்கு நல்லாவே தெரியும்!

இதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த லட்சுமியின் கோபம் அதிகரித்தது.

கவுதம் சொன்ன கதையில் ஒரு வார்த்தையைக்கூட அவள் நம்பவில்லை.

லட்சுமி (மனதிற்குள்): பொய் சொல்றான்! எல்லாமே தெரிஞ்சுதான் பண்ணியிருக்கான். என்னை அடையணும்னுதான் வேண்டுமென்றே தாலி கட்டியிருக்கான்!

லட்சுமி: போதும்! நிறுத்துடா உன் நடிப்பை!

கவுதம் அவளைப் பார்த்தான்.

லட்சுமி: உன் கதையைக் கேட்க நான் தயாரா இல்ல! இந்தத் தாலி எனக்கு வேண்டாம்!

ஆத்திரத்துடன் கழுத்திலிருந்த தாலியைக் கழற்ற முயன்றாள்.

அப்போது...

ஜோசியர்: அம்மா! வேண்டாம்! தாலியைக் கழற்றாதீங்க!

லட்சுமியின் கை அப்படியே நின்றது.

லட்சுமி: ஏன்?!

ஜோசியர்: இப்போ நீங்க அந்தத் தாலியைக் கழற்றினா கவுதம் தம்பியோட உயிருக்கு ஆபத்து வந்துடும்!

ரவி அதிர்ச்சியடைந்தார்.

ரவி: என்ன ஜோசியரே சொல்றீங்க?!

ஜோசியர்: ஆமாங்க சார்! நல்லவேளை முகூர்த்த நேரம் முடியறதுக்குள்ள கவுதம் தம்பி தாலி கட்டிட்டாரு. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தாமதமாயிருந்தாலும் அவரோட உயிருக்கு ஆபத்து வந்திருக்கும்!

ரவி: ஆனா ஜோசியரே... லட்சுமி அவனுக்கு அம்மா மாதிரி! இது எப்படிச் சரியாகும்?!

ஜோசியர் பெருமூச்சுவிட்டார்.

ஜோசியர்: எனக்கும் புரியுது சார். ஆனா நடந்தது நடந்துபோச்சு. இப்போ அந்தத் தாலியைக் கழற்றினா பெரிய ஆபத்து!

ரவி குழப்பத்துடன் நின்றார்.

ஜோசியர்: வெளிநாடுகள்ல எல்லாம் வயசு வித்தியாசம் பார்க்காம கல்யாணம் பண்ணிக்கிறாங்க இல்லையா? அந்த மாதிரி நினைச்சுக்க வேண்டியதுதான். வேற வழியில்லை சார். உங்க பையனோட உயிர் முக்கியமில்லையா?!

ரவியின் முகம் மாறியது.

சில நொடிகள் அமைதியாக யோசித்தார்.

ஜோசியரின் வார்த்தைகள்மீது அவருக்கு அளவுகடந்த நம்பிக்கை இருந்தது.

தான் திருமணம் செய்துகொள்ள ஆசைப்பட்ட பெண்ணைத் தனது மகனே திருமணம் செய்துகொண்டிருப்பதை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

ஆனால் மகனின் உயிர் என்றதும் அவரது மனம் தடுமாறியது.

ரவி: சரி ஜோசியரே... நீங்களே சொல்றீங்கன்னா ஏதாவது காரணம் இருக்கும்.

ஜோசியர்: கண்டிப்பா சார்! நான் ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கேனே... கவுதம் தம்பியோட ஜாதகத்துல அவரைவிட வயசுல மூத்த பெண்ணோடுதான் திருமணம் நடக்கும்னு!

ரவி அவரைப் பார்த்தார்.

ஜோசியர்: நீங்க இப்போ பார்த்திருந்த பொண்ணுகூட கவுதம் தம்பியைவிட வயசுல மூத்தவங்கதானே?

ரவி: ஆமாம்...

ஜோசியர்: பார்த்தீங்களா? கடவுளோட சித்தத்தை! இப்போ கவுதம் தம்பி தாலி கட்டியிருக்கிறதும் அவரைவிட வயசுல மூத்த பெண்ணுக்குத்தான்!

ரவி அமைதியானார்.

ரவி (மனதிற்குள்): அது பொண்ணு இல்லய்யா... பெரிய பொம்பளை! அதுவும் நான் ஆசைப்பட்டவ! என்ன பண்றது... என் பையன் உயிருக்காக இதையெல்லாம் ஏத்துக்க வேண்டியிருக்கு!

இருவரும் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த லட்சுமிக்கு ஆத்திரம் பொங்கியது.

லட்சுமி: என்ன?! நீங்களே பேசி முடிவு பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க?!

மீண்டும் தாலியைக் கழற்ற முயன்றாள்.

ரவி அவசரமாக அவளருகில் வந்தார்.

ரவி: லட்சுமி! வேண்டாம்! ப்ளீஸ்!

லட்சுமி: விடுங்க சார்! எனக்கு இந்தத் தாலி வேண்டாம்!

ரவி இரு கைகளையும் கூப்பினார்.

ரவி: லட்சுமி... என் பையனுக்கு உயிர்ப்பிச்சை போடுங்க! உங்க கால்ல விழுந்து கேட்டுக்கிறேன்!

லட்சுமி திகைத்தாள்.

ஜோசியர்: அம்மா... குறைந்தபட்சம் அந்தக் கண்டம் கடக்கிற வரைக்குமாவது இந்தத் தாலி உங்க கழுத்துல இருக்கணும். அதுவரைக்கும் கவுதம் தம்பியோட மனைவியா இருக்கணும்.

லட்சுமி: என்ன சொல்றீங்க நீங்க?! அவன் என் பையன் வயசு! நான் எப்படி அவனுக்கு மனைவியா இருக்க முடியும்?!

ஜோசியர்: உங்க நிலைமை புரியுதும்மா. ஆனா இது உயிர் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்!

லட்சுமி: என் பையன் ராகுலுக்கு இது தெரிஞ்சா அவன் மனசு உடைஞ்சுபோயிடும்! அதுக்கப்புறம் என்ன நடக்கும்னே எனக்குத் தெரியாது!

ரவி: ராகுலுக்குத் தெரியாம பார்த்துக்கலாம் லட்சுமி. அந்தக் கண்டம் முடியற வரைக்கும் மட்டும்...

ரவி: குறைஞ்சது ஒரு வருஷமாவது ஆகும்னு நினைக்கிறேன்.

லட்சுமி அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள்.

அவளது கண்களிலிருந்து மீண்டும் கண்ணீர் வழிந்தது.

லட்சுமி: ஏற்கெனவே கவுதமுக்காக எவ்வளவோ பண்ணிட்டேன்! என் பிள்ளைகிட்டயே கெட்ட பேர் வாங்கிட்டேன்! இப்போ கோயில்ல வச்சு எல்லார் முன்னாடியும் அசிங்கப்பட்டுட்டேன்!

ரவி: லட்சுமி...

லட்சுமி: இதுவும் வெளிய தெரிஞ்சா இன்னும் எவ்வளவு அசிங்கப்படுவேன் தெரியுமா?! இனிமே யார் எப்படி போனாலும் எனக்குக் கவலையில்லை!

அவள் தாலியைக் கழற்றத் தயாரானாள்.

அப்போது கவுதம் மெதுவாகப் பேசினான்.

கவுதம்: விடுங்கப்பா...

அனைவரும் அவனைப் பார்த்தனர்.

கவுதம்: என்ன இருந்தாலும் அவங்க என்னோட சொந்த அம்மா இல்லையே! நான் செத்தா அவங்களுக்கு என்னப்பா?!

அந்த வார்த்தைகள் லட்சுமியைச் சீண்டின.

லட்சுமி: டேய்! அதுக்காக மகன் வயசுல இருக்கிற நீ எனக்குத் தாலி கட்டுவியா?! அதை நான் பொறுத்துக்கிட்டு இருக்கணுமா?!

கவுதம் அவளை நேராகப் பார்த்தான்.

கவுதம்: அப்போ எனக்கு உங்க வயசு இருந்திருந்தா ஏத்துக்கிட்டிருப்பீங்களா?

லட்சுமி திடுக்கிட்டாள்.

லட்சுமி: அது... அது வந்து...

கவுதம்: என்னம்மா?

லட்சுமி: நான் அப்படிச் சொல்லலடா!

கவுதம்: பரவாயில்லம்மா. நீங்க எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். அந்தத் தாலியைக் கழற்றிக்கோங்க. நான் செத்தாலும் பரவாயில்லை. என்னால உங்களுக்கு எந்தச் சங்கடமும் வேண்டாம்.

லட்சுமி பேச முடியாமல் நின்றாள்.

ஜோசியர்: கவுதம் தம்பி! இது விளையாட்டு இல்ல! உங்க உயிர் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்!

ரவி சோகமாகத் தலையைக் குனிந்தார்.

ரவி: விடுங்க ஜோசியரே! நம்ம சுயநலத்துக்காக லட்சுமியைப் பலியாடாக்க முடியாது.

அவரது குரல் உடைந்தது.

ரவி: என் பிள்ளை போயிட்டா நானும் அவன் கூடவே போய்ச் சேர்ந்துடுவேன்!

லட்சுமி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

மகனுக்காகப் பரிதவிக்கும் ஒரு தந்தையின் நிலை அவளைச் சற்றுக் கலங்கச் செய்தது.

ஆனாலும் நடந்த அநியாயத்தை அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

லட்சுமி: ரவி சார்... நான் கல் நெஞ்சக்காரி இல்ல. ஒரு உயிர் போறதைப் பார்த்துக்கிட்டு சும்மா இருக்கிறவளும் இல்ல.

சற்றுத் தழுதழுத்த குரலில் தொடர்ந்தாள்.

லட்சுமி: ஆனா என் இடத்துல யார் இருந்தாலும் நான் சொல்றதைத்தான் சொல்லியிருப்பாங்க. இது எவ்வளவு பெரிய தப்பு! வெளிய தெரிஞ்சா எவ்வளவு அசிங்கம்! என் பையன்கிட்ட நான் என்ன சொல்லுவேன்?!

கவுதம்: அவனுக்குத் தெரியாம பார்த்துக்கலாம் அம்மா...

லட்சுமி சட்டென்று கவுதமை முறைத்தாள்.

அவன் உடனே அமைதியானான்.

ரவி சில நொடிகள் யோசித்தார்.

பின்னர் லட்சுமியைத் தனியாக அழைத்துச் சென்றார்.

சந்நிதியின் ஒரு மூலையில் இருவரும் நின்றனர்.

ரவி: இங்க பாருங்க லட்சுமி... என் பிள்ளைதான் எனக்கு எல்லாமே!

லட்சுமி அமைதியாக நின்றாள்.

ரவி: நீங்க என்ன கேட்டாலும் தரேன். எவ்வளவு பணம் வேணும்னாலும் தரேன். ஆனா இந்த ஒரு உதவியை மட்டும் பண்ணுங்க. ப்ளீஸ்!

லட்சுமியின் முகத்தில் கோபம் அதிகரித்தது.

லட்சுமி: யோவ்! இவ்வளவு நேரம் 'சார்'னு மரியாதையா கூப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்! அந்த மரியாதையைக் காப்பாத்திக்கோ!

ரவி அதிர்ச்சியடைந்தார்.

லட்சுமி: பெரிய மனுஷன் மாதிரியா பேசுற?! பணம் கொடுத்தா எதையும் வாங்கிடலாம்னு நினைக்கிறியா?! உனக்கு இனிமே மரியாதை கிடையாது!

ரவியின் முகம் இறுகியது.

ரவி (மனதிற்குள்): என்ன இது? இவ இப்படிப் பேச ஆரம்பிச்சிட்டாளே! இனிமே கெஞ்சிப் பேசினா வேலைக்காகாது போலிருக்கே!

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தவர் திடீரென்று குரலை மாற்றினார்.

ரவி: லட்சுமி! நிறுத்து!

அவள் திடுக்கிட்டாள்.

ரவி: இவ்வளவு நேரம் நான் மென்மையாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தேன். நீ கேட்கிற மாதிரி தெரியல.

ரவி அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தார்.

ரவி: ஒண்ணு மட்டும் தெரிஞ்சுக்கோ... எனக்குப் பிள்ளை இல்லாமப் போனா உனக்கும் பிள்ளை இருக்க மாட்டான்!

லட்சுமியின் முகம் வெளிறியது.

லட்சுமி: ஐயோ! என்ன சொல்றீங்க?!

ரவி: நான் சொன்னது புரிஞ்சிருக்கும்னு நினைக்கிறேன்!

லட்சுமி: நீங்களா இப்படிப் பேசுறது?! உங்களை நல்லவர்னு நினைச்சேனே!

ரவி: நான் நல்லவன்தான் லட்சுமி. ஆனா என் பிள்ளையோட உயிரைக் காப்பாத்த எது வேணும்னாலும் செய்வேன்!

லட்சுமி பயத்துடன் ஒரு அடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.

ரவி: உன்கிட்ட இப்படிப் பேசுறது தப்புதான். ஆனா நான் சொன்னதை நிச்சயம் செய்வேன்!

லட்சுமி: என் பிள்ளையையே கொன்னுடுவேன்னு என்கிட்ட மிரட்டுறியா?!

ரவி அமைதியாக நின்றார்.

லட்சுமி: நான் போலீஸ்கிட்ட போய்க் கம்ப்ளெயிண்ட் பண்ணா?!

ரவி ஏளனமாகச் சிரித்தார்.

ரவி: போலீஸா? ஹா... ஹா...

லட்சுமி கோபத்துடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

ரவி: நீ போலீஸ்கிட்ட போனாலும் ஒண்ணும் நடக்காது லட்சுமி. எல்லாரும் எனக்குத்தான் சப்போர்ட் பண்ணுவாங்க!

சற்றே அருகில் வந்து தொடர்ந்தார்.

ரவி: பணமும் அதிகாரமும் யார்கிட்ட இருக்குன்னு உனக்கே தெரியும். Money and power matters, Lakshmi!

அந்த வார்த்தைகள் லட்சுமியின் மனதை உலுக்கின.

தன்னை நல்ல மனிதர் என்று நம்பிய ரவியின் இன்னொரு முகத்தை அவள் அன்றுதான் பார்த்தாள்.

தனது மகனின் உயிரையே மிரட்டலுக்குப் பயன்படுத்திய அவரை வெறுப்புடன் பார்த்தாள்.

அவளது கண்கள் கலங்கின.

லட்சுமி (மனதிற்குள்): கடவுளே! என்ன மனுஷன் இவன்?! இவனைப் போய் நல்லவன்னு நம்பினேனே! என் பிள்ளைக்கு ஏதாவது பண்ணிட்டான்னா?!

சில நொடிகள் எதுவும் பேசாமல் நின்றாள்.

பின்னர் ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள்.

லட்சுமி: சரி...

ரவி அவளைப் பார்த்தார்.

லட்சுமி: உங்க பையனுக்காக இல்ல... என்னோட பையனுக்காக இதுக்கு நான் சம்மதிக்கிறேன்!

ரவியின் முகத்தில் நிம்மதி தோன்றியது.

லட்சுமி: ஆனா ஒரு விஷயம்! அந்தக் கண்டம் முடிஞ்சதும் நீங்க யாரோ... நான் யாரோ!

ரவி: சரி லட்சுமி...

லட்சுமி: இன்னொரு கண்டிஷன்!

ரவி: சொல்லுங்க.

லட்சுமி: என் பையன் ராகுலுக்கு எதுவும் ஆகக்கூடாது! அதுக்கு நீங்க எனக்கு வாக்குக் கொடுக்கணும்!

ரவி: நான் வாக்குக் கொடுக்கிறேன் லட்சுமி. நீங்க இதுக்குச் சம்மதிச்சா ராகுலை நான் எதுவும் பண்ண மாட்டேன். இது என் ப்ராமிஸ்!

லட்சுமி தலையைக் குனிந்தாள்.

ரவி: நேத்து உங்ககிட்ட என் காதலைச் சொன்னேன். நீங்க ஏத்துக்கல. அப்போ நான் உங்களை எதுவும் சொல்லலையே! மரியாதையாத்தானே நடந்துக்கிட்டேன்?

லட்சுமி அமைதியாக நின்றாள்.

ரவி: ஆனா இப்போ இது என் பையனோட வாழ்க்கை! எனக்கு வேற வழியில்லை லட்சுமி!

லட்சுமி: உங்க தேவைக்காக எங்களைப் பயன்படுத்திக்கிறீங்க! பணக்காரங்க இப்படித்தான்னு நிரூபிச்சிட்டீங்க!

ரவி: அப்படியில்லை லட்சுமி...

லட்சுமி: போதும்! இனிமே எதுவும் சொல்லாதீங்க! வாங்க போகலாம்!

அவள் முன்னால் நடந்தாள்.

ரவி சில நொடிகள் அங்கேயே நின்றார்.

ரவி (மனதிற்குள்): ச்சை... கொஞ்சம் ஓவராப் போயிட்டோமோ? அவ சொல்றதும் சரிதான். எந்தப் பொண்ணுதான் இதுக்கு ஒத்துக்குவா? அதுவும் இவங்க வயசுல...

பெருமூச்சுவிட்டார்.

ரவி (மனதிற்குள்): ஆனா எனக்கு வேற வழியில்ல. என் பையனுக்காகத்தான் இப்படிப் பேச வேண்டியதாப் போச்சு. இவ்வளவு உதவி பண்ற லட்சுமிக்கு ஏதாவது நல்லது செய்யணும்...

அந்த எண்ணத்துடன் லட்சுமியைப் பின்தொடர்ந்தார்.

### கோயில் வெளிப்புறம் | நிழற்கூடம்

சிறிது நேரத்தில் நால்வரும் கோயிலுக்கு வெளியே வந்தனர்.

அங்கிருந்த ஒரு நிழற்கூடத்தின் கீழ் லட்சுமி, ரவி, கவுதம், ஜோசியர் ஆகியோர் நின்றிருந்தனர்.

லட்சுமியின் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை.

ரவி தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டார்.

ரவி: கவுதம்... ஜோசியரே... லட்சுமி சம்மதிச்சிட்டாங்க!

கவுதமின் மனதில் மகிழ்ச்சி பொங்கியது.

ஆனால் அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

கவுதம் (மனதிற்குள்): எனக்குத் தெரியும்! எங்கப்பாவுக்கு என் மேல எவ்வளவு பாசம்னு எனக்குத் தெரியாதா?! எனக்காக எது வேணும்னாலும் செய்வாரு!

அவனது உதட்டோரத்தில் சிறிய புன்னகை தோன்றியது.

கவுதம் (மனதிற்குள்): கண்டிப்பா மிரட்டித்தான் சம்மதிக்க வச்சிருப்பாரு. அப்பாவைப் பத்தி எனக்குத் தெரியாதா?! நினைச்ச மாதிரியே எல்லாம் நடக்குது!

கவுதம் லட்சுமியைப் பார்த்தான்.

கவுதம்: தேங்க்ஸ் மா! என் உயிரைக் காப்பாத்தினதுக்கு ரொம்ப நன்றிம்மா!

லட்சுமி அவனை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை.

அவளது அமைதி அவனது பொய்யான நன்றிக்கு அளித்த பதிலாக இருந்தது.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு ஜோசியரை நோக்கிப் பேசினாள்.

லட்சுமி: ஜோசியர் ஐயா... எனக்கு ஒரு சந்தேகம்.

ஜோசியர்: சொல்லுங்கம்மா.

லட்சுமி: எனக்கு ஏற்கெனவே கல்யாணம் ஆகியிருக்கு. அப்படி இருக்கும்போது இந்தக் கல்யாணம் எப்படி செல்லும்?!

ஜோசியர்: அதெல்லாம் கவலைப்படாதீங்கம்மா!

லட்சுமி அவரைப் பார்த்தாள்.

ஜோசியர்: சட்டத்துக்குத்தான் விவாகரத்து தேவை. நம்ம சம்பிரதாயத்துல அதெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்க வேண்டியதில்லை.

சற்றுத் தொடர்ந்தார்.

ஜோசியர்: நீங்க ஏற்கெனவே பல வருஷமா உங்க புருஷனைப் பிரிஞ்சுதானே இருக்கீங்க? சட்டப்படி போனாலும் விவாகரத்து சுலபமா கிடைச்சிடும். எதுக்கும் நீங்க விவாகரத்துக்கு விண்ணப்பிச்சிடுங்க. பிரச்சினை வராது.

ரவி: தேங்க்ஸ் லட்சுமி...

லட்சுமி அவரை வெறுப்புடன் முறைத்தாள்.

பின்னர் கவுதமையும் பார்த்தாள்.

அவளது பார்வையைச் சந்தித்த கவுதம் அமைதியானான்.

அப்போது ஜோசியர் மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தார்.

ஜோசியர்: சரி... திருமணம் முடிஞ்சிடுச்சு. அடுத்ததாக சாந்தி முகூர்த்தம் நடக்கணும்!

லட்சுமி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

லட்சுமி: என்னது?!

ஜோசியர்: ஆமாம்மா. சாந்தி முகூர்த்தம் நடந்தாத்தான் எல்லாச் சடங்குகளும் முழுமையடையும்.

லட்சுமி: என்ன சொல்றீங்க நீங்க?! அதெல்லாம் முடியாது!

அவளது குரல் உயர்ந்தது.

லட்சுமி: அவன் எனக்கு மகன் மாதிரி! என்னால இதுக்கெல்லாம் சம்மதிக்க முடியாது!

ரவி: ஜோசியரே! என்ன இது?!

ஜோசியர்: ரவி சார்... இதைப்பத்தி நாம ஏற்கெனவே பேசினதுதானே? தாலி கட்டினா மட்டும் தம்பதிகளாகிட முடியாது. எல்லாச் சடங்குகளும் நடக்கணும்னு சொன்னேனே!

லட்சுமியின் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது.

ரவி செய்வதறியாமல் நின்றார்.

ரவி: லட்சுமி... எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல. நீங்க கொஞ்சம் யோசிச்சுச் சொல்லுங்க.

இதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கவுதம், தனது மனதிற்குள் மகிழ்ந்தான்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): இன்னும் கொஞ்சம்தான் லட்சுமி... உன்னை முழுசா என் கட்டுப்பாட்டுக்குள்ள கொண்டுவரணும்னு போட்ட திட்டம் ஒவ்வொண்ணா நடக்குது! உன்னை ஓத்து கிழிக்கிற கிழியில நீ எப்படி துடிக்கிறேன்னு பார்க்கணும். I'm waiting டி.

அதே நேரத்தில் லட்சுமியின் மனதில் அவன் மீதான வெறுப்பு அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது.

லட்சுமி: இதைப்பத்தி இப்போ பேச எனக்கு விருப்பமில்லை!

ரவி: லட்சுமி...

லட்சுமி: நான் வீட்டுக்குப் போறேன்! என் பையன் தனியா இருப்பான்!

ரவி அமைதியானார்.

ரவி: சரி லட்சுமி... நீங்க போங்க. சாரி...

லட்சுமி எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.

ஒருமுறை ரவியையும் கவுதமையும் வெறுப்புடன் பார்த்தாள்.

பின்னர் திரும்பி நடந்தாள்.

அவளது கழுத்தில் புதிதாகக் கட்டப்பட்ட தாலி தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அவள் விரும்பாத அந்தத் தாலி, அவளுடைய வாழ்க்கையை இன்னொரு சிக்கலுக்குள் தள்ளியிருந்தது.






லட்சுமி அங்கிருந்து சென்றதும், கவுதமும் தனது வீட்டிற்குக் கிளம்பினான்.

அப்போதுதான் ரவிக்கும் ஜோசியருக்கும் சுவாதியின் வீட்டார் நினைவுக்கு வந்தனர்.

இருவரும் திருமண மண்டபத்திற்குச் சென்றனர்.

ஆனால் அங்கே சுவாதிக்குத் திருமணம் முடிந்திருந்தது!

திருமணம் நின்றுபோனதால் சுவாதியின் நிலைமையை நினைத்து வருந்திய அவளது அத்தை, தனது மகனையே சுவாதிக்குத் தாலி கட்டச் சொல்லியிருந்தார்.

அதன்படியே திருமணம் நடந்து முடிந்திருந்தது.

ரவியும் ஜோசியரும் சுவாதியின் தந்தையிடம் நடந்ததற்காக வருத்தம் தெரிவித்துவிட்டுக் கிளம்பினர்.

இதற்கிடையில், புதுமணத் தம்பதிகள் காரில் சென்றபோது ராகுல் அவர்களைப் பார்த்தான்.

காரில் சுவாதியுடன் இருந்தது அவளது அத்தை மகன். ஆனால் அவனைக் கவுதம் என்று ராகுல் தவறாக நினைத்துக்கொண்டான்!

ராகுல் கண்டது ஒன்று... நடந்த உண்மை வேறொன்று!

இந்த உண்மை வெளிவரும்போது என்ன நடக்கும்?