06-11-2026, 05:45 AM
சில நாட்கள் கழித்து.
அவந்திகாவுக்கு நாள் தாமதமாகிவிட்டது. உடல் சற்று மாறுதல். அவள் மெல்ல உணர்கிறாள் – இது கர்ப்பம்.
மகேந்திரனுடன் உறவு கொண்டாலும், அவனுடன் எந்த சுகமும் இல்லாமல், வெறும் உடலை ஒப்புக்கொடுத்த நாட்கள். ஆனால் காலகேயனுடன் இருந்த ஒவ்வொரு தருணமும் உடலும் மனமும் நெருங்கியவை.
“இந்தக் குழந்தை… கண்டிப்பாக அவனுடையது,” என்று அவள் மனதில் உறுதியாக உணர்கிறாள்.
மதிய நேரம்.
யாருக்கும் தெரியாமல் அவந்திகா காட்டுக்குள் செல்கிறாள். அவளது மனம் பயத்திலும், ஏக்கத்திலும் கலங்கியிருக்கிறது.
ஆனால் அவள் தெரியாமல், பின்னால் ஒருவர் தொடர்கிறார்.
தேவசேனா.
சமீபகாலமாக அவந்திகாவின் நடத்தையில் சந்தேகம் கொண்டிருந்த தேவசேனா, அவளை இரகசியமாகப் பின்தொடர்கிறாள். காட்டின் பாதைகளில் மெல்ல நடந்து, அவளது அசைவுகளைக் கவனிக்கிறாள்.
அவந்திகா ஒரு குகைக்குள் நுழைகிறாள்.
உள்ளே காலகேயன் இருக்கிறான் – பயங்கரமாகக் கருப்பான உடல், கரடுமுரடான தோற்றம். அவளைப் பார்த்ததும் உடனே முன்னேறி, அவளை இழுத்து இறுகக் கட்டி அணைக்கிறான்.
“ராணி… வந்துவிட்டாயா…” என்று முனகுகிறான்.
அவந்திகாவும் அவனைத் தள்ளிவிடாமல், ஒரு கணம் அந்த அணைப்பில் இருக்கிறாள்.
குகை வாயிலுக்கு வெளியே மறைந்திருந்த தேவசேனா இதைப் பார்த்துவிடுகிறாள்.
அவளது கண்கள் விரிகின்றன. உடல் உறைந்துபோகிறது.
அதிர்ச்சி.
மகிஷ்மதியின் அரசி… காலகேயனுடன்…
தேவசேனாவின் மூச்சு நின்றுபோனது போல் இருக்கிறது. அவள் கையால் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு, பின்னால் உள்ள மரங்களின் நிழலில் மறைந்து நிற்கிறாள்.
அவந்திகாவுக்கு நாள் தாமதமாகிவிட்டது. உடல் சற்று மாறுதல். அவள் மெல்ல உணர்கிறாள் – இது கர்ப்பம்.
மகேந்திரனுடன் உறவு கொண்டாலும், அவனுடன் எந்த சுகமும் இல்லாமல், வெறும் உடலை ஒப்புக்கொடுத்த நாட்கள். ஆனால் காலகேயனுடன் இருந்த ஒவ்வொரு தருணமும் உடலும் மனமும் நெருங்கியவை.
“இந்தக் குழந்தை… கண்டிப்பாக அவனுடையது,” என்று அவள் மனதில் உறுதியாக உணர்கிறாள்.
மதிய நேரம்.
யாருக்கும் தெரியாமல் அவந்திகா காட்டுக்குள் செல்கிறாள். அவளது மனம் பயத்திலும், ஏக்கத்திலும் கலங்கியிருக்கிறது.
ஆனால் அவள் தெரியாமல், பின்னால் ஒருவர் தொடர்கிறார்.
தேவசேனா.
சமீபகாலமாக அவந்திகாவின் நடத்தையில் சந்தேகம் கொண்டிருந்த தேவசேனா, அவளை இரகசியமாகப் பின்தொடர்கிறாள். காட்டின் பாதைகளில் மெல்ல நடந்து, அவளது அசைவுகளைக் கவனிக்கிறாள்.
அவந்திகா ஒரு குகைக்குள் நுழைகிறாள்.
உள்ளே காலகேயன் இருக்கிறான் – பயங்கரமாகக் கருப்பான உடல், கரடுமுரடான தோற்றம். அவளைப் பார்த்ததும் உடனே முன்னேறி, அவளை இழுத்து இறுகக் கட்டி அணைக்கிறான்.
“ராணி… வந்துவிட்டாயா…” என்று முனகுகிறான்.
அவந்திகாவும் அவனைத் தள்ளிவிடாமல், ஒரு கணம் அந்த அணைப்பில் இருக்கிறாள்.
குகை வாயிலுக்கு வெளியே மறைந்திருந்த தேவசேனா இதைப் பார்த்துவிடுகிறாள்.
அவளது கண்கள் விரிகின்றன. உடல் உறைந்துபோகிறது.
அதிர்ச்சி.
மகிஷ்மதியின் அரசி… காலகேயனுடன்…
தேவசேனாவின் மூச்சு நின்றுபோனது போல் இருக்கிறது. அவள் கையால் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு, பின்னால் உள்ள மரங்களின் நிழலில் மறைந்து நிற்கிறாள்.