[iravoviyan]

06
டோர் நம்பர்-06
காட்வின் - டயானா

---

டயானாவுக்கு வயது இருபத்தொன்று. இயற்கை தான் அனைத்தும் என்று நம்புபவள்.  இயற்கையின் கையில் தன்னை முழுவதும் ஒப்படைத்த ஒரு பக்தியான பெண்.

அவள் பார்ப்பதற்கு அப்படியே இயற்கையின் மடியில் வளர்ந்த ஒரு மலரைப் போல இருப்பாள். செயற்கையான ஆடம்பரங்களோ, மேக்கப் மோகமோ அவளிடம் கொஞ்சமும் கிடையாது. எப்போதுமே பருத்தி உடைகளில், இயற்கையின் நிறங்களை ஒத்த எளிய தோற்றத்தில் வலம் வருவாள். மரங்களின் இலைகளில் வழியும் பனித்துளிகளை ரசிப்பதும், பறவைகளின் ஒலியைக் கேட்பதும், பூக்களிடம் பேசுவதுமே அவளது வழக்கம். கிராமத்துச் சூழலில் இருந்து சென்னைக்கு வந்து கல்லூரியை முடித்திருந்தாலும், அவளது பழக்கவழக்கங்கள் அத்தனையும் இயற்கையோடு இயைந்ததாகவே இருந்தன. அவளது உலகம் முழுவதும் மரங்களும், காற்றும், மழையும், இயற்கையின் அமைதியும்தான் நிறைந்திருந்தன.

சென்னை, ஒரு அதிநவீன மடிக்கணினியின் முன் அமர்ந்து எதையோ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் காட்வின்.

காட்வினுக்கு வயது இருபத்து மூன்று. நவீன நாகரிகமான சூழலில் வளர்ந்தவன். ஃபேஷன், பார்ட்டி, தனக்குப் பிடித்தமான நண்பர்கள் வட்டம் என அவனது உலகமே தனித்தனி நிறங்களில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், அந்த நவீன முகமூடிக்கு பின்னால் அவனது ஆன்மா ஒரு நரகத்தில் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. காட்வின் ஒரு கே (Gay) இளைஞன். அவனது மனம் ஆண்களின் மீதுதான் நாட்டம் கொண்டது என்பதை அவன் தன் பதின்ம வயதிலேயே முழுமையாக உணர்ந்திருந்தான். தன் ரகசியக் காதலன் அரவிந்துடன் அவன் செலவிட்ட அந்த இரவுகளும், அவனது அணைப்பில் அவன் கண்டடைந்த உச்சங்களும் மட்டுமே அவனுக்கு உண்மையான சந்தோஷத்தைத் தந்திருந்தன.

ஆனால், டயானாவுடனான திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டு, அந்தத் தேதி நெருங்க நெருங்க காட்வின் தன் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய இக்கட்டான கட்டத்தில் மாட்டிக்கொண்டு முழித்தான்.

இவர்களது திருமணம் எப்படிக் கைகூடியது?

காட்வினின் தந்தை ஒரு பெரிய தொழிலதிபர். கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள சொத்துக்கள், பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பங்குகள் என வசதியான குடும்பம். ஆனால், காட்வின் தன் தந்தையின் சொத்துக்களுக்கு ஒரே வாரிசு. அவனது பாலியல் ஈர்ப்புப் பற்றி அவனது பெற்றோருக்கு நன்றாகவே தெரியும். கல்லூரிக் காலத்திலேயே அவனது நடவடிக்கைகள் மூலம் அவர்கள் இதைக் கண்டுபிடித்துப் பலமுறை கண்டித்தும் பார்த்தனர். மனம் திருந்த மாட்டான் என்று தெரிந்ததும், அவனது தந்தை ஒரு அதிரடியான முடிவை எடுத்தார்.

"நீ யாரு கூட சுத்தினாலும் எனக்குக் கவலை இல்ல. ஆனா, எங்க சொத்துல உனக்கு வர வேண்டிய கோடிக்கணக்கான பங்குகளும், அந்தப் பூர்வீகச் சொத்துக்களும் உனக்குக் கிடைக்கனும்னா, நீ ஒரு பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணி குடும்பம் நடத்தணும். இல்லையென்றால், உன்னை என் சொத்துரிமையை விட்டு முழுமையாக நீக்கிவிடுவேன். ஒரு ஓட்டைப் பாத்திரத்தோட நடுத்தெருவுல நிப்ப!" என்று அவனது தந்தை திட்டவட்டமாகத் தன் இறுதி முடிவைச் சொல்லிவிட்டார்.

காட்வினுக்குப் பணம் பெரிதல்ல. தந்தை தன்னையும் தன் காதலனையும் விட்டு வைக்க மாட்டேன் என தந்தை மிரட்டிய பிறகே ஒப்புக் கொண்டன். தன் உயிர் மற்றும் காதலனின் உயிருக்காக மட்டுமே அவன் இந்தத் திருமணத்திற்குத் சம்மதம் சொன்னான்..

பெண்ணைத் தேட ஆரம்பித்த நேரத்தில், ஊர்த் திருவிழாவிற்கு சென்ற காட்வினின் அப்பா அம்மா கண்களில் பட்டாள், படித்து முடித்து வேலைக்கான அழைப்புக்காக காத்திருக்கும் டயானா,  

டயானாவின் மிகவும் பக்திதியான , அடக்கமான, இயற்கையோடு இயைந்து வாழும் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். வார இறுதியில் எக்காரணம் கொண்டும் இயற்கையை வணங்கத் தவறுவதில்லை.

டயானாவைத் தன் மருமகளாகப் பார்த்தால், அவள் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு குடும்பத்தை நேர்மையாகப் பார்த்துக் கொள்வாள்; காட்வினின் ரகசியங்களை வெளியில் சொல்ல மாட்டாள் என்று காட்வினின் பெற்றோர் கணக்கிட்டனர்.

டயானா தரப்பிலோ, காட்வினின் குடும்ப அந்தஸ்தையும், அவன் வெளிநாட்டில் படித்துவிட்டு பெரிய கம்பெனியில் வேலை பார்ப்பதையும் பார்த்துவிட்டு உடனடியாகச் சம்மதம் தெரிவித்தனர்.
அப்படித்தான் அவர்களின் நிச்சயதார்த்தம் முடிந்தது.

ஆனால், நிச்சயதார்த்தம் முடிந்து சில மாதங்கள் கடந்த நிலையிலும், காட்வின் டயானாவிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்து வந்தான். அவளுக்கு போன் செய்வதோ, பேசுவதோ அவனுக்கு ஒரு பெரும் சுமையாகத் தெரிந்தது. பெற்றோரின் கட்டாயத்திற்காகவும், சடங்குக்காகவும் தினசரி இரவு தூங்குவதற்கு முன்பு பவுண்டு கணக்கில் வெறும் ஐந்தே நிமிடங்கள் மட்டும் டயானாவின் எண்ணிற்கு அழைப்பான்.

"ஹலோ டயானா... எப்படி இருக்கீங்க?

இன்னைக்கு எப்படிப் போச்சு?"

"நான் நல்லா இருக்கேங்க காட்வின். மரங்களோட காத்துல இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருந்துச்சு. நீங்க எப்படி இருக்கீங்க? ஆபீஸ் வேலை ரொம்பக் களைப்பா இருக்கா?" என்று டயானா மிகவும் பணிவாகவும் சாந்தமாகவும் கேட்பாள்.

"ம்... ஓகே... வேலை கொஞ்சம் பிஸி. நான் அப்புறம் பேசுறேன் டயானா..." என்று சொல்லிவிட்டு உடனடியாக போனைத் துண்டித்துவிடுவான்.

டயானாவோ இயற்கையைப் போல அமைதியானவள். வருங்கால கணவன் தன்னைத் தேடி வரவில்லையே, காதலிக்கவில்லையே என்ற ஆதங்கமெல்லாம் அவளுக்குத் துளியளவும் கிடையாது. "ஆண்களுக்கு வேலைப் பளு இருக்கும்; அதுவும் கல்யாணத்துக்குப் பிறகு நம்மளை நல்லா பாத்துப்பாங்க" என்று தன் மனதைத் தேற்றிக்கொண்டு, தன்னுடைய தனிமையிலும் இயற்கையை ரசிப்பதிலும் மட்டுமே கவனத்தைச் செலுத்தினாள்.

காட்வின் தன்னை அழைக்கவில்லை என்றாலும், அவனது மன அமைதிக்காக அவள் இயற்கையின் மடியில் அமைதியாக அமர்ந்து நினைத்துக் கொள்வாள்.

ஆனால், காட்வினின் நிலைமை அப்படி இல்லை. நாளுக்கு நாள் திருமணம் நெருங்க நெருங்க, அவனுக்கு மூச்சு முட்டியது.

தனது அறைக்குள் பூட்டிக்கொண்டு அவன் படும் அவஸ்தை சொல்லி மாளாது. ஒரு பெண்ணைத் தொடுவது கூட அவனுக்குச் குமட்டலைத் தந்தது. அவனால் ஒரு பெண்ணுடன் கட்டிலைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது; அவளது உடலைத் தொட முடியாது. ஆனால், இதைப் பற்றி யாரிடமும் சொல்லவும் முடியாது. அரவிந்துடன் அவன் இரவுகளில் பகிர்ந்துகொண்ட அந்தத் தடையற்ற காதலும், சுதந்திரமும் இப்போது பறிபோகப் போகிறது என்ற எண்ணம் அவனது மூளையைக் கசக்கிப் பிழிந்தது.

"எப்படி இந்த நரகத்திலிருந்து தப்பிக்கிறது? என் மொத்த வாழ்க்கையையும் ஒரு பொண்ணோட கழுத்துல கட்டிவிட்டு, நானும் செத்து செத்துப் போணுமா?" என்று தன் காதலன் அரவிந்திடம் பலமுறை தொலைபேசியில் கதறி அழுதிருக்கிறான்.

ஆனால் அரவிந்தும் செய்வதறியாமல் திகைத்தான். "உன் அப்பா ரொம்பக் கறாரா இருக்காரு காட்வின். நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாதான் பிரச்சனை முடியும். வேற வழி இல்லாமத்தான் நாமும் இந்த நாடகத்தை ஆட வேண்டியிருக்கு..." என்று ஆறுதல் சொல்வான்.

திருமணத்திற்கு இன்னும் சில வாரங்களே இருந்த நிலையில், காட்வினின் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டது. கண்களுக்குக் கீழே கரு வளையங்கள் விழுந்தன. எப்போது பார்த்தாலும் ஒருவித வெறிபிடித்தது போன்ற முகத்துடன் சுற்றிவந்தான். அலுவலக வேலைகளிலும் அவனால் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை.

மறுபுறம், டயானா தனது திருமணத்துக்காக இயற்கையான பூக்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலும், அமைதியான சூழலில் திருமணத்திற்குத் தேவையான ஆயத்தப் பணிகளைச் செய்வதிலும் மும்முரமாக இருந்தாள்.

அவளது முகத்தில் ஒரு பெண் திருமணத்திற்கு முன்பாகக் கொண்டிருக்கும் இயல்பான வெட்கமும் புன்னகையும் மின்னியது.

ஒரு நாள் மாலை, காட்வினின் தாயார் அவனது அறைக்குள் நுழைந்தார். மடிக்கணினியை மூடாமல் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த மகனின் தோளில் கைவைத்தார்.

"என்ன காட்வின் இப்படி முகம் வெளிறிப் போய் இருக்க? இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல கல்யாணம். உன்னோட முகத்துல அந்தச் சந்தோஷமே இல்லையே?"

காட்வின் கோபமாக நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கண்கள் சிவந்திருந்தன.

"எந்தச் சந்தோஷம்மா? என்னை ஒரு நரகத்துல தள்ளிவிட்டுட்டு நீங்க என்கிட்ட சந்தோஷத்தைக் கேக்குறீங்க? அந்தப் பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கவே பிடிக்கலன்னு உங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும்! ஒரு கே (Gay) பையனைப் போய் ஒரு பொண்ணோட கட்டிலில் வலுக்கட்டாயமாகத் தள்ளுறீங்களே... உங்களுக்கு மனசாட்சியே இல்லையா?"

அவனது தாய் சற்று கடினமான முகத்துடன் பதிலளித்தார்.

"போதும் காட்வின் உன் கூச்சல்! உன் அந்தப் பொண்ணு ரொம்ப இயல்பானவ, எதையும் தாங்கிக்கிறவ. உன்னை எந்தக் கேள்வியும் கேட்க மாட்டா. அவளை உன் வீட்ல ஒரு மனைவியா வச்சுக்கோ, உனக்குப்பிடிச்சது போல நீ வெளியில யாரு கூட வேணும்னாலும் வாழ்ந்துக்கோ, அதை நான் கேட்கப் போறதில்லை. ஆனா, அந்தத் திருமணப் பத்திரிகையில் உன் பெயரும் அந்தப் பொண்ணின் பெயரும் சேர்ந்துதான் அடிக்கப்படணும்! புரிஞ்சுதா?"

தாயின் அந்த வார்த்தைகள் காட்வினின் முகத்தில் அறைந்தாற்போல இருந்தது. தங்களின் கவுரவத்திற்காக, தன்னை தன் பெற்றோரே இப்படி ஒரு வாழ்க்கைக்கு தள்ளுகிறார்கள் என்ற உணர்வு அவனது நெஞ்சைச் சுட்டெரித்தது.

அன்று இரவு முழுவதும் அவனால் தூங்கவே முடியவில்லை. தன் அறையின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரிந்த சென்னையின் நள்ளிரவு வீதிகளைப் பார்த்துக் கொண்டே அமர்ந்திருந்தான். அவனது மனதுக்குள் ஒரு தீப்பற்றி எரிந்தது.

மறுநாள் காலை, வழக்கம்போல டயானா தன் வீட்டின் தோட்டத்திலுள்ள செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குத் தெரியாது—தான் காட்வினின் வாழ்க்கையில் ஒரு மனைவியாக வரப்போவதில்லை, மாறாக அவனது பாலியல் அடையாளத்தின் குற்ற உணர்வை மறைக்கும் ஒரு கேடயமாகவும், கருவியாகவும் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படப் போகிறோம் என்கிற கொடூரமான நிஜம் அவளுக்குத் தெரியவே இல்லை.

காட்வினோ தன் அறையில் மது பாட்டிலைத் திறந்து குடிக்கத் தொடங்கினான். அவனது கைகள் நடுங்கின. "இந்தத் திருமணம் நடந்தால், என் வாழ்க்கையும் அந்தப் பொண்ணோட வாழ்க்கையும் சேர்த்து நாசமாப் போயிடும்..." என்று முணுமுணுத்தவன், தன் கண்ணாடியைக் கீழே போட்டு உடைத்தான்.

வசதியான குடும்பம், கோடிக்கணக்கான சொத்துக்கள், சமூகத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்து—ஆனால் இவற்றுக்கு நடுவில் சிக்கித் தவிக்கும் ஒருவனின் மூச்சுத் திணறல் நிறைந்த வாழ்க்கை எங்கு போய் முடியப் போகிறது?