[krishkarthick]

அம்மாவிடம் பேசி முடித்த ராகுல், செல்போனைத் தனது பாக்கெட்டில் வைத்தான்.

எதிரே அமர்ந்திருந்த ரவி அவனையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.

ரவி: என்னப்பா ராகுல்? அம்மாகிட்ட பேசிட்டியா?

ராகுல்: ஆமா அங்கிள்... பேசிட்டேன்.

ரவி: என்ன சொன்னாங்க?

ராகுல்: நீங்க சொன்னதையேதான் சொன்னாங்க. மறுவீட்டுக்குப் போயிருக்காங்களாம். ரெண்டு நாள் ஆகுமாம்.

ரவியின் முகத்தில் நிம்மதி தெரிந்தது.

ரவி (மனதிற்குள்): அப்பாடா! ஒருவழியா சமாளிச்சிட்டானுங்க போல...

ராகுல்: ஆனா அங்கிள்...

ரவி: என்னப்பா?

ராகுல்: அம்மா குரல் ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

ரவி சற்றுத் திடுக்கிட்டார்.

ரவி: ஒரு மாதிரின்னா?

ராகுல்: ரொம்ப டயர்டா பேசினாங்க. ஏதோ உடம்பு சரியில்லாத மாதிரி இருந்துச்சு.

ரவி: அதுவா... நேத்துல இருந்து கல்யாண வேலை, சடங்கு, அலைச்சல்னு இருந்திருக்காங்கல்ல. அதான் இருக்கும்.

ராகுல்: இருக்கலாம் அங்கிள். ஆனா அம்மா எப்பவும் இப்படிப் பேச மாட்டாங்க.

ரவி: நீ தேவையில்லாமக் கவலைப்படுறப்பா. ரெண்டு நாள் நல்லா ஓய்வெடுத்தா சரியாயிடுவாங்க.

ராகுல் தலையசைத்தான்.

ராகுல்: சரி அங்கிள். ஆனா ஒரு விஷயம்...

ரவி: சொல்லுப்பா.

ராகுல்: ரெண்டு நாள் முடிஞ்சதும் அம்மாவை வீட்டுக்கு அனுப்பிடுங்க. இதுக்கு மேல அவங்க அங்க இருக்க வேண்டாம்.

ரவி: கண்டிப்பாப்பா.

ராகுல்: கவுதம்கிட்டயும் சொல்லுங்க. அவன் பொண்டாட்டி வீட்டுச் சடங்குக்காக அம்மாவை இன்னும் அலைக்கழிக்க வேண்டாம்னு.

ரவி: சரிப்பா... நான் சொல்லிடுறேன்.

ராகுல் எழுந்து நின்றான்.

ராகுல்: அப்ப நான் கிளம்புறேன் அங்கிள்.

ரவி: சரிப்பா. பார்த்துப் போ.

ராகுல் வாசலை நோக்கி நடந்தான்.

பின்னர் திடீரென்று திரும்பினான்.

ராகுல்: அங்கிள்...

ரவி: என்னப்பா?

ராகுல்: கவுதமுக்கு கல்யாணம் ஆனதுல எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனா இந்தக் கல்யாணத்துல ஏதோ ஒரு விஷயம் மட்டும் எனக்குச் சரியாப் படல.

ரவியின் முகம் இறுகியது.

ரவி: என்ன விஷயம்?

ராகுல்: தெரியல அங்கிள். எல்லாமே அவசர அவசரமா நடந்த மாதிரி இருக்கு.

ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

பின்னர் செயற்கையாகச் சிரித்தார்.

ரவி: கல்யாணம்னாலே அப்படித்தான்ப்பா. ஆயிரம் வேலை இருக்கும்.

ராகுல்: ம்ம்ம்... சரி அங்கிள்.

ராகுல் வெளியேறினான்.

சிறிது நேரத்தில் அவனது பைக் சத்தம் தொலைவில் மறைந்தது.

ரவி பெருமூச்சுவிட்டபடி சோபாவில் சாய்ந்தார்.

ரவி (மனதிற்குள்): ச்சே... ஒவ்வொரு தடவையும் இவன் வரும்போது உயிரே போயிட்டு வருது!

அவர் முதல் மாடியை நோக்கிப் பார்த்தார்.

கவுதமின் அறைக்கதவு இன்னும் மூடியிருந்தது.

ரவி (மனதிற்குள்): இவன் சொன்ன ரெண்டு நாள் பொய்யை எப்படிச் சமாளிக்கப் போறோம்? அதுக்கப்புறம் என்ன சொல்லப் போறான்?

அவர் நெற்றியைத் தேய்த்துக்கொண்டார்.

ரவி (மனதிற்குள்): என்னடா இது... நேத்து ராத்திரியிலிருந்து இப்ப வரைக்கும் கவுதம் லட்சுமியோட அந்த ரூமுக்குள்ளேயே இருக்கான்... என் மகன்  இவ்வளவு நேரம் அவளை போட்டு  புரட்டி எடுத்துக்கிட்டு இருக்காணா? 
விடிய விடிய அடிச்சு, இன்னும் ஆசை அடங்கலையா? அம்மா அம்மா nu சொல்லிட்டு இருந்தான். இப்போ அவளை அம்மா ஆக்காம விட மாட்டான் போல, இப்படி போட்டு ஓத்துட்டு இருக்கான்.

அவர் மூடியிருந்த அறைக்கதவைப் பதற்றத்துடன் பார்த்தார்.

ரவி: நாம கல்யாணம் பண்ணி போட வேண்டியவள, இவன் போட்டுட்டு இருக்கான். Hmmmm ..

ரவி : இவன் இப்படி நடந்துக்குவான்னு நான் நினைச்சுக்கூட பார்க்கலையே...

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

ரவி : ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் புரியல...

அவரது பார்வை மாடியிலேயே நிலைத்திருந்தது.

ரவி : கவுதம் திடீர்னு லட்சுமியைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டது உண்மையிலேயே அன்னைக்கு எடுத்த முடிவா?

அவர் யோசனையில் ஆழ்ந்தார்.

ரவி : இல்ல... இதுக்குப் பின்னாடி எனக்குத் தெரியாத ஏதாவது திட்டம் இருந்துச்சா?

அவர் சோபாவில் சாய்ந்தபடி யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.



சில நிமிடங்கள் கடந்தன....

மீண்டும் முதல் மாடியை நோக்கிப் பார்த்தார்.

கவுதமின் அறைக்கதவு இன்னும் மூடியிருந்தது.

ரவி (மனதிற்குள்): என்னடா இது... இவ்வளவு நேரமா ரெண்டு பேரும் ஓத்துட்டு இருக்காங்க? இப்படியே விட்டா சரிப்பட்டு வராது. போய் ஒரு தடவைப் பார்த்துட்டு வருவோம்.

அவர் மெதுவாக எழுந்தார்.
படிக்கட்டுகளில் ஏறி முதல் மாடிக்குச் சென்றார்.





கவுதமின் அறைக்கதவு அருகே நின்றார்.

டக்... டக்....

ரவி: கவுதம்...?

பதில் இல்லை...

மீண்டும் கதவைத் தட்டினார்.

ரவி: டேய் கவுதம்!

அறைக்குள் எந்தப் பதிலும் வரவில்லை..

ஆனால் குளியலறையிலிருந்து தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது.

ரவி (மனதிற்குள்): ஓஹோ... குளிச்சுக்கிட்டு இருக்கானா?

அவர் கதவின் கைப்பிடியை மெதுவாகத் திருப்பினார்.

கதவு பூட்டப்படவில்லை.

க்ளிக்...

கதவு சிறிது திறந்தது.

ரவி உள்ளே எட்டிப் பார்த்தார்..

கட்டில் காலியாக இருந்தது.

வெள்ளைப் படுக்கை விரிப்பு முழுவதும் கசங்கிக் கிடந்தது.

தலையணைகள் இடம் மாறியிருந்தன.

கட்டிலுக்கு அருகிலிருந்த தரையில் லட்சுமியின் பட்டுப்புடவை, ப்ளவுஸ் மற்றும் உள்ளாடைகள் சிதறிக் கிடந்தன. ஜட்டியும் பிராவும் கசங்கி, கொஞ்சம் ஈரமா இருந்தது.

ரவியின் பார்வை அவற்றின் மீது நிலைத்தது.

அவர் சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றார்.

ரவி (மனதிற்குள்): எல்லாம் இங்கேயே கிடக்குதே... என் மகன் இவ்வளவு நேரம் இவளை எப்படி புரட்டி எடுத்திருப்பான்?

அவரது மனதில் பொறாமையும் பழைய ஆசைகளும் மீண்டும் தலைதூக்கின..

ரவி (மனதிற்குள்): நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க நினைச்ச லட்சுமி... கடைசியில என் மகனுக்கே மனைவியாகிட்டாளே...

அவர் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டார்.

ரவி (மனதிற்குள்): இவன் இப்படி ஒரு காரியத்தைச் செய்வான்னு நான் கொஞ்சம்கூட எதிர்பார்க்கல...

கீழே இருந்த bra  ஜட்டியை eduthu மோந்து பார்த்தார்.



பின் blouse ஐ எடுத்து அக்குள் பகுதியில் மோப்பம் பிடித்தார். அவளின் வியர்வை வாடையும். Perfume வாடையும் அவரை இழுக்க,அதை நாக்கை vaithu நக்கினார்.



அப்போது குளியலறைக்குள்ளிருந்து மெல்லிய பேச்சுச் சத்தம் கேட்டது.
ரவி திடுக்கிட்டுத் துணியை கீழே போட்டு திரும்பினார்.

குளியலறையின் கண்ணாடிக் கதவுக்குப் பின்னால் இரண்டு உருவங்களின் நிழல்கள் தெரிந்தன.

கவுதமும் லட்சுமியும் உள்ளே இருந்தனர்.

ரவி அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தார்.
ரவி (மனதிற்குள்): ரெண்டு பேரும் உள்ள ஒண்ணாவா இருக்காங்க?
அவர் உடனே பார்வையைத் திருப்பினார்..





ஆனால் அவரது கண்கள் மீண்டும் தரையில் சிதறிக் கிடந்த உடைகளை நோக்கிச் சென்றன.

அவரது மனதில் தவறான எண்ணம் எழுந்தது.

ஒரு கணம் தயங்கினார்.

பின்னர் கீழே குனிந்து லட்சுமியின் பிராவையும் ஜட்டியையும் எடுத்தார். ஜட்டிக்குள்ளேயும் வெளியேயும் அவள் சாறு மட்டும் படிஞ்சிருந்தது.

அதைப் மோந்து பார்த்தபடி சில நொடிகள் நின்றார்.

ரவி (மனதிற்குள்): என்னதான் இருந்தாலும்... இவளை என்னால மறக்க முடியலையே...

அவர் அதை மீண்டும் கீழே வைக்கல. எடுத்துக்கொண்டார்.

குளியலறையை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தார்.

யாரும் வெளியே வருவதாகத் தெரியவில்லை.

அவற்றை அவசரமாக மறைத்துக்கொண்டு அறையைவிட்டு வெளியேறினார்.

க்ளிக்...
கதவை மெதுவாகச் சாத்திவிட்டு படிக்கட்டுகளை நோக்கி நடந்தார்.







சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு...
கவுதமும் லட்சுமியும் குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தனர்.

லட்சுமி தனது உடைகளை எடுப்பதற்காகக் கட்டிலருகே சென்றாள்.

அங்கே சிதறிக் கிடந்த உடைகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்தாள்.

திடீரென்று அவளது முகம் மாறியது.

லட்சுமி: கவுதம்...

கவுதம்: என்னம்மா?

லட்சுமி: என்னோட சில துணிகளைக் காணோமேடா...

கவுதம்: என்ன துணி?

லட்சுமி சுற்றிலும் தேடினாள்.

லட்சுமி: உள்ளாடைகள் ரெண்டையும் காணோம்...

கவுதம் ஒரு கணம் யோசித்தான்.

கவுதம்: இங்கதானே இருந்துச்சு?

லட்சுமி: ஆமாடா... இங்கேதான் போட்டிருந்தேன்..

கவுதம்: ஒருவேளை வேற எங்கேயாவது போட்டிருப்போம். நல்லாத் தேடிப் பாரு.

லட்சுமி: இல்லடா... இங்கேதான் இருந்துச்சு...

அவள் அறையை மீண்டும் சுற்றிப் பார்த்தாள்.

கவுதம்: சரி விடும்மா... அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்.

லட்சுமி குழப்பத்துடன் நின்றாள்.




சிறிது நேரத்தில் கவுதம் உடை மாற்றிக்கொண்டான்.

கவுதம்: நான் கொஞ்சம் வெளியே நடந்துட்டு வர்றேன்.

லட்சுமி அவனுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை.

கவுதம் அறையைவிட்டு வெளியேறினான்.

படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வெளியே நடந்துட்டு வரும்போது, தற்செயலா அப்பா ரூம் ஜன்னல் வழியா பார்த்தான்.

உள்ளே ரவி தனியா அமர்ந்திருந்தார். கைகளில் லட்சுமியோட பிராவும் ஜட்டியும் இருந்தன. அவர் ஜட்டியை முகத்துல அழுத்திக்கிட்டு, இன்னொரு கையால் தன் சுன்னியைப் பிடிச்சு அசைச்சுக்கிட்டு இருந்தார்.

ரவி (மெதுவா): ஆஹ்... லட்சுமி... லட்சுமி...

அவர் கண்களை மூடி, வேகத்தைக் கூட்டினார். சுன்னி விறைச்சு, முனகல் சத்தம் வந்தது.

கவுதம் அதைக் கண்டதும் திடுக்கிட்டான்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): என்னது...? அப்பாவா?! அம்மாவோட ஜட்டியை முகத்துல வச்சுக்கிட்டு சுயஇன்பம் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரா?

அவன் ஜன்னல் வழியாவே கொஞ்சம் நேரம் கவனிச்சான்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): அடப்பாவி... அப்போ அம்மாவோட துணிகளைக் காணோம்னு சொன்னது இதனாலதானா? அப்பா இன்னும் அவள் புண்டைய நினைச்சுக்கிட்டு இருக்காரா?

அவன் முகத்தில் இருந்த அதிர்ச்சி மெதுவாக மறைந்தது.

அதற்குப் பதிலாக ஒரு நக்கலான புன்னகை தோன்றியது.

கவுதம் (மனதிற்குள்): அப்பா... உன் மனசுல இன்னும் லட்சுமி இருக்காளா?

அவன் மெதுவாக முன்னே நடந்தான்.
அப்போது காலடிச் சத்தம் கேட்டுத் திரும்பிய ரவி, கவுதமைப் பார்த்தார்.
அவரது முகம் அதிர்ச்சியில் உறைந்தது.

ரவி: டேய்... கவுதம்?!

அவரது கைகளிலிருந்த உடைகளை அவசரமாக மறைக்க முயன்றார். சுன்னியை மறைக்க முடியல.

ஆனால் அதற்குள் கவுதம் அனைத்தையும் கவனித்துவிட்டான்.

கவுதம் எதுவும் பேசவில்லை.
தந்தையை நேராகப் பார்த்தான்.
அவனது உதட்டோரத்தில் மெல்லிய, நக்கலான புன்னகை தோன்றியது.
ரவி என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றார்.

தந்தையும் மகனும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.



பின் கௌதம் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தான்... வெளியே கவுதமின் காலடிச் சத்தம் மெதுவா தொலைஞ்சுது.

ரவி கண்களை மூடினார்.

ரவி : இனி என்ன ஆகும் ஆண்டவா?