[krishkarthick]

Chapter 14 cont...


கவுதமின் செல்போன் சைலண்டில் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது.

திரையில்...

RAHUL CALLING...

கவுதம் செல்போனை எடுத்தான்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): ச்சை... இவன் வேற இந்த நேரத்துல...

அவன் அழைப்பை ஏற்றான்.

கவுதம்: ஹலோ... சொல்லுடா மச்சான்.

ராகுல்: டேய்... எங்கடா இருக்க?

கவுதம்: நானா? ஏன்டா கேக்குற?

ராகுல்: இல்லடா... அம்மாகிட்ட பேசணும்.

கவுதம்: அம்மாகிட்டயா?

ராகுல்: ஆமாடா. அவங்க போன் உடைஞ்சிருச்சுல. அதான் உனக்குக் கூப்பிட்டேன். அம்மாகிட்ட கொஞ்சம் போனைக் கொடுக்கிறியா?

கவுதம்: ஆ... சரிடா. இரு.

கவுதம் உடனே மைக்கை அணைத்தான்.

பின்னர் கட்டிலை நோக்கித் திரும்பினான்.

அங்கே...

வெள்ளை போர்வையை உடலைச் சுற்றிப் போர்த்தியபடி லட்சுமி படுத்திருந்தாள். போர்வை இடுப்புக்கு கீழே மட்டும் இருந்தது. மார்பு மேலே திறந்து கிடந்தது.

அவளது தலைமுடி முழுவதும் கலைஞ்சி, தலையணையிலும் தோளிலும் ஒட்டிக்கிட்டு இருந்தது. நெற்றியில இருந்த குங்குமம் அழிஞ்சி, வியர்வையில கரைஞ்சி கன்னத்துல படிஞ்சிருந்தது.




முகத்திலும் கழுத்திலும், மார்பு மேலேயும் வியர்வைத் துளிகள் பளபளத்துக்கிட்டு இருந்தன. முலைகள் இரண்டும் தளர்வா விழுந்து கிடந்தன. காம்புகள் இன்னும் சிவந்து, கவுதம் சப்பி கடிச்சதால் கொஞ்சம் வீங்கி இருந்தது.

கால்கள் பாதி விரிஞ்சி இருந்தது. போர்வைக்குள்ளே அவள் புண்டை இன்னும் மூடிக்கொள்ளாம திறந்து கிடந்தது. விடிய விடிய அடிச்சதால் சிவந்து, வீங்கி இருந்தது. புண்டைக்குள்ளே கவுதம் ஊத்திய விந்து நிறைஞ்சி இருந்தது. அது மெதுவா வெளியே வழிஞ்சுக்கிட்டு இருந்தது. தொடைக்குள்ளேயும் ஈரமா இருந்தது.




நேற்றிரவு முதல் விடிய விடிய புரட்டி எடுத்ததால் அவளது உடலும் மனமும் முழுசா களைத்திருந்தது. கசங்கிப் போன பூ மாதிரி தளர்வா படுத்திருந்தாள். கண்களை மூடியபடி இருந்தாலும் நிம்மதி இல்ல. உடல் இன்னும் சூடா இருந்தது.

கவுதம் அவளருகே சென்றான்.

கவுதம்: அம்மா... அம்மா...

லட்சுமி: ம்ம்ம்...

கவுதம்: எந்திரிம்மா...

லட்சுமி: என்னடா...?

கவுதம்: ராகுல் போன்ல இருக்கான்.



அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் லட்சுமி சட்டென்று கண்களைத் திறந்தாள்.

லட்சுமி: என்னது?! ராகுலா?!

பதற்றத்துடன் எழுந்து அமர்ந்தாள்.

போர்வையைச் சரிசெய்துகொண்டாள்.

லட்சுமி: அவன் எங்கடா இருக்கான்?

கவுதம்: கீழே... அப்பாகூட இருக்கான்.

லட்சுமி: ஐயய்யோ! அவன் வந்துட்டானா?

கவுதம்: ஆமாம்மா.

லட்சுமி: நான் போய் அவனைப் பார்க்கணும்!

அவள் கட்டிலிலிருந்து இறங்க முயன்றாள்.

கவுதம் அவளைத் தடுத்தான்.

கவுதம்: இரும்மா... முதல்ல நான் சொல்றதைக் கேளு.

லட்சுமி: என்னடா?

கவுதம்: அவன்கிட்ட நாம மறுவீட்டுக்குப் போயிருக்கோம்... திரும்ப வர ரெண்டு நாள் ஆகும்னு சொல்லணும்.

லட்சுமி அவனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: என்னது?!

கவுதம்: ரெண்டு நாள் கழிச்சுத்தான் வருவேன்னு சொல்லு.

லட்சுமி: முடியாது!

கவுதம்: ஏன்ம்மா?

லட்சுமி: நான் இப்பவே வீட்டுக்குப் போகணும். அவன் என்னைத் தேடிக்கிட்டு இருப்பான். என்னை விட்டுட்டு அவன் தனியா இருந்ததே இல்லடா!

கவுதம் அவளைப் பார்த்தான்.

கவுதம்: அம்மா... நீ இங்கேயே இரு. இப்போதைக்கு ரெண்டு நாளாவது இரு.

லட்சுமி: டேய்...

கவுதம்: அப்புறம் எப்படியாவது உன்னை இங்கேயே கூட்டிட்டு வந்துடுறேன். நாம ஜாலியா இருக்கலாம்.

லட்சுமி அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: டேய்! நீ என்ன பேசிட்டு இருக்கேன்னு உனக்கே புரியுதா?

கவுதம்: தெரிஞ்சுதான் பேசுறேன், லட்சுமி.

லட்சுமியின் முகத்தில் கோபம் படர்ந்தது.

லட்சுமி: என்னது? லட்சுமியா?

கவுதம்: ஆமா.

லட்சுமி: என்னைப் பேர் சொல்லிக் கூப்பிடுறியா?

கவுதம்: ம்ம்ம்... உன்னை எப்பவோ பேர் சொல்லிக் கூப்பிட்டிருக்கணும்.

லட்சுமி: கவுதம்!!!!

கவுதம்: அதெல்லாம் விடு... இப்ப நான் சொன்ன மாதிரி ராகுல்கிட்ட சொல்லு.

லட்சுமி: முடியாது.

கவுதத்தின் முகத்திலிருந்த புன்னகை மறைந்தது.

கவுதம்: அப்படின்னா... உன் பையன்கிட்ட நானே உண்மையைச் சொல்லிடுவேன்.

லட்சுமி உறைந்துபோனாள்.

லட்சுமி: என்னடா சொல்ற?

கவுதம்: ஆமா. நமக்குள்ள என்ன நடந்ததுன்னு அவன்கிட்ட சொல்லிடுவேன். அப்புறம் அவன் உன்னைவிட்டு ரொம்பத் தூரம் போயிடுவான்.

லட்சுமி: வேண்டாண்டா!

அவளுடைய குரல் நடுங்கியது.

லட்சுமி: அவன் இதைக் கேட்டா தாங்க மாட்டாண்டா...

கவுதம்: அப்ப நான் சொல்றதைக் கேளு.

லட்சுமி: டேய் பாவி!

அவளுடைய கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.

லட்சுமி: ஏற்கெனவே என் வாழ்க்கையை நாசமாக்கிட்டே... இப்ப என் பையன் வாழ்க்கையிலயும் விளையாடாதடா!

கவுதம் அமைதியாக அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

லட்சுமி: அவனுக்குத் தெரிஞ்சா என்னை வெறுத்துடுவாண்டா... அவனுக்கு நான் மட்டும்தான்டா இருக்கேன்...

அவளது குரல் உடைந்தது.

லட்சுமி: தயவுசெஞ்சு அவனை இதுல இழுக்காதடா...

கவுதம் செல்போனை அவளிடம் நீட்டினான்.

கவுதம்: அப்ப ஒழுங்கா நான் சொன்ன மாதிரி சொல்லு.

லட்சுமி சில நொடிகள் அவனை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

பின்னர் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

லட்சுமி: சொல்லித் தொலைக்கிறேன்...

கவுதம் மைக்கை மீண்டும் இயக்கினான்.

கவுதம்: டேய் ராகுல்... அம்மா ஹால்ல இருப்பாங்கன்னு நினைச்சேன். நான் ரூம்ல இருந்தேன். இப்பதான் அவங்ககிட்ட வந்தேன்.

ராகுல்: ஓ... சரிடா.

கவுதம்: இதோ... அம்மாகிட்ட கொடுக்குறேன்.

ராகுல்: சாரிடா மச்சான்...

கவுதம்: எதுக்குடா?

ராகுல்: உனக்கு இப்பதான் கல்யாணம் ஆகியிருக்கு. நீ பொண்டாட்டியோட தனியா இருப்ப... இந்த நேரத்துல உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்றேன் பாரு...

கவுதம் ஒரு கணம் லட்சுமியைப் பார்த்தான்.

அவள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

கவுதம்: பரவாயில்லடா மச்சான்...

கவுதம் (மனதிற்குள்): ஆமாடா… சரியான நேரத்துலதான் வந்து டிஸ்டர்ப் பண்ற! உன் அம்மாவை இப்பதான் விடிய விடிய புரட்டி எடுத்து முடிச்சேன். நீ நடுவுல வந்துட்ட.

அவன் மீண்டும் மைக்கை அணைத்தான்.

கவுதம்: அம்மா... ஞாபகம் இருக்கட்டும். ரெண்டு நாள்.

லட்சுமி அவனை வெறுப்புடன் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: ம்ம்ம்...

கவுதம் மீண்டும் மைக்கை இயக்கி, அழைப்பை ஸ்பீக்கரில் வைத்தான்.

செல்போனை லட்சுமியிடம் கொடுத்தான்.

லட்சுமி நடுங்கும் கைகளால் அதை வாங்கினாள்.

சில நொடிகள் பேச முடியாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.

பின்னர்...

லட்சுமி: ஹலோ...

மறுமுனையில்...

ராகுல்: அம்மா!