[krishkarthick]

Chapter 14 — Web of Lies (பொய்களின் வலை)


காலை 11:00 மணி.....

சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ராகுல், அடிக்கடி தனது செல்போனை எடுத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

காலையில் ரவியின் வீட்டிலிருந்து திரும்பி வந்து நான்கு மணி நேரமாகிவிட்டது. ஆனால் லட்சுமியிடமிருந்து இன்னும் எந்த அழைப்பும் வரவில்லை.

ராகுல் (மனதிற்குள்): என்னம்மா இது... இன்னும் ஒரு போன் கூட பண்ணலையே? போன் உடைஞ்சிருந்தாலும் ரவி அங்கிள் போன்ல இருந்தோ, கவுதம் போன்ல இருந்தோ கூப்பிட்டிருக்கலாமே? மணி பதினொண்ணு ஆகிடுச்சு...

அப்போது செல்போன் கடைக்காரர் சொன்னது அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

கடைக்காரர்: தம்பி, போன் ரொம்ப மோசமா உடைஞ்சிருக்கு. இன்னும் சரி பண்ணல. கொஞ்சம் நேரம் ஆகும்.

ராகுல் மீண்டும் செல்போனைப் பார்த்தான்.

சில நொடிகள் யோசித்தவன், சோபாவிலிருந்து எழுந்து பைக்கின் சாவியை எடுத்தான்.

ராகுல் (மனதிற்குள்): பேசாம இன்னொரு தடவை போய் அம்மாவைப் பார்த்துட்டு வந்துடலாம்.

சிறிது நேரத்தில்...

ரவியின் பங்களாவின் நுழைவாயிலில் ராகுலின் பைக் வந்து நின்றது.

அவனைப் பார்த்த செக்யூரிட்டி அவசரமாக முன்னால் வந்தார்.

செக்யூரிட்டி: தம்பி... தம்பி... உள்ள போகக்கூடாது!

ராகுல்: யோவ்! அதான் நல்லா விடிஞ்சிருச்சே! இப்ப ஏன்யா தடுக்குற?

செக்யூரிட்டி: அது வந்து தம்பி... சார் யாரையும் உள்ள விடக்கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்காரு.

ராகுல்: அப்பவும் இதைத்தானே சொன்ன? அவரே வந்து உன்னைத் திட்டிட்டு என்னை உள்ள கூட்டிட்டுப் போனாருல?

செக்யூரிட்டி: ஆமா தம்பி... ஆனா மறுபடியும் சொல்லியிருக்காரு. யாரு வந்தாலும் உள்ள விடக்கூடாதுன்னு.

ராகுல்: என்னய்யா சொன்னாரு?

செக்யூரிட்டி (மனதிற்குள்): உன்னைத்தாண்டா முக்கியமா உள்ள விடவே கூடாதுன்னு சொன்னாரு!

அவர் ஒரு கணம் யோசித்தார்.

செக்யூரிட்டி (மனதிற்குள்): இவன்கிட்ட வம்பு வச்சா மறுபடியும் நம்மளத்தான் திட்டுவாரு. உள்ள விடாதன்னு சொல்லுவாரு... அப்புறம் அவரே வந்து எதுக்கு இவனைத் தடுக்குறன்னு கேப்பாரு! எதுக்கு நமக்கு வம்பு...

செக்யூரிட்டி: சரி தம்பி... நீங்க உள்ள போங்க.

ராகுல் பைக்கை பங்களாவிற்குள் செலுத்தினான்.

அவனை உள்ளே அனுப்பிவிட்டு செக்யூரிட்டி பெருமூச்சுவிட்டார்.

செக்யூரிட்டி (மனதிற்குள்): இனிமே என்ன நடந்தாலும் நமக்கென்னப்பா...

பங்களாவின் வாசலில் பைக்கை நிறுத்திய ராகுல், சாவியை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தான்.

அந்த வீட்டிற்குள் மறைந்திருக்கும் உண்மை என்னவென்று அறியாமல்...

தன் அம்மாவைப் பார்க்கும் எண்ணத்துடன் ராகுல் உள்ளே நுழைந்தான்.



பங்களாவின் வரவேற்பறை....

வீடு முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.

ராகுல் பிரதான கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்தான்.

ராகுல்: அம்மா... அம்மா...!

அழைத்தபடியே வரவேற்பறைக்குள் வந்தான்.

ஆனால் யாரிடமிருந்தும் பதில் இல்லை.

ராகுல் (மனதிற்குள்): என்ன இது... வீடே காலியா இருக்கு?

அப்போது உள்ளேயிருந்த அறையிலிருந்து ரவி வெளியே வந்தார்.

ராகுலைப் பார்த்ததும் அவர் அதிர்ந்துபோனார்.

ரவி (மனதிற்குள்): ஐயய்யோ! திரும்பவும் வந்துட்டானா?

அவரது பார்வை தன்னையறியாமல் முதல் மாடியை நோக்கிச் சென்றது.

கவுதமின் அறைக்கதவு இன்னும் மூடியே இருந்தது.

ரவி (மனதிற்குள்): அடேய் கவுதம்... இன்னுமாடா முடியல உனக்கு? இன்னும் விடியலையா? இங்க இவன் வேற அம்மா... அம்மான்னு வந்து நச்சரிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்!

ரவி (மனதிற்குள்): இப்ப இவனுக்கு என்ன பதில் சொல்றது?

ஆனால் முகத்தில் எதையும் காட்டிக்கொள்ளாமல் புன்னகைக்க முயன்றார்.

ரவி: வா பா ராகுல்... என்னப்பா மறுபடியும் வந்திருக்க?

ராகுல்: அம்மா இன்னும் போன் பண்ணவே இல்ல அங்கிள். அதான் பார்த்துட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்.

ரவி: ஓ... சரி சரி. வா... உட்காரு.

ராகுல் சோபாவில் அமர்ந்தான்.

அவனுக்குப் பின்னால் முதல் மாடியில் கவுதமின் அறை இருந்தது.

ரவி அவனுக்கு அருகில், சற்றுப் பக்கவாட்டில் அமர்ந்தார்.

அங்கிருந்து முதல் மாடி அறைக்கதவு அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

ராகுல்: அம்மா எங்க அங்கிள்?

ரவி: அது வந்து பா...

ரவி ஏதோ சொல்லத் தொடங்கினார்.

அதே நேரத்தில்...

முதல் மாடியில் கவுதமின் அறைக்கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.

சிறிய இடைவெளியில் முதலில் ஒரு கை தெரிந்தது.

பின்னர் கவுதம் மெதுவாக வெளியே எட்டிப் பார்த்தான்.

அவன் உடலில் மேலாடை இல்லை. அவசரமாக இழுத்து மாட்டிய பாக்ஸர் ஷார்ட்ஸ் மட்டும் இடுப்பில் தளர்வாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. கலைந்த தலைமுடி நெற்றியில் ஒட்டியிருந்தது. மார்பிலும் தோள்களிலும் வியர்வைத் துளிகள் மின்னின. இன்னும் அடங்காத மூச்சில் அவன் நெஞ்சு ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.



ராத்திரி முழுக்க லட்சுமியை ஓத்து எடுத்த களைப்பு அவன் உடல் முழுவதும் தெரிந்தது. அவளை விடிய விடிய புரட்டி எடுத்த திருப்தி அவன் முகத்துல தெரிஞ்சுது. கால்கள் லேசாகத் தள்ளாடின. கண்கள் தூக்கமின்றிச் சிவந்திருந்தன.

அவன் தோளிலும் முதுகிலும் புதிதாகப் பதிந்திருந்த நகக்கீறல்கள், அந்த அறைக்குள் இரவு முழுக்க நடந்ததை மௌனமாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தன

அவனுக்குப் பின்னால், பாதி திறந்த கதவின் இடைவெளியில், கசங்கிய படுக்கை விரிப்பும் தரையில் சிதறிக் கிடந்த ஒரு பட்டுப் புடவையின் முந்தானையும் லேசாகத் தெரிந்தன.



கதவு திறந்த சத்தம் கீழே கேட்கவில்லை.

ஆனால் ரவியின் பார்வையில் அது தெளிவாகப் பட்டது.

கவுதம் கீழே பார்த்தான்.

சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ராகுலைக் கண்டதும் அவனது முகம் அதிர்ச்சியில் உறைந்தது.

கவுதம் (மனதிற்குள்): அடப்பாவி....  வந்துட்டானா?

அவன் உடனே ரவியைப் பார்த்தான்.

ரவியும் அவனைப் பார்த்தார்.

இருவரது பார்வைகளும் சந்தித்தன.




ராகுல்: சொல்லுங்க அங்கிள்... அம்மா எங்க?

ராகுலின் கேள்வி ரவியை மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்குக் கொண்டுவந்தது.

அப்போது மேலே நின்ற கவுதம் இரண்டு விரல்களை உயர்த்திக் காட்டினான்.

கவுதம் (சைகையில்): ரெண்டு நாள்!

ரவி புரியாமல் ஒரு கணம் பார்த்தார்.

கவுதம் மீண்டும் இரண்டு விரல்களைக் காட்டினான்.



ரவி வேறு வழியின்றி வாயைத் திறந்தார்.

ரவி: இன்னும் ரெண்டு நாள் ஆகும் பா.

ராகுல்: என்னது?!

ராகுல் அதிர்ச்சியுடன் திரும்பினான்.

ராகுல்: ரெண்டு நாளா? என்ன அங்கிள் சொல்றீங்க?

ரவி: அது வந்து...

ராகுல்: காலையில அம்மா எழுந்ததும் போன் பண்ணச் சொல்றேன்னு சொன்னீங்க. இப்ப வரைக்கும் போன் வரல. இப்ப கேட்டா ரெண்டு நாள் ஆகும்னு சொல்றீங்க. என்னதான் நடக்குது அங்கிள்?

ரவி மீண்டும் மேலே பார்த்தார்.

கவுதம் அவரைப் பார்த்து நக்கலாகச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.

ரவி (மனதிற்குள்): அடேய்... எல்லாம் உன்னாலதாண்டா! நீ என்னடான்னா அங்க நின்னு சிரிச்சுக்கிட்டு இருக்க! நடந்தது தெரிஞ்சா சந்தியே சிரிச்சிடும்டா!

ரவி மனதிற்குள் அவனைத் திட்டினார்.

பின்னர் ராகுலை நோக்கித் திரும்பினார்.

ரவி: அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல பா...

ராகுல்: அப்புறம் ஏன் ரெண்டு நாள்னு சொல்றீங்க?

ரவி: அது... மறுவீட்டுக்குப் பொண்ணு வீட்டிலிருந்து ஆளுங்க வந்திருந்தாங்க பா.

ராகுல்: மறுவீட்டுக்கா?

ரவி: ஆமா. வந்து கவுதத்தையும் அந்தப் பொண்ணையும் கூட்டிட்டுப் போயிட்டாங்க.

ராகுல் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

ரவி: அவங்க கூட யாராவது பெரியவங்க போகணும்ல? அதான் லட்சுமியும் போயிருக்காங்க.

ராகுல்: அம்மாவா?

ரவி: ஆமா பா. அவங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் லட்சுமி என்னோட ரெண்டாவது மனைவின்னுதானே தெரியும்? அதனால வேற வழியில்லாம அனுப்பிவச்சேன்.

ராகுல்: அப்ப நீங்க ஏன் போகல அங்கிள்?

ரவி: இங்க வீட்டிலயும் யாராவது இருக்கணும்ல பா? கல்யாணத்துக்கு வர முடியாதவங்க இன்னைக்கு வருவாங்க. மொய் கொடுப்பாங்க. மரியாதை செய்யணும். அதுக்குத்தான் நான் இங்கேயே இருந்துட்டேன்.

ராகுல் அமைதியாக இருந்தான்.

ஆனால் அவன் முகத்தில் திருப்தி இல்லை.

ராகுல்: அங்கிள்...

ரவி: சொல்லுப்பா.

ராகுல்: நான் அன்னைக்கே சொன்னேன்ல... கல்யாணம் முடிஞ்சதும் உண்மையைச் சொல்லிடுங்க. எங்களை விட்டுடுங்கன்னு.

ரவி அவனைப் பார்த்தார்.

ராகுல்: இன்னும் இந்த நாடகம் போய்க்கிட்டே இருக்கு. எனக்கு இது சுத்தமா சரியாப் படல அங்கிள்.

அந்த வார்த்தைகள் ரவியின் மனதைத் தைத்தன.

ரவி: அப்படியில்ல பா...

அவர் இன்னொரு பொய்யைத் தொடங்கினார்.

ரவி: கல்யாணம் முடிஞ்சு ஒரு மூணு நாள் இப்படித்தான் ஏதாவது சடங்கு சம்பிரதாயம் இருக்கும். இங்கிருந்து அங்க போவாங்க... அங்கிருந்து இங்க வருவாங்க...

ராகுல்: அதுக்கு?

ரவி: பொண்ணு வீட்டு சொந்தக்காரங்க எல்லாம் கிளம்பின பிறகு உண்மையைச் சொல்லிக்கலாம்னு விட்டுட்டேன். அவங்க முன்னாடி சொன்னா விஷயத்தைப் பெருசுபடுத்திடுவாங்க பா.

ராகுல் பெருமூச்சுவிட்டான்.

ராகுல்: என்னவோ அங்கிள்...

ரவி தலையசைத்தார்.

ஆனால் அவரது மனதிற்குள்...

ரவி (மனதிற்குள்): என்னென்ன பொய் சொல்ல வேண்டியிருக்கு! ச்சை... எல்லாம் இந்தச் சனியனைப் பெத்ததால வந்த வினை!

அப்போது ராகுல் மீண்டும் கேட்டான்.

ராகுல்: சரி அங்கிள்... அம்மாகிட்ட எப்படி பேசுறது? அவங்ககிட்ட போனும் இல்லையே!

ரவி சற்று யோசித்தார்.

பின்னர் திடீரென்று ஒரு யோசனை தோன்றியது.

ரவி: நீ வேணா கவுதமுக்குப் போன் பண்ணி அம்மாகிட்ட கொடுக்கச் சொல்லுப்பா.

முதல் மாடியில் நின்றுகொண்டிருந்த கவுதம் அதைக் கேட்டதும் அதிர்ந்தான்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): அடேய் தகப்பா! என்னைய ஏன்டா கோர்த்துவிடுற? ஐயய்யோ!

அவன் உடனே அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்தினான்.

தன்னுடைய செல்போனை எடுத்துச் சைலண்டில் வைத்தான்.

கீழே...

ராகுல்: அதுவும் சரிதான் அங்கிள்.

ராகுல் கவுதமின் எண்ணை அழுத்தினான்.