[anaamika]

Update – 135


నేను : ఏమైంది బంగారం ?

నైనా : మీరు రెండో కేబిన్ లోకి వెళ్లండి. నేను బట్టలు మార్చుకోవాలి.

నేను : ఎందుకు బంగారం ? నేను అన్నీ చూసేసాను కదా.

నైనా (సిగ్గుపడుతూ, చూపులు తిప్పుకుంటూ) : ప్లీజ్...

నేను ఆగిపోయాను, నైనాని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. తన చొక్కాని పట్టుకుని పైకి తీయబోయాను. నైనా దూరంగా జరిగి నన్ను చూసింది. నేను తన చొక్కాని తీసేశాను. ఇప్పుడు నైనా నా ముందు బ్రా, సల్వార్లో ఉంది.

నేను నైనా వెనుక చేయి పెట్టి బ్రాని కూడా విప్పేశాను, దాన్ని పక్కన పెట్టాను. నైనా ఒక్కసారిగా నా ఛాతీకి అతుక్కుపోయింది. నేను తన ముఖాన్ని పైకి లేపాను. నైనా నన్ను చూస్తూనే నా పెదాల మీద ముద్దు పెట్టుకుంది. నేను కిందికి వంగాను, తన సల్వార్ ని ఒక్క ఉదుటున కిందకి లాగాను. నేను నైనా పూకుని చూస్తున్నాను. ఇప్పుడు అది బాగానే ఉంది, మునుపటి కంటే కొంచెం ఓపెన్ అయ్యి ఉంది. తర్వాత నేను నైనా సల్వార్ ని తన కాళ్ళ నుండి పూర్తిగా వేరు చేశాను. కొత్త సల్వార్ ని తనకి వేయడం మొదలుపెట్టాను. నైనా ముందు ఒక కాలు, తర్వాత ఇంకో కాలు పెట్టింది. నేను తన సల్వార్ ని పైకి లేపి, నిలబడ్డాను. తర్వాత నేను నైనా బ్రాని తీయబోయాను.

నేను : ఓహ్ షిట్ ! ప్యాంటీని వెయ్యడం మర్చిపోయాను.

నైనా సిగ్గుపడసాగింది.

నైనా : దాన్ని వదిలేయండి.

నేను : ఎందుకు బంగారం ? వేసుకో.

నైనా (సిగ్గుపడుతూ) : ఇలాగే బాగుంది. ప్రయాణంలో అందుకే ఇంతకుముందు కూడా వేసుకోలేదు.

తర్వాత నేను బ్రాని తీసుకుని, ప్యాకింగ్ ని ఓపెన్ చేసి, దాని కప్పుల్ని నైనా రొమ్ముల మీద పెట్టి చెక్ చేసాను. అవి సరిగ్గా సరిపోయాయి. నేను తనకి బ్రాని కూడా తొడిగాను. తర్వాత నైనా వెనక్కి తిరిగి, తనంతట తానే చొక్కాని వేసుకోవడం మొదలుపెట్టింది. దువ్వెనని తీసుకుని జుట్టుని దువ్వుకుంటోంది. నేను తనని చూస్తూనే ఉన్నాను. తర్వాత నేను అక్కడి నుండి లేచాను.

నైనా : మీరు నా బ్యాగ్ ని ఇక్కడికి తీసుకుని రండి.

నేను : సరే బంగారం.

తర్వాత నేను రెండో కేబిన్ లోకి వచ్చి, కోమలిని ముద్దు పెట్టుకున్నాను. తను కూడా నిద్ర లేచింది.

నేను : నా ప్రాణమా, లే. ఫ్రెష్ అవ్వు, నా బట్టలు ఇవ్వు.

కోమలి : సరే. మనం ఎక్కడికి చేరుకున్నాము ?

నేను : తెలీదురా. నువ్వు నా బట్టలు ఇవ్వు ప్లీజ్. నేను నైనాకి తన బ్యాగ్ ని ఇచ్చి వస్తాను.

కోమలి : సరే, నేను తీస్తాను.

తర్వాత నేను నైనా బ్యాగ్ ని తీసుకుని తన దగ్గరికి వెళ్ళాను. తనకి బ్యాగ్ ని ఇచ్చాను.

నేను : ఇదుగో నీ బ్యాగ్.

నైనా : థాంక్యూ.

నేను : నో థాంక్స్, నో సారీ బంగారం.

నైనా నవ్వింది, బాగ్ లో బట్టలు పెట్టి, అవసరమైన వస్తువులు బయటికి తీయడం మొదలుపెట్టింది. నేను అక్కడి నుండి రెండో కేబిన్ లోకి వెళ్లాను. నా బట్టలని కోమలి తీసి ఉంచింది, కోమలి వాష్ రూములో ఉంది. నేను నా షర్ట్ ని తీశాను. ఇంతలో కోమలి కూడా ఫ్రెష్ అయ్యి వచ్చింది.

కోమలి : మేడమ్ లేచిందా ?

నేను : అవును నా ప్రాణమా.

కోమలి ఇంకా పాత బట్టల్లోనే వుంది.

నేను : నువ్వు బట్టలు మార్చుకోవా ?

కోమలి : మార్చుకుంటాను.

నేను : సరే, అయితే తొందరగా మార్చుకో.

నేను నా ప్యాంట్ ని తీసేశాను, పూర్తిగా నగ్నంగా మారాను. కోమలి తన చొక్కాని తీసేసింది, బ్రాని విప్పుతోంది. నేను తన హుక్ లని విప్పాను. తర్వాత కోమలి సల్వార్ ని కూడా తీసేసింది, ప్యాంటీని కూడా. ఇప్పుడు కోమలి కూడా పూర్తిగా నగ్నంగా మారింది. నేను తనని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని, తన పెదాలని చప్పరించడం మొదలుపెట్టాను.

కోమలి (దూరంగా జరుగుతూ) : ఎందుకు నా ప్రాణమా, నాలో మంటని రగిలిస్తున్నారు ?

నేను : అది అంతే నా ప్రాణమా. నీ అందాన్ని చూసి తట్టుకోలేకపోతున్నాను.

కోమలి : అయితే తట్టుకొమ్మనమని ఎవరు చెప్పారు ప్రాణమా ?

నేను : ఒక్కసారి నువ్వు మీ అమ్మని కలువు. తర్వాత నీకు ఎంత ప్రేమని ఇస్తానో చూడు.

ఇప్పుడు కోమలి కూడా నా పెదాలని చప్పరించడం మొదలుపెట్టింది. సుమారు రెండు నిమిషాల తర్వాత మేము ఆగి, బట్టలు వేసుకోవడం మొదలుపెట్టాము. మేమిద్దరం రెడీ అయ్యి నైనా దగ్గరికి వెళ్ళాము. కోమలి, నైనాలు మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు. నేను లేచి క్యాబిన్ లో నుండి బయటికి వచ్చి గార్డ్ దగ్గరికి వెళ్లాను.

నేను : మనం ఎక్కడికి చేరుకున్నాము ?

గార్డ్ : సార్, మనం భువనగిరిని దాటాము. ఇప్పుడు ఘట్కేసర్ చేరుకోబోతున్నాము.

నేను : సరే. సికింద్రాబాద్ ఎంతసేపట్లో చేరుకుంటాం ?

గార్డ్ : సార్, ఘట్కేసర్ తర్వాత, తర్వాతి స్టేషన్ అదే.

నేను : ఘట్కేసర్ లో ట్రైన్ ఎంతసేపు ఆగుతుంది ?

గార్డ్ : సార్, ఘట్కేసర్ లో ఒక నిమిషం ఆగుతుంది. ఆ తర్వాత 15 నిమిషాల్లో సికింద్రాబాద్ స్టేషన్ వస్తుంది. అక్కడ రెండు నిమిషాలు ఆగుతుంది.

నేను : థాంక్స్.

తర్వాత నేను ఉమకి కాల్ చేశాను. కానీ ఎవరూ కాల్ తీయలేదు.

నేను తిరిగి కేబిన్ లోకి వెళ్లాను.

కోమలి : రాహుల్, ట్రైన్ లో టిఫిన్ ఏమైనా దొరుకుతుందా ?

నేను : అవును, దొరుకుతుంది. కొంచెంసేపు ఆగుదాం. ఉమ వచ్చాక, కలిసి టిఫిన్ చేద్దాం.

కోమలి : సరే, అప్పటి వరకు టీ అయినా ఏర్పాటు చేయమని చెప్పండి.

నేను : అలాగే.

తర్వాత నేను మళ్ళీ గార్డ్ దగ్గరికి వెళ్లాను.

నేను : ఇక్కడ మంచి టీ దొరుకుతుందా ?

గార్డ్ : అవును సార్, తప్పకుండా దొరుకుతుంది. నేను ఇప్పుడే తెప్పిస్తాను. ఎంతమందికి ? షుగర్ లేకుండా కావాలా, లేక షుగర్ తోనా ?

నేను : మీరు షుగర్ లేకుండా తాగుతారా ?

గార్డ్ : లేదు సార్.

నేను : సరే. మీ కోసం కూడా చెప్పండి. ఆ గార్డ్ కోసం కూడా చెప్పండి. మేము ముగ్గురం ఉన్నాం. మూడు కప్పులు మాకు సరిపోతాయి.

గార్డ్ : సరే సార్, థాంక్యూ. నేను ఇప్పుడే చెప్తాను.

తర్వాత అతను వాకీ-టాకీలో ఆఫీసర్ కి చెప్పాడు.

నేను వైజాగ్ నుండి బయలుదేరినప్పటి నుండి ఒక విషయం గురించే ఆలోచిస్తున్నాను. ఈ కంపార్ట్మెంట్ లో మేము తప్ప వేరే ఎవరికీ రిజర్వేషన్ లేదు. నాకు ఇక్కడ ఇస్తున్న మర్యాద చూస్తే ఏమీ అర్థం కావడంలేదు. ఇదంతా నాన్న చేయించి ఉంటారేమో అని ఆలోచిస్తున్నాను.

నేను గార్డ్ తో మాట్లాడాను.

నేను : నాకు ఒక విషయం చెప్పు.

గార్డ్ : సార్, అడగండి.

నేను : ఈ కంపార్ట్మెంట్ లో మీ డ్యూటీ ఎప్పుడూ ఉంటుందా ?

గార్డ్ : లేదు సార్. సాధారణంగా మా డ్యూటీ రైలు మొత్తం ఉంటుంది. ఈ రోజు మా డ్యూటీ ఇక్కడే వేశారు. ఇక్కడి నుండి కదలకూడదని, అపరిచితులు ఎవరూ ఈ డబ్బాలోకి రాకుండా చూసుకోమని మాకు చెప్పారు.

నేను : సరే. సాధారణంగా ఈ కంపార్ట్మెంట్ లోకి ఎవరైనా రావొచ్చు, వెళ్లొచ్చు కదా ?

గార్డ్ : అవును సార్. ఎందుకంటే కంపార్ట్మెంట్ లు ఒకదానితో ఒకటి కలిసి ఉంటాయి. అందుకే జనాలు వస్తూ, పోతూ ఉంటారు.

నేను : సరే. ఈ కంపార్ట్మెంట్ రిజర్వేషన్ ఈ రోజు ఉన్నట్లే ఖాళీగా ఉంటుందా ?

గార్డ్ : లేదు సార్. ఈ కంపార్ట్మెంట్ నిండుగా ఉంటుంది.

నేను : మరి ఈ రోజు ఎందుకు ఖాళీగా ఉంది ?

గార్డ్ : సార్, ఖాళీగా ఎక్కడుంది ? మీరు ఉన్నారు కదా.

నేను : నేను తప్ప ఇంకెవరూ లేరు కదా ?

గార్డ్ : సార్, నాకు తెలిసింది ఒకటే. క్యాబిన్లన్నీ రిజర్వ్ అయ్యాయి. ఎవరూ రాలేదు, ఎందుకు రాలేదో తెలీదు.

నేను : సరే. ఈ మాలిక్ ఎవరు ?

గార్డ్ : సార్, మాలిక్ సారు రైల్వే మంత్రి. మాలిక్ అని ఇంకెవరైనా ఉంటే అది నాకు తెలీదు.

నేను : సరే, చాలా థాంక్స్.

ఇదంతా నాన్న నా భద్రత కోసం చేసి ఉంటారని నేను అర్థం చేసుకున్నాను. అందుకే నాకు ఇంత ప్రోటోకాల్ ఇస్తున్నారు.

ఇంతలో వెయిటర్స్ టీ తీసుకొచ్చారు.

నేను : ముందు వీళ్ళకి ఇవ్వు. ఆ గార్డ్ లకి కూడా ఇచ్చి రా.

ఇద్దరు గార్డులకి టీ ఇచ్చారు. తర్వాత నేను క్యాబిన్లోకి వెళ్ళాను. వెయిటర్స్ మాకు టీ ఇచ్చారు.

కోమలి : వాహ్ రాహుల్, ఇలాంటి టీని ట్రైన్ లో ఎప్పుడూ తాగలేదు.

నేను : నువ్వు ఎన్నిసార్లు ట్రైన్ లో ప్రయాణం చేశావు ?

కోమలి : నేను చాలాసార్లు ట్రైన్ లో ప్రయాణం చేశాను.

నేను : సరే.

తర్వాత మేము టీ తాగుతూ ఉండగానే ఇంతలో స్టేషన్ వచ్చింది.

కోమలి : ఇదేం స్టేషన్ ?

నేను : ఇది ఘట్కేసర్ అయి ఉంటుంది.

కోమలి : మీకు ఎలా తెలుసు ?

నేను : గార్డ్ చెప్పాడు. ఇప్పుడు ట్రైన్ ఇక్కడ ఆగుతుంది. ఆ తర్వాత సికింద్రాబాద్ వస్తుంది.

కోమలి : సరే. టీ తాగడం వల్ల చాలా ప్రశాంతంగా అనిపించింది. ఎంత లాంగ్ జర్నీ రాహుల్.

నేను : నాకు చాలా మజా వస్తోంది. ఇంకా మజా చేయాలనిపిస్తోంది. ఏమంటావు నైనా ?

నైనా సిగ్గుపడసాగింది.

కోమలి : మీకు ఎలా మజా వస్తుందో నైనాకి ఎలా తెలుసు ?

నైనా ఒక్కసారిగా కంగారుపడింది.

నేను : నైనా మొదటిసారి ప్రయాణం చేస్తోంది. అందుకే తనకి మజా రావాలి. నేను చాలా రోజుల తర్వాత ట్రైన్ లో ప్రయాణం చేస్తున్నాను, అందుకే నాకు మజా వస్తోంది.

కోమలి : సరే.

నేను : ఈ మజా నీకు కూడా వస్తోంది కదా కోమలి ?

కోమలి : హ్మ్మ్, అమ్మని కలుస్తాను కదా !

నేను : నీ దగ్గర ఎలాంటి ఐడీ కార్డు లేదు. లేదంటే మనం ఫ్లైట్ లోనే నాగపూర్ వరకు వెళ్ళేవాళ్ళం.

కోమలి : ఓహ్ ! నా ఐడీ కార్డు ఇంట్లోనే ఉంది, అమ్మ దగ్గర.

నేను : గుడ్. దాన్ని కూడా తీసుకుందాం. సరేనా ?

కోమలి : సరే, నేను తీసుకుంటాను.

నేను : గుడ్.

తర్వాత మళ్ళీ ట్రైన్ కదిలింది.

నేను : ఇప్పుడు సికింద్రాబాద్ వస్తుంది. నేను ఉమని ట్రైన్ లోకి తీసుకుని రావాలి.

కోమలి : సరే.

తర్వాత నేను క్యాబిన్ లో నుండి బయటికి వచ్చాను. వెయిటర్, గార్డ్ లు పక్కన నిలబడి ఉన్నారు.

నేను : మీరు కప్పులు తీసుకుని వెళ్లొచ్చు.

వెయిటర్ : సరే సార్.

అతను క్యాబిన్లోకి వెళ్లి కప్పులు తీసుకుని తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు. నేను రెండో కేబిన్ లోకి వెళ్లి లాప్టాప్ ని చూడడం మొదలుపెట్టాను. ఆఫీస్, ఇల్లు రెండిటినీ చెక్ చేశాను. జయ రెడీ అయ్యి రేష్మా, నీలాలని కలుస్తోంది.

జయ : రేష్మా, ఇది నా నంబర్. ఎప్పుడు ఏ సమస్య వచ్చినా, ఏదైనా అవసరమైనా నాకు చెప్పు. నేను వస్తాను. నువ్వు రాహుల్ సారుకి చెప్పొద్దు. చెబితే ఆయన ఫరహీన్ ని పంపిస్తాడు. నేను వస్తాను. సరేనా ?

రేష్మా : సరే మేడమ్.

జయ : సరే, బై. నేను రేపు వస్తాను. సరేనా ?

రేష్మా : సరే.

తర్వాత జయ ఇంటి నుండి బయలుదేరింది.

నేను చూస్తూనే ఉన్నాను. రేష్మా, నీలాలు ఇంటి లోపలికి వెళ్లి, డోర్ ని లాక్ చేసి, పనిలో మునిగిపోయారు. నేను లాప్టాప్ ని ఆఫ్ చేయలేదు, అక్కడే వున్న టేబుల్ మీద పెట్టాను.

క్యాబిన్ లో నుండి బయటికి వచ్చి గార్డ్ దగ్గరికి వెళ్లాను.

గార్డ్ : సార్, సికింద్రాబాద్ రాబోతోంది.

నేను : సరే. ట్రైన్ అక్కడ ఎంతసేపు ఆగుతుంది ?

గార్డ్ : సార్, సాధారణంగా అయిదు నిమిషాలు ఆగుతుంది. మీకు ఇంకా టైం కావాలంటే, ఇంకొంతసేపు ఆపొచ్చు.

నేను : వద్దు. నేను మా బంధువుని ఎక్కించుకోవాలి. చూద్దాం, తను స్టేషన్లో ఉందో లేదో.

గార్డ్ : సరే సార్.

ఇంతలో ట్రైన్ నెమ్మది కావడం మొదలుపెట్టింది.

గార్డ్ : సార్, స్టేషన్ వచ్చేసింది.

నేను : సరే. డోర్ ని తెరువు. తను నన్ను చూసి గుర్తుపడుతుంది.

తర్వాత గార్డ్, నేను డోర్ దగ్గరికి వెళ్ళాము. గార్డ్ డోర్ ని ఓపెన్ చేసాడు. నేను డోర్ దగ్గర నిలబడ్డాను. ట్రైన్ కదులుతూనే ఉండి, ప్లాట్ ఫామ్ పైకి చేరుకుంది. ట్రైన్ చాలా స్లో అయింది. నేను ప్లాట్ఫాం మీదున్న జనాలని చూస్తున్నాను. ఇంతలో నాకు కొన్ని తెలిసిన ముఖాలు కనిపించాయి. వాళ్ళు ఒక ఆంటీ, ఒక అంకుల్ – మా దూరపు బంధువులు. వాళ్ళతో పాటు ఒక అమ్మాయి ఉంది, ఆమే ఉమ అయి ఉంటుంది అనుకున్నాను. ఉమ నన్ను గుర్తుపట్టి, చెయ్యి ఊపింది. ట్రైన్ నెమ్మదిగా కదులుతూ వాళ్ళని దాటి వెళ్లింది. కొంచెం ముందుకి వెళ్లి ట్రైన్ ఆగిపోయింది. నేను దిగి, ఉమ వాళ్ళ వైపు వెళ్ళాను. వేరే కంపార్ట్మెంట్ లో నుండి ఇద్దరు గార్డులు బయటికి వచ్చి నా వెంట నడవడం మొదలుపెట్టారు. మేము ఉమ వాళ్ళ దగ్గరికి చేరుకున్నాము.

నేను : నమస్తే అంకుల్, ఆంటీ.

ఇద్దరూ : నమస్తే బాబూ.

ఆంటీ : ఎంత పెద్దవాడివి అయ్యావు బాబూ నువ్వు.

అంకుల్ : నిజమే, చిన్నతనంలో చూశాను నిన్ను.

నేను : అంకుల్, టైం ఎవరి కోసం ఆగుతుంది ? అందరూ పెద్దవాళ్ళు అవుతారు. ఇప్పుడు ఉమని చూడండి, ఎంత పెద్దదైందో.

ఉమ : అవును, నేను పెద్దదాన్ని అయ్యాను. నువ్వు కూడా చాలా బాగున్నావు.

నేను : థాంక్స్.