[krishkarthick]

Chapter 13 cont....

லட்சுமியின் வீடு

கோவிலிலிருந்து பைக்கில் வீட்டை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த ராகுலின் மனம் முழுவதும் லட்சுமியைப் பற்றிய கவலையிலேயே இருந்தது.

'அம்மா எங்க போயிருப்பாங்க? போனும் உடைஞ்சிருக்கு... வீட்டுக்காவது வந்திருப்பாங்களா?'

வீட்டை அடைந்ததும் அவசரமாக உள்ளே நுழைந்தான்.

ராகுல்: அம்மா! அம்மா!

அறையிலிருந்து வெளியே வந்த லட்சுமியைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு நிம்மதி ஏற்பட்டது.

ராகுல்: என்னம்மா... எங்க போயிருந்தீங்க? கோவில் முழுக்க உங்களைத் தேடினேன் தெரியுமா?

லட்சுமி: எங்கயும் இல்லடா... கொஞ்ச நேரம் தனியா இருக்கணும்னு தோணுச்சு. அதான்...

ராகுல்: என்னம்மா முகமெல்லாம் ஒரு மாதிரி இருக்கு? அழுதியா?

லட்சுமி: இல்லடா... காலையிலிருந்து ஒரே அலைச்சல். ரொம்ப டயர்டா இருக்கு...

ராகுல் அவளைச் சற்று கவலையுடன் பார்த்தான்.

ராகுல்: சரிம்மா... இந்தா உன் போன்.

உடைந்த போனை அவளிடம் நீட்டினான்.

லட்சுமி: இது எப்படி உன்கிட்ட வந்துச்சு?

ராகுல்: கோவில்ல கிடந்துச்சும்மா. எடுத்துட்டு வந்தேன். என்னாச்சு போனுக்கு?

லட்சுமி: கூட்டத்துல கைதவறி கீழ விழுந்துடுச்சு.

ராகுல்: சரி விடும்மா. நாளைக்கு சரி பண்ணிக்கலாம். நீ முதல்ல போய் ரெஸ்ட் எடு.

லட்சுமி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

அவள் அறைக்குள் சென்றதும் ராகுல் உடைந்த போனை மேசையில் வைத்தான்.

அப்போது அவனுக்குத் திடீரென இன்னொரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது.

கோவிலில் கிடைத்த தாலியைத் தனது பாக்கெட்டிலிருந்து வெளியே எடுத்துப் பார்த்தான்.

ராகுல் (மனதில்): அம்மாவே ரொம்ப டயர்டா இருக்காங்க... இப்போ தொந்தரவு பண்ண வேண்டாம். நாளைக்குக் கொடுத்துக்கலாம்.

அவன் தாலியைப் பத்திரமாக உள்ளே எடுத்து வைத்துவிட்டு, தனது அறைக்குச் சென்றான்.




அன்று மாலை...

லட்சுமி வீட்டில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். காலையில் கோவிலில் நடந்த சம்பவங்கள் அவள் மனதை விட்டு அகலவில்லை.

அப்போது அறையிலிருந்து வெளியே வந்த ராகுல், மேசையிலிருந்த உடைந்த மொபைலை எடுத்தான்.

ராகுல்: அம்மா... உன் போனை ரிப்பேர் பண்ணக் கொடுத்துட்டு வர்றேன். ஏதாவது வேணுமா?

லட்சுமி: ஒண்ணும் வேண்டாம்டா. பார்த்துப் போயிட்டு வா.

ராகுல்: சரிம்மா. கொஞ்ச நேரத்துல வந்துடுறேன்.

ராகுல் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான்.

சிறிது நேரத்தில் வீட்டின் வாசலில் ஒரு கார் வந்து நின்றது.

அழைப்பு மணி ஒலித்தது.

கதவைத் திறந்த லட்சுமி, வாசலில் ரவி நிற்பதைப் பார்த்ததும் முகம் இறுகியது.

ரவி: லட்சுமி... கொஞ்சம் பேசணும்.

லட்சுமி எதுவும் பேசாமல் நின்றாள்.

ரவி: உள்ள வரலாமா?

அவள் தயக்கத்துடன் வழிவிட்டாள்.

ரவி உள்ளே வந்து சோபாவில் அமர்ந்தார். லட்சுமி சற்று தள்ளி நின்றாள்.

ரவி: ராகுல் இல்லையா?

லட்சுமி: என் போனை ரிப்பேர் பண்ணக் கடைக்குப் போயிருக்கான்.

ரவி: ஓ... சரி.

சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

ரவி: லட்சுமி... காலையில நடந்ததுக்காக உங்ககிட்ட மன்னிப்பு கேக்கத்தான் வந்தேன். என்னை மன்னிச்சிடுங்க.

லட்சுமி பதில் சொல்லாமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

ரவி: என்னை நம்பி வந்த உங்களுக்கு இவ்வளவு பெரிய அவமானம் நடந்திருக்கக் கூடாது. எல்லாத்துக்கும் நான்தான் காரணம்.

லட்சுமி: இப்போ மன்னிப்பு கேட்டா மட்டும் நடந்ததெல்லாம் இல்லாம போயிடுமா சார்?

ரவி: இல்ல லட்சுமி. ஆனா என் மனசாட்சியே என்னைக் குத்துது. என் பையனைக் காப்பாத்தணும்னு நினைச்சு உங்களை இவ்வளவு பெரிய பிரச்சினையில மாட்டிவிட்டுட்டேன்.

லட்சுமி: உங்களுக்கு உதவி செய்யத்தான் வந்தேன் சார். ஆனா எல்லார் முன்னாடியும் என்னென்னமோ பேசினாங்க. கடைசியில என் வாழ்க்கையே இப்படி மாறும்னு நான் நினைக்கல.

அவளுடைய கண்கள் கலங்கின.

அதைப் பார்த்த ரவி திடீரென எழுந்து அவளுடைய காலில் விழுந்தார்.

ரவி: லட்சுமி... என்னை மன்னிச்சிடுங்க! தயவுசெஞ்சு மன்னிச்சிடுங்க!

லட்சுமி: ஐயோ சார்! என்ன பண்றீங்க? முதல்ல எழுந்திருங்க!

ரவி: என்னால உங்களுக்கு நடந்ததை நினைச்சாலே தாங்க முடியல.

லட்சுமி: சார்! முதல்ல எழுந்திருங்கன்னு சொல்றேன்ல!

ரவி மெதுவாக எழுந்தார்.

லட்சுமி: சார்... நேத்து நீங்க உங்க மனசுல இருந்த ஆசையைச் சொன்னீங்க. நான் முடியாதுன்னு சொல்லிட்டேன். ஆனா இன்னைக்கு நடந்ததெல்லாம்...

அவளால் மேற்கொண்டு பேச முடியவில்லை.

ரவி: லட்சுமி... நீங்க என்னைத் தப்பா நினைச்சிடாதீங்க. நீங்க மறுத்ததுக்காக நான் எதையும் திட்டமிட்டுச் செய்யல. இப்படி நடக்கும்னு நானும் எதிர்பார்க்கல.

லட்சுமி தன் கழுத்திலிருந்த தாலியை விரல்களால் தொட்டாள்.

லட்சுமி: இதைப் பார்த்தாலே காலையில நடந்ததுதான் ஞாபகத்துக்கு வருது சார். ராகுலுக்கு உண்மை தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்? அவனுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்வேன்?

ரவி: எனக்கும் அதுதான் கவலையா இருக்கு லட்சுமி. இப்போதைக்கு அவனுக்கு எதுவும் தெரிய வேண்டாம்.

லட்சுமி: எத்தனை நாளைக்கு சார் மறைக்க முடியும்?

ரவி பதில் சொல்ல முடியாமல் தலைகுனிந்தார்.

சிறிது நேரம் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.

ரவி: லட்சுமி... இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்.

லட்சுமி: என்ன சார்?

ரவி: அது வந்து... ஜோசியர் இன்னைக்கு ராத்திரியே சாந்தி முகூர்த்தத்துக்கு நல்ல நேரம் குறிச்சுக் கொடுத்திருக்காரு.

அதைக் கேட்டதும் லட்சுமியின் முகம் இறுகியது.

அவள் எதுவும் பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

ரவி: காலையில அவ்வளவு நடந்ததுக்கப்புறம் இதைப் பத்திப் பேசுறதே தப்புதான். ஆனா உங்ககிட்ட சொல்லாம இருக்கவும் முடியல.

லட்சுமி: அப்புறம் ஏன் சார் இப்போ இதைப் பத்திப் பேசுறீங்க?

ரவி: எனக்குமே இதுல விருப்பமில்லைன்னு ஜோசியர்கிட்ட சொல்லிட்டேன். ஆனா அவர்தான் இன்னைக்குக் குறிச்ச நேரத்தைத் தவறவிட வேண்டாம்னு சொல்றாரு.

லட்சுமி: அவர் சொன்னா எல்லாத்தையும் செஞ்சாகணுமா சார்? என் மனசுல என்ன இருக்குன்னு யாருமே யோசிக்க மாட்டீங்களா?

ரவி: அப்படியில்ல லட்சுமி. உங்க சம்மதம் இல்லாம எதுவும் நடக்கக்கூடாதுன்னு நானும் தெளிவா சொல்லிட்டேன்.

லட்சுமி: அப்புறம் என்ன சார்?

ரவி: நீங்க வந்தாத்தானே எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்? அதனாலதான் நேர்ல வந்து ஒரு வார்த்தை கேட்டுப் பார்க்கலாம்னு நினைச்சேன். தயவுசெஞ்சு கோபப்படாதீங்க.

லட்சுமி: சார்... காலையில நடந்ததையே என்னால இன்னும் ஏத்துக்க முடியல. அதுக்குள்ள இதெல்லாம்...

அவள் மேற்கொண்டு பேச முடியாமல் நிறுத்திக்கொண்டாள்.

ரவி: புரியுது லட்சுமி. உங்களை நான் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். நீங்க விருப்பப்பட்டா மட்டும்...

அப்போது திடீரென வாசலில் ராகுலின் குரல் கேட்டது.

ராகுல்: அம்மா! நான் வந்துட்டேன்!

இருவரும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினர்.

மொபைல் ரிப்பேர் கடையிலிருந்து திரும்பிய ராகுல், ரவியைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியப்பட்டான்.

ராகுல்: வாங்க அங்கிள்! எப்போ வந்தீங்க?

ரவி: இப்போதான் ராகுல்.

ராகுல்: ஆமா அங்கிள்... உள்ள வரும்போது ஏதோ சாந்தி முகூர்த்தம்னு பேசுற மாதிரி கேட்டுச்சே? என்ன விஷயம்?

ரவி ஒரு கணம் லட்சுமியைப் பார்த்தார். அவளும் பதற்றத்துடன் நின்றிருந்தாள்.

ரவி: அது வந்து ராகுல்... இன்னைக்கு கவுதமுக்குக் கல்யாணம் நடந்துச்சுல்ல? ஜோசியர் அவனுக்கு இன்னைக்கு ராத்திரியே ஃபர்ஸ்ட் நைட் நடத்த நல்ல நேரம் குறிச்சுக் கொடுத்திருக்காரு.

ராகுல்: ஓ... அப்படியா அங்கிள்?

ரவி: ஆமாப்பா. அதுக்குச் சில சம்பிரதாயங்களெல்லாம் செய்யணுமாம். எங்க வீட்டுல அதைப் பார்த்துச் செய்யப் பெண்கள் யாரும் இல்லையே. அதான் உங்க அம்மாவை வந்து உதவி செய்ய முடியுமான்னு கேட்டுட்டிருந்தேன்.

ராகுல்: அட! இதுக்குத்தானா அங்கிள்? அம்மா, இன்னைக்கு ஒரு நாள்தானே? போயிட்டு வாங்கம்மா.

லட்சுமி: ராகுல்! கொஞ்சம் சும்மா இருக்கியா?

ராகுல்: என்னம்மா? கவுதமுக்காகத்தானே கூப்பிடுறாங்க?

ரவி: பரவாயில்லப்பா. உங்க அம்மாவுக்கு ஏற்கெனவே ரொம்ப அலைச்சல். அவங்களைத் தொந்தரவு பண்ண வேண்டாம்.

ராகுல்: சரி அங்கிள். நான் அம்மாகிட்ட பேசிப் பார்க்கிறேன்.

ரவி: சரிப்பா... நான் கிளம்புறேன்.

வாசலை நோக்கி நடந்த ரவி, ஒரு கணம் நின்று லட்சுமியைப் பார்த்தார்.

ரவி: லட்சுமி... நான் சொன்னதை யோசிச்சுப் பாருங்க. உங்க முடிவு எதுவா இருந்தாலும் எனக்குச் சம்மதம்தான்.

லட்சுமி பதில் சொல்லாமல் நின்றாள்.

ரவி அங்கிருந்து கிளம்பினார்.

ராகுல்: என்னம்மா... அங்கிள் இவ்வளவு தூரம் வந்து கேக்குறாரு. நீ ஏன் இப்படி இருக்க?

லட்சுமி: ராகுல்... எனக்கு ரொம்பத் தலைவலியா இருக்கு. கொஞ்ச நேரம் என்னைத் தனியா விடுறியா?

ராகுல்: சரிம்மா. நீ போய் ரெஸ்ட் எடு.

லட்சுமி அறைக்குள் சென்றாள்.

கதவைச் சாத்திவிட்டு படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள்.

அவளுடைய விரல்கள் கழுத்திலிருந்த தாலியை மெதுவாகத் தொட்டன.

ரவியின் வார்த்தைகள் அவள் மனதில் மீண்டும் ஒலித்தன.

'நீங்க வந்தாத்தானே எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்?'

அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.



அதே மாலை... ரவியின் வீட்டில்...

லட்சுமியின் வீட்டிலிருந்து திரும்பிய ரவி, சோர்வுடன் சோபாவில் அமர்ந்தார்.

அவருக்காகக் காத்திருந்த கவுதம் அருகில் வந்தான்.

கவுதம்: என்னப்பா? லட்சுமி அம்மாகிட்ட பேசினீங்களா? என்ன சொன்னாங்க?

ரவி: பேசினேன்டா. ஆனா அவங்க இன்னும் கோபமாத்தான் இருக்காங்க.

கவுதம்: அப்புறம்?

ரவி: காலையில நடந்ததுக்காக அவங்க கால்ல விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டேன். ஆனாலும் அவங்க மனசு சமாதானமாகல.

கவுதம்: இன்னைக்கு ராத்திரி விஷயத்தைப் பத்திச் சொன்னீங்களா?

ரவி: சொன்னேன். அதைக் கேட்டதும் இன்னும் கோபப்பட்டாங்க.

கவுதம்: அப்புறம் என்னாச்சு?

ரவி: பேசிக்கிட்டிருக்கும்போதே ராகுல் வந்துட்டான். நல்லவேளை, அவனுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் வரல.

கவுதம்: அவன்கிட்ட என்ன சொன்னீங்க?

ரவி: ஜோசியர் உனக்கு இன்னைக்கு சாந்தி முகூர்த்தத்துக்கு நேரம் குறிச்சிருக்காரு, வீட்டுல பொம்பளைங்க யாரும் இல்லாததால சம்பிரதாயம் செஞ்சு கொடுக்க லட்சுமியைக் கூப்பிட வந்தேன்னு சொல்லிட்டேன்.

கவுதம்: அவன் என்ன சொன்னான்?

ரவி: அவனும் உங்க அம்மாவை அனுப்பி வைக்கிறேன்னு சொன்னான். ஆனா லட்சுமி முடியாதுன்னு பிடிவாதமா இருக்காங்க.

கவுதம் சற்று யோசித்தான்.

கவுதம்: சரிப்பா. நான் ராகுல்கிட்ட பேசுறேன்.

அவன் உடனே ராகுலுக்கு அழைத்தான்.

ராகுல்: சொல்லுடா கவுதம்.

கவுதம்: டேய்... இன்னைக்கு ராத்திரி எங்க வீட்டுக்கு வர முடியுமா?

ராகுல்: டேய்! உன் ஃபர்ஸ்ட் நைட்டுக்கு நான் வந்து என்னடா பண்ணப் போறேன்? எனக்கே சங்கடமா இருக்காதா?

கவுதம்: டேய்... உன்னை யாருடா வரச் சொன்னது? உங்க அம்மாவை மட்டும் அனுப்பி வை.

ராகுல்: அதான் எங்க அம்மாகிட்ட உங்க அப்பா பேசிட்டாரே. அவங்க வர முடியாதுன்னு சொல்றாங்கடா.

கவுதம்: அதான் நானே பேசுறேன். போனை அவங்ககிட்ட கொடு.

ராகுல்: இருடா.

ராகுல் போனை எடுத்துக்கொண்டு லட்சுமியிடம் சென்றான்.

ராகுல்: அம்மா... கவுதம் பேசணுமாம்.

லட்சுமி: எதுக்குடா? நான் ஏற்கெனவே ரவி சார்கிட்ட சொல்லிட்டேன்ல?

ராகுல்: அவனே பேசுறான். நீங்களே சொல்லிடுங்க.

ராகுல் போனை லட்சுமியிடம் கொடுத்துவிட்டு தன் அறைக்குச் சென்றான்.

லட்சுமி தயக்கத்துடன் போனைக் காதில் வைத்தாள்.

லட்சுமி: என்ன கவுதம்?

கவுதம்: லட்சுமி அம்மா... நீங்க வருவீங்கன்னு நம்புறேன். என் மேல உங்களுக்குப் பிரியம் இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். அப்பா கேட்டதுக்காக இல்ல... எனக்காக வாங்க. உங்ககிட்ட நிறைய பேசணும். அதுக்குள்ள எவ்வளவோ நடந்துடுச்சு...

லட்சுமி: கவுதம்... என்னால முடியாதுப்பா.

கவுதம்: நீங்க கண்டிப்பா வரணும். இல்லன்னா போனை ராகுல்கிட்ட கொடுங்க. நானே அவன்கிட்ட பேசிக்கிறேன்.

லட்சுமி: ஏன் கவுதம் இப்படி பண்ற? கண்ணிமைக்கிற நேரத்துல எல்லாமே நடந்துடுச்சு. உன் மேலயும் உங்க அப்பா மேலயும் எனக்கு ரொம்பக் கோபம் இருக்கு.

கவுதம்: தெரியும்மா... ஆனா அந்தக் கோபத்தைவிட என் மேல உங்களுக்குப் பிரியம் அதிகம்னும் தெரியும். அது உங்களுக்கும் தெரியும். எனக்காக நீங்க வருவீங்கன்னு நம்புறேன். நான் போனை வைக்கிறேன். கண்டிப்பா வந்துருங்க.

லட்சுமி: டேய்... டேய் கவுதம்...!

அதற்குள் கவுதம் அழைப்பைத் துண்டித்திருந்தான்.

லட்சுமி போனையே வெறித்துப் பார்த்தாள்.

அதே நேரம் ரவியின் வீட்டில்...

அழைப்பை முடித்த கவுதம், ரவியைப் பார்த்தான்.

ரவி: என்னடா சொன்னாங்க?

கவுதம்: வர முடியாதுன்னுதான் சொன்னாங்கப்பா. ஆனா நான் பேசியிருக்கேன். அவங்க வருவாங்கன்னு நினைக்கிறேன்.

ரவி: அப்படியா...

கவுதம்: அது இருக்கட்டும்ப்பா. என்னோட ஃபர்ஸ்ட் நைட் ஏற்பாடெல்லாம் கவனிங்க. நான் வேற ரூம்ல இருக்கேன். உங்க கவலையால என்னோட ஃபர்ஸ்ட் நைட்டை ஸ்பாயில் பண்ணிடாதீங்க!

அப்படிச் சொல்லிவிட்டு கவுதம் தனது அறையை நோக்கிச் சென்றான்.

அவன் செல்வதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரவி எரிச்சலுடன் முணுமுணுத்தார்.

ரவி: உலகமே அழிஞ்சாலும் இவனுக்கு இவன் வேலை நடந்தாகணும்! ச்சை... நல்ல புள்ளையைப் பெத்து வச்சிருக்கேன் பாரு!

அதே நேரம் லட்சுமியின் வீட்டில்...

லட்சுமி தனியாக அமர்ந்து யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

காலையில் நடந்த சம்பவங்களும், ரவியும் கவுதமும் பேசிய வார்த்தைகளும் அவள் மனதில் மாறி மாறி வந்தன.

அவள் சேலைக்குள் மறைந்திருந்த தாலியை வெளியே எடுத்துப் பார்த்தாள்.

சில நொடிகள் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், மீண்டும் சேலைக்குள் மறைத்தாள்.

லட்சுமி (மனதில்): இப்படி யோசிச்சுக்கிட்டே இருந்தா என்னதான் செய்ய முடியும்? சரி... அங்க போய் அவங்ககிட்ட நேர்ல பேசிப் பார்ப்போம். ஏதாவது ஒரு முடிவு தெரிஞ்சாகணும்.

ஒருவழியாக முடிவெடுத்த லட்சுமி, ராகுலை அழைத்தாள்.

லட்சுமி: ராகுல்...

ராகுல்: என்னம்மா?

லட்சுமி: என்னை ரவி சார் வீட்டுல கொண்டு போய் விட்டுடுறியா?

ராகுல்: என்னம்மா? போக மாட்டேன்னு சொன்னீங்க. இப்போ என்ன திடீர்னு?

லட்சுமி: கவுதமும் இவ்வளவு தூரம் கேக்குறான்ல... போயிட்டு வரலாம்னு நினைக்கிறேன்.

ராகுல்: அதுதான் சரிம்மா. பாவம் அவனும் எவ்வளவு ஆசையா கூப்பிடுறான். இருங்க, வண்டியை எடுக்கிறேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து...

ராகுல், லட்சுமியை ரவியின் வீட்டின் முன்பு இறக்கிவிட்டான்.

ராகுல்: சரிம்மா... நான் கிளம்புறேன். காலையில வர்றேன். ரெடியா இருங்க, வந்து கூட்டிட்டுப் போறேன்.

லட்சுமி: ம்...

ராகுல் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.

அவன் சென்ற திசையையே சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்த லட்சுமி, மெதுவாகத் திரும்பினாள்.

எதிரே ரவியின் வீடு.

அவள் மனதில் இன்னும் கோபமும் குழப்பமும் நிறைந்திருந்தன.

இன்று இரவு என்ன முடிவு எடுக்கப்போகிறோம் என்ற கேள்வியுடன், லட்சுமி வீட்டின் வாசலை நோக்கி நடந்தாள்.