[jakash]

அவந்திகா பயத்துடன் குகையை விட்டு வெளியேறி, அரண்மனையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்குகிறாள்.
“போச்சு… அவர் எனக்கு முன்னாடி போய்விட்டால்… என்ன நிலைமை ஆகும்…” என்று மனதில் முனகுகிறாள். அவளது கால்கள் நடுங்குகின்றன.

அப்போது காலகேயன் திடீரென அவளைத் தூக்கிக் கொள்கிறான்.
“ஹே! என்ன பண்ற?! இறக்கிவிடு!” என்று அவந்திகா கத்துகிறாள்.

வீரன் சிரித்தபடி, அவளை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடுகிறான். ஓடும்போதே செல்லமாக அவளது இடுப்பிலும், குண்டியிலும் சின்னஞ்சிறிய முத்தங்களை வைக்கிறான்.

“டேய்… விடு…!” என்று அவந்திகா முனகினாலும், அவன் வேகத்தைக் குறைக்கவில்லை.

குறுக்குப் பாதை வழியாக அவன் மிக வேகமாக ஓடி, அரண்மனையின் பின்புறம் கொண்டுவந்து விடுகிறான்.
அவளை மெதுவாக இறக்கி வைக்கிறான்.

அவந்திகா மூச்சு வாங்கியபடி அவனைப் பார்த்து,
“நன்றி…” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்கிறாள்.

வீரன் அவளருகே சாய்ந்து,
“இல்லை… எனக்கு வேறு விதமாக வேணும்,” என்று சொல்லி, அவளது உதடுகளை நோக்கிச் சாய்ந்தான்.

அவந்திகா ஒரு கணம் தயங்கி, பிறகு அவன் உதட்டில் “பட்” என்று சின்னதாக ஒரு முத்தம் வைத்துவிட்டு,
“போயிடு…” என்று சொல்லி, அந்தப்புரத்துக்குள் விரைந்து செல்கிறாள்.

வீரன் அவள் போன திசையைப் பார்த்தபடி நின்று, மெல்லிய புன்னகையுடன் காட்டுக்குள் மறைந்துவிடுகிறான்.