[krishkarthick]

Chapter 13: The Fateful Knot(விதி போட்ட முடிச்சு):



கோவிலின் வெவ்வேறு திசைகளில் ராகுல் லட்சுமியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

அன்று கோவிலில் விசேஷ நாள் என்பதால் வழக்கத்தைவிடக் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. அதுமட்டுமில்லாமல், அன்றைய தினம் நான்கு திருமணங்கள் நடைபெறுவதற்காக முன்பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தன.

ஒருபுறம் மேளச் சத்தம், மறுபுறம் மந்திரங்கள், உறவினர்களின் பேச்சுச் சத்தம் எனக் கோவில் முழுவதும் பரபரப்பாக இருந்தது.

ராகுல் மீண்டும் தன் அம்மாவுக்கு போன் செய்தான்.

“The number you are trying to reach is switched off...”

ராகுல்: ச்ச... என்னம்மா இது? போன் வேற switch off-ன்னு வருது!

கவுதமின் திருமணம் கோவிலில் எந்த மண்டபத்தில் நடக்கிறது என்பதுகூட அவனுக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லை.

ஒவ்வொரு மண்டபமாகச் சென்று பார்த்தான். மக்கள் கூட்டத்துக்குள் லட்சுமி, ரவி, கவுதம் மூவரையும் தேடினான்.

கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரமாகக் கோவிலைச் சுற்றியும் யாரையும் காணவில்லை.

ராகுல்: என்னடா இது... ஒருத்தரையும் காணோம். கல்யாணம் முடிஞ்சு எல்லாரும் கிளம்பிட்டாங்களா?

அப்போது கோவிலின் ஒரு பக்கத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த காரில் ஓர் இளைஞனும் பெண்ணும் ஏறிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான்.

அந்தப் பெண்ணின் முகம் அவனுக்கு எங்கோ பார்த்ததுபோல் இருந்தது.

சற்று நின்று கூர்ந்து கவனித்தான்.

'இவங்க... கவுதமுக்கு fix பண்ண பொண்ணு மாதிரி இருக்கே?'

சில நாட்களுக்கு முன்பு லட்சுமி காட்டிய புகைப்படம் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

'ஆமா... அதே பொண்ணுதான் போல. அப்போ கல்யாணம் முடிஞ்சிருச்சா?'

உடனே கவுதமுக்கு போன் செய்தான்.

ரிங் போய்க்கொண்டே இருந்தது. ஆனால் அவன் எடுக்கவில்லை.

ராகுல்: சரி... கல்யாண மாப்பிள்ளை. இப்போ busy-ஆ இருப்பான். ரவி சாருக்குப் பண்ணலாம்.

ரவியும் போனை எடுக்கவில்லை.

ராகுல்: என்னடா இது... யாருமே போன் எடுக்க மாட்டேங்கிறாங்க?

அவன் மீண்டும் அம்மாவுக்கு முயற்சி செய்தான்.

அதே பதில்.

“Switched off.”

எரிச்சலுடன் போனை பாக்கெட்டில் வைத்துவிட்டு மீண்டும் தேட ஆரம்பித்தான்.

கோவிலின் பக்கவாட்டுப் பாதையில் நடந்துகொண்டிருந்தபோது அவன் காலில் ஏதோ ஒன்று தட்டுப்பட்டது.

கீழே குனிந்து பார்த்தான்.

ஒரு மொபைல் போன்.

அதன் திரை உடைந்து, கண்ணாடித் துண்டுகள் சிதறிக் கிடந்தன.

அதை எடுத்துப் பார்த்த ராகுல் அதிர்ந்துபோனான்.

ராகுல்: அம்மா போன்!

அவன் முகத்தில் பதற்றம் பரவியது.

ராகுல்: அம்மா போன் எப்படி இங்க வந்துச்சு? அதுவும் இப்படி உடைஞ்சிருக்கு?

போனை ஆன் செய்ய முயன்றான். எந்தப் பதிலும் இல்லை.

'அம்மா இப்படி போனை கீழ போட்டுட்டுப் போற ஆள் இல்லையே... என்ன நடந்துச்சு?'

சுற்றிலும் பார்த்தான்.

அந்த நேரத்தில் சற்றுத் தொலைவில் இரண்டு பேர் தீவிரமாகப் பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள்.

அவர்களில் ஒருவர் ரவி.

ராகுலுக்கு ஓரளவு நிம்மதி வந்தது.

'ஒரு வழியா ரவி சாரைப் பார்த்தாச்சு. அம்மா எங்கன்னு கேட்டுடலாம்.'

ராகுல்: ரவி சார்!

குரலைக் கேட்டுத் திரும்பிய ரவி, எதிரே ராகுல் நிற்பதைப் பார்த்ததும் திடுக்கிட்டார்.

'ராகுலா... இவன் இங்க எப்படி வந்தான்?'

அவருடைய மனதில் பதற்றம் எழுந்தது.

'இங்க நடந்த விஷயம் இவனுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்? அவன் அம்மாவுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வரக்கூடாதுன்னு என்கிட்ட சொல்லி வச்சிருந்தானே...'

ராகுல் அவர்களிடம் வந்தான்.

ராகுல்: சார்... எங்க அம்மா எங்க இருக்காங்க?

ரவி: அது வந்து...

ராகுல்: என்ன சார்?

ரவி ஒரு நொடி யோசித்தார்.

ரவி: அவங்க... உங்க வீட்டுக்குப் போயிருப்பாங்கப்பா.

ராகுல்: வீட்டுக்கா? சரி சார்... கவுதம் கல்யாணம் நல்லபடியா முடிஞ்சுதா? பொய் சொல்லி கல்யாணம் பண்றதால ஏதாவது பிரச்சினை வருமோன்னு எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு.

ரவி: ஏன்பா... அப்படிக் கேக்குற?

ராகுல் தன் கையிலிருந்த உடைந்த போனை அவரிடம் காட்டினான்.

ராகுல்: இல்ல சார்... எங்க அம்மா போன் கோவில்ல கீழ கிடந்துச்சு. அவங்க இப்படி careless-ஆ விட்டுட்டுப் போற ஆள் இல்ல. அதான் ஏதோ ஒரு மாதிரி இருக்கு.

அந்தப் போனைப் பார்த்ததும் ரவி அமைதியானார்.

அவர் அருகிலிருந்த ஜோசியரைப் பார்த்தார்.

ஜோசியர்: சார்... இந்தப் பையன் யாரு?

ரவி: லட்சுமியோட பையன்.

ஜோசியர்: ஓ... அப்படியா!

அவர் உடனே ராகுலிடம் திரும்பினார்.

ஜோசியர்: தம்பி... கல்யாணமெல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சிருச்சுப்பா. நீங்க கவலைப்பட வேண்டாம். ரவி சார் சொன்ன மாதிரி உங்க அம்மா வீட்டுக்குத்தான் போயிருப்பாங்க.

ராகுல்: அப்படியா சார்...

ஜோசியர்: ஆமாப்பா. நீங்க வீட்டுக்குப் போய்ப் பாருங்க.

ராகுல் சில நொடிகள் யோசித்தான்.

ராகுல்: சரி சார்... அப்போ நான் கிளம்புறேன்.

ரவி: சரிப்பா.

ராகுல் அங்கிருந்து நடக்க ஆரம்பித்தான்.

சில அடிகள் சென்றதும் திரும்பிப் பார்த்தான்.

ரவி இன்னும் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

'அம்மா வீட்டுக்குப் போயிருந்தா... போனை மட்டும் ஏன் இங்க விட்டுட்டுப் போகணும்?'

அந்தக் கேள்வியுடனேயே ராகுல் கோவிலிலிருந்து கிளம்பினான்.




ராகுல் அங்கிருந்து சென்றதும் ரவி ஜோசியரைப் பார்த்தார்.

ரவி: என்ன ஜோசியரே... அவன்கிட்ட எதுவுமே நடக்காத மாதிரி பேசிட்டீங்க? உண்மை தெரிஞ்சா அவன் என்ன பண்ணுவான்னு யோசிச்சீங்களா?

ஜோசியர்: அதனாலதான் சார் இப்போ எதுவும் சொல்லல. ஏற்கனவே நடந்த பிரச்சினையே போதும். இன்னொரு பிரச்சினை வேண்டாமே!

ரவி: எவ்வளவு நாளைக்கு மறைக்க முடியும்?

ஜோசியர்: அதுக்கு முன்னாடி லட்சுமி கிட்ட நீங்க பேசுறதுதான் முக்கியம்.

லட்சுமியின் பெயரைக் கேட்டதும் ரவியின் முகம் வாடியது.

ரவி: என்னை நம்பித்தான் அவங்க இங்க வந்தாங்க ஜோசியரே. ஆனா எல்லார் முன்னாடியும் எவ்வளவு அவமானப்பட்டாங்க! கடைசியில நடந்ததுக்கு என்னை மன்னிப்பாங்களான்னுகூட தெரியல.

அவருடைய நினைவில் லட்சுமியின் கண்ணீர் நிறைந்த முகம் தோன்றியது.

கழுத்திலிருந்த தாலியை விரல்களால் தூக்கிக் காட்டியபடி அவள் கேட்டாள்....

லட்சுமி: உங்களை நம்பித்தானே சார் வந்தேன்... எனக்கு ஏன் இப்படி பண்ணீங்க?

அந்தக் கேள்வியை நினைத்ததும் ரவி தலையைக் குனிந்தார்.



ரவி: அவங்க கேட்டதுக்கு என்னால பதிலே சொல்ல முடியல ஜோசியரே. என் பையனைக் காப்பாத்தணும்னு நினைச்சு... அவங்க வாழ்க்கையைப் பத்தி யோசிக்காம போயிட்டேன்.

ஜோசியர்: நடந்ததை இனிமே மாத்த முடியாது சார். ஆனா ஒரு நல்ல விஷயம் நடந்திருக்கே.

ஜோசியர்: கவுதமுக்கு 21 வயசு வரைக்கும் இருந்த கண்டம்... இனிமே அவனைப் பாதிக்காது. நான் குறிச்ச முகூர்த்த நேரத்துல கல்யாணம் நடந்துடுச்சு. இந்த மாசத்துல அதைவிட்டா வேற நல்ல நாளும் கிடையாது.

ரவி நிம்மதியாகப் பெருமூச்சு விட்டார்.

ரவி: என் பையனுக்கு ஆபத்தில்லைன்னு சொல்றீங்க... சந்தோஷம்தான். ஆனா லட்சுமியை நினைச்சாத்தான்...

ஜோசியர்: அதுக்குத்தான் இன்னொரு விஷயம் சொல்லணும் சார்.

ரவி: சொல்லுங்க.

ஜோசியர்: லட்சுமி கழுத்துல தாலி ஏறிடுச்சு. இனிமே அவங்க உங்க வீட்டுல தான் இருக்கணும். அவங்களைப் பார்த்துக்க வேண்டியது உங்க பொறுப்பு.

ரவி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தார்.

ரவி: ஜோசியரே... நேத்துதான் லட்சுமிகிட்ட என் கல்யாண ஆசையைச் சொன்னேன். அவங்க முடியாதுன்னு மறுத்துட்டாங்க. இப்போ நடந்ததைப் பார்த்து நான் துரோகம் பண்ணிடேன்னு நினைச்சா?

ஜோசியர்: அதனாலதான் நீங்க அவங்ககிட்ட நேரடியாப் பேசணும். அப்புறம் இன்னொரு விஷயம்... இன்னைக்கு ராத்திரி சாந்தி முகூர்த்தத்துக்கும் நல்ல நேரம் இருக்கு.

ரவி: ஐயோ ஜோசியரே! ஏற்கனவே நடந்ததை அவங்களால தாங்க முடியல. இதுல இதைப் பத்தி நான் எப்படிப் பேச முடியும்?

ஜோசியர்: சம்பிரதாயத்துக்காகச் சொன்னேன் சார். அவங்க சம்மதம் இல்லாம எதுவும் நடக்க வேண்டாம். இன்னொரு நாள் பார்த்துக்கலாம்.

ரவி: முதல்ல அவங்க என்னை மன்னிப்பாங்களான்னு தெரியணும். மத்ததெல்லாம் அப்புறம்தான்.

ஜோசியர் அமைதியாகத் தலையசைத்தார்.

ரவி அங்கிருந்து நகர்ந்தார். ஆனால் லட்சுமி தாலியைத் தூக்கிக் காட்டிக் கேட்ட கேள்வி மட்டும் அவர் மனதைவிட்டு அகலவில்லை.

மறுபுறம்...

லட்சுமியின் உடைந்த போனை எடுத்துக்கொண்டு ராகுல் பைக்கில் வீட்டை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தான்.

அவனுக்குத் தெரியாத உண்மை ஒன்று அந்தக் கோவிலிலேயே புதைந்து கிடந்தது.