[iravoviyan]

03
டோர் நம்பர்-03
ஸ்ருதி-ராஜேஷ்

---

இரவு 11 மணியளவில் பாத்ரூம் பிரேக்குக்காக நிறுத்தப்பட்ட ஏசி ஸ்லீப்பர் பஸ் மீண்டும் தன் பயணத்தை சென்னையை நோக்கி துவங்கியது.

விளக்குகள் அணைக்கப்பட்ட சிறிது நேரத்தில், தன் மனைவி ஸ்ருதியின் பெட் ஷீட் உள்ளே கையை விட்டு அவளது தொடையை தடவியவன் கைகள் சுடிதார் டாப்பை சற்று மெல்ல உயர்த்தி கையை பேண்ட் உள்ளே விட்டு கிளிட்டோரியஸை தேய்க்க ஆரம்பித்தான்.

காமத்தின் சூடு ஏற ஏற ஸ்ருதி தன் கணவனின் கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

கணவன் அப்படியே தொடர்ந்து சீண்ட, உச்சத்தை நெருங்கிய நேரம் கணவனை தடுத்து நிறுத்தி அவன் தோள்பட்டையில் ஒரு முத்தம் பதித்து தூங்க ஆரம்பித்தாள்.

கணவனால் செக்ஸில் எந்த குறைபாடும் இல்லை. ஆனாலும், அம்மணமாக பெட் மேல் முட்டி போட்டு தான் நிற்க, கணவன் ஒரு முலையை சப்பியபடி, தன் கிளிட்டோரியஸை தேய்க்கும் போது அவளை அறியாமலேயே சொர்க்கத்தில் பறப்பாள். அதே மாதிரி தான், பஸ் பயணங்களில் ஸ்லீப்பர் பஸ் என்றால் விரல் போடுவதும்.

ஸ்ருதி, அடிதடி போடும் அளவுக்கு சண்டை போட்டாலும், கட்டிலில் கணவனுக்கு குறை வைக்க மாட்டாள்.

ராஜேஷ் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் அக்கவுண்டன்ட்டாக வேலை பார்க்கிறான்; ஸ்ருதி ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் மனித வளத்துறை (HR) பிரிவில் மேலாளராக இருக்கிறாள். பார்ப்பதற்கு நன்றாகவே ஜோடியாகப் பொருத்தமானவர்கள் தான். கட்டில் விஷயத்தில் அதைவிட பொருத்தமானவர்கள்.

மறுநாள் காலை, பஸ்ஸில் வந்து இறங்கிய நேரம், சென்னையின் காலை நேர வெயில் சுட்டெரிக்கும் உணர்வை ஸ்ருதி-ராஜேஷ் தம்பதிக்கு கொடுத்தது.

வழக்கமாக ஊரிலிருந்து வரும் நாட்களில் தன்னை கரித்து கொட்டும் மனைவி, இன்றும் அதை செய்வாள் என ராஜேஷ் நன்கு அறிவான்.

ஸ்ருதியின் வீட்டுக்கு சென்று திரும்பும் நாட்களில் அவர்களின் அந்த நிம்மதியற்ற தன்மைக்குக் காரணம், ஒரு தம்பதியாக அவர்கள் கடந்த மூன்று வருடங்களாக அனுபவித்து வரும் ஒரு பெரும் இரகசியக் குறைபாடு.

ராஜேஷூக்கு குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்ளும் அளவுக்கு விந்தனு கவுண்ட் இல்லை.

சிறு வயதிலேயே மதுவுக்கு அடிமையாகிருந்த ராஜேஷ், தற்போது குடிப்பதை முழுவதுமாக நிறுத்திவிட்டான். மருத்துவப் பரிசோதனைகளில் விந்தணுக்களின் எண்ணிக்கை படிப்படியாக உயர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆனால், ஒரு குழந்தையை உருவாக்கத் தேவையான அளவை அது இன்னும் எட்டவில்லை.

பஸ் ஸ்டாண்டிலிருந்து கேப் பிடித்து வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியெங்கும் இருவருக்குள்ளும் ஒரு கனத்த மௌனம் குடிமுயன்றிருந்தது. ஸ்ருதியின் முகம் கடுகடுவென மாறியிருந்தது. ஊரில் குடும்பத்தினரும், உறவினர்களும் கேட்ட கேள்விகள் அவளது மண்டைக்குள் ஓயாமல் குடைந்து கொண்டிருந்தன.

"என்னடி ஸ்ருதி, கல்யாணமாகி மூணு வருஷம் முடியப்போகுது... இன்னும் ஒரு நல்ல செய்தி இல்லையா?"

"HR வேலை பார்த்தா மட்டும் போதுமா, குடும்பத்துக்கு ஒரு வாரிசை கொடுக்க வேணாமா?"

"டாக்டர்கிட்ட காமிச்சீங்களா இல்ல ரெண்டு பேருக்கும் வேலைதான் முக்கியமா போச்சா?"

உறவினர்களின் இந்த நச்சரிக்கும் கேள்விகள் அவளைப் பைத்தியம் பிடிக்க வைத்தன.

கேப் விட்டு இறங்கி, வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் அவளது ஆத்திரம் வெடித்துச் சிதறியது. தனது ஹேண்ட்பேக்கை சோபாவில் ஓங்கி எறிந்தாள்.

"எனக்கு ரொம்ப அலுப்பா இருக்கு ராஜேஷ்! இனிமே எந்த விசேஷத்துக்கும் உங்க ஊருக்கும் வரப்போறதில்லை, என் ஊருக்கும் போகப்போறதில்லை!" என்று கத்தினாள்.

ராஜேஷ் கதவைச் சாத்திவிட்டு அமைதியாக அவளைப் பார்த்தான்.

"ஸ்ருதி, ஏன் இப்போ தேவையில்லாம கத்துற? ஊர்ல எல்லாரும் அன்பாத்தானே விசாரிச்சாங்க?"

"அன்பா விசாரிச்சாங்களா?" ஸ்ருதி கோபத்துடன் சிரித்தாள். "அவங்க கேட்குற ஒவ்வொரு கேள்வியும் என் நெஞ்சுல ஈட்டிய சொருகுற மாதிரி இருக்கு ராஜேஷ்! 'என்ன பிரச்சனை? யார்கிட்ட குறை?'னு எல்லாரும் என்னைத்தான் ஒரு மாதிரியா பார்க்குறாங்க. கம்பெனில ஆயிரம்பேரை மெயின்டேன் பண்றேன், ஆனா ஊர் முன்னாடி தலைகுனிஞ்சு நிக்க வேண்டியதா இருக்கு!"

"ஸ்ருதி, நிலைமை என்னன்னு டாக்டர்தான் தெளிவா சொல்லியிருக்காரே? கவுண்ட் அதிகமாகிட்டுதான் இருக்கு. கொஞ்சம் டைம் எடுக்கும்னு சொன்னாராம்ல? நான் தான் குடிப்பழக்கத்தை சுத்தமா நிறுத்திட்டேனே... அப்புறம் எதுக்கு என் மேல எல்லாக் கோபத்தையும் காட்டுற?" என்று ராஜேஷ் சற்று ஆதங்கத்துடன் கேட்டான்.

"டைம் எடுக்கும்... டைம் எடுக்கும்... இதையே எத்தனை மாசம் சொல்ல போறீங்க?" ஸ்ருதியின் குரல் உடைந்தது. "உங்களோட சின்ன வயசு பழக்கத்தால இப்போ நான் அனுபவிக்கணுமா? உங்ககிட்ட குறை இருக்குன்னு ஊர்ல ஓபனாவா சொல்ல முடியும்? எல்லாத்தையும் நான் தானே தாங்கிக்க வேண்டி இருக்கு!"

ராஜேஷ் பதில் பேச முடியாமல் அமைதியானான். அவனது முகம் சுருங்கியது. தன் மனைவியின் இந்த ஆத்திரத்தின் பின்னே இருப்பது கோபம் அல்ல, ஏக்கம் மட்டுமே என்பதை அவன் அறிவான். அவளது குற்றச்சாட்டில் இருக்கும் நியாயமும் அவனை உறுத்தியது.

அவன் மெதுவாக அவளருகே சென்று, அவளது தோள்களைப் பற்றித் தன் பக்கம் இழுக்க முயன்றான். "எனக்கு புரியுது ஸ்ருதி... உன்னை இந்த நிலைமையில வச்சிருக்கிறது என்னோட தப்புதான். ஆனா நாம ரெண்டு பேரும் மத்தபடி எவ்வளவு ஹேப்பியா இருக்கோம்? நமக்குள்ள இருக்கிற இந்த அண்டர்ஸ்டாண்டிங் போதாதா? சீக்கிரமே எல்லாமே சரியாகும்..."

ஸ்ருதி அவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவளது கண்கள் லேசாகக் கலங்கின. "எனக்கு பயமா இருக்கு ராஜேஷ்... ஊரு பேசுற பேச்சு எனக்கு முக்கியமில்லை. ஆனா நமக்குள்ள இந்த இடைவெளி வந்துடுமோனு பயமா இருக்கு."

"ஒருபோதும் வராது ஸ்ருதி," என்றபடி ராஜேஷ் அவளது நெற்றியில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டான்.

அந்த ஒரு முத்தத்தில் அவர்களின் அத்தனை கோபங்களும், கசப்புகளும் கரைந்து காணாமல் போயின. பிரச்சனைகள் ஆயிரம் இருந்தாலும், கட்டிலில் ஒருவரை ஒருவர் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளும் அந்தப் பிணைப்பு அவர்களுக்குள் மீண்டும் உயிர்பெற்றது.
ஸ்ருதி அவனது சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து, அவனது உதடுகளைக் கவ்விக் கொண்டாள். தீவிரமான, ஆக்ரோஷமான முத்தம். பஸ் பயணத்தில் பாதியில் நின்ற அந்த உணர்ச்சிகள் மீண்டும் அவளுக்குள் சுழன்றடித்தன.

முத்தத்தை நிறுத்தி, மூச்சு வாங்கியபடி அவன் கண்களைப் பார்த்த ஸ்ருதி, "பஸ்ல பாதியில நிறுத்தினாயே... அதை இப்போ கன்டினியூ பண்ணு..." என்று கட்டளையிடும் குரலில், காமம் கலந்த சிரிப்புடன் சொன்னாள்.

ராஜேஷின் முகத்தில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது. அவன் அவளை அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு படுக்கையறைக்குச் சென்றான்.

படுக்கையில் அவளைக் கிடத்தியவன், அவளது உடைகளை மெல்லக் களைந்தான். ஸ்ருதி தனக்கு மிகவும் பிடித்த அந்த பொசிஷனுக்கு மாறினாள். கட்டிலில் அம்மணமாக முட்டி போட்டு, தனது பின்பக்கத்தை சற்று உயர்த்தியபடி நின்றாள்.

ராஜேஷ் அவளது அருகில் வந்து அமர்ந்தான். ஒரு கையால் அவளது இடது முலையைப் பிடித்து மென்மையாகப் பிசைந்தபடி, அவளது முலைக்காம்பை வாயில் போட்டுச் சப்பத் தொடங்கினான். மற்றொரு கையை அவளது தொடை இடுக்கில் விட்டு, அவளது ஈரமான புண்டையின் கிளிட்டோரியஸைத் தனது விரல்களால் சுழற்றித் தேய்த்தான்.

"ஆஹ்... ராஜேஷ்... அப்படிதான்..." ஸ்ருதி சுகத்தில் முனகினாள். அவளுக்குள் சொர்க்கம் கதவு திறந்தது போலிருந்தது.
அவனது விரல்களின் வேகம் அதிகரிக்க, அவளது உடல் சிலிர்த்தது.

ஸ்ருதி உச்சத்தின் விளிம்பை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தச் சொர்க்கத்தின் வாசல் வரை சென்றுவிட்ட தவிப்பில் அவளது முழங்கால்கள் நடுங்கின.
திடீரென்று அவள் தன் கண்களைத் திறந்து, ராஜேஷின் கைகளைப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தினாள்.

"பண்ணுடா" என்று அவனது மார்பில் தன் கையை வைத்து அழுத்தமாகச் சொன்னாள்.

ராஜேஷின் நரம்புகளில் அந்த வார்த்தைகள் மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சின. அவன் படுக்கையில் அவளைப் பின்னோக்கிச் சாய்த்து, அவளது உதடுகளில் ஒரு சூடான முத்தத்தைப் பதித்தான்.

ஸ்ருதி தன் கால்களை விரித்து அவனுக்கு முழுமையான வழியை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தாள். ராஜேஷ் தன் உடலை வளைத்து அவளது இடுப்புக்கு நடுவே தன் நிலையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

அவனது சுண்ணி அவளது ஈரமான புண்டையின் வாசலில் முட்டியது.

"ராஜேஷ்..." என ஸ்ருதி அவனது முதுகில் தன் விரல்களால் நகக் கீறல் விழும்படி இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

ஒரே அழுத்தமாக அவன் உள்ளே நுழைந்தான்.

“ஆஹ்ஹ்…” என்ற ஸ்ருதியின் முனகல் அறையின் சுவர்களில் எதிரொலித்தது.
அந்த முழுமையான நிரப்புதல் அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு பெரிய அலையை ஏற்படுத்தியது.

ராஜேஷ் மெல்லத் தொடங்கி, பின்னர் தனது வேகத்தை அதிகரிக்கத் தொடங்கினான்.

உடல்கள் இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதும் சத்தம் அறை முழுவதும் பரவியது. வியர்வை அவர்களின் உடலில் பூசியது போல மினுமினுத்தது. ஒவ்வொரு இடிக்குமிடையேயும் ஸ்ருதி தன் கணவனின் தலைமுடியைப் பற்றி இழுத்து, அவனது உதடுகளில் முத்தங்களை வாரி வழங்கினாள்.

"இன்னும் இன்னும் வேகமா ராஜேஷ்..." என்று அவள் காமத்தின் உச்சியில் கத்தினாள்.

ராஜேஷின் வேகம் உச்சத்தை எட்டியது. அந்த வேகமான உந்துதல்கள் இருவரையும் ஒரே நேர்கோட்டில் உச்சத்திற்கு அழைத்துச் சென்றன.

சிறிது நேரத்தில், "ஸ்ருதி... எனக்கு வருது..." என்று ராஜேஷ் மூச்சுத் திணறக் கூறினான்.

" ஹம்..." என்றவளின் வார்த்தை முடிவதற்குள், இருவரின் உடல்களும் ஒரு சிறிய நடுக்கத்துடன் உச்சத்தை அடைந்தன. ராஜேஷின் சூடான விந்து அவளுக்குள்ளே பாய, ஸ்ருதியின் புண்டை அவனது உறுப்பை இறுக்கிப் பிடித்து அந்த இன்பத்தை முழுமையாக உள்வாங்கியது.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, மூச்சு வாங்க இருவரும் ஒருவர் மீது ஒருவர் சாய்ந்தனர். உலகத்தின் அத்தனை கவலைகளையும் மறந்து, அந்தப் படுக்கையில் ஒருவரோடொருவர் முழுமையாகக் கரைந்து போயிருந்தனர்.