[jakash]

காலகேயன் கிட்ட வருவதாகச் சொன்னாலும், அவந்திகா அடுத்த இரண்டு நாட்கள் காட்டுப்பக்கம் போகவே இல்லை. மகேந்திரன் அரண்மனையில் இருந்தான்.

தினமும் இரவு அவன் அவந்திகாவின் புண்டையில் மட்டும் ஒத்துவிட்டு, வேகமாக உறங்கிவிடுவான். அவளது உடலைத் தடவுவதோ, முத்தமிடுவதோ இல்லை. அவளுக்கு உடல் சுகம் சரியாகக் கிடைக்கவில்லை. அவளது மனமும் உடலும் காலகேயனை நாடித் தவிக்கிறது.

மூன்றாம் நாள் மகேந்திரன் வேறு ஒரு நண்பர் நாட்டுக்குச் செல்கிறான்.
அவந்திகா காலை முதலே காத்து, மதியம் யாருக்கும் தெரியாமல் காட்டுக்குள் நுழைகிறாள்.

குகை அருகே அவன் இல்லை. சிறிது நேரம் தேடிவிட்டு, “இன்று வரவில்லை போலிருக்கிறது…” என்று நினைத்துத் திரும்பப் போகும்போது,

திடீரென பின்னால் இருந்து கரடுமுரடான கைகள் அவளை இறுகக் கட்டி அணைக்கின்றன.
வீரனின் கருப்பு உதடுகள் அவளது கழுத்தில் விழுகின்றன.

“இரு நாள் காத்திருந்தேன், ராணி…” என்று முனகியபடி அவளைத் தூக்கிக் கொண்டு குகைக்குள் செல்கிறான்.

குகைக்குள் புதிய மெத்தை இன்னும் இருக்கிறது.
இருவருக்கும் இரண்டு நாள் அடக்கிய வெறி கொப்பளிக்கிறது.

வீரன் அவளை மெத்தையில் படுக்க வைத்து, நீண்ட நேரம் முத்தமிடுகிறான். அவன் கருப்புக் கைகள் அவளது வெள்ளை உடலை முழுவதும் தடவுகின்றன – தோள்கள், முதுகு, இடை, தொடைகள்.

அவன் ஒவ்வொரு துணியாகக் கழற்றுகிறான்.
உடை விலகும் ஒவ்வொரு முறையும் அவளது வெள்ளை உடல் வெளிப்படுகிறது. அவன் அதை ரசித்து, முத்தமிடுகிறான்.

நெற்றி… கன்னங்கள்… கழுத்து… மார்புகள்…
இடை… தொப்புள்…

பின்னர் அவன் கீழே இறங்குகிறான்.
அவளது வெள்ளை நிற, இளஞ்சிவப்பு புண்டையை இரு கைகளாலும் பிரித்து, நீண்ட நேரம் பார்த்து, ரசித்து, நாக்கால் நக்கி எடுக்கிறான்.

அவந்திகா தாங்க முடியாமல்,
“ஆ… ஆ… அய்யோ… வீரா…” என்று காடே அலறும்படி கத்துகிறாள். அவள் தொடைகள் நடுங்கி, அவன் தலையை இறுக்கிப் பிடிக்கின்றன.

சிறிது நேரம் கழித்து வீரன் மேலே வந்து, அவளது முகத்தைப் பார்த்து,
“உள்ளே விடவா, ராணி?” என்று கேட்கிறான்.

அவந்திகா மூச்சு வாங்கியபடி,
“சரி…” என்று சொல்கிறாள்.

வீரன் தன் கருப்பு ஆண் உறுப்பை அவளது வெள்ளை புண்டையில் மெதுவாக நுழைக்கிறான்.
“ஆ… ஆ… ஆ…”

முழுமையாக உள்ளே சென்றதும் இரு உடல்களும் ஒன்றாகப் பின்னிப் பிணைகின்றன.
கருப்பு – வெள்ளை.
கருப்பு – வெள்ளை.

வீரன் அசைக்கத் தொடங்குகிறான். மெதுவாக… பிறகு வேகமாக…
“ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்…”

அவந்திகாவின் கைகள் அவன் முதுகைக் கீறுகின்றன. அவள் கால்கள் அவன் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்குகின்றன.
குகை முழுவதும் அவர்களின் உணர்ச்சி ஒலிக்கிறது.

இறுதியில் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் உச்சத்தை அடைகிறார்கள்.
வீரன் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, அவளை இறுக்கி அணைத்துக்கொள்கிறான்.

சிறிது நேரம் இருவரும் மெத்தையில் படுத்திருக்கிறார்கள்.
கருப்பு உடலும் வெள்ளை உடலும் இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன.

வீரன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு,
“இரு நாள் காத்திருந்ததற்கு இது போதுமானதா?” என்று கேட்க,
அவந்திகா அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்து, மெல்லிய குரலில்,
“…இன்னும் கொஞ்சம்…” என்று முனகுகிறாள்.