[iravoviyan]

02
டோர் நம்பர்-02
கீதா-அருண்

---

சென்னையின் மால நேரத்துச் சூரியன் புதிதாக கட்டப்படும் அந்த பிளாக்கின் சுவரோரத்தில் தனது கடைசி வெளிச்சத்தைப் பரப்பிக்கொண்டிருந்தது.

அருணுக்கு வயது முப்பத்து மூன்று; கீதாவுக்கு வயது இருபத்தி ஏழு. மாமா மகள். காதல் திருமணம். பார்ப்பதற்கு மிகவும் அமைதியான, சாந்தமான ஒரு குடும்பம்.

அருண் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் ஐடி இன்ஜினியராக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்; கீதா ஒரு தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியையாகப் பணிபுரிந்து வருகிறாள்.

வெளியில் இருந்து பார்த்தால், எந்தவிதக் கோளாறும் இல்லாத ஒரு சாதாரண, அன்பான நடுத்தரக் குடும்பத் தோற்றம் அவர்களிடம் இருந்தது.

ஆனால், அந்த அமைதியான வெளித்தோற்றத்திற்குப் பின்னால், அந்த வீட்டின் காற்றுக்குள் ஒருவித பாரமான சோகம் ஊடுருவியிருந்தது.

அவர்களின் வாழ்க்கைப் பயணம் சாதாரணமான ஜோடிகளைப் போல எளிதானதாக இல்லை. கடந்த சில ஆண்டுகளாக அவர்களின் உலகமே தலைகீழாக மாறிப்போயிருந்தது.

அருணின் உடலில் கடந்த சில மாதங்களாகத் தீவிரமான மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து வந்தன. ஆரம்பத்தில் சாதாரண சோர்வு என்று அவர்கள் உதாசினப்படுத்திய அந்த வலி, நாளுக்கு நாள் அவனது பலத்தை உறிஞ்சி எடுத்தது.

மருத்துவமனைகளுக்கு அவர்கள் அலைந்த அலைச்சலும், மருத்துவர்களின் இறுக்கமான முகங்களும் அவர்களின் எதிர்காலத்தின் மீதான அத்தனை நம்பிக்கைகளையும் அடித்துச் சென்றிருந்தன.

அருணின் ஆயுள் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும் என்பதை மருத்துவர்கள் ஒரு இறுக்கமான எல்லைக்குள் முடக்கியிருந்தனர். அந்த இரகசியம் அவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும் நிஜம்;

அதை வெளியே யாரிடமும் சொல்ல முடியாமல், அந்த மரணத்தின் நிழல் தங்கள் மீது கவிழ்ந்துவிட்டதை நினைத்து கீதா ஒவ்வொரு நாளும் உள்ளுக்குள்ளேயே செத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

கீதா எவ்வளவோ சொல்லியும் கேட்காமல், passive income (செயலற்ற வருமானம்) வேண்டும் என சில அபார்ட்மெண்ட்களை வாங்கினான். கிடைக்கும் இன்சூரன்ஸ் பணத்தை வைத்து கடனை அடைத்துவிடு என அருண் சொல்லும் நேரங்களில் கீதாவின் இதயமே வெடிக்கும்.

புதிதாக சகல வசதிகளுடன் கட்டப்படும் அந்த அபார்ட்மெண்ட் கீதாவின் ஸ்கூல் அருகில் இருப்பதால், குழந்தைகளுக்கும் கீதாவுக்கிம் அது வசதியாக என்று பேசி அவளை சம்மதிக்க வைத்து அந்த அபார்ட்மெண்ட்டை இன்று புக் செய்தான்.

அவர்கள் தற்போது குடியிருக்கும் வீட்டுக்கு வந்த அருண் சோபாவில் சோர்வாக அமர்ந்தான். அவனது முகம் வெளிறிப் போய், கண்கள் உள்ளே சற்றுச் சென்றுவிட்டிருந்தன.

குழந்தைகள் விளையாட கூப்பிட்டார்கள். முயற்சி செய்தான். அவனால் நீண்ட நேரம் நிற்கக்கூட முடியவில்லை. அவனது மூச்சு சற்று கனமாக இருந்தது.

கீதா வேகமாகச் சென்று அவனுக்கு அருகில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தாள். தன் கைகளால் அவனது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, கவலை தோய்ந்த குரலில் கேட்டாள், "அருண்... ரொம்பக் களைப்பா இருக்கா?

அருண் சிரித்தான். அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அருண் மெலிதாகப் புன்னகைக்க முயன்றான். அந்தப் புன்னகையில் வலிகள் பல மறைந்திருந்தது.

அவன் தன் கைகளால் கீதாவின் கன்னத்தைத் தொட்டுத் தடவிக் கொடுத்துவிட்டு, "கீதா... என் வாழ்க்கையோட கடைசி நாட்களில், அந்த அமைதியான இடத்துல நாம நிம்மதியா இருக்கணும்னு நினைகிறேன்!" என்றான்.

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் கீதாவின் தொண்டை அடைத்தது. கண்களில் நீர் திரண்டது. அதை வெளியே காட்டாமல் இருக்க அவளது உதடுகள் நடுங்கின. அவனை ஷோபாவில் தள்ளி தன் முகத்தை அவனது மார்பில் சாய்த்துக்கொண்டு அமைதியாக அழுதாள்.

அருண் அவளது தலைமுடியைத் தன் மெல்லிய விரல்களால் கோதிவிட்டான். அவனது கரங்களில் இருந்த அந்த விறைப்பும் பலவீனமும் கீதாவின் முதுகில் அழுத்தமாகப் பதிந்தது.

"அழாதே கீதா... கடவுள் நமக்குக் கொடுத்த இந்தச் சிறிய நாட்களையாவது நாம சந்தோஷமா வாழணும். அந்த 'Block-D' வீடு புக் பண்ணினது நமக்கு ஒரு புதிய தொடக்கமா இருக்கணும்னு ஆசைதான்.

ஆனா, இது நம்ம பயணத்தின் கடைசித் தளம் என்பதுதான் நிஜம். உன்னை இந்த உலகத்துல தனியா விட்டுட்டுப் போகப் போறேன்ற நினைப்புதான் என்னை நாளுக்கு நாள் கொல்லுது," என்றான் அருண், அவனது குரல் உடைந்து நடுங்கியது.

கீதா உடனடியாக நிமிர்ந்து, தன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு அருணின் உதடுகளில் தன் விரலை வைத்துத் தடுத்தாள்.

"தயவுசெய்து அப்படிப் பேசாதீங்க அருண். நீங்க என்னை விட்டு எங்குேயும் போக முடியாது. உங்களோடு வாழுற ஒவ்வொரு நொடியும் எனக்கு வரம். அந்த வீட்டுல நாம சேர்ந்து வாழ்வோம். அது நமக்கு ஒரு புதிய தொடக்கத்தையும் நிம்மதியைக் கொடுக்கும்னு நம்புவோம்," என்று கூறினாள்.

ஆனால், அவர்களுக்குள்ளும் அந்த உடலின் தாகமும், ஏக்கமும் முற்றிலும் அணைந்துபோய்விடவில்லை. மாறாக, மரணத்தின் நிழல் அருகில் நெருங்க நெருங்க, வாழ்க்கையின் மீதும் ஒருவரையொருவர் பற்றிக்கொள்ளும் அந்தத் தருணங்களின் மீதும் உள்ள பசி இன்னும் பல மடங்காகத் தீவிரமடைந்திருந்தது.

அருணுக்குத் தன் உடல் நாளுக்கு நாள் தளர்ந்து செல்வது நன்றாகவே புரிந்தது;

இன்னும் சில காலத்திற்குப் பிறகு தன் மனைவியைத் தொடக்கூட முடியாது என்ற பயம் அவனுக்கு இருந்தது.

கீதாவுக்கும் தன் கணவனின் அந்த நிலைமையை எண்ணி ஒருவித குற்ற உணர்ச்சியும் தீராத ஏக்கமும் ஒருசேர வாட்டியது.

அவர்கள் இருவரும் அந்த வீட்டின் அமைதியான படுக்கையறையில் நுழைந்தனர். வெளிச்சம் மங்கலாக இருந்தது. அருண் மெல்லக் கட்டிலில் படுத்தான். கீதா அவனது அருகில் சென்று, அவனது சட்டைப் பட்டைகளைக் கழட்டிவிட்டு, அவனது மேனியைத் தன் கைகளால் மென்மையாகத் தடவிக் கொடுத்தாள்.

அந்தத் தொடுதலில் காதலைத் தாண்டிய ஒரு பெரிய தவிப்பு இருந்தது. அருண் தன் பலவீனத்தையும் மீறி கீதாவைத் தன் கைகளுக்குள் இழுத்து அணைத்துக்கொண்டான்.

அவர்களின் மூச்சுக்காற்று ஒன்றுக்கொன்று கலந்தது. அந்த முத்தத்தில் அவசரமில்லை, ஆனால் எதிர்காலம் பற்றிய பயமும், நிகழ்காலத்தின் மீது கொண்ட தீவிரமான பசியும் இருந்தது.

குழந்தைகள் அறைக்குள் ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருக்க, கணவனும் மனைவியும் அவர்களது படுக்கையறையிலிருந்து மெல்ல எழுந்து ஹால் நோக்கி நகர்ந்தனர். பெட்ரூம் கதவை வெளிப்புறமாக தாளிட்டனர்.

ஹாலில் விளக்கு எரிந்தது. அருண் லுங்கி மற்றும் டி-ஷர்ட்டில் சோபாவில் அமர்ந்தான். லுங்கியின் கீழ் அவனது சுண்ணி ஏற்கனவே விறைத்து இறுக்கமாக இருந்தது. கீதாவின் நைட்டி அவளது முலைகளை இறுக்கமாக அணைத்தபடி இருந்தது. முலைகள் நைட்டியின் உள்ளே கும்மென்று உருண்டையாகத் தெரிந்தன.

அவன் கையை நீட்டினான். கீதா வந்து அவன் மடியில் ஏறி அமர்ந்தாள். சில முத்தங்கள் பரிமாறிய பிறகு, அருண் மெல்ல நைட்டியை மேலே தூக்கினாள். அவளது புண்டை வெளியே தெரிந்தது. ஈரமாக, தயார் நிலையில் இருந்தது.

அருண் லுங்கியை ஒருபக்கம் தள்ளினான். அவனது சுண்ணி நிமிர்ந்து நின்றது. கீதா அதைக் கையால் பிடித்து, தன் புண்டையின் வாயில் வைத்து மெல்ல அமர்ந்தாள். சுண்ணி அவளது புண்டைக்குள் நழுவிச் சென்றது. முழுவதும் உள்ளே போகும்போது இருவரும் சத்தமாக மூச்சை விட்டனர்.



“ஆஹ்…” என கீதா முனகலாக சொன்னாள்.

அருண் அவளது இடுப்பைப் பிடித்து, கீழிருந்து மேலே உந்தினான்.

கீதா மெல்ல எழுந்து இறங்கத் தொடங்கினாள். ஒவ்வொரு முறையும் சுண்ணி அவளது புண்டைக்குள் முழுவதும் புதைந்தது. நைட்டி மேலே ஏறியபடி இருந்தது. அவளது முலைகள் அவனது முகத்திற்கு முன்னால் ஆடின. அருண் நைட்டியை மேலே தூக்கி கழட்டி, ஒரு முலையை வாயில் போட்டுச் சுவைத்தான். நாக்கால் நுனியைச் சுழற்றி, பற்களால் லேசாகக் கடித்தான். கீதாவின் புண்டை இன்னும் இறுக்கமாக மாறியது போலிருந்தது.



அவள் வேகத்தை அதிகரித்தாள். இடுப்பை முன்னும் பின்னும் அசைத்து , சுண்ணியை புண்டைக்குள் ஆழமாகத் தேய்த்தாள். சத்தம் கேட்டது—புண்டையின் ஈரம் கலந்த, சத்தமான சப்தம். சுண்ணி உள்ளே போகும்போதும் வெளியே வரும்போதும் புண்டையின் ஈரம் அவன் தொடையில் வழிந்தது.

“போதுமா" என கீதா முனகினாள்.

" ககன்டினியூ பண்ணு" என்றான் அருண்.

அருண் இரு கைகளாலும் அவளது இடுப்பை இறுக்கி, கீழிருந்து வேகமாக உந்தினான். ஒவ்வொரு உந்துதலிலும் சுண்ணி புண்டையின் ஆழத்தைத் தொட்டது. அவளது முலைகள் அவனது முகத்தில் அடித்துக்கொண்டன. அவன் மறு முலையையும் வாயில் போட்டுச் சுவைத்தான். நாக்கால் சுழற்றி, உறிஞ்சினான்.

அருணின் உடல்நிலையை கருத்தில் கொண்டு நிறைய பிரேக் எடு‌த்தா‌ள் கீதா.

மனதளவில் சந்தோஷமாக இருந்த அருண் அவளை தொடரச் சொல்ல, நீண்ட நேரம் இன்றைய உடலுறவு தொடர்ந்தது.

கீதா சில நேரம் நின்று, சுண்ணியை உள்ளே வைத்தபடி இடுப்பை வட்டமாகச் சுழற்றினாள். சுண்ணி அவளது புண்டைச் சுவர்களைத் தேய்த்து, விரித்தது. அருண் அவளது முலைகளை இரு கைகளாலும் பிசைந்தான். நுனிகளை விரல்களால் கிள்ளினான். கீதாவின் புண்டை இன்னும் அதிகமாக நனைந்தது. ஈரம் அவனது தொடைகளில் வழிந்தது.

உச்சம் நெருங்கிய "ஆஹ் கீதா…” என பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு முனகினான்.

கீதா வேகத்தை இன்னும் அதிகரித்தாள். எழுந்து இறங்கும்போது அவளது முலைகள் இன்னும் வேகமாக ஆடின. ஒவ்வொரு அடியிலும் சத்தம் அதிகரித்தது.

பத்து நிமிடங்களுக்கு மேலாக அவர்கள் ஒரே ரிதத்தில் ஏறி இறங்கி அடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“வருது” என அருண் மூச்சு திணறச் சொன்னான்.

“ஹம்” என கீதா முனகினாள்.

அவள் இறுக்கமாக அமர்ந்து, சுண்ணியை உள்ளே அழுத்தினாள். அருணின் உடல் இறுகியது. சுண்ணி துடித்து, சூடான விந்து அவளது புண்டைக்குள் பாய்ந்தது.

ஒவ்வொரு துடிப்பிலும் மேலும் விந்து வெளியேறியது. அந்த உணர்வு கீதாவையும் உச்சத்திற்கு இழுத்துச் சென்றது. அவளது புண்டை சுண்ணியை இறுக்கிச் சுருங்கி, நடுக்கத்துடன் வெள்ளம் பெற்றது. அவள் வாயை மூடிக்கொண்டு முனகினாள். முலைகள் நடுங்கின.

நீண்ட நேரம் அவர்கள் அப்படியே பிணைந்திருந்தனர். சுண்ணி இன்னும் புண்டைக்குள் இருந்தது. விந்து மெல்ல வெளியே வழிந்தது. அருண் அவளது முலைகளை மெதுவாக வருடினான். கீதா அவனது மார்பில் சாய்ந்து, மூச்சைச் சரிசெய்துகொண்டிருந்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் மெல்ல எழுந்தாள். சுண்ணி அவளது புண்டையிலிருந்து வெளியேறியது. விந்து அவளது தொடை வழியாக வழிந்தது. அவனருகே சாய்ந்தாள். அருண் லுங்கியை சரிசெய்து, அவளைத் தன் கைகளுக்குள் இழுத்தான்.

அவர்களின் உடல்கள் மட்டும் சூடாக, ஈரமாக, நிறைவாக இருந்தன.

"உனக்கு வந்துச்சா" என்றான் அருண்.

கீதா புன்னகை செய்தாள்.

நாக்கு போடவா?

வேண்டாம் என சொல்லாமல் உதட்டில் முத்தமிட்டாள். கணவனின் உடல் ஒத்துழைக்க வாய்பில்லை என்று தெரிந்த பிறகு கணவனை கண்ணும் கருத்துமாக பார்ப்பவள், முன்பு செய்வது போல, தன் மேல் கவிழ்ந்து நார்மலாக செக்ஸ் செய்ய முடியாத அளவுக்கு இருக்கும் அருணுக்கு எப்படி கஷ்டத்தை கொடுப்பாள்.

மீண்டும் ஒரு முத்தம் உதட்டில் கொடுத்து அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்தாள்.