[jakash]

குழியிலிருந்து மேலே வந்ததும், தோட்டத்தின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் இருவரும் நின்றிருக்கிறார்கள். அவந்திகாவின் உடைகள் சற்று அழுக்காக, அவளது முடி சிதறியிருக்கிறது. அவள் போக முயல்கிறாள்.

வீரன் அவளது கையை மெதுவாகப் பிடித்து நிறுத்துகிறான்.
“சரி ராணி… அப்படி என்றால் கடைசியாக உங்களை ஒரு நாள் முழுக்க அனுபவிக்க வேண்டும். அதன் பின்னர் உங்கள் கண்ணிலே படமாட்டேன்,” என்று அமைதியாகச் சொல்கிறான்.

அவந்திகா உடனே தலையை அசைத்து,
“முடியாது… முடியாது வீரா…” என்று சொல்கிறாள். அவளது குரலில் பயமும் ஏக்கமும் கலந்திருக்கிறது.

வீரன் அவளை விடவில்லை. அவன் மெல்ல அவளருகே நெருங்கி, அவளது ஆடையின் கீழ் அவளது புண்டப் பகுதியை மென்மையாகத் தடவுகிறான். அவன் விரல்கள் அங்கே சுற்றி வரும்போது அவந்திகாவின் உடல் சிறிது நடுங்குகிறது.

“இங்கே… உங்கள் விருப்பம் இருந்தால் மட்டுமே என் விந்துவை விடுவேன். இல்லை என்றால் சரியாக எடுத்துவிடுவேன். தயவுசெய்து வாருங்கள், ராணி…” என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கேட்கிறான். அதே நேரம் அவளது உதடுகளில் முத்தமிடுகிறான்.

அவந்திகா அவன் முத்தத்தில் மூழ்கி, தன்னை மீறி,
“…சரி… நாளை வருகிறேன்,” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்கிறாள்.

வீரன் உடனே அவளை இழுத்து, நீண்ட, ஆழமான முத்தம் இடுகிறான். அவன் கருப்பு உதடுகள் அவளது உதடுகளைக் கவ்வி, அவளை இறுக்கி அணைத்துக்கொள்கிறான். அவந்திகாவும் அவனைப் பிடித்துக்கொள்கிறாள்.

முத்தம் முடிந்ததும் வீரன் அவளை விடுவிடுகிறான்.
“நாளை காட்டுக்கு வாருங்கள்… நான் காத்திருக்கிறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு, மரங்களுக்குள் மறைந்துவிடுகிறான்.

அவந்திகா நின்றபடி அவன் போன திசையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளது உதடுகளில் இன்னும் அவன் முத்தத்தின் வெப்பம் இருக்கிறது. அவள் மெல்ல பெருமூச்சு விட்டு, அரண்மனைக்குள் செல்கிறாள்.