[krishkarthick]

Chapter 12:The Knot of Destiny(விதியின் முடிச்சு)


லட்சுமி ரவியோட wife-ஆ நடிக்க சம்மதிச்ச விஷயம் ராகுலோட மனசுல இருந்து போகவே இல்ல.

அந்த கோபம் ஒரு பக்கம் இருக்க, இன்னொரு பக்கம் அம்மா அவனுக்காக இவ்வளவு தூரம் போறது அவனுக்கு இன்னும் புரியவே இல்ல.அவன் மேல இவங்களுக்கு அப்படி என்ன பாசம்?’

இனிமே அமைதியா இருந்தா சரிப்படாது என்று நினைச்சு,

ராகுல்: அம்மா... அம்மா...

சமையல் வேலையிலிருந்த லட்சுமி திரும்பிப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: என்னப்பா?

ராகுல்: உன்கிட்ட ஒண்ணு கேக்கணும்.

லட்சுமி: hmm கேளு.

ராகுல்: கவுதம் மேல உனக்கு என்னம்மா அப்படி ஒரு பாசம்?

லட்சுமி அவனைப் பார்த்தாள்.

ராகுல்: அவன் அப்பா கேட்டதும் நீ உடனே ஓகே சொல்லிட்ட. அவங்க wife-ஆ நடிக்கிறதுக்கு கூட சம்மதிச்சிட்ட. இது வெளியே தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்னு கொஞ்சமாவது யோசிச்சியா?

லட்சுமி: கவுதமுக்கு ஏதாவது ஆபத்து வந்துடக்கூடாதுன்னுதான் அவங்க கேட்டதும் நான் சம்மதிச்சேன் டா. இப்போ கல்யாணம் முடியுற வரைக்கும் மட்டும் நான் ரவி சாரோட wife மாதிரி நடிக்கணும். கல்யாணம் முடிஞ்சதும் பொண்ணு வீட்டுக்காரங்ககிட்ட நாம உண்மையை சொல்லிடலாம். அப்போ இதனால எந்தப் பிரச்சினையும் வராது..

ராகுல்: அதுக்குள்ள அவங்க உன்னை தப்பா நினைச்சுட்டா?

லட்சுமி: கல்யாணம் முடியுற வரைக்கும் யாருக்கும் தெரியாது டா.

ராகுல்: நம்ம ஊர்ல தெரிஞ்சா?

லட்சுமி: ஊருக்கெல்லாம் தெரிய வராது. கல்யாணமே பொண்ணு ஊர்லதான் நடக்குது. அதுக்கப்புறம் ரவி சார் அவங்ககிட்ட பேசிக்கிறேன்னு சொல்லிருக்காரு.

ராகுல் இன்னும் விடவில்லை.

ராகுல்: இருந்தாலும்...

லட்சுமி: என்ன இருந்தாலும் கவுதம் சின்ன பையன் டா. அவங்க வீட்டுல பெண்களும் இல்ல. அதனாலதான் பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க பயப்படுறாங்க. அவனுக்காக இதை பண்ணித்தான் ஆகணும்.

ராகுல்: அதெல்லாம் வேண்டாம். நீ இனிமே அவருக்கு wife-ஆ நடிக்க வேண்டாம். நான் அவர்கிட்ட பேசிக்கிறேன்.

லட்சுமி உடனே அவனை நிறுத்தினாள்.

லட்சுமி: வேண்டாம் ராகுல்.

ராகுல்: ஏன்?

லட்சுமி: நான் தான் உன்கிட்ட சொன்னேன்னு அவருக்கு தெரிஞ்சிடும். அப்புறம் அவர் என்னை தப்பா நினைப்பாரு.

ராகுல்: அவர் தப்பா நினைச்சா உனக்கென்னம்மா?

லட்சுமி: ராகுல்...

ராகுல்: அவங்க சகவாசமே வேண்டாம். நல்லா யோசிச்சுட்டேன்.

சில நொடிகள் அமைதி.

ராகுல் திடீர்னு வேறொரு விஷயத்தை நினைச்சு கேட்டான்.

ராகுல்: சரி... பொண்ணு வீட்டுல இதைப் பற்றி விசாரிக்காமயா இருப்பாங்க? உங்க ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணமே ஆகலன்னு அவங்களுக்கு தெரியுமே.

லட்சுமி: அதையும் ரவி சார் பார்த்துக்கிட்டாரு.

ராகுல்: எப்படி?

லட்சுமி: பொண்ணு வீட்டுல இருக்குற ஒருத்தர் ரவி சாருக்கு தெரிஞ்சவங்கதான். அவர் மூலமாதான் விசாரிப்பாங்க. ரவி சார் என்ன சொல்றாரோ அதுதான் அவங்களுக்கு தெரியும். ஆயிரம் பொய் சொல்லி ஒரு கல்யாணம் பண்ணிடலாம்னு சொல்வாங்க இல்ல.

ராகுல் முகத்தை சுளித்தான்.

ராகுல்: இல்லம்மா... எனக்கு ஏதோ தப்பா தோணுது.

லட்சுமி அவன் பக்கத்துல வந்து நின்றாள்.

லட்சுமி: ராகுல்... இந்த தடவை மட்டும் அம்மா சொல்றத கேளு.

ராகுல் அமைதியா இருந்தான்.

லட்சுமி: என்ன இருந்தாலும் அவன் உன் friend. அவன் உயிருக்கு ஏதாவது ஆச்சுன்னா... அத உன்னால தாங்க முடியுமா?

ராகுலோட முகம் இறுகியது.

‘அந்த நாய் செத்தாக்கூட பரவாயில்லைன்னு தோணுது... friend அம்மாவையே கரெக்ட் பண்ணலாம்னு பாக்குற நாய் அது...’

அந்த எண்ணம் வந்தவுடனே அவனுக்கே கோபம் வந்தது.

‘ச்ச... எனக்கு ஏன் இப்படி தோணுது? என்ன இருந்தாலும் friend-ஆ போயிட்டானே... அவனுக்கு ஏதாவது ஆகி செத்துட்டான்னா அந்த பாவம் எனக்கு வேண்டாம்.’

நீண்ட மூச்சை விட்டவன்,

ராகுல்: சரிம்மா... உனக்காக.

லட்சுமியின் முகத்தில் கொஞ்சம் நிம்மதி தெரிந்தது.

ராகுல்: ஆனா ஒரு condition. கல்யாணம் முடிஞ்சதும் பொண்ணு வீட்டுக்கிட்ட உண்மையை சொல்லணும். இல்லனா நானே சொல்லிடுவேன்.

லட்சுமி: சரிடா. கல்யாணம் முடிஞ்சதும் மருவீடு வருவாங்க இல்ல... அப்போ சொல்லிடலாம்.

ராகுல்: ஆனா நான் கவுதம்கிட்டயும் அவனோட அப்பாகிட்டயும் இதைப் பற்றி பேசத்தான் போறேன்.

லட்சுமி: வேணாம் டா... சொன்னா கேளு.

ராகுல்: இல்லம்மா. அவங்க ரொம்ப பணக்காரங்க. அவங்கள நம்பவே முடியாது. உன்னை மாட்டிவிட்டு அப்படியே போயிடுவாங்க.

அவன் குரல் இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமா மாறியது.

ராகுல்: எனக்கும் இந்த விஷயம் தெரியும் என்று அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சாதான் கொஞ்சமாவது பயந்து இருப்பாங்க.

லட்சுமி: சரி டா... என்னமோ பண்ணு.

ராகுல்: ஹ்ம்ம்...

அவன் பார்வை திடீர்னு லட்சுமியோட கழுத்துல நின்றது.

தாலி.

அதைப் பார்த்துக்கிட்டே,

ராகுல்: அம்மா...

லட்சுமி: என்ன?

ராகுல்: இந்த தாலி உங்களுக்கு நல்லா இருக்கு. நீங்க ஏன் இவ்வளவு நாளா தாலி போடல?

லட்சுமி முகம் கொஞ்சம் மாறியது.

லட்சுமி: உங்க அப்பா மேல இருந்த கோபம்தான். அத விடு.

பிறகு தாலியை தொட்டுப் பார்த்துக்கொண்டே,

லட்சுமி: உண்மையிலேயே நல்லா இருக்கா டா?

ராகுல்: நல்லாதான் இருக்கு.

லட்சுமி: வேணும்னா இனிமே உனக்காக போட்டுக்கிறேன். ஓகேவா?

ராகுல் அவளைப் பார்த்தான்.

‘எனக்காகவா...’

அவன் மனசுக்குள்ள இன்னொரு எண்ணம் மெதுவா எழுந்தது.

‘நானே உன்னை கட்டிக்கிறேன்மா... என் அப்பன் சரியான waste. இப்படி ஒரு பொண்டாட்டியை விட்டுட்டு ஓடிட்டான். அதுவும் நல்லதுதான்... அம்மா எனக்கு முழுசா கிடைப்பா.’

வெளியே மட்டும் எதுவும் தெரியாத மாதிரி,

ராகுல்: இந்த தாலி வேண்டாம்மா.

லட்சுமி: ஏன்?

ராகுல்: புதுசா ஒரு தாலி வாங்கலாம்.

லட்சுமி சிரித்தாள்.

லட்சுமி: சரிடா... வாங்கலாம்.

ராகுலும் சின்னதா சிரித்தான்.

ஆனா அவன் மனசுக்குள்ள இருந்த எண்ணங்கள் மட்டும்... அந்த சிரிப்புக்கு பின்னாடி இன்னும் ஆழமா போய்க்கிட்டிருந்தது.





ரவி வீடு...

வீட்டில் தனியாக உட்கார்ந்திருந்த ரவி, கொஞ்ச நேரமாக எதையோ யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய நினைவு முழுக்க லட்சுமியைப் பற்றித்தான் இருந்தது.

‘லட்சுமியை ரெண்டாவது wife-ஆ நடிக்கச் சொல்லி இருக்கோம்... ஆனா நாம ஏன் அவங்களை உண்மையாவே கல்யாணம் பண்ணிக்க கேக்கக்கூடாது?’

லட்சுமியின் முகம் அவருடைய நினைவில் வந்தது.

‘நல்ல அழகா இருக்காங்க... நல்ல குணம். கவுதமுக்கும் அவங்களை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. எப்போ பார்த்தாலும் அம்மா... அம்மான்னு சொல்லிட்டே இருக்கான்.’

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தவர், அடுத்த விஷயத்தை யோசித்தார்.

‘ஆனா இதை லட்சுமிகிட்ட கேட்டா அவங்க சம்மதிப்பாங்களா? அதுதான் தெரியல.’

அதோடு இன்னொரு பிரச்சினையும் அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

‘பொண்ணு வீட்டுக்காரங்ககிட்ட கல்யாணத்துக்குப் பிறகு உண்மையை சொல்லும்போது, இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா பிரச்சினை ஆகிடும். முதல்ல கவுதமோட கல்யாணம் முடியட்டும். அதுக்கப்புறம் லட்சுமிகிட்ட இதைப் பற்றி பேசி, அவங்களை convince பண்ணி கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்.’

ஆனால் உடனே ராகுலின் முகம் அவருடைய நினைவில் வந்தது.

‘கூடவே அவளோட பையன் ராகுல் இருக்கானே... அவன் இதுக்கு ஒருபோதும் சம்மதிக்க மாட்டான். அவனுக்குத் தெரியாமதான் இந்த கல்யாணத்தைப் பண்ணணும். இதை எப்படி பண்ணலாம்...?’

ரவி யோசனையில் இருந்த நேரத்தில், போன் அடித்தது.

ரிங்... ரிங்...

அதே நேரத்தில் கவுதம் போனை எடுத்தான்.

கவுதம்: சொல்லுடா ராகுல்.

மறுபக்கம் ராகுல் பேச ஆரம்பித்தான்.

ராகுல்: டேய்... எனக்கு எல்லா விஷயமும் தெரிஞ்சிருச்சு.

கவுதம் அதிர்ச்சியடைந்தான்.

கவுதம்: டேய்... அது வந்து...

ராகுல்: என்ன இருந்தாலும் நீ என் friend-ஆ போயிட்ட. உன் உயிருக்கு ஆபத்துன்னு ஏதோ சொல்றாங்க. உன் marriage-க்காக நான் இப்போ ஓகே சொல்றேன். ஆனா கல்யாணம் முடிஞ்சதும் பொண்ணு வீட்டுக்காரங்ககிட்ட உண்மையை சொல்லிடணும். இல்லனா நானே சொல்லிடுவேன்.

கவுதம் கொஞ்சம் அமைதியாக இருந்தான்.

கவுதம்: ஹ்ம்ம்... சரிடா. Thanks da.

சில நொடிகள் கழித்து,

கவுதம்: அப்புறம் மச்சி... marriage-க்கு நீயும் வந்துரு.

ராகுல்: ஹ்ம்ம்... வரேன்.

அதோடு call முடிந்தது.

கவுதம் உடனே ரவியைப் பார்த்தான்.

கவுதம்: அப்பா...

ரவி அவனைப் பார்த்தார்.

ரவி: என்ன?

கவுதம்: ராகுலுக்கு விஷயம் தெரிஞ்சிருச்சு.

அவன் நடந்ததை முழுசாக ரவியிடம் சொன்னான்.

ரவி அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

ரவி: ஹ்ம்ம்... சரி. விடு. பார்த்துக்கலாம். இப்போதைக்கு உன் marriage தான் முக்கியம். அவனே நடிக்க ஓகே சொல்லிட்டானே... so, no issues.

கவுதம் அமைதியாக இருந்தான்.

ரவி: அவன் பிரச்சினை பண்ணுவான்னு நினைச்சேன். பரவாயில்ல... உன் friend-க்கு உன் மேல அக்கறை இருக்கு போல.

சிறிது யோசித்துவிட்டு,

ரவி: நான் அவனைக் கூப்பிட்டு பேசிக்கிறேன்.

---

கொஞ்ச நேரம் கழித்து...

ரவி, ராகுலை ஒரு café-க்கு வரச் சொல்லியிருந்தார்.

இருவரும் எதிரெதிரே உட்கார்ந்திருந்தனர்.

ரவி முதலில் பேச ஆரம்பித்தார்.

ரவி: ராகுல்... sorry pa. எனக்கு வேற வழி தெரியல. அதனாலதான் இப்படி பண்ணிட்டேன்.

ராகுல் அமைதியாக அவரைப் பார்த்தான்.

ராகுல்: புரியுது uncle. ஆனா என்ன இருந்தாலும் நீங்க பண்ணினது ரொம்ப தப்பு. நீங்க உங்களைப் பற்றி மட்டும் யோசிச்சீங்க. எங்களைப் பற்றி யோசிச்சீங்களா?

ரவி அமைதியாக இருந்தார்.

ராகுல்: எங்க அம்மாவை இப்படி உங்க wife-ஆ நடிக்க வச்சிருக்கீங்க. இந்த விஷயம் வெளியே தெரிஞ்சா இந்த ஊரு எங்க அம்மாவைப் பற்றி என்னெல்லாம் பேசும்னு யோசிச்சீங்களா?

ரவி பெருமூச்சு விட்டார்.

ரவி: புரியுது pa... ஆனா எனக்கு வேற வழி தெரியல. எங்களுக்கு உதவி பண்ண வேற யாருமே இல்ல.

ராகுல்: கவுதமோட உயிர் விஷயம்னு சொல்றீங்க. அதனாலதான்... அம்மாவும் என்கிட்ட கெஞ்சி கேட்டாங்க. அதுக்காகத்தான் நான் சம்மதிச்சேன்.

ராகுல் கொஞ்சம் முன் சாய்ந்து பேசினான்.

ராகுல்: ஆனா இதனால எனக்கும் எங்க அம்மாவுக்கும் எந்தப் பிரச்சினையும் வரக்கூடாது. அதுக்கு நீங்க எனக்கு assurance கொடுக்கணும்.

ரவி உடனே சொன்னார்.

ரவி: கண்டிப்பா pa. நான் பார்த்துக்கறேன்.

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு,

ரவி: இந்த help-ஐ நான் மறக்கவே மாட்டேன். கவுதமுக்காக நீ இதை accept பண்ணினதே பெரிய விஷயம். Actually, உங்க அம்மாவுக்கு cash கூட கொடுக்கலாம்னு சொன்னேன். ஆனா அவங்க கோச்சிக்கிட்டாங்க.

ராகுல் உடனே மறுத்தான்.

ராகுல்: Uncle... இது help-தான். இதுக்கு எதுக்கு காசெல்லாம்?

ரவி அவனை சில நொடிகள் அமைதியாகப் பார்த்தார்.

அவருடைய மனசுக்குள் வேறொரு எண்ணம் ஓடியது.

‘பரவாயில்ல... ராகுல் நல்லவனாதான் இருக்கான். கவுதம் சொன்ன மாதிரி இவன் இல்ல. Friend-க்காக இவ்வளவு பெரிய விஷயத்துக்கு help பண்றான். இவன் அம்மா மேல இன்னொருத்தன் பாசமா இருக்குறதைப் பார்த்து வர்ற jealousy-யா இருக்கலாம். அது எல்லாருக்கும் இருக்குறதுதானே... நாமதான் கவுதம் பேச்சைக் கேட்டு இவனை தப்பா நினைச்சிட்டோம்.’

ரவி மீண்டும் ராகுலைப் பார்த்தார்.

ரவி: சரி pa... இன்னும் two days-ல marriage. நீயும் எங்களுக்கு help பண்ணணும். Marriage-க்கு வந்துரு.

ராகுல் உடனே தலையசைத்தான்.

ராகுல்: கவுதம் ஏற்கனவே invite பண்ணிட்டான்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தவன்,

ராகுல்: ஆனா எனக்கு வரப் பிடிக்கல uncle.

ரவி புரியாமல் பார்த்தார்.

ராகுல்: நீங்க ரெண்டு பேரும் husband-wife-ஆ நடிக்கிறதையே என்னால பார்க்க முடியல. அந்தக் கன்றாவியெல்லாம் நான் நேர்ல பார்க்கணுமா? என்னால முடியாது.

ரவி: என்ன pa... இப்படி சொல்ற?

ராகுல் முகத்தில் இருந்த தயக்கத்தை விட்டுவிட்டு நேராகப் பேசினான்.

ராகுல்: நான் மனசுல இருக்குறதை open-ஆ சொல்றேன் uncle. உங்க மேல கோபம்னு இல்ல. ஆனா என்னால அந்த situation-ஐ பார்க்க முடியாது.

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

ராகுல்: ஆனா marriage முடிஞ்சதும் கோவிலுக்கு வரேன். அம்மாவைக் கூட்டிட்டு போக.

ரவி அமைதியாக இருந்தார்.

ராகுல்: அதோட... இனிமே எங்க அம்மாவை disturb பண்ணாதீங்க.

ரவி மெதுவாகத் தலையசைத்தார்.

ரவி: புரியுது pa. உன்னை கட்டாயப்படுத்த நான் விரும்பல. உன் இஷ்டம்.

ராகுல் எழுந்து நின்றான்.

ரவி அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்.

அவனுடைய மனசுக்குள் மட்டும் இன்னொரு எண்ணம் ஓடியது.

‘இவன்கிட்ட லட்சுமியை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு கேட்டா... கண்டிப்பா சம்மதிக்க மாட்டான்.’

அந்த எண்ணத்தோடு ரவி அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தார்.




கல்யாணத்துக்கு இன்னும் ஒரு நாள் மட்டும் இருந்தது.

ரவி வீட்டில் காலையிலிருந்தே வேலைகள் பரபரப்பாக நடந்துகொண்டிருந்தது.

வீட்டுக்கு வரப்போகும் உறவினர்கள், கல்யாணத்துக்கு தேவையான பொருட்கள், சாப்பாட்டு ஏற்பாடுகள் என எல்லாத்தையும் லட்சுமி ஒவ்வொன்றாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு பக்கம் பூஜை சாமான்களை சரிபார்த்துக்கொண்டே, இன்னொரு பக்கம் கல்யாணத்துக்கு தேவையான பொருட்களை ரவி சொன்ன லிஸ்ட்டோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுடைய கவனம் முழுக்க கவுதமோட கல்யாணத்தில்தான் இருந்தது.

அந்த நேரத்தில் ரவி அவளை கொஞ்ச நேரமாக கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.

லட்சுமி ஒரு வேலையை முடித்துவிட்டு திரும்பியபோது,

ரவி: லட்சுமி...

லட்சுமி: சொல்லுங்க சார்.

ரவி சில நொடிகள் தயங்கினார்.

ரவி: உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் பேசணும்.

லட்சுமி அவர் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: என்ன விஷயம் சார்?

ரவி நேராக சொல்லிவிட்டார்.

ரவி: நான் உங்களைப் பற்றி கொஞ்ச நாளா ஒரு விஷயம் யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்... எனக்கு உங்களை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. நான் உங்களை கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசைப்படுறேன்.

லட்சுமி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

சில நொடிகள் அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

பிறகு முகம் இறுகியது.

லட்சுமி: என்ன சார் இது?

ரவி: நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன்.

லட்சுமி: இல்லை சார்... இது சரி வராது. இது தப்பு.

அவளுடைய குரலில் கோபம் தெளிவாக இருந்தது.

லட்சுமி: நீங்க இப்படிக் கேப்பீங்கன்னு நான் நினைக்கவே இல்ல. எதோ உங்களுக்கு help பண்ணணும்னு தான் wife-ஆ நடிக்க சம்மதிச்சேன். உங்க மனசுல இப்படி ஒரு எண்ணம் இருக்குன்னு முன்னாடியே தெரிஞ்சிருந்தா... அந்த நடிப்புக்குக்கூட நான் சம்மதிச்சிருக்க மாட்டேன்.

ரவி அமைதியாக அவளைப் பார்த்தார்.

ரவி: உடனே பதில் சொல்லணும்னு அவசியம் இல்ல லட்சுமி. கொஞ்சம் யோசிச்சு சொல்லுங்க.

லட்சுமிக்கு இன்னும் கோபம் வந்தது.

லட்சுமி: சார்... ஒரு தடவை சொன்னா புரியாதா? நீங்க பேசுறதே எனக்கு சங்கடமா இருக்கு.

சிறிது நேரம் நின்றுவிட்டு,

லட்சுமி: எனக்கு கல்யாணம் ஆகி ஒரு பையன் இருக்கான். அவன் இப்போ college போற வயசுல இருக்கான். நீங்க என்னவோ ரொம்ப சாதாரணமா கேக்குற மாதிரி கேக்குறீங்க.

ரவி மெதுவாகப் பேசினார்.

ரவி: உங்க husband இனிமே வரப்போறது இல்லையே... இத்தனை வருஷமா வராதவர் இனிமே வரப்போறாரா?

லட்சுமியின் முகம் இன்னும் இறுகியது.

லட்சுமி: அவர் வருவாரா வரமாட்டாரா என்பதுதான் இங்க பிரச்சினை இல்ல சார். என்னால முடியாதுன்னு சொல்றேன். அது புரியுதா?

ரவி: ஏன் முடியாது?

லட்சுமி பதில் சொல்லாமல் அவரைப் பார்த்தாள்.

ரவி: வாழ்க்கை முழுக்க தனிமையாவே இருக்கப் போறீங்களா? உங்களுக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கே... அதை ஏன் இப்படியே விட்டுடணும்?

லட்சுமி: எனக்கு என் பையன் இருக்கான் சார். அவன்தான் என் உலகம். அவனை வச்சு நான் சந்தோஷமா இருக்கேன். அதுவே எனக்கு போதும்.

ரவி அவளைப் பார்த்தபடியே மெதுவாகச் சொன்னார்.

ரவி: அது சரி... ஆனா உங்களுக்குன்னு ஒரு life இருக்கு லட்சுமி. தனிமைன்னா என்னன்னு நான் சொல்லி உங்களுக்கு புரிய வைக்க வேண்டிய அவசியமே இல்ல.

லட்சுமி உடனே தலையசைத்தாள்.

லட்சுமி: சார்... please. இதை இத்தோட விட்டுடுங்க.

ரவி மீண்டும் பேசினார்.

ரவி: ராகுலை மட்டும் காரணமா சொல்லாதீங்க. நம்ம வயசுல நிறைய பேர் remarriage பண்ணிக்கிறாங்க. அவங்களுக்கும் பசங்க இருக்காங்க... உங்க பையன் வயசுல இருக்குற பசங்கதான். அவங்களும் நல்லாத்தான் வாழ்றாங்க.

லட்சுமி: சார்... நான் சொல்றதை நீங்க புரிஞ்சுக்கணும். இது எனக்கு சரியா வராது. நான் இந்த கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்க மாட்டேன்.

ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

அவளுடைய முடிவு மாறப்போவதில்லை என்பதை அவரும் புரிந்துகொண்டார்.

ரவி: சரி... நான் சொல்ல வேண்டியதை சொல்லிட்டேன். நீங்க யோசிச்சுப் பாருங்க.

லட்சுமி: இதுல யோசிக்கிறதுக்கு எதுவுமே இல்ல சார்.

அவள் கொஞ்சம் மெதுவாகப் பேசினாள்.

லட்சுமி: நீங்க வேற நல்ல பொண்ணைப் பாருங்க. என்னை விட்டுடுங்க.

ரவி ஒரு சிறிய பெருமூச்சை விட்டார்.

ரவி: உங்களைவிட நல்ல பொண்ணு எனக்கு கிடைக்காது லட்சுமி.

லட்சுமி எதுவும் பேசவில்லை.

ரவி: ஆனா உங்களை force பண்ண எனக்கு விருப்பம் இல்ல. உங்களுக்கும் என் மேல ஏதாவது feelings இருந்தா... எப்போ வேண்டும்னாலும் சொல்லுங்க. நான் உங்களை கல்யாணம் பண்ணிக்க தயாரா இருக்கேன்.

அவர் சிறிது நேரம் அவளைப் பார்த்தார்.

ரவி: கடைசி வரைக்கும் உங்களுக்காக wait பண்ணுவேன்.

லட்சுமியின் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.

ரவி உடனே பேச்சை மாற்றினார்.

ரவி: ஆனா... இப்போ இந்த விஷயத்தை விட்டுடலாம். முதல்ல கவுதமோட கல்யாணம் நல்லபடியா முடியட்டும்.

லட்சுமி அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

ரவி: இந்த விஷயத்தை காரணமா வச்சு நீங்க நாளைக்கு வராம இருந்துடாதீங்க. நீங்க வரலன்னா பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க சந்தேகப்படுவாங்க. அதனால கவுதமோட கல்யாணமே நின்னுடக்கூடாது.

அவ்வளவு சொல்லிவிட்டு ரவி அங்கிருந்து நகர்ந்தார்.

லட்சுமி மட்டும் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவளுடைய மனசுக்குள் ஒரே குழப்பம்.

‘இவர் என்ன இப்படிக் கேக்குறாரு...? எதோ உதவி பண்ணத்தான் நான் இங்க வந்தேன். அதுக்குள்ள இப்படியெல்லாம் பேசுறாரே... இவர்கிட்ட நான் என்னன்னு சொல்லி புரிய வைக்கிறது?’

அவள் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு, மீண்டும் கல்யாண வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.

ஆனால் இப்போது அவளுடைய மனசில் கவுதமோட கல்யாணத்தைவிட, ரவி சொன்ன வார்த்தைகள்தான் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது.




கல்யாண நாள் அன்று.

பெண் வீட்டுக் கிராமத்தில் இருக்கும் கோவிலில் கல்யாணத்துக்கான வேலைகள் பரபரப்பாக நடந்துகொண்டிருந்தது. சொந்தக்காரர்கள், குழந்தைகள் என கோவில் முழுக்க கூட்டமாக இருந்தது.



கவுதம் மணமேடைக்கு வந்து அமர்ந்தான். சிறிது நேரத்தில் மணப்பெண்ணும் வந்து அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்தாள்.

அவள் பெயர் ஸ்வாதி.

ஸ்வாதி அழகான, அமைதியான முகத்தோடு மணப்பெண் அலங்காரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய முகத்தில் இருந்த இயல்பான அழகும், லேசான வெட்கமும் அவளை இன்னும் அழகாகக் காட்டியது. நெற்றியில் சிறிய பொட்டு, காதில் ஜிமிக்கி, கழுத்தில் நகைகள் என முழு மணப்பெண் அலங்காரத்தில் அவள் மிகவும் அழகாக இருந்தாள்.

ஐயர் சடங்குகளை செய்து முடித்துக்கொண்டிருந்தார். முகூர்த்த நேரமும் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

ஐயர் தாலியை எடுத்து தயாரானார்.

ஐயர்: “ கெட்டி மேளம் முழங்கட்டும்.”




உடனே மேளம் முழங்க ஆரம்பித்தது.

ஐயர் தாலியை கவுதத்தின் கையில் கொடுத்து...

ஐயர்: “கவுதம்... தாலி கட்டுங்க.”

கவுதம் தாலியை கையில் பிடித்துக்கொண்டான்.

அந்த நேரத்தில்தான்...

கூட்டத்துக்குள் திடீரென்று ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது.

ரவி, லட்சுமி இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

பெண் வீட்டைச் சேர்ந்த ஒருவர் ரவியை நோக்கி வந்தார்.

அவர்: “உங்களுக்கும் இந்த அம்மாவுக்கும் கல்யாணம் ஆகலையாமே... உண்மையா?”

ரவி: “இதெல்லாம் யாரு சொன்னது?”

அந்த நபர்: “யோவ்... கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லுய்யா. பணக்காரன் என்று பொண்ணு கொடுக்க வேண்டாம்னு சொன்னவங்ககிட்ட, இப்போ இப்படி பொய் பேசியிருக்கீங்க. இதை ஒரு குடும்பம்னு சொல்லி என் பொண்ணை கட்டிக்கொடுக்கப் போறீங்களா?”

என்று பெண்ணின் பெற்றோரைப் பார்த்து கேட்டார்.

மணப்பெண்ணின் அப்பா: “சார்... அப்போ எங்களை ஏமாத்துறீங்களா சார்? எங்ககிட்ட பணம் இல்லை... ஆனா மானம் மரியாதை இருக்கு. நாங்க இப்படித்தான் இருக்கோம். எங்க பொண்ணாவது ஒரு நல்ல குடும்பத்துல இருக்கட்டுமேன்னு தான், பையனுக்கு எங்களைவிட இரண்டு வயசு கம்மின்னு தெரிஞ்சும் கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கிட்டோம். ஆனா நீங்க இப்படி ஏமாத்துவீங்கன்னு தெரியலையே.”

ரவி: “என்ன மன்னிச்சிருங்க. என்னோட சூழ்நிலை அப்படி. உங்களுக்கே தெரியும்... இது என் பையன் உயிர் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். அதனாலதான் வேற வழி இல்லாம இப்படி பண்ண வேண்டியதா போச்சு. தயவு செய்து பிரச்சனை பண்ணாதீங்க. இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டு கல்யாணத்தை நிறுத்த வேண்டாம். ப்ளீஸ்.”

மணப்பெண்ணின் அப்பா சில நொடிகள் எதுவும் பேசாமல் தன் பொண்ணைப் பார்த்தார்.

அவளும் குழப்பத்தோடும் பயத்தோடும் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

சுற்றி இருந்தவர்கள் எல்லாரும் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர் ஒரு பெருமூச்சை விட்டார்.

மணப்பெண்ணின் அப்பா: “சரி சார்... இப்போ கல்யாணத்தை நிறுத்தினா என் பொண்ணுக்குத்தான் அவமானம். மணமேடை வரைக்கும் வந்துட்டோம். எப்படியாவது கல்யாணத்தை முடிச்சிடலாம்.”

ரவி கண்களை மூடி ஒரு பெருமூச்சை விட்டார்.

கவுதம் எதுவும் பேசாமல் தன் கையில் இருந்த தாலியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான்.

அந்த நேரத்தில் கூட்டத்தில் இருந்த இன்னொருவர் கேலியாக பேச ஆரம்பித்தார்.

ஒருவர்: “இதெல்லாம் ஒரு குடும்பமா? அந்த பொம்பளையைப் பாரு... பார்க்க குடும்பத்து பொண்ணு மாதிரி இருக்கு. இப்படி காசுக்காக கண்டவன்கூட பொண்டாட்டியா நடிக்கிறாளே...”

இன்னொருவர்: “ஆமா... பணத்துக்காக என்ன வேணும்னாலும் பண்ணுவாங்க போல.”

என்று கூட்டத்துக்குள் சிலர் கேவலமாக பேச ஆரம்பித்தனர்.

மணப்பெண்ணின் அப்பா: “போதும்! தயவு செய்து சண்டை வேண்டாம். என் பொண்ணோட கல்யாணம். எதையும் பெருசாக்காதீங்க.”

ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் ஏற்கனவே லட்சுமியின் காதில் விழுந்துவிட்டது.

அவளால் அந்த அவமானத்தை தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

கண்களில் கண்ணீர் வழிந்துகொண்டே, யாரையும் பார்க்காமல் கோவிலின் இன்னொரு பக்கமாக வேகமாக நடந்துச்சென்றாள்.

ரவி: “லட்சுமி!”

என்று அவளைப் பார்த்தபடியே அவளைத் தேடி செல்ல ஆரம்பித்தார்.

கவுதமும் உடனே எழுந்தான்.

அவன் கையில் இன்னும் தாலி இருந்தது.

கவுதம்: “நான் போய் அவங்களை சமாதானப்படுத்திட்டு கூட்டிட்டு வரேன்.”

மணப்பெண்ணின் அப்பா: “எப்படியாவது கூட்டிட்டு வாங்க தம்பி. இனிமே எந்த பிரச்சனையும் வேண்டாம்.”

கவுதம்: “சரி.”

என்று சொல்லிவிட்டு லட்சுமியைத் தேடி வேகமாக ஓடினான்.

கோவிலின் இன்னொரு பக்கம்...

யாருமே இல்லாத ஒரு முருகன் சன்னதிக்குள் லட்சுமி சென்று நின்றாள்.

அவளால் அழுகையை அடக்கவே முடியவில்லை.

இத்தனை நேரம் கூட்டத்துக்கு முன்னால் அவமானப்பட்டதை நினைத்து அழுதுகொண்டே இருந்தாள்.

தன் கழுத்தில் இருந்த தாலியைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “எல்லாம்... இதனாலதானே...”

என்று தாலியைப் பார்த்தபடியே அழுதாள்.

அவளுடைய கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

லட்சுமி: “எதுக்காக இதை நான் போட்டுக்கிட்டு இருக்கணும்...?”

என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் கழுத்தில் இருந்த தாலியை கழற்ற கையை எடுத்தாள்.

அவள் தாலியை கழற்றப் போகும் அந்த நொடியில்...

அதே நேரத்தில்...

லட்சுமியைத் தேடி இன்னொரு பக்கம் வேகமாக சென்றுகொண்டிருந்த ரவி, வழியில் இருந்த சன்னதியை கடந்து செல்லும்போது அங்கிருந்த சாமியின் கழுத்தில் இருந்த தாலியை கவனித்தார்.

ஒரு நொடி கூட யோசிக்காமல் அதை எடுத்துக்கொண்டார்.

அந்த தாலியை கையில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு...

ரவி: “லட்சுமி... லட்சுமி...”

என்று அவளைத் தேடிக்கொண்டே வேகமாக சென்றார்.

மற்றொரு பக்கம்...

கவுதமும் லட்சுமியைத் தேடி கோவிலின் இன்னொரு பக்கமாக வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் கையில் இன்னும் ஐயர் கொடுத்த கல்யாண தாலி இருந்தது.

கவுதம்: “அம்மா...!”

என்று அழைத்தபடியே ஒவ்வொரு பக்கமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் எங்கே இருக்கிறாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

அதே நேரத்தில்...

கோவிலுக்கு வெளியே ஒரு பைக் வந்து நின்றது.

அதில் இருந்து ராகுல் இறங்கினான்.

அவன் கையில் ஒரு சிறிய கவர் இருந்தது.

அதற்குள் அவன் தன் அம்மாவுக்காக வாங்கி வந்திருந்த புதிய தாலி செயின் இருந்தது.

கல்யாணத்துக்கு வரக்கூடாது என்று முடிவு செய்திருந்தாலும், அம்மாவை மட்டும் பார்த்துவிட்டு அந்த தாலியை கொடுத்துவிட்டு அழைத்துக்கொண்டு போகலாம் என்று நினைத்திருந்தான்.

ராகுல்: “அம்மா கோவில்லதானே இருப்பாங்க...”

என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

கவரை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு கோவிலை நோக்கி நடந்தான்.

அவனுக்கு உள்ளே என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பது இன்னும் தெரியவில்லை.

ஒரு பக்கம் ரவி — கையில் தாலியுடன் லட்சுமியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

மற்றொரு பக்கம் கவுதம் — கையில் தாலியுடன் லட்சுமியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

இப்போது மூன்றாவது பக்கம் ராகுல் — தன் அம்மாவுக்காக வாங்கிய தாலியுடன் கோவிலுக்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தான்.

மூவருடைய கையிலும் தாலி...

மூவருடைய பாதையும்...

ஒரே ஒருவரை நோக்கி சென்றுகொண்டிருந்தது.

லட்சுமி...