[சிவா முருகன்]

நந்தினியின் உதடுகள் விக்கியின் உதடுகளைத் தொடுவதற்கு ஒரு விரல் அளவு தூரம்தான் இருந்தது. அவளுடைய மூச்சுக்காற்று அவன் முகத்தில் படுவதை விக்கி உணர்ந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி… வேண்டாம். அண்ணா எப்போ வேணும்னாலும் வந்துடுவார்.”

நந்தினி: “அவர் பிசியோ ஹரிணி கூட வாக்கிங் போயிருக்கார் விக்கி. இன்னும் அரை மணி நேரம் ஆகும். ஒரு நொடி மட்டும்… என்னை விலக்கிடாதே.”

விக்கி அவளை விலக்கவில்லை. சில நொடிகள் இருவரும் அசையாமல் இருந்தார்கள். அப்போது வாசலில் யாரோ நடந்து போகும் சத்தமும், பக்கத்து வீட்டுக் கதவு திறக்கும் சத்தமும் கேட்டது. நந்தினி திடுக்கிட்டு விலகினாள்.

நந்தினி: “அய்யோ… நான் என்ன பண்றேன்னே தெரியல.”

விக்கி: “நானும்தான் அண்ணி.”

நந்தினி: “அவருக்கு ஆக்சிடென்ட் ஆனதுல இருந்து அவரை மறுபடியும் நடக்க வைக்கணும்னு ஒவ்வொரு நாளும் போராடிக்கிட்டு இருக்கேன். இப்போதான் ஓரளவு தேறி வெளியே நடக்கிற அளவுக்கு வந்திருக்கார். அவர் திரும்பி வந்து இந்த முகத்தைப் பார்த்தா…”

விக்கி: “நீங்க முகம் கழுவிட்டு வாங்க. நான் அண்ணாவுக்கு வாசல்ல நாற்காலி போட்டு வைக்கிறேன்.”

சிறிது நேரத்தில் ரத்னம் ஹரிணியின் தோளைப் பிடித்தபடி மெதுவாக வாசலுக்கு வந்தார். நந்தினி எதுவுமே நடக்காதது போலச் சிரித்தபடி அவரை வரவேற்றாள். ஆனால் அவள் கண்கள் ஒரு முறை விக்கியைப் பார்த்துவிட்டுத் தாழ்ந்தன.

---

**மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு**

காலை ஒன்பது மணிக்கே ஹரிணி வந்துவிட்டாள்.

ஹரிணி: “அக்கா, இன்னைக்கு சார்க்கு முழு செஷன் இருக்கு. வாக்கிங், அப்புறம் ஃபிசியோ சென்டர்ல எக்சர்சைஸ். மதியம் ரெண்டு, இல்ல மூணு மணி ஆகும் திரும்பி வர.”

நந்தினி: “சரிம்மா. பார்த்துக்கோ. மருந்துப் பையை எடுத்துக்கிட்டியா?”

ஹரிணி: “எடுத்துக்கிட்டேன் அக்கா.”

ரத்னம் தன் கைத்தடியைப் பிடித்தபடி நந்தினியிடம் திரும்பினார்.

ரத்னம்: “நீயும் இன்னைக்கு ஓய்வா இரு நந்தினி. எப்பவும் எனக்காகவே ஓடிக்கிட்டிருக்கே.”

அந்த வார்த்தை நந்தினியின் நெஞ்சைக் குத்தியது. அவள் சிரிக்க முயன்றாள்.

நந்தினி: “நான் நல்லாத்தான் இருக்கேங்க. நீங்க பத்திரமா போயிட்டு வாங்க.”

அவர்கள் தெருமுனையில் மறையும் வரை நந்தினி வாசலிலேயே நின்றாள். பிறகு உள்ளே வந்து கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்துக்கொண்டாள். இளஞ்சிவப்பு நிறப் புடவை. தலையில் மல்லிகைப்பூ. குழந்தையை முன்னாலேயே அவளுடைய அம்மா தன் வீட்டுக்குக் கூட்டிப் போயிருந்தாள்.

சிறிது நேரத்தில் கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. நந்தினி ஒரு கணம் மூச்சை இழுத்துவிட்டுக் கதவைத் திறந்தாள்.

விக்கி: “அண்ணி… வரலாமா வேண்டாமான்னு வழியெல்லாம் யோசிச்சுக்கிட்டே வந்தேன்.”

நந்தினி: “வந்துட்டியே. அதுவே போதும் விக்கி. உள்ளே வா.”

விக்கி உள்ளே வந்தான். நந்தினி கதவைத் தாழிட்டாள். அந்தச் சத்தம் இருவருக்குமே தெளிவாகக் கேட்டது.

நந்தினி: “உனக்காகச் சமைச்சிருக்கேன். முதல்ல சாப்பிடு. அப்புறம் பேசலாம்.”

விக்கி: “நீங்களும் என்கூட உட்கார்ந்து சாப்பிடுங்க.”

நந்தினி: “சரி.”

இருவரும் எதிரெதிரே உட்கார்ந்து சாப்பிட்டார்கள். ஆரம்பத்தில் பேச்சு குறைவாகவே இருந்தது. பிறகு நந்தினி கேட்ட கேள்விகளுக்கு விக்கி சிரித்தபடியே பதில் சொன்னான். சின்ன வயதில் செய்த குறும்புகள், வேலையில் இருக்கும் அழுத்தங்கள், அவன் மனதில் இருந்த தனிமை எல்லாவற்றையும் பேசினான்.

நந்தினி: “நீ இவ்வளவு மனசு விட்டுப் பேசி நான் இதுவரைக்கும் பார்த்ததே இல்லை விக்கி.”

விக்கி: “நீங்க இப்படிக் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தா யாருக்குத்தான் பேசாம இருக்க முடியும் அண்ணி?”

நந்தினி: “அண்ணின்னு சொல்றதை நிறுத்து விக்கி. இன்னைக்கு ஒரு நாளாவது…”

விக்கி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

விக்கி: “வேற எப்படிக் கூப்பிடணும்?”

நந்தினி: “என் பேரைச் சொல்லிக் கூப்பிடு.”

விக்கி: “நந்தினி…”

அவன் சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை அவளுடைய உடலெங்கும் ஒரு சிலிர்ப்பை ஓடவிட்டது. அவள் கண்களை மூடித் திறந்தாள்.

நந்தினி: “இத்தனை வருஷத்துல என் பேரை இவ்வளவு மென்மையா யாரும் சொன்னதில்லை.”

---

சாப்பிட்டு முடித்ததும் இருவரும் கூடத்தில் ஜன்னல் ஓரமாக உட்கார்ந்தார்கள். வெளியே மழை தூறிக்கொண்டிருந்தது. அறையில் அமைதியும் ஈரக்காற்றும் நிறைந்திருந்தன.

நந்தினி: “விக்கி, அன்னைக்கு நான் உன்னை நெருங்கினப்போ நீ என்னை ஏன் தள்ளிவிடல?”

விக்கி: “தள்ளிவிடணும்னு எனக்கும் தோணல. அதுதான் எனக்குப் பயமா இருந்தது நந்தினி.”

நந்தினி: “அப்படின்னா உனக்கும்…?”

விக்கி: “நான் அதை உங்ககிட்ட ஒத்துக்கவே கூடாதுன்னு நினைச்சிருந்தேன். ஆனா நீங்க என் கண்ணைப் பார்க்கிறப்போ பொய் சொல்ல முடியல.”

நந்தினி அவன் அருகில் நகர்ந்து உட்கார்ந்தாள். அவளுடைய தோள் அவன் தோளைத் தொட்டது.

நந்தினி: “இது தப்புன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா இந்த நிமிஷம் தப்புன்னு எனக்குத் தோணல. இதுதான் என்னை ரொம்பப் பயமுறுத்துது.”

விக்கி: “எனக்கும் அப்படித்தான்.”

நந்தினி: “நீ இப்போ போகணும்னு சொன்னா நான் தடுக்க மாட்டேன். ஆனா போகணும்னு உனக்குத் தோணுதா?”

விக்கி தன் கையை உயர்த்தி, அவள் கன்னத்தில் விழுந்திருந்த முடியை மெதுவாக விலக்கினான். அவன் விரல்கள் லேசாக நடுங்கின.

விக்கி: “தோணல நந்தினி. அதுதான் உண்மை.”

நந்தினி அவன் கையை எடுத்துத் தன் கன்னத்தோடு வைத்துக்கொண்டாள். கண்களை மூடினாள்.

நந்தினி: “அன்னைக்கு முடிக்காம விட்டதை இன்னைக்கு முடிச்சுடலாமா?”

விக்கி பதில் சொல்லவில்லை. அவளுடைய முகத்தை மெதுவாகத் தன் பக்கம் திருப்பினான். இந்த முறை இருவருக்கும் இடையே எந்தத் தூரமும் இல்லை. அவர்களுடைய உதடுகள் ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்தன. முதலில் தயக்கத்தோடு, பிறகு அடக்கி வைத்திருந்த அத்தனை உணர்வுகளும் வெளிவந்தது போல ஆழமாக.

சில நிமிடங்கள் கழித்து இருவரும் மூச்சு வாங்கியபடி விலகினார்கள். நந்தினியின் கண்களில் லேசான கண்ணீர்.

விக்கி: “என்ன ஆச்சு நந்தினி? அழறீங்களா?”

நந்தினி: “இல்லை விக்கி. ரொம்ப நாளுக்கு அப்புறம் நான் ஒரு பெண்ணா உணர்றேன். அதான்…”

விக்கி: “இப்போ கூட நீங்க நினைச்சா நிறுத்திடலாம். நான் கோபப்பட மாட்டேன்.”

நந்தினி: “நிறுத்தணும்னு நான் நினைக்கல விக்கி. நீ?”

விக்கி: “நானும் இல்லை.”

நந்தினி சுவர்க் கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். மணி பத்தரை.

நந்தினி: “அவர் மூணு மணிக்கு முன்னாடி வர மாட்டார். ஹரிணி எப்பவும் சொன்ன நேரத்துக்கு மேலதான் ஆக்குவா.”

அவள் எழுந்து நின்று அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள். ஒரு முறை படுக்கையறைக் கதவைப் பார்த்தாள். பிறகு மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

நந்தினி: “வா விக்கி. இன்னைக்கு முழுக்க நாம ரெண்டு பேர் மட்டும்தான்.”

விக்கி எழுந்து அவளோடு நடந்தான். படுக்கையறைக் கதவின் முன் நின்றபோது நந்தினி ஒரு கணம் தயங்கினாள்.

நந்தினி: “உனக்கு உறுதியா சம்மதம்தானே?”

விக்கி: “உறுதியா சம்மதம் நந்தினி.”

அவள் கதவைத் தள்ளித் திறந்தாள். இருவரும் உள்ளே நுழைந்தார்கள். கதவு மெதுவாக மூடியது. வெளியே மழை இன்னும் வலுவாகப் பெய்யத் தொடங்கியது.

--- தொடரும்

My telegram id Msivamuruganm
My insta id sivamurugan321985