[Sandy2009]

சஞ்சய் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு, இரவு உணவையும் அமைதியாக முடித்துக் கொண்டு மாடிக்குச் சென்றான்.

அவன் சென்ற சில நிமிடங்களில், நந்தினியும் திலகவதியும் டைனிங் டேபிளைச் சுத்தம் செய்து, சமையலறை வேலைகளை ஒவ்வொன்றாக முடிக்கத் தொடங்கினர். சஞ்சய் மேலே சென்றதும், அங்கே ஒரு மெல்லிய அமைதி நிலவியது.
வேலை செய்து கொண்டே நந்தினி தன் தாயை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

"அம்மா..." என்று நந்தினி மெதுவாகக் கூப்பிட, திலகவதி அவளைத் திரும்பிப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.
வேலை முடிந்தது. போலாம்.


இருவரும் சோபாவில் வந்து அமர்ந்தனர் .
பேசத் ஆரம்பித்தால்

அம்மா, நான் இல்லாம நீ எப்படி இருக்கப்போற?" என்று நந்தினி கேட்கும்போதே, அவளது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் துளிகள் எட்டிப்பார்த்தன. பல வருடங்களாக தாயும் மகளுமாய் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்தவர்கள், இப்போது திருமண பந்தத்தின் மூலம் பிரிய வேண்டிய சூழல் தரும் வலி அது.
மகளின் கேள்வியும் அவளது கண்ணீரும் திலகவதியின் நெஞ்சை உலுக்கியது. தன் கண்களிலும் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வந்தாலும், அதை மறைத்துக்கொண்டு மகளுக்கு தைரியம் சொல்லும் ஒரு தாயாக அவள் மாறினாள்.


நந்தினியின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, திலகவதி பாசத்துடன் கூறினாள்:
"ஏன்டி இப்படி அழுகுற? நீ என்ன ரொம்ப தூரத்துக்கா போயிடுற? சஞ்சய் மாதிரி ஒரு நல்ல பையன் உன்னை கைப்பிடிச்சு கூட்டிட்டுப் போறான். அதைவிட எனக்கு என்ன வேணும்? நீ உன் புது வாழ்க்கையில சந்தோஷமா, நிறைவா வாழ்றதை பார்க்குறதுதான் இந்த அம்மாவுக்கு நிம்மதி. நீ நல்லா இருந்தா, நான் இங்க நிம்மதியா இருப்பேன் நந்து."
அவள் பேசப்பேச, நந்தினி தன் தாயின் மடியில் முகம் புதைத்துக்கொண்டு விம்மினாள். திலகவதி அவளது தலையைக் கோதிவிட்டபடியே, "மகள் கல்யாணம் ஆகிப் போறது பிரிவு இல்லை நந்து, அது உன்னோட இன்னொரு குடும்பத்துக்கான தொடக்கம். என்று திலகவதி ஆறுதல் கூறினாள்.

திலகவதி நந்தினியின் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, அவளையே கூர்ந்து நோக்கினார். காலையிலிருந்தே அவர் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஒரு கேள்வி இப்போது உதட்டிற்கு வந்தது.
"நந்து, எல்லாரும் நல்லபடியா பேசி முடிச்சாச்சு. ஆனா, எனக்கு ஒரு விஷயம் மட்டும் புரியவே இல்லை. இந்த 'கமலா அம்மா' யாரு? அவங்களுக்கும் நம்ம மாப்பிள்ளை சஞ்சய் அவர்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? கல்யாணப் பேச்சு வந்தப்பல இருந்தே அவங்க பேரை மாப்பிள்ளை அடிக்கடி சொல்றாரே, அவங்க யாருப்பா?" என்று திலகவதி மரியாதையுடனும் லேசான குழப்பத்துடனும் கேட்டார்.

தாயின் கேள்வியைக் கேட்டதும் நந்தினி தன் கண்ணீரை முற்றிலும் துடைத்துக் கொண்டு, பேசத் தொடங்கினாள்.
"அம்மா... கமலா அம்மா சஞ்சய்க்கு தூரத்து உறவினர். அவனுக்கு அவங்க அம்மா முறைதான் வேணும்," என்று நந்தினி விளக்கினாள்.

"சஞ்சயோட அம்மா இறந்த பிறகு, அவனுக்கு அம்மாவா இருந்து சஞ்சய்யை வளர்த்ததே இந்த கமலா அம்மாதான். அவனோட படிப்பு, வேலை, முன்னேற்றம்னு எல்லாத்துக்கும் பின்னாடி அவங்களோட தியாகமும் உழைப்பும் இருக்கு. அவன் இன்னைக்கு இந்த நிலைமையில இருக்கான்னா, அதுக்கு முழு காரணமும் அவங்கதான். அதனாலதான் அவன் இந்த கல்யாண விஷயத்துல கமலா அம்மாவோட சம்மதத்துக்கும் ஆசிர்வாதத்துக்கும் அவ்ளோ முக்கியத்துவம் கொடுக்குறான்."
நந்தினி சொல்லி முடித்ததும், திலகவதியின் முகம் நெகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. "அப்படியா விஷயம்! மாப்பிள்ளை ஏன் அவங்க மேல இவ்வளவு பாசமா இருக்கார்னு இப்பதான் புரியுது. பெத்த தாய்க்கு அப்புறம் ஒரு அம்மாவா இருந்து வளர்த்திருக்காங்கன்னா அவங்க பெரிய மனுஷிதான். வளர்த்த தாய்க்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்குற சஞ்சய் அவர்களை நினைச்சா எனக்கு ரொம்ப பெருமையா இருக்கு நந்து," என்றார் திலகவதி. பல கதை பேச பட்டது



தன் தாயிடம் பேசி விடைபெற்றுக்கொண்டு தூங்குவதற்காகத் தன் அறைக்குச் சென்றாள்.
அங்கே, சஞ்சய் அவளுக்காகக் கட்டிலில் அமர்ந்து காத்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவள் அறைக்குள் நுழைந்ததும், சஞ்சய் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான். மாடிக்குச் சென்றவன் இன்னும் தூங்காமல், ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை காத்திருப்பது அவளது வருகையை அவன் எதிர்நோக்கியிருந்த விதத்திலேயே தெரிந்தது. நந்தினி கதவைச் சாத்திவிட்டு அவனருகே நெருங்கினாள்.