[jakash]

பாகுபலி போரில் இருந்து திரும்பிவிட்டான்.  
அன்று இரவு அவந்திகா  எல்லாம் மறந்து மகேந்திரனுக்கு ஆக தயார் ஆகி இருக்க அவனோ வந்த வேகத்தில் அவ புண்டைய மட்டும் ஒத்து விட்டு வேகமாக உறங்கிவிடுகிறான். அவளது உடலும் மனமும் அதில் எந்த சுகத்தையும் காணவில்லை. அவள் மனம் மீண்டும் காலகேயனை நாடுகிறது.

அடுத்த நாள் மதியம்.  
அரண்மனையின் புறத் தோட்டத்தில் அவந்திகாவின் மகள் அன்னிகா விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவந்திகா வேகமாக அங்கு வருகிறாள். நினைத்தபடியே காலகேயன் அங்கே இருக்கிறான்.

அன்னிகா அவளைப் பார்த்து உற்சாகமாக,  
“அம்மா! கருப்புத் தம்பி தரப்போற மாமா வந்துட்டாரு!” என்று சொல்கிறாள்.

வீரன் செல்லமாக அவளைத் தட்டி,  
“போ… இந்தப் பூப்பந்து வச்சு அறைக்குள்ள விளையாடு,” என்று சொல்லி அனுப்பிவிடுகிறான்.

குழந்தை உள்ளே சென்றதும் அவந்திகா கோபத்துடன்,  
“இப்படி எல்லாம் வரதே! யாராவது பார்த்தால் என்ன ஆகும்?!” என்று திட்டுகிறாள்.

வீரன் அமைதியாக,  
“ராணி… உங்களுக்குத் தெரியும். அரசர் வந்துவிட்டார். அதனால்தான் நீங்கள் வரவில்லை. ஆனால் என்னால் உங்களை விட முடியவில்லை,” என்று சொல்கிறான்.

அவந்திகா தலையை அசைத்து,  
“என்னால் வர முடியாது,” என்று உறுதியாகச் சொல்கிறாள்.

வீரன் அவளை ஆழமாகப் பார்த்து,  
“ராணியே… என்னைப் பற்றி உங்களுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை. இத்தனை பேர் இருக்கும்போதே உங்களை ஒத்துக் காட்டுகிறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு, திடீரென அவளைத் தூக்கிக் கொள்கிறான்.

“ஹே! என்ன செய்ற?!” என்று அவந்திகா கேட்க, அவன் அவளை விடவில்லை.  

தோட்டத்தின் ஒரு மூலையில் அவன் ஏற்கனவே ஒரு பெரிய குழியைத் தோண்டி, புற்களால் மறைத்து வைத்திருக்கிறான். அதில் மெல்ல இறங்கி, அவளையும் இறக்கி வைக்கிறான். மேலே புற்களை மூடிவிடுகிறான். வெளியே இருந்து பார்த்தால் அங்கே எதுவும் இல்லை என்பது போலத் தெரிகிறது.

குழியின் உள்ளே இருட்டும் மென்மையான மண்ணும்.  
வீரன் அவளது உடைகளை ஒவ்வொன்றாகக் களைகிறான்.