[anaamika]

Update – 132



నైనా తన సెల్ ని తిరిగి మూసేసింది. ఇంతలో నా సెల్ కి SMS టోన్ వచ్చింది. చూస్తే, అది నైనా పంపిన SMS.

SMS : నైనా : అవును, తీసుకుంటాను. నేను బట్టలు తీసుకున్నాను కానీ, ఇవి తీసుకోలేదు.

నేను నైనాకి రిప్లై ఇచ్చాను.

నేను : సైజ్ లు చెప్పు.

నైనా SMS టోన్ మోగింది. నైనా సెల్ చూసి సిగ్గుపడసాగింది.

నేను : చెప్పు, ఇప్పుడు సిగ్గు ఎందుకు ?

నైనా మళ్ళీ సెల్ లో SMS టైపు చేసి నాకు పంపింది.

నైనా : 36-28-36.

నేను : వావ్ ! నీ ఫిగర్ చాలా బాగుంది.

నా నోటి నుండి తన పొగడ్త విని, నైనా మరింత సిగ్గుపడసాగింది. తర్వాత మేము షాప్ లోకి వెళ్ళాము. అక్కడ అమ్మాయిలే ఉన్నారు.

మేము మూడు సెట్లు తీసుకుని, కారు వైపు తిరిగి వచ్చేసాము. కారులో సామాను పెట్టి, కూర్చున్నాము.

నేను : నైనా.

నైనా : హ్మ్మ్.

నేను : చూడు, నువ్వు యవ్వనంలో ఉన్నావు, నేను కూడా యవ్వనంలో ఉన్నాను. నువ్వు చూపిస్తున్న ఫీలింగ్స్ నేను అర్థం చేసుకోగలను, నేను కూడా అలాగే చేస్తాను. కాబట్టి ఇప్పుడు సిగ్గుపడాల్సిన అవసరం లేదు.

నైనా : మీరు ఏం చేస్తారు ? ఎవరితో ?

నేను : ఎవరైనా దొరికితే, లేదంటే ఒంటరిగా.

నైనా : ఒంటరిగా ఎలా ?

నేను : చేతులతో. నువ్వు చేసుకున్నట్లే.

నైనా సిగ్గుపడసాగింది.

నేను : చూడు, ఇప్పుడు నువ్వు సిగ్గుపడితే, నేను బలవంతంగా ఏదో ఒకటి చేస్తాను.

నైనా మళ్ళీ సిగ్గుపడసాగింది. నేను నైనా చేయి పట్టుకుని నా దగ్గరకి లాక్కున్నాను. నైనా మెల్లగా దగ్గరకి వచ్చింది. నేను తన పెదాల దగ్గరికి వెళ్ళాను. నైనా కళ్ళు మూసుకుంది. నేను తన పెదాలని చప్పరించడం మొదలుపెట్టాను. సుమారు 5 నిమిషాల సేపు నేను నైనా పెదాలని చప్పరించాను. ఆ తర్వాత నేను నా చేతిని నైనా రొమ్ముల మీద పెట్టి వాటిని నొక్కడం మొదలుపెట్టాను. నైనా మత్తులో మునిగిపోయింది. రెండు నిమిషాలు నైనా పెదాలని చప్పరించి, రొమ్ములని నొక్కి, తర్వాత ఆగి వెనక్కి తగ్గాను, కారుని నడపడం మొదలుపెట్టాను. నైనా సిగ్గుపడుతోంది.

నేను : ఇప్పుడు మళ్ళీ సిగ్గుపడుతున్నావా ?

నైనా : లేదు, సిగ్గుపడట్లేదు.

నేను : గుడ్. బాగా అనిపించిందా ?

నైనా (ముక్కు చిట్లించి) : అవును, చాలా బాగా అనిపించింది.

నేను : హాహాహా, సరే మేడమ్.

తర్వాత మేము మాట్లాడుకుంటూ మా ఇంటికి చేరుకున్నాము. అప్పటికి సుమారు 4 గంటలు అవుతోంది. మేము లోపలికి వెళ్ళాము, అక్కడ కోమలి ఉంది. కోమలి, నైనాలు ఒకరినొకరు కౌగలించుకున్నారు.

కోమలి : మీరు రావడానికి ఇంత ఆలస్యం చేశారేంటి ?

నేను : మేడమ్, పని వుంది. అందుకే ఆలస్యమైంది.

కోమలి : మీ పనులు అన్నీ నాకు తెలుసు. నా దగ్గర లాప్టాప్ ఉంది కదా.

నేను (నవ్వుతూ) : హ్మ్మ్, నీ చూపు మాపైనే ఉంది కదా.

కోమలి : హ్మ్మ్. హేమ, సుమలు ఎలా ఉన్నారు నైనా ?

నైనా : హేమ ఆరోగ్యం కొంచెం బాలేదు. మిగతా అందరూ బాగానే ఉన్నారు.

కోమలి : సరే, నాతో రండి. మీరు కూడా పైకి వచ్చి సామాను చెక్ చేయండి.

నేను : సరే మేడమ్, పద.

తర్వాత మేము పైకి వెళ్ళాము. కోమలి, నైనాని తన రూముకి తీసుకెళ్లింది, నేను నా రూములోకి వెళ్ళాను. నా రెండు బ్యాగులు కోమలి రెడీ చేసి ఉంచింది. నేను నా చిన్న బ్యాగ్ ని తీసుకుని, అందులో నా సామాను, క్రీమ్, టాబ్లెట్స్, అన్నీ, ప్రతిదీ ఆ బాగ్ లో పెట్టుకున్నాను. నా గన్స్ కూడా అందులో పెట్టుకున్నాను, ఒకటి అదనంగా నా దగ్గర ఉంచుకున్నాను. అదనపు బుల్లెట్లు కూడా బాగ్ లో పెట్టాను, అన్ని డాక్యుమెంట్లు వెంట పెట్టుకున్నాను. నేను కూడా రెడీగా ఉన్నాను. కోమలి నా బట్టలు రెడీ చేసి ఉంచింది. నేను వాష్ రూముకి వెళ్లి ఫ్రెష్ అయ్యాను, బయటికి వచ్చాను. కోమలి అక్కడే ఉంది. నేను టవల్ ని తీసి పక్కన పెట్టాను, కోమలిని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని తన పెదాలని చప్పరించడం మొదలుపెట్టాను. సుమారు రెండు నిమిషాలు పెదాలని చప్పరించి, ఆగిపోయాను.

కోమలి : నైనా మీద దాడి చేసినట్టున్నారు ?

నేను : అవును నా ప్రాణమా, ఈ రోజు ట్రైన్ లో తన ఫస్ట్ నైట్ ఉంటుంది.

కోమలి : హ్మ్మ్, నాకు షో చూసే అవకాశం దొరుకుతుందా ?

నేను : ట్రై చేస్తాను. ఒకవేళ వీలుకాకపోతే, నా ప్రాణం కోసం వీడియోని తీస్తాను.

కోమలి : సరే, ఇక త్వరగా బట్టలు వేసుకోండి.

నేను బట్టలు వేసుకుని రెడీ అయ్యాను.

నేను : లాప్టాప్ ఎక్కడ ?

కోమలి : అదిగో అక్కడ ఉంది. బాగ్ లో.

నేను : గుడ్. మొత్తం సామానుని పనివాళ్ళతో కిందకి పంపించు.

కోమలి : అది నేను చూసుకుంటాను. ఇక మీరు వెళ్ళండి.

తర్వాత మేమిద్దరం బయటికి వచ్చి, నైనాని కూడా తీసుకుని డైనింగ్ హాల్ లోకి వెళ్ళాము. మేము భోజనం చేశాము, టీవీ లాంజ్ లోకి వెళ్ళాము. అక్కడ అమ్మ, నాన్న ఇద్దరూ కూర్చున్నారు.

నేను : హలో నాన్నా, అమ్మా.

ఇద్దరూ : హలో బాబూ.

నాన్న : బేటా, రెడీనా ?

నేను : అవును నాన్నా, మేము రెడీ అయ్యాము.

అమ్మ : నైనా, మీరిద్దరూ ఒకరినొకరు జాగ్రత్తగా చూసుకోండి.

నైనా : అలాగే ఆంటీ, మీరు కంగారు పడకండి.

తర్వాత కోమలి టీ తీసుకొచ్చింది. మేమందరం టీ తాగాము.

నాన్న : వాహ్, చాలా బాగుంది.

అమ్మ : అమ్మా, త్వరగా వచ్చేయ్. మేము నీ టీకి అలవాటు పడ్డాం.

కోమలి : సరే అమ్మా.

నాన్న : రాహుల్, నీతో స్టేషన్ వరకు మేము కూడా వస్తున్నాము.

నేను : నాన్నా, ఎందుకు ? మీరు ఇబ్బంది పడతారు.

నాన్న : మాకు ఎలాంటి ఇబ్బంది లేదు.

నేను : సరే అయితే, మీరు కోమలి, అమ్మ ఒకే కారులో రండి. నేను, నైనా ఒక కారులో వెళ్తాము. తిరిగి వచ్చేటప్పుడు డ్రైవర్ కారుని తీసుకొస్తాడు.

నాన్న : సరే. నేను ట్రైన్ గురించి తెలుసుకుంటాను.

తర్వాత నాన్న సెల్ ఫోన్ తీసి ట్రైన్ సమాచారం తీసుకున్నారు, తను స్వయంగా వస్తున్నట్లు చెప్పారు.

నాన్న : సరే, పదండి. ట్రైన్ కరెక్ట్ టైం కి ఉంది. ఇంకా అరగంటే మిగిలింది.

నేను : కోమలి, సామాను అంతా కారులో పెట్టించావా ?

కోమలి : ఏ కారులో పెట్టించాలో నాకు తెలియదు. సామాను అంతా కార్ల దగ్గరే ఉంది.

నేను : సరే, నేను పెట్టిస్తాను. మీరందరూ వచ్చేయండి.

తర్వాత నేను బయటికి వెళ్లి సామాను కార్లలో పెట్టించాను. నా కారులో నుండి అవసరమైన వస్తువులు తీసి, దాన్ని లాక్ చేసి, నాన్న ప్రడో కారులో పెట్టాను, అందులోనే నేను వెళ్లాలి. అందరూ బయటికి వచ్చేశారు. కోమలి, అమ్మ, నాన్న – నాన్న ల్యాండ్ క్రూజర్లో కూర్చున్నారు. సామాను అంతా నాన్న గార్డ్స్ కారులో ఉంది. నాన్న 5 కార్లలో ప్రయాణించేవారు. 4 గార్డ్ లవి, ఒకటి తనది. ఇప్పుడు 6 కార్లలో మేము ఇంటి నుండి బయలుదేరాము. నాన్న ముందు రెండు కార్లు ఉన్నాయి, దాని వెనుక నేను, నా వెనుక రెండు కార్లు ఉన్నాయి.

నేను : నైనా, ఏం ఆలోచిస్తున్నావు ?

నైనా : నేను ఒక రాణిలా ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది.

నేను : నువ్వు రాణివే కదా.

నైనా : అంకుల్ ఎక్కడికి వెళ్ళినా ఇన్ని కార్లతో వెళ్తారా ?

నేను : అవును.

నేను నైనా వైపు చూసాను.

నేను : నువ్వు చెప్పు, బాగా అనిపించిందా ?

నైనా మళ్ళీ సిగ్గుపడసాగింది. మేము మాట్లాడుకుంటూ వైజాగ్ రైల్వే స్టేషన్ కి చేరుకున్నాము. ఇన్ని కార్లలో వచ్చిన మమ్మల్ని అందరూ చూస్తున్నారు. మేము కార్లలో నుండి దిగగానే, స్టేషన్ మేనేజర్ తో సహా కొందరు అధికారులు అక్కడికి వచ్చారు. అందరూ నాన్నని, మమ్మల్ని గౌరవంగా ఒక హాల్లోకి తీసుకెళ్లారు. గార్డ్స్ సామాను అంతా తీసుకొచ్చారు.

స్టేషన్ ఆఫీసర్ : సార్, ఇంకో 5 నిమిషాల్లో ట్రైన్ ప్లాట్ ఫారం మీదికి వస్తోంది. అప్పటి వరకు మీరు ఇక్కడ కూర్చోండి. ట్రైన్ రాగానే నేను స్వయంగా మిమ్మల్ని తీసుకెళ్తాను.

నాన్న : థాంక్యూ సో మచ్.

ఆ ఆఫీసర్ 4-5 మంది ఆఫీసర్ల ని మా దగ్గర వదిలి వెళ్లారు. రెండు నిమిషాల్లో తిరిగి వచ్చారు.

ఆఫీసర్ : సార్, ఈ 4 రిజర్వేషన్లు మీవి. ఈరోజు ఈ కోచ్ ఖాళీగానే ఉంది. నేను అందరికీ చెప్తాను, వాళ్ళు మీ పట్ల శ్రద్ధ తీసుకుంటారు.

నాన్న : నేను జనరల్ మేనేజర్ తో ఒక విషయం చెప్పాను.

ఆఫీసర్ : అవును సార్, సార్ నాకు చెప్పారు. నేను అన్నీ ఏర్పాటు చేశాను, మీరు చింతించకండి.

ఇంతలో ట్రైన్ కూడా వచ్చేసింది.

ఆఫీసర్ : సార్, ట్రైన్ వచ్చేసింది. మీరు కావాలంటే ఇక్కడే కూర్చోవచ్చు. రైలు ఇక్కడ 20 నిమిషాలు ఆగుతుంది.

నేను : లేదు, ఇక మేము ట్రైన్ లో కూర్చుంటాం, పదండి.

ఆ ఆఫీసర్, 4-5 మంది మనుషులు మా ముందు నడుస్తున్నారు. గార్డ్స్ సామానుని తీసుకుని వెనుక వస్తున్నారు. ఆ ఆఫీసర్ ఒక కోచ్ దగ్గర ఆగిపోయారు, తర్వాత ఆ 4 మంది లోపలికి వెళ్లి చెక్ చేసి తిరిగి వచ్చారు.

ఆఫీసర్ : సార్, లోపలికి రండి.

తర్వాత మేము ట్రైన్ లోపలికి వెళ్ళాము. ఆఫీసర్ మమ్మల్ని మా క్యాబిన్ వరకు తీసుకెళ్లారు.

ఆఫీసర్ : సార్, ఇవి రెండూ మీ క్యాబిన్లు.

మేము లోపల కూర్చున్నాము. గార్డ్స్ సామాను పెడుతున్నారు. సామాను సెట్ చేసిన తర్వాత, గార్డ్స్ అందరూ ట్రైన్ లో నుండి కిందికి దిగి, కోచ్ దగ్గరే నిలబడ్డారు. ఇప్పుడు మేము ఒక క్యాబిన్లో ఉన్నాము. నాన్న, అమ్మ, నైనా కూర్చున్నారు. కోమలి, నేను నిలబడ్డాము. మేమందరం మాట్లాడుకుంటున్నాము. కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆఫీసర్ వచ్చారు.

ఆఫీసర్ : సార్, ట్రైన్ టైం అయింది.

నాన్న : సరే.

నాన్న నా వైపు తిరిగి చెప్పారు,

నాన్న : సరే రాహుల్ బేటా, నీ గురించి, ఈ ఇద్దరి గురించి జాగ్రత్త లు తీసుకో. సరేనా ?

నేను : సరే నాన్నా.

నాన్న : కోమలి, నవ్వుతూ రావాలి. నువ్వు నా ముద్దుల కూతురువి కదా.

కోమలి : అలాగే నాన్నా.

నాన్న : రాహుల్, ఏ సమస్య వచ్చినా నాకు చెప్పు.

నేను : సరే నాన్నా.

అమ్మ : సరే బాబూ, జాగ్రత్త.

తర్వాత వాళ్ళిద్దరూ ట్రైన్ లో నుండి బయటికి వెళ్లడం మొదలుపెట్టారు. నేను, కోమలి కూడా వాళ్ళతో పాటు డోర్ దగ్గరికి వెళ్ళాము. వాళ్ళు ట్రైన్ లో నుండి కిందికి దిగారు, ట్రైన్ కదలడం మొదలుపెట్టింది. మేము ఒకరికొకరం టాటా, బై బై లు చెప్పుకుంటున్నాము. రైలు ప్లాట్ ఫామ్ దాటి, చుక్ చుక్ చుక్ అంటూ వెళుతోంది. మేము లోపలికి వెళ్ళాము. ట్రైన్ గార్డ్స్ డోర్ ని మూసేశారు. ఇప్పుడు కంపార్ట్మెంట్ లో ఎలాంటి శబ్దం లేదు. కంపార్ట్మెంట్ మొత్తంలో మేమే ఉన్నాము. మిగతా క్యాబిన్లు ఖాళీగా ఉన్నాయి. అది చూసి నాకు సంతోషం వేసింది. తర్వాత మేము మా క్యాబిన్లోకి వెళ్ళాము. క్యాబిన్ చిన్నదే అయినా చాలా బాగుంది. పూర్తిగా ప్యాక్ చేసి ఉంది. కింద ఒక సింగిల్ బెడ్ లాంటి వెడల్పాటి సీటు ఉంది, చాలా సౌకర్యంగా ఉంది, అలాగే పైన ఒక బెర్త్ ఉంది, అదొక సింగిల్ బెడ్ లాంటిదే. మేము ముగ్గురం కింద బెడ్ మీద కూర్చుని, కిటికీలోంచి బయట చూస్తున్నాము. ఇప్పుడు ట్రైన్ నెక్స్ట్ స్టాప్ తుని. నేను చివర్లో కూర్చున్నాను, కోమలి మధ్యలో, నైనా కిటికీ పక్కన కూర్చుంది.

కోమలి : వావ్ ! ఈ క్యాబిన్ చాలా బాగుంది. ఏసీ ఉండేసరికి ఇక్కడ ఎంత చల్లగా ఉందో !

నేను : అవును.

కోమలి : నేను బ్లాంకెట్ కూడా తీసుకుని రాలేదు. ఈ చలిని ఎలా తట్టుకుంటాం ?

నేను : నువ్వు టెన్షన్ పడకు, అంతా సెట్ అవుతుంది.

నైనా : నిజంగా, నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపిస్తోంది.

నేను : అవును, ఇంకా ఎక్కువ సంతోషాన్ని పొందాలి.

నైనా సిగ్గుపడసాగింది.

కోమలి : నువ్వు ఎందుకు అంత సిగ్గుపడుతున్నావు ?

నైనా : నేను సిగ్గుపడట్లేదు.

కోమలి : సరే.

తర్వాత మేము మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నాము. కొద్దిసేపటి తర్వాత ట్రైన్ నెమ్మదిగా కదలడం మొదలుపెట్టింది. కిటికీలోంచి చూస్తే ఏదో సిటీ కనిపిస్తోంది.

కోమలి : ఇదేం సిటీ ?

నేను : నా అనుమానం ఇది తుని అయి ఉంటుంది. ఎందుకంటే ట్రైన్ కి ఇక్కడ స్టాప్ ఉంది. అందుకే నెమ్మదించింది.

తర్వాత ట్రైన్ స్టేషన్ కి చేరుకుని ఆగిపోయింది.

నేను : మీకోసం ఏమైనా తీసుకురానా ?

కోమలి : ఎందుకు ? నేను వండి తీసుకొచ్చినవన్నీ ఎవరు తింటారు ?

నేను : ఒహ్హ్, నువ్వు చాలా మంచి పని చేశావు.

తర్వాత నేను క్యాబిన్ లో నుండి బయటికి వచ్చి, డోర్ వైపు వెళ్ళాను. అక్కడ ఒక కుర్చీ ఉంది, గార్డ్ లేడు. నేను కుర్చీని దాటుకుని డోర్ దగ్గరికి వెళ్ళాను, గార్డ్ అక్కడే డోర్ దగ్గర ఉన్నాడు. నేను దూరం నుంచే తనని గమనించడం మొదలుపెట్టాను. ట్రైన్ ని ఎక్కడానికి ఎవరినీ అనుమతించడం లేదు. నేను నా సెల్ ఫోన్ ని తీసి ఉమకి కాల్ చేశాను. చాలాసేపు రింగ్ అయింది కానీ ఎవరూ కాల్ తీయలేదు.

బహుశా పడుకుని ఉంటారు అని అనుకున్నాను. ట్రైన్ అక్కడ రెండు నిమిషాలు మాత్రమే ఆగి, తర్వాత మళ్ళీ కదలడం మొదలుపెట్టింది. నేను తిరిగి క్యాబిన్లోకి వెళ్లాను.

కోమలి : ఇప్పుడు ట్రైన్ ఎక్కడ ఆగుతుంది ?

నేను : అది తెలుసుకోవాలి.

కోమలి : సరేలే, వదిలేయండి. నేను ఇప్పుడు పడుకోవాలి. నేను పైకి వెళ్తాను. మీకు ఆకలి వేస్తే నన్ను లేపండి.

నేను : సరే, నువ్వు పడుకో.

నేను అక్కడి నుండి లేచి, పైనున్న బెడ్ ని ఓపెన్ చేసాను. కోమలి పైకి ఎక్కింది. నేను క్యాబిన్ డోర్ ని లాక్ చేసి, తిరిగి వచ్చి నైనా పక్కన కూర్చున్నాను. నైనా కిటికీలోంచి బయట చూస్తోంది. నేను తనకి మరింత దగ్గరయ్యాను. నైనా బయట చూస్తున్నా, తన ధ్యాస నాపైనే ఉంది. నేను ఇంకా దగ్గరవ్వగానే, నైనా సిగ్గుపడసాగింది. నేను తనకి అతుక్కుపోయాను. నైనా నన్ను చూసింది. నేను నైనా తొడ మీద చేయి పెట్టి దాన్ని నిమరడం మొదలుపెట్టాను, ఇంకో చేతిని తన భుజం మీద వేసి తనని నా వైపు గట్టిగా లాక్కున్నాను. నైనా తన ముఖాన్ని నా చెవి దగ్గర పెట్టింది.

నైనా (మెల్లగా) : ప్లీజ్, కోమలి మేలుకుని ఉంది, చూస్తుంది.

నేను (తన చెవి దగ్గర పెదాలు పెట్టి) : తను పడుకుంది.

నైనా (మళ్ళీ నా చెవిలో) : లేదు, మేలుకునే ఉంది. ప్లీజ్...

నేను (తన చెవిలో) : వేరే కేబిన్ లోకి వెళ్దామా ?

నైనా నన్ను చూసి సిగ్గుపడింది, తల దించుకుంది.

నేను : కోమలి, మేము వేరే కేబిన్ లోకి వెళ్తున్నాము. సరేనా ? నువ్వు పడుకో.

కోమలి : సరే, మీరిద్దరూ వెళ్ళండి.