18-10-2026, 07:43 PM
Sivamurugan 85
அத்தியாயம் – ஒரு நாள் உனக்காக
நந்தினி இன்னும் விக்கியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கண்களில் எதிர்பார்ப்பும் தயக்கமும் கலந்திருந்தன. இவ்வளவு நேரம் தன்னுடைய மனதில் இருந்ததை வெளிப்படையாகப் பேசியிருந்தாலும், விக்கி என்ன பதில் சொல்வான் என்ற பயம் அவளுக்குள் இருந்தது.
விக்கி அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான். அவளுடைய கையை மெதுவாகத் தன்னிடமிருந்து விலக்க முயன்றான்.
விக்கி: “அண்ணி, முதல்ல என்னுடைய பேச்சைக் கொஞ்சம் பொறுமையா கேளுங்க. நீங்க உங்க மனசுல இருக்கிற விஷயத்தை என்கிட்ட சொன்னதுக்கு நான் உங்களைத் தப்பா நினைக்கல. உங்களுக்கு என் மேல ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டிருக்குன்னு சொல்றீங்க. உங்க மனசுல இருக்கிற உணர்வுகளை நான் மதிக்கிறேன். ஆனா அதுக்காக நாம உடனே ஏதாவது முடிவு எடுத்துடக் கூடாது. அண்ணா என்னை எவ்வளவு நம்புறார்னு உங்களுக்குத் தெரியும். அவருக்கு உடம்பு சரியில்லாத இந்த நேரத்துல அவருடைய நம்பிக்கைக்கு எந்தப் பாதிப்பும் வரக்கூடாது. நான் உங்க வீட்டுக்கு வர்றதே அவரைப் பார்க்கவும், அவருக்கு உதவி செய்யவும்தான். நம்மிடையே இருக்கிற அன்பும் மரியாதையும் எப்பவும் இப்படியே இருக்கணும். அதனாலதான் நான் கொஞ்சம் தயங்குறேன்.”
நந்தினி: “விக்கி, நீ சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எனக்குப் புரியுது. நீ ரத்னத்தை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன்னு எனக்குத் தெரியும். அவர் உன்னைத் தம்பி மாதிரி நினைக்கிறார். நீயும் அவரை உன்னுடைய சொந்த அண்ணன் மாதிரி நினைக்கிறே. அந்த உறவை நான் எப்பவும் மதிக்கிறேன். உன்னுடைய அன்பைத் தவறாகப் பயன்படுத்தணும்னு நான் நினைக்கல. என்னுடைய மனசுல என்ன நடக்குதுன்னு உனக்குச் சொல்லணும்னு தோணிச்சு. அதைத்தான் சொன்னேன். நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறதே எனக்குப் பெரிய விஷயம்.”
விக்கி: “அண்ணி, நான் உங்களைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றேன். உங்க வாழ்க்கையில இவ்வளவு பிரச்சினைகள் நடந்திருக்குன்னு நீங்க சொன்னப்போ எனக்கு ரொம்ப வருத்தமா இருந்தது. அண்ணாவோட உடல்நிலை, குழந்தையைப் பார்த்துக்கிறது, குடும்பத்தைச் சமாளிக்கிறது, உங்க மனசுக்குள்ள இருக்கிற தனிமைன்னு நீங்க நிறைய விஷயங்களைச் சமாளிச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க. அந்த நேரத்துல உங்களுக்கு யாராவது அன்பா பேசினா மனசுக்கு நிம்மதி கிடைக்கும். என்னால உங்களுக்கு அந்த நிம்மதி கிடைக்குதுன்னா எனக்கும் சந்தோஷம்தான். ஆனா நீங்க என்னிடம் எதிர்பார்க்கிற அன்பு என்ன மாதிரியானதுன்னு நாம ரெண்டு பேரும் தெளிவா புரிஞ்சுக்கணும்.”
நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தபடி பேச ஆரம்பித்தாள்.
நந்தினி: “விக்கி, உன்கிட்ட நான் ஒரு ஆசையைச் சொல்லலாமா?”
விக்கி: “என்ன அண்ணி? சொல்லுங்க. நீங்க தயங்காம பேசலாம்.”
நந்தினி: “நீ என்னைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன்னு நம்புறேன். எனக்கு உன்னோட ஒரு நாள் முழுக்க இருக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”
அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் விக்கி ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தான்.
விக்கி: “அண்ணி, என்ன சொல்றீங்க? ஒரு நாள் முழுக்க என்னோட இருக்கணுமா? எதுக்காக இப்படித் திடீர்னு கேட்கிறீங்க? நான் தினமும் இங்கே வர்றேனே. அண்ணாவைப் பார்க்கிறேன். உங்ககிட்ட பேசுறேன். உங்களுக்கு ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டா செய்றேன். அதெல்லாம் போதாதா? தனியா ஒரு நாள் முழுக்க இருக்கணும்னு ஏன் நினைக்கிறீங்க?”
நந்தினி: “நான் சொல்றதை முழுசாக் கேளு விக்கி. நீ தினமும் வர்றே. ஆனா அண்ணாவைப் பார்க்கிறதிலும் அவருக்கு உதவி செய்றதிலும்தான் உன்னுடைய நேரம் போயிடுது. நானும் வீட்டுக் காரியங்களைப் பார்த்துக்கிட்டு இருப்பேன். நாம ரெண்டு பேரும் நிம்மதியா உட்கார்ந்து மனசு விட்டுப் பேசுறதுக்குக்கூட அதிக நேரம் கிடைக்கிறதில்லை. நீ வந்தா எனக்குச் சந்தோஷமா இருக்கு. நீ போனதும் அந்தச் சந்தோஷம் கொஞ்சம் குறைஞ்சிடுது. இதை உன்கிட்டச் சொல்லலாமா வேண்டாமான்னு பல நாளா யோசிச்சேன். இன்னைக்கு நீயே உன்னுடைய கவலையை என்கிட்ட சொன்னப்போ, நானும் என்னுடைய ஆசையைச் சொல்லிடலாம்னு நினைச்சேன்.”
விக்கி: “அண்ணி, உங்க ஆசையை நான் புரிஞ்சுக்கிறேன். ஆனா ஒரு நாள் முழுக்க உங்களோட இருக்கிறதுன்னா அதைப் பற்றி நான் கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டியிருக்கு. அண்ணா வீட்டுக்கு வந்ததும் என்னைக் கேட்டா என்ன சொல்றது? அவருக்கு ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டா நான் இங்கே இருக்க வேண்டாமா? அவருடைய நம்பிக்கையை நான் எப்பவும் காப்பாத்தணும்னு நினைக்கிறேன். நீங்க என்னைத் தவறாகப் புரிஞ்சுக்க வேண்டாம். நான் உங்களிடமிருந்து விலகிப் போகணும்னு சொல்லல. ஆனா நம்முடைய உறவுக்கு ஒரு எல்லை இருக்கணும்.”
நந்தினி: “நீ ஏன் இப்படிப் பயப்படுறே விக்கி? நான் உன்னிடம் ஒரு நாள் நேரம் கேட்கிறேன். உன்னுடைய வாழ்க்கையையே கேட்கல. நீ எனக்காக உன்னுடைய வேலையையும் படிப்பையும் விட்டுவிடச் சொல்லல. உன்னுடைய நண்பர்களை விட்டு விலகச் சொல்லல. நீ எனக்காக ஒரு நாள் ஒதுக்கினா போதும். அந்த நாளில் நாம நிம்மதியா பேசலாம். சிரிக்கலாம். உனக்குப் பிடிச்ச விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசலாம். என்னுடைய மனசுல இருக்கிற பாரத்தை இறக்கி வைக்கலாம். நீயும் உன்னுடைய கவலைகளை என்னிடம் சொல்லலாம். எப்பவும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கிட்டிருக்கிற நீயும் கொஞ்ச நேரம் நிம்மதியா இருக்கணும்னு எனக்குத் தோணுது.”
விக்கி அவளுடைய பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்டான்.
விக்கி: “அண்ணி, நான் உங்களுக்காக உதவி செய்றதெல்லாம் எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்த்து இல்லை. அண்ணாவுக்கு உதவி செய்றது என்னுடைய கடமை மாதிரி நினைக்கிறேன். உங்களுக்கும் குழந்தைக்கும் உதவி செய்றது என்னுடைய விருப்பம். அதுக்காக நீங்க எனக்காக ஏதாவது செய்யணும்னு நினைக்க வேண்டாம். என்னுடைய உதவிக்கு நன்றி சொல்லணும்னு நினைச்சு உங்களுக்கு விருப்பமில்லாத எந்த விஷயத்தையும் செய்ய வேண்டாம்.”
நந்தினி: “விக்கி, என்னைப் புரிஞ்சுக்கோ. நான் உனக்கு நன்றி சொல்லணும்னு மட்டும் இந்த ஆசையைச் சொல்லல. உன்னுடைய உதவி எனக்கு முக்கியம். ஆனா அதைவிட உன்னுடைய குணம் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. ரத்னத்திடம் நீ காட்டுற அன்பு, அவருக்கு உதவி செய்யும்போது உன்னுடைய முகத்தில் தெரிகிற அக்கறை, என்னுடைய கவலையை நான் சொல்லும்போது பொறுமையா கேட்கிற விதம், குழந்தையைப் பார்க்கும்போது நீ காட்டுற பாசம்—இதெல்லாம் என்னை உன் பக்கம் ஈர்த்திருக்கு. பணம் கொடுத்து உதவி செய்றவங்க நிறையப் பேரை நான் பார்த்திருக்கேன். ஆனா எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம ஒருத்தர் குடும்பத்துக்காக இவ்வளவு அக்கறையா இருக்கிறதைப் பார்க்கும்போது மனசுக்கு ஒரு தனி உணர்வு ஏற்படுது.”
அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவளுடைய குரல் மென்மையானது.
நந்தினி: “நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லணும் விக்கி. ரத்னத்துக்கு உடம்பு சரியில்லாததிலிருந்து என்னுடைய வாழ்க்கை முழுக்க அவரைச் சுற்றியே போய்க்கிட்டிருக்கு. அவருக்குச் சாப்பாடு கொடுக்கணும், மருந்து கொடுக்கணும், உடற்பயிற்சி செய்ய உதவி செய்யணும், குழந்தையைப் பார்த்துக்கணும். இதெல்லாம் என்னுடைய கடமைன்னு நான் சந்தோஷமாத்தான் செய்றேன். அவருடைய உடல்நிலை நல்லா ஆகணும் என்பதுதான் என்னுடைய முதல் ஆசை. ஆனா அந்தப் பொறுப்புகளுக்கு நடுவில் நானும் ஒரு மனுஷிதானே விக்கி? எனக்கும் யாராவது என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசணும்னு தோணும். என்னுடைய கவலைகளைச் சொல்லும்போது அதை அமைதியா கேட்கணும்னு தோணும். என்னை ஒரு மனைவியா மட்டும் இல்லாம, தனிப்பட்ட உணர்வுகளும் ஆசைகளும் இருக்கிற ஒரு பெண்ணாகவும் புரிஞ்சுக்கணும்னு தோணும்.”
விக்கி: “அண்ணி, நீங்க சொல்றது எனக்குப் புரியுது. உங்களுடைய உணர்வுகள் முக்கியமானவைதான். உங்களுக்கு அன்பும் கவனமும் கிடைக்கணும். உங்க மனசுல இருக்கிறதைச் சொல்ல உங்களுக்கு ஒரு இடம் கிடைக்கணும். அதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனா அந்த இடத்தை நான் எப்படி நிரப்பணும்னு நாம கவனமா யோசிக்கணும். அண்ணாவுக்கு நாம செய்ய வேண்டிய மரியாதையும் உங்களுடைய மனநிம்மதியும் ரெண்டுமே முக்கியம். உங்களுக்கு ஆறுதல் கொடுக்கணும்னு நினைச்சு நாளைக்கு உங்களுக்கே வருத்தம் தரக்கூடிய முடிவை நான் எடுக்க விரும்பல.”
நந்தினி: “நீ சொல்றதைக் கேட்டா உன்னுடைய மனசு எவ்வளவு நல்லதுன்னு புரியுது விக்கி. நீ எப்பவும் எல்லோரையும் பற்றித்தான் யோசிக்கிறே. ரத்னத்துக்கு என்ன ஆகும்னு நினைக்கிறே. எனக்கு என்ன ஆகும்னு நினைக்கிறே. ஆனால் நான் என்ன நினைக்கிறேன்னு முழுசாகக் கேட்க மாட்டேங்கிறே.”
விக்கி: “அப்படி இல்லை அண்ணி. நான் உங்க மனசைக் கேட்கத் தயாரா இருக்கேன். நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னுதான் இவ்வளவு நேரம் பேசிக்கிட்டு இருக்கேன். ஆனா நீங்க கேட்டதுக்கு உடனே சரின்னு சொல்ல முடியல. அதுதான் உண்மை.”
நந்தினி: “சரி, அப்படின்னா என்னுடைய ஆசையை முழுசாகச் சொல்றேன். நீயும் உன்னுடைய மனசுல இருக்கிறதை மறைக்காம சொல்லு. எனக்கு உன்னோட ஒரு நாள் இருக்கணும். காலையில் இருந்து மாலை வரைக்கும் உன்னோட பேசணும். நம்ம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து சாப்பிடணும். நீ சிரிக்கிறதைப் பார்க்கணும். உன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெரிஞ்சுக்கணும். உனக்குப் பிடிச்ச விஷயங்களைப் பற்றிக் கேட்கணும். உனக்கு என்ன கவலை இருக்குன்னு கேட்கணும். நீ எனக்காக எவ்வளவு செய்றேன்னு எனக்குத் தெரியும். உன்னுடைய அன்புக்கு நான் கொடுக்கக்கூடிய நன்றி ஒரு வார்த்தையோ, ஒரு பரிசோ மட்டும் இல்லை. உனக்காக என்னுடைய நேரத்தை முழுமையா ஒதுக்கணும்னு ஆசைப்படுறேன்.”
விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இப்படிச் சொல்றப்போ என்ன பதில் சொல்றதுன்னு தெரியல. உங்களுக்கு என்னுடைய நேரம் முக்கியமா இருக்குன்னு புரியுது. ஆனா நான் உங்களோட ஒரு நாள் முழுக்க இருந்தா, உங்களுடைய மனசுல இருக்கிற ஈர்ப்பு இன்னும் அதிகமாகிடுமோன்னு எனக்குக் கவலையா இருக்கு. அப்புறம் நாம ரெண்டு பேரும் என்ன செய்யப் போறோம்? உங்களுடைய உணர்வுகளை நான் அலட்சியப்படுத்த விரும்பல. அதே நேரத்தில் அவற்றை அவசரமாக வளர்க்கவும் விரும்பல.”
நந்தினி: “விக்கி, ஒரு நாள் பேசுறதாலேயே எல்லாத்தையும் முடிவு செய்யணும்னு நான் நினைக்கல. எனக்கு என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கணும். உன்னுடைய மனசையும் புரிஞ்சுக்கணும். நீ என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறேன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நான் உன்னைப் பார்க்கும்போது ஏன் இவ்வளவு சந்தோஷப்படுறேன், நீ என்கிட்ட பேசும்போது ஏன் என்னுடைய கவலைகள் குறையுது, நீ போகும்போது ஏன் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்திருக்கலாம்னு தோணுது—இதையெல்லாம் உன்னிடம் மனசு விட்டுப் பேசணும். நீ என்னுடைய உணர்வுகளை ஏற்றுக்கணும்னு நான் கட்டாயப்படுத்தல. என்னுடைய பேச்சைக் கேட்க மட்டும் சம்மதிச்சா போதும்.”
விக்கி தலையைக் குனிந்து யோசித்தான்.
நந்தினி அவசரப்படுத்தாமல் அவனுடைய பதிலுக்காகக் காத்திருந்தாள். சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அவன் அவளைப் பார்த்தான்.
விக்கி: “சரி அண்ணி. உங்க மனசுல இருக்கிறதை முழுசாகப் புரிஞ்சுக்கணும்னு எனக்கும் தோணுது. நீங்க இவ்வளவு வெளிப்படையா பேசுறப்போ, நான் மட்டும் எதையும் சொல்லாம இருக்கிறது சரியில்லை. ஆனா ஒரு விஷயம். நம்ம ரெண்டு பேரும் மனசு விட்டுப் பேசுறதுக்காகத்தான் அந்த நேரத்தை ஒதுக்கணும். உங்களுக்கு ஏதாவது வருத்தம் ஏற்படுற மாதிரி நான் நடந்துக்க மாட்டேன். அண்ணாவுடைய நம்பிக்கையையும் மதிக்கணும். இதையெல்லாம் மனசுல வச்சுக்கிட்டு நாம முடிவு எடுக்கலாம்.”
அவனுடைய பதிலைக் கேட்ட நந்தினியின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.
நந்தினி: “உண்மையாவா விக்கி? எனக்காக ஒரு நாள் ஒதுக்கச் சம்மதிக்கிறியா?”
விக்கி: “சம்மதிக்கிறேன் அண்ணி. ஆனா நீங்க எதிர்பார்க்கிற எல்லா விஷயங்களுக்கும் நான் சம்மதிச்சிட்டேன்னு நினைச்சுக்காதீங்க. உங்க மனசுல என்ன இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கவும், என்னுடைய மனசுல இருக்கிறதை உங்களிடம் சொல்லவும் நான் தயாரா இருக்கேன். அந்த ஒரு நாளை நாம நிம்மதியா கழிக்கணும். நம்மிடையே இருக்கிற நம்பிக்கைக்கு எந்தப் பாதிப்பும் வரக்கூடாது.”
நந்தினி: “அவ்வளவுதான் விக்கி. நான் உன்னிடம் கேட்டதும் அதைத்தான். நீ என்னுடன் இருக்கும்போது நான் உன்னிடம் மனசு விட்டுப் பேசணும். உனக்கு ஏதாவது கவலை இருந்தா அதையும் என்கிட்ட சொல்லணும். நீ எப்பவும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கிட்டிருக்கிறே. அந்த ஒரு நாள் உன்னுடைய கவலைகளையும் கொஞ்சம் மறந்துட்டு நிம்மதியா இருக்கணும். உனக்காகச் சமைச்சுக் கொடுக்கணும்னு எனக்கு ஆசை. நீ சாப்பிடும்போது உனக்குப் பிடிச்சிருக்கான்னு கேட்கணும். நீ சிரிச்சுக்கிட்டே பேசுறதைப் பார்க்கணும். இதெல்லாம் ஒரு பெண்ணுக்கு சந்தோஷம் தரக்கூடிய சின்னச் சின்ன விஷயங்கள்தானே?”
விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இவ்வளவு ஆசையா சொல்றப்போ எனக்கும் உங்களுடைய அன்பைப் புரிஞ்சுக்க முடியுது. நான் உங்க வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் நீங்க எனக்கு அன்பா சாப்பாடு கொடுக்கிறீங்க. நான் சாப்பிட்டேனா என்று கேட்கிறீங்க. அண்ணாவைப் பற்றி விசாரிக்கிறீங்க. என்னுடைய கவலைகளைக் கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிறீங்க. இதையெல்லாம் நான் சாதாரணமா எடுத்துக்கல. நீங்க என்மேல் வச்சிருக்கிற நம்பிக்கையை நான் மதிக்கிறேன்.”
நந்தினி: “அப்படின்னா, அந்த நாளில் நீ என்னிடம் எதையும் மறைக்காமல் பேசுவியா?”
விக்கி: “என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு மனசு விட்டுப் பேசுவேன் அண்ணி. எனக்கும் சில கவலைகள் இருக்கு. சில விஷயங்களை உடனே ஏத்துக்க முடியாம தவிக்கிறேன். அதைப் பற்றியும் பேசுவேன். ஆனா நீங்க உங்களுடைய மனசுக்கு எதிராக எதையும் செய்ய வேண்டாம். நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்.”
நந்தினி: “நன்றி விக்கி. நீ எனக்காக ஒரு நாள் ஒதுக்குறதுக்கு நான் ரொம்பச் சந்தோஷப்படுறேன். இந்த ஒரு நாள் எனக்கு வெறும் நேரமா இருக்காது. என்னுடைய மனசுல நீ எவ்வளவு முக்கியமான இடத்தைப் பிடிச்சிருக்கேன்னு உனக்குப் புரிய வைக்கிற ஒரு வாய்ப்பா இருக்கும். உன்னுடைய அன்பை நான் மதிக்கிறேன். ரத்னத்துக்காக நீ செய்ற ஒவ்வொரு உதவியையும் நான் மறக்க மாட்டேன். அவர் உடல்நிலை சரியில்லாத நேரத்துல நீ அவருக்குக் கொடுக்கிற தைரியமும் நம்பிக்கையும் எங்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியம்னு உனக்குத் தெரியாது.”
விக்கி: “அண்ணி, அதுக்கெல்லாம் நன்றி சொல்ல வேண்டாம். அண்ணா நல்லா குணமடைஞ்சு பழைய மாதிரி நடக்க ஆரம்பிச்சா அதுவே எனக்குப் பெரிய சந்தோஷம். அவர் மீண்டும் வேலைக்குப் போகணும். குழந்தையோட விளையாடணும். நீங்களும் அவரும் சந்தோஷமா இருக்கணும். அதைத்தான் நான் விரும்புறேன்.”
நந்தினி: “நீ இப்படிப் பேசுறப்போ உன்னை இன்னும் அதிகமா மதிக்கணும்னு தோணுது விக்கி. உன்னுடைய மனசுல எவ்வளவு அன்பு இருக்கு! நீ எங்களுக்காகச் செய்ற உதவிகளுக்குப் பின்னால் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லைன்னு எனக்குத் தெரியும். அதனாலதான் உன்னிடம் மனசு விட்டுப் பேச எனக்குத் தைரியம் வந்தது. உன்னுடைய அன்பை நான் தவறாகப் பயன்படுத்த மாட்டேன். உன்னுடைய மனசையும் காயப்படுத்த மாட்டேன். நீ என்னிடம் நம்பிக்கையோட இருக்கணும்னுதான் விரும்புறேன்.”
விக்கி மெதுவாகச் சிரித்தான்.
விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இப்படிச் சொன்னதே எனக்குச் சந்தோஷமா இருக்கு. நாம எப்பவும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசணும். ஏதாவது மனக்குழப்பம் வந்தா அதை மறைக்காமல் பேசணும். அப்போதான் நம்ம உறவுல நம்பிக்கை இருக்கும்.”
நந்தினி: “அப்படின்னா, அந்த ஒரு நாள் எப்போன்னு நாம முடிவு செய்யலாமா?”
விக்கி: “சரி அண்ணி. நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வசதியான நாளைப் பார்த்து முடிவு செய்யலாம். ஆனா அண்ணாவுடைய உடல்நிலையையும் குழந்தையையும் கவனத்தில் வச்சுக்கணும். அவருக்கு உதவி தேவைப்படுற நேரத்தில் நான் இங்கே இருக்கணும்.”
நந்தினி: “கண்டிப்பா விக்கி. ரத்னத்துக்கு எந்தக் குறையும் வரக்கூடாது. அவருடைய உடல்நிலைதான் எனக்கு முதன்மையானது. அதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அவருக்குத் தேவையான எல்லா விஷயங்களையும் கவனிச்சுக்கிட்டுத்தான் நாம நம்ம நேரத்தை ஒதுக்கணும். நீ அவருக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவுக்கு உன்னுடைய அன்பும் எனக்கு முக்கியமா மாறியிருக்கு.”
அவள் பேசி முடித்ததும் விக்கியைப் பார்த்தாள். அவனுடைய முகத்தில் இருந்த தயக்கம் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.
விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல இருக்கிற உணர்வுகளை நான் முழுசாகப் புரிஞ்சுக்க இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் தேவைப்படலாம். ஆனா உங்களை மதிக்கிறேன். நீங்க என்னிடம் நம்பிக்கையோட பேசுறதை நான் மதிக்கிறேன். உங்களுடைய மனசுக்கு அமைதி கிடைக்கணும்னு விரும்புறேன்.”
நந்தினி: “எனக்கு இப்போவே ஒரு நிம்மதி கிடைச்சிருக்கு விக்கி. இவ்வளவு நேரம் என் மனசுக்குள்ளேயே வச்சிருந்த விஷயத்தை உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன். நீ என்னைத் திட்டுவியோ, என்னைப் பற்றி தப்பா நினைப்பியோன்னு பயந்தேன். ஆனா நீ என்னுடைய பேச்சைக் கேட்ட விதம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. என்னுடைய உணர்வுகளை உடனே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. என்னைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றதே எனக்குப் பெரிய விஷயம்.”
அவள் மெதுவாக அவனுடைய கையை மீண்டும் பிடித்தாள்.
இந்த முறை விக்கி தன்னுடைய கையை உடனே விலக்கவில்லை. அவளுடைய முகத்தில் தெரிந்த உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றபடி அமைதியாக இருந்தான்.
நந்தினி: “விக்கி, உன்னிடம் ஒரு சின்ன விஷயம் கேட்கலாமா?”
விக்கி: “என்ன அண்ணி? இன்னும் என்ன கேட்கப் போறீங்க?”
நந்தினி: “நீ எனக்காக நிறையச் செய்திருக்கே. ரத்னத்துக்கு உதவி செய்திருக்கே. எங்களுடைய குடும்பத்துக்கு ஆதரவா இருந்திருக்கே. நான் மனசளவில் கஷ்டப்பட்டபோதும் என்னுடைய பேச்சைக் கேட்டிருக்கே. இதையெல்லாம் நினைச்சா உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல. வார்த்தைகளால் மட்டும் நன்றி சொல்ல எனக்குத் தோணல.”
விக்கி: “அண்ணி, நான் ஏற்கெனவே சொன்னேன் இல்லையா? நன்றி சொல்ல வேண்டாம். உங்களுக்கும் அண்ணாவுக்கும் உதவி செய்றது எனக்குச் சந்தோஷம். அதைப் பெரிய விஷயமா நினைக்காதீங்க.”
நந்தினி: “எனக்குத் தெரியும் விக்கி. நீ எதையும் எதிர்பார்த்துச் செய்யல. அதனாலதான் உன்னுடைய உதவி எனக்கு இன்னும் மதிப்பானதாகத் தோணுது. ஒருத்தர் நமக்காக எதையாவது செய்யும்போது அவருக்கு என்ன கொடுக்கணும்னு மட்டும் யோசிக்கக் கூடாது. அவருடைய அன்பை உண்மையா மதிக்கணும். அவருடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கணும். அவருக்கு நாம எவ்வளவு நன்றியோட இருக்கோம்னு உணர வைக்கணும். அதைத்தான் நான் விரும்புறேன்.”
அவள் அவனுடைய கையை இரு கைகளாலும் மென்மையாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இவ்வளவு உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசுறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கும் என்ன சொல்லணும்னு தெரியல. உங்க மனசுல இருக்கிற அன்பை நான் புரிஞ்சுக்கிறேன். ஆனா நாம எப்பவும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் மதிச்சுக்கணும். அவசரப்பட வேண்டாம்.”
நந்தினி: “சரி விக்கி. நான் அவசரப்பட மாட்டேன். நீ சொல்றதை மதிக்கிறேன். ஆனா இப்போ என்னுடைய மனசுல இருக்கிற நன்றியை மட்டும் சொல்ல அனுமதி கொடு. உன்னுடைய அன்பை நான் மறக்க மாட்டேன். ரத்னத்துக்கு நீ காட்டுற பாசத்தையும் மறக்க மாட்டேன். என்னுடைய கஷ்டமான நேரத்தில் நீ எங்களோட இருந்ததை என் வாழ்க்கை முழுக்க நினைச்சுக்கிட்டு இருப்பேன்.”
அவள் அவனுடைய கையைத் தன்னருகே கொண்டு வந்தாள். சில நொடிகள் அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள். விக்கி அமைதியாக அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
பிறகு நந்தினி அவனுடைய கையின் மேல் மெதுவாக ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள்.
நந்தினி: “இது உன்னுடைய உதவிக்காக மட்டும் இல்லை விக்கி. என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு என்கூட இவ்வளவு நேரம் பொறுமையா பேசியதற்கும், என்னுடைய உணர்வுகளைத் தப்பா நினைக்காமல் கேட்டதற்கும் நான் சொல்ற நன்றி. நீ எனக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவனாக மாறியிருக்கேன்னு இந்தச் சின்னச் செயல் உனக்குப் புரிய வைக்கும்னு நினைக்கிறேன்.”
விக்கி அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான். அவனுடைய மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடின. நந்தினி தன்னிடம் வைத்திருந்த நம்பிக்கை, அவள் வெளிப்படையாகச் சொன்ன உணர்வுகள், அவளுடைய கையில் தன் கை இருந்த அந்த நெருக்கமான தருணம்—எல்லாமே அவனை யோசிக்க வைத்தன.
விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல இருக்கிறதை நான் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றேன். நீங்க என் மேல வச்சிருக்கிற நம்பிக்கையை நான் மதிப்பேன். நாம எடுக்கிற ஒவ்வொரு முடிவும் நிதானமா இருக்கணும். யாருடைய மனசும் காயப்படக்கூடாது.”
நந்தினி: “எனக்குப் புரியுது விக்கி. இப்போ எனக்கு வேண்டியது உன்னுடைய நேரமும் உன்னுடைய மனசாரப் பேசுற பேச்சும்தான். அந்த ஒரு நாளில் நாம நிறைய விஷயங்களைப் பேசுவோம். உன்னைப் பற்றி இன்னும் நிறையத் தெரிஞ்சுக்குவேன். நீயும் என்னைப் புரிஞ்சுக்குவேன்னு நம்புறேன்.”
விக்கி அவளைப் பார்த்துச் சின்னதாகத் தலையசைத்தான்.
அந்த மாலை இருவரும் தங்களுடைய மனதில் இருந்த பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். நந்தினியின் மனதில் இருந்த தயக்கம் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது. விக்கியும் அவளுடைய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான்.இன்னும் அவன் கை நந்தினி மடியில் தான் இருந்தது. நந்தினி கதவை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு. விக்கி கிட்ட இன்னும் நெருங்கினால். அவளே அவன் உதட்டை நோக்கி இவள் உதட்டை கொண்டு வந்தாள்
ஆனால் அந்த ஒரு நாள் அவர்களுடைய உறவில் என்ன மாதிரியான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்பது இருவருக்குமே தெரியவில்லை.
நந்தினி கேட்ட அந்த ஒரு நாள், வெறும் உரையாடலுக்கான நாளாக மட்டும் இருக்குமா? அல்லது இருவரும் தங்களுடைய உணர்வுகளை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் நாளாக மாறுமா?
அதற்கான பதில் இன்னும் அவர்களுடைய மனங்களுக்குள்ளேயே இருந்தது.
தொடரும்...
My Telegram ID: Msivamuruganm
My insta ID: sivamurugan321985
My google chat ID: sivamuruganm321985;
அத்தியாயம் – ஒரு நாள் உனக்காக
நந்தினி இன்னும் விக்கியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கண்களில் எதிர்பார்ப்பும் தயக்கமும் கலந்திருந்தன. இவ்வளவு நேரம் தன்னுடைய மனதில் இருந்ததை வெளிப்படையாகப் பேசியிருந்தாலும், விக்கி என்ன பதில் சொல்வான் என்ற பயம் அவளுக்குள் இருந்தது.
விக்கி அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான். அவளுடைய கையை மெதுவாகத் தன்னிடமிருந்து விலக்க முயன்றான்.
விக்கி: “அண்ணி, முதல்ல என்னுடைய பேச்சைக் கொஞ்சம் பொறுமையா கேளுங்க. நீங்க உங்க மனசுல இருக்கிற விஷயத்தை என்கிட்ட சொன்னதுக்கு நான் உங்களைத் தப்பா நினைக்கல. உங்களுக்கு என் மேல ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டிருக்குன்னு சொல்றீங்க. உங்க மனசுல இருக்கிற உணர்வுகளை நான் மதிக்கிறேன். ஆனா அதுக்காக நாம உடனே ஏதாவது முடிவு எடுத்துடக் கூடாது. அண்ணா என்னை எவ்வளவு நம்புறார்னு உங்களுக்குத் தெரியும். அவருக்கு உடம்பு சரியில்லாத இந்த நேரத்துல அவருடைய நம்பிக்கைக்கு எந்தப் பாதிப்பும் வரக்கூடாது. நான் உங்க வீட்டுக்கு வர்றதே அவரைப் பார்க்கவும், அவருக்கு உதவி செய்யவும்தான். நம்மிடையே இருக்கிற அன்பும் மரியாதையும் எப்பவும் இப்படியே இருக்கணும். அதனாலதான் நான் கொஞ்சம் தயங்குறேன்.”
நந்தினி: “விக்கி, நீ சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எனக்குப் புரியுது. நீ ரத்னத்தை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன்னு எனக்குத் தெரியும். அவர் உன்னைத் தம்பி மாதிரி நினைக்கிறார். நீயும் அவரை உன்னுடைய சொந்த அண்ணன் மாதிரி நினைக்கிறே. அந்த உறவை நான் எப்பவும் மதிக்கிறேன். உன்னுடைய அன்பைத் தவறாகப் பயன்படுத்தணும்னு நான் நினைக்கல. என்னுடைய மனசுல என்ன நடக்குதுன்னு உனக்குச் சொல்லணும்னு தோணிச்சு. அதைத்தான் சொன்னேன். நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறதே எனக்குப் பெரிய விஷயம்.”
விக்கி: “அண்ணி, நான் உங்களைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றேன். உங்க வாழ்க்கையில இவ்வளவு பிரச்சினைகள் நடந்திருக்குன்னு நீங்க சொன்னப்போ எனக்கு ரொம்ப வருத்தமா இருந்தது. அண்ணாவோட உடல்நிலை, குழந்தையைப் பார்த்துக்கிறது, குடும்பத்தைச் சமாளிக்கிறது, உங்க மனசுக்குள்ள இருக்கிற தனிமைன்னு நீங்க நிறைய விஷயங்களைச் சமாளிச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க. அந்த நேரத்துல உங்களுக்கு யாராவது அன்பா பேசினா மனசுக்கு நிம்மதி கிடைக்கும். என்னால உங்களுக்கு அந்த நிம்மதி கிடைக்குதுன்னா எனக்கும் சந்தோஷம்தான். ஆனா நீங்க என்னிடம் எதிர்பார்க்கிற அன்பு என்ன மாதிரியானதுன்னு நாம ரெண்டு பேரும் தெளிவா புரிஞ்சுக்கணும்.”
நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தபடி பேச ஆரம்பித்தாள்.
நந்தினி: “விக்கி, உன்கிட்ட நான் ஒரு ஆசையைச் சொல்லலாமா?”
விக்கி: “என்ன அண்ணி? சொல்லுங்க. நீங்க தயங்காம பேசலாம்.”
நந்தினி: “நீ என்னைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன்னு நம்புறேன். எனக்கு உன்னோட ஒரு நாள் முழுக்க இருக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”
அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் விக்கி ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தான்.
விக்கி: “அண்ணி, என்ன சொல்றீங்க? ஒரு நாள் முழுக்க என்னோட இருக்கணுமா? எதுக்காக இப்படித் திடீர்னு கேட்கிறீங்க? நான் தினமும் இங்கே வர்றேனே. அண்ணாவைப் பார்க்கிறேன். உங்ககிட்ட பேசுறேன். உங்களுக்கு ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டா செய்றேன். அதெல்லாம் போதாதா? தனியா ஒரு நாள் முழுக்க இருக்கணும்னு ஏன் நினைக்கிறீங்க?”
நந்தினி: “நான் சொல்றதை முழுசாக் கேளு விக்கி. நீ தினமும் வர்றே. ஆனா அண்ணாவைப் பார்க்கிறதிலும் அவருக்கு உதவி செய்றதிலும்தான் உன்னுடைய நேரம் போயிடுது. நானும் வீட்டுக் காரியங்களைப் பார்த்துக்கிட்டு இருப்பேன். நாம ரெண்டு பேரும் நிம்மதியா உட்கார்ந்து மனசு விட்டுப் பேசுறதுக்குக்கூட அதிக நேரம் கிடைக்கிறதில்லை. நீ வந்தா எனக்குச் சந்தோஷமா இருக்கு. நீ போனதும் அந்தச் சந்தோஷம் கொஞ்சம் குறைஞ்சிடுது. இதை உன்கிட்டச் சொல்லலாமா வேண்டாமான்னு பல நாளா யோசிச்சேன். இன்னைக்கு நீயே உன்னுடைய கவலையை என்கிட்ட சொன்னப்போ, நானும் என்னுடைய ஆசையைச் சொல்லிடலாம்னு நினைச்சேன்.”
விக்கி: “அண்ணி, உங்க ஆசையை நான் புரிஞ்சுக்கிறேன். ஆனா ஒரு நாள் முழுக்க உங்களோட இருக்கிறதுன்னா அதைப் பற்றி நான் கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டியிருக்கு. அண்ணா வீட்டுக்கு வந்ததும் என்னைக் கேட்டா என்ன சொல்றது? அவருக்கு ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டா நான் இங்கே இருக்க வேண்டாமா? அவருடைய நம்பிக்கையை நான் எப்பவும் காப்பாத்தணும்னு நினைக்கிறேன். நீங்க என்னைத் தவறாகப் புரிஞ்சுக்க வேண்டாம். நான் உங்களிடமிருந்து விலகிப் போகணும்னு சொல்லல. ஆனா நம்முடைய உறவுக்கு ஒரு எல்லை இருக்கணும்.”
நந்தினி: “நீ ஏன் இப்படிப் பயப்படுறே விக்கி? நான் உன்னிடம் ஒரு நாள் நேரம் கேட்கிறேன். உன்னுடைய வாழ்க்கையையே கேட்கல. நீ எனக்காக உன்னுடைய வேலையையும் படிப்பையும் விட்டுவிடச் சொல்லல. உன்னுடைய நண்பர்களை விட்டு விலகச் சொல்லல. நீ எனக்காக ஒரு நாள் ஒதுக்கினா போதும். அந்த நாளில் நாம நிம்மதியா பேசலாம். சிரிக்கலாம். உனக்குப் பிடிச்ச விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசலாம். என்னுடைய மனசுல இருக்கிற பாரத்தை இறக்கி வைக்கலாம். நீயும் உன்னுடைய கவலைகளை என்னிடம் சொல்லலாம். எப்பவும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கிட்டிருக்கிற நீயும் கொஞ்ச நேரம் நிம்மதியா இருக்கணும்னு எனக்குத் தோணுது.”
விக்கி அவளுடைய பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்டான்.
விக்கி: “அண்ணி, நான் உங்களுக்காக உதவி செய்றதெல்லாம் எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்த்து இல்லை. அண்ணாவுக்கு உதவி செய்றது என்னுடைய கடமை மாதிரி நினைக்கிறேன். உங்களுக்கும் குழந்தைக்கும் உதவி செய்றது என்னுடைய விருப்பம். அதுக்காக நீங்க எனக்காக ஏதாவது செய்யணும்னு நினைக்க வேண்டாம். என்னுடைய உதவிக்கு நன்றி சொல்லணும்னு நினைச்சு உங்களுக்கு விருப்பமில்லாத எந்த விஷயத்தையும் செய்ய வேண்டாம்.”
நந்தினி: “விக்கி, என்னைப் புரிஞ்சுக்கோ. நான் உனக்கு நன்றி சொல்லணும்னு மட்டும் இந்த ஆசையைச் சொல்லல. உன்னுடைய உதவி எனக்கு முக்கியம். ஆனா அதைவிட உன்னுடைய குணம் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. ரத்னத்திடம் நீ காட்டுற அன்பு, அவருக்கு உதவி செய்யும்போது உன்னுடைய முகத்தில் தெரிகிற அக்கறை, என்னுடைய கவலையை நான் சொல்லும்போது பொறுமையா கேட்கிற விதம், குழந்தையைப் பார்க்கும்போது நீ காட்டுற பாசம்—இதெல்லாம் என்னை உன் பக்கம் ஈர்த்திருக்கு. பணம் கொடுத்து உதவி செய்றவங்க நிறையப் பேரை நான் பார்த்திருக்கேன். ஆனா எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம ஒருத்தர் குடும்பத்துக்காக இவ்வளவு அக்கறையா இருக்கிறதைப் பார்க்கும்போது மனசுக்கு ஒரு தனி உணர்வு ஏற்படுது.”
அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவளுடைய குரல் மென்மையானது.
நந்தினி: “நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லணும் விக்கி. ரத்னத்துக்கு உடம்பு சரியில்லாததிலிருந்து என்னுடைய வாழ்க்கை முழுக்க அவரைச் சுற்றியே போய்க்கிட்டிருக்கு. அவருக்குச் சாப்பாடு கொடுக்கணும், மருந்து கொடுக்கணும், உடற்பயிற்சி செய்ய உதவி செய்யணும், குழந்தையைப் பார்த்துக்கணும். இதெல்லாம் என்னுடைய கடமைன்னு நான் சந்தோஷமாத்தான் செய்றேன். அவருடைய உடல்நிலை நல்லா ஆகணும் என்பதுதான் என்னுடைய முதல் ஆசை. ஆனா அந்தப் பொறுப்புகளுக்கு நடுவில் நானும் ஒரு மனுஷிதானே விக்கி? எனக்கும் யாராவது என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசணும்னு தோணும். என்னுடைய கவலைகளைச் சொல்லும்போது அதை அமைதியா கேட்கணும்னு தோணும். என்னை ஒரு மனைவியா மட்டும் இல்லாம, தனிப்பட்ட உணர்வுகளும் ஆசைகளும் இருக்கிற ஒரு பெண்ணாகவும் புரிஞ்சுக்கணும்னு தோணும்.”
விக்கி: “அண்ணி, நீங்க சொல்றது எனக்குப் புரியுது. உங்களுடைய உணர்வுகள் முக்கியமானவைதான். உங்களுக்கு அன்பும் கவனமும் கிடைக்கணும். உங்க மனசுல இருக்கிறதைச் சொல்ல உங்களுக்கு ஒரு இடம் கிடைக்கணும். அதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனா அந்த இடத்தை நான் எப்படி நிரப்பணும்னு நாம கவனமா யோசிக்கணும். அண்ணாவுக்கு நாம செய்ய வேண்டிய மரியாதையும் உங்களுடைய மனநிம்மதியும் ரெண்டுமே முக்கியம். உங்களுக்கு ஆறுதல் கொடுக்கணும்னு நினைச்சு நாளைக்கு உங்களுக்கே வருத்தம் தரக்கூடிய முடிவை நான் எடுக்க விரும்பல.”
நந்தினி: “நீ சொல்றதைக் கேட்டா உன்னுடைய மனசு எவ்வளவு நல்லதுன்னு புரியுது விக்கி. நீ எப்பவும் எல்லோரையும் பற்றித்தான் யோசிக்கிறே. ரத்னத்துக்கு என்ன ஆகும்னு நினைக்கிறே. எனக்கு என்ன ஆகும்னு நினைக்கிறே. ஆனால் நான் என்ன நினைக்கிறேன்னு முழுசாகக் கேட்க மாட்டேங்கிறே.”
விக்கி: “அப்படி இல்லை அண்ணி. நான் உங்க மனசைக் கேட்கத் தயாரா இருக்கேன். நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னுதான் இவ்வளவு நேரம் பேசிக்கிட்டு இருக்கேன். ஆனா நீங்க கேட்டதுக்கு உடனே சரின்னு சொல்ல முடியல. அதுதான் உண்மை.”
நந்தினி: “சரி, அப்படின்னா என்னுடைய ஆசையை முழுசாகச் சொல்றேன். நீயும் உன்னுடைய மனசுல இருக்கிறதை மறைக்காம சொல்லு. எனக்கு உன்னோட ஒரு நாள் இருக்கணும். காலையில் இருந்து மாலை வரைக்கும் உன்னோட பேசணும். நம்ம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து சாப்பிடணும். நீ சிரிக்கிறதைப் பார்க்கணும். உன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெரிஞ்சுக்கணும். உனக்குப் பிடிச்ச விஷயங்களைப் பற்றிக் கேட்கணும். உனக்கு என்ன கவலை இருக்குன்னு கேட்கணும். நீ எனக்காக எவ்வளவு செய்றேன்னு எனக்குத் தெரியும். உன்னுடைய அன்புக்கு நான் கொடுக்கக்கூடிய நன்றி ஒரு வார்த்தையோ, ஒரு பரிசோ மட்டும் இல்லை. உனக்காக என்னுடைய நேரத்தை முழுமையா ஒதுக்கணும்னு ஆசைப்படுறேன்.”
விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இப்படிச் சொல்றப்போ என்ன பதில் சொல்றதுன்னு தெரியல. உங்களுக்கு என்னுடைய நேரம் முக்கியமா இருக்குன்னு புரியுது. ஆனா நான் உங்களோட ஒரு நாள் முழுக்க இருந்தா, உங்களுடைய மனசுல இருக்கிற ஈர்ப்பு இன்னும் அதிகமாகிடுமோன்னு எனக்குக் கவலையா இருக்கு. அப்புறம் நாம ரெண்டு பேரும் என்ன செய்யப் போறோம்? உங்களுடைய உணர்வுகளை நான் அலட்சியப்படுத்த விரும்பல. அதே நேரத்தில் அவற்றை அவசரமாக வளர்க்கவும் விரும்பல.”
நந்தினி: “விக்கி, ஒரு நாள் பேசுறதாலேயே எல்லாத்தையும் முடிவு செய்யணும்னு நான் நினைக்கல. எனக்கு என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கணும். உன்னுடைய மனசையும் புரிஞ்சுக்கணும். நீ என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறேன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நான் உன்னைப் பார்க்கும்போது ஏன் இவ்வளவு சந்தோஷப்படுறேன், நீ என்கிட்ட பேசும்போது ஏன் என்னுடைய கவலைகள் குறையுது, நீ போகும்போது ஏன் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்திருக்கலாம்னு தோணுது—இதையெல்லாம் உன்னிடம் மனசு விட்டுப் பேசணும். நீ என்னுடைய உணர்வுகளை ஏற்றுக்கணும்னு நான் கட்டாயப்படுத்தல. என்னுடைய பேச்சைக் கேட்க மட்டும் சம்மதிச்சா போதும்.”
விக்கி தலையைக் குனிந்து யோசித்தான்.
நந்தினி அவசரப்படுத்தாமல் அவனுடைய பதிலுக்காகக் காத்திருந்தாள். சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அவன் அவளைப் பார்த்தான்.
விக்கி: “சரி அண்ணி. உங்க மனசுல இருக்கிறதை முழுசாகப் புரிஞ்சுக்கணும்னு எனக்கும் தோணுது. நீங்க இவ்வளவு வெளிப்படையா பேசுறப்போ, நான் மட்டும் எதையும் சொல்லாம இருக்கிறது சரியில்லை. ஆனா ஒரு விஷயம். நம்ம ரெண்டு பேரும் மனசு விட்டுப் பேசுறதுக்காகத்தான் அந்த நேரத்தை ஒதுக்கணும். உங்களுக்கு ஏதாவது வருத்தம் ஏற்படுற மாதிரி நான் நடந்துக்க மாட்டேன். அண்ணாவுடைய நம்பிக்கையையும் மதிக்கணும். இதையெல்லாம் மனசுல வச்சுக்கிட்டு நாம முடிவு எடுக்கலாம்.”
அவனுடைய பதிலைக் கேட்ட நந்தினியின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.
நந்தினி: “உண்மையாவா விக்கி? எனக்காக ஒரு நாள் ஒதுக்கச் சம்மதிக்கிறியா?”
விக்கி: “சம்மதிக்கிறேன் அண்ணி. ஆனா நீங்க எதிர்பார்க்கிற எல்லா விஷயங்களுக்கும் நான் சம்மதிச்சிட்டேன்னு நினைச்சுக்காதீங்க. உங்க மனசுல என்ன இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கவும், என்னுடைய மனசுல இருக்கிறதை உங்களிடம் சொல்லவும் நான் தயாரா இருக்கேன். அந்த ஒரு நாளை நாம நிம்மதியா கழிக்கணும். நம்மிடையே இருக்கிற நம்பிக்கைக்கு எந்தப் பாதிப்பும் வரக்கூடாது.”
நந்தினி: “அவ்வளவுதான் விக்கி. நான் உன்னிடம் கேட்டதும் அதைத்தான். நீ என்னுடன் இருக்கும்போது நான் உன்னிடம் மனசு விட்டுப் பேசணும். உனக்கு ஏதாவது கவலை இருந்தா அதையும் என்கிட்ட சொல்லணும். நீ எப்பவும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கிட்டிருக்கிறே. அந்த ஒரு நாள் உன்னுடைய கவலைகளையும் கொஞ்சம் மறந்துட்டு நிம்மதியா இருக்கணும். உனக்காகச் சமைச்சுக் கொடுக்கணும்னு எனக்கு ஆசை. நீ சாப்பிடும்போது உனக்குப் பிடிச்சிருக்கான்னு கேட்கணும். நீ சிரிச்சுக்கிட்டே பேசுறதைப் பார்க்கணும். இதெல்லாம் ஒரு பெண்ணுக்கு சந்தோஷம் தரக்கூடிய சின்னச் சின்ன விஷயங்கள்தானே?”
விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இவ்வளவு ஆசையா சொல்றப்போ எனக்கும் உங்களுடைய அன்பைப் புரிஞ்சுக்க முடியுது. நான் உங்க வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் நீங்க எனக்கு அன்பா சாப்பாடு கொடுக்கிறீங்க. நான் சாப்பிட்டேனா என்று கேட்கிறீங்க. அண்ணாவைப் பற்றி விசாரிக்கிறீங்க. என்னுடைய கவலைகளைக் கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிறீங்க. இதையெல்லாம் நான் சாதாரணமா எடுத்துக்கல. நீங்க என்மேல் வச்சிருக்கிற நம்பிக்கையை நான் மதிக்கிறேன்.”
நந்தினி: “அப்படின்னா, அந்த நாளில் நீ என்னிடம் எதையும் மறைக்காமல் பேசுவியா?”
விக்கி: “என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு மனசு விட்டுப் பேசுவேன் அண்ணி. எனக்கும் சில கவலைகள் இருக்கு. சில விஷயங்களை உடனே ஏத்துக்க முடியாம தவிக்கிறேன். அதைப் பற்றியும் பேசுவேன். ஆனா நீங்க உங்களுடைய மனசுக்கு எதிராக எதையும் செய்ய வேண்டாம். நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்.”
நந்தினி: “நன்றி விக்கி. நீ எனக்காக ஒரு நாள் ஒதுக்குறதுக்கு நான் ரொம்பச் சந்தோஷப்படுறேன். இந்த ஒரு நாள் எனக்கு வெறும் நேரமா இருக்காது. என்னுடைய மனசுல நீ எவ்வளவு முக்கியமான இடத்தைப் பிடிச்சிருக்கேன்னு உனக்குப் புரிய வைக்கிற ஒரு வாய்ப்பா இருக்கும். உன்னுடைய அன்பை நான் மதிக்கிறேன். ரத்னத்துக்காக நீ செய்ற ஒவ்வொரு உதவியையும் நான் மறக்க மாட்டேன். அவர் உடல்நிலை சரியில்லாத நேரத்துல நீ அவருக்குக் கொடுக்கிற தைரியமும் நம்பிக்கையும் எங்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியம்னு உனக்குத் தெரியாது.”
விக்கி: “அண்ணி, அதுக்கெல்லாம் நன்றி சொல்ல வேண்டாம். அண்ணா நல்லா குணமடைஞ்சு பழைய மாதிரி நடக்க ஆரம்பிச்சா அதுவே எனக்குப் பெரிய சந்தோஷம். அவர் மீண்டும் வேலைக்குப் போகணும். குழந்தையோட விளையாடணும். நீங்களும் அவரும் சந்தோஷமா இருக்கணும். அதைத்தான் நான் விரும்புறேன்.”
நந்தினி: “நீ இப்படிப் பேசுறப்போ உன்னை இன்னும் அதிகமா மதிக்கணும்னு தோணுது விக்கி. உன்னுடைய மனசுல எவ்வளவு அன்பு இருக்கு! நீ எங்களுக்காகச் செய்ற உதவிகளுக்குப் பின்னால் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லைன்னு எனக்குத் தெரியும். அதனாலதான் உன்னிடம் மனசு விட்டுப் பேச எனக்குத் தைரியம் வந்தது. உன்னுடைய அன்பை நான் தவறாகப் பயன்படுத்த மாட்டேன். உன்னுடைய மனசையும் காயப்படுத்த மாட்டேன். நீ என்னிடம் நம்பிக்கையோட இருக்கணும்னுதான் விரும்புறேன்.”
விக்கி மெதுவாகச் சிரித்தான்.
விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இப்படிச் சொன்னதே எனக்குச் சந்தோஷமா இருக்கு. நாம எப்பவும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசணும். ஏதாவது மனக்குழப்பம் வந்தா அதை மறைக்காமல் பேசணும். அப்போதான் நம்ம உறவுல நம்பிக்கை இருக்கும்.”
நந்தினி: “அப்படின்னா, அந்த ஒரு நாள் எப்போன்னு நாம முடிவு செய்யலாமா?”
விக்கி: “சரி அண்ணி. நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வசதியான நாளைப் பார்த்து முடிவு செய்யலாம். ஆனா அண்ணாவுடைய உடல்நிலையையும் குழந்தையையும் கவனத்தில் வச்சுக்கணும். அவருக்கு உதவி தேவைப்படுற நேரத்தில் நான் இங்கே இருக்கணும்.”
நந்தினி: “கண்டிப்பா விக்கி. ரத்னத்துக்கு எந்தக் குறையும் வரக்கூடாது. அவருடைய உடல்நிலைதான் எனக்கு முதன்மையானது. அதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அவருக்குத் தேவையான எல்லா விஷயங்களையும் கவனிச்சுக்கிட்டுத்தான் நாம நம்ம நேரத்தை ஒதுக்கணும். நீ அவருக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவுக்கு உன்னுடைய அன்பும் எனக்கு முக்கியமா மாறியிருக்கு.”
அவள் பேசி முடித்ததும் விக்கியைப் பார்த்தாள். அவனுடைய முகத்தில் இருந்த தயக்கம் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.
விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல இருக்கிற உணர்வுகளை நான் முழுசாகப் புரிஞ்சுக்க இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் தேவைப்படலாம். ஆனா உங்களை மதிக்கிறேன். நீங்க என்னிடம் நம்பிக்கையோட பேசுறதை நான் மதிக்கிறேன். உங்களுடைய மனசுக்கு அமைதி கிடைக்கணும்னு விரும்புறேன்.”
நந்தினி: “எனக்கு இப்போவே ஒரு நிம்மதி கிடைச்சிருக்கு விக்கி. இவ்வளவு நேரம் என் மனசுக்குள்ளேயே வச்சிருந்த விஷயத்தை உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன். நீ என்னைத் திட்டுவியோ, என்னைப் பற்றி தப்பா நினைப்பியோன்னு பயந்தேன். ஆனா நீ என்னுடைய பேச்சைக் கேட்ட விதம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. என்னுடைய உணர்வுகளை உடனே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. என்னைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றதே எனக்குப் பெரிய விஷயம்.”
அவள் மெதுவாக அவனுடைய கையை மீண்டும் பிடித்தாள்.
இந்த முறை விக்கி தன்னுடைய கையை உடனே விலக்கவில்லை. அவளுடைய முகத்தில் தெரிந்த உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றபடி அமைதியாக இருந்தான்.
நந்தினி: “விக்கி, உன்னிடம் ஒரு சின்ன விஷயம் கேட்கலாமா?”
விக்கி: “என்ன அண்ணி? இன்னும் என்ன கேட்கப் போறீங்க?”
நந்தினி: “நீ எனக்காக நிறையச் செய்திருக்கே. ரத்னத்துக்கு உதவி செய்திருக்கே. எங்களுடைய குடும்பத்துக்கு ஆதரவா இருந்திருக்கே. நான் மனசளவில் கஷ்டப்பட்டபோதும் என்னுடைய பேச்சைக் கேட்டிருக்கே. இதையெல்லாம் நினைச்சா உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல. வார்த்தைகளால் மட்டும் நன்றி சொல்ல எனக்குத் தோணல.”
விக்கி: “அண்ணி, நான் ஏற்கெனவே சொன்னேன் இல்லையா? நன்றி சொல்ல வேண்டாம். உங்களுக்கும் அண்ணாவுக்கும் உதவி செய்றது எனக்குச் சந்தோஷம். அதைப் பெரிய விஷயமா நினைக்காதீங்க.”
நந்தினி: “எனக்குத் தெரியும் விக்கி. நீ எதையும் எதிர்பார்த்துச் செய்யல. அதனாலதான் உன்னுடைய உதவி எனக்கு இன்னும் மதிப்பானதாகத் தோணுது. ஒருத்தர் நமக்காக எதையாவது செய்யும்போது அவருக்கு என்ன கொடுக்கணும்னு மட்டும் யோசிக்கக் கூடாது. அவருடைய அன்பை உண்மையா மதிக்கணும். அவருடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கணும். அவருக்கு நாம எவ்வளவு நன்றியோட இருக்கோம்னு உணர வைக்கணும். அதைத்தான் நான் விரும்புறேன்.”
அவள் அவனுடைய கையை இரு கைகளாலும் மென்மையாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இவ்வளவு உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசுறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கும் என்ன சொல்லணும்னு தெரியல. உங்க மனசுல இருக்கிற அன்பை நான் புரிஞ்சுக்கிறேன். ஆனா நாம எப்பவும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் மதிச்சுக்கணும். அவசரப்பட வேண்டாம்.”
நந்தினி: “சரி விக்கி. நான் அவசரப்பட மாட்டேன். நீ சொல்றதை மதிக்கிறேன். ஆனா இப்போ என்னுடைய மனசுல இருக்கிற நன்றியை மட்டும் சொல்ல அனுமதி கொடு. உன்னுடைய அன்பை நான் மறக்க மாட்டேன். ரத்னத்துக்கு நீ காட்டுற பாசத்தையும் மறக்க மாட்டேன். என்னுடைய கஷ்டமான நேரத்தில் நீ எங்களோட இருந்ததை என் வாழ்க்கை முழுக்க நினைச்சுக்கிட்டு இருப்பேன்.”
அவள் அவனுடைய கையைத் தன்னருகே கொண்டு வந்தாள். சில நொடிகள் அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள். விக்கி அமைதியாக அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
பிறகு நந்தினி அவனுடைய கையின் மேல் மெதுவாக ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள்.
நந்தினி: “இது உன்னுடைய உதவிக்காக மட்டும் இல்லை விக்கி. என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு என்கூட இவ்வளவு நேரம் பொறுமையா பேசியதற்கும், என்னுடைய உணர்வுகளைத் தப்பா நினைக்காமல் கேட்டதற்கும் நான் சொல்ற நன்றி. நீ எனக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவனாக மாறியிருக்கேன்னு இந்தச் சின்னச் செயல் உனக்குப் புரிய வைக்கும்னு நினைக்கிறேன்.”
விக்கி அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான். அவனுடைய மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடின. நந்தினி தன்னிடம் வைத்திருந்த நம்பிக்கை, அவள் வெளிப்படையாகச் சொன்ன உணர்வுகள், அவளுடைய கையில் தன் கை இருந்த அந்த நெருக்கமான தருணம்—எல்லாமே அவனை யோசிக்க வைத்தன.
விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல இருக்கிறதை நான் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றேன். நீங்க என் மேல வச்சிருக்கிற நம்பிக்கையை நான் மதிப்பேன். நாம எடுக்கிற ஒவ்வொரு முடிவும் நிதானமா இருக்கணும். யாருடைய மனசும் காயப்படக்கூடாது.”
நந்தினி: “எனக்குப் புரியுது விக்கி. இப்போ எனக்கு வேண்டியது உன்னுடைய நேரமும் உன்னுடைய மனசாரப் பேசுற பேச்சும்தான். அந்த ஒரு நாளில் நாம நிறைய விஷயங்களைப் பேசுவோம். உன்னைப் பற்றி இன்னும் நிறையத் தெரிஞ்சுக்குவேன். நீயும் என்னைப் புரிஞ்சுக்குவேன்னு நம்புறேன்.”
விக்கி அவளைப் பார்த்துச் சின்னதாகத் தலையசைத்தான்.
அந்த மாலை இருவரும் தங்களுடைய மனதில் இருந்த பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். நந்தினியின் மனதில் இருந்த தயக்கம் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது. விக்கியும் அவளுடைய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான்.இன்னும் அவன் கை நந்தினி மடியில் தான் இருந்தது. நந்தினி கதவை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு. விக்கி கிட்ட இன்னும் நெருங்கினால். அவளே அவன் உதட்டை நோக்கி இவள் உதட்டை கொண்டு வந்தாள்
ஆனால் அந்த ஒரு நாள் அவர்களுடைய உறவில் என்ன மாதிரியான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்பது இருவருக்குமே தெரியவில்லை.
நந்தினி கேட்ட அந்த ஒரு நாள், வெறும் உரையாடலுக்கான நாளாக மட்டும் இருக்குமா? அல்லது இருவரும் தங்களுடைய உணர்வுகளை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் நாளாக மாறுமா?
அதற்கான பதில் இன்னும் அவர்களுடைய மனங்களுக்குள்ளேயே இருந்தது.
தொடரும்...
My Telegram ID: Msivamuruganm
My insta ID: sivamurugan321985
My google chat ID: sivamuruganm321985;
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)