[yazhiniram]

--------------
Part 287: 
--------------

நான் கார்த்திக்கோட ஆர்வமான, கியூரியாசிட்டி கலந்த கண்களையே பாத்தேன்.

அவரோட பார்வை, நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேங்குற தவிப்புல லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

அவரு எவ்ளோ தூரம் இந்த ஸ்டோரியைக் கேக்க வெறியா இருக்காருனு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரி கார்த்திக்... நீங்க இவ்ளோ தூரம் கேக்குறீங்க... நான் சொல்றேன்."

நான் என் குரலை சாஃப்ட்டா, குழந்தை மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் சொல்லப் போற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அவர் எப்படி யோசிக்க போறாருனு எனக்குத் தெரியும்.

"நான்... அந்த இருட்டான சர்வீஸ் ரூம்க்கு நடுவுல நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன் கார்த்திக்..."

நான் காட்சியைக் கண் முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

"என் பேண்ட்டை அவர் உருவி வீசுனதும்..."

"எனக்கு ரொம்ப குளிருச்சு... அதுமில்லாம பெரிய பயம் வேற."

"நான் உள்ள எதுவும், நிக்கிறேங்குற அந்த ஷாக்..."

நான் அடுத்த வார்த்தையைச் சொல்லும்போது, என் பார்வையை கீழ இறக்கி, அவ்ளோ கூச்சப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"என் பிரைவேட் பார்ட்டை... அவர் கண்ணுல பட்டுடக் கூடாதுனு... என் ரெண்டு கைகளாலயும் இறுக்கமாப் பொத்தி மறைச்சுக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

கார்த்திக் நான் சொல்றதை அவ்ளோ கவனமாக் கேட்டுக்கிட்டு, தன் தலையை வேகவேகமா ஆட்டுனாரு.

அவரு மனசுல இப்போ... நான் கைகளால என் புண்டையை மறைச்சுக்கிட்டு, வெட்கத்துலயும் பயத்துலயும் கூனிக்குறுகி நிக்குற விசுவல் ஓடிக்கிட்டு இருக்கு!

நான் தொடர்ந்து பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர் நேரா என் முன்னாடி வந்தாரு..."

"வந்து... என் காலுக்குக் கீழ, அந்த தரைல மண்டியிட்டு உக்காந்துட்டாருங்க."

"அவர் என்கிட்ட சொன்னாரு... 'மேடம், முதல்ல உங்க முழங்கால்ல எவ்ளோ ஆழமாத் தோல் உரிஞ்சுருக்குனு நான் பாக்கணும்... இம்பாக்ட் எவ்ளோனு தெரியணும்'னு சொன்னாருங்க."

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

இந்த இடத்துல தான், என்னோட 'எக்ஸ்பிளனேஷன்' ஆரம்பிக்குதுனு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா...

திடீர்னு!

கார்த்திக்கோட நெற்றி லேசாச் சுருங்குச்சு.

அவரு என் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தவரு, டக்குனு தன் பார்வையைக் கூர்மையாக்கினாரு.

அவரு முகத்துல குழப்பம் வந்துச்சு.

அவரு கை, என்னோட இடுப்புல இருந்த பிடியை லேசாத் தளர்த்துச்சு.

"வெயிட்... ஒரு நிமிஷம் பவி..."

அவரு குரல், என்னை அப்படியே பாதியிலயே நிறுத்துச்சு.

"ஒரு நிமிஷம்..."

அவரு எதையோ ப்ராசஸ் பண்ற மாதிரி, கண்களைச் சுருக்கிக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

"நீ இப்போ தான, கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி சொன்ன?"

"அவன் உன் பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனதும்..."

"உன் டெயில் போன்ல இம்பாக்ட் இருக்கானு, ஸ்பைனைச் செக் பண்ணனும்னு சொல்லி..."

"உடனே உன்னையத் தூக்கி, அந்த தரைல குப்புற, ஃபிளாட்டாப் படுக்க வெச்சான்னு சொன்ன?"

"அதுனால தான அவன் உன்னோட பிரண்ட் சைடைப் பாக்கல, பின்னாடி மட்டும் தான் பாத்தான்னு நீ சொன்ன?"

அவரு ஷார்ப்பா, நான் முன்னாடி சொன்ன பொய்யை இப்போ நான் சொல்றதோட லிங்க் பண்ணிக் கேட்டாரு!

"ஆனா... இப்போ என்னடானா..."

"நீ பேண்ட்டைக் கழட்டுனதும், உன் கைகளால மறைச்சுக்கிட்டு நின்னனு சொல்ற?"

"அவன் உன் முன்னாடி தரைல மண்டியிட்டு உக்காந்து, உன் முழங்காலை செக் பண்ணான்னு சொல்ற?"

"இது எப்படி பவி?"

"குப்புறப் படுத்தியா? இல்ல நின்னுக்கிட்டு இருந்தியா?"

அவரு கேட்ட கேள்வி...

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஈட்டிய எறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு!

'அடக் கடவுளே... வசமா மாட்டிக்கிட்டேனே!'

என் ஹார்ட்பீட் தொண்டைக்குள்ள வந்து 'டப் டப்'னு அடிச்சுது.

நான் முன்னாடி சொன்ன பொய்யை, இப்போ சொன்ன பொய் முரண்பாடா ஆக்கிடுச்சு!

அவரோட மூளை, எவ்ளோ தெளிவா ஒவ்வொரு சீக்வன்ஸையும் ஞாபகம் வெச்சு, லாஜிக் மிஸ் ஆகுறதக் கண்டுபிடிச்சுடுச்சு.

எனக்கு அப்படியே வேர்த்து விறுவிறுத்துருச்சு.

நான் இப்போ லேசாப் பதறுனா கூட...

அவரு என்னைய சந்தேகப்பட ஆரம்பிச்சுடுவாரு.

'நீ பொய் சொல்ற... நீ ஏதோ பெரிய தப்பை மறைக்கப் பாக்குற'னு அவரு ஈஸியா கண்டுபிடிச்சுடுவாரு.

நான் பதறக் கூடாது.

நான் டிஃபன்ஸ்க்கு போகக் கூடாது... பதிலா, அஃபென்ஸ்க்கு போகணும்!

என் தப்பை அவர் மேல திருப்பி விடணும்!

நான் உடனே என் முகத்தை டென்ஷனா, ஒரு மாதிரி காயப்பட்ட பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கண்களை விரிச்சு, அவர் கைகளை வெடுக்கின்னு தட்டி விட்டேன்.

நான் பெட்ல இருந்து லேசா விலகினேன்.

"பாத்தீங்களா...?"

நான் என் குரலை உயர்த்தி, கோபமா, அழுகை கலந்த குரல்ல கத்துனேன்.

"இதைத்தான் நான் முதலிலேயே சொன்னேன்!"

"நான் உங்ககிட்ட இதைப் பத்திப் பேசவே கூடாதுனு நெனச்சதுக்குக் காரணமே இதுதான்!"

நான் அவரைப் பாத்துக் கை நீட்டிக் குற்றம் சாட்டுனேன்.

கார்த்திக் என் ரியாக்‌ஷனைப் பாத்து அப்படியே ஷாக் ஆகிட்டாரு.

"நான் எவ்ளோ பெரிய ட்ரா-வு-மாவுல இருந்து வெளிய வந்துருக்கேன்..."

"அந்த ரூம்க்குள்ள, என் ட்ரெஸ் இல்லாம, நான் முழுசா எக்ஸ்போஸ் ஆகி நின்னுக்கிட்டு இருந்த ஒரு சம்பவத்தை..."

"என் மானம் போயிருச்சோங்குற பயத்துல நான் செத்துக்கிட்டு இருந்த ஒரு நெமிஷத்தை..."

"நான் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, என் மனசைப் கல்லாக்கிக்கிட்டு... உங்களை நம்பி, உங்களுக்குத் தெரியணும்னு ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்!"

நான் என் தொண்டையை கரகரப்பாக்கி, அவ்ளோ எமோஷனலாப் பேசுனேன்.

"ஆனா நீங்க?"

"நீங்க இங்க ஒரு ஜட்ஜ் மாதிரி உக்காந்துகிட்டு... என்னையக் குறுக்கு விசாரணை பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க!"

"நான் குப்புறப் படுத்தேனா? இல்ல நின்னேனா? இது இப்போ அவ்ளோ பெரிய விஷயமா கார்த்திக்?"

நான் அவரை அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ள தள்ளுற மாதிரி வார்த்தைகளை விட்டேன்.

"அந்தப் பயத்துல, அந்தப் பேனிக்ல...  எனக்கு எவ்ளோ பிளாங்க் ஆகியிருக்கும்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா?"

"எந்தச் சம்பவம் முதல்ல நடந்துச்சு, எது ரெண்டாவது நடந்துச்சுனு எனக்குக் கூடச் சரியா ஞாபகம் இல்ல!"

"ஆனா நீங்க என்னைய எப்படிப் பாக்குறீங்க?"

"நான் ஏதோ உங்ககிட்ட மறைக்கிறதுக்காக உங்ககிட்ட பொய் கதைய சொல்ற மாதிரி தான நீங்க என்னையப் பாக்குறீங்க?"

"நான் ஏதோ பெரிய தப்பப் பண்ணிட்டேன்னு தான கார்த்திக் நீங்க நெனைக்கிறீங்க?"

நான் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரை என் கண்ணோரமா வர வெச்சு, தத்ரூபமா அழுதேன்.

"உங்களுக்கு என் மேல ஒரு துளி கூட நம்பிக்கை இல்ல!"

"நீங்க என்னைய தப்பா தான நெனைக்கிறீங்க?"

"சரி கார்த்திக்... நான் இதுக்கு மேல ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல."

"நான் இதோட நிறுத்திக்கிறேன்... நீங்க என்ன தப்பா வேணாலும் நெனச்சுக்கோங்க!"

நான் அப்படிச் சொல்லிட்டு, என் முகத்தை வெடுக்கின்னு திருப்பி, போர்வையை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டுப் படுக்கப் போனேன்.

நான் எவ்ளோ பெரிய மாஸ்டர் மைண்ட் பிளே பண்ணியிருக்கேன் பாத்தீங்களா?

என் மேல இருந்த தப்பை, லாஜிக் ஓட்டையை... அப்படியே அவரோட சந்தேகம்ங்குற குற்ற உணர்ச்சியா மாத்தி அவர் தலையிலயே கட்டிட்டேன்!

நான் அப்படி கோபமாப் படுக்கப் போனதும்...

கார்த்திக்கோட முகம் அப்படியே தொங்கிப் போச்சு.

அவரு தான் ஏதோ பெரிய தப்பப் பண்ணிட்ட மாதிரி, பதறிப் போயிட்டாரு.

"நோ... நோ... பவி! ப்ளீஸ்!"

அவரு உடனே பெட்ல இருந்து என் பக்கம் வந்து, என் ரெண்டு தோள்பட்டையையும் கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு பவி... ப்ளீஸ்!"

அவரு குரல்ல அவ்ளோ கெஞ்சல், அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சி இருந்துச்சு.

"நான் அப்படி நெனைக்கல பவி... சத்தியமா நான் உன்னையச் சந்தேகப்படல!"

அவரு என்னையத் தடுத்து நிறுத்தி, என் முகத்தைத் தன்பக்கம் திருப்புனாரு.

"ஐ ஆம் சாரி... ஐ ஆம் ரியலி ரியலி சாரி பவி!"

அவரு கஷ்டப்பட்டு மன்னிப்புக் கேட்டாரு.

நான் என் முகத்தை இன்னும் கோபமா, அவர் கண்ணைப் பாக்காமத் திருப்பி வெச்சுக்கிட்டேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... என்னைப் புரிஞ்சுக்கோ."

"நீ சொல்றதை எல்லாம்... எனக்குள்ள ஒரு சீக்வன்ஸா இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டே வரேன்."

"அதுல ஒரு சின்னப் பிரேக் வந்ததும்... நான் எதார்த்தமா கேட்டுட்டேன்."

"மத்தபடி உன்னைச் சந்தேகப்பட்டு, உன்னைக் கேள்வி கேக்கணும்னு நான் கேக்கல பவி."

"நீ எவ்ளோ பெரிய ட்ரா-வு-மாவுல இருந்து வந்திருக்கனு எனக்குப் புரியுது... அந்தப் பதற்றத்துல சீக்வன்ஸ் மாறலாம்... அது எதார்த்தம் தான்."

அவரு அழகா, என்னோட பொய்க்கு அவரே ஒரு நியாயம் கற்பிச்சு, என்னையச் சமாதானப்படுத்துனாரு பாத்தீங்களா?

"ப்ளீஸ் பவி... என்னைய மன்னிச்சுரு."

"இனிமேல் நீ சொல்லும்போது, நான் நடுவுல ஒரு வார்த்தை கூடக் கேக்க மாட்டேன்."

"நான் உன்னைத் தப்பா நெனைக்கல... எனக்கு உன் மேல முழு நம்பிக்கை இருக்கு."

"கண்டினியூ பண்ணு பவி... என்ன நடந்துச்சுனு சொல்லு."

அவரு என் கைகளைப் பிடிச்சுக்கிட்டு கெஞ்சுனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'அட லூசு புருஷா... நீங்க எவ்ளோ ஈஸியா என் வலையில விழுந்துட்டீங்க!'

'நீங்க கேட்டது கரெக்ட்டு தான்... ஆனா நான் உங்களையே அதுக்காக, மன்னிப்புக் கேக்க வெச்சுட்டேன் பாத்தீங்களா?'

நான் என் சிரிப்பை மறைச்சுக்கிட்டு...

வெளிய டீசண்டா, பெருமூச்சு விட்டேன்.

என் கண்களைத் துடைச்சுக்கிட்டு, கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"நீங்க... நீங்க இனிமேல் இப்படி நடுவுல நடுவுல கேட்டு என்னையச் சந்தேகப்படக் கூடாது கார்த்திக்."

நான் ஒரு சின்னக் கண்டிப்போட சொன்னேன்.

"இல்ல பவி... கண்டிப்பா கேக்க மாட்டேன். நீ சொல்லு." கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

நான் மறுபடியும் என் கதையை, நான் விட்ட இடத்துல இருந்து ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் சொன்னேன்ல கார்த்திக்..."

"நான் அந்த ரூம்க்கு நடுவுல, என் கைகளால என் பிரைவேட் பார்ட்டை மறைச்சுக்கிட்டு நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன்."

நான் மறுபடியும் அந்த நின்னுக்கிட்டு இருக்குற சீனுக்கே வந்தேன்.

"அந்தப் பிரகாஷ்..."

"என் காலுக்கு நேரா, அந்தத் தரைல மண்டியிட்டு உக்காந்துக்கிட்டாரூ."

"அவரோட கண்கள்..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன். கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

"அவரோட கண்கள் முழுக்க, என்னோட முழங்கால் மேல மட்டும் தான் கார்த்திக் போக்கஸ் ஆகியிருந்துச்சு."

"அவர் ஒரு தடவை கூட... தன் தலையை நிமிர்த்தி..."

"என்னோட தொடைகளையோ... இல்ல நான் கைகளால மறைச்சு வெச்சுருந்த பகுதியையோ... ஒரு செகண்ட் கூட நிமிர்ந்து பாக்கலங்க."

"அவருக்கு என்னோட முழங்கால் காயத்து மேல மட்டும்தான் அக்கறையா இருந்துச்சு."

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும், அவர் முகத்துல ரிலீஃப்.

'அப்பாடா... வாட்ச்மேன் என் பொண்டாட்டிய பாக்கல'ங்குற அந்த நிம்மதி அவர் முகத்துல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"அவர் என்ன பண்ணாரு கார்த்திக்..."

"ரொம்ப மென்மையா, என்னோட அந்த முழங்கால் காயத்தை, தன் விரல்களால லேசாத் தொட்டுப் பாத்தாருங்க."

"அவர் தொட்டதும், எனக்குச் சுளீர்னு வலிச்சுது."

"அவர் காயத்தைப் பாத்துட்டு, 'ஒண்ணுமில்ல மேடம்... இது வெறும் மேலோட்டமான காயம் தான்... அந்த தரைல உரசுனதுனால, மேல இருக்குற தோல் மட்டும் தான் உரிஞ்சுருக்கு'னு சொன்னாருங்க."

நான் அந்த ரிப்போர்ட்டை அவ்ளோ தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அப்படிச் சொல்லிட்டு..."

"அவர் தன் முகத்தை லேசா நிமிர்த்தி... என் முகத்தைப் பாத்தாருங்க."

"பாத்துட்டு, 'மேடம்... உங்களுக்கு எரியுதா?'னு கேட்டாரு."

"நான் என் பற்களைக் கடிச்சுக்கிட்டு, ஆமான்னு தலையாட்டுனேன் கார்த்திக்."

நான் இப்படிச் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் ரொம்ப இன்வால்வ் ஆகிக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அப்புறம் என்ன பண்ணான்?" கார்த்திக் எதார்த்தமாகக் கேட்டாரு.

"அதான் பிரச்சனை கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை லேசாத் தாழ்த்திச் சொன்னேன்.

"அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள..."

"ஒரு சின்னத் துணியோ... இல்ல காயத்துல ஊத்துறதுக்கு ஒரு சொட்டுத் தண்ணியோ... இல்ல ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் பாக்ஸோ... எதுவுமே இல்ல கார்த்திக்."

"முழுக்க முழுக்க எம்டியான ஒரு குடோன் மாதிரி தான் அந்த ரூம் இருந்துச்சு."

நான் அந்த சிச்சுவேஷனோட சீரியஸ்னெஸ்ஸை அவருக்குக் கன்வே பண்ணேன்.

"அப்போ எப்படி அவன் அந்த காயத்தைத் துடைச்சான்?" கார்த்திக் குழப்பமாகக் கேட்டாரு.

"அவர் உடனே... அந்த இருட்டுல சுத்திப் பாத்தாருங்க."

"எதுவுமே இல்லாததால..."

"அவர் நேரா அந்த மூலையில போய்... அவர் கழட்டி வீசுனார்ல? என்னோட பேண்ட்..."

"அதை எடுத்தாருங்க."

"அந்தப் பேண்ட் தரைல கிடந்து, வெளிய ஃபுல்லா அழுக்காகி இருந்துச்சுல?"

"அதனால, அவர் அந்தப் பேண்ட்டை உல்டாவாத் திருப்பி..."

"உள்ள இருக்குற சுத்தமான துணிப் பகுதியை எடுத்தாருங்க."

"அதை வெச்சு, என் முழங்கால்ல இருந்த அந்தச் சிமெண்ட் தூசியை எல்லாம், ஒத்தி ஒத்தித் துடைச்சு எடுத்தாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"ஓகே... அது பரவால்ல... நல்ல பிரசன்ஸ் ஆஃப் மைண்ட் தான்." கார்த்திக் முணுமுணுத்தாரு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் டக்குனு என் பேச்சை நிறுத்துனேன்.

என் முகத்தை அவ்ளோ அருவருப்பா, ஒரு மாதிரி முகம் சுளிக்கிற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"அதுக்கப்புறம்... அவர் பண்ண ஒரு விஷயம்..."

"நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கவே இல்ல கார்த்திக்."

நான் அந்த சஸ்பென்ஸை பில்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் கண்கள் விரிஞ்சுது. "என்ன? என்ன பண்ணான்?"

"அவர்... அவர்..."

நான் வார்த்தைகளை இழுத்து, என் தொண்டைக்குள்ளேயே முழுங்குற மாதிரி நடிச்சேன்.

"அவர்... அந்த ரூம்ல தண்ணி இல்லாததால..."

"திடீர்னு... தன் வாய்க்குள்ள இருந்த எச்சிலை..."

நான் அந்த 'எச்சிலை'ங்குற வார்த்தையை அவ்ளோ அருவருப்பாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் அப்படியே ஒரு செகண்ட் ஃப்ரீஸ் ஆச்சு.

"அவர் தன் எச்சிலைக் கூட்டி... நேராத் தன்னோட உள்ளங்கையிலயே... துப்புனாருங்க."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு.

"துப்பிட்டு... தன் விரல்களால அந்த எச்சிலைத் தடவி..."

"அப்படியே... நேரா என்னோட காயத்து மேல... அவரோட அந்த எச்சிலைத் தடவுனாருங்க கார்த்திக்!"

நான் சொல்லும்போதே என் உடம்பை ஒரு மாதிரிச் சிலிர்க்க வெச்சு, அவ்ளோ 'Gross' ஆ ஃபீல் பண்ற மாதிரி நடிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அவ்ளோ 'ச்சீ'னு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"எவ்ளோ அசிங்கமான விஷயம்..."

"ஒரு ஆம்பளையோட எச்சில்..."

"அது நேரா வந்து என் தோல்ல, என்னோட ஓபன் வூண்ட்-ல படும்போது..."

"எனக்கு அவ்ளோ அன்-ஹைஜீனிக்கா, அவ்ளோ அருவருப்பா இருந்துச்சுங்க."

நான் என் புருஷன் முன்னாடி, அத எவ்ளோ அசிங்கப்படுத்த முடியுமோ, அவ்ளோ தூரம் அசிங்கப்படுத்திச் சொன்னேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட அருவருப்பா முகத்தை வெச்சுக்கிட்டுச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்...

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள, எனக்கு தெரியும் அவன் என்னென்ன பண்ணுனானு.

நான் இப்போ கார்த்திக்கிட்ட, 'எனக்கு எச்சிலப் பாத்தாலே அருவருப்பா இருக்கு'னு பவ்வியமாப் பொய் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

கார்த்திக்... நான் சொன்னதைக் கேட்டுக்கிட்டு, கொஞ்ச நேரம் அமைதியா யோசிச்சாரு.

அவரு முகம் கொஞ்சம் சீரியஸாச்சு.

அவரு என்னையப் பாத்து, என்னையச் சமாதானப்படுத்துற மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"பவி... நீ ஃபீல் பண்றது எனக்குப் புரியுது..."

அவரு குரல் மெச்சூர்டா, ஒரு எக்ஸ்பிளனேஷனோட வந்துச்சு.

"சாதாரணமாப் பாக்கும்போது, இன்னொருத்தங்க எச்சில் நம்ம மேல படுறது அருவருப்பாத் தான் இருக்கும்."

"ஆனா பவி... சயின்டிஃபிக்கா, மெடிக்கலாப் பாத்தா..."

அவரு இப்போ ஒரு சயின்ஸ் கிளாஸ் எடுக்க ஆரம்பிச்சாரு!

"ஹியூமன் சலைவாவுல,... இயற்கையாவே நிறைய ஆன்டி-பாக்டீரியல் (Anti-bacterial) ப்ராபர்ட்டீஸ் இருக்கு."

"அது ஒரு நேச்சுரல்  ஹீலிங் ஏஜென்ட் மாதிரிய வேலை செய்யும்."

அவரு இங்கிலீஷ் வார்த்தைகளாப் போட்டுக் காரியத்தை எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

"நீயே யோசிச்சுப் பாரு... அந்த ரூம்ல தண்ணி இல்ல."

"உன் காயம் எரிச்சலா இருக்குனு நீ சொல்ற."

"அந்த நேரத்துல, அந்த எமர்ஜென்சியில... வேற ஆப்ஷன் இல்லாதப்போ..."

"அவன் பண்ணது, ரொம்பச் சரியான ஒரு ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் மெத்தட் தான் பவி."

"கிராமங்கள்ல எல்லாம், சின்னதா அடிபட்டு ரத்தம் வந்தா, உடனே எச்சிலத் துப்பித் தடவிப்பாங்க... அது காயத்தை ஆத்தும், வெளிய இருந்து கிருமி போகாமத் தடுக்கும்."

அவரு பிரகாஷோட  செயலுக்கு அவ்ளோ பெரிய சர்டிஃபிகேட் குடுத்து, அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுனாரு!

"அதனால, நீ இத நெனச்சு அருவருப்பா ஃபீல் பண்ணாத."

"அவன் தன்னோட குயிக் இன்ஸ்டிங்க்ட்ல, உனக்கு இன்பெக்ஷன் ஆகா கூடாதுங்கிற நல்ல எண்ணத்துல தான் அதைச் செஞ்சிருக்கான்."

"அவன் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல... அவன் பண்ணது நல்ல விஷயம் தான்."

அவரு அவ்ளோ ஆணித்தரமா, அந்த வாட்ச்மேனை டிஃபண்ட் பண்ணிப் பேசுனாரு!

நான் இதைக் கேட்டு... மனசுக்குள்ள அடக்கமுடியாம சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.

'அட லூசு!'

'உங்க பொண்டாட்டிய, அவனோட எச்சிலால குளிப்பாட்டி, அவனோட நாக்கால என் உடம்பு முழுக்க நக்கி எடுத்த ஒருத்தனை...'

'நீங்க இங்க உக்காந்துகிட்டு, பெரிய சயின்டிஸ்ட் மாதிரி டிஃபண்ட் பண்ணிட்டு இருக்கீங்களே!'

'நீங்க எப்பேர்ப்பட்ட ஏமாளி!'

என் மனசுக்குள்ள நான் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் அவரோட லாஜிக்கை முழுசா ஏத்துக்கிட்ட மாதிரி, என் முகத்துல இருந்த அருவருப்பைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாத்திக்கிட்டேன்.

"ஓ... அப்படியா கார்த்திக்?"

நான் சாஃப்ட்டா, புதுசா ஒரு விஷயத்தைக் கத்துக்கிட்ட மாதிரி கேட்டேன்.

"எனக்கு இதெல்லாம் தெரியாதுங்க... நான் சும்மா அருவருப்பா ஃபீல் பண்ணிட்டேன்."

"நீங்க சொல்றதப் பாத்தா... ஒருவேளை நீங்க சொல்றது தான் கரெக்ட்டோனு தோணுது."

"ஆமாங்க... அவர் அந்த எச்சிலைத் தடவுனதுக்கு அப்புறம்..."

"எனக்கு அந்த முழங்கால்ல இருந்த எரிச்சல் கொஞ்சம் குறைஞ்ச மாதிரி தான் இருந்துச்சுங்க."

நான் அவரோட லாஜிக்கை அப்படியே வழிமொழிஞ்சு, பிரகாஷை இன்னும் 'நல்லவன்' ஆக்கினேன்.

கார்த்திக் திருப்தியாத் தலையாட்டுனாரு. "ம்ம்ம்... பாத்தியா? நான் சொன்னது கரெக்ட் தான?"

"சரி, காயம் துடைச்சாச்சு... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?" கார்த்திக் அடுத்த கேள்வியக் கேட்டாரு.

நான் இப்போ என் கதையோட அடுத்த, ரொம்ப முக்கியமான... வல்னரபிள் ஆன கட்டத்துக்குப் போக ரெடியானேன்.

என் கண்களை நேரா அவர் கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.

"அவர் அந்த எச்சிலைத் தடவி, என் காயத்துல இருந்த தூசியை எல்லாம் கிளீன் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"அவர் தரைல மண்டியிட்டு தான கார்த்திக் இருந்தாரு?"

"அவர் ரொம்பக் கிட்ட இருந்து செக் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"ஒரு விஷயத்தை ஏதோ கூர்மையா நோட் பண்ணிட்டாருங்க."

நான் ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

கார்த்திக் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டு, "எதை நோட் பண்ணான்?"னு கேட்டாரு.

"என்னோட கால்கள்... என்னோட தொடைகள்..."

"அந்த அடிபட்ட ஷாக்ல... எனக்குள்ள இருந்த பயத்துல..."

"என் கால்கள் ரெண்டும் வேகமா, வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்தத அவர் பாத்துட்டாருங்க."

நான் என் நடுக்கத்தை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"என் நடுக்கத்தைப் பாத்ததும்... அவர் முகம் அப்படியே சீரியஸ் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்."

"அவர் தன் கையை என் முழங்கால்ல இருந்து எடுத்துட்டு, என்ன நிமிர்ந்து பாத்தாரு."

"பாத்துட்டு, சீரியஸா என்கிட்ட சொன்னாரு..."

நான் மறுபடியும் 'எக்ஸ்பர்ட்' பிரகாஷை உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

"'மேடம்... உங்க முழங்கால்ல அடிபட்ட அந்த இம்பாக்ட்... அது சாதாரணமா இல்ல.'"

"'அந்த அதிர்வு, நேரா உங்க முழங்கால் எலும்பு வழியா... மேல ஏறி...'"

"'உங்க தொடை எலும்பையும்... அதோட சேர்ந்து உங்க பெல்விக் ஜாயிண்ட்ஸையும் தாக்கியிருக்கும் போலயே'னு அவர் சொன்னாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல கார்த்திக்கோட முகம் இறுக்கமாச்சு.

"அவர் அவ்ளோ டென்ஷனாச் சொன்னாரு..."

"'உங்க கால்கள் நடுங்குறதைப் பாத்தா... எனக்குச் சந்தேகமா இருக்கு மேடம்.'"

"'உங்க தொடை எலும்புலயோ, இல்ல பெல்விக் போன்லயோ ஏதாச்சும் சின்ன ஃபிராக்சர் ஆகிருக்கானு நான் இப்போவே செக் பண்ணியாகணும்'னு சொன்னாருங்க."

நான் அந்த 'செக் பண்ணியாகணும்'ங்குற வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னேன்.

"அப்படிச் சொல்லிட்டு தான் கார்த்திக்..."

நான் இப்போ கார்த்திக்கோட கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

"அந்த தொடை எலும்பையும், பெல்விக் பகுதியையும் சரியாச் செக் பண்ணனும்னா..."

"நீங்க இப்படி நின்னுக்கிட்டு இருந்தா என்னால செக் பண்ண முடியாது மேடம்..."

"நீங்க நேரா... இந்தத் தரைல... மல்லாக்கப் படுத்துப் பாருங்க..."

"அப்பதான் என்னால உங்க அப்பர் லெக்ஸ் பகுதியைப் பிரஸ் பண்ணிச் செக் பண்ண முடியும்னு சொன்னாருங்க."

நான் இந்த வார்த்தைகளை அவர்கிட்ட சொன்னப்போ...

கார்த்திக்கோட கண்கள் விரிஞ்சுது.

"நான் அவர் அப்படிச் சொன்னதும், அப்படியே ஷாக் ஆகி நின்னுட்டேன் கார்த்திக்."

"என்னது... தரைல படுக்கணுமா?"

"அதுவும்... என் பேண்ட்டை உருவி வீசுனதுக்கு அப்புறம்... நான் உள்ள எதுவும் இல்லாம..."

"எப்படி மல்லாக்கப் படுக்க முடியும்?"

"நான் கூச்சப்பட்டுக்கிட்டு, என் ரெண்டு கையாலயும் என் உடம்பை இன்னும் இறுக்கமா மறைச்சுக்கிட்டு நின்னேன்."

"நான் என்ன பண்றது, எப்படி மறுக்கிறதுனு எனக்குள்ள ஒரு பெரிய குழப்பம் கார்த்திக்."

"நான் பயத்துல வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு, என் மனசுக்குள்ள ஒரு முடிவெடுக்க ட்ரை பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்..."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேன்னு தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் பார்வையை கீழ இறக்கி, என் உதட்டைப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... நான் யோசிக்கிறதுக்கோ, சம்மதம் சொல்றதுக்கோ... ஒரு செகண்ட் கூட டைம் குடுக்கல."

"நான் தயங்கி நிக்கிறதைப் பாத்துட்டு..."

"அவர் திடீர்னு, என் பக்கத்துல அவ்ளோ நெருக்கமா வந்தாருங்க."

கார்த்திக்கோட கை, என் இடுப்புல லேசா இறுக்கமாச்சு.

"அவர் அவ்ளோ கிட்ட வந்ததும், எனக்கு உசுரே போயிடுச்சு."

"அவர் எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லாம..."

"தன்னோட ஒரு கையை... நேரா என்னோட முதுகுக்குப் பின்னாடி குடுத்துப் பிடிச்சாருங்க."

"அவரோட இன்னொரு கையை..."

நான் வார்த்தையை மெதுவா இழுத்தேன்.

என் முகத்துல அவ்ளோ அவமானம் இருக்கிற மாதிரி ஒரு நடிப்பு.

"அவரோட இன்னொரு கையை... கீழ..."

"என்னோட புட்டத்துக்கு மேல... அவ்ளோ அழுத்தமாப் பதிச்சாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'புட்டத்துக்கு மேல'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்...

கார்த்திக்கோட மூச்சுக்காத்து நின்னு போச்சு.

அவரு முகம் ஷாக்ல வெளிறிப் போச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட பின்-அழகை... ஒரு வாட்ச்மேன் தன் கைகளால அழுத்திப் பிடிச்சான்ங்குற விசுவல் அவரைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

நான் உடனே, அவரு எதையும் தப்பா நெனச்சுடக் கூடாதுனு, என் மெடிக்கல் எக்ஸ்பிளனேஷனை அவசர அவசரமா அவிழ்த்து விட்டேன்.

"கார்த்திக்... கார்த்திக்... ப்ளீஸ், நீங்க தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க!"

"அவர் எந்தத் தப்பான எண்ணத்துலயும் என் மேல கை வைக்கல."

"அந்த நிமிஷத்துல... அவர் செஞ்சது கேக்குறதுக்கு முரட்டுத்தனமா, ரொம்ப போர்ஸ்டா தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுது."

"நான் கூடப் பயந்துட்டேன்..."

"ஆனா அவர் உடனே சொன்னாரு..."

"'மேடம், நீங்களா உக்காந்து, முழங்காலை மடக்கி மல்லாக்கப் படுக்க ட்ரை பண்ணீங்கனா...'"

"'உங்க பெல்விக் போன்லயும், தொடை எலும்புலயும் முழு வெயிட்டும் இறங்கி, ஒருவேளை ஃபிராக்சர் இருந்தா அது இன்னும் பெருசாகிடும்.'"

"'உடம்புல அடிபட்டுருக்கிறப்போ, எந்த ஒரு ஸ்ட்ரெயினும் உங்களுக்குக் குடுக்கக் கூடாது...'"

"'அதனால, எந்த அசைவும் இல்லாம, நானே உங்களைச் சேஃபா படுக்க வெக்க ட்ரை பண்றேன்'னு சொன்னாருங்க."

நான் பிரகாஷை பாராமெடிக்கல் ஸ்டாஃப் மாதிரி கார்த்திக் கண்ணுக்கு முன்னாடி நிறுத்துனேன்.

"அவர் அவ்ளோ நல்ல எண்ணத்துல, ஒரு எமர்ஜென்சி சிச்சுவேஷன்ல கையாளுற மாதிரி தான் கார்த்திக் என்னையப் பிடிச்சாரு."

"அவர் என் முதுகுலயும், என் பின்னாடியும் கையை வெச்சு..."

"என்னைய அப்படியே ஒரு பொம்மை மாதிரி லேசாத் தூக்கி..."

"அந்த தரைல..."

"என்னை மெதுவா... மல்லாக்கப் படுக்க வெச்சாருங்க."

நான் என் கதையை லாஜிக்கா, எந்த ஒரு தப்பும் இல்லாத மாதிரிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட டீசண்டா, ஒரு மெடிக்கல் ரீசன் சொல்லிப் பேசிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள?

நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் என் முகத்துல எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாம, கார்த்திக்கோட ரியாக்‌ஷனைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் சொல்லி முடிச்சேன்.

நான் சொன்ன இந்தப் புதுக் கதையை...

இந்த 'மல்லாக்கப் படுக்க வெச்சான்', 'குண்டியில கை வெச்சுத் தூக்குனான்'ங்குற உண்மையான கதையோட...

எவ்ளோ லாஜிக்கா, எந்த ஒரு ஓட்டையும் இல்லாம, ஒரு பெர்ஃபெக்ட்டா இணைச்சுட்டேன் பாத்தீங்களா?

கார்த்திக் இப்போ எதையும் குறுக்குக் கேள்வி கேக்க முடியாது!

அவரு நான் சொன்னதைக் கேட்டுட்டு, அப்படியே உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட மனசுல...

தன் பொண்டாட்டியோட தொடைகளையும், அவளோட பெல்விக் பகுதியை...

ஒரு வாட்ச்மேன்  என்ன செக் பண்ணப் போறான்ங்குற அந்தப் பச்சையான எண்ணம்...

இப்போ முழுசாப் பிளே ஆக ஆரம்பிச்சுடுச்சு!