[jakash]

*

மதிய வெயில் கொளுத்தும் நேரம்.  
அவந்திகா யாருக்கும் தெரியாமல், மெல்லிய உடையில் காட்டுக்குள் நுழைகிறாள். அவளது இதயம் வேகமாகத் துடிக்கிறது. முந்தைய சந்திப்புகளின் நினைவுகள் அவளை இழுக்கின்றன.

காட்டின் ஆழத்தில் வீரன் அவளை எதிர்பார்த்து நின்றிருக்கிறான். அவனைப் பார்த்ததும் அவந்திகா முதலில்,  
“இங்க பாரு… இப்படி எல்லாம் அடிக்கடி அரண்மனை வராதே. யாராவது பார்த்துவிட்டால்…” என்று கண்டிப்பாகச் சொல்கிறாள்.

வீரன் சிரித்தபடி அவளது கையைப் பிடித்துக்கொள்கிறான்.  
“இன்று நான் அரண்மனைக்கு வரவில்லை… நீங்களே வந்திருக்கிறீர்கள்,” என்று சொல்லி, மெல்ல அவளை குகைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறான்.

குகைக்குள் நுழைந்ததும் அவந்திகா ஆச்சரியப்படுகிறாள்.  
அங்கு அவளுக்காகவே புதிய மெத்தை விரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மெத்தையின் மீது காட்டு மலர்கள் சிதறவிடப்பட்டு, மணம் பரவியிருக்கிறது. மெல்லிய வெளிச்சம் குகைக்குள் விழுந்து, அந்த இடத்தை ஒரு ரகசிய அறைபோல மாற்றியிருக்கிறது.

“வாங்க… அவந்திகா,” என்று வீரன் மென்மையான குரலில் அழைக்கிறான்.

அவன் அவளை மெதுவாக மெத்தையில் படுக்க வைக்கிறான். அவளது வெள்ளை உடலை நிலவொளியைப் போன்ற மென்மையான வெளிச்சத்தில் பார்த்தபடி, அவன் முத்தமிடத் தொடங்குகிறான்.

முதலில் நெற்றியில்…  
பின்னர் கன்னங்களில்…  
கழுத்தில்…  
தோள்களில்…  

அவன் கருப்பு உதடுகள் அவளது வெள்ளைத் தோலில் மெதுவாகப் பயணிக்கின்றன. அவன் கைகள் அவளது உடையை ஒவ்வொன்றாகக் களைகின்றன. வெள்ளை உடல் முழுவதும் வெளிப்பட்டதும், வீரன் தன் கருப்பு உடலை அவளது உடலில் படுக்க வைக்கிறான்.

கருப்பு – வெள்ளை.  
கருப்பு – வெள்ளை.  

இரு உடல்களும் ஒன்றோடொன்று தேய்க்கின்றன. வீரன் அவளது மார்புகளை முத்தமிட்டுச் சுவைக்கிறான். அவளது இடையைத் தடவி, தொப்புளை முத்தமிட்டு, பின்னர் கீழே இறங்கி அவளது பெண் உறுப்பை மென்மையாகவும் ஆழமாகவும் சுவைக்கிறான்.

அவந்திகா “ஆ… ஆ… வீரா…” என்று முனகுகிறாள். அவள் கைகள் அவன் தலையைப் பிடித்துக்கொள்கின்றன.

சிறிது நேரம் கழித்து வீரன் மேலே வருகிறான்.  
தன் கருப்பு ஆண் உறுப்பை அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பில் மெதுவாக நுழைக்கிறான்.  

“ஆ… ஆ… ஆ…”  

முழுமையாக உள்ளே சென்றதும் இருவரும் ஒரே மூச்சில் பெருமூச்சு விடுகிறார்கள். பின்னர் வீரன் அசைக்கத் தொடங்குகிறான். மெதுவாக… பிறகு வேகமாக…  

கருப்பு உடல் வெள்ளை உடலை அழுத்தி, விலக்கி, மீண்டும் அழுத்தி…  
“ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்…”  

அவர்களின் உடல்கள் பின்னிப் பிணைகின்றன. மெத்தை அசைகிறது. மலர்கள் சிதறுகின்றன. அவந்திகாவின் கத்தல்கள் குகைக்குள் எதிரொலிக்கின்றன.  

“வீரா… ஆ… ஆ… இன்னும்…”  

காடு முழுவதும் அவர்களின் உணர்ச்சி ஒலிக்க, இருவரும் உச்சத்தை அடைகிறார்கள். வீரன் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, அவளை இறுக்கி அணைத்துக்கொள்கிறான்.

**பின்னர்**  

இருவரும் மெத்தையில் படுத்திருக்கிறார்கள்.  
கருப்பு உடலும் வெள்ளை உடலும் இன்னும் ஒன்றாகப் பிணைந்திருக்கின்றன. மலர்களின் மணம் அவர்களைச் சூழ்ந்திருக்கிறது.

வீரன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு,  
“இந்தக் குகை இனி உனக்காகவே இருக்கும், அரசி,” என்று முனகுகிறான்.

அவந்திகா அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்து, மெல்லிய குரலில்,  
“இனி அடிக்கடி அரண்மனை வராதே… 

அப்படி என்றால் நீங்கள் அடிக்கடி இங்க வாருங்கள் அரசி என அவன் சொல்ல