Incest மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 6 - காமமும் கோபமும்

திரையில் பெயர் பலகை முடியப்போகும்போது மங்கலான லைட்ல கட்டிலில் ஒரு வெள்ளைக்கார பொண்ணு முழு நிர்வாணமா படுத்துக்கிட்டு இருந்தா. அவ உடம்பு வெள்ளை வெள்ளைனு மின்னுது. மார்பகங்கள் பெருசா தொங்கிச்சு, முலைக்காம்புகள் ரோஸ் நிறத்துல நிமிர்ந்து நிக்குது. பொன் நிறத்தில் நீண்ட தலை முடி, தலையணை கட்டிலில் சிதறிக்கிடக்கு. கால்களை அகலமா விரிச்சு வச்சிருக்கா. மயிரே இல்லாத, மென்மையான யோனி முழுசா திறந்து தெரியுது. ஈரமா பளபளன்னு மினுக்குது. அதில் சிறிய இளஞ்சிவப்பு மடிப்புகள் தெரியுது.

அவ இன்னொரு வெள்ளைக்கார ஆணின் ஆண்குறியை கையில பிடிச்சு மெதுவா வருடுறா. விரல்கள் தடித்த தண்டை சுத்தி, நரம்புகளை உணர்ந்து வருடுது. பிறகு முன்னாடி சாய்ந்து, நாக்கை வெளியே நீட்டி முனையில மெதுவா நக்குறா. உமிழ்நீர் வழிஞ்சு. பிறகு வாயை அகலமா திறந்து உள்ள போட்டு ஆழமா உறிஞ்சுறா. உதடுகள் நீண்டு, கன்னங்கள் உள்வாங்கி, ஒவ்வொரு தடவையும் உமிழ்நீர் கன்னத்துல வழிஞ்சு தொண்டைக்கு போகுது. 

“ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........” 

ஆஹ்.. ஆஆஹ்ஹ்....... அவள் அவனுடைய கனத்த, நரம்புகள் துடிக்கும் பூலை உதடுகளால் இறுகப் பிடித்து, நாக்கால் சுவைத்து, ஆழமாகவும் ஆக்ரமிப்பாகவும் சப்பிக் கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு சப்பலும் அவனுடைய முழு உடலையும் நடுங்கச் செய்தது. வெள்ளைக்கார ஆண் சுகத்தின் அலைகளில் மூழ்கி, கண்களை இறுக மூடி, தலையை பின்னால் சாய்த்து முனகல்களை விட்டுவிட்டான்.

அவ பின்னால உயரமான, தசை நிறைந்த கருப்பு நிறத்து ஆண் நிக்கிறான். அவனுக்கு கட்டுமஸ்தான உடம்பு, பரந்த தோள்கள், வயிற்றில் படிகற்கள் மாதிரி இருந்தது. தொடைகள் தடிச்சிருக்கும். அவனுடைய கருமையான தடித்த நிண்ட பூலில் நரம்புகள் புடைத்து தெரிஞ்சுது. அதை கையில பிடிச்சு அவளோட ஈரமான யோனி வாசலில் வைத்து அழுத்தினான். அவனது பூலின் தலைப்பகுதி மெதுவா உள்ள போனது. அவளது யோனி விரிஞ்சு, ஈரம் வழிஞ்சு, “ச்லப்...”னு சப்தம் கேட்டது. வெள்ளைக்காரப் பொண்ணு வெள்ளைக்கார ஆணின் பூலை வாயில வச்சிட்டே உரக்க முனகுறா. “ம்ம்ம்... ஆஹ்...”னு. கருப்புநிற ஆண் இன்னும் அவனது ஆண்குறியை அவளுக்குள்ள தள்ளுறான். இன்ச் இன்ச்சா உள்ள போகுது. யோனி இன்னும் விரிஞ்சு, இளஞ்சிவப்பு சதை வெளிப்பட்டது. முழுசா புதைஞ்சு போனதும் அவன் இடுப்பு அவ தொடையை தட்டியது. அவனது கனமான விதைப்பை அவளது ஆசன துளையில் மோதியது.

அவன் ஆழமா, வேகமா உந்துனான். ஒவ்வொரு உந்துதலிலும் அவளது யோனியை முழுசா நிரப்பியது. அவனது கனமான விதைப்பை அவ பின்னால “தட்... தட்... தட்...”னு மோதியது. வெள்ளைக்கார பொண்ணு இன்பத்துல முனகிட்டே உடம்பு நடுங்கினா. மார்பகங்கள் குழுங்குச்சு, முலைக்காம்புகள் இன்னும் விறைத்து நிக்குது. வெள்ளைக்கார ஆண் தன் பூலை அவளது வாயில் விட்டு இன்னும் ஆழமா தொண்டைக்குள்ள வரை திணித்தான். கருப்பன் தன் வேகத்தை அதிகரித்தான் . யோனி ஈரமா, வழிஞ்சு, “ச்லப்... ச்லப்... ச்லப்...”னு சப்தம் உரக்க கேட்டது. அவ உடம்பு ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல குலுங்யது, ஒருத்தன் தொண்டையில் விட்டான், இன்னொருத்தன் யோனியை விரிச்சு, ஆழமா, பலமா உந்தினான். அந்த தடிச்ச கருப்பு பூல் அவளோட மழிக்கப்பட்ட யோனியுல உள்ளேயும் வெளியேயும் போய்ட்டு வர்றது தெளிவா தெரிஞ்சது. ஒவ்வொரு முறையும் அவனது பூல் வெளியே வரும்போது ஈரத்தில் பளபளன்னு மினுக்குது. யோனி விரிஞ்சு, இளஞ்சிவப்பு சதை பளபளன்னு தெரிஞ்சது. கருப்பன் கையை நீட்டி அவ மார்பகத்தை பிசைந்தான், விரல்கள் முலைக்காம்பை பிழிஞ்சது. வெள்ளைக்கார பொண்ணு இன்பத்தில் இன்னும் உரக்க முனகுறா. 

“ஒஹ்... ஒஹ்...ஒ...மை...காட்....ஃபக்.....ஃபக்......ஃபக்.....யச்......" கருப்பன் இப்போ வேகத்தை முழுசா ஏத்தினான். தடிச்ச கருப்பு பூலை ஆழமா தள்ளி, இடுப்பை பலமா அசைக்க அவள் தன் வாயில் இருக்கும் தடியை வெளியேடுத்தி முனகினாள்.

“ச்லப்... ச்லப்... ச்லப்...” இரு உடல் மோதும் சத்தம் பலமாக எழுப்பியது. ஒவ்வொரு உந்துதலும் வெள்ளைக்கார பொண்ணுடைய யோனியின் ஈரம் வழிஞ்சு தரையில விழுஞ்சுது. வெள்ளைக்கார ஆண் அவள் தலையை பிடிச்சுக்கிட்டு, தொண்டைக்குள்ள வரை பூலை தள்ளி உறிஞ்ச வைச்சான். “க்ல்க்... க்ல்க்...”னு சப்தம். அவள் கண்கள் கலங்கி, உமிழ்நீர் வாயில இருந்து வழிஞ்சு மார்பகங்கள் மேல விழுஞ்சுது. கருப்பன் திடீர்னு வேகத்தைக் குறைச்சு, ஆழமா புதைச்சு நிறுத்தினான். பிறகு மெதுவா வெளியே இழுச்சு, மறுபடியும் முழுசா உள்ள தள்ளினான்.

 “ஹா...ஹா..ஹா..ஹா..ஹா..ஹா..”னு முனகினான். அவன் விதைப்பை இறுக்கி, உடல் நடுங்க, ஆழமா ஒரு கடைசி உந்துதல் கொடுத்தான்.

“ஆஹ்ஹ்...!”னு கருப்பன் உரக்க முனகினான். தடிச்ச பூல் துடிச்சு, வெள்ளைக்கார பொண்ணுடைய யோனிக்குள்ள வெப்பமான விந்தைக் க்கியது. ஒவ்வொரு துடிப்பிலும் அவள் உடல் நடுங்க, அவன் கையை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு விந்தை உள்ளே ஏத்துக்கிட்டாள். அதே நேரத்துல வெள்ளைக்கார ஆணும். அவள் தொண்டைக்குள்ள பூலை தள்ளி, “ம்ம்ம்ம்!”னு முனகி, விந்தை நேரா தொண்டைக்குள்ள பாய்ச்சினான். கருப்பன் பூல் இன்னும் உள்ளே இருக்கும்போதே, வெள்ளைக்கார பொண்ணுக்கு உடம்பு முழுக்க நடுங்கியது, “ஆஹ்... ஆஹ்... வந்துருச்சு...!”னு அலறி, அவளுடைய யோனியும் இறுக்கி, ஈரம் வேகமா வழிஞ்சு அவள் உச்சத்தை அடைஞ்சா.

மூணு பேரும் ஒரே நேரத்துல உச்சம் தொட்டு மூச்சு வாங்க. கருப்பன் மெதுவா தன் பூலை அவள் யோனியில் இருந்து வெளியே இழுத்தான். இருவரின் விந்து கலந்து அவ யோனியில இருந்து வழிஞ்சு, தொடை மேல பளபளன்னு மின்னியது. வெள்ளைக்கார பொண்ணு வாயில இருந்த விந்தை விழுங்கி, மூச்சு விட்டா. வெள்ளைக்கார ஆண் பூலை அவ வாயில் இருந்து வெளியே எடுத்தான், அப்போது சில துளிகள் விழுஞ்சுக்கிட்டு இருந்தது, அவள் இருவரையும் பார்த்து சிரித்தால். திரை மெதுவா மங்கியது... இயக்குனர் பெயர் பலகை போடப்பட்டது.

நான் இதையெல்லாம் பார்த்து அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டேன். ரிமோட் கையில இருந்தும் ஆஃப் பண்ண மறந்துட்டேன். உடல் முழுக்க சூடு. தொடைகளுக்குள்ள எச்சல் அதிகமாயிற்று வழுங்கமுடியாமல் தவித்தேன். உள்ளாடை முழுசா நனைஞ்சுது, மார்பகங்கள் கனத்து, முலைக்காம்புகள் பிரா தாண்டி நைட்டி மேல தெரியுற அளவுக்கு நிமிர்ந்து நிக்குது. “இது... இது என்னடா...”ன்னு என் குரல் நடுங்கியது. படுக்கையில உட்கார்ந்தபடியே, கால்களை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு, மூச்சை அடக்க முயன்றேன். ஆனா அந்தக் காட்சி என் கண்களுக்கு முன்னாடி ஓடிக்கிட்டே இருந்தது. கருப்பன் பூல் உள்ளே விந்து கொட்டுறது, ஓக்கும்போது அவள் அலறல்கள், விந்து வழிஞ்ச காட்சி...மாமனார் கொடுத்த பென் டிரைவில் இப்படிப்பட்ட படம் எப்படி வந்தது...? அந்த எண்ணமே எனக்குள் பயத்தையும் வெட்கத்தையும் ஒருசேர ஏற்படுத்தியது. மனம் குழப்பத்தில் தவித்தாலும், என் உடல் மட்டும் இன்னும் தணியாத வெப்பத்துடன் இருந்தது.

அதுக்குப் பிறகு சில நொடிகள் அங்கேயே நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன். என் உடல் முழுக்க கண்ட்ரோல் பண்ண முடியாத அளவுக்கு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்தது.

ஆபாசப் படங்களை நான் இதற்கு முன்னாடியே பார்த்திருக்கிறேன். ஆனா, இப்படிப்பட்ட மூர்க்கமான பாலியல் காட்சிகளை நான் இதுக்கு முன்னாடி பார்த்ததே இல்ல. ஆனா எதிர்பாராதவதமா என் கண்முன்னால தோன்றிய அந்தக் காட்சிகள் என்னை ஆழமா அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. மேலும் அத்தகைய படங்களில் செக்ஸ் சீன்ஸ் மிக நெருக்கமா படமாக்கப்படும்னு எனக்கு இப்பதான் தெரிந்தது, அதுவும் முக்கூடல் .இதற்க்கு முன்னால் பார்த்ததில்லை. இருந்தாலும் நான் கண்ட காட்சி எனக்குள்ள வெறுப்பையும் அருவருப்பையும் உண்டாக்கிச்சு.

சில நேரம் கழிச்சு என் நடுக்கம் மெதுவா கோபமா மாறிச்சு. என் மாமனார் மேல எனக்குள்ள கடும் கோபம் எழுந்தது. அவர் வேண்டுமென்றே அபாசப்படத்தை பென் டிரைவில் ஏத்தி எனக்குக் கொடுத்திருக்கணும். அது ஒரு சாதாரண மூவி இல்லன்னு அவருக்கு நிச்சயமா தெரிஞ்சு இருக்கும்.

அந்த எண்ணமே என் மனசுல மறுபடியும் மறுபடியும் ஒலிச்சது. அவர் ஏன் இதை என்னிடம் கொடுத்தாரு?

“கிழட்டு நாயே...”ன்னு வார்த்தை என் உதடுகளில இருந்து கோபத்தோட வெளி வந்தது.

அந்தக் கணமே நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன். இனியும் இதையெல்லாம் அமைதியாகப் பொறுத்துக்கொண்டிருக்கக் கூடாது. அவரிடம் நேருக்கு நேர் பேச வேண்டும். அவர் தன்னுடைய நடத்தையை மாற்றிக்கொள்ளாவிட்டால், இதுவரை நடந்த அனைத்தையும் என் கணவரிடம் சொல்லிவிட வேண்டும். இனிமேல் இதைத் தொடர நான் ஒருபோதும் அனுமதிக்கப் போவதில்லை.

அந்த முடிவை எடுத்த பிறகும், என் மனத்திற்குள் கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்த கோபம் அடங்கவில்லை. அவர் மீது வைத்திருந்த மரியாதை, நம்பிக்கை, குடும்ப உறவு என எல்லாவற்றையும் ஒரே கணத்தில் கேள்விக்குள்ளாக்கியிருந்தது அந்தச் சம்பவம்.

பென் டிரைவை டிவியிலிருந்து வெளியே எடுத்தேன். அதைச் சில நொடிகள் வெறித்துப் பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் என் அலமாரியில் வைத்தேன். பிறகு எதுவுமே நடக்காததுபோல் அன்றாட வேலைகளில் கவனம் செலுத்த முயன்றேன்.

குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து திரும்பியதும் அவர்களுடைய தேவைகளைக் கவனிக்கத் தொடங்கினேன். அவர்களுடன் பேசினேன், சாப்பாடு ஊட்டிவிட்டேன். ஆனால் என் மனம் மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் அந்த காட்சிகளையே நினைத்து கொண்டிருந்தது.

குழந்தைகள் சாப்பிட்டு முடித்ததும், தங்கள் நண்பர்களுடன் விளையாட வெளியே சென்றார்கள். வீட்டில் இளைய மகளும் நானும் மட்டுமே இருந்தோம். மாலை சுமார் ஐந்து மணியளவில் என் மாமனார் வீட்டுக்குத் திரும்பினார்.

நான் கதவைத் திறந்ததும், வழக்கம்போல என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். அவருடைய முகத்தில் எந்த மாற்றமும் தெரியவில்லை. எதுவுமே நடக்காததுபோல் நேராகத் தன்னுடைய அறைக்குச் சென்றுவிட்டார். அந்த இயல்பான புன்னகையே எனக்குள் மீண்டும் கோபத்தைத் தூண்டியது. என்ன நடந்திருக்கிறது என்று தெரிந்தும், எப்படி இவரால் இவ்வளவு இயல்பாக நடந்துகொள்ள முடிகிறது? என் மனத்திற்குள் கேள்விகள் எழுந்தன.

அவருடைய முகத்தைப் பார்த்து நேராக எல்லாவற்றையும் கேட்டுவிட வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவரை எதிர்கொள்ள எனக்குள் ஒருவிதத் தயக்கமும் இருந்தது. சிறிது நேரம் காத்திருந்தேன். பிறகு என் அறைக்குச் சென்று அலமாரியைத் திறந்தேன். உள்ளே இருந்த பென் டிரைவை எடுத்துக் கையில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டேன்.

அதைப் பார்த்ததும், காலையில் சாப்பிடும்போது மாமனார் சிரித்தது நினைவுக்கு வந்தது. அப்போது ஏன் சிரித்தார் என்று புரியவில்லை. ஒருவேளை இதை மனதில் வைத்துக்கொண்டுதான் சிரித்தாரோ என்ற எண்ணம் தோன்றியதும், அவமானத்தால் என் முகம் சூடானது. கண்கள் கலங்கின. ஆனால் இந்த முறை, கண்ணீருடன் கோபமும் சேர்ந்து கொந்தளித்தது. ஆழமாக மூச்சை இழுத்து, என்னை நானே திடப்படுத்திக்கொண்டேன்.

நான் என்ன தவறு செய்தேன்? எதற்காக நான் பயப்பட வேண்டும்? அந்தக் கேள்வி எனக்குள் ஒரு சிறிய தைரியத்தை ஏற்படுத்தியது. கடைசியாக அறையைவிட்டு வெளியே வந்தேன். வராண்டாவைக் கடந்து திறந்த முற்றத்தில் நடந்தேன். அவருடைய அறை வாசலில் நின்று "மாமா....." என்று சத்தாமாக கத்தி கதவைத் தட்டினேன்.

“உள்ளே வா, மா... அமுதா!” என்று உள்ளிருந்து அழைத்தார். கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றேன்.

அவர் படுக்கையில் சாய்ந்தபடி அமர்ந்து, கையில் ரிமோட்டை வைத்துக்கொண்டு தொலைக்காட்சியின் சேனல்களை மாற்றிக்கொண்டிருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் ரிமோட்டைக் கையில் நிறுத்தி, திரும்பிப் பார்த்தார்.

நான் எதுவும் பேசாமல் சில நொடிகள் அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். என் கையில் இருந்த பென் டிரைவைப் பார்த்ததும், அவர் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மெல்ல மறைந்தது.

“என்ன இது?” என்று கோபத்தை அடக்க முடியாமல் கேட்டேன்.

அவர் பென் டிரைவை உற்றுப் பார்த்தார். பிறகு குழப்பத்துடன் என்னைப் பார்த்தார்.

“நீங்க எனக்குக் கொடுத்தது தானே?”

“ஆமாம்... ஒரு படம் பார்க்கத்தானே கொடுத்தேன்?” என்று அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். உதடுகளில் ஒரு சிறிய புன்னகையை வரவழைக்க முயன்றார். அந்தப் புன்னகை என் கோபத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.

“இதுல என்ன படம் இருக்குன்னு தெரியுமா? தெரிஞ்சுதான் இதை என்கிட்ட கொடுத்தீங்களா?” என் குரல் கோபத்தில் உயர்ந்தது. கையிலிருந்த பென் டிரைவை அவருடைய படுக்கையில் வீசினேன்.

“நீங்க என்னை உங்க மருமகளாகத்தான் பார்க்கிறீங்களா... இல்ல வேற ஏதாவது எண்ணம் இருக்கா? இப்படிப்பட்ட படத்தை என்கிட்ட கொடுத்துட்டு, நான் உங்க ஆசைக்கு இணங்கிடுவேன்னு நினைச்சீங்களா?” என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்டேன். பேசும்போதே என் குரல் நடுங்கியது. கோபத்தையும் அவமானத்தையும் ஒரே நேரத்தில் அடக்க முடியாமல் தவித்தேன்.

அவர் உடனடியாகப் பென் டிரைவை எடுத்துப் பார்த்தார். முதலில் அவரது முகத்தில் குழப்பம் தெரிந்தது. பிறகு அதைத் தொலைக்காட்சியில் போட்டுப் பார்த்தார். நான் அறையில் பார்த்த அதே காட்சி திரையில் தோன்றியதும், அவரது கண்கள் விரிந்தன.

அவரது விரல்கள்கூட ஒரு கணம் அசைவின்றி நின்றன. உடனே ரிமோட்டை எடுத்து தொலைக்காட்சியை அணைத்தார்.

அவரிடம் மாற்றத்தை நான் கவனித்தேன். சில நொடிகளுக்கு முன்பு என்னிடம் இயல்பாகப் பேச முயன்றவர், இப்போது என் பார்வையைச் சந்திக்க முடியாமல் தவித்தார். அவரது முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சி மெல்ல மறைந்து, அதற்குப் பதிலாகத் தயக்கமும் குற்றவுணர்ச்சியும் படர்ந்தன.

“அமுதா...” என்று அவர் ஆரம்பித்தார்.

“பேசாதிங்க!” என்று உடனடியாகத் தடுத்தேன்.

“என்ன சொல்லப் போறீங்க? தவறுதலாகக் கொடுத்துட்டேன்னு சொல்லப் போறீங்களா? அப்படியென்றால், இப்படியொரு படம் உங்ககிட்ட எப்படி வந்தது? எதற்காக அதை என்கிட்ட கொடுத்தீங்க?” என்று அடுக்கடுக்காகக் கேட்டேன். என் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல முடியாமல் அவர் தலைகுனிந்து அமைதியாக நின்றார். அவரது மௌனம் என் கோபத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தியது.

“நான் உங்களை என் அப்பாவைப் போலத்தான் நினைச்சேன். உங்களை முழுசா நம்பினேன். இந்த வீட்டில் உங்களுக்கு நான் கொடுத்த மரியாதையும் அன்பும் உண்மையானது. ஆனால் நீங்க இப்படியெல்லாம் நடந்துக்குவீங்கன்னு நான் கொஞ்சம்கூட எதிர்பார்க்கல...” என்று சொல்ல வந்தபோது, வேதனையில் என் தொண்டை அடைத்தது. கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது; என் கோபத்தைவிட, அவர் மீதிருந்த நம்பிக்கை உடைந்த வலிதான் என்னை அதிகமாகப் பாதித்தது. 

அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் நின்றேன். என் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. அதை அவர் பார்க்கக்கூடாது என்று முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டேன். நான் அழுவதைவிட, அவர் முன்னால் இப்படி நின்றுகொண்டிருப்பதே எனக்கு அவமானமாக இருந்தது. 

அவர் ஏதோ சொல்ல முயன்றார். ஆனால் வார்த்தைகள் வரவில்லை. அவருடைய முகத்தில் தெரிந்த குற்றவுணர்ச்சி உண்மையானதா, அல்லது நான் கோபமாக இருப்பதைப் பார்த்து ஏற்பட்ட பயமா என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அந்த அறையில் இன்னும் ஒரு நொடி கூட இருக்க விரும்பவில்லை.நான் திரும்பி வெளியேற முயன்றேன்.

“அமுதா, தயவுசெய்து நில்லு!” என்று பதற்றத்துடன் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்தார். நான் திரும்பிக்கூடப் பார்க்காமல் வேகமாக நடந்தேன். அடுத்த கணம், அவர் என்னை எட்டிப்பிடித்து வழிமறித்து, என் கையைப் பற்றினார்.

“என்னை விடுங்க!” என்று கோபத்துடன் கத்தினேன். அவருடைய பிடியிலிருந்து கையை விடுவிக்க முயன்றேன். அவர் ஏதோ சொல்ல முற்பட்டார். ஆனால் நான் தொடர்ந்து கையை இழுத்ததால், கடைசியில் அவருடைய பிடியிலிருந்து விடுபட்டேன்.

“இங்க பாரு, அமுதா...” அவரது குரலில் பதற்றம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. “இது தவறுதலாக நடந்துடுச்சு. நான் வேண்டுமென்றே அதை உனக்குக் கொடுக்கல.”

“அப்படியா?” என்று கண்ணீருடன் அவரைப் பார்த்தேன்.

“அப்படியென்றால், நான் பார்த்ததை என்ன செய்யச் சொல்றீங்க? இதையெல்லாம் பார்த்த பிறகு, எப்படி உங்க முன்னால் வழக்கம்போல என்னால் நிற்க முடியும்?” என்று கோபமும் ஏமாற்றமும் கலந்த குரலில் கேட்டேன். அவர் பதில் சொல்ல முடியாமல் தலைகுனிந்தார். அவரது மௌனம் என் மனக்காயத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.

அந்தக் கணத்தில், என் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்வதைவிட, என் பார்வையை எதிர்கொள்வதே அவருக்குக் கடினமாக இருப்பதை உணர்ந்தேன். ஆனால் அவரது குற்றவுணர்ச்சி என் மனத்தில் ஏற்பட்ட காயத்தைக் குறைக்கவில்லை.

அவர் மீண்டும் என்னை அழைப்பதற்குள், அறையைவிட்டு வெளியேறி, நேராக என் படுக்கையறைக்குச் சென்று கதவை உள்ளிருந்து பூட்டிக்கொண்டேன்.

சில நொடிகளிலேயே அவர் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்த காலடிச் சத்தம் கேட்டது. பிறகு கதவு தட்டப்பட்டது.

“அமுதா... தயவுசெய்து நான் சொல்றதைக் கேளு. நான் அதைத் தெரிஞ்சு செய்யல.” அவருடைய குரலில் இருந்த பதற்றத்தை என்னால் உணர முடிந்தது. ஆனால் அதைக் கேட்கும் மனநிலையில் நான் இல்லை.

““தயவுசெய்து போங்க! நான் இப்போ உங்ககிட்ட பேச விரும்பல!” என்று அவரது முகத்தைக்கூடப் பார்க்க விரும்பாமல், கதவுக்கு உள்ளிருந்தே கோபத்துடன் கத்தினேன்.

சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது. அவர் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருக்கிறாரா, அல்லது சென்றுவிட்டாரா என்று தெரியாமல், நான் கதவையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

பிறகு அவர் மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினார். “அமுதா... உன் மாமியார் இறந்து பதிமூணு வருஷம் ஆகுது. அவ இல்லாத ஏக்கத்தைத் தீர்த்துக்கத்தான் அந்தப் பென் டிரைவை வைத்திருந்தேன். தவறுதலாக வேற பென் டிரைவுக்குப் பதிலா இதை உன்கிட்ட கொடுத்துட்டேன். என்னை நம்பு.”

அவருடைய விளக்கத்தைக் கேட்டதும் என் கோபம் கொஞ்சம்கூடக் குறையவில்லை. அவர் சொல்வது உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் நடந்ததையெல்லாம் பார்த்த பிறகு, அவர் சொல்வதை அப்படியே நம்ப என் மனம் தயாராக இல்லை.

நான் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக நின்றேன். அவர் தொடர்ந்து பேசினாலும், அவருடைய விளக்கங்களைக் கேட்கும் மனநிலையில் நான் இல்லை. கடைசியில், என் மௌனத்துக்குப் பதில் கிடைக்காததால் அவர் பெருமூச்சு விட்டார்.

“சரி... நீ இப்போ பேச விரும்பலன்னா நான் போறேன். ஆனா, தயவுசெய்து இதைப் பற்றி குமாரிடம் சொல்லாதே.” அந்த வார்த்தைகள் என்னை மீண்டும் யோசிக்க வைத்தன.

அதற்குப் பிறகு அவருடைய காலடிச் சத்தம் மெல்லத் தொலைந்தது. வீடு மீண்டும் அமைதியானது.

நான் உடனடியாகக் கதவைத் திறக்கவில்லை. படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து, கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்தேன். என் மனத்தில் கோபம் இருந்தது. அதே நேரத்தில், அவர் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை உடைந்துவிட்டதே என்ற வேதனையும் இருந்தது. இந்த விஷயத்தை கணவரிடம் சொன்னால் என்ன நடக்கும்? அவர் தன்னுடைய தந்தையை நம்புவாரா, அல்லது என் பேச்சைக் கேட்பாரா?

அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரியாமல் நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருந்தேன். குழந்தைகள் வீடு திரும்பிய பிறகும் நான் என் அறையிலேயே இருந்தேன். என் மாமனாரும் தன்னுடைய அறையைவிட்டு வெளியே வரவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு, எதுவுமே நடக்காததுபோல் இரவு உணவுக்கான வேலைகளைத் தொடங்கினேன். மத்தியானம் நடந்த சம்பவத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்தேன். அவர் சொன்ன விளக்கம் உண்மையாக இருக்கலாம் என்று ஒரு பக்கம் தோன்றியது. மறுபக்கம், அவருடைய பதற்றமும் என் கணவரிடம் சொல்ல வேண்டாம் என்று அவர் கேட்டுக்கொண்ட விதமும் என் சந்தேகத்தை அதிகப்படுத்தின.

நீண்ட நேர யோசனைக்குப் பிறகு, அவருக்கு இன்னொரு வாய்ப்புக் கொடுக்க முடிவு செய்தேன். ஆனால் அதற்காக அவரை முழுமையாக நம்பிவிட்டேன் என்று அர்த்தமில்லை. இனிமேல் அவருடைய ஒவ்வொரு செயலையும் கவனிக்க வேண்டும். என் நம்பிக்கையை இழந்தது அவர்தான்; அதை மீண்டும் பெற வேண்டிய பொறுப்பும் அவருக்குத்தான் இருக்கிறது.

அன்று இரவு சுமார் எட்டு மணிக்கு என் கணவர் வீட்டுக்கு வந்தார். அவர் வருவதற்கு முன்பே என் மாமனார் தன்னுடைய அறைக் கதவைத் திறந்து வைத்திருந்தார். இருந்தாலும் அறையைவிட்டு வெளியே வராமல் தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

இரவு உணவு தயாரானதும், அவரை அழைத்துவர மூத்த மகனை அனுப்பினேன்.

சிறிது நேரத்தில் அவன் திரும்பி வந்தான்.

“தாத்தாவுக்குப் பசிக்கலையாம்,” என்றான்.

நான் அதற்கு மேல் வற்புறுத்தவில்லை. என் கணவருக்கும் குழந்தைகளுக்கும் உணவு பரிமாறினேன்.

சாப்பிடும்போது, தன்னுடைய அப்பா மேசையில் இல்லாததை குமார் கவனித்தார். ஆனால் அன்றைய வேலைப்பளுவால் அவர் மிகவும் களைத்திருந்ததால், அதைப் பற்றி எதுவும் கேட்கவில்லை. அவசரமாகச் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு, குழந்தைகளுடன் அவர்களுடைய அறைக்குச் சென்றார்.

நான் பாத்திரங்களை எடுத்துச் சென்று சிங்கில் வைத்தேன். பிறகு என் அறைக்குத் திரும்பினேன். அறைக்குள் நுழைவதற்கு முன்பு, என்னையறியாமலேயே என் பார்வை மாமனாரின் அறையை நோக்கித் திரும்பியது.

அவர் இன்னும் விழித்திருந்தார். அறையிலிருந்து தொலைக்காட்சியின் மெல்லிய சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. சில நொடிகள் அந்தக் கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

காலையில் என்னிடம் சிரித்துப் பேசிய அதே மனிதர், மாலையில் என் முன்னால் நின்று விளக்கம் சொல்ல முடியாமல் தவித்தது நினைவுக்கு வந்தது. குறிப்பாக, நான் குமாரிடம் சொல்லிவிடுவேனோ என்ற பயத்தில் அவர் கேட்டுக்கொண்ட அந்த வார்த்தைகள் மனத்தில் மீண்டும் ஒலித்தன.

அவர் உண்மையிலேயே வருத்தப்படுகிறாரா? அல்லது இந்த விஷயம் வெளியே தெரிந்துவிடுமோ என்றுதான் பயப்படுகிறாரா? எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெளிவானது.

அன்று காலை வரை அவரைப் பார்த்தபோது எனக்குள் இருந்த நம்பிக்கை, அன்று இரவுக்குள் சந்தேகமாக மாறியிருந்தது. அந்தச் சந்தேகத்தை இனி என்னால் அவ்வளவு எளிதாகப் புறக்கணிக்க முடியாது. எதுவும் பேசாமல் என் அறைக்குள் நுழைந்து கதவைப் பூட்டிக்கொண்டேன்.