[raspudinjr]

விமலா பேசுகிறேன்!

நான் வெவ்வேறு சமயத்தில் வெவ்வேறு விதமான பத்திரிகைகளில் பல சமூக கட்டமைப்பு கதைகளை எழுதி இருக்கிறேன் .
ஆனால், முழுக்க முழுக்க பாலியல் உறவு மற்றும் அதன் பின்னணியை எழுத எனக்கு பயங்கர பயம்.  பருவம் வந்தது முதல் இந்த வயது வரை நான் பல சந்தர்ப்பங்களில் இந்த பாலியல் முகாந்திரங்களை கண்டதுண்டு, பார்த்ததுண்டு, கேட்டதுண்டு.  இன்னும் சொல்லப்போனால் மற்ற ஜானர் வகை கதைகளை விட, இந்த கதைகளை எழுதத் தான் என்னிடம் அதிகப்படியான அறிவு இருப்பதாக நம்புகிறேன். நவீன வாத்சாயனா போன்றோர்கள் இங்கே சக்கை போடு போட்டு கொண்டிருக்கிறார்கள்.
ஆனால் , ஒரு ஆணை விட பல மடங்கு ஒரு பெண்ணால் தான் இதை சுத்தமாக நாகரிகமாக உளவியில் ரீதியாக அணுக முடியும் என நினைக்கிறேன் .  ஆனால் இங்கே இந்த ஜானரில் கொடி கட்டிப் பறப்பது பெரும்பாலும் ஆண்கள் தான்.

நான் எனது வாழ்வில் அனுபவத்தில் பார்த்த கேட்ட பல அனுபவங்கள் இருக்கின்றன. அதில் ஒன்றே ஒன்றை மட்டும் எடுத்து இந்த ஜானரில் எனது முதல் கதையை எழுதுகிறேன். இதற்கு கிடைக்கும் வரவேற்பு பொறுத்து நான் ஒவ்வொன்றாக எழுதலாம் என நினைக்கிறேன்.
ஒரு பெண்கள் பத்திரிகையில் தொடர் கதையை எழுதிய போது., ஒரு குடும்ப பெண்ணை அவளது முன்னாள் காதலன் மிரட்டுவான்.
' அவன் கூப்பிடும்போதெல்லாம் இந்துமதி போய் படுத்தாள். அவன் கேட்டதை விட அதிகமாகவே படுக்கையில் வாரி கொடுத்தாள்' என எழுதினேன். அதற்கே அந்த பத்திரிகை ஆசிரியர் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை.
ஏனென்றால் பாலியல் கூச்செறியும் வார்த்தைகள் அவை. அவர் மறுத்ததற்காகவே அது போன்ற கதைகளை எழுத  எனக்கு வீம்பு ஆசை துளிர் விட்டது.
ஒரு பெண் பாலியல் சிந்தனைகளை மற்றும் தான் காமம் துறந்தததை அல்லது காமவயபட்டதை சொல்லக்கூடாதா? எழுதக் கூடாதா?
ஒரு பெண் பாலியலை மட்டும் அல்ல அவள் மீதான் சமூக வன்முறையை,  உறவுகளால் உண்டான உளப் பிறழ்வுகளை, சக ஆட்களுடனான அருவருப்பை, துயரை, சங்கடங்களை என எதை வேண்டுமென்றாலும் எவ்வளவு வேண்டுமென்றாலும் பெண் எழுதலாம்.
எழுத்தின் தரமோ, தரமின்மையோ அதனால் முடிவாவதில்லை. எழுதுபவர்கள் எதை எவ்வளவு எப்படி எழுதவேண்டும் என்பதை அவர்களின் தேடலும், இலக்கும் மட்டுமே முடிவுசெய்யவேண்டும்.
பேர் ஊர் தெரியாத ஒரு சில பத்திரிகைகளில் காசுக்காக இல்லயென்றாலும் சுய திருப்திக்காவே நான் முன்னரும் இந்த கதைகளை மேலோட்டமாக எழுதியிருக்கிறேன், ஆனால், அவற்றுள் பாலியல் அம்சம் பெரிதாக பதிக்கப்படவில்லை. அது அந்த பதிப்பாளரின் அனுமதியும் கூட ஒரு காரணம். மேலும், நான் சில காலம் கேரளாவில் வசித்த அந்த காலங்களில் தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஒரு வரைமுறை தாண்டி செல்ல கூடாது என்ற விதியும் காரணமாக இருக்கலாம்.
எப்போது கடல் தாண்டி இந்த அயல்தேசம் (மலேசியா) வந்தேனோ., அப்போது எனக்கு எந்த கட்டுப்பாடும் இல்லை. கே.டி.பி யும் கூட எனக்கு கட்டுப்பாட்டினை விதிக்கவில்லை.

நாண் கண்ட, கேட்ட, உணர்ந்த எனக்கே நிகழ்ந்த கதைகளை சொல்ல எனக்கு பல யுகங்கள் அல்லது மின் புத்தகங்கள் தேவைப்படுகின்றன. இதில்லாமல் என் தோழிகள், உறவுகளின் கதைகளை எழுதினால் நூலகம் வைக்கலாம்.
ஆகவே, பாலியலை எழுதுவதொன்றும் அதிர்ச்சியோ புதிய புரட்சியோ, சமூக மீறலோ அல்ல.  இன்றைய தமிழ்கூறும் நல்லுலகில் செல்பேசியில் பத்தாம் வகுப்பு மாணவன் பார்க்கும் பாலுறவுக்காட்சிகளுக்கு, பாலுறவுசார்ந்த மீறல்களுக்கு  நிகராக எதுவும் இங்கே இல்லை.
ஒரு மெல்லிய கிளுகிளுப்புக்காக நரம்புகளின் எழுச்சிக்காக இலக்கியத்திலும் பாலியலையே வாசிக்க விரும்புவது ஒவ்வொரு தனிமனித விருப்பம்.


பாலியல் நெறியை மீறியும் மீறாமலும் ஒரு மீட்டர்க்குள் எழுதுவது பெரிய கலை. பாலியல் நெறிகள் என்பவை குடும்பநெறிகள், குலநெறிகள்தானே ஒழிய ஒவ்வொரு தனிமனிதரும் உணரும் பொதுவான  மனச்சிக்கல்களாக அவை இல்லை.
ஏனென்றால் இங்கே மதம், ஜாதிகள் பாலியல் தொடர்பாக எந்த ஆழ்ந்த கட்டுப்பாட்டையும் விதிக்கவில்லை.
ஒரு வட்டாரத்தில் தப்பான சொல்லாக இருப்பது, இன்னொரு இடத்தில் வழக்கமான சொலவடை ஆகும். இதுவே பல ஆண்டுகளுக்கு முன் அதெல்லாம் சாதாரண சொல்லே ஆகும்.


என்னை போன்ற பெண் எழுத்தாளரின் தேடலும்  பதிவும் ஆக்கமும்  காமம் சார்ந்தவை மட்டும் என்றால் அதை அவளோடு  பொருத்தி வைக்க கூடாது.   அதை தன் எழுத்து தேடலின் எல்லைவரை கொண்டுசெல்லலாம்.
என் எழுத்தைப் படிப்பவர்களுக்குத் தெரியும், என்  மன உணர்வுகளும் வாழ்வியல் சூழ் நிலைகளும் வெறும் காமம் சார்ந்தவை அல்ல. என் வாழ்க்கை அவ்வாறு அமைந்தது.


இங்கே எந்தத் தமிழ் எழுத்தாளரும் காணாத அளவுக்கு கட்டற்ற காமத்தை, காமத்திற்கான வன்முறையை நான் என் வாழ்வியல் உற்று நோக்குதல்களில் கண்டிருக்கிறேன். அவற்றை இங்கே விரிந்திருக்கும் மானுடவாழ்க்கையின் இயல்பான பக்கங்களாக மட்டுமே நான் பார்க்கிறேன்.
மானுடக் காமம் என்பது அவன் அகத்தில் 24 மணி  நேரமும் நிகழ்வதுதான். ஆனால் புணர்ச்சியின் போது உடலில் நிகழ்வது மிகமிகமிகக் குறைவே.

வெறுமனோ  உடலை வர்ணித்துக்கொண்டிருப்பவனுக்கு இன்னமும் காமம்  வசப்படவில்லை என்பது என் கருத்து.
இனிவரும் என் படைப்புகளில் காமம் உண்டு, ஆனால் அதன்பொருட்டு மட்டுமே எவரும் என்னை வாசிக்க  வேண்டாம்.  நான் காமத்தில் எழுதவிரும்புவது மனித உடல் அதில் என்னவாகிறது என்று அல்ல. பலர் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதுபோல மனிதக் காமம் உடல்சார்ந்ததும் அல்ல. அதையே தூக்கி கொண்டாடுவதும் அல்ல.

அது தான் இலவசமாக, இணையத்திலும் பழைய புத்தகடையிலும் மலையாகக் குவிந்துகிடக்கிறதே, மேலதிகமாக நீ என்ன சொல்கிறாய்? எனலாம்.
அதிலிருந்து தனி முத்துக்களாக, ரத்தினங்களாக தேர்ந்த நாவல்களை படைப்பது என்னை போன்ற தேர்ந்த  எழுத்தாளர்களின் கடமையாக இருக்கலாம். அதாவது பத்தோடு ஒன்று அல்ல, பத்தில் ஒன்று.  
பெண் பேரில் இது போன்ற கதையை எழுதும் ஆண் எழுத்தாளர்களை மத்தியில் பெண்ணாகவே நான் எழுதும் இது போன்ற கதைகள் உச்சத்தை தொடும் என பெரிதும் எதிர்பார்க்கிறேன்.


இந்த நாவல் திருமணத்தை தாண்டிய உறவைப் பற்றி பேசுகிறது என்றாலும் இதனுடைய இந்த கதாபாத்திரத்திற்கு வாய்த்திருக்கக்கூடிய சம்பவங்களும் நெருக்கடியும் புதுவிதமானவை. வேறுவிதமானவை.
எனது எல்லா கதைகளையும்

"சொல்லக் கூடாத கதைகள்" என்ற பேரிலேயே எழுதலாம் என நினைக்கிறேன்.

மிக்க நன்றி!
விமலா ராணி என்னும் விமலா தயாளன்

மிக நீண்ட முன்னுரை ! பெண் பாலியல் கதை எழுதக் கூடாதா? பெண் பெயரில் ஆண்கள் எழுதும்  போது பெண் நேரிடையாக எழுதக் கூடாதா என கேள்விகளை முன்னிருத்தி, தான் கேட்ட உணர்ந்த கதை மாந்தர்களின் காமத்தை ஒரு பெண்ணாக எழுதப் போகிறேன், காமம் உடலை சார்ந்தது பற்றியல்ல...என்றெல்லாம் விஸ்தீரனம் செய்வது புதிதாய் இருக்கிறது.
இது போன்ற தளங்களில் பாலுறவுக் கதைகள் எழுதுவது ஆண் அல்லது பெண், ஆண்பெயரில் பெண், பெண் பெயரில் ஆண் யாராக இருந்தாலும் வாசிப்பவர்கள் அணுகுவது அதன் பாலுறவின் ரசனைக்கு முதலிடம்! அடுத்து அந்த கதை பிடித்தாலோ, அது அவர்களின் வாழ்க்கைக்கு அருகாமையில் நடந்த சம்பவமாக உணர்ந்தாலோ ,கதை ஆசிரியரிடம் சாட்டிங் செய்ய முற்படுவார்கள். 
இவ்வளவுக்கும் இடையில் நான் பெண்ணாகவே இதை எழுதுகிறேன் என்கிற டிக்ள்ரேசன் ஏன் வலிந்து தரப்படுகிறது ?