Incest மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 5 - அந்தப் பென் டிரைவ் 

என் மாமனார் ஏன் திடீரென்று இப்படி நடந்துகொள்ள ஆரம்பித்தாருன்னு எனக்குப் புரியவே இல்ல. நடந்ததை என் கணவரிடம் சொல்லிடலாம்னு பல தடவை நினைச்சேன். ஆனா ஒவ்வொரு முறையும் அந்த எண்ணத்தையே விட்டுட்டேன்.

அவர் எப்படி எதிர்வினையாற்றுவார் என்று என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை. சிறு வயதிலிருந்தே தனது தந்தைக்குப் பயந்தே வளர்ந்தவர். அவர் தந்தையே தவறு செய்திருந்தால்கூட, அதை நேரடியாகச் சுட்டிக்காட்டி எதிர்த்துப் பேசும் அளவுக்கு அவர் துணிந்து நின்று நான் பார்த்ததில்லை.

அதனால், என் மனதில் இருந்த சந்தேகத்தையும் பயத்தையும் அவரிடம் வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிட்டால், அது எங்கள் குடும்பத்துக்குள் இன்னும் பெரிய பிரச்சினையை உருவாக்கிவிடுமோ என்ற அச்சம் எனக்குள் எழுந்தது.

ஒருபுறம், நடந்ததை அவரிடம் மறைப்பது தவறு என்ற குற்றவுணர்வு என் மனசாட்சியை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. மறுபுறம், அவருடைய இயல்பையும், தன் தந்தையின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்கும் அவருடைய குணத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தபோது, உண்மையைச் சொல்லத் தயக்கமாக இருந்தது.

அதுமட்டுமின்றி, நடந்ததை அவர் எப்படிப் புரிந்துகொள்வார், என் வார்த்தைகளை எந்தக் கோணத்தில் எடுத்துக்கொள்வார், அதனால் எங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையில் என்னென்ன பிரச்சினைகள் உருவாகுமோ என்ற அச்சமும் என்னைத் தொடர்ந்து வாட்டியது. உண்மையைச் சொல்லிவிட்டால், ஏற்கெனவே இருந்த நிம்மதியும் குலைந்துவிடுமோ என்ற எண்ணம் என்னை மேலும் தயங்கச் செய்தது.

இப்படிப் பலவிதமான குழப்பங்களுக்கும் அச்சங்களுக்கும் இடையில் தவித்த நான், இறுதியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன். இப்போதைக்கு நடந்ததை அவரிடம் சொல்வதைவிட, அந்த உண்மையை எனக்குள்ளேயே புதைத்துக்கொள்வதுதான் நல்லது என்று தோன்றியது.

மறுநாள் இரவு, வழக்கம்போல இரவு உணவை முடித்துவிட்டு நானும் என் கணவரும் அறையில் அமர்ந்திருந்தோம். அவர் அன்றைய வேலைகளைப் பற்றியும், மறுநாள் செய்ய வேண்டிய சில விஷயங்களைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது, என் மாமனார் வணிக விஷயமாகச் சில நாட்கள் வெளியூருக்குச் செல்ல வேண்டியிருப்பதாக என் கணவர் இயல்பாகச் சொன்னார்.

“அப்பா நாளைக்கு வெளியூருக்குப் போறாராம். வியாபார விஷயமா சில வேலைகள் இருக்காம். இரண்டு மூன்று நாட்கள் ஆகும்னு நினைக்கிறேன்,” என்றார்.

அவர் அதைச் சாதாரணமான ஒரு செய்தியைப் போலச் சொல்லிவிட்டு, படுக்க தயாரானார். ஆனால், அந்தச் செய்தி என்னுள் பலவிதமான எண்ணங்களை எழுப்பியது. என் மாமனார் சில நாட்கள் வீட்டில் இருக்கமாட்டார் என்ற எண்ணம் ஒருபுறம் சிறிது நிம்மதியைத் தந்தாலும், மறுபுறம் என் மனதில் ஏற்கெனவே இருந்த சந்தேகங்களை மீண்டும் கிளறிவிட்டது.

இருப்பினும், அந்த எண்ணங்களுக்கு இடமளிக்க நான் விரும்பவில்லை. ஒருவேளை, சமீபத்தில் நடந்த சில விஷயங்களை நானே தேவையில்லாமல் பெரிதுபடுத்திக்கொண்டு, இல்லாதவற்றையும் கற்பனை செய்து பயப்படுகிறேனோ என்று தோன்றியது. எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல் ஒருவரைப் பற்றி இப்படிச் சந்தேகப்படுவது சரியல்ல என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்.

“என்ன ஆச்சு உனக்கு? என்ன யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்க?” என்று என் கணவர் கேட்டபோதுதான், நான் வெகுநேரமாக எதுவும் பேசாமல் என் சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்ததை உணர்ந்தேன்.

“ஒண்ணுமில்லை… கொஞ்சம் தலைவலிக்கிற மாதிரி இருக்கு,” என்று அவரிடம் கூறிவிட்டு, மேற்கொண்டு எதுவும் கேட்காதபடி பேச்சை வேறு பக்கம் திருப்பினேன்.

அவர் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் படுத்து தூங்கினார். நானும் இயல்பாக இருக்க முயன்றேன். ஆனால், மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்களை மட்டும் என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

 சிறிது நேரம் கழித்து, என் கணவர் என் அருகில் நிம்மதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், எனக்கு மட்டும் தூக்கம் வரவில்லை. இருளையே வெறித்தபடி, நடந்தவற்றையும் இனி நடக்கக்கூடியவற்றையும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். என் சந்தேகங்கள் அனைத்தும் தவறானவையாகவே இருக்க வேண்டும் என்று மனதார விரும்பினேன். என் குடும்பத்தின் நிம்மதியைக் குலைக்கும் அளவுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்படியே எவ்வளவு நேரம் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன் என்று தெரியவில்லை. மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்களுக்கிடையே, ஒரு கட்டத்தில் களைப்பில் என் கண்கள் தானாகவே மூடிக்கொண்டன. எப்போது தூங்கினேன் என்றுகூடத் தெரியாமல், ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கிப்போனேன்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, என் மாமனார் வெளியூரிலிருந்து திரும்பி வந்தார். அப்போது குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தார்கள். என் கணவரும் ஏற்கெனவே கடைக்குச் சென்றுவிட்டார்.

நான் குளித்து முடித்திருந்த நேரத்தில், அவர் தன்னுடைய அறையிலிருந்து என்னை அழைத்தார்.

“அமுதா, கொஞ்சம் இங்கே வாம்மா!” என்று அழைத்தார்.

முந்தைய சம்பவத்தின் நினைவு இன்னும் என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்ததால், அவரிடம் செல்வதற்குச் சற்று தயக்கமாக இருந்தது. ஒரு கணம் அங்கேயே தயங்கி நின்றேன்.

"எதற்காக இப்போது என்னை அழைக்கிறார்?" என்ற கேள்வி மனதில் எழுந்தது. இருந்தாலும், ஏதோ ஒரு சாதாரண விஷயத்திற்காகத்தான் அழைத்திருப்பார் என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டு அவருடைய அறையை நோக்கிச் சென்றேன்.

அவர் தன்னுடைய கட்டிலுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார். படுக்கையின் மீது அவருடைய பயணப் பை திறந்தபடி கிடந்தது. அதற்குள் இருந்த பொருட்களை ஒவ்வொன்றாக வெளியே எடுத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

நான் அருகில் சென்றதும், என் நைட்டி மீது சால்வைச் சற்றுச் சரிசெய்துகொண்டு, என்னை இயல்பாகக் காட்டிக்கொள்ள முயன்றேன்.

“என்ன மாமா, கூப்பிட்டீங்களா?” என்று கேட்டேன்.

“ஆமாம்மா. ஊருக்குப் போயிருந்தப்போ குழந்தைகளுக்குச் சில பொம்மை மட்டும் விளையாட்டு பொருட்களை வாங்கிட்டு வந்தேன். உனக்கும் சிலது வாங்கியிருக்கேன். அதான் கொடுக்கலாம்னு கூப்பிட்டேன்,” என்றார். அவருடைய பதிலைக் கேட்டதும், மனதிலிருந்த தயக்கம் கொஞ்சம் குறைந்தது.

“எதுக்கு மாமா? எதுக்கு நீங்க எனக்கு இதெல்லாம் வாங்கிட்டு வரணும்? குழந்தைகளுக்கு மட்டும் வாங்கியிருந்தா போதுமே,” என்றேன்.

“உனக்கு எதுவும் வாங்கிட்டு வரக்கூடாதா?” என்று சிரித்தபடி கேட்டார்.

“அப்படி இல்லை, மாமா. நீங்க எதுக்கு சிரமப்படணும்னுதான் சொன்னேன்,” என்று பதிலளித்தேன்.

“இதுல என்னம்மா சிரமம்? வெளியூருக்குப் போயிருந்தப்போ கண்ணுல பட்டுச்சு. உனக்கும் பயன்படும்னு வாங்கிட்டு வந்தேன்.” அவர் பையிலிருந்த சில பைகளை எடுத்து என்னிடம் நீட்டினார்.

“இதைக் குழந்தைகள் வந்ததும் அவங்களுக்குக் கொடு. பார்த்ததும் சந்தோஷப்படுவாங்க,” என்றார்.

“சரிங்க, மாமா. அவங்க வந்ததும் கொடுக்கிறேன்.” நான் அவற்றை வாங்கிக்கொண்டபோது, அவர் மீண்டும் தன்னுடைய பையைத் திறந்து அதற்குள் தேடினார். சிறிது நேரத்தில் ஒரு பென்டிரைவை எடுத்தார்.

“அமுதா, உனக்கு சினிமா பார்க்கப் பிடிக்கும்ல?”அவருடைய கேள்வி சற்றும் எதிர்பாராததாக இருந்ததால், ஒரு கணம் அவரைப் பார்த்தேன்.

“ஆமாம், மாமா. எப்போவாது நேரம் கிடைச்சா பார்ப்பேன்,” என்றேன்.

“உன் ரூம்ல இருக்கிற டிவியில இதை பொருத்தி படம் பார்க்க முடியும்தானே?”

“முடியும், மாமா.”

“அப்படின்னா இதை வச்சுக்கோ. இதுல சில படங்கள் இருக்கு. குழந்தைகளுக்கும் பிடிச்ச பொம்மை படங்கள் இருக்கு. உனக்கும் பொழுதுபோக்கா இருக்கும்.” அவர் பென்டிரைவை என்னிடம் நீட்டினார். நான் அதை வாங்கிக்கொண்டாலும், மனதுக்குள் ஒரு சிறிய தயக்கம் மீண்டும் எழுந்தது.

“என்ன மாமா, எதுக்கு இதெல்லாம் வாங்கிட்டு?” என்று கேட்டேன்.

“குழந்தைங்க ஆசையா விளையாடுவாங்க. அவங்களுக்காகத்தானே இதெல்லாம் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன். அதுமட்டுமில்லாம, உனக்கும் படம் பார்க்க பிடிக்கும்னு நினைச்சு, உனக்காகவும் சில படங்களை என் நண்பர்கள்கிட்ட கேட்டு வாங்கிட்டு வந்தேன்,” என்றார்.

“சரி, மாமா. குழந்தைகளுக்கு இருக்கட்டும். எனக்கு எதுக்கு?” என்று கேட்டேன்.

“ஏம்மா, நீ எப்பப் பார்த்தாலும் குழந்தைகள், வீட்டு வேலைன்னு ஓடிக்கிட்டே இருக்கே. உனக்குன்னு தனியா ஆசைகள் எதுவும் இருக்காதா?” என்று அவர் புன்னகையுடன் கேட்டார். அவருடைய கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று ஒரு கணம் யோசித்தேன்.

“அப்படியெல்லாம் இல்லை, மாமா. குழந்தைகள் ஸ்கூலுக்குப் போயிருக்கிற நேரத்துல கொஞ்சம் ஓய்வு கிடைக்கும். அப்போ சீரியல் பார்ப்பேன்,” என்றேன்.

“சரி, சரி. நேரம் கிடைக்கும்போது போட்டுப் பாரு,” என்று அவர் இயல்பாகச் சொன்னார்.

“சரிங்க, மாமா.”

“சரி, நீ போம்மா. குழந்தைகள் வந்ததும் அவங்களுக்கு வாங்கிட்டு வந்ததைக் கொடுத்துடு,” என்றார்.

“சரிங்க, மாமா,” என்று கூறிவிட்டு, அவருடைய அறையை விட்டு வெளியே வந்தேன்.

அறையை விட்டு வெளியே வந்ததும், ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன். ஒருவேளை, என் மாமனாரைப் பற்றி நான் தான் தவறாகச் சந்தேகப்படுகிறேனோ? என்று என்னையே கேட்டுக்கொண்டேன். அவர் நடந்துகொண்ட விதத்தில் வெளிப்படையாகச் சந்தேகப்படும்படி எதுவும் இல்லை. குழந்தைகளுக்காகவும் எனக்காகவும் பொருட்கள் வாங்கி வந்திருந்தார். வழக்கம்போல அக்கறையுடன்தான் பேசினார்.

இருந்தாலும், முந்தைய சம்பவத்தின் நினைவு என் மனதின் ஆழத்தில் இன்னும் தங்கியிருந்தது. அவர் இயல்பாக நடந்துகொண்டதைப் பார்த்து என் சந்தேகத்தை ஒதுக்கிவிட நினைத்தாலும், ஏதோ ஒன்று சரியில்லை என்ற உணர்வை மட்டும் என்னால் முழுமையாகப் புறக்கணிக்க முடியவில்லை.

என் அறைக்குச் சென்று, அந்தப் பென்டிரைவை அலமாரியில் வைத்தேன். மதியம் குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து திரும்புவதற்கு முன்பு நேரம் கிடைத்தால், அதிலிருக்கும் படங்களைப் போட்டுப் பார்க்கலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். ஆனால், என் மனதின் ஆழத்தில் எழுந்திருந்த சந்தேகம் மட்டும் இன்னும் அடங்கவில்லை.

அந்த எண்ணத்துடன் என் அன்றாட வேலைகளைத் தொடர்ந்தேன். ஆனால், அவருடைய ஒவ்வொரு செயலையும் இனிமேல் முன்புபோல எளிதாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது என்பதை என் மனம் மட்டும் அமைதியாக நினைவூட்டிக்கொண்டே இருந்தது.

மாமனார் குளித்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது, எனக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. இந்த முறை, அவர் வழக்கமாகப் பயன்படுத்தும் பொதுக் குளியலறைக்குச் போகாமல், தனது அறையுடன் இணைந்திருந்த குளியலறையிலேயே குளித்திருந்தார். அதுமட்டுமல்லாமல், அறையிலிருந்து வெளியே வரும்போது முழு உடை அணிந்திருந்தார்.

நான் கிச்சன்ல மத்தியான சாப்பாடு தயார் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

“நான் கடைக்குப் போறேன். சாப்பாடு ரெடியா?” என்று சமையலறை வாசலில் நின்றபடி கேட்டார் மாமனார்.

“ஆமா, மாமா,” என்றேன்.

அவர் டைனிங் டேபிளில் உட்கார்ந்ததும், நான் அவருக்குச் சாப்பாடு பரிமாறினேன். அவர் நன்றாகச் சாப்பிட்டார். சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது ஓரிரு முறை என் முகத்தைப் பார்த்தார். ஆனால், அதிகமாக எதுவும் பேசவில்லை. ஏதோ ஒரு யோசனையில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் போலத் தோன்றியது.

மதிய உணவை முடித்துவிட்டு அவர் கடைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றதும், நான் வீட்டின் முன்கதவைப் பூட்டினேன். பிறகு, என் அறைக்கு வந்து இரண்டு சிறு குழந்தைகளுக்கும் சாப்பாடு கொடுத்தேன். அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்ததும், திண்ணையில் விளையாட விட்டேன். மற்ற இரண்டு குழந்தைகளும் பள்ளியில் இருந்தார்கள். வழக்கம்போல, அவர்கள் மாலை ஐந்து மணியளவில் வீடு திரும்புவார்கள்.

சுவர்க் கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். மணி மதியம் இரண்டு ஆகியிருந்தது. காலை முழுவதும் வீட்டு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்ததால், உடல் சோர்வாக இருந்தது. சிறிது நேரம் ஓய்வெடுக்கலாம் என்று நினைத்தேன். படுக்கையில் சாய்ந்து, கண்களை மூடிக்கொண்டேன்.

ஆனால், சில நொடிகளிலேயே மாமனார் கொடுத்திருந்த பென் டிரைவ் என் நினைவுக்கு வந்தது. எனக்கு மூவிஸ் பார்ப்பது ரொம்பப் பிடிக்கும் என்பதால், தூங்கும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு, அதில் என்ன படம் இருக்கிறது என்று பார்க்க முடிவு செய்தேன்.

அலமாரியிலிருந்து பென் டிரைவை எடுத்தேன். டிவியை ஆன் செய்து, பென் டிரைவை அதனுடன் இணைத்தேன். திரையில் கோப்புகள் தோன்றியதும், அதிலிருந்த வீடியோ ஃபைலைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். பிறகு, ரிமோட்டை எடுத்துக்கொண்டு படுக்கையில் வசதியாக அமர்ந்தேன். முதுகுக்குப் பின்னால் சில தலையணைகளைச் சரிசெய்துகொண்டு, பிளே பட்டனை அழுத்தினேன்.

திரையில் சில விநாடிகள் ஏற்றப்படும் குறியீடு சுழன்றுகொண்டிருந்தது. முதலில் வழக்கமான சட்ட எச்சரிக்கை வாசகங்கள் தோன்றின. அவற்றைக் கடந்து செல்ல ஃபார்வர்ட் பட்டனை அழுத்தினேன். சில விநாடிகள் காத்திருந்துவிட்டு, மீண்டும் பிளே பட்டனை அழுத்தினேன்.

அடுத்த கணம், டிவி திரையில் தோன்றிய காட்சியைப் பார்த்ததும் என் உடல் முழுவதும் உறைந்துபோனது. அதிர்ச்சியில் என் கண்கள் அகல விரிந்தன. நான் பார்த்ததை நம்ப முடியாமல், சில நொடிகள் அசையாமல் திரையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். இதயத்துடிப்பு வேகமாயிற்று. தொண்டை உலர்ந்தது.

மாமனார் கொடுத்திருந்த அந்தப் பென் டிரைவில், நான் எதிர்பார்த்திருந்த சாதாரண திரைப்படம் இல்லை.