[Sandy2009]

அவள் கண்களை மூடும்போதெல்லாம், ஜன்னல் வழியே கண்ட காட்சிகள் அச்சு அசலாக அவளது கண் முன்னே வந்து நின்றன. தன் மகள் நந்தினியும் சஞ்சயும் காட்டிய அந்த அதீத நெருக்கமும், அவர்களின் உடல்களின் அசைவுகளும் அவளது நினைவலைகளைத் துளைத்தன. "தன் சொந்த மகளின் அந்தரங்கத் தருணங்களை இப்படி மறைந்து நின்று ரசித்தோமே" என்ற எண்ணம், அவளுக்குள் ஒரு தீராத குற்ற உணர்வை (Guilt) உண்டாக்கியது

. அந்தச் சுயவெறுப்பும் கூச்சமும் அவளைப் படுக்கையில் அங்கும் இங்கும் புரளச் செய்தன. பல வருடத் தனிமையின் ஏக்கம் அவளை இப்படி ஒரு நிலைக்குத் தள்ளியதை அவளால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.


இரவு முழுவதும் தூக்கமில்லாமல், தன் மனசாட்சியோடு போராடிக் கொண்டிருந்த திலகவதிக்கு விடிவு பிறக்கும் அறிகுறி தெரிந்தது. ஜன்னல் திரைகளின் வழியே மெல்லப் புகுந்த அதிகாலைக் கதிர்கள், அறையின் இருளைக் கலைத்து காலைச் சூரியனின் வருகையை உணர்த்தின. ஒரு புதிய நாள் தொடங்கிவிட்டாலும், திலகவதியின் மனதிற்குள் இருந்த இருளும் சங்கடமும் அப்படியே நீடித்திருந்தது.


திலகவதி படுக்கையை விட்டு மெல்ல எழுந்து, இரவின் தவிப்போடும் மனபாரத்தோடும் குளியலறைக்குள் நுழைந்தாள். விடிந்துவிட்டதால் இனி தன் அன்றாடக் கடமைகளில் இருந்து பின்வாங்க முடியாது என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள். கதவைத் தாழிட்டுவிட்டு, குளியலறையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் நின்றவள், தன் உடம்பில் இருந்த ஆடைகளை ஒவ்வொன்றாகக் களையத் தொடங்கினாள்.