[Sandy2009]

இடுப்பு வரை ஏறியிருந்த சேலையை இழுத்து, தன் பெண்ணுறுப்பை முழுமையாக மூடினாள். கலைந்திருந்த கூந்தலை அள்ளி முடிந்து கொண்டு, தன் உடலையும் மனதையும் ஒருவாறு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வர முயன்றாள். உடலின் தாகம் தணிந்திருந்தாலும், உள்ளுக்குள் எழுந்த குற்ற உணர்வின் பாரம் அவளை அப்படியே அழுத்தியது.



திலகவதி தன் சேலையின் முந்தானையை இழுத்து மார்பின் மேல் சரியாகப் போர்த்தி, உடலை முழுமையாக மூடிக்கொண்டாள். ஆடைகளைச் சரிசெய்த பிறகும், அவளது உள்ளுக்குள் எழுந்த குற்ற உணர்வின் பாரமும் நடுக்கமும் குறையவில்லை. ஜன்னல் வழியாக உள்ளே பார்த்த காட்சிகளும், அதனால் தனக்குள் ஏற்பட்ட அந்த எல்லையற்ற உக்கிரமும் அவளுக்குள் ஒரு மாபெரும் குற்றச்சாட்டாக உருவெடுத்தன.

யாராவது தன்னை இந்த நிலையில் பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற பயத்தில், அவள் அந்த இடத்தை விட்டு மெல்ல நகரத் தொடங்கினாள். அவளது கால்கள் பலவீனமாக நடுங்கின. ஒவ்வொரு அடியையும் எடுத்து வைக்கும்போது, தன் ஒழுக்கமும் சுயக்கட்டுப்பாடும் நிலைகுலைந்து போனதை எண்ணி அவளது மனசாட்சி அவளைத் துளைத்தது. அந்த இருண்ட நிலவொளியில், தன் ரகசியத் தவிப்பை யாருக்கும் தெரியாமல் நெஞ்சுக்குள் புதைத்துக்கொண்டு, தலைகுனிந்தபடி அவள் அமைதியாக நடந்து சென்றாள்.




திலகவதி தன் அறைக்குள் நுழைந்து கதவை மெல்லத் தாழிட்டாள். அறையின் இருளுக்குள் வந்த பிறகும் அவளது நெஞ்சுப் படபடப்பு அடங்கவில்லை. அப்படியே நடந்து சென்று கட்டிலில் படுத்தவள், போர்வையை இழுத்து உடல் முழுவதும் மூடிக்கொண்டாள். ஆனால், அவளது கண்கள் மூடினாலும் தூக்கம் அவளை நெருங்க மறுத்தது.