[Sandy2009]

அடுத்த கணமே, சஞ்சய் அவளது சிவந்த கன்னத்திலும் இதமான முத்தமொன்றைப் பதித்தான். அவனது ஒவ்வொரு தொடுகையும், முத்தமும் நந்தினியின் மனதில் இருந்த மீதமிருந்த சோர்வையும் நீக்கி, அவளைப் பெருமிதத்திலும் காதலிலும் திளைக்கச் செய்தது


சஞ்சய்யின் அந்த எதிர்பாராத முத்தங்களும், அவன் காட்டிய பேரன்பும் நந்தினியின் உடலிலும் மனதிலும் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தின. கணவனின் தாராள குணமும் காதலும் அவளை முழுமையாகக் கட்டிப்போட்டிருந்தன.

அவள் தன் நாணத்தையும் சோர்வையும் ஒருபுறம் ஒதுக்கிவிட்டு, சஞ்சய்யை ஆழமாகப் பார்த்தாள். மெல்ல அவனது முத்தங்களுக்குப் பதிலாக, அவளும் சஞ்சய்யின் கன்னத்தில் தன் உதடுகளைப் பதித்து ஒரு நெகிழ்ச்சியான பதில் முத்தமிட்டாள்.

அந்த மென்மையான முத்தம், சஞ்சய் தனக்காகச் செய்த அத்தனை ஆச்சரியங்களுக்கும் அவளுக்குள் இருந்த எல்லையற்ற நன்றியையும், அவன் மீது அவள் வைத்திருக்கும் தீராத காதலையும் அவனுக்குப் புரிய வைத்தது. சஞ்சய் அவளை இன்னும் நெருக்கமாகத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான்.


சஞ்சய் அவளை இன்னும் கொஞ்சம் நெருக்கமாக அணைத்துவிட்டு, மெதுவாக அவளிடமிருந்து விலகினான். அவளது கைகளைப் பிடித்தபடி, "நந்தினி, எனக்கு ஆபீஸ்ல கொஞ்சம் அவசரமான வேலை இருக்கு. நான் உடனே கிளம்பியாகணும். நீ நல்லா ரெஸ்ட் எடு," என்று கூறினான்.

அலுவலகம் செல்ல வேண்டும் என்று அவன் கூறியதும், நந்தினியின் முகத்தில் ஒரு ஏமாற்றம் தெரிந்தது. அதை உணர்ந்த சஞ்சய், அவளது முகவாயைத் தொட்டு நிமிர்த்தி, தன் கண்களில் அத்தனை காதலோடும் ஆவலோடும் அவளைப் பார்த்து, "சரி... நீயும் ஆபீஸ்க்கு வா. நாம சேர்ந்து போகலாம்

கணவனின் அந்த அன்பான அழைப்பும், பிரியமான பார்வையும் நந்தினியின் ஏமாற்றத்தை நொடியில் மாற்றியது. அவள் புன்னகையுடன் தலை அசைத்து அவனுக்கு விடை கொடுக்க சம்மதித்தாள். சஞ்சய் தன் கையில் இருந்த நகைப் பெட்டியை வார்ட்ரோப்பில் பத்திரமாக வைத்துவிட்டு, அவளுக்கு ஒரு புன்னகையை பரிசளித்துவிட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினான்.