08-10-2026, 01:26 PM
தொடர்ச்சி
அன்று இரவு மழை நின்றபாடில்லை.
நந்தினி வீட்டிற்குள் சென்றுவிட்ட பிறகும், சஞ்சய் சில நிமிடங்கள் காருக்குள் அமர்ந்திருந்தான். அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனது மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.
“என் வாழ்க்கையில் உண்மையிலேயே புதிதாக எதையாவது சேர்க்க முடியுமா?” என்று தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டான்.
கார் மெதுவாக அந்தத் தெருவை விட்டு வெளியேறியது.
சில நிமிடங்கள் சென்றிருக்கும்.
திடீரென்று காரின் வேகம் குறைந்தது.
சஞ்சய் ஆக்சிலரேட்டரை அழுத்தினான்.
எந்தப் பதிலும் இல்லை.
மீண்டும் முயன்றான்.
கார் சில அடி நகர்ந்துவிட்டு, சத்தமின்றி நின்றுவிட்டது.
“ச்சே…”
அவன் ஸ்டியரிங்கில் கையை வைத்தபடி சற்றுநேரம் அமர்ந்திருந்தான்.
செல்போனை எடுத்துப் பார்த்தான். நேரம் இரவு வெகுவாகிவிட்டது.
கார் மீண்டும் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.
அவன் காரிலிருந்து இறங்கி பானெட்டைத் திறந்து பார்த்தான். மழைத்துளிகள் அவன் முகத்தில் விழுந்துகொண்டிருந்தன. என்ன பிரச்சனை என்று அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அதே நேரத்தில்…
நந்தினி வீட்டின் சாளரத்தின் அருகே நின்றுகொண்டு வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கவனித்தாள்.
சற்று தொலைவில் சஞ்சயின் கார் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது.
“இன்னும் போகவில்லையா?”
“அம்மா, நான் கொஞ்சம் வெளியே போயிட்டு வருகிறேன்.”
“இந்த நேரத்திலா?”
தெருமுனை வரைக்கும்
அவள் குடையை எடுத்துக் கொண்டாள்.
வாசலைத் திறந்து மழைக்குள் நடந்தாள்.
“சஞ்சய்!”
அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
கையில் குடையுடன் நந்தினி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
“என்னாச்சு?”
“கார் திடீரென்று நின்றுவிட்டது.”
“ஸ்டார்ட் ஆகவில்லையா?”
“இல்லை.”
“மெக்கானிக்குக்கு போன் செய்தீர்களா?”
“போன் செய்தேன். இப்போது இரவு ஆகிவிட்டதால் உடனடியாக வர முடியாது என்றார்கள். வேறு ஒரு காரை எடுத்துக்கொண்டு வரச் சொல்லியிருக்கிறேன்.”
“அப்படியா?”
நந்தினி சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“அதுவரை இங்கேயே நின்றுகொண்டிருக்கப் போகிறீர்களா?”
“வேறு வழியில்லை.”
நந்தினி “இருக்கிறது.”
அவன் புரியாமல் அவளைப் பார்த்தான்.
“எங்கள் வீட்டிற்கு வாருங்கள்.”
“வேண்டாம் நந்தினி. ஏற்கனவே நேரமாகிவிட்டது.”
“அதனால்தான் அழைக்கிறேன். மழையிலே நின்றுகொண்டிருப்பதைவிட வீட்டுக்குள் வந்து உட்காருங்கள்.”
“உங்கள் அம்மா…”
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“வாங்க.”
சஞ்சய் சிறிது தயங்கினான்.
பிறகு காரை பூட்டிவிட்டு அவளுடன் நடந்தான்.
நந்தினி வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது அவளது தாய் சஞ்சயைப் பார்த்தாள்.
“வாங்க தம்பி,” என்றார்.
சஞ்சய் மரியாதையாகத் தலையசைத்தான்.
“வணக்கம்
“இவர்தான் சஞ்சய்,” என்று நந்தினி அறிமுகப்படுத்தினாள். “இன்று என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தவர்.”
“கார் பழுதாகிவிட்டது அம்மா.”
என்றால் நந்தினி.
“தம்பி மழையில் நனைந்து இருக்கிறார்”
டவல் கொடு என்றார். அவள் அம்மா.
தலையைத் துவட்டி கொண்டு
சஞ்சய் சோபாவில் அமர்ந்தான்.
சில நிமிடங்களிலேயே வீடு முழுவதும் ஒரு விதமான இயல்பான சூழல் உருவானது.
“சாப்பிட்டுவிட்டீர்களா?”
“இல்லை அம்மா.”
வீட்டிற்குச் சென்று தான்
“அப்படியானால் இன்று இங்கேயே சாப்பிடுங்கள்.”
“வேண்டாம் அம்மா…”
“வேண்டாம் என்று சொல்லக்கூடாது.
மழையில் நனைந்து வந்திருக்கிறீர்கள்.”
நந்தினி சிரித்தாள்.
“அம்மாவிடம் நீங்கள் தப்பிக்க முடியாது.”
சஞ்சயும் சிரித்தான்.
அந்த இரவு, ஒரு பெரிய நட்சத்திர விடுதியின் விலையுயர்ந்த உணவகத்தில் சாப்பிடும் உணவைவிட, அந்தச் சிறிய வீட்டின் சாப்பாடு அவனுக்கு வித்தியாசமாகத் தோன்றியது.
அந்த உணவின் சுவையில் வீட்டின் அன்பு இருந்தது.
“நல்லா இருக்கிறது ,” என்றான் சஞ்சய்.
“இன்னும் கொஞ்சம்
நந்தினி அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
அவள் தாய் மகிழ்ச்சியாக அவனது தட்டில் உணவு பரிமாறினார்.
அந்த இரவு, சஞ்சய்க்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது.
ஒரு வீட்டில் விருந்தினராக இருப்பது.
சில நேரத்தில் அவனது மாற்றுக் கார் வந்தது.
வாசலில் நின்றுகொண்டு சஞ்சய் கிளம்பத் தயாரானான்.
“நன்றி என்றான்.
“எதற்கு நன்றி? மறுபடியும் வர வேண்டும்.”
சஞ்சய் நந்தினியைப் பார்த்தான்.
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“வாங்க.”
காரில் ஏறுவதற்கு முன் சஞ்சய் திடீரென்று கேட்டான்.
“நந்தினி… உங்கள் நம்பர் என்கிட்ட இல்லை.”
“உண்மைதான்.”
அவள் தனது கைபேசியை எடுத்தாள்.
இருவரும் தங்களது கைபேசி எண்களைப் பரிமாறிக் கொண்டனர்.
“இப்போது இருக்கிறது,” என்றாள் நந்தினி.
“சரி.”
அவன் காரில் ஏறினான்.
“குட்நைட்.”
“குட்நைட்.”
கார் நகர்ந்தது.
நந்தினி வாசலில் நின்றபடி அது மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
முதல் செய்தி
அன்று இரவு சஞ்சய் வீட்டை அடைந்ததும், உடை மாற்றுவதற்கு முன்பே கைபேசியை எடுத்தான்.
WhatsApp-ஐத் திறந்தான்.
புதிய எண்ணைத் தேடினான்.
Nandhini.
சில நொடிகள் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
பிறகு ஒரு செய்தி அனுப்பினான்.
“வீட்டிற்கு வந்து விட்டேன். இன்று இரவு உணவுக்கு நன்றி.”
சில நொடிகளில் பதில் வந்தது.
“நல்லது. பாதுகாப்பாக வந்துவிட்டீர்கள் என்று தெரிந்ததில் சந்தோஷம்.”
சஞ்சய் மீண்டும் தட்டச்சு செய்தான்.
“உங்கள் அம்மாவின் உணவு அருமை.”
அதற்கு உடனே பதில்.
“அதை அவரிடம் சொல்லிவிடுகிறேன். இனிமேல் உங்களுக்கு அழைப்பு வர வாய்ப்பு அதிகம்.”
சஞ்சய் சிரித்தான்.
“அப்படியானால் நான் தயாராக இருக்கிறேன்.”
அந்தச் சிறிய உரையாடல் இரவு முழுவதும் அவனது முகத்தில் புன்னகையை வைத்திருந்தது.
அதன்பிறகு நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன.
முதலில் WhatsApp செய்திகள்.
பிறகு தொலைபேசி அழைப்புகள்.
பிறகு நீண்ட உரையாடல்கள்.
நீதிமன்றத்தில் நடந்த சுவாரசியமான சம்பவங்களை நந்தினி கூறுவாள்.
தனது தொழில், வேலை, வாழ்க்கையில் சந்தித்த மனிதர்கள் பற்றி சஞ்சய் பேசுவான்.
சில நாட்களில் இருவரும் நல்ல நண்பர்களாகிவிட்டனர்.
ஒரு வெள்ளிக்கிழமை—
“மூவி போகலாமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.
“என்ன படம்?”
“நீங்கள் தேர்வு செய்யுங்கள்.”
“அப்படியானால் மோசமான படம் பார்த்தாலும் குற்றம் உங்களுடையது.”
“சரி.”
திரையரங்கில் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர்.
படத்தைவிட அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுவதில்தான் அதிக கவனம் செலுத்தினர்.
மற்றொரு நாள்—
கடற்கரை.
மணலில் கால்களைப் புதைத்துக்கொண்டு இருவரும் நடந்தனர்.
“நீங்கள் எப்போதாவது அமைதியாக இருக்க முடியுமா?” என்று நந்தினி கேட்டாள்.
“நீங்கள் பேசாமல் இருந்தால் முடியும்.”
“நான் பேசாமலா?”
“அது நடக்கவே நடக்காது.”
அவள் சிரித்தாள்.
மற்றொரு வார இறுதியில் நண்பர்களுடன் பார்ட்டி.
சில சமயம் காபி.
சில சமயம் இரவு உணவு.
சில சமயம் எந்தத் திட்டமும் இல்லாமல் நகரத்தைச் சுற்றி வருவது.
அவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கையிலும் மற்றவர் ஒரு பழக்கமாக மாறத் தொடங்கினார்.
ஆனால் அந்த நட்பின் எல்லையைத் தாண்டி ஏதோ ஒன்று வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.
அதை இருவரும் உணர்ந்திருந்தார்கள்.
யாரும் சொல்லவில்லை.
---
ஆறு மாதங்கள் கழித்து
சஞ்சயின் பிறந்தநாள் வந்தது.
அவன் பெரிய அளவில் ஒரு பார்ட்டி ஏற்பாடு செய்தான்.
நண்பர்கள்.
தொழில் தொடர்புகள்.
அவனுக்கு நெருக்கமானவர்கள்.
மீராவும் வந்திருந்தாள்.
நந்தினியும் வந்திருந்தாள்.
அன்று நந்தினி அவனிடம் பேச முயன்றாள்.
ஒருமுறை.
இருமுறை.
மூன்றுமுறை.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் யாராவது சஞ்சயை அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர்.
பார்ட்டி முடிந்தது
பின் ஒருவராக வெளியேறத் தொடங்கினர்.
இறுதியில் சஞ்சய் நந்தினியிடம் வந்தான்.”
“வெளியே போகலாமா?”
“சரி.”
இருவரும் காரில் ஏறினர்.
சில தூரம் சென்றபின் சஞ்சய் காரை சாலையோரத்தில் நிறுத்தினான்.
இருவரும் காரிலிருந்து இறங்கினர்.
இரவு அமைதியாக இருந்தது.
தெருவிளக்குகள் நீண்ட நிழல்களை உருவாக்கின.
அவர்கள் மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினர்.
சஞ்சய் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு நின்றான்.
“நந்தினி…”
“ம்?”
“நான் உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்.”
“சொல்லுங்கள்.”
அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.
“நான் உங்களைப் பற்றி முதலில் என்ன நினைத்தேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை.”
அவள் அமைதியாகக் கேட்டாள்.
“ஆனால் கடந்த ஆறு மாதங்களில்… நீங்கள் இல்லாத ஒரு நாளை நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.”
நந்தினியின் முகம் மாறியது.
“சஞ்சய்…”
“நான் உங்களை விரும்புகிறேன்.” i love you
அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன், நந்தினி.”
அவள் தலையைத் தாழ்த்தினாள்.
சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“சஞ்சய்… நான் உங்களை விட நான்கு வயது பெரியவள்.”
“அதனால்?”
“நான் விவாகரத்து ஆனவள்.”
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்தான்.
“அதனால்?”
“அது உங்களுக்கு ஒரு விஷயமாக இருக்காதா?”
“இல்லை.”
“சமூகம்?”
“நான் சமூகத்துடன் திருமணம் செய்யப் போவதில்லை.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“நம்முடைய காலம் மாறிவிட்டது நந்தினி. வயது… கடந்த காலம்… இவையெல்லாம் ஒருவரை ஒருவர் உண்மையாக நேசிப்பவர்களுக்கு தடையாக இருக்க வேண்டிய விஷயங்கள் இல்லை.”
அவள் கண்களில் குழப்பம்.
நீங்கள் கொஞ்சம் நேரம்
“எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”
அவன் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.
“எனக்கு உடனே பதில் வேண்டாம். உங்களுக்கு என்னை நம்ப முடியும் என்று தோன்றும் வரை… நேரம் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
அந்த இரவு அவர்கள் இருவரும் வீடு திரும்பினர்.
ஆனால் இருவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி.
“இது காதலா?”
---
மறுநாள் நீதிமன்றம்
அடுத்த நாள் நந்தினிக்கு முக்கியமான ஒரு வழக்கு.
பல நாட்களாகத் தயாராகியிருந்த வழக்கு.
ஆனால் நீதிமன்றத்தில் நின்றபோது அவளது மனம் வேறு எங்கோ இருந்தது.
வழக்கின் முக்கியமான வாதத்தைத் தொடங்க வேண்டிய நேரத்தில் அவளால் வார்த்தைகளை ஒழுங்குபடுத்த முடியவில்லை.
அவள் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றாள்.
அதை கவனித்த மீரா உடனடியாக எழுந்தாள்.
“நான் வாதாடுகிறேன்.”
வழக்கு முடிந்த பிறகு மீரா நந்தினியைத் தேடி வந்தாள்.
“என்ன ஆச்சு?”
நந்தினி எதுவும் பேசவில்லை.
நந்தினி நீண்ட மூச்சுவிட்டாள்.
“சஞ்சய்…”
மீராவின் கண்கள் விரிந்தன.
“என்ன?”
நந்தினி அனைத்தையும் கூறினாள்.
மீரா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
பிறகு முகம் முழுவதும் புன்னகை.
“அட! இது நல்ல விஷயம் தானே!”
“எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது, மீரா.”
“எதற்கு?”
“மீண்டும் என் வாழ்க்கை பழைய மாதிரி ஆகிவிடுமோ என்று.”
அவளது குரல் உடைந்தது.
“ஒருமுறை வாழ்க்கையை நம்பினேன். அது உடைந்தது. மீண்டும் அதே தவறை செய்ய நான் பயப்படுகிறேன்.”
மீரா அவளது கையைப் பிடித்தாள்.
“நந்தினி, சஞ்சய் நல்லவர். நான் அவரிடம் பழகியிருக்கிறேன். அவர் உன்னை மதிக்கிறார்.”
“ஆனால்…”
“ஒரு கேள்வி.”
“என்ன?”
“உனக்கு அவரைப் பிடிக்குமா?”
நந்தினி அமைதியாக இருந்தாள்.
அவளது கண்களில் பதில் இருந்தது.
மீரா சிரித்தாள்.
“அதுதான்.”
“என்ன?”
“உனக்குப் பிடிக்கிறதே.”
நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“பிடிக்கும்.”
“அப்புறம் என்ன? சென்று அவரிடம் சொல்லு.”
ஒரு மாதம் கழிந்தது
நந்தினி அந்த ஒரு மாதத்தில் சஞ்சயிடம் எந்தத் தெளிவான பதிலும் சொல்லவில்லை.
சஞ்சயும் அவளைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை.
அவன் வழக்கம்போல அவளுடன் பேசினான்.
ஆனால் அவளிடம் எந்த அழுத்தமும் கொடுக்கவில்லை.
ஒரு நாள் சஞ்சய் அவளை ஒரு நட்சத்திர விடுதிக்கு அழைத்தான்.
அவர்கள் அமைதியான ஒரு மேசையில் எதிரெதிரே அமர்ந்திருந்தனர்.
சில நிமிடங்கள் இருவரும் பேசவில்லை.
பிறகு நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“சஞ்சய்…”
“ம்?”
“நான் யோசித்துவிட்டேன்.”
அவன் அமைதியாக இருந்தான்.
“நான் உங்களை…”
அவள் ஒரு நொடி தயங்கினாள்.
“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன்.” i am in love with you
சஞ்சயின் முகத்தில் மெதுவாக ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது.
ஆனால் அவன் உடனே எந்தப் பரபரப்பும் காட்டவில்லை.
“உங்களுக்கு நம்பிக்கை வர வேண்டும்.”
“என்ன?”
“நம்முடைய வாழ்க்கையை முதலில் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்வோம். ஒருவரை ஒருவர் நன்றாக அறிந்துகொள்வோம். நீங்கள் என்னை முழுமையாக நம்புகிறீர்கள் என்று உங்களுக்கே தோன்றும் நாளில்… திருமணம் செய்து கொள்வோம்.”
அதுவரை லிவிங் ரிலேஷன்ஷிப் இருப்போம்
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
அவள் எதிர்பார்த்த பதில் அதுதான்.
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“சரி.”
நந்தினி வீட்டில் தனது தாயிடம் அனைத்தையும் கூறினாள்.
அவள் தாய் நீண்ட நேரம் மகளின் முகத்தைப் பார்த்தார்.
“உனக்கு சந்தோஷமா?”
“ஆமாம் அம்மா.”
“அவர் உன்னை சந்தோஷமாக வைத்திருப்பாரா?”
“நம்பிக்கை இருக்கிறது.”
“அப்படியானால் எனக்கு வேறு என்ன வேண்டும்?”
அவளது தாய் மகளை அணைத்துக் கொண்டார்.
“உனக்கு நல்லது நடக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை.”
சஞ்சய் நந்தினியைத் தனது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான்.
அது வீடு என்று சொல்வதைவிட ஒரு மாளிகை.
கடலைப் போலப் பரந்து விரிந்திருந்த அந்தப் பெரிய மாளிகை, உயரமான சுவர்களாலும் அழகிய தோட்டங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது.
வாசலில் இருந்து உள்ளே செல்லும் பாதையின் இருபுறமும் பலர் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர்.
கிட்டத்தட்ட முப்பது பேர்.
யாரோ தோட்டத்தைப் பராமரித்துக் கொண்டிருந்தார்.
யாரோ வீட்டை சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தார்.
யாரோ சமையலறைக்கு பொருட்களை எடுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தார்.
நந்தினி வியப்புடன் பார்த்தாள்.
“இவ்வளவு பேர்?”
சஞ்சய் சிரித்தான்.
“இந்த வீட்டை நடத்துவது ஒரு நிறுவனத்தை நடத்துவது மாதிரி.”
அப்போது ஒரு ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க பெண் வேலையாட்களுக்கு உத்தரவுகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.
“அந்த அறையை முதலில் சுத்தம் செய்யுங்கள். தோட்டத்தில் இருக்கும் மலர்களையும் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.”
சஞ்சய் அவரை நோக்கி நடந்தான்.
“கமலா அம்மா.”
அவர் திரும்பிப் பார்த்தார்.
“என்ன சார்?”
“இவர் நந்தினி.”
அந்தப் பெண் நந்தினியைப் பார்த்தார்.
சஞ்சய் மெதுவாகக் கூறினான்.
“இவர்தான் கமலா அம்மா. என் அம்மா இறந்த பிறகு என்னை வளர்த்தவர்.”
நந்தினி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.
கமலா அம்மாவின் கண்களில் பாசம் தெரிந்தது.
“அப்படியா… நீங்கள்தான் நந்தினியா?”
நந்தினி மரியாதையாகக் கைகளை இணைத்தாள்.
“வணக்கம் அம்மா.”
“நான் உங்களைப் பற்றி நிறைய கேட்டிருக்கிறேன்.”
நந்தினி சஞ்சயைப் பார்த்தாள்.
அவன் சிறிது வெட்கப்பட்டான்.
“என்ன எல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார்?”
கமலா அம்மா சிரித்தார்.
“அதை நீங்கள் இருவரும் பேசிக்கொள்ளுங்கள்.”
அந்த வீட்டில் முதல் முறையாக நந்தினிக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது.
சஞ்சயிடம் இருந்த செல்வத்தைவிட, அவனைச் சுற்றி இருந்த மனிதர்களின் அன்புதான் அவனது உண்மையான சொத்து.
காதல் வளர்ந்தது
அதன்பிறகு அவர்களது உறவு இன்னும் ஆழமானது.
நந்தினி சஞ்சயின் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டாள்.
சஞ்சய் அவளது கடந்த காலத்தைப் பற்றி தீர்ப்பு வழங்கவில்லை.
நந்தினியும் அவனது தனிமையை மாற்ற முயற்சித்தாள்.
அவர்கள் பேசினார்கள்.
சண்டை போட்டார்கள்.
சமாதானமானார்கள்.
சிரித்தார்கள்.
சில நேரங்களில் எந்த வார்த்தையும் இல்லாமல் அருகருகே அமர்ந்திருந்தார்கள்.
அவர்களுக்கிடையே காதல் மெதுவாக வேரூன்றியது.
இறுதியில் ஒரு நாள் இருவரும் ஒரே முடிவுக்கு வந்தனர்.
திருமணம் செய்து கொள்ளலாம்.
திருமணம்
திருமணம் பிரம்மாண்டமாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.
மண்டபம் முழுவதும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
விளக்குகள்.
இசை.
உறவினர்கள்.
நண்பர்கள்.
சஞ்சயின் தொழில் வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.
நந்தினியின் குடும்பத்தினர்.
எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்திருந்தனர்.
மணமேடையில் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர்.
சஞ்சய் நந்தினியின் கழுத்தில் தாலியை கட்டிய அந்த நொடியில், அவளது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
அது துக்கத்தின் கண்ணீர் அல்ல.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வாழ்க்கை மீண்டும் தன்னிடம் ஒரு வாய்ப்பைக் கொடுத்திருக்கிறது என்ற நிம்மதியின் கண்ணீர்.
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள்.
அந்தப் புன்னகையில் அவர்களது கடந்த காலம் முழுவதும் மறைந்து, புதிய வாழ்க்கை தொடங்கியது.
---
முதலிரவு
இரவு.
மாளிகையின் ஒரு அறை முழுவதும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
மல்லிகை மணம் அறை முழுவதும் பரவியிருந்தது.
மென்மையான விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன.
அறையின் நடுவில் சஞ்சய் காத்திருந்தான்.
அவன் முகத்தில் பதற்றமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்திருந்தது.
வாசலுக்கு வெளியே நந்தினியின் நண்பர்கள் கூட்டமாக நின்றிருந்தனர்.
மீரா அவளது கையில் ஒரு பால் சொம்பைக் கொடுத்தாள்.
“இதோ. இனி உன் வேலை.”
நந்தினி வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.
“மீரா, போதும்.”
“இல்லை. இவ்வளவு நாள் எங்களைப் பாடாய்படுத்தினாய். இப்போது எங்களுக்கும் ஒரு சந்தோஷம் வேண்டும்.”
மற்ற தோழிகள் சிரித்தனர்.
“போ… போ… உள்ளே போ!”
நந்தினி வெட்கத்தில் தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள்.
மீரா அவளை மெதுவாக அறைக்குள் தள்ளினாள்.
“சஞ்சய் காத்திருக்கிறார்.”
கதவு மெதுவாக மூடப்பட்டது.
அறைக்குள் அமைதி.
நந்தினி மெதுவாகத் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தாள்.
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் மெதுவாக எழுந்து அவளிடம் வந்தான்.
“நந்தினி…”
அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
அவன் அவளது கையில் இருந்த பால் சொம்பைப் பார்த்து சிரித்தான்.
“இதையும் கொண்டு வந்துவிட்டீர்களா?”
அவள் வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.
“மீரா கொடுத்தது.”
சஞ்சய் அந்தச் சொம்பை வாங்கி அருகில் வைத்தான்.
பிறகு அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான்.
“இன்று முதல்…”
அவன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
“நீங்கள் என் வாழ்க்கையில் வந்தவர் மட்டும் இல்லை.”
நந்தினியின் கண்கள் அவனை நோக்கின.
“என் வாழ்க்கையே.”
அவன் மெதுவாக அவளது கையைப் பிடித்தான்.
அந்தத் தொடுதலில் எந்த அவசரமும் இல்லை.
பல மாதங்களாக வளர்ந்த நம்பிக்கை மட்டுமே இருந்தது.
வெளியே மாளிகையின் தோட்டத்தில் காற்று வீசியது.
மல்லிகை மலர்களின் மணம் அறைக்குள் வந்தது.
அந்த இரவு, இரண்டு தனித்தனி வாழ்க்கைகள் ஒன்றாக இணைந்தன.
ஒரு காலத்தில் தனது வாழ்க்கையில் வேலை, கார், அறை, வங்கிக் கணக்கு மட்டுமே இருப்பதாக நினைத்த சஞ்சயின் பட்டியலில்…
இப்போது ஒரு புதிய பெயர் இருந்தது.
நந்தினி.
அதேபோல், ஒருமுறை உடைந்த வாழ்க்கைக்குப் பிறகு மீண்டும் காதலை நம்ப பயந்த நந்தினியின் மனதில்…
இப்போது ஒரு புதிய நம்பிக்கை இருந்தது.
தொடரும்
![[Image: file-000000006a6081f4b36fbf10556e7e57.png]](https://i.ibb.co/4wpMzDHN/file-000000006a6081f4b36fbf10556e7e57.png)
அன்று இரவு மழை நின்றபாடில்லை.
நந்தினி வீட்டிற்குள் சென்றுவிட்ட பிறகும், சஞ்சய் சில நிமிடங்கள் காருக்குள் அமர்ந்திருந்தான். அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனது மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.
“என் வாழ்க்கையில் உண்மையிலேயே புதிதாக எதையாவது சேர்க்க முடியுமா?” என்று தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டான்.
கார் மெதுவாக அந்தத் தெருவை விட்டு வெளியேறியது.
சில நிமிடங்கள் சென்றிருக்கும்.
திடீரென்று காரின் வேகம் குறைந்தது.
சஞ்சய் ஆக்சிலரேட்டரை அழுத்தினான்.
எந்தப் பதிலும் இல்லை.
மீண்டும் முயன்றான்.
கார் சில அடி நகர்ந்துவிட்டு, சத்தமின்றி நின்றுவிட்டது.
“ச்சே…”
அவன் ஸ்டியரிங்கில் கையை வைத்தபடி சற்றுநேரம் அமர்ந்திருந்தான்.
செல்போனை எடுத்துப் பார்த்தான். நேரம் இரவு வெகுவாகிவிட்டது.
கார் மீண்டும் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.
அவன் காரிலிருந்து இறங்கி பானெட்டைத் திறந்து பார்த்தான். மழைத்துளிகள் அவன் முகத்தில் விழுந்துகொண்டிருந்தன. என்ன பிரச்சனை என்று அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அதே நேரத்தில்…
நந்தினி வீட்டின் சாளரத்தின் அருகே நின்றுகொண்டு வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கவனித்தாள்.
சற்று தொலைவில் சஞ்சயின் கார் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது.
“இன்னும் போகவில்லையா?”
“அம்மா, நான் கொஞ்சம் வெளியே போயிட்டு வருகிறேன்.”
“இந்த நேரத்திலா?”
தெருமுனை வரைக்கும்
அவள் குடையை எடுத்துக் கொண்டாள்.
வாசலைத் திறந்து மழைக்குள் நடந்தாள்.
“சஞ்சய்!”
அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
கையில் குடையுடன் நந்தினி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
“என்னாச்சு?”
“கார் திடீரென்று நின்றுவிட்டது.”
“ஸ்டார்ட் ஆகவில்லையா?”
“இல்லை.”
“மெக்கானிக்குக்கு போன் செய்தீர்களா?”
“போன் செய்தேன். இப்போது இரவு ஆகிவிட்டதால் உடனடியாக வர முடியாது என்றார்கள். வேறு ஒரு காரை எடுத்துக்கொண்டு வரச் சொல்லியிருக்கிறேன்.”
“அப்படியா?”
நந்தினி சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“அதுவரை இங்கேயே நின்றுகொண்டிருக்கப் போகிறீர்களா?”
“வேறு வழியில்லை.”
நந்தினி “இருக்கிறது.”
அவன் புரியாமல் அவளைப் பார்த்தான்.
“எங்கள் வீட்டிற்கு வாருங்கள்.”
“வேண்டாம் நந்தினி. ஏற்கனவே நேரமாகிவிட்டது.”
“அதனால்தான் அழைக்கிறேன். மழையிலே நின்றுகொண்டிருப்பதைவிட வீட்டுக்குள் வந்து உட்காருங்கள்.”
“உங்கள் அம்மா…”
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“வாங்க.”
சஞ்சய் சிறிது தயங்கினான்.
பிறகு காரை பூட்டிவிட்டு அவளுடன் நடந்தான்.
நந்தினி வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது அவளது தாய் சஞ்சயைப் பார்த்தாள்.
“வாங்க தம்பி,” என்றார்.
சஞ்சய் மரியாதையாகத் தலையசைத்தான்.
“வணக்கம்
“இவர்தான் சஞ்சய்,” என்று நந்தினி அறிமுகப்படுத்தினாள். “இன்று என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தவர்.”
“கார் பழுதாகிவிட்டது அம்மா.”
என்றால் நந்தினி.
“தம்பி மழையில் நனைந்து இருக்கிறார்”
டவல் கொடு என்றார். அவள் அம்மா.
தலையைத் துவட்டி கொண்டு
சஞ்சய் சோபாவில் அமர்ந்தான்.
சில நிமிடங்களிலேயே வீடு முழுவதும் ஒரு விதமான இயல்பான சூழல் உருவானது.
“சாப்பிட்டுவிட்டீர்களா?”
“இல்லை அம்மா.”
வீட்டிற்குச் சென்று தான்
“அப்படியானால் இன்று இங்கேயே சாப்பிடுங்கள்.”
“வேண்டாம் அம்மா…”
“வேண்டாம் என்று சொல்லக்கூடாது.
மழையில் நனைந்து வந்திருக்கிறீர்கள்.”
நந்தினி சிரித்தாள்.
“அம்மாவிடம் நீங்கள் தப்பிக்க முடியாது.”
சஞ்சயும் சிரித்தான்.
அந்த இரவு, ஒரு பெரிய நட்சத்திர விடுதியின் விலையுயர்ந்த உணவகத்தில் சாப்பிடும் உணவைவிட, அந்தச் சிறிய வீட்டின் சாப்பாடு அவனுக்கு வித்தியாசமாகத் தோன்றியது.
அந்த உணவின் சுவையில் வீட்டின் அன்பு இருந்தது.
“நல்லா இருக்கிறது ,” என்றான் சஞ்சய்.
“இன்னும் கொஞ்சம்
நந்தினி அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
அவள் தாய் மகிழ்ச்சியாக அவனது தட்டில் உணவு பரிமாறினார்.
அந்த இரவு, சஞ்சய்க்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது.
ஒரு வீட்டில் விருந்தினராக இருப்பது.
சில நேரத்தில் அவனது மாற்றுக் கார் வந்தது.
வாசலில் நின்றுகொண்டு சஞ்சய் கிளம்பத் தயாரானான்.
“நன்றி என்றான்.
“எதற்கு நன்றி? மறுபடியும் வர வேண்டும்.”
சஞ்சய் நந்தினியைப் பார்த்தான்.
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“வாங்க.”
காரில் ஏறுவதற்கு முன் சஞ்சய் திடீரென்று கேட்டான்.
“நந்தினி… உங்கள் நம்பர் என்கிட்ட இல்லை.”
“உண்மைதான்.”
அவள் தனது கைபேசியை எடுத்தாள்.
இருவரும் தங்களது கைபேசி எண்களைப் பரிமாறிக் கொண்டனர்.
“இப்போது இருக்கிறது,” என்றாள் நந்தினி.
“சரி.”
அவன் காரில் ஏறினான்.
“குட்நைட்.”
“குட்நைட்.”
கார் நகர்ந்தது.
நந்தினி வாசலில் நின்றபடி அது மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
முதல் செய்தி
அன்று இரவு சஞ்சய் வீட்டை அடைந்ததும், உடை மாற்றுவதற்கு முன்பே கைபேசியை எடுத்தான்.
WhatsApp-ஐத் திறந்தான்.
புதிய எண்ணைத் தேடினான்.
Nandhini.
சில நொடிகள் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
பிறகு ஒரு செய்தி அனுப்பினான்.
“வீட்டிற்கு வந்து விட்டேன். இன்று இரவு உணவுக்கு நன்றி.”
சில நொடிகளில் பதில் வந்தது.
“நல்லது. பாதுகாப்பாக வந்துவிட்டீர்கள் என்று தெரிந்ததில் சந்தோஷம்.”
சஞ்சய் மீண்டும் தட்டச்சு செய்தான்.
“உங்கள் அம்மாவின் உணவு அருமை.”
அதற்கு உடனே பதில்.
“அதை அவரிடம் சொல்லிவிடுகிறேன். இனிமேல் உங்களுக்கு அழைப்பு வர வாய்ப்பு அதிகம்.”
சஞ்சய் சிரித்தான்.
“அப்படியானால் நான் தயாராக இருக்கிறேன்.”
அந்தச் சிறிய உரையாடல் இரவு முழுவதும் அவனது முகத்தில் புன்னகையை வைத்திருந்தது.
அதன்பிறகு நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன.
முதலில் WhatsApp செய்திகள்.
பிறகு தொலைபேசி அழைப்புகள்.
பிறகு நீண்ட உரையாடல்கள்.
நீதிமன்றத்தில் நடந்த சுவாரசியமான சம்பவங்களை நந்தினி கூறுவாள்.
தனது தொழில், வேலை, வாழ்க்கையில் சந்தித்த மனிதர்கள் பற்றி சஞ்சய் பேசுவான்.
சில நாட்களில் இருவரும் நல்ல நண்பர்களாகிவிட்டனர்.
ஒரு வெள்ளிக்கிழமை—
“மூவி போகலாமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.
“என்ன படம்?”
“நீங்கள் தேர்வு செய்யுங்கள்.”
“அப்படியானால் மோசமான படம் பார்த்தாலும் குற்றம் உங்களுடையது.”
“சரி.”
திரையரங்கில் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர்.
படத்தைவிட அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுவதில்தான் அதிக கவனம் செலுத்தினர்.
மற்றொரு நாள்—
கடற்கரை.
மணலில் கால்களைப் புதைத்துக்கொண்டு இருவரும் நடந்தனர்.
“நீங்கள் எப்போதாவது அமைதியாக இருக்க முடியுமா?” என்று நந்தினி கேட்டாள்.
“நீங்கள் பேசாமல் இருந்தால் முடியும்.”
“நான் பேசாமலா?”
“அது நடக்கவே நடக்காது.”
அவள் சிரித்தாள்.
மற்றொரு வார இறுதியில் நண்பர்களுடன் பார்ட்டி.
சில சமயம் காபி.
சில சமயம் இரவு உணவு.
சில சமயம் எந்தத் திட்டமும் இல்லாமல் நகரத்தைச் சுற்றி வருவது.
அவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கையிலும் மற்றவர் ஒரு பழக்கமாக மாறத் தொடங்கினார்.
ஆனால் அந்த நட்பின் எல்லையைத் தாண்டி ஏதோ ஒன்று வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.
அதை இருவரும் உணர்ந்திருந்தார்கள்.
யாரும் சொல்லவில்லை.
---
ஆறு மாதங்கள் கழித்து
சஞ்சயின் பிறந்தநாள் வந்தது.
அவன் பெரிய அளவில் ஒரு பார்ட்டி ஏற்பாடு செய்தான்.
நண்பர்கள்.
தொழில் தொடர்புகள்.
அவனுக்கு நெருக்கமானவர்கள்.
மீராவும் வந்திருந்தாள்.
நந்தினியும் வந்திருந்தாள்.
அன்று நந்தினி அவனிடம் பேச முயன்றாள்.
ஒருமுறை.
இருமுறை.
மூன்றுமுறை.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் யாராவது சஞ்சயை அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர்.
பார்ட்டி முடிந்தது
பின் ஒருவராக வெளியேறத் தொடங்கினர்.
இறுதியில் சஞ்சய் நந்தினியிடம் வந்தான்.”
“வெளியே போகலாமா?”
“சரி.”
இருவரும் காரில் ஏறினர்.
சில தூரம் சென்றபின் சஞ்சய் காரை சாலையோரத்தில் நிறுத்தினான்.
இருவரும் காரிலிருந்து இறங்கினர்.
இரவு அமைதியாக இருந்தது.
தெருவிளக்குகள் நீண்ட நிழல்களை உருவாக்கின.
அவர்கள் மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினர்.
சஞ்சய் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு நின்றான்.
“நந்தினி…”
“ம்?”
“நான் உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்.”
“சொல்லுங்கள்.”
அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.
“நான் உங்களைப் பற்றி முதலில் என்ன நினைத்தேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை.”
அவள் அமைதியாகக் கேட்டாள்.
“ஆனால் கடந்த ஆறு மாதங்களில்… நீங்கள் இல்லாத ஒரு நாளை நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.”
நந்தினியின் முகம் மாறியது.
“சஞ்சய்…”
“நான் உங்களை விரும்புகிறேன்.” i love you
அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன், நந்தினி.”
அவள் தலையைத் தாழ்த்தினாள்.
சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“சஞ்சய்… நான் உங்களை விட நான்கு வயது பெரியவள்.”
“அதனால்?”
“நான் விவாகரத்து ஆனவள்.”
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்தான்.
“அதனால்?”
“அது உங்களுக்கு ஒரு விஷயமாக இருக்காதா?”
“இல்லை.”
“சமூகம்?”
“நான் சமூகத்துடன் திருமணம் செய்யப் போவதில்லை.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“நம்முடைய காலம் மாறிவிட்டது நந்தினி. வயது… கடந்த காலம்… இவையெல்லாம் ஒருவரை ஒருவர் உண்மையாக நேசிப்பவர்களுக்கு தடையாக இருக்க வேண்டிய விஷயங்கள் இல்லை.”
அவள் கண்களில் குழப்பம்.
நீங்கள் கொஞ்சம் நேரம்
“எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”
அவன் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.
“எனக்கு உடனே பதில் வேண்டாம். உங்களுக்கு என்னை நம்ப முடியும் என்று தோன்றும் வரை… நேரம் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
அந்த இரவு அவர்கள் இருவரும் வீடு திரும்பினர்.
ஆனால் இருவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி.
“இது காதலா?”
---
மறுநாள் நீதிமன்றம்
அடுத்த நாள் நந்தினிக்கு முக்கியமான ஒரு வழக்கு.
பல நாட்களாகத் தயாராகியிருந்த வழக்கு.
ஆனால் நீதிமன்றத்தில் நின்றபோது அவளது மனம் வேறு எங்கோ இருந்தது.
வழக்கின் முக்கியமான வாதத்தைத் தொடங்க வேண்டிய நேரத்தில் அவளால் வார்த்தைகளை ஒழுங்குபடுத்த முடியவில்லை.
அவள் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றாள்.
அதை கவனித்த மீரா உடனடியாக எழுந்தாள்.
“நான் வாதாடுகிறேன்.”
வழக்கு முடிந்த பிறகு மீரா நந்தினியைத் தேடி வந்தாள்.
“என்ன ஆச்சு?”
நந்தினி எதுவும் பேசவில்லை.
நந்தினி நீண்ட மூச்சுவிட்டாள்.
“சஞ்சய்…”
மீராவின் கண்கள் விரிந்தன.
“என்ன?”
நந்தினி அனைத்தையும் கூறினாள்.
மீரா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
பிறகு முகம் முழுவதும் புன்னகை.
“அட! இது நல்ல விஷயம் தானே!”
“எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது, மீரா.”
“எதற்கு?”
“மீண்டும் என் வாழ்க்கை பழைய மாதிரி ஆகிவிடுமோ என்று.”
அவளது குரல் உடைந்தது.
“ஒருமுறை வாழ்க்கையை நம்பினேன். அது உடைந்தது. மீண்டும் அதே தவறை செய்ய நான் பயப்படுகிறேன்.”
மீரா அவளது கையைப் பிடித்தாள்.
“நந்தினி, சஞ்சய் நல்லவர். நான் அவரிடம் பழகியிருக்கிறேன். அவர் உன்னை மதிக்கிறார்.”
“ஆனால்…”
“ஒரு கேள்வி.”
“என்ன?”
“உனக்கு அவரைப் பிடிக்குமா?”
நந்தினி அமைதியாக இருந்தாள்.
அவளது கண்களில் பதில் இருந்தது.
மீரா சிரித்தாள்.
“அதுதான்.”
“என்ன?”
“உனக்குப் பிடிக்கிறதே.”
நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“பிடிக்கும்.”
“அப்புறம் என்ன? சென்று அவரிடம் சொல்லு.”
ஒரு மாதம் கழிந்தது
நந்தினி அந்த ஒரு மாதத்தில் சஞ்சயிடம் எந்தத் தெளிவான பதிலும் சொல்லவில்லை.
சஞ்சயும் அவளைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை.
அவன் வழக்கம்போல அவளுடன் பேசினான்.
ஆனால் அவளிடம் எந்த அழுத்தமும் கொடுக்கவில்லை.
ஒரு நாள் சஞ்சய் அவளை ஒரு நட்சத்திர விடுதிக்கு அழைத்தான்.
அவர்கள் அமைதியான ஒரு மேசையில் எதிரெதிரே அமர்ந்திருந்தனர்.
சில நிமிடங்கள் இருவரும் பேசவில்லை.
பிறகு நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“சஞ்சய்…”
“ம்?”
“நான் யோசித்துவிட்டேன்.”
அவன் அமைதியாக இருந்தான்.
“நான் உங்களை…”
அவள் ஒரு நொடி தயங்கினாள்.
“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன்.” i am in love with you
சஞ்சயின் முகத்தில் மெதுவாக ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது.
ஆனால் அவன் உடனே எந்தப் பரபரப்பும் காட்டவில்லை.
“உங்களுக்கு நம்பிக்கை வர வேண்டும்.”
“என்ன?”
“நம்முடைய வாழ்க்கையை முதலில் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்வோம். ஒருவரை ஒருவர் நன்றாக அறிந்துகொள்வோம். நீங்கள் என்னை முழுமையாக நம்புகிறீர்கள் என்று உங்களுக்கே தோன்றும் நாளில்… திருமணம் செய்து கொள்வோம்.”
அதுவரை லிவிங் ரிலேஷன்ஷிப் இருப்போம்
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
அவள் எதிர்பார்த்த பதில் அதுதான்.
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“சரி.”
நந்தினி வீட்டில் தனது தாயிடம் அனைத்தையும் கூறினாள்.
அவள் தாய் நீண்ட நேரம் மகளின் முகத்தைப் பார்த்தார்.
“உனக்கு சந்தோஷமா?”
“ஆமாம் அம்மா.”
“அவர் உன்னை சந்தோஷமாக வைத்திருப்பாரா?”
“நம்பிக்கை இருக்கிறது.”
“அப்படியானால் எனக்கு வேறு என்ன வேண்டும்?”
அவளது தாய் மகளை அணைத்துக் கொண்டார்.
“உனக்கு நல்லது நடக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை.”
சஞ்சய் நந்தினியைத் தனது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான்.
அது வீடு என்று சொல்வதைவிட ஒரு மாளிகை.
கடலைப் போலப் பரந்து விரிந்திருந்த அந்தப் பெரிய மாளிகை, உயரமான சுவர்களாலும் அழகிய தோட்டங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது.
வாசலில் இருந்து உள்ளே செல்லும் பாதையின் இருபுறமும் பலர் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர்.
கிட்டத்தட்ட முப்பது பேர்.
யாரோ தோட்டத்தைப் பராமரித்துக் கொண்டிருந்தார்.
யாரோ வீட்டை சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தார்.
யாரோ சமையலறைக்கு பொருட்களை எடுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தார்.
நந்தினி வியப்புடன் பார்த்தாள்.
“இவ்வளவு பேர்?”
சஞ்சய் சிரித்தான்.
“இந்த வீட்டை நடத்துவது ஒரு நிறுவனத்தை நடத்துவது மாதிரி.”
அப்போது ஒரு ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க பெண் வேலையாட்களுக்கு உத்தரவுகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.
“அந்த அறையை முதலில் சுத்தம் செய்யுங்கள். தோட்டத்தில் இருக்கும் மலர்களையும் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.”
சஞ்சய் அவரை நோக்கி நடந்தான்.
“கமலா அம்மா.”
அவர் திரும்பிப் பார்த்தார்.
“என்ன சார்?”
“இவர் நந்தினி.”
அந்தப் பெண் நந்தினியைப் பார்த்தார்.
சஞ்சய் மெதுவாகக் கூறினான்.
“இவர்தான் கமலா அம்மா. என் அம்மா இறந்த பிறகு என்னை வளர்த்தவர்.”
நந்தினி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.
கமலா அம்மாவின் கண்களில் பாசம் தெரிந்தது.
“அப்படியா… நீங்கள்தான் நந்தினியா?”
நந்தினி மரியாதையாகக் கைகளை இணைத்தாள்.
“வணக்கம் அம்மா.”
“நான் உங்களைப் பற்றி நிறைய கேட்டிருக்கிறேன்.”
நந்தினி சஞ்சயைப் பார்த்தாள்.
அவன் சிறிது வெட்கப்பட்டான்.
“என்ன எல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார்?”
கமலா அம்மா சிரித்தார்.
“அதை நீங்கள் இருவரும் பேசிக்கொள்ளுங்கள்.”
அந்த வீட்டில் முதல் முறையாக நந்தினிக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது.
சஞ்சயிடம் இருந்த செல்வத்தைவிட, அவனைச் சுற்றி இருந்த மனிதர்களின் அன்புதான் அவனது உண்மையான சொத்து.
காதல் வளர்ந்தது
அதன்பிறகு அவர்களது உறவு இன்னும் ஆழமானது.
நந்தினி சஞ்சயின் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டாள்.
சஞ்சய் அவளது கடந்த காலத்தைப் பற்றி தீர்ப்பு வழங்கவில்லை.
நந்தினியும் அவனது தனிமையை மாற்ற முயற்சித்தாள்.
அவர்கள் பேசினார்கள்.
சண்டை போட்டார்கள்.
சமாதானமானார்கள்.
சிரித்தார்கள்.
சில நேரங்களில் எந்த வார்த்தையும் இல்லாமல் அருகருகே அமர்ந்திருந்தார்கள்.
அவர்களுக்கிடையே காதல் மெதுவாக வேரூன்றியது.
இறுதியில் ஒரு நாள் இருவரும் ஒரே முடிவுக்கு வந்தனர்.
திருமணம் செய்து கொள்ளலாம்.
திருமணம்
திருமணம் பிரம்மாண்டமாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.
மண்டபம் முழுவதும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
விளக்குகள்.
இசை.
உறவினர்கள்.
நண்பர்கள்.
சஞ்சயின் தொழில் வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.
நந்தினியின் குடும்பத்தினர்.
எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்திருந்தனர்.
மணமேடையில் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர்.
சஞ்சய் நந்தினியின் கழுத்தில் தாலியை கட்டிய அந்த நொடியில், அவளது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
அது துக்கத்தின் கண்ணீர் அல்ல.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வாழ்க்கை மீண்டும் தன்னிடம் ஒரு வாய்ப்பைக் கொடுத்திருக்கிறது என்ற நிம்மதியின் கண்ணீர்.
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள்.
அந்தப் புன்னகையில் அவர்களது கடந்த காலம் முழுவதும் மறைந்து, புதிய வாழ்க்கை தொடங்கியது.
---
முதலிரவு
இரவு.
மாளிகையின் ஒரு அறை முழுவதும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
மல்லிகை மணம் அறை முழுவதும் பரவியிருந்தது.
மென்மையான விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன.
அறையின் நடுவில் சஞ்சய் காத்திருந்தான்.
அவன் முகத்தில் பதற்றமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்திருந்தது.
வாசலுக்கு வெளியே நந்தினியின் நண்பர்கள் கூட்டமாக நின்றிருந்தனர்.
மீரா அவளது கையில் ஒரு பால் சொம்பைக் கொடுத்தாள்.
“இதோ. இனி உன் வேலை.”
நந்தினி வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.
“மீரா, போதும்.”
“இல்லை. இவ்வளவு நாள் எங்களைப் பாடாய்படுத்தினாய். இப்போது எங்களுக்கும் ஒரு சந்தோஷம் வேண்டும்.”
மற்ற தோழிகள் சிரித்தனர்.
“போ… போ… உள்ளே போ!”
நந்தினி வெட்கத்தில் தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள்.
மீரா அவளை மெதுவாக அறைக்குள் தள்ளினாள்.
“சஞ்சய் காத்திருக்கிறார்.”
கதவு மெதுவாக மூடப்பட்டது.
அறைக்குள் அமைதி.
நந்தினி மெதுவாகத் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தாள்.
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் மெதுவாக எழுந்து அவளிடம் வந்தான்.
“நந்தினி…”
அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
அவன் அவளது கையில் இருந்த பால் சொம்பைப் பார்த்து சிரித்தான்.
“இதையும் கொண்டு வந்துவிட்டீர்களா?”
அவள் வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.
“மீரா கொடுத்தது.”
சஞ்சய் அந்தச் சொம்பை வாங்கி அருகில் வைத்தான்.
பிறகு அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான்.
“இன்று முதல்…”
அவன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
“நீங்கள் என் வாழ்க்கையில் வந்தவர் மட்டும் இல்லை.”
நந்தினியின் கண்கள் அவனை நோக்கின.
“என் வாழ்க்கையே.”
அவன் மெதுவாக அவளது கையைப் பிடித்தான்.
அந்தத் தொடுதலில் எந்த அவசரமும் இல்லை.
பல மாதங்களாக வளர்ந்த நம்பிக்கை மட்டுமே இருந்தது.
வெளியே மாளிகையின் தோட்டத்தில் காற்று வீசியது.
மல்லிகை மலர்களின் மணம் அறைக்குள் வந்தது.
அந்த இரவு, இரண்டு தனித்தனி வாழ்க்கைகள் ஒன்றாக இணைந்தன.
ஒரு காலத்தில் தனது வாழ்க்கையில் வேலை, கார், அறை, வங்கிக் கணக்கு மட்டுமே இருப்பதாக நினைத்த சஞ்சயின் பட்டியலில்…
இப்போது ஒரு புதிய பெயர் இருந்தது.
நந்தினி.
அதேபோல், ஒருமுறை உடைந்த வாழ்க்கைக்குப் பிறகு மீண்டும் காதலை நம்ப பயந்த நந்தினியின் மனதில்…
இப்போது ஒரு புதிய நம்பிக்கை இருந்தது.
தொடரும்